Gdzie pług nie przejdzie, tam bujnie wyrosną chwasty.
Gdy byłem dzieckiem jeszcze, widywałem, że rolnicy bardzo szerokie zostawiali miedze i że na polach dużo było bezużytecznych żywopłotów i rowów. Chwasty rozsiewały się obficie po rowach i miedzach, i dużo pracy i czasu kosztowało plenienie niepotrzebnego zielska. Niemądrzy gospodarze nie mogli się dość nadziwić, skąd się te chwasty biorą; ot były to „dawne dobre czasy”, które głupcy wspominają z żalem.
Chwasty i dzisiaj rosną tam, gdzieś ich nie posiał, chociaż pola daleko są czystsze, bo rolnicy poszli po rozum do głowy i uprawiają każdy kawałek ziemi. Im lepiej wyzyska rolnik każdą piędź ziemi, tem więcej chleba będzie dla wszystkich.
Byłoby dobrze, gdyby w każdej dziedzinie życia działo się tak samo. Chwastów wszędzie pełno. Dzieci, zbijające bąki i nie chodzące do szkoły, będą myślały tylko o psotach; jeśli ich nie będziecie uczyć Ewangelji, odwieczny nieprzyjaciel prędko ich nauczy kraść, kłamać i kląć. Z oczyma zamkniętemi zdołam powiedzieć, w której wiosce jest szkoła, a w której jej niema gdy przysłucham się tylko rozmowom dzieci.
Gdzie rzadko piorą i myją, tam gromadzi się brud; gdzie niema kotów, tam pełno myszy. Jeśli nie będziemy kształcili umysłów naszych dzieci, szatan zasieje w nich kąkol. Za moich lat dziecięcych mało ludzi w naszej wiosce umiało czytać i pisać; to też dużo mieli czasu na plotki, pijatyki i bójki. Dzisiaj niema żadnych trudności w zdobywaniu oświaty i w nabywaniu Biblji; to też każdy może ją czytać i wyrywać chwasty z serca swego.
Ewangelja Chrystusa to pług najlepszy. Pozostaw wioskę bez niej, a wkrótce znajdziesz tylko gąszcz ostów i cierni.
Serce człowieka głęboko winno być zorane przez łaskę Bożą; jeśli choć mała cząstka natury naszej poleży odłogiem, chwasty grzechów zagłuszą duszę. Codziennie winieneś robić przegląd swego serca, bo chwast wyrasta w jednej chwili i szybko się rozplenia. Oby Bóg błogosławił pracy pługa!