Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz.
Księga Psalmów 46,2-3
Rozmyślania nad Psalmem 49
Prosimy o przeczytanie z Pisma Świętego Psalmu 49
Prawdy zawarte w tym Psalmie są ponadczasowe, a więc aktualne także dla nas. Wprowadzenie do głównej myśli tego fragmentu jest dość obszerne (w. 2-5) i nawołuje do uważnego słuchania tego, co powie psalmista, gdyż jego słowa mają szczególne znaczenie i dotyczą każdego człowieka.
W tych wersetach jest mowa o ludziach, którzy polegają na swoim bogactwie i chlubią się nim. Wierzący nie muszą się ich obawiać ani czuć się gorsi, ponieważ wiedzą, że nie można odkupić swojej duszy za pieniądze. Żaden człowiek nie może wykupić sobie miejsca w niebie. Okup za grzesznych ludzi był o wiele więcej wart niż bogactwo całego świata. Apostoł Piotr pisze, że wierzący nie zostali wykupieni srebrem ani złotem, lecz drogocenną krwią Baranka Bożego (1. Piotra 1,18-21). Bóg posłał swojego jedynego Syna jako człowieka na ziemię, aby poniósł śmierć. Na krzyżu Jezus Chrystus umarł za wszystkich, którzy w Niego wierzą. Jedynie dzięki tej ofierze przebłagalnej Bóg może ułaskawić i wykupić każdego, kto uwierzy. Nie ma innej możliwości.
Kolejną ważną prawdę widzimy w wersecie 11. Psalmista mówi, że każdy człowiek musi umrzeć, niezależnie od tego, czy postępował mądrze czy głupio w swoim życiu. Nikt też nie może zabrać do grobu swojego bogactwa. Nie możemy nic ze sobą zabrać do wieczności – oprócz naszych grzechów i odpowiedzialności za nie, jeśli nie zostały obmyte krwią Jezusa Chrystusa.