Czas rozdzielenia
Cóż plewie do ziarna? – mówi Pan.
Jeremiasza 23:28
Uważajcie i módlcie się, jako chrześcijański zbór, każdy z was jako jego członkowie, żebyśmy nie dopuszczali się schlebiania sobie za formalny wzrost członków, jeżeli nie będzie do prawdziwy wzrost pochodzący od Boga, bo „Cóż plewie do ziarna?” Przypuśćmy, że napisalibyśmy sprawozdanie, że tak wielu przyłączyło się do zboru, ale przypuśćmy, że ludzie ci nie przyszliby wcale do Pana, ani nigdy nie znaleźliby się oni w Chrystusie. Uczynilibyśmy tym ludziom poważną szkodę, jak gdyby przez zatwierdzanie ich pozorów bycia chrześcijanami, podczas gdy wcale nimi nie byli. Moglibyśmy pomóc ich zwiedzeniu, moglibyśmy rozkołysać kołyskę ich złudnej drzemki, w którą popadali, i z której nigdy nie wyjdą aż obudzą się w piekle. „Cóż plewie do ziarna?” Chciałbym, żeby tekst ten dotarł do niektórych zborów! Chciałbym usłyszeć kazanie na ten temat w każdym londyńskim zborze, i będę prosił Ducha Świętego by wyrył go w sercu każdego ze słuchaczy. Twoje przyłączenie się do kościoła przez pokropienie jako niemowlę, albo przez bierzmowanie, albo przez podanie prawej ręki społeczności, albo przez zanurzenie jako wierzącego – wszystko to na próżno, jeśli nie zostałeś zaakceptowany w unii z Chrystusem. To, że przychodzisz do stołu Pańskiego, przystępujesz często to komunii świętej; regularnie zajmujesz miejsce przy publicznym uwielbieniu, śpiewasz uroczyste hymny; skłaniasz się z innymi w żarliwej modlitwie – te wszystkie rzeczy są niczym, i mniej niż niczym i kpiną, jeżeli twoje serce nie zostało odnowione. Jeżeli nie masz Ducha Chrystusa, nie należysz do niego. „Musisz narodzić się na nowo”.
C.H. Spurgeon