Gal. 2:20
20. Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus (…)
ŻYJE WE MNIE CHRYSTUS! (1)
Być może zasadniczym problemem naszych czasów jest bardziej pobłażliwość i obojętność wobec stosowania się do woli i Bożych wymagań, niż gorliwość dla surowej, zgodnej z zakonem postawy. Niemniej i dzisiaj istnieją wierzący chrześcijanie, którzy uważają, że ich naczelnym zadaniem jest służyć Bogu według zakonnych przykazań: „Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj”. Prawo zakonu wiążące jest tylko dla ludzi żyjących. Nadane na górze Synaj było wprawdzie przeznaczone dla narodu izraelskiego, niemniej sumienia pozostałych ludzi są dobitnym świadectwem, iż zakon Boży jest zapisany także w ich sercach (Rzym. 2,15). Boży wyrok oznacza więc dla jednych i drugich to samo – śmierć z powodu niedotrzymania reguł tego prawa i ich złamania.
Dlatego apostoł mówi: „Ja przez zakon umarłem zakonowi”, oraz dalej: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany”. Oznacza to, że prawo zakonu wydało wyrok śmierci, lecz Bóg zalicza każdemu wierzącemu w Zbawiciela zastępczą śmierć Jezusa Chrystusa. Każdy wierzący człowiek może zatem słusznie oświadczyć: Ja umarłem, już nie żyję – dotyczy to „starego człowieka”, naszej zepsutej, grzesznej natury, zniewalającej mnie w czasie przez moim nawróceniem do Boga – i dlatego jako „martwy” nie mogę podlegać już żadnemu zakonowi.
(c.d.n.)
—
http://chrzescijanin.googlepages.com/