Tytu\u0142 orygina\u0142u:
\nDer Platz des Zusammenkommens fur die Glaubigen Wydawca orygina\u0142u:
\nChristliche Schriftenyerbreitung, Hilckeswagen, Germany (c) Copyright by Christliche Schriftenverbreitung,
\nHiickeswagen, 1991 (c) Copyright for Polish Edition by Gute Botschaft Verlag,
\nDiiienburg, 1996
\nT\u0142umaczy\u0142:
\nJan Zawadzki
\nRedagowa\u0142 zesp\u00f3\u0142
\nKorekta j\u0119zykowa:
\nDariusz Sk\u00f3rczewski
\nSk\u0142ad i diapozytywy:
\nAgencja Wydawnicza „HEJME” Kazimierz Leja tel.\/fax (032) 165 55 35
\nDruk i oprawa:
\nDrukarnia „WZOREK” Mys\u0142owice, ul. O\u015bwi\u0119cimska 3
\nPierwsze wydanie polskie
\nISBN 83-85930-09-4
\nWydawnictwo: Gute Botschaft Verlag P.O.B. 80
\nD-35673 Diiienburg 2 Tel. 0-049-2771-81141 Fax 0-049-2771-81142
\nJi^J^S ^L^3 UU.:”’u'”if^^’1-^-.^ ^ARANATHA<\/p>\n
Tytu\u0142 orygina\u0142u:
\nDer Platz des Zusammenkommens fur die Glaubigen Wydawca orygina\u0142u:
\nChristliche Schriftenuerbreitung, Huckeswagen, Germany (c) Copyright by Christliche Schriftenverbreitung,
\nHuckeswagen, 1991 (c) Copyright for Polish Edition by Gute Botschaft Verlag,
\nDiiienburg, 1996
\nT\u0142umaczy\u0142:
\nJan Zawadzki
\nRedagowa\u0142 zesp\u00f3\u0142
\nKorekta j\u0119zykowa:
\nDariusz Sk\u00f3rczewski
\nSk\u0142ad i diapozytywy:
\nAgencja Wydawnicza „HEJME” Kazimierz Leja tel.ifax (032) 165 55 35
\nDruk i oprawa:
\nDrukarnia „WZOREK” Mys\u0142owice, ul. O\u015bwi\u0119cimska 3 Pierwsze wydanie polskie
\nISBN 83-85930-09-4
\nWydawnictwo: Gute Botschaft Verlag P.O.B. 80
\nD-35673 Diiienburg 2 Tel. 0-049-2771-81141 Fax 0-049-2771-81142
\nJ|s.”_^JS ^GSs U^';' u’^;:^’1. .'-\u2022\u2022-.. ^ ^ARANATHA<\/p>\n
WPROWADZENIE
\nWielu chrze\u015bcijanom brak jest w\u0142a\u015bciwego rozeznania co do powo\u0142ania, jakie ma cz\u0142owiek wierz\u0105cy na ziemi. Sadz\u0105 oni, \u017ce wystarczy, je\u017celi grzesznik przyszed\u0142 do Boga z przyznaniem si\u0119 do swojej winy, i nast\u0119pnie wie, \u017ce jego grzechy, na podstawie dzie\u0142a dokonanego przez Jezusa Chrystusa, zosta\u0142y przebaczone.
\nJe\u017celi chodzi o ewangeli\u0119, to trzymaj\u0105 si\u0119 owi chrze\u015bcijanie mocno S\u0142owa Bo\u017cego. Jednak w nast\u0119pstwie swojego nik\u0142ego zainteresowania \u017cyciem po nawr\u00f3ceniu, nie zastanawiaj\u0105 si\u0119 nad tym, \u017ce tak\u017ce w tej sprawie Biblia jest dla nas jedynym drogowskazem.
\nTak jak we wszystkim, r\u00f3wnie\u017c w tym Pismo
\n^
\n\u015awi\u0119te przy uwa\u017cnym czytaniu poucza nas o tym, co jest poprawne.
\nW l Li\u015bcie do Tesaloniczan 1,9 jest powiedziane:
\n„…jak nawr\u00f3cili\u015bcie si\u0119 od ba\u0142wan\u00f3w do Boga, aby s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu \u017cywemu i prawdziwemu”. Najpierw przychodzi nawr\u00f3cenie, poniewa\u017c cz\u0142owiek w swej naturze nie mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu (Rzym. 3,10-12). Ale potem nast\u0119puje s\u0142u\u017cba dla Boga! Nawr\u00f3cenie<\/p>\n
zatem, nie jest Bo\u017cym, celem w \u017cyciu cz\u0142owieka, lecz stanowi niezb\u0119dny \u015brodek do osi\u0105gni\u0119cia celu, „…aby s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu \u017cywemu i prawdziwemu”'.
\nI tak w Li\u015bcie do Rzymian po pocz\u0105tkowych jedenastu rozdzia\u0142ach, gdzie dok\u0142adnie opisana jest droga, na kt\u00f3rej grzesznik mo\u017ce si\u0119 zbli\u017cy\u0107 do Boga, w rozdziale 12 werset l czytamy, \u017ce nasza rozwa\u017cna s\u0142u\u017cba polega na sk\u0142adaniu naszych cia\u0142 Bogu na \u017cyw\u0105, \u015bwi\u0119t\u0105 i mi\u0142\u0105 Jemu ofiar\u0119. W wersecie 2 natomiast zostajemy napomnieni, aby rozr\u00f3\u017cnia\u0107, co jest mi\u0142e w oczach Bo\u017cych, co dobre i doskona\u0142e, co stanowi Jego wol\u0119.
\nNie mo\u017ce by\u0107 \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci co do tego, \u017ce wola Bo\u017ca jest do odnalezienia jedynie w S\u0142owie Bo\u017cym i \u017ce, je\u017celi tylko chcemy si\u0119 dowiedzie\u0107, jak wed\u0142ug Jego woli mamy s\u0142u\u017cy\u0107 „\u017cywemu i prawdziwemu Bogu”, powinni\u015bmy bada\u0107 Jego S\u0142owo. Psalmista powiada w Psalmie 119,105 tak: „S\u0142owo Twoje jest pochodni\u0105 nogom moim i \u015bwiat\u0142o\u015bci\u0105 \u015bcie\u017ckom moim” oraz w wierszu 99:,Jestem rozum-niejszy od wszystkich moich nauczycieli, bo rozmy\u015blam o \u015bwiadectwach Twoich”.
\nJe\u017celi chcemy zastanowi\u0107 si\u0119 nad s\u0142u\u017cb\u0105 Bogu, to najpierw musimy zaj\u0105\u0107 si\u0119 zgromadzaniem si\u0119 wierz\u0105cych, poniewa\u017c tam, w zgromadzeniu, wchodz\u0105 oni spo\u0142ecznie w bezpo\u015bredni\u0105 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z Bo-
\n8<\/p>\n
giem. W s\u0142u\u017cbie uwielbienia przynosz\u0105 mu swoj\u0105 podzi\u0119k\u0119 za to, co uczyni\u0142; w godzinie modlitewnej prosz\u0105 Go o to, czego potrzebuj\u0105; w s\u0142u\u017cbie g\u0142oszenia S\u0142owa Bo\u017cego On zwraca si\u0119 do nich, aby ich pouczy\u0107. W ka\u017cdym takim wsp\u00f3lnym zgromadzeniu On chce by\u0107 po\u015brodku nich (l Kor. 14,25 oraz Mat. 18,20).
\nOdkrywamy nast\u0119pnie, \u017ce w Biblii wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce zgromadzania si\u0119 zajmuj\u0105 wa\u017cne miejsce, i to zar\u00f3wno w Starym jak i w Nowym Testamencie. Jak wiele, na przyk\u0142ad, m\u00f3wi si\u0119 w 2 i 3 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej o Namiocie Zgromadzenia i maj\u0105cej tam miejsce s\u0142u\u017cbie! A w Nowym Testamencie tu\u017c po Li\u015bcie do Rzymian, kt\u00f3ry rozwija nauk\u0119 o zbawieniu, znajdujemy Listy do Koryntian, zawieraj\u0105ce Bo\u017ce zasady zgromadzania si\u0119 ludzi wierz\u0105cych.
\nJest zatem rzecz\u0105 niezwykle osobliw\u0105, \u017ce w \u017cadnej innej kwestii nie ma tylu r\u00f3\u017cnych punkt\u00f3w widzenia, jak w\u0142a\u015bnie w tej. Jeden uwa\u017ca, \u017ce mo\u017ce si\u0119 spotyka\u0107 tylko z tymi, kt\u00f3rzy rozumiej\u0105 jaki\u015b fragment prawdy dok\u0142adnie tak samo, jak on. Nast\u0119pny wierzy, \u017ce tylko z takimi mo\u017ce si\u0119 schodzi\u0107, kt\u00f3rzy tworz\u0105 razem lokalny ko\u015bci\u00f3\u0142. Inny my\u015bli, \u017ce musi zosta\u0107 tam, gdzie si\u0119 nawr\u00f3ci\u0142, podczas gdy jeszcze inny uwa\u017ca, \u017ce musi uda\u0107 si\u0119 tam, gdzie wed\u0142ug swojego wyobra\u017cenia b\u0119dzie naj-
\n9<\/p>\n
bardziej b\u0142ogos\u0142awiony. Czy S\u0142owo Bo\u017ce wyra\u017ca si\u0119 tak niejasno w tej kwestii? Albo czy brak jest szczeg\u00f3\u0142owych wskaza\u0144 na ten temat? Zbadajmy to zagadnienie, pami\u0119taj\u0105c jednocze\u015bnie, \u017ce „pos\u0142usze\u0144stwo lepsze jest ni\u017c ofiara” (l Sam. 15,22).
\n10<\/p>\n
LUD IZRAELSKI NA PUSTYNI
\nNajpierw jedna uwaga dotycz\u0105ca warto\u015bci poucze\u0144 starotestamentowych dla nas. W 2 Tym. 3,16 napisane jest, \u017ce „ca\u0142e Pismo przez Boga jest natchnione i po\u017cyteczne do nauki, do wykrywania b\u0142\u0119d\u00f3w, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwo\u015bci”. W l Kor. 10,11 czytamy, \u017ce wszystkie rzeczy, kt\u00f3re spotka\u0142y Izraela na pustyni, s\u0105 dla nas przyk\u0142adem i ostrze\u017ceniem. Wreszcie List do Hebrajczyk\u00f3w 9,23 poucza nas, \u017ce widzialne rzeczy w Starym Testamencie s\u0105 obrazem rzeczy niebia\u0144skich, duchowych, o kt\u00f3rych m\u00f3wi nam Nowy Testament. W Starym Testamencie znajdujemy zatem Bo\u017ce my\u015bli o niebia\u0144skich rzeczach, wyra\u017cone w ogl\u0105danych ludzkimi oczami obrazach. I tak oto ofiary starotestamentowe s\u0105 przyk\u0142adem osoby i dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa, a namiot i \u015bwi\u0105tynia, jako dom Bo\u017cy na ziemi, przedstawiaj\u0105 w spos\u00f3b widzialny naszym cielesnym oczom, duchowy dom Bo\u017cy, o kt\u00f3rym m\u00f3wi nam Nowy Testament (l Piotra 2,5; Efez. 2,20-22 oraz l Kor. 3,16). Tak oto aposto\u0142 Pawe\u0142 pokazuje nam, \u017ce nawet naj-
\n11<\/p>\n
prostsze materialne przepisy maj\u0105 swoje duchowe znaczenie. Dlatego zajmijmy si\u0119 rozwa\u017ceniem Starego Testamentu w tym w\u0142a\u015bnie \u015bwietle.
\nW l Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej nie ma mowy o zgromadzeniu ludzi wierz\u0105cych. Przedstawiana jest tam wci\u0105\u017c pojedyncza osoba, kt\u00f3ra osobi\u015bcie s\u0142u\u017cy Bogu, otoczona przez ludzi bezbo\u017cnych. Jest jednak rzecz\u0105 godn\u0105 zauwa\u017cenia, \u017ce B\u00f3g, gdy tylko zacz\u0105\u0142 oddziela\u0107 wybrany dla siebie nar\u00f3d, natychmiast zaznaczy\u0142, \u017ce chce mieszka\u0107 po\u015br\u00f3d swojego ludu i tam lud ten powinien si\u0119 do niego zbli\u017ca\u0107. Skoro tylko Abraham przybywa do Kanaanu, wzywa w Betel (co znaczy „Dom Bo\u017cy”) imienia Jahwe. S\u0142owo Bo\u017ce u\u017cywa w tym miejscu nazwy Betel, chocia\u017c miejscowo\u015b\u0107 ta nazywa\u0142a si\u0119 jeszcze wtedy Luz i dopiero 162 lata p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142a od Jakuba miano Betel. Kiedy Abraham oddala si\u0119 od Betel, przynosi mu to g\u0142\u00f3d i trudno\u015bci, kt\u00f3re szybko znikaj\u0105, gdy tylko powraca do Betel i do o\u0142tarza, „kt\u00f3ry przedtem tam zbudowa\u01429′.
\nW l Moj\u017c. 28 na tym samym miejscu B\u00f3g objawi\u0142 si\u0119 Jakubowi w czasie jego drogi do Haranu. W Haranie mieli urodzi\u0107 si\u0119 jego synowie, aby da\u0107 pocz\u0105tek narodowi izraelskiemu. B\u00f3g za\u015b obieca\u0142 mu w Betel, \u017ce b\u0119dzie wielkim narodem. W l Moj\u017c. 35 widzimy, \u017ce B\u00f3g sprowadzi\u0142 Jakuba znowu do
\n12<\/p>\n
Betel, gdzie te\u017c mu si\u0119 objawi\u0142.
\nWszystko to jednak stanowi zaledwie pewne wskaz\u00f3wki. W\u0142a\u015bciwe om\u00f3wienie naszego tematu odnaj-* dujemy dopiero w 2 Moj\u017c., pocz\u0105wszy od 19 rozdzia\u0142u. Moj\u017cesz m\u00f3wi przed faraonem o wsp\u00f3lnej ofierze ludu Izraela. Ale owych ofiar nie mo\u017cna by\u0142o sk\u0142ada\u0107 w Egipcie. Najpierw nale\u017ca\u0142o zabi\u0107 baranka paschalnego (2 Moj\u017c. 12), nar\u00f3d izraelski musia\u0142 zosta\u0107 wyzwolony z Egiptu i wszelkie powi\u0105zanie z Egiptem musia\u0142o zosta\u0107 zerwane (2 Moj\u017c. 14). B\u00f3g jednak dopiero potem, gdy nazwa\u0142 lud izraelski swoim ludem, m\u00f3g\u0142 zamieszka\u0107 po\u015br\u00f3d nich i mie\u0107 swoje miejsce tam, gdzie lud Bo\u017cy z Nim wesp\u00f3\u0142 si\u0119 schodzi\u0142 (2 Moj\u017c. 25,8). I tak pocz\u0105wszy od 2 Moj\u017c. 25 do 40 znajdujemy prawie same wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce namiotu oraz s\u0142u\u017cby, jaka mia\u0142a si\u0119 w nim odbywa\u0107. Namiot \u00f3w nazwano:
\nMieszkaniem* (2 Moj\u017c. 25,8);
\nNamiotem Zgromadzenia (2 Moj\u017c. 29,42);
\n\/
\nNamiotem \u015awiadectwa (4 Moj\u017c. 17,22). Nazwy te jasno wyra\u017caj\u0105 swoje znaczenie. Namiot ten by\u0142 domem Bo\u017cym – Mieszkaniem (2 Moj\u017c. 25,8-9), miejscem, gdzie B\u00f3g mieszka\u0142 po\u015br\u00f3d
\n* wg niemieckiego przek\u0142adu Biblii: „Elberfelder Ubersetzung”, kt\u00f3re ukaza\u0142o si\u0119 nak\u0142adem wydawnictwa R. Brockhaus Veriag.
\n13<\/p>\n
swojego ludu. Ale w mieszkaniu tym r\u00f3wnie\u017c Jego lud spotyka\u0142 si\u0119 ze swoim Bogiem. Dalej, namiot ten by\u0142 \u015bwiadectwem Bo\u017cym na ziemi. Tutaj widziano Boga w Jego chwale, ale tak\u017ce w Jego mi\u0142o\u015bci i \u0142asce.
\nDo miejsca tego wszyscy m\u0119\u017cczy\u017ani musieli przyj\u015b\u0107 trzy razy w ci\u0105gu roku. Tam zanoszono pierwociny plon\u00f3w (2 Moj\u017a. 34,23.26). Tam sk\u0142adane by\u0142y ofiary (3 Moj\u017c. 1-7), tam te\u017c wy\u015bwi\u0119cano kap\u0142an\u00f3w (3 Moj\u017c. 8-9). Tak, nawet wszystkie zwierz\u0119ta, kt\u00f3re zarzynano po to, by je zje\u015b\u0107, musia\u0142y by\u0107 najpierw tam zaprowadzone (3 Moj\u017c. 17,4).
\nCzy zatem dla Izraelity, kt\u00f3ry zna\u0142 S\u0142owo Bo\u017ce, mia\u0142aby zaistnie\u0107 jaka\u015b w\u0105tpliwo\u015b\u0107 co do miejsca wsp\u00f3lnych zgromadze\u0144?
\nJak wielk\u0105 rado\u015bci\u0105 musia\u0142o by\u0107 dla Boga to, \u017ce mia\u0142 lud, kt\u00f3ry s\u0142ucha\u0142 Jego ustaw i dlatego z uni\u017conym sercem i ochotnym duchem przychodzi\u0142, aby wype\u0142ni\u0107 poznane przez siebie Bo\u017ce przepisy (2 Moj\u017c. 35). B\u00f3g nie \u017c\u0105da\u0142, lecz oczekiwa\u0142 ochotnej, radosnej ofiary. I jak wspania\u0142\u0105 odpowied\u017a da\u0142 lud Bo\u017cy. Nikt si\u0119 nie oci\u0105ga\u0142. Wszyscy przychodzili z ochotnym sercem, aby da\u0107 Bogu to, co mieli najlepszego. Kobiety dawa\u0142y swoje ozdoby i lusterka (2 Moj\u017c. 38,8), m\u0119\u017cczy\u017ani swoje kosztowno\u015bci, z\u0142oto i srebro. \u017badne samolubstwo, \u017cadna obawa przed
\n14<\/p>\n
wyszydzeniem przez innych ludzi ani te\u017c ch\u0119\u0107 zysku nie by\u0142y w stanie cho\u0107 na chwil\u0119 zatrzyma\u0107 ich w post\u0119powaniu wed\u0142ug Bo\u017cej my\u015bli. Nie wszyscy mogli jednakowo du\u017co da\u0107 swemu Bogu. Niekt\u00f3re kobiety o m\u0105drym sercu mog\u0142y uczyni\u0107 wi\u0119cej od innych. Wszyscy jednak przyszli, by z ochotnym sercem przynie\u015b\u0107 to, co mieli: Czy\u017c nie sk\u0142ania to nas do pomy\u015blenia o pierwszych czasach zgromadzenia Bo\u017cego, tak jak opisuj\u0105 je Dzieje Apostolskie 2,42-47?
\nJakiej to odpowiedzi udzieli\u0142a Bo\u017ca dobro\u0107 na takie nastawienie serc? Gdy tylko namiot zosta\u0142 urz\u0105dzony wed\u0142ug Bo\u017cej my\u015bli, B\u00f3g w widzialny dla ka\u017cdego spos\u00f3b zst\u0105pi\u0142 w \u015brodek swojego ludu, aby zamieszka\u0107 po\u015br\u00f3d nich (2 Moj\u017c. 40). Ze swego mieszkania rozmawia\u0142 z nimi i dzieli\u0142 si\u0119 swoimi cudownymi zamiarami.
\nUczy\u0142 ich, w jaki spos\u00f3b maj\u0105 do Niego przychodzi\u0107 i mie\u0107 z Nim spo\u0142eczno\u015b\u0107 w spo\u017cywaniu z tych samych ofiar (3 Moj\u017a. 3,11; 7,19); w jaki spos\u00f3b synowie Aarona maj\u0105 strzec namaszczenia Pa\u0144skiego przy wej\u015bciu do Namiotu Zgromadzenia (3 Moj\u017c. 8,35), jak mog\u0105 pomaga\u0107 w dziele pojednania (3 Moj\u017c. 9,9); jak ka\u017cdy ma strzec swej czysto\u015bci (3 Moj\u017c. 11) i jak kto\u015b, kto sta\u0142 si\u0119 nieczysty, mo\u017ce ponownie zosta\u0107 oczyszczony (3 Moj\u017c.
\n15<\/p>\n
12-15). Poucza\u0142 ich o \u015bwi\u0119tach, jakie mieli obchodzi\u0107 (3 Moj\u017c. 23) i dawa\u0142 im przepisy, zgodnie z kt\u00f3rymi nikt nie m\u00f3g\u0142 w spos\u00f3b trwa\u0142y utraci\u0107 otrzymanego przez siebie dzia\u0142u ziemi (3 Moj\u017c. 25). ON da\u0142 ka\u017cdemu w\u0142asne miejsce i s\u0142u\u017cb\u0119 po\u015br\u00f3d ludu, tak \u017ce wszystko stanowi\u0142o uporz\u0105dkowan\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, wszystko przebiega\u0142o w spos\u00f3b uregulowany (4 Moj\u017c. l do 4). A jak wspania\u0142e rzeczy objawi\u0142 B\u00f3g swemu ludowi dalej, w ci\u0105gu siedmiu tygodni pomi\u0119dzy 2 Moj\u017c. 40,1 a 4 Moj\u017c. 10,11!
\nNiestety, lud Bo\u017cy nie pozosta\u0142 d\u0142ugo w tym dobrym stanie. B\u00f3g uskar\u017ca si\u0119 w Ksi\u0119dze Amosa 5,25-26, \u017ce Izraelici nie sk\u0142adali na pustyni nale\u017cnych mu ofiar, lecz czcili jednocze\u015bnie Molocha. Oni zapomnieli o JEDNYM miejscu zgromadzania si\u0119 i chodzili w inne miejsca, gdzie Boga nie by\u0142o.
\n16<\/p>\n
LUD IZRAELSKI W ZIEMI KANAAN
\nW 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej znajdujemy nowe pouczenia. Lud Bo\u017cy po czterdziestoletniej w\u0119dr\u00f3wce przez pustyni\u0119 przyszed\u0142 nad Jordan, aby wej\u015b\u0107 do ziemi obiecanej. B\u00f3g daje im wi\u0119c wskaz\u00f3wki, jak powinni si\u0119 w niej zachowywa\u0107.
\nPodzia\u0142 tej ksi\u0119gi jest zrozumia\u0142y dla ka\u017cdego czytelnika. Pocz\u0105tkowe 11 rozdzia\u0142\u00f3w daje nam spojrzenie wstecz na histori\u0119 narodu Izraela i Bo\u017ce \u0142askawe post\u0119powanie z nim. Rozdzia\u0142em 12 rozpoczyna si\u0119 opis przepis\u00f3w i praw, kt\u00f3rych Izraelici powinni przestrzega\u0107 w ziemi obiecanej, podczas gdy rozdzia\u0142 30 i dalsze tworz\u0105 zako\u0144czenie, w kt\u00f3rym lud izraelski widziany jest proroczo, jak to z powodu swego niepos\u0142usze\u0144stwa b\u0119dzie musia\u0142 by\u0107 wyrzucony z ziemi obiecanej.
\nJak ju\u017c powiedziano, w pocz\u0105tkowych rozdzia\u0142ach 5 Ksi\u0119gi Moj\u017ceszowej przedstawiona jest w\u0119dr\u00f3wka Izraela po pustyni. Nie chodzi tu jednak po prostu o zwyk\u0142e powt\u00f3rzenie tego, o czym czytamy w 2 i w 4 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej. Przede wszystkim zostaje podkre\u015blone, \u017ce chroni\u0142a ich Bo\u017ca mi\u0142o\u015b\u0107 i wierno\u015b\u0107
\n17<\/p>\n
oraz \u017ce utrapienia i ca\u0142a ta 39-letnia podr\u00f3\u017c przez „wielk\u0105 i okropn\u0105 pustyni\u0119” by\u0142a wy\u0142\u0105cznie nast\u0119pstwem ich niepos\u0142usze\u0144stwa. Gdyby bowiem s\u0142uchali Bo\u017cych nakaz\u00f3w, wtedy ju\u017c po jedenastu dniach podr\u00f3\u017cy weszliby do ziemi obiecanej (5 Moj\u017c. 1,2). Ta cz\u0119\u015b\u0107 ksi\u0119gi ko\u0144czy si\u0119 rozdzia\u0142em 11, gdzie jeszcze raz po\u0142o\u017cony jest du\u017cy nacisk na to, \u017ce tylko ca\u0142kowita zale\u017cno\u015b\u0107 i pos\u0142usze\u0144stwo wzgl\u0119 dem S\u0142owa Bo\u017cego jest w stanie utrzyma\u0107 ich v b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach dziedzictwa, kt\u00f3re B\u00f3g chc< im da\u0107.
\nKiedy serca Izraelit\u00f3w sta\u0142y si\u0119 ju\u017c ochotne d s\u0142uchania, B\u00f3g przedstawi\u0142 im w 5 Moj\u017c. 12-2 swoje prawa i ustawy. I jak zawsze, tak i tuli pierwszy punkt dotyczy wsp\u00f3lnego zgromadzani si\u0119 ludu, aby s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu. Lud izraelski mia\u0142 wejs do ziemi, w kt\u00f3rej wszystko m\u00f3wi\u0142o o ba\u0142wi chwalstwie, tzn. o s\u0142u\u017ceniu demonom (zob. l Ko 10,20). Ludzkie serce nader \u0142atwo dopasowuje s do swego otoczenia; widzimy to w p\u00f3\u017aniejszej histo:
\nludu Izraela, a tak\u017ce, niestety r\u00f3wnie wyra\u017an w historii chrze\u015bcija\u0144stwa. Dlatego B\u00f3g od pocz\u0105tl zwraca wyra\u017anie uwag\u0119 na to, \u017ce s\u0142u\u017cenie Mu j( nie do pogodzenia z ba\u0142wochwalstwem, zar\u00f3wno przedmiocie czci, jak r\u00f3wnie\u017c w sposobie jej od( wanta. Demon\u00f3w jest wiele i dlatego poganie odd
\n18<\/p>\n
cze\u015b\u0107 rozlicznym bo\u017ckom w wielu miejscach: na wysokich g\u00f3rach, pag\u00f3rkach i pod wszystkimi zielonymi drzewami. G\u0142\u00f3wna my\u015bl Starego Testamentu brzmi: Pan (Jahwe), nasz B\u00f3g, jest jedynym Panem (5 Moj\u017c. 6,4). Znano Go jako Boga Stw\u00f3rc\u0119, jako Wszechmocnego i jako Jahwe. Dlatego istnie\u0107 mo\u017ce tylko jedno miejsce oddawania czci Bogu oraz jeden spos\u00f3b uwielbiania Go i s\u0142u\u017cenia Mu. Nie mo\u017ce by\u0107 w tym \u017cadnych powi\u0105za\u0144 z ba\u0142wochwalstwem. Ta w\u0142a\u015bnie rzecz jest bardzo silnie podkre\u015blona w 5 Moj\u017c. 12,2-7, a w\u0142a\u015bciwie w ca\u0142ym 12 rozdziale, jak r\u00f3wnie\u017c w wielu innych miejscach w nast\u0119pnych rozdzia\u0142ach.
\nJedyny B\u00f3g, Stw\u00f3rca nieba i ziemi, Wszechmocny, Jahwe, B\u00f3g przymierza z Izraelem, domaga si\u0119 dla siebie prawa, aby okre\u015bli\u0107, gdzie i w jaki spos\u00f3b jego lud, kt\u00f3ry mieszka w jego ziemi, mo\u017ce si\u0119 do niego zbli\u017cy\u0107. Dlatego w rozdziale tym sze\u015bciokrotnie, w rozdziale 14 trzykrotnie, w 15 raz, w 16 znowu sze\u015bciokrotnie i w 17 rozdziale dwukrotnie mowa jest o miejscu, kt\u00f3re „wybierze Jahwe, wasz B\u00f3g”. Dalej w 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej, rozdzia\u0142ach 18, 26 i 31 wspomina si\u0119 o tym jeszcze trzykrotnie – w sumie 21 razy. Czy nie daje to nam imponuj\u0105cego wyobra\u017cenia o Bo\u017cej wznios\u0142o\u015bci, jak r\u00f3wnie\u017c o wadze, jak\u0105 ON sam przyk\u0142ada do
\n19<\/p>\n
miejsca, w kt\u00f3rym zgromadza si\u0119 jego lud?
\nB\u00f3g chce, aby Jego lud by\u0142 obrazem praktycznej jedno\u015bci, tak jak On sam przez wszystkie czasy ujawnia swoj\u0105 jedno\u015b\u0107 w dwunastu chlebach po-k\u0142adnych (3 Moj\u017c. 24,5), w dw\u00f3ch kamieniach onyksowych na naramiennikach i w dwunastu drogich kamieniach na napier\u015bniku szat kap\u0142a\u0144skich (2 Moj\u017c. 28).
\nTa praktyczna jedno\u015b\u0107 zosta\u0142a utworzona przez jeden wsp\u00f3lny cel, jeden wsp\u00f3lny przedmiot czci oraz jedno\u015b\u0107 my\u015bli (zob. l Kor. 1,10). Imi\u0119 naszego Boga ma wspania\u0142\u0105 jednocz\u0105c\u0105 moc. Szatan wie o tym i niczego bardziej si\u0119 nie obawia, jak tej w\u0142a\u015bnie mocy. Dlatego w\u0142a\u015bnie stale trudzi si\u0119 nad tym, aby t\u0119 jedno\u015b\u0107 zak\u0142\u00f3ci\u0107. Wielu wierz\u0105cych ludzi tego nie dostrzega. Bezbo\u017cny Jeroboam widzia\u0142 to bardzo dobrze. Wiedzia\u0142, \u017ce wsp\u00f3lna s\u0142u\u017cba Bogu, po\u0142\u0105czona z „imieniem Pana”, nieodwo\u0142alnie zniweczy podzia\u0142 ludu. Dlatego w\u0142a\u015bnie wprowadzi\u0142 nabo\u017ce\u0144stwa oddzielone od miejsca, kt\u00f3re wybra\u0142 Pan na mieszkanie dla swego imienia (l Kr\u00f3l. 12).
\nW 5 Moj\u017c. 12 wszystko jest tak nakierowane, aby wzmocni\u0107 i urzeczywistni\u0107 praktyczn\u0105 jedno\u015b\u0107 ludu Bo\u017cego. B\u00f3g zna\u0142 bogactwo dziedzictwa, jakie chcia\u0142 da\u0107 swemu ludowi. \u017byczy\u0142 sobie te\u017c i oczekiwa\u0142, \u017ce \u00f3w lud z wdzi\u0119cznym sercem zechce da\u0107
\n20<\/p>\n
co\u015b z tego bogactwa Temu, kt\u00f3ry im to wszystko podarowa\u0142. Dlatego tak wiele ofiar zosta\u0142o tutaj nazwanych dobrowolnymi. Jedynie dziesi\u0119cina oraz oddawanie pierwocin by\u0142y ofiarami obowi\u0105zkowymi. B\u00f3g chce, aby wszystko, co zostaje Mu po\u015bwi\u0119cone przez pe\u0142ne dobrej woli, wdzi\u0119czne i pos\u0142uszne serca, zosta\u0142o przyniesione na to miejsce, gdzie ON sam przebywa. On chce to wszystko przyjmowa\u0107 z r\u0119ki swego ludu niejako osobi\u015bcie i we wsp\u00f3lnocie z nim za\u017cywa\u0107. Jedn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ofiary chce mie\u0107 jako „pokarm” lub „chleb” dla siebie (3 Moj\u017c. 3,11.16), a pozosta\u0142\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 pragnie przeznaczy\u0107 dla swego ludu z jego synami i c\u00f3rkami, s\u0142ugami i s\u0142u\u017cebnicami oraz lewitami, by spo\u017cywali j\u0105 z radosnym sercem przed Jego Bo\u017cym obliczem (5 Moj\u017c 12,7.12.18.).
\nCzy gdzie\u015b, dla jakiego\u015b ziemskiego ludu, obmy\u015blono wspanialsz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119, ni\u017c ta, kt\u00f3r\u0105 tutaj mamy przedstawion\u0105? Jednak\u017ce by\u0142a ona przeznaczona tylko dla tych serc, w kt\u00f3rych mieszka\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107 do Boga i kt\u00f3re ceni\u0142y sobie wsp\u00f3lnot\u0119 z NIM. Starszy syn w Ewangelii \u0141ukasza 15 nie upatrywa\u0142 \u017cadnej warto\u015bci i rado\u015bci we wsp\u00f3lnocie ze swoim ojcem. Chcia\u0142 si\u0119 radowa\u0107 ze swoimi przyjaci\u00f3\u0142mi bez obecno\u015bci ojca. By\u0142o to praktycznie ba\u0142wochwalstwem. C\u00f3\u017c za kontrast wzgl\u0119dem takich miejsc w Pi\u015bmie
\n21<\/p>\n
\u015awi\u0119tym, jak Izaj. 26,8, gdzie czytamy: „…dusza t\u0119skni za Twoim Imieniem, chce o Tobie pami\u0119ta\u0107”, lub 5 Moj\u017c. 18,6, gdzie mowa jest o pewnym Lewicie, kt\u00f3ry przybywa „z ca\u0142\u0105 ochotno\u015bci\u0105 swojej duszy na miejsce, kt\u00f3re Jahwe wybierze”*.
\nZ przytoczonych rozdzia\u0142owa Ksi\u0119gi Moj\u017ceszowej widzimy, jak wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w \u017cyciu ludu Bo\u017cego odgrywa\u0142o miejsce oddawania czci Bogu. Nie mo\u017ce by\u0107 inaczej. \u017byciem ludu Bo\u017cego musia\u0142 kierowa\u0107 fakt, \u017ce B\u00f3g zamieszkuje po\u015br\u00f3d nich. W rozdzia\u0142ach 14 i 15 (5 Moj\u017c.) znajdujemy opis spo\u017cywania dziesi\u0119ciny i pierwocin; w 16 rozdz. sk\u0142adanie ofiary paschalnej, \u015awi\u0119to Tygodni i \u015awi\u0119to Sza\u0142as\u00f3w. W rozdziale 17 zostaj\u0105 uregulowane wszystkie trudne i sporne kwestie, a w rozdziale 18 znajduje si\u0119 om\u00f3wienie s\u0142u\u017cby Lewit\u00f3w. W rozdziale 26 mowa jest o koszu z p\u0142odami ziemi, kt\u00f3ry zostaje przyniesiony przed Bo\u017ce oblicze, a w rozdziale 31 werset 11 zostaje przykazane, aby w ka\u017cdym roku jubileuszowym (roku umorzenia d\u0142ugu) odczyta\u0107 prawo (zakon) przed uszami ca\u0142ego Izraela.
\nZ l Kr\u00f3l. 11,36 wiemy, \u017ce owo „miejsce”, wymieniane w 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej, to by\u0142o Jeruzalem. Psalm 78,68 pokazuje nam, \u017ce B\u00f3g wybra\u0142 g\u00f3r\u0119
\n' patrz przypis na str. 13.
\n22<\/p>\n
Syjon, kt\u00f3r\u0105 umi\u0142owa\u0142, aby tam umie\u015bci\u0107 swoj\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119. Nieco dalej widzimy (w. 70), \u017ce Pan oznajmia to miejsce w po\u0142\u0105czeniu z imieniem swego s\u0142ugi Dawida, b\u0119d\u0105cego obrazem Syna Dawidowego, kt\u00f3ry z kolei w Ewangelii Mateusza 18 m\u00f3wi o miejscu powi\u0105zanym ze swoim imieniem, gdzie chce przebywa\u0107 po\u015br\u00f3d swoich.
\nPsalm 132,5 pozwala nam ujrze\u0107, \u017ce Dawid ju\u017c w swojej m\u0142odo\u015bci poszukiwa\u0142 miejsca, w kt\u00f3rym chcia\u0142by zamieszka\u0107 B\u00f3g. Znalaz\u0142 je w\u0142a\u015bnie tam, gdzie Kaleb znalaz\u0142 swoje dziedzictwo i gdzie synowie Koracha na pustyni znale\u017ali utorowane drogi, w swoim w\u0142asnym sercu*. I je\u017celi r\u00f3wnie\u017c my w pierwszej kolejno\u015bci go tam nie znajdziemy, to znaczy je\u017celi w wierze i ca\u0142kowitej uleg\u0142o\u015bci nie przyjmiemy S\u0142\u00f3w Bo\u017cych dotycz\u0105cych tego miejsca, tak by nasze serce je rozpozna\u0142o, to nigdy owego miejsca nie odnajdziemy. Dawid dopiero przez upokarzaj\u0105ce prze\u017cycie pozna\u0142, \u017ce to g\u00f3ra Syjon jest miejscem wybranym przez Boga. W l Ksi\u0119dze Kronik (w 21 i 22 rozdziale) widzimy, \u017ce dopiero wtedy, gdy na jego pych\u0119 przyszed\u0142 Bo\u017cy s\u0105d i gdy Dawid zap\u0142aci\u0142 ju\u017c pe\u0142n\u0105 cen\u0119, w\u00f3wczas B\u00f3g objawi\u0142 mu miejsce
\nwg Ps. 84,5 w brzmieniu wg niemieckiego przek\u0142adu Biblii: „Elberfelder Ubersetzung” kt\u00f3re ukaza\u0142o si\u0119 nak\u0142adem wydawnictwa R. Brockhaus Verlag.
\n23<\/p>\n
dla Domu Pana. By odwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 od wszystkich cielesnych rzeczy i post\u0119powa\u0107 jedynie wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych, zawsze trzeba ponie\u015b\u0107 pewn\u0105 ofiar\u0119.
\nNiestety, i tych ustaw Bo\u017cych lud izraelski nie zachowa\u0142. Gdy tylko naoczni \u015bwiadkowie wielkich dzie\u0142 Bo\u017cych poumierali, lud szybko odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i zacz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cy\u0107 bo\u017ckom (S\u0119dz. 2,7-13). W Ksi\u0119dze Ozeasza 4,13 B\u00f3g skar\u017cy si\u0119, \u017ce Jego lud sk\u0142ada ofiary na szczytach g\u00f3r i na pag\u00f3rkach, spala kadzid\u0142a pod d\u0119bami, topolami i terebintami. Izraelici czynili dok\u0142adnie to, co B\u00f3g w 5 Moj\u017c. 12 wyra\u017anie zakaza\u0142. Nawet taki boj\u0105cy si\u0119 Boga m\u0105\u017c jak Salomon spala\u0142 kadzid\u0142a na wzg\u00f3rzach, zanim B\u00f3g obdarzy\u0142 go szczeg\u00f3ln\u0105 m\u0105dro\u015bci\u0105, (l Kr\u00f3l. 3,3). I prawie o wszystkich kr\u00f3lach, niezale\u017cnie od tego, jak bardzo boj\u0105cymi si\u0119 Boga mogli si\u0119 oni w pozosta\u0142ych rzeczach okaza\u0107, musia\u0142 Pan t\u0119 sam\u0105 skarg\u0119 wypowiedzie\u0107. Jak zwykle, tak i tutaj cz\u0142owiek zepsu\u0142 wszystko to, co B\u00f3g mu powierzy\u0142.
\n24<\/p>\n
PO NIEWOLI BABILO\u0143SKIEJ
\nW Ksi\u0119gach Ezdrasza i Nehemiasza znajdujemy opisany nowy odcinek czas\u00f3w w dziejach Izraela. Jako nast\u0119pstwo niewierno\u015bci ludu, kt\u00f3rej przera\u017caj\u0105ce rozmiary zobrazowane zosta\u0142y w Ksi\u0119dze proroka Ezechiela 8, chwa\u0142a Boga Izraela opu\u015bci\u0142a Jeruzalem. Jeruzalem by\u0142o miejscem, kt\u00f3re wybra\u0142 Jahwe, aby da\u0107 tam mieszkanie swemu imieniu. W Jeruzalemie znajdowa\u0142 si\u0119 „tron Jahwe” (l Kron. 29,23). B\u00f3g nazwa\u0142 je przekorn\u0105 \u017con\u0105 oraz nierz\u0105dnic\u0105 (Ez. 16,32.35). Dziesi\u0119\u0107 rod\u00f3w izraelskich zosta\u0142o uprowadzonych do niewoli asyryjskiej przez Salmanasara, a 134 lata p\u00f3\u017aniej Nebukadnesar unicestwi\u0142 kr\u00f3lestwo Judy, w wyniku czego mieszka\u0144cy Judei zostali wzi\u0119ci do niewoli, w przewa\u017caj\u0105cej cz\u0119\u015bci do Babilonu (kr\u00f3lestwa Babel).
\nB\u00f3g jednak my\u015bla\u0142 \u0142askawie o wiernej resztce ludu i poruszy\u0142 serce Cyrusa, kr\u00f3la Persji, by ten pozwoli\u0142 ludowi \u017cydowskiemu po siedemdziesi\u0119ciu latach niewoli powr\u00f3ci\u0107 do Jeruzalemu, tak jak to prorokowa\u0142 Izajasz 150-200 lat wcze\u015bniej (Izaj. 45). Z mo\u017cliwo\u015bci tej skorzysta\u0142a tylko niewielka cz\u0119\u015b\u0107
\n25<\/p>\n
pokolenia Judy i Beniamina. Wed\u0142ug Ksi\u0119gi Ezd-rasza 2,64 tych, kt\u00f3rzy powr\u00f3cili z Zerubabelem by\u0142o oko\u0142o 42.000. Je\u017celi pomy\u015blimy o tym, \u017ce by\u0142y takie czasy, kiedy Juda i Izrael mieli \u0142\u0105cznie wojsko licz\u0105ce 1.200.000 m\u0119\u017cczyzn (2 Kron. 13,3), w\u00f3wczas lepiej pojmiemy, jak male\u0144ka by\u0142a cz\u0105stka powracaj\u0105cych z niewoli. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 nie mia\u0142a ju\u017c \u017cadnej t\u0119sknoty za krajem danym im przez Boga oraz za Jeruzalemem, gdzie sta\u0142a niegdy\u015b \u015bwi\u0105tynia. Inni (jak Daniel) nie mogli powr\u00f3ci\u0107 z powodu zajmowanego stanowiska lub swojego wieku.
\nB\u00f3g jednak by\u0142 z t\u0105 male\u0144k\u0105 resztk\u0105. Pociesza\u0142 ich i dodawa\u0142 im si\u0142, chroni\u0142 przed wrogami, okazywa\u0142 swoj\u0105 pomoc i \u017cyczliwo\u015b\u0107. Nie jakoby B\u00f3g przywr\u00f3ci\u0142 ich do takiej pozycji, jak\u0105 Izrael wcze\u015bniej zajmowa\u0142. B\u00f3g nie przymyka oczu na jak\u0105kolwiek niewierno\u015b\u0107 ani te\u017c nie przywraca stanu, jaki cz\u0142owiek utraci\u0142 wskutek swej niewierno\u015bci i grzechu. B\u00f3g nie przywr\u00f3ci\u0142 Adamowi miejsca w ogrodzie Eden. Nawet chrze\u015bcijanom, kt\u00f3rym zosta\u0142a przyznana warto\u015b\u0107 dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa – dzie\u0142a, przez kt\u00f3re B\u00f3g zosta\u0142 niesko\u0144czenie wi\u0119cej uczczony, ni\u017c si\u0119ga zniewa\u017cenie go przez Adama i jego potomk\u00f3w – nawet im B\u00f3g nie przywr\u00f3ci ju\u017c miejsca w ogrodzie Eden, jakkolwiek ich pozycja jest teraz niesko\u0144czenie wspanialsza i wy\u017csza.
\n26<\/p>\n
Ta oto pozosta\u0142a resztka ludu musi odczu\u0107 brak widzialnej obecno\u015bci Pana. Tronu Jahwe nie ma ju\u017c w Jeruzalemie. Zerubabel, ksi\u0105\u017c\u0119 z kr\u00f3lewskiego rodu Dawida, nie zasiada ju\u017c na tronie kr\u00f3lewskim, lecz jest jedynie namiestnikiem pot\u0119\u017cnego perskiego w\u0142adcy \u00f3wczesnego \u015bwiata. B\u00f3g wycofa\u0142 chwa\u0142\u0119 swego przebywania z Jeruzalemu i przekaza\u0142 narodom bezpo\u015brednie rz\u0105dy nad ziemi\u0105 (zob. Joz. 3,11; l Kron. 29,23; Da\u0144. 2,38; Izaj. 45,1). Uzna\u0142 prawa sprawowania rz\u0105d\u00f3w przez poga\u0144skie mocarstwa. Daty w proroctwach Aggeusza oraz Zachariasza dotycz\u0105 czasu rz\u0105d\u00f3w poga\u0144skich w\u0142adc\u00f3w. A B\u00f3g nie dzia\u0142a w tym czasie na korzy\u015b\u0107 swego ludu w taki spos\u00f3b, aby wytraci\u0107 tych, kt\u00f3rzy nad nim panuj\u0105, lecz wywo\u0142uje w sercach kr\u00f3l\u00f3w panuj\u0105cych nad \u017bydami przychylne, dobre usposobienie.
\nGdyby pozosta\u0142a resztka \u017byd\u00f3w m\u00f3wi\u0142a tak, jak to czyni wielu dzisiaj, w\u00f3wczas nie wr\u00f3cono by z pewno\u015bci\u0105 do Jeruzalemu. Up\u0142yn\u0119\u0142o wi\u0119cej jak 1000 lat odk\u0105d Moj\u017cesz oznajmi\u0142 „ustawy i prawa”, przez kt\u00f3re B\u00f3g przepisa\u0142 miejsce oddawania Mu czci dla dwunastu rod\u00f3w Izraela i w kt\u00f3rych dok\u0142adnie podane zosta\u0142y s\u0142u\u017cby kap\u0142a\u0144skie. Min\u0119\u0142o 500 lat, odk\u0105d Salomon wybudowa\u0142 wspania\u0142\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119, zaprowadzaj\u0105c wszystko wed\u0142ug Bo\u017cych zamys\u0142\u00f3w,
\n27<\/p>\n
jak to zosta\u0142o przekazane Dawidowi. Nigdy dot\u0105d niewiara nie mia\u0142a wi\u0119cej sposobno\u015bci, jak w\u0142a\u015bnie w tej sytuacji, aby dok\u0142adne wykonywanie Pisma przedstawi\u0107 jako niemo\u017cliwe. Czy teraz, po tysi\u0105cu latach, kiedy okoliczno\u015bci tak radykalnie si\u0119 zmieni\u0142y, nadal mimo wszystko post\u0119powa\u0107 wed\u0142ug tego, co B\u00f3g zapisa\u0142 w Ksi\u0119gach Moj\u017ceszowych?
\nB\u00f3g sam opu\u015bci\u0142 Jeruzalem i dopu\u015bci\u0142 do spalenia
\ny\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 _\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2022
\nmiasta i \u015awi\u0105tyni! Pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy mieszkali w kraju Babel (Babilonii) oraz w innych krajach. Pomy\u015blmy cho\u0107by o Danielu i jego przyjacio\u0142ach, o Esterze i Mordochaju. Czy\u017c nie wskazywa\u0142o to na to, \u017ce ci, kt\u00f3rzy pozostali w Babilonii, znajdowali si\u0119 na w\u0142a\u015bciwej drodze ? A teraz mieliby powr\u00f3ci\u0107 na palesty\u0144sk\u0105 pustyni\u0119, kt\u00f3r\u0105 w wi\u0119kszej cz\u0119\u015bci zamieszkiwali wrogowie? Do Jeruzalemu, gdzie nie by\u0142o ju\u017c \u017cadnego domu nadaj\u0105cego si\u0119 do zasiedlenia, gdzie nie by\u0142o ju\u017c o\u0142tarza, aby sk\u0142ada\u0107 na nim ofiary, gdzie nie by\u0142o \u015bwi\u0105tyni, aby w niej s\u0142u\u017cy\u0107 i gdzie nie by\u0142o mur\u00f3w dla ochrony przed wrogami i dla oddalenia z\u0142a? Niemo\u017cliwe by\u0142o przecie\u017c przywr\u00f3cenie dawnego stanu.
\nCzy\u017c nie nale\u017ca\u0142o uwzgl\u0119dni\u0107 poucze\u0144 p\u0142yn\u0105cych z historii? Przez stulecia faktycznie tylko dwa spo\u015br\u00f3d rod\u00f3w izraelskich s\u0142u\u017cy\u0142y Bogu w Jeruzalemie. W ostatnich 70 latach wszystko si\u0119 odmieni\u0142o i za
\n28<\/p>\n
Bo\u017cym przyzwoleniem zosta\u0142 zaprowadzony ca\u0142kiem inny porz\u0105dek rzeczy. A oto teraz tylko nieliczni z Judy i Beniamina, z niewieloma kap\u0142anami i Lewitami szli z powrotem. Czy ta ma\u0142a garstka mia\u0142aby mie\u0107 racj\u0119? Czy te przesz\u0142o 90 procent, kt\u00f3re nie powraca\u0142o, mi\u0119dzy kt\u00f3rymi byli tak\u017ce tacy ludzie jak Daniel, mia\u0142oby post\u0119powa\u0107 nies\u0142usznie?
\nBez w\u0105tpienia wielu tak m\u00f3wi\u0142o. Inaczej nie da\u0142oby si\u0119 wyja\u015bni\u0107 tego, co przekazuje nam Pismo, \u017ce tylko 42.000, zaledwie pi\u0119\u0107 procent og\u00f3lnej liczby, obecnie powraca\u0142o.
\nAle wiara nie pozwala prowadzi\u0107 si\u0119 rozwa\u017caniom, niezale\u017cnie od tego, jak rozs\u0105dne i s\u0142uszne by si\u0119 one wydawa\u0142y. Ona nie zwa\u017ca na okoliczno\u015bci. Nie ocenia te\u017c powzi\u0119tej drogi na podstawie zewn\u0119trznych nast\u0119pstw, ani nie liczy si\u0119 z liczb\u0105 ludzi, kt\u00f3rzy okazuj\u0105 z ni\u0105 swoj\u0105 jednomy\u015blno\u015b\u0107. Wiara nie dopuszcza do oceniania Bo\u017cych przepis\u00f3w na podstawie do\u015bwiadcze\u0144 historii, lecz os\u0105dza histori\u0119 wed\u0142ug pos\u0142usze\u0144stwa wzgl\u0119dem S\u0142owa Bo\u017cego. Pyta jedynie o to, co m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce, nie licz\u0105c si\u0119 z \u017cadnymi innymi rzeczami.
\nBo\u017ce S\u0142owo m\u00f3wi\u0142o, \u017ce Palestyna jest ziemi\u0105 obiecan\u0105, a Jeruzalem tym. miejscem, kt\u00f3re „ON wybra\u0142 na mieszkanie dla swego imienia”; \u017ce tam w\u0142a\u015bnie znajdowa\u0142 si\u0119 Bo\u017cy dom, gdzie lud m\u00f3g\u0142
\n29<\/p>\n
si\u0119 do Niego zbli\u017ca\u0107. I tak oto wierz\u0105ca resztka ludu, gdy tylko us\u0142ysza\u0142a Bo\u017ce poselstwo, powraca\u0142a do Jeruzalemu. Oczywi\u015bcie, na drodze czyha\u0142y na nich niebezpiecze\u0144stwa. Wrogo\u015b\u0107 narod\u00f3w, kt\u00f3re mieszka\u0142y wok\u00f3\u0142 Jeruzalemu, z pewno\u015bci\u0105 by\u0142a znaczna. Nie ma jednak o nich mowy ani razu. I jak\u0105\u017c gorliwo\u015b\u0107 okazali repatrianci po powrocie na dawne ziemie.
\nNajpierw sprawdzono, czy powracaj\u0105cy mogli dowie\u015b\u0107 swego pochodzenia jako Izraelici lub cz\u0142onkowie rodu kap\u0142a\u0144skiego. W normalnych warunkach nie by\u0142oby to konieczne: wiedziano by, kto jest Izraelit\u0105, kto kap\u0142anem, a kto obcym. Nie by\u0142oby zatem potrzeby badania pochodzenia. W czasach pomieszania i upadku jednak jest to konieczne. W Babilonii \u0142atwo m\u00f3g\u0142 si\u0119 w\u015blizn\u0105\u0107 jaki\u015b obcy. Wskutek rozproszenia Izraelit\u00f3w pomi\u0119dzy narodami i, niestety, r\u00f3wnie\u017c rozmno\u017cenia si\u0119 wesp\u00f3\u0142 z nimi, jak i przez to, \u017ce obcy zamieszkiwali teraz ich kraj, by\u0142o rzecz\u0105 mo\u017cliw\u0105, by jaki\u015b obcy podawa\u0142 si\u0119 za Izraelit\u0119 oraz by jaki\u015b kap\u0142an nie mia\u0142 czystego pochodzenia. Zwyk\u0142e ustne wyznanie danej osoby nie by\u0142o wystarczaj\u0105ce. W czasach upadku ka\u017cdy, kto ma roszczenia wzgl\u0119dem jakiego\u015b tytu\u0142u, musi dowie\u015b\u0107 uprawnie\u0144 do jego posiadania. Nie jakoby Zerubabel kwestionowa\u0142 owe uprawnienia.
\n30<\/p>\n
On przekazywa\u0142 to Bogu. „Pan zna tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jego” (2 Tym. 2,19). Zerubabel m\u00f3g\u0142 jednak rozstrzyga\u0107 to jedynie w oparciu o jasne wskaz\u00f3wki. P\u00f3\u017aniej powsta\u0107 mia\u0142 kap\u0142an przeznaczony do rzucania los\u00f3w urim i tummim i wszystkie roszczenia mia\u0142y zosta\u0107 rozstrzygni\u0119te nieodwo\u0142alnie wed\u0142ug rozpoznania wszechwiedz\u0105cego Boga (Ezdr. 2,63).
\nSkoro tylko jasno okre\u015blono, kto nale\u017cy do ludu Bo\u017cego i kto mo\u017ce wykonywa\u0107 s\u0142u\u017cb\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105, odby\u0142o si\u0119 pierwsze zgromadzenie, aby s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu. Nie by\u0142o \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci co do tego, gdzie nale\u017ca\u0142o si\u0119 zebra\u0107. Wszyscy zebrali si\u0119 jak jeden m\u0105\u017c w Jeruzalemie (Ezdr. 3,1). Nie by\u0142o \u017cadnej rozbie\u017cno\u015bci przekona\u0144 co do tego, co nale\u017ca\u0142o czyni\u0107. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105, pouczenie S\u0142owa Bo\u017cego ma nieocenion\u0105 warto\u015b\u0107, a w Ksi\u0119dze Nehemiasza 8,13 widzimy, jak wa\u017cne miejsce zaj\u0119\u0142o ono w\u015br\u00f3d tej resztki wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w. Pierwsz\u0105 rzecz\u0105 jednak, jak\u0105 czyni wyzwolony i przywr\u00f3cony przez Boga lud, jest z\u0142o\u017cenie ofiary Bogu, wys\u0142awianie Go i wykonywanie s\u0142u\u017cby Bo\u017cej.
\nPo\u015br\u00f3d ludu nie by\u0142o nawet najmniejszych w\u0105tpliwo\u015bci, gdzie owo zgromadzenie mia\u0142oby si\u0119 odby\u0107. Istnia\u0142o tylko ,Jedno miejsce, kt\u00f3re Jahwe wybra\u0142 na mieszkanie dla swego imienia”, a by\u0142o to Jeruzalem. Tylko jeden o\u0142tarz, na kt\u00f3rym wed\u0142ug woli
\n31<\/p>\n
Bo\u017cej mo\u017cliwe by\u0142o sk\u0142adanie ofiar: o\u0142tarz na klepisku Ornana, w przedsionku domu Bo\u017cego, \u015bwi\u0105tyni.
\nOczywi\u015bcie, \u015bwi\u0105tyni ju\u017c nie by\u0142o, ale pozosta\u0142y jeszcze ruiny. O\u0142tarza ju\u017c nie by\u0142o, ale miejsce, gdzie si\u0119 on znajdowa\u0142, pozosta\u0142o. Wzniesiono go ponownie na jego miejscu. Ten w\u0142a\u015bnie o\u0142tarz na starym stanowisku, na swoim dawnym miejscu, zosta\u0142 przez Malachiasza nazwany „Sto\u0142em Pa\u0144skim”. Tam, na o\u0142tarzu Pana, na dziedzi\u0144cu ruin \u015bwi\u0105tyni Izraelici z\u0142o\u017cyli ofiary ca\u0142opalne, ,Jak zosta\u0142o zapisane w prawie Moj\u017cesza, m\u0119\u017ca Bo\u017cego”. Tam obchodzili \u015bwi\u0119to sza\u0142as\u00f3w, „jak jest napisane”, oraz z\u0142o\u017cyli przypisane do tego \u015bwi\u0119ta ofiary, „wed\u0142ug przepis\u00f3w”. Czy mia\u0142oby jeszcze istnie\u0107 cokolwiek, co by bardziej sk\u0142ania\u0142o serce do post\u0119powania wy\u0142\u0105cznie wed\u0142ug S\u0142owa Bo\u017cego, jak w\u0142a\u015bnie zgromadzenie na miejscu, gdzie mieszka imi\u0119 Pana, w jego domu?
\nGdy tylko lud okaza\u0142 swe ca\u0142kowite pos\u0142usze\u0144stwo, B\u00f3g udzieli\u0142 mu wi\u0119cej \u015bwiat\u0142a i wi\u0119ksz\u0105 ochotno\u015b\u0107. Izraelici nie mogli ju\u017c d\u0142u\u017cej ogl\u0105da\u0107 ruin \u015bwi\u0105tyni bez wewn\u0119trznego pobudzenia do budowania. Z pewno\u015bci\u0105 \u015bwi\u0105tynia nie mog\u0142a by\u0107 ju\u017c odbudowana w swej wcze\u015bniejszej wspania\u0142o\u015bci, zosta\u0142a przecie\u017c spustoszona. Ci, kt\u00f3rzy widzieli
\n32<\/p>\n
poprzedni dom Bo\u017cy, p\u0142akali, gdy k\u0142adziono fundamenty nowej \u015bwi\u0105tyni.
\nCzy\u017c mieli zapomnie\u0107, \u017ce nie by\u0142o tu ju\u017c skrzyni przymierza z tablicami prawa i dzbanem, zawieraj\u0105cym mann\u0119? Ze nie by\u0142o ju\u017c wieka pojednania, kt\u00f3re najwy\u017cszy kap\u0142an rok w rok, w wielkim dniu pojednania skrapla\u0107 musia\u0142 krwi\u0105? Ze nie by\u0142o ju\u017c cherubin\u00f3w, pomi\u0119dzy kt\u00f3rymi mieszka\u0142a chwa\u0142a Jahwe? Ze nie by\u0142o ju\u017c tak\u017ce los\u00f3w urim i tummim? A przy swej ma\u0142ej liczebno\u015bci z pewno\u015bci\u0105 nie byli w stanie w biedzie wznie\u015b\u0107 \u015bwi\u0105tyni w tak wspania\u0142ym dostoje\u0144stwie, jak to uczyni\u0142 Salomon.
\nBez wzgl\u0119du jednak na to, jak s\u0142abe by\u0142y ich wysi\u0142ki w oczach ludzi i jak marna i r\u00f3\u017cna od poprzedniej \u015bwi\u0105tyni by\u0142a ich sztuka budowania, w oczach Bo\u017cych by\u0142o to wspania\u0142e. On widzia\u0142 odczucia serc. On zwa\u017ca\u0142 na ich pos\u0142usze\u0144stwo wzgl\u0119dem Jego S\u0142owa w ich sercach i to by\u0142o Mu bardzo mi\u0142e. Dlatego zach\u0119ca\u0142 i pociesza\u0142 ich, wskazuj\u0105c, \u017ce w Jego oczach jest to ta sama \u015bwi\u0105tynia, kt\u00f3r\u0105 wybudowa\u0142 Salomon i \u017ce jej wspania\u0142o\u015b\u0107 ostatecznie mia\u0142a przewy\u017cszy\u0107 wspania\u0142o\u015b\u0107 pierwszej \u015bwi\u0105tyni. \u015awi\u0105tynia Salomona, \u015bwi\u0105tynia Zerubabela, \u015bwi\u0105tynia Heroda oraz \u015bwi\u0105tynia w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie (Ez. 40-43) stanowi\u0105 w Bo\u017cych oczach t\u0119 sam\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119. Jest tylko jeden dom Bo\u017cy (Agg. 2,9).
\n33<\/p>\n
Nie by\u0142o tak, jakoby ta ma\u0142a resztka by\u0142a lepsza od swych braci, kt\u00f3rzy pozostali w Babilonii. Nale\u017celi oni do tego samego narodu, kt\u00f3ry zas\u0142u\u017cy\u0142 na Bo\u017cy gniew. W ksi\u0119gach Ezdrasza i Nehemiasza czytamy o tylu s\u0142abo\u015bciach i grzechach, \u017ce mo\u017cemy si\u0119 tylko dziwi\u0107, i\u017c Pan nie zniszczy\u0142 ich w swoim s\u0105dzie. B\u00f3g musia\u0142 uskar\u017ca\u0107 si\u0119 przez proroka Aggeusza, \u017ce mieszkaj\u0105 w wyk\u0142adanych tafelkami domach, nie my\u015bl\u0105c o budowie \u015bwi\u0105tyni. W co najmniej czterech rozdzia\u0142ach widzimy, \u017ce Izraelici sprzeciwili si\u0119 S\u0142owu Bo\u017cemu, dopuszczaj\u0105c si\u0119 pomieszania z narodami (Ezdr. 9-10; Neh. 9 oraz 13,3.23). Tak, nawet kap\u0142an Eliaszib da\u0142 w tym smutny przyk\u0142ad. Widzimy te\u017c, jak mo\u017cni uciskali biednych, a nawet jak sprzedawali ich jako niewolnik\u00f3w.’By\u0107 mo\u017ce w niekt\u00f3rych rzeczach z praktycznego post\u0119powania byli gorsi od tych, kt\u00f3rzy pozostali w Babilonii – pomy\u015blmy cho\u0107by o wiernym Mordochaju. B\u00f3g jednak patrzy na nich jako na przedstawicieli swego ludu. Sprawia, \u017ce ich historia zostaje spisywana i pobudza kr\u00f3l\u00f3w, aby nie\u015bli im pomoc. Posy\u0142a im swoich prorok\u00f3w i daje im swe obietnice. O innych \u017bydach mowa jest tylko tam, gdzie ich losy pokrywaj\u0105 si\u0119 z losami tej resztki, jak na przyk\u0142ad w Ksi\u0119dze Estery, gdzie chodzi o unicestwienie ca\u0142ego ludu, tak\u017ce resztki wiernych.
\n34<\/p>\n
B\u00f3g znajduje u nich pewn\u0105 zasad\u0119 pos\u0142usze\u0144stwa. Oni pytaj\u0105, cho\u0107 czasem o tym zapominaj\u0105, o Bo\u017ce my\u015bli, o to, jak maj\u0105 post\u0119powa\u0107 i s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu wed\u0142ug Jego my\u015bli. Dlatego w\u0142a\u015bnie przybyli na to jedyne miejsce zgromadzania si\u0119 wed\u0142ug Bo\u017cych postanowie\u0144, na miejsce, „kt\u00f3re wybra\u0142 Pan, aby uczyni\u0107 tam mieszkanie dla swego imienia”. Na wszystkie czasy pozostaje w mocy S\u0142owo: „Pos\u0142usze\u0144stwo lepsze jest ni\u017c ofiara, a uwa\u017cne s\u0142uchanie lepsze ni\u017c t\u0142uszcz barani” (l Sam. 15,22).
\n35<\/p>\n
ZGROMADZENI DO IMIENIA PANA JEZUSA
\nPan Jezus, jak to mo\u017ce zauwa\u017cy\u0107 ka\u017cdy uwa\u017cny czytelnik, jest ukazany w Ewangelii Mateusza jako Kr\u00f3l, kt\u00f3ry przychodzi do swojego ludu izraelskiego, aby wznie\u015b\u0107 swoje Kr\u00f3lestwo. W rodowodzie Pana Jezusa zosta\u0142 po\u0142o\u017cony nacisk na Jego pochodzenie od Dawida, kr\u00f3la, a w Ewangelii Mateusza 2 widzimy ho\u0142d, jaki Mu oddaj\u0105 jako kr\u00f3lowi m\u0119drcy ze wschodnich kraj\u00f3w.
\nOwo Kr\u00f3lestwo zosta\u0142o tutaj nazwane Kr\u00f3lestwem Niebios, poniewa\u017c (chocia\u017c znajduje si\u0119 na ziemi) ma by\u0107 rz\u0105dzone wed\u0142ug niebia\u0144skich zasad i zgodnie z nimi prowadzone.
\nW Ewangelii Mateusza 4,17-25 znajdujemy pe\u0142ne mocy g\u0142oszenie S\u0142owa przez Pana Jezusa. Gdy potem w wyniku wielu cud\u00f3w, jakie Pan Jezus uczyni\u0142, ci\u0105gn\u0119\u0142o za Nim mn\u00f3stwo ludzi, og\u0142osi\u0142 On w kazaniu na g\u00f3rze (rozdzia\u0142y 5-7) podstawowe prawa, zasady Kr\u00f3lestwa – albo te\u017c, dok\u0142adniej m\u00f3wi\u0105c – charakter tych, kt\u00f3rzy mieli mie\u0107 w nim sw\u00f3j udzia\u0142. Te oto zasady sta\u0142y jednak w opozycji do pe\u0142nych pychy my\u015bli \u017byd\u00f3w, a w rozdzia\u0142ach 8-12 widzimy ich odrzucenie przez ten lud. Nast\u0119pnie w rozdziale 13 zostaje ukazany nowy charakter Kr\u00f3lestwa: jest to kr\u00f3lestwo, kt\u00f3rego Kr\u00f3l jest nieobecny, gdzie chwast zostaje zasiany mi\u0119dzy pszenic\u0119, a m\u0105ka zakwaszona kwasem (por. l Kor. 5,6-8). Podobie\u0144stwo to nie ogranicza si\u0119 jednak tylko do \u017byd\u00f3w: rol\u0105 jest tutaj \u015bwiat. W Ewangelii Mateusza 16 widzimy nowe, to, co ma przyj\u015b\u0107:
\nzgromadzenie (Ko\u015bci\u00f3\u0142), kt\u00f3re zostanie zbudowane przez Chrystusa.
\nTo wa\u017cny moment. Piotr, kt\u00f3ry sk\u0142ada wyznanie o Panu, wyznaje Go nie tylko jako Syna Bo\u017cego, ale jako Syna \u017cywego Boga, Boga, w kt\u00f3rym jest \u017cycie oraz \u017cyciodajna moc. Chrystus, kt\u00f3ry przy swoim zmartwychwstaniu prze\u0142ama\u0142 bramy Hadesu [piek\u0142a] i okaza\u0142 si\u0119 przez to Synem Bo\u017cym w mocy (Rzym. 1,4), buduje zgromadzenie \u017cywego Boga (1 Tym. 3,15), i to na Sobie samym jako Synu \u017cywego Boga. Przez to w\u0142a\u015bnie zostaje zaprowadzony ca\u0142kowicie nowy stan. Nie jakoby Izrael zosta\u0142 nieodwracalnie odrzucony. Ewangelia Mateusza 17 pokazuje nam, \u017ce Syn Bo\u017cy w pewnym czasie wzniesie swoje Kr\u00f3lestwo w chwale. Zanim to jednak nast\u0105pi, miejsce Izraela na ziemi jako \u015bwiadectwa Bo\u017cego zosta\u0142o zaj\u0119te przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 (zgromadzenie).
\nDok\u0142adnie kwesti\u0119 t\u0119 rozwija Ewangelia Mateusza 18. Rozstrzygni\u0119cie w sprawach wychowywania nie nale\u017cy ju\u017c do synagogi (Jana 9,22.34), lecz do zgromadzenia. Autorytet zgromadzenia za\u015b opiera si\u0119 na fakcie, \u017ce jest ono zgromadzone „do” imienia Pana Jezusa i \u017ce On sam jest po\u015brodku. Wyra\u017anie mo\u017cna dostrzec, \u017ce Pan m\u00f3wi tu o czasie po swoim wniebowst\u0105pieniu. Kiedy by\u0142 na ziemi, sam rozstrzyga\u0142 wszystkie kwestie. W Ewangelii Mateusza rozdz. 16 widzieli\u015bmy te\u017c, \u017ce zgromadzenie jeszcze nie by\u0142o utworzone, lecz mia\u0142o dopiero powsta\u0107. S\u0142owa z l Listu do Koryntian 12,13 i inne fragmenty pouczaj\u0105 nas, \u017ce Pan Jezus rozpocz\u0105\u0142 budowanie swego zgromadzenia w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy (Dz. Ap. 2).
\nCytat z Ewangelii Mateusza 18,20 jest jedynym miejscem w Nowym Testamencie, gdzie Pan Jezus obiecuje swoj\u0105 obecno\u015b\u0107 po\u015br\u00f3d swoich. Cho\u0107 kilkakrotnie obieca\u0142 by\u0107 z ka\u017cdym wierz\u0105cym, jest to jednak czym\u015b zupe\u0142nie innym. On chce tu by\u0107 po\u015br\u00f3d nich, tak jak to prorocko zapowiedzia\u0142 w Psalmie 22,23: „B\u0119d\u0119 ci\u0119 chwali\u0142 po\u015br\u00f3d zgromadzenia”. Dlatego postawiony tu zostaje uczniom warunek jego obecno\u015bci: maj\u0105 oni by\u0107 zgromadzeni „do” jego
\n38<\/p>\n
imienia. Obiecuje On swym uczniom, kt\u00f3rzy schodz\u0105 si\u0119 jako zgromadzenie, \u017ce chce by\u0107 po\u015br\u00f3d nich, je\u017celi s\u0105 zgromadzeni do jego imienia.
\nPoniewa\u017c werset ten bywa niekiedy nadu\u017cywany, b\u0119dzie mo\u017ce rzecz\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105, aby podkre\u015bli\u0107 poprawno\u015b\u0107 tego, co wy\u017cej powiedziano. Musimy przy tym pami\u0119ta\u0107, \u017ce tylko wtedy jeste\u015bmy w stanie poprawnie zrozumie\u0107 jaki\u015b tekst, je\u017celi czytamy go w po\u0142\u0105czeniu z fragmentem, z kt\u00f3rego wynika. Werset wyrwany z kontekstu na nic nie wskazuje. W ten spos\u00f3b mo\u017cna by wykaza\u0107 wszystko, co tylko si\u0119 chce, i niestety cz\u0119sto tak w\u0142a\u015bnie si\u0119 dzieje.
\nPan Jezus w ca\u0142ym rozwa\u017canym rozdziale daje wskaz\u00f3wki, \u017ce powinni\u015bmy post\u0119powa\u0107 w duchu pokory i \u0142aski. Od wersetu 15 kieruje On je na taki przypadek, kiedy jaki\u015b brat zgrzeszy przeciwko mnie. Co jednak mam zrobi\u0107, je\u017celi moje post\u0119powanie w \u0142asce nie przyniesie w\u0142a\u015bciwego rezultatu? Istnieje instancja, do kt\u00f3rej mog\u0119 si\u0119 zwr\u00f3ci\u0107. Zgromadzenie, kt\u00f3re Pan Jezus na samym Sobie zbudowa\u0142, ma upowa\u017cnienie do rozstrzygania wszystkich kwestii spornych pomi\u0119dzy bra\u0107mi. Je\u017celi ono dokona jakiego\u015b rozstrzygni\u0119cia na ziemi, zwi\u0105\u017ce lub rozwi\u0105\u017ce, w\u00f3wczas zostaje to uznane przez Niebo. I je\u017celi zgromadzenie b\u0119dzie chcia\u0142o post\u0119powa\u0107 na ziemi w uzale\u017cnieniu od Nieba,
\n39<\/p>\n
w\u00f3wczas Ojciec da to, o co ono prosi. A \u017ceby by\u0142o dla uczni\u00f3w rzecz\u0105 jasn\u0105 i zrozumia\u0142\u0105, na czym opiera si\u0119 owo zapewnienie, Pan dodaje: „Bo gdzie dw\u00f3ch lub trzech jest zgromadzonych do mego imienia, tam Ja jestem po\u015br\u00f3d nich”*. Je\u017celi zgromadzenie zbiera si\u0119 do imienia Pana Jezusa, wtedy On sam przebywa po\u015brodku niego i rozstrzygni\u0119cia zgromadzenia s\u0105 przyodziane autorytetem Pana (por. l Kor. 5,4-5). Je\u017celi dw\u00f3ch lub wi\u0119cej wierz\u0105cych mieszka w r\u00f3\u017cnych miejscach i um\u00f3wi si\u0119, aby o okre\u015blonej godzinie modli\u0107 si\u0119 w pewnej sprawie, nie mo\u017cna wersetu 19 odnie\u015b\u0107 do takiego przypadku. Oczywi\u015bcie, B\u00f3g, kt\u00f3ry s\u0142yszy modlitwy ka\u017cdego wierz\u0105cego, wys\u0142ucha r\u00f3wnie\u017c tej. Sytuacja taka nie ma jednak nic wsp\u00f3lnego z wersetem 19. I je\u017celi dw\u00f3ch lub wi\u0119cej wierz\u0105cych zejdzie si\u0119 razem dla jakiego\u015b duchowego celu, czy to s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu, czy na g\u0142oszenie S\u0142owa, czy na modlitw\u0119, czy te\u017c jakikolwiek inny charakter mia\u0142oby mie\u0107 owo spotkanie, to mimo to, bez czego\u015b wi\u0119cej, nie jest to jeszcze zgromadzenie, gdzie Pan Jezus by\u0142by po\u015brodku. Do tego konieczne jest, a\u017ceby zgromadzenie by\u0142o zebrane do imienia Pana Jezusa Chry-
\nPatrz przypis na str. 13.
\n40<\/p>\n
stusa. Tylko w takim zgromadzeniu Pan daje obietnic\u0119, \u017ce chce przebywa\u0107 po\u015br\u00f3d niego.
\nIstniej\u0105 zatem dwa warunki:
\na. Musi zaistnie\u0107 wsp\u00f3lne zgromadzenie si\u0119 na zasadzie jedynego Ko\u015bcio\u0142a Pana Jezusa. W wersecie 17 mowa jest nie o dowolnym zgromadzeniu, lecz o tym konkretnym. Istnieje tylko jedno zgromadzenie (ko\u015bci\u00f3\u0142, zb\u00f3r) – zgromadzenie Boga \u017bywego (l Tym. 3,15). Tak\u017ce rozdzia\u0142 16 m\u00f3wi o tym jedynym Bo\u017cym zgromadzeniu. Wierz\u0105cy ludzie, kt\u00f3rzy mieszkaj\u0105 w jakiejkolwiek miejscowo\u015bci, s\u0105 obrazem tego jednego zgromadzenia. Oni s\u0105 tym zgromadzeniem. Dlatego aposto\u0142 Pawe\u0142 pisze do „zgromadzenia Tesaloniczan”, „zgromadzenia Bo\u017cego, kt\u00f3re jest w Koryncie”, itd.
\n^_^\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \/\u2022
\nPismo \u015awi\u0119te nie zna dw\u00f3ch lub trzech zgromadze\u0144. Jest bowiem tylko jedno Cia\u0142o Chrystusowe. Dlatego niezb\u0119dnym warunkiem obecno\u015bci Pana Jezusa po\u015br\u00f3d dw\u00f3ch lub trzech jest, aby byli oni zgromadzeni na zasadach jednego, jedynego zgromadzenia. Mo\u017ce nie przyjd\u0105 wszyscy, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do tego jednego zgromadzenia. Jedni mog\u0105 by\u0107 chorzy, s\u0142abi lub z jakich\u015b innych powod\u00f3w nieobecni. Mo\u017ce wielu, \u015bwiadomie lub nie\u015bwiadomie, powstrzyma si\u0119 przed przybyciem, po to, aby zgromadzi\u0107 si\u0119 gdzie indziej, na jakiej\u015b innej podstawie,
\n41<\/p>\n
ni\u017c ta zasada jedynego zgromadzenia. Uwa\u017caj\u0105, \u017ce jest ona zbyt og\u00f3lna i stawiaj\u0105 obok przynale\u017cno\u015bci do jednego zgromadzenia Bo\u017cego jeszcze inne warunki. Natomiast dw\u00f3ch lub trzech gromadzi si\u0119 w „miejscu”, do kt\u00f3rego nale\u017c\u0105 wszyscy wierz\u0105cy, i je\u017celi nawet ich serca s\u0105 zasmucone, \u017ce tylko niewielu przysz\u0142o aby dawa\u0107 wyraz tej wsp\u00f3lnej przynale\u017cno\u015bci, to ich oczy wiary widz\u0105 mimo to wszystkich wierz\u0105cych razem, jako cz\u0142onki jednego Cia\u0142a Chrystusowego.
\nb. Drugim warunkiem jest, aby byli oni zgromadzeni do imienia Pana Jezusa. Jego imi\u0119 musi by\u0107 jedynym punktem centralnym, jedynym znakiem, kt\u00f3ry ich charakteryzuje. Do tego imienia s\u0105 zgromadzeni. On jest gospodarzem. Oznacza to, \u017ce o wszystkim decyduje to w\u0142a\u015bnie imi\u0119 Jezus, \u017ce to nie zgromadzeni okre\u015blaj\u0105, jaki ma by\u0107 przebieg spotkania, jakiego rodzaju maj\u0105 one by\u0107, jak ma by\u0107 wykonywana s\u0142u\u017cba Bogu, kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, jak wszystko to, co wi\u0105\u017ce si\u0119 ze wsp\u00f3lnym zgromadzeniem si\u0119, ma by\u0107 uregulowane. Wszystko powinien regulowa\u0107 sam Pan Jezus, a ci dwaj lub trzej, kt\u00f3rzy s\u0105 „zgromadzeni do imienia Pana Jezusa” nie powinni czyni\u0107 nic innego, jak tylko postawi\u0107 pytanie:
\n„Co chcesz, Panie, aby\u015bmy czynili?”
\nPowinni oni pilnie bada\u0107 jego S\u0142owo i poszukiwa\u0107,
\n42<\/p>\n
bez w\u0142asnych my\u015bli lub krytyki, urzeczywistnienia jego „przepis\u00f3w i ustaw” (5 M\u00f3j \u017c. 12).
\nJe\u017celi ludzie wierz\u0105cy zgromadzaj\u0105 si\u0119 razem w taki spos\u00f3b i nawet je\u015bli s\u0105 to tylko dwaj albo trzej, wtedy s\u0105 zgromadzeni do imienia Pana Jezusa, On za\u015b jest po\u015br\u00f3d nich. C\u00f3\u017c za b\u0142ogos\u0142awione miejsce i co za przywilej, aby by\u0107 go\u015b\u0107mi Pana Jezusa Chrystusa! Ale tak\u017ce jaka odpowiedzialno\u015b\u0107 ka\u017cdego wierz\u0105cego w tym, co czyni: czy zajmuje miejsce przy Panu Jezusie, czy te\u017c jakie\u015b inne miejsce, kt\u00f3re obra\u0142 sobie sam, a gdzie Pan Jezus nie przebywa po\u015br\u00f3d swoich!
\nCzy werset 20 w Ewangelii Mateusza rozdziale 18 nie przypomina nam niezawodnie miejsce, kt\u00f3re wybra\u0142 Pan, aby tam umie\u015bci\u0107 swoje imi\u0119? (5 Moj\u017c. 12). R\u00f3wnie\u017c tutaj, jako znak rozpoznawczy miejsca wsp\u00f3lnego schodzenia si\u0119 znajdujemy „imi\u0119”. Syn \u017cywego Boga, kt\u00f3ry z umar\u0142ych grzesznik\u00f3w czyni „kamienie” (Piotr = kamie\u0144) i z nich wznosi swoje zgromadzenie (Mat. 16,18; l Piotra 2,4-5), chce, aby jego zgromadzenie schodzi\u0142o si\u0119 w jego imi\u0119 (lub lepiej do jego imienia), On za\u015b \u0142\u0105czy z tym sw\u0105 obecno\u015b\u0107. Tak\u017ce tutaj mamy zn\u00f3w jedno miejsce zgromadzania si\u0119 wszystkich, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do Pana Jezusa Chrystusa,
\n43<\/p>\n
ODDAWANIE CZCI W DUCHU I W PRAWDZIE
\nPrzy por\u00f3wnaniu cytatu z Ewangelii Mateusza 18,20 z rozdz. 12 w 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 pytanie, czy w obu przypadkach chodzi o to samo miejsce. W 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej chodzi o miejsce okre\u015blone w spos\u00f3b geograficzny, mianowicie Jeruzalem. Czy w Ewangelii Mateusza jest tak samo? Ewangelia Jana 4,20-26 daje nam odpowied\u017a.
\nSamaryta\u0144ska niewiasta zauwa\u017cy\u0142a przez S\u0142owo, kt\u00f3rym Pan Jezus ujawni\u0142 jej prawdziwy stan, \u017ce jest On prorokiem. Dlatego pyta Go o jego os\u0105d w wielkiej kwestii spornej mi\u0119dzy \u017bydami i Samarytanami: czy to g\u00f3ra Syjon, czy te\u017c g\u00f3ra Gerizim jest miejscem, gdzie nale\u017cy czci\u0107 Boga? Naturalnie, w sensie Starego Testamentu miejscem tym by\u0142o Jeruzalem. W nawi\u0105zaniu do starotestamentowej s\u0142u\u017cby Bo\u017cej Pan Jezus wskazuje jednak, \u017ce z jego przyj\u015bciem na ziemi\u0119 wszystko musi ulec zmianie. Poniewa\u017c Izrael odrzuci\u0142 Go i w ten spos\u00f3b w mgnieniu oka utraci\u0142 wype\u0142nienie obiecanych ziemskich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, Pan rozszerzy\u0142 swe pole pracy
\n44<\/p>\n
na ca\u0142y \u015bwiat (Mat. 13,38) i z tego obszaru pocz\u0105\u0142 gromadzi\u0107 sw\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142 (zgromadzenie) (Mat. 16,18). Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie posiada ziemskich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, lecz niebia\u0144skie, jest niebia\u0144skim i duchowym cia\u0142em, poniewa\u017c ugruntowany jest na zabitym na ziemi, lecz potem zmartwychwzbudzonym i uwielbionym Jezusie, i w nim, w Ko\u015bciele, mieszka B\u00f3g, Duch \u015awi\u0119ty (l Kor. 3,16). Wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do tego zgromadzenia, nie znaj\u0105 ju\u017c Boga jedynie jako Pana (Jahwe), lecz znaj\u0105 go jako Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 ich Bogiem i Ojcem; otrzymali ducha synostwa, przez kt\u00f3rego wo\u0142aj\u0105: Abba, Ojcze! (Efez. 1,17; 3,14; Jana 20,17; Rzym. 8,15)!
\nPrzez to r\u00f3wnie\u017c ich oddawanie czci b\u0119dzie nosi\u0142o ca\u0142kiem inny charakter. B\u0119d\u0105 czci\u0107 Ojca w duchu i w prawdzie.
\n„W duchu” wskazuje na r\u00f3\u017cnic\u0119 dotycz\u0105c\u0105 charakteru oddawania czci. Nie jest to ju\u017c spos\u00f3b ziemski, kt\u00f3ry odpowiada\u0142by ziemskim wyobra\u017ceniom ziemskiego cz\u0142owieka: jasno okre\u015blone miejsce, \u015bwi\u0105tynia wybudowana z kosztownych materia\u0142\u00f3w, znalezionych na ziemi, sk\u0142adanie ofiar z tego, co wydaje ziemia, s\u0142u\u017cba, w kt\u00f3rej cz\u0142owiek mo\u017ce da\u0107 to, co ma najlepszego i najwy\u017cszego, we wspania\u0142ej muzyce i wspania\u0142ych szatach, kr\u00f3tko:
\n45<\/p>\n
s\u0142u\u017cba, w kt\u00f3rej ziemski cz\u0142owiek zbli\u017ca si\u0119 do Boga, nawet je\u015bliby jego my\u015bli by\u0142y tylko ziemskie.
\nOdt\u0105d wszyscy prawdziwi czciciele Boga powinni si\u0119 do Niego zbli\u017ca\u0107 w pe\u0142nej \u015bwiadomo\u015bci tego, kim oraz czym jest B\u00f3g. B\u00f3g jest Duchem, a nowe \u017cycie, kt\u00f3re prawdziwy czciciel otrzyma\u0142 w chwili nowonarodzenia (Jana 3,5-8) jest w stanie, w zgodno\u015bci z t\u0105 prawd\u0105 o Bogu, zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do Niego ju\u017c nie w rzeczach zewn\u0119trznych, kt\u00f3re najwy\u017cej mog\u0105 stanowi\u0107 jedynie odbicie rzeczy niebia\u0144skich (Hebr. 9,23) lecz w spos\u00f3b ca\u0142kowicie duchowy.
\n„Wprawdzie” oznacza w zgodno\u015bci z tym, co B\u00f3g objawi\u0142 o Sobie swym czcicielom. A wi\u0119c ju\u017c nie w taki spos\u00f3b w jaki Izraelita sta\u0142 wobec Boga swego przymierza: wobec „g\u00f3ry, kt\u00f3rej mo\u017cna dotkn\u0105\u0107, […] p\u0142on\u0105cego ognia, mroku, ciemno\u015bci i burzy […] d\u017awi\u0119ku tr\u0105by i g\u0142o\u015bnych s\u0142\u00f3w, na kt\u00f3rych odg\u0142os ci, kt\u00f3rzy je s\u0142yszeli, prosili, aby ju\u017c do nich nie przemawiano” (Hebr. 12,18-21), lecz tak, jak staje dziecko wobec swego ojca. „Ojciec szuka takich” (Jana 4,23; Rzym. 8,15; l Jana 3,1).
\nZmiana ta zosta\u0142a r\u00f3wnie\u017c uwidoczniona w Li\u015bcie do Hebrajczyk\u00f3w 13,10-16. Ca\u0142y ten list zajmuje si\u0119 r\u00f3\u017cnicami i zale\u017cno\u015bciami pomi\u0119dzy zakonem i zwi\u0105zan\u0105 z nim s\u0142u\u017cb\u0105 Bo\u017c\u0105 a osob\u0105 Pana Jezusa jako tre\u015bci i centralnym punktem chrze\u015bcija\u0144skiej
\n46<\/p>\n
s\u0142u\u017cby Bo\u017cej. Wynikiem tego jest, \u017ce w ka\u017cdym rozdziale stare, to, co przedstawia\u0142o najwy\u017cej ziemski przyk\u0142ad niebia\u0144skiego Pana i jego s\u0142u\u017cby, zanika, a pozostaje jedynie sam Pan Jezus: „Jezus Chrystus wczoraj i dzi\u015b, ten sam i na wieki”.
\nZ rozdz. 13, werset 10 zostaje wyci\u0105gni\u0119ty wniosek: ci, kt\u00f3rzy s\u0142u\u017c\u0105 przybytkowi – jest to s\u0142u\u017cba, w kt\u00f3rej dost\u0119p do Boga nie by\u0142 objawiony (9,8) -nie maj\u0105 prawa je\u015b\u0107 z chrze\u015bcija\u0144skiego o\u0142tarza. Je\u015b\u0107 z niego mog\u0105 tylko ci, kt\u00f3rzy posiadaj\u0105 ufno\u015b\u0107 wst\u0119pu do \u015bwi\u0105tyni przez krew Pana Jezusa Chrystusa (10,19).
\n_\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \/
\nKto pragnie by\u0107 przy Panu Jezusie (a Duch \u015awi\u0119ty przyjmuje t\u0119 rzecz o ka\u017cdym wierz\u0105cym jako oczywisto\u015b\u0107), musi by\u0107 albo w niebie (9,12), albo „poza obozem” tzn. poza systemem ziemskiej s\u0142u\u017cby Bo\u017cej. Rozdzia\u0142 13,12 nie pozostawia \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci w tej kwestii, \u017ce dla wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w, do kt\u00f3rych list ten by\u0142 skierowany, Jeruzalem by\u0142o tym obozem, miastem, kt\u00f3re wed\u0142ug starego porz\u0105dku by\u0142o miejscem „kt\u00f3re wybra\u0142 Pan, aby tam da\u0107 mieszkanie dla swego imienia”. Teraz Pan Jezus jest tym centralnym punktem, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego powinni si\u0119 gromadzi\u0107 wszyscy nale\u017c\u0105cy do Niego, oddzieleni od ka\u017cdej s\u0142u\u017cby, kt\u00f3ra mia\u0142aby by\u0107 wykonywana wed\u0142ug ducha starotestamentowego.
\n47<\/p>\n
W wersecie 10 Duch \u015awi\u0119ty wspomina o udziale w ofiarach, kt\u00f3re – tak jak ofiary za grzechy i ofiary z pokarm\u00f3w – mog\u0142y by\u0107 spo\u017cywane tylko przez kap\u0142an\u00f3w, ewentualnie z ich rodzinami, b\u0105d\u017a te\u017c -jak ofiary dzi\u0119kczynne – mog\u0142y by\u0107 spo\u017cywane przez ka\u017cdego Izraelit\u0119, kt\u00f3ry by\u0142 czysty (3 Moj\u017c 6,9 do 7,38). Cz\u0119\u015b\u0107 ofiary dzi\u0119kczynnej przeznaczona by\u0142a dla Boga i nazywano j\u0105 pokarmem (lub chlebem) Jahwe. Pozosta\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a dla ofiaruj\u0105cego i dla kap\u0142ana, dla ka\u017cdego Izraelity, kt\u00f3ry by\u0142 czysty. O\u0142tarz za\u015b, na kt\u00f3rym sk\u0142adano ofiar\u0119, nazywano „Sto\u0142em Pana” (Mai. 1,7-14).
\nTak\u017ce chrze\u015bcija\u0144ski o\u0142tarz nosi nazw\u0119 „Sto\u0142u Pa\u0144skiego” (l Kor. 10,21). Nie jest to przypadkowa zbie\u017cno\u015b\u0107 poj\u0119\u0107. W Starym Testamencie nie ma przyk\u0142adu, kt\u00f3ry by lepiej odpowiada\u0142 wieczerzy Pa\u0144skiej, przedstawionej w l Kor. 10, ni\u017c ofiara dzi\u0119kczynna i zwi\u0105zana z ni\u0105 ofiara ca\u0142opalna (2 Moj\u017c. 29,19-33; 3 Moj\u017c. 8,31).
\nW l Li\u015bcie do Koryntian, rozdz. 11 wieczerza Pa\u0144ska przedstawiona jest w swym pierwszym znaczeniu, w jakim zosta\u0142a objawiona przez Pana, mianowicie jako skromna wieczerza upami\u0119tniaj\u0105ca \u015bmier\u0107 Zbawiciela: „To czy\u0144cie na m\u00f3j \u0105 pami\u0105tk\u0119”. Dlatego wszystko tutaj jest takie osobiste, a nacisk po\u0142o\u017cony zostaje na osobisty stan i indywidualn\u0105
\n48<\/p>\n
odpowiedzialno\u015b\u0107 ka\u017cdego, kto bierze w niej udzia\u0142.
\nW l Li\u015bcie do Koryntian 10,16-22 pokazana jest ca\u0142kiem inna strona Wieczerzy Pa\u0144skiej. Widzimy tu Chrystusa jako Zbawiciela, kt\u00f3ry umar\u0142 na o\u0142tarzu, a ofiaruj\u0105cy, kt\u00f3ry si\u0119 z Niego posila, ma przez to spo\u0142eczno\u015b\u0107 ze wszystkimi pozosta\u0142ymi wierz\u0105cymi, a tak\u017ce z Bogiem. To w\u0142a\u015bnie tutaj, ale r\u00f3wnie\u017c tylko tutaj, jako pierwsza wymieniona jest krew, co ma pokaza\u0107, \u017ce dokonane dzie\u0142o pojednania jest jedyn\u0105 podstaw\u0105, na kt\u00f3rej owa spo\u0142eczno\u015b\u0107 w og\u00f3le mo\u017ce zaistnie\u0107. Po czym spo\u0142eczno\u015b\u0107 ta zostaje wysuni\u0119ta ca\u0142kowicie na pierwszy plan; wszystko, co osobiste, zanika.
\nW wersecie 16 widzimy, \u017ce je\u017celi pijemy z kielicha, mamy spo\u0142eczno\u015b\u0107 przez krew Pana Jezusa Chrystusa. Nie ja sam to posiadam, lecz „my”, wszyscy wierz\u0105cy. Tak samo ma si\u0119 rzecz z chlebem. Wszyscy wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy obchodz\u0105 wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, maj\u0105 w spo\u0142eczno\u015bci cia\u0142a i krwi Pana tak\u017ce spo\u0142eczno\u015b\u0107 pomi\u0119dzy sob\u0105. Werset 17 jeszcze raz to podkre\u015bla: jednym chlebem, jednym cia\u0142em jeste\u015bmy my, „ilu nas jest”. Je\u017celi zatem obchodzimy wsp\u00f3lnie Wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, wyra\u017camy przez ten czyn otwarcie, \u017ce w spo\u0142eczno\u015bci krwi i cia\u0142a Pana Jezusa tworzymy wraz ze wszystkimi wierz\u0105cymi jeden chleb, jedno Cia\u0142o Chrystusowe.
\n49<\/p>\n
Kolejne wersety przedstawiaj\u0105, \u017ce mo\u017cliwe jest, aby t\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 rzecz \u0142\u0105czy\u0107 z tym, co nieczyste. Na podstawie o\u0142tarza \u017cydowskiego oraz o\u0142tarzy poga\u0144skich aposto\u0142 wykazuje, \u017ce ci, kt\u00f3rzy spo\u017cywaj\u0105 z ofiar, maj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z o\u0142tarzem, z Bogiem lub bogami, kt\u00f3remu (kt\u00f3rym) sk\u0142adane s\u0105 ofiary. Dodaje do tego powa\u017cne napomnienie: „Nie mo\u017cecie pi\u0107 z kielicha Pa\u0144skiego i kielicha demon\u00f3w, nie mo\u017cecie by\u0107 uczestnikami sto\u0142u Pa\u0144skiego i sto\u0142u demon\u00f3w! Albo czy chcemy Pana pobudza\u0107 do gniewu ? Czy\u015bmy mocniejsi od niego?” (l Kor. 10,21-22). Powa\u017cne s\u0142owa, kt\u00f3re musz\u0105 nas nape\u0142ni\u0107 \u015bwi\u0119t\u0105 boja\u017ani\u0105 i czci\u0105, i kt\u00f3re daj\u0105 nam pozna\u0107, jak wa\u017cna jest dla Boga \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 Sto\u0142u Pa\u0144skiego.
\nW cz\u0119\u015bci tej mogli\u015bmy zobaczy\u0107, \u017ce Wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 winno si\u0119 obchodzi\u0107 w \u015bwiadomo\u015bci, i\u017c jeste\u015bmy jedno ze wszystkimi wierz\u0105cymi, \u017ce uczestnicz\u0105c w kielichu i chlebie, otwarcie dajemy wyraz temu, i\u017c wszyscy razem tworzymy Cia\u0142o Chrystusowe oraz \u017ce ma to by\u0107 obchodzone przy stole Pa\u0144skim, oddzielone od wszystkiego, co nie pozostaje z tym w zgodno\u015bci. Jest to jeden zb\u00f3r, kt\u00f3ry gromadzi si\u0119 przy Stole Pana. Czy nie to samo widzimy w Ewangelii Mateusza 18,20? Tak\u017ce tu wierz\u0105cy zgromadzaj\u0105 si\u0119 razem w urzeczywistnianiu jedno\u015bci zgromadzenia, przy Stole Pana,
\n50<\/p>\n
gdzie On jest gospodarzem i gdzie to Pan okre\u015bla, kto mo\u017ce zaj\u0105\u0107 przy nim miejsce oraz jaki winien by\u0107 bieg rzeczy, gdzie On sam jest punktem centralnym i przedmiotem, na kt\u00f3ry skierowane s\u0105 serca zgromadzonych. Jest jedno miejsce zgromadzania si\u0119, i to nie tylko w celu obchodzenia Wieczerzy Pa\u0144skiej (l Kor. 10,16-22 i 11,18.20), lecz tak\u017ce gdy jest ono zgromadzone ku s\u0142u\u017cbie S\u0142owa (14,23).
\n51<\/p>\n
ZGROMADZANIE SI\u0118 W CZASACH UPADKU CHRZE\u015aCIJA\u0143STWA
\nZgromadzenie, Dom Bo\u017cy, kt\u00f3ry Pan Jezus wznosi z \u017cywych kamieni (Mat. 16,18; l Piotra 2,4-7), jest bez jakiejkolwiek skazy. Jak\u017ce z r\u0105k Bo\u017cego Budowniczego wznoszone mia\u0142oby by\u0107 niedoskona\u0142e dzie\u0142o?
\nW l Li\u015bcie do Koryntian 3,9-17 jednak, gdzie mowa jest o Domu Bo\u017cym, budowniczym nie jest Pan, lecz aposto\u0142 Pawe\u0142. Za\u0142o\u017cy\u0142 on fundament i jest on dobry. Inni natomiast maj\u0105 po nim na tym fundamencie budowa\u0107 i jednocze\u015bnie zwa\u017ca\u0107 na to, jak na nim buduj\u0105. Jest to Dom Bo\u017cy, kt\u00f3rego budowanie zosta\u0142o powierzone w zaufaniu ludziom, zobowi\u0105zanym do zdania z tego sprawy i kt\u00f3rych dzie\u0142a zostan\u0105 wypr\u00f3bowane przez ogie\u0144, b\u0119d\u0105cy Bo\u017cym \u015brodkiem probierczym. Wynik tego oto budowania widzimy w chrze\u015bcija\u0144stwie. Powsta\u0142a budowla nie wznoszona ze szczerych, \u017cywych kamieni, lecz w przewa\u017caj\u0105cej mierze z martwego materia\u0142u. Jak zawsze, tak i w tym przypadku
\n52<\/p>\n
cz\u0142owiek zawi\u00f3d\u0142 i zatraci\u0142 to, co B\u00f3g mu powierzy\u0142.
\nAposto\u0142 Pawe\u0142 ju\u017c przestrzega\u0142 przed tym w s\u0142owach: „ka\u017cdy niech baczy, jak na nim buduje”. Jako m\u0105dry budowniczy po\u0142o\u017cy\u0142 on dobry fundament: Jezusa Chrystusa. Mieli jednak nadej\u015b\u0107 inni, aby na tym gruncie (fundamencie) budowa\u0107. A mo\u017ce si\u0119 to odbywa\u0107 na trzy sposoby. Mo\u017cna to robi\u0107 przy u\u017cyciu dobrych materia\u0142\u00f3w: z\u0142ota, srebra i drogich kamieni, tzn. materia\u0142\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 w stanie wytrzyma\u0107 pr\u00f3b\u0119 ognia. Budowniczy, kt\u00f3ry tak buduje, otrzyma zap\u0142at\u0119. Mo\u017ce si\u0119 to jednak odbywa\u0107 przy u\u017cyciu materia\u0142\u00f3w niezdatnych:
\ndrewna, siana, s\u0142omy. Te w trakcie pr\u00f3by sp\u0142on\u0105, a to, co zosta\u0142o zbudowane, ulegnie unicestwieniu. Budowniczy, kt\u00f3ry tak budowa\u0142, nie otrzyma \u017cadnej zap\u0142aty, a sam zostanie uratowany ,Jak przez ogie\u0144”. Jego s\u0142u\u017cba by\u0142a bezwarto\u015bciowa i b\u0119dzie musia\u0142 stan\u0105\u0107 przed Bogiem z pustymi r\u0119koma. O wiele gorzej jednak sprawa przedstawia si\u0119 tam, gdzie chodzi o trzeci rodzaj budowania. Ci budowniczowie dopu\u015bcili si\u0119 naruszenia fundamentu, nara\u017cenia na niebezpiecze\u0144stwo ca\u0142ej budowli oraz zniszczenia tego dobrego, co zbudowano do tej pory. Na takich budowniczych przyjdzie straszliwy s\u0105d:
\n„Je\u015bli kto\u015b niszczy \u015bwi\u0105tyni\u0119 Bo\u017c\u0105, tego zniszczy B\u00f3g, albowiem \u015bwi\u0105tynia Bo\u017ca jest \u015bwi\u0119ta, a wy
\n53<\/p>\n
ni\u0105 jeste\u015bcie” (l Kor. 3,17).
\nW l Li\u015bcie do Tymoteusza widzimy dom Bo\u017cy jeszcze w jego pierwotnej wspania\u0142o\u015bci, tak jak by\u0142 on budowany przez aposto\u0142a Paw\u0142a i innych wiernych budowniczych. Mimo, i\u017c ju\u017c w\u00f3wczas zagra\u017ca\u0142o niebezpiecze\u0144stwo i prorocko zostaje zapowiedziane odst\u0119pstwo (l Tym. 4,1), to mowa jest jeszcze o filarze i podwalinie prawdy oraz dane zostaj\u0105 wskaz\u00f3wki, jak wierz\u0105cy cz\u0142owiek ma si\u0119 w nim zachowa\u0107 (l Tym. 3,15).
\nW 2 Li\u015bcie do Tymoteusza, ostatnim li\u015bcie, jaki napisa\u0142 aposto\u0142 Pawe\u0142, widzimy stan g\u0142\u0119boko zmieniony. B\u00f3g dopu\u015bci\u0142, by z\u0142o tak si\u0119 rozmno\u017cy\u0142o, \u017ce musia\u0142y zosta\u0107 przekazane wskaz\u00f3wki co do tego, jak wierz\u0105cy ma si\u0119 w takich warunkach zachowa\u0107. Opisani w Li\u015bcie do Koryntian, rozdz. 3 niszczycielscy budowniczowie, s\u0105 wymienieni w 2 Li\u015bcie do Tymoteusza 2,16-18; pojawili si\u0119 tak\u017ce ci, kt\u00f3rzy s\u0105 chrze\u015bcijanami tylko z nazwy (3,5). Wszyscy w Azji odwr\u00f3cili si\u0119 od aposto\u0142a Paw\u0142a (1,15), a w jego pierwszej obronie jako wi\u0119\u017ania wszyscy go opu\u015bcili (4,16).
\nW Dziejach Apostolskich 2,42-47 wszyscy wierz\u0105cy byli jeszcze razem, a wed\u0142ug rozdzia\u0142u 5,13 nikt z postronnych nie o\u015bmiela\u0142 si\u0119 do nich przy\u0142\u0105cza\u0107. O ka\u017cdym wiedziano, czy jest wierz\u0105cym, czy
\n54<\/p>\n
te\u017c nie. Ka\u017cdy, kto wyznawa\u0142 wiar\u0119, by\u0142 chrze\u015bcijaninem. I oto naraz ju\u017c tak nie by\u0142o. Jak zatem wierz\u0105cy, kt\u00f3ry mieszka po\u015br\u00f3d takiego zam\u0119tu ma rozr\u00f3\u017cnia\u0107, kto rzeczywi\u015bcie nale\u017cy do Pana?
\nBo\u017ca odpowied\u017a na to brzmi: „Zna Pan tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jego” (2 Tym. 2,19-23). Cz\u0142owiek ich nie zna. Nie jest w stanie zbada\u0107 wszystkich wyznawc\u00f3w, aby stwierdzi\u0107, kto rzeczywi\u015bcie jest nowonarodzony. Ale to r\u00f3wnie\u017c nie jest wcale konieczne. Cz\u0142owiek mo\u017ce to pozostawi\u0107 Bogu, kt\u00f3ry bada serce i nerki. C\u00f3\u017c za uspokajaj\u0105ca, pocieszaj\u0105ca my\u015bl: Je\u017celi ja o tych, kt\u00f3rzy si\u0119 zw\u0105 chrze\u015bcijanami, nie wiem, czy oni rzeczywi\u015bcie nimi s\u0105, to u Pana nie ma \u017cadnej niejasno\u015bci. On nikogo nie przeoczy.
\nNie nale\u017cy jednak przez to rozumie\u0107, zew takim razie mam post\u0119powa\u0107 tak, jakby si\u0119 nic nie zmieni\u0142o. Nast\u0105pi\u0142 upadek chrze\u015bcija\u0144stwa i ja w swoim post\u0119powaniu musz\u0119 si\u0119 z tym liczy\u0107. Mog\u0119 i musz\u0119 pozostawi\u0107 Bogu rozstrzyganie, kto spo\u015br\u00f3d wszystkich wyznawc\u00f3w rzeczywi\u015bcie do niego nale\u017cy, a do mnie Duch \u015awi\u0119ty wo\u0142a: „Niech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci ka\u017cdy, kto wzywa imienia Pa\u0144skiego” C2. Tym. 2,19).
\nW nast\u0119pnych wersetach tego Listu jest powiedziane, co to obejmuje. Dom Bo\u017cy na ziemi znajdu-
\n55<\/p>\n
jacy si\u0119 w stanie upadku por\u00f3wnany zostaje do wielkiego domu, w kt\u00f3rym znajduj\u0105 si\u0119 nie tylko naczynia z\u0142ote i srebrne, ale tak\u017ce drewniane i gliniane. Jedne s\u0142u\u017c\u0105 ku chwale tego domu, a drugie ku nies\u0142awie. Ja z tego domu nie mog\u0119 wyj\u015b\u0107. Musia\u0142bym bowiem odpa\u015b\u0107 od chrze\u015bcija\u0144stwa i sta\u0107 si\u0119 poganinem lub \u017bydem. W domu tym musz\u0119 si\u0119 oczyszcza\u0107 od naczy\u0144, kt\u00f3re s\u0142u\u017c\u0105 ku nies\u0142awie, abym by\u0142 naczyniem ku czci, u\u015bwi\u0119conym, przydatnym Panu owego domu, zdatnym do wszelkiego dobrego dzie\u0142a. Zewn\u0119trzne oczyszczenie od wszelkiej nieczysto\u015bci ma by\u0107 nast\u0119pstwem wewn\u0119trznego oczyszczania: „M\u0142odzie\u0144czych za\u015b po\u017c\u0105dliwo\u015bci si\u0119 wystrzegaj”, a tak\u017ce drog\u0105 do zjednoczenia z „wszystkimi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”.
\nMusimy zwr\u00f3ci\u0107 baczn\u0105 uwag\u0119 na to, \u017ce nie jest tu napisane: chrze\u015bcijanie z nazwy s\u0105 naczyniami ku nies\u0142awie, a prawdziwi wierz\u0105cy naczyniami do zaszczytnych cel\u00f3w! Oczywi\u015bcie, istniej\u0105 naczynia z\u0142ote i gliniane, ale jako miernik oceny tego, czy jestem naczyniem do cel\u00f3w zaszczytnych, podane mamy wy\u0142\u0105cznie: „Je\u015bli tedy kto siebie czystym zachowa od tych rzeczy pospolitych”.
\nW 2 Li\u015bcie do Tymoteusza rozdz. 2 nie chodzi o opozycj\u0119: wierz\u0105cy-niewierz\u0105cy, lecz o kontrast
\n56<\/p>\n
pomi\u0119dzy: s\u0142ugami wiernymi i niewiernymi (zob. w. 2 – ludzie godni zaufania; w. 3 – dobry \u017co\u0142nierz, oraz wiersze 4-6;11-13;15-18 itd). W ca\u0142ym tym rozdziale tylko dwa razy mowa jest o wierz\u0105cych;
\nzaledwie nadmienia si\u0119, \u017ce istniej\u0105 wierz\u0105cy. (Oczywi\u015bcie Pawe\u0142, Tymoteusz i wszyscy, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana ze szczerego serca, s\u0105 wierz\u0105cymi, lecz nie o to tutaj chodzi). Po raz pierwszy w wersecie 10, gdzie mowa jest o wybranych i chodzi tam jedynie o to, \u017ce praca aposto\u0142a s\u0142u\u017cy ich korzy\u015bci, a\u017ceby przez to dost\u0105pili zbawienia. Wierz\u0105cy zostaj\u0105 wi\u0119c tutaj wymienieni jedynie jako pow\u00f3d wiernej s\u0142u\u017cby aposto\u0142a Paw\u0142a. Nast\u0119pnie mamy werset 19: „Zna Pan tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jego”, kt\u00f3ry pokazuje nam, \u017ce nie wiemy tego i \u017ce nie jest nasz\u0105 rzecz\u0105 ocenia\u0107 tych, kt\u00f3rzy si\u0119 nazywaj\u0105 chrze\u015bcijanami, czy s\u0105 w rzeczywisto\u015bci wierz\u0105cymi, poniewa\u017c ani nie jeste\u015bmy w stanie tego zrobi\u0107, ani te\u017c nie ma takiej potrzeby. Dla nas jako znak pozostaje, czy odwracaj\u0105 si\u0119 od wszelkiej niesprawiedliwo\u015bci; to w\u0142a\u015bnie jest dla nas wska\u017anikiem, \u017ce kto\u015b jest wierz\u0105cym, bo tylko wierz\u0105cy potrafi\u0105 tak post\u0119powa\u0107.
\nW wersetach 16-18 tak\u017ce nie zosta\u0142o powiedziane, \u017ce Hymeneusz i Filetos lub wszyscy, kt\u00f3rych oni b\u0142\u0119dnie prowadzili, byli niewierz\u0105cymi, lecz \u017ce ich
\n57<\/p>\n
s\u0142u\u017cba jest zgubna i dlatego s\u0105 oni niewiernymi s\u0142ugami oraz \u017ce wiara innych zosta\u0142a podwa\u017cona, tzn., \u017ce porzucili prawd\u0119 chrze\u015bcija\u0144stwa. Podobnie w wersetach 20-26 w znikomym stopniu mowa jest o wierz\u0105cych b\u0105d\u017a niewierz\u0105cych; fragment ten m\u00f3wi raczej o wiernych i niewiernych wyznawcach, o naczyniach ku chwale i o naczyniach ku nies\u0142awie.
\nNie chodzi o to, z jakiego materia\u0142u sk\u0142ada si\u0119 naczynie, lecz o to, czy jest ono ku czci. A naczynie, kt\u00f3re nie jest oczyszczone, nie jest ku czci. Z\u0142ote lub srebrne naczynie, kt\u00f3re jest zanieczyszczone lub le\u017ca\u0142o w gnoju, nie przysporzy ci czci, je\u017celi je nieoczyszczone postawisz w domu. Jest ono ku nies\u0142awie twego domu i nie postawi\u0142by\u015b go w swoim salonie. Naczyniem ku czci jest to naczynie, kt\u00f3re jest oczyszczone. Nie chodzi tu o to, czego Duch \u015awi\u0119ty dokonuje w zgubionym grzeszniku, lecz o to, jaka jest odpowiedzialno\u015b\u0107 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry zwie si\u0119 chrze\u015bcijaninem. Kto „siebie czystym zachowa od tych rzeczy pospolitych”, ten b\u0119dzie wiernym s\u0142ug\u0105; imi\u0119 jego Pana zostanie uczczone;
\njest on naczyniem ku czci.
\nCzy naczynia, kt\u00f3re si\u0119 nie oczyszczaj\u0105, to wierz\u0105cy, czy nie, jest to sprawa, kt\u00f3ra mnie nie obchodzi. T\u0119 rzecz rozstrzyga Pan; bo „Zna Pan tych,
\n58<\/p>\n
kt\u00f3rzy s\u0105 jego”. Nasza wiara mo\u017ce dawa\u0107 nam przekonanie, \u017ce jest w\u015br\u00f3d nich wielu wierz\u0105cych i mo\u017cemy Panu dzi\u0119kowa\u0107, \u017ce s\u0105 nimi, ale tak\u017ce jednocze\u015bnie bole\u0107 nad tym, \u017ce pozostaj\u0105 oni w powi\u0105zaniu z naczyniami ku nies\u0142awie i przez to te\u017c sami nimi s\u0105. B\u00f3g b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 ich r\u00f3wnie\u017c u\u017cy\u0107 do niekt\u00f3rych dobrych dzie\u0142, ale wed\u0142ug wersetu 21 tylko ci, kt\u00f3rzy oczyszczaj\u0105 si\u0119 od naczy\u0144 ku nies\u0142awie, nadaj\u0105 si\u0119 do wszelkiego dobrego dzie\u0142a.
\nWarto tak\u017ce zauwa\u017cy\u0107, \u017ce najpierw mowa jest o zewn\u0119trznym oczyszczeniu, a dopiero potem o wewn\u0119trznym. Jeste\u015bmy sk\u0142onni tak m\u00f3wi\u0107: je\u017celi wewn\u0119trznie jeste\u015bmy oddzieleni od z\u0142a, to ju\u017c nie ma wi\u0119kszego znaczenia oddzielenie zewn\u0119trzne. B\u00f3g stawia jednak zewn\u0119trzne oczyszczenie na pierwszym miejscu. Je\u017celi si\u0119 zastanowimy, to s\u0142uszno\u015b\u0107 tego tak\u017ce dla nas stanie si\u0119 jasna. Je\u017celi nie okazujemy pos\u0142usze\u0144stwa w sprawie zewn\u0119trznego oczyszczenia, to jak mamy si\u0119 potem wewn\u0119trznie oczyszcza\u0107? Jak\u017ce ci\u0119\u017cko jest pozosta\u0107 wewn\u0119trznie czystym po\u015br\u00f3d nieczystego otoczenia, a c\u00f3\u017c dopiero si\u0119 tam oczyszcza\u0107! „M\u0142odzie\u0144czych za\u015b po\u017c\u0105dliwo\u015bci si\u0119 wystrzegaj!” Jest rzecz\u0105 straszn\u0105 by\u0107 zewn\u0119trznie czystym, a wewn\u0105trz pozosta\u0107 nieczystym. To oczywisty fa\u0142sz.
\n59<\/p>\n
Po oczyszczeniu nast\u0119puje pozytywne d\u0105\u017cenie:
\n„Zd\u0105\u017caj do sprawiedliwo\u015bci, wiary, mi\u0142o\u015bci, pokoju z tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca” (w. 22). S\u0105 to wspania\u0142e rzeczy, o kt\u00f3re powinni\u015bmy zabiega\u0107, owoce Ducha \u015awi\u0119tego. Ale nie tylko to powinni\u015bmy czyni\u0107. Powinni\u015bmy to robi\u0107 wesp\u00f3\u0142 z tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca. Kt\u00f3rzy to s\u0105, mo\u017cna dobrze zrozumie\u0107 z tego, co ju\u017c zosta\u0142o wcze\u015bniej napisane. S\u0105 to naczynia ku czci, do zaszczytnych cel\u00f3w, kt\u00f3re oddzieli\u0142y si\u0119 od naczy\u0144 s\u0142u\u017c\u0105cych nies\u0142awie oraz same wewn\u0119trznie si\u0119 oczy\u015bci\u0142y. I oto tutaj jeste\u015bmy powo\u0142ani do wydania oceny. Jak kto\u015b bez \u017cycia, kt\u00f3re jest z Boga, mo\u017ce by\u0107 „nadaj\u0105cym si\u0119 do ka\u017cdego dobrego dzie\u0142a”? Tak samo niemo\u017cliw\u0105 rzecz\u0105 jest, aby niewierz\u0105cy cz\u0142owiek m\u00f3g\u0142 by\u0107 zewn\u0119trznie i wewn\u0119trznie oczyszczony. Oto kryterium, wed\u0142ug kt\u00f3rego mo\u017cemy oceni\u0107, czy kto\u015b ma \u017cycie z Boga, czy te\u017c nie. Czasem zaprzecza si\u0119, jakoby\u015bmy byli w stanie to zobaczy\u0107. Ale czy B\u00f3g mia\u0142by tym samym da\u0107 w swoim S\u0142owie swym dzieciom co\u015b, czego nie by\u0142yby w stanie potem uczyni\u0107? Nowe \u017cycie w nas
\n^
\noraz nasz umys\u0142, o\u015bwiecony Duchem \u015awi\u0119tym, z pewno\u015bci\u0105 potrafi\u0105 rozr\u00f3\u017cni\u0107, gdzie jest \u017cycie, a gdzie \u015bmier\u0107, i to wcale nie jedynie na podstawie ustnego wyznania. Bo oto w czasach upadku chrze\u015bcija\u0144stwa
\n60<\/p>\n
trzeba dowie\u015b\u0107 s\u0142uszno\u015bci swego roszczenia do u\u017cywania tytu\u0142u (Ezdr. 2,62). „Poka\u017c mi wiar\u0119 swoj\u0105 bez uczynk\u00f3w, a ja ci poka\u017c\u0119 wiar\u0119 z uczynk\u00f3w moich” (Jak. 2,18). Do\u015bwiadczeni wierz\u0105cy na podstawie czyjego\u015b wyznawania Chrystusa, po\u0142\u0105czonego z kroczeniem w wierze i uczynkami wiary, mog\u0105 rozpozna\u0107, \u017ce ma on \u017cycie z Boga. A je\u017celi w okre\u015blonym przypadku nie ma mo\u017cliwo\u015bci, aby to oceni\u0107, to pozostaj\u0105 s\u0142owa: „Zna Pan tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jego”. W takim przypadku nie mo\u017cemy pozwoli\u0107 sobie na ocen\u0119 w spos\u00f3b jednoznaczny, czy dana osoba jest zbawiona, czy nie, ale nie mo\u017cemy traktowa\u0107 jej jako naczynie, kt\u00f3re jest ku czci (Ezdr. 2,59-63).
\nTak oto odosobnieni od wszystkiego, co jest nieczyste i po\u0142\u0105czeni z tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca, mo\u017cemy i\u015b\u0107 w \u015blad za wskaz\u00f3wkami Pana. Wyszli\u015bmy do Niego poza ob\u00f3z (Hebr. 13,13). Mo\u017cemy powr\u00f3ci\u0107 do tego, co „by\u0142o od pocz\u0105tku” (l Jana 1,1; 2,7.24; 2 Jana 5-6). Mo\u017cemy pozwoli\u0107
\n^
\nDuchowi \u015awi\u0119temu, by zgromadza\u0142 nas do imienia Pana Jezusa i przez to kosztowa\u0107 jego wspania\u0142ej obecno\u015bci po\u015br\u00f3d nas nawet wtedy, gdy jest nas tylko dw\u00f3ch lub trzech (Mat. 18,20). Mo\u017cemy g\u0142osi\u0107 \u015bmier\u0107 Pana, a\u017c przyjdzie (l Kor. 11,26), zachowywa\u0107 jego S\u0142owo, nie zapiera\u0107 si\u0119 jego imienia
\n61<\/p>\n
oraz zachowa\u0107 Pa\u0144ski nakaz, by przy Nim wytrwa\u0107 (Obj. 3,8-11). Jego wspania\u0142a obietnica brzmi:
\n„Przyjd\u0105 rych\u0142o; trzymaj, co masz, aby nikt nie wzi\u0105\u0142 korony twojej” (Obj. 3,11).
\nTak\u017ce w czasach upadku chrze\u015bcija\u0144stwa pozostaje prawd\u0105, \u017ce istnieje miejsce wsp\u00f3lnego zgro-\u00a0\u00a0\u00a0 ^ madzania si\u0119 dzieci Bo\u017cych: miejsce, gdzie schodz\u0105 si\u0119 one z tymi, „kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”, na fundamencie jednego Ko\u015bcio\u0142a, poza obozem, przy Stole Pana, gdzie Pan jest obecny po\u015br\u00f3d swoich.
\neZCTAlBffiUS-StOWOBO\u017bE
\n^^^^
\nlw\u014201 y^wsut
\nl J*K> t”-1**'”,-..:; ” \u2022 j i;R7.BCHl
\nff^-^is
\n1UCTW ^\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 namsadliMfc
\nss.^””””'
\n62<\/p>\n
Miejsce
\nzgromadzania si\u0119 wierz\u0105cych<\/p>\n
Miejsce
\nzgromadzania Si^ wierz\u0105cych<\/p>\n
'-.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 -i^J
\nHendrih L. Hcijk^^p
\nH^wtrih L.
\nHendrik L. Heij^<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tytu\u0142 orygina\u0142u: Der Platz des Zusammenkommens fur die Glaubigen Wydawca orygina\u0142u: Christliche Schriftenyerbreitung, Hilckeswagen, Germany (c) Copyright by Christliche Schriftenverbreitung, Hiickeswagen, 1991 (c) Copyright for Polish Edition by Gute Botschaft Verlag, Diiienburg, 1996 T\u0142umaczy\u0142: Jan Zawadzki Redagowa\u0142 zesp\u00f3\u0142 Korekta j\u0119zykowa: Dariusz Sk\u00f3rczewski Sk\u0142ad i diapozytywy: Agencja Wydawnicza „HEJME” Kazimierz Leja tel.\/fax (032) 165 55 35… Czytaj dalej miejsce zgromadzania si\u0119 wierz\u0105cych<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[58,13,2,3,4,12,16,28,36,37,39,40,41,44,52,63,64,65],"tags":[68,69,70,71,72,76,77,78,81,88,90,91,97,94,95,96,100,102,103,104,117,120,121,124,122,123,139],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/68"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=68"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/68\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=68"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=68"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=68"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}