Cho\u0107 w Nowym Testamencie nie znajdujemy \u017cadnego alfabetycznie u\u0142o\u017conego opisu Zboru Bo\u017cego, to jednak S\u0142owo Bo\u017ce dostarcza, nam bardzo wielu poucze\u0144 i wskaz\u00f3wek, by zaznajomi\u0107 nas z istot\u0105 i, znacze\u00acniem Zboru albo Zgromadzeniia. To powo\u0142anie i status, jedyne w swoim rodzaju, stwarzaj\u0105 konieczno\u015b\u0107 zwi\u0119z\u0142ego pouczenia, kt\u00f3re wyczerpuj\u0105co opisane jest w listach aposto\u0142a Paw\u0142a. Opis ten, kt\u00f3ry w owych listach zajmuje wiele miejsca', powienin r\u00f3wnie\u017c s\u0142u\u017cy\u0107 temu, by zapobiec wszel\u00ackim pomy\u0142kom. Niebezpiecze\u0144stwo potmieszama biblijnych poj\u0119\u0107, a przez to \u2014 doj\u015bcie do fa\u0142szywego ich stosowania, istnieje zawsze, gdy danej wypowiedzi lub s\u0142owu nadaje si\u0119 r\u00f3\u017cne znaczenia.
\nZajmijmy si\u0119 kr\u00f3tko nast\u0119puj\u0105cymi okre\u015bleniiaimi, kt\u00f3re w Nowym Testamencie znalaz\u0142y zastosowanie odno\u015bnie Zboru Bo\u017cego:
\na -\u2014 Zib\u00f3r albo Zgromadzenie
\nb \u2014 Cia\u0142o Chrystusowe
\nc \u2014 Tajemnica
\nd \u2014\u2022 Oblubienica
\ne \u2014 Trzoda
\nf \u2014 \u015awi\u0105tynia
\ng \u2014 Dam Bo\u017cy
\na\u2014ZB\u00d3R ALBO ZGROMADZENIE
\nOkre\u015blenie \u201eZEb\u00f3r” albo \u201eZgromadzenie” jest najcz\u0119\u015bciej u\u017cywanym wyrazem w Nowym Testamencie. Nazwa ta zosta\u0142a u\u017cyta oko\u0142o 100 razy. Jak wiadomo, w j\u0119zyku greckim mamy wyraz \u201eecciesia”. W naszym t\u0142umaczeniu Bi\u0142blii zosta\u0142o to oddane s\u0142owami: Zb\u00f3r albo Zgromadzenie.
\nDos\u0142owny przek\u0142ad musia\u0142by w\u0142a\u015bciwie brzmie\u0107: \u201ewywo\u0142amy” albo \u201ewywo\u0142ani”. W \u00f3wczesnym s\u0142ownictwie dkr es lenie to by\u0142o u\u017cywane nie tylko wobec nowotestamentowego Zboru, ale tak\u017ce w odniesieniu do
\n\u00a0
\nIzraela oraz ka\u017cdego zgromadzenia wolnych, uprawnionych do g\u0142osu obywateli (Dz. Ap. 19, 41). Poniewa\u017c Izrael i Zb\u00f3r Bo\u017cy maj\u0105 ze sob\u0105 nieco wsp\u00f3lnego (chocia\u017c z drugiej strony zachodz\u0105 jednak pewne sprzeczno\u015bci) oznaczenie \u201eec\u0107lesia” z. my\u015bl\u0105 o \u201ewywo\u0142anych” \u2014 w jed\u00acnym i drugim przypadku uzna^no za traf rac. By\u0142 wi\u0119c Izrael wed\u0142ug 5. M\u00f3j. 7 jednym \u201eze wszystkich narod\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 na ziemi” wybranym i wywo\u0142anym narodem.
\nPodobnie brzmi\u0105c\u0105 wypowied\u017a, u\u017cyt\u0105 w odniesieniu do Zgromadzenia Bo\u017cego, znajdujemy te\u017c w Nowym Testamencie. Tak m\u00f3twi aposto\u0142 Pa\u00acwe\u0142 w 2 Li\u015bcie do Tymoteusza l, 9: \u201ekt\u00f3ry mas wybawi\u0142 i po’wola\u0142 po\u00acwo\u0142aniem \u015bwi\u0119tym”, lu\u0142b Gal. l, 4: \u201ekt\u00f3ry wyda\u0142 samego siebie za grze\u00acchy nasze, alby nas wyzwoli\u0107 z tera\u017amejszeigo wieku z\u0142ego”.
\nW odniesiettiiu do Izraela chodzi\u0142o o wywo\u0142anie ca\u0142ego narodu do spe\u0142\u00acnienia okre\u015blonego zadamia w \u015bwiecie; Zb\u00f3r Bo\u017cy za\u015b sk\u0142ada si\u0119 z ludzi, kt\u00f3rzy inidywidualnie zostali! wywo^-\u0142ani przez Ewangeli\u0119,^ b y tworzy\u0107 ca\u0142kiem now\u0105, duchow\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107. Przy u\u017cyciu s\u0142owa \u201eZb\u00f3r” albo \u201eZgro\u00acmadzenie” w sensie bibUjinym, musi by\u0107 najpierw rozstrzygni\u0119ty problem, o jakie zgromadzenie tu chodzi. Alby t\u0119 r\u00f3\u017cnic\u0119 wyra\u017anie zaznaczy\u0107, u\u017cy\u00acwa si\u0119 dzisiaj bardzo cz\u0119sto poj\u0119cia \u201eZb\u00f3r Jezusa”. Biiblia nie u\u017cywa tego wyra\u017cenia w \u017cadnym miejscu. Powinni\u015bmy przyzwyczai\u0107 si\u0119 do tego, aby do poj\u0119\u0107 biblijnych u\u017cywa\u0107 tak\u017ce bilblijnyoh wypowiedzi.
\nPrzez wprowadzenie dodatk\u00f3w pojawi\u0142y si\u0119 ju\u017c w Biblii pewne r\u00f3\u017c\u00acnice. Tak wi\u0119c np. Izrael nazywamy jest \u201eZgromadzeniem Jehowy” (t\u0142um. EliberfeMztkie) albo \u201eZborem Pa\u0144skim” (t\u0142um. Menge).
\nW Ksi\u0119dze S\u0119dzi\u00f3w 20, 2 znajdujemy jeszcze wyra\u017cenie \u201eZgromadzenie Ludu Bo\u017cego” a w Dziejach Apostolskich 7,23 \u2014 \u201eZgromadzenie na puszczy”.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014
\nNowotestamentowe Zgromadzenie jest nazwane \u201eZgromadzeniem Bo\u00ac\u017cym” (l Kor. l, 2; 11, 22; 15, 9; l Tym. 3,5) lub \u201eZgromadzeniem Boga \u017bywego” (l tym. 3, 15). Gdzie brak tego dodatku, zwi\u0105zek tre\u015bciowy z tekstem pozwoli nam ujawni\u0107 w\u0142a\u015bciwe znaczenie.
\nPoj\u0119cie \u201eZgromadzenia” jest w Nowym Testamencie zastosowane w tro jatki spos\u00f3b:
\n1 \u2014 jako oznaczenie miejscowego Zboru (l Kor. l, 2; l Tes. l, l; Fil.2 i in.)
\n2 \u2014 zjednoczenie wszystkich \u017cyj\u0105cych obecnie na tej ziemi i wierz\u0105\u00accych (Dz, Ap. 8, 3; l Kor. 15, 9)
\n3\u2014\u2022 Zgromadzenie jako \u201eca\u0142o\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a”; w tym sensie Obejmuje ono wszystkich wierz\u0105cych obecnej ery, a wi\u0119c od czasu zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego (l Kor. 12, 13) do pochwycenia Ko\u015bcio\u0142a (Rzym. 11,, 25). Po\u00acr\u00f3wnaj Ef. l, 22 i Koi. l, 18.
\n\u00a0
\nW\u0142a\u015bciwe wzory poucze\u0144 dla mieJscowego Zboru znajdujemy zw\u0142asz\u00accza w l Li\u015bcie do Koryntian. W Li\u015bcie do Efez jan obj\u0119ta jest pouczeniem raczej ca\u0142o\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a. Dla(teigo te\u017c w Li\u015bcie do Efezjan jest opisane bar\u00acdziej zbawienno-historyczne znaczenie i Stanowisko Zboru, za\u015b w li\u015bcie do Koryntian raczej porz\u0105dek i odpowiedzialno\u015b\u0107 \u2014 jako \u015bwiadectwo Bo\u017ce w \u015bwiecie. Widzialny obraz Ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego w czasie znajduje sw\u00f3j wyraz w miejscowym Zborze (l Kor. 3, 16; 12, 27). Jakiego\u015b po\u0142\u0105czonego organizacyjnie w skali \u015bwiatowej zrzeszenia, w sensie jednolicie urz\u0105\u00acdzonego ko\u015bcio\u0142a \u2014 Nowy Testament nie zna.
\nb-\u2014CIA\u0141O CHRYSTUSOWE
\nW odr\u00f3\u017cnieniu od nazwy \u201eZb\u00f3r” (\u201eecciesia”), kt\u00f3rego si\u0119 tak\u017ce u\u017cywa w stosunku do innych ugrupowa\u0144 \u2014 istnieje wyra\u017cenie \u201eCia\u0142o Chrystu\u00acsowe”, stosowane wy\u0142\u0105cznie do Zbor\u00f3w nOwotesitamentowych. Wyra\u017cenie to znajdujemy w li\u015bcie do Rzymian (12, 4\u20146), w li\u015bcie do Koryntian (10. 16; 12, 12\u201417), r\u00f3wnie\u017c w li\u015bcie do Efezjan (l, 23; 2, 16 i m.) i li\u015bcie do Kolosan (l,, 18; 2, 19 i in.) Gdy si\u0119 nieco bli\u017cej przypatrzymy poszcze\u00acg\u00f3lnym fragmentom, \u0142atwo pozinamy podstawow\u0105 my\u015bl wyja\u015bniaj\u0105c\u0105 nam \u017cywy organizm Zboru Bo\u017cego. Jako wyra\u017ane odzwierciedlenie i przy\u00ack\u0142ad tego. tak g\u0142\u0119bokiego pouczenia mo\u017ce nam pos\u0142u\u017cy\u0107 cia\u0142o ludzkie albo nauka psychologii (badanie funkcj;i cia\u0142a).
\nWynikaj\u0105 z tego my\u015bli przewodnie, uj\u0119te w trzy \u2014 szczeg\u00f3lnie pou\u00acczaj\u0105ce\u2014punkty:
\na) zinaozenie, kt\u00f3re ma g\u0142owa dla cia\u0142a (my\u015bl podstawowa w li\u015bcie do Kolosan);
\nb) znaczenie, jakie ma cia\u0142o dla g\u0142owy (my\u015bl podstawowa w li\u015bcie do Efezjan);
\nc) znaczenie, jakie maj\u0105 cz\u0142onki cia\u0142a wobec siebie i ku sobie na wza\u00acjem (my\u015bl podstawowa w l li\u015bcie do Koryntian).
\nWspomniane w punkcie a) oraz b) pouczenia s\u0105 wyznaczone bardziej ze stanowiska zbawienno-historyoznego, za\u015b pouczenia w punkcie c), od\u00acpowiednio do charakteru listu, wskazuj\u0105 raczej na praktyczn\u0105 stron\u0119 tej prawdy.
\nTak uj\u0119te zobrazowanie Zgromadzenia jaiko Ciia\u0142a, Chrystusowego jest najidalej id\u0105cym 'przesianiem Nowego Tesfiamenitu. \u017badne inne okre\u015blenie nie objawi nam tego jedynego w swoim rodzasju powo\u0142ania Zboru, jak okre\u015blenie, kt\u00f3rego u\u017cyto odno\u015bnie Cia\u0142a. Wa\u017cn\u0105 spraw\u0105 jest wzi\u0119cie pod uwag\u0119 tego, \u017ce s\u0142owo \u201eecciesia” nie jest obrazowym przedstawieniem cia\u0142a Chryistusowego, gdy\u017c wielokrotnie zaznaczono z maciskiem: \u201eWy za\u015b jeste\u015bcie Cia\u0142em Chrystusowym” (l Kor. 12, 27; Ef. l, 23; Ko!L l, 34). Ta wypowiedz- jest tak samo oczywista i czytelna, jak stwierdzenie, \u017ce Pan jest g\u0142ow\u0105.
\nZ tej organicznej, \u017cywej wsp\u00f3lnoty wynikaj\u0105 powi\u0105zania, jakie spo-
\n\u00a0
\nstrzegamy w ludzkim ciele, z t\u0105 tylko r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce u Chrystusa i Jego Zboru, b\u0119d\u0105cego Jego da\u0142em, chodzi o wy\u017cszy stopie\u0144 porz\u0105dku dlatego m\u00f3wi si\u0119 te\u017c o tajemnicy Chrystusowej (Efez. 3, 4).
\nOto kilka poucze\u0144, wynikaj\u0105cych z powy\u017cszych rozwa\u017ca\u0144:
\nJedno\u015b\u0107
\nW\u0142a\u015bnie ta prawda jest bardzo cz\u0119sto akcentowana w odniesieniu do Cia\u0142a. W lii\u015bcie do Koryntian punkt ci\u0119\u017cko\u015bci pouczenia spoczywa w wy\u00acpowiedzi, \u017ce cia\u0142o ma wiele cz\u0142onk\u00f3w: \u201ewszystkie cz\u0142onki bia\u0142a, chocia\u017c j-est ich wiele, tworz\u0105 jedno cia\u0142o” (l Kor. 12, 12). Tak wi\u0119c wszystkie cz\u0142onki nale\u017c\u0105 do jednego cia\u0142a. W li\u015bcie do Efezjain punkt ci\u0119\u017cko\u015bci tkwi w fakcie, \u017ce Zb\u00f3r \u201ejest’cia\u0142em Jego” (Ef. l, 23; 4, 15). Mamy tu jedno\u015b\u0107 z Nim.
\nZale\u017cno\u015b\u0107
\nR\u00f3wnie\u017c i tutaj, w li\u015bcie do Koryntian, zawarte s\u0105 pouczenia tak przekonywuj\u0105ce, \u017ce nie wymagaj\u0105 \u017cadnych obszerniejszych wyja\u015bnie\u0144' (l Kor. }2). Wzajemna' zale\u017cino\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w uwarukowana jest najwa\u017c\u00acniejszym faktem: zale\u017cno\u015bci\u0105 cz\u0142onk\u00f3w od g\u0142owy. T\u0119 donios\u0142\u0105 prawd\u0119 zawiera szczeg\u00f3lnie list do Koilosan.
\nZupe\u0142no\u015b\u0107
\nPodobnie jak cia\u0142o bez g\u0142owy nie jest zupe\u0142ne, tak jest r\u00f3wnie\u017c z g\u0142o\u00acw\u0105 bez cia\u0142a. Z tego rozwa\u017cania wynika zbawienno-historyczna koniecz\u00acno\u015b\u0107 dla istnienia \u201eecciesia”. Taki tok my\u015bli jest w szczeg\u00f3lniejszy spo\u00acs\u00f3b rozwini\u0119ty w li\u015bcie do Efezja\u0144, przez co list staje si\u0119 wielkim obja\u00acwieniem zbawiennych postanowie\u0144 Bo\u017cych.
\nWspania\u0142o\u015b\u0107
\nCelem Bo\u017cym jest objawienie si\u0119 Chrystusa: przed Nim sk\u0142oni\u0107 si\u0119 musi ws-\u017ceOlkie kolano (Fil. 2).. \u201eGdy si\u0119 Chrystus, kt\u00f3ry jest \u017cyciem na\u00acszym, oka\u017ce, wtedy l wy oka\u017cecie si\u0119 razem z Nim w chwale” (Koi. 3, 4). Z tego zjednoczenia z Nim (dos\u0142ownie: \u201ezro\u015bni\u0119cila” \u2014 Rzym. 6, 5) wynika udzia\u0142 w Jego wspania\u0142o\u015bci.
\nOdpowiedzialno\u015b\u0107
\nPosta\u0107 \u201eeoclesia”, rozwa\u017cana jako Cia\u0142o Chrystusa, skupia nasz\u0105 uwa\u00acg\u0119 na wielkiej odpowiedzialno\u015bci, zar\u00f3wno w 'naiszym wzajemnym wsp\u00f3\u0142\u00ac\u017cyciu, jak r\u00f3wnie\u017c w naszym stosunku do G\u0142owy. Odpowiedzialno\u015b\u0107 ta wynika z faktu, \u017ce jeste\u015bmy cz\u0119\u015bci\u0105 Niego. Aposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa \u2014 w tym zastosowaniu \u2014specjalnego wyra\u017cenia \u201eChrystus” (l Kor. l, 13;
\n12, 12). Tym okre\u015blenieim Jest obj\u0119te Zgromadzenie, jako Jego Cia\u0142o.
\nBezr\u00f3\u017cnicowe\u015b\u0106
\nNa tym w\u0142a\u015bnie polega odmienno\u015b\u0107 wobec plan\u00f3w zbawienia pocho\u00acdz\u0105cych z innych wiek\u00f3w. Fakt, \u017ce jeste\u015bmy Cia\u0142em, wskazuje na bez-
\n\u00a0
\nr\u00f3\u017cnicowy udzia\u0142 zarow’rbo \u017byd\u00f3w i pogan oraz r\u00f3wnouprawnione uczest\u00acnictwo wszystkich zbawionych w b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach i prawie do piew-sze\u0144stwa. \u201eAlbowiem On jest pokojem naszym, On sprawi\u0142, \u017ce z dwojga jedno\u015b\u0107 powsta\u0142a i pojedna\u0142 obydw\u00f3ch z Bogiem w jednym ciele przez krzy\u017c” (Efez. 2, 14 i 16).
\nc\u2014TAJEMNICA
\nW \u0142\u0105czno\u015bci ze s\u0142owem \u201eecciesia” bardzo cz\u0119sto m\u00f3wi ?i\u0119 o tajemnicy (dos\u0142. Mystermim). Spos\u00f3b sformu\u0142owania nie ma sugerowa\u0107, \u017ce chodzi tu o co\u015b tajemniczego, lecz o ca\u0142kiem nowe objawienia. W odr\u00f3\u017cnieniu od starotesfcamentowego porz\u0105dku zbawienia, Zigromadzenie Bo\u017ce jest czym\u015b ca\u0142kiem nowym. Ju\u017c przed \u201edawnymi wiekami” (2 Tym. l, 9;
\nTyt. l, 2), \u201eprzed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata” (Ef. l, 4), \u201ew Bogu” postanowio\u00acne \u2014 by\u0142o to w czasach starotestamentowych zakryte. Dlatego: nie mo\u017ce\u00acmy w Stary m Testamencie, a nawet w Ewangeliach, znale\u017a\u0107 \u017cadnego bezpo\u015bredniego objawienia odno\u015bnie nowotestamentowego Zboru. Jedyn\u0105 bezpo\u015bredni\u0105 wskaz\u00f3wk\u0105 jest zapowied\u017a Pana: \u201ena tej opoce zbuduj\u0119 ko\u015bci\u00f3\u0142 moij” (Mat. 16, 18). Jednak bez danych p\u00f3\u017aniej poucze\u0144 Bo\u017cych, nawet to objawienie pozosta\u0142oby dla nas niejasne.
\nDopiero przez Ducha \u015awi\u0119tego w Nowym Testamencie objawiona zo\u00acsta\u0142a aposto\u0142om i prorokom ta t\u0105jemniioa (Ef. 3, 5); przez \u201episma pro\u00acrockie” (Rzym. 16, 26) tajemnica, \u201ekt\u00f3ra nie by\u0142a znana synom ludzkim w dawnych poikoleniaich, a teraz zosta\u0142a przez Duicha dbjj.awiona Jego \u015bwi\u0119tym aposto\u0142om i prorokom^ (Ef. 3, 5). Dlatego aposto\u0142 Pawe\u0142 nazywa siebie oraz swych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w \u2014 szafarzami tajemnic Bo\u017cych (t Kor. 4, l).
\nWybranie \u201eeoclesn” przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata \u015bwiadczy nie tylko o z g\u00f3ry powzi\u0119tym postanowieniu Bo\u017cym (l Ptr l, 2), lecz wskazuje ju\u017c tak\u017ce na ponadczasowe znaczenie jej stainowiska \u201ew Chrystusie” (Ef. l, 3-\u201414). Przez to Zb\u00f3r Bo\u017cy znajduje w positanowieniach Bo\u017cych swe ustalone miejsce. To prawo pierwsze\u0144stwa przys\u0142uguj\u0105ce Izraelowi zo\u00acsta\u0142o przej\u015bciowo zniesione, a wierz\u0105cy z pogan \u2014 stali si\u0119 r\u00f3wno\u00acuprawnionymi \u201ewsp^dziedzicami”, \u201ewsp\u00f3\u0142uczestnikami w ciele” oraz \u201eWsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielami” Jego obietnicy w Jezusie Chrystusie (Ef. 3, 6). W pouczaj\u0105cy spos\u00f3b jeste\u015bmy zaznajamiani z tymi tajemnicami w pis\u00acmach aposto\u0142a Paw\u0142a.
\nTalemnica Bo\u017ca (Koi. 2,2)
\n'^Sam B\u00f3g jest pocz\u0105tkiem i punikttem wyj\u015bciowym Zboru Bo\u017cego. Dla\u00actego aposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa wyra\u017cenia; \u201e w Bogu Ojicu i Panu Jezusie Chrystusie” (l Tes. 1,1). B\u00f3g sam jest \u017ar\u00f3d\u0142em wszystikich tajemnic.
\n^iS&i^^&ifiS^S
\n\u00a0
\nTajemnica Chrystusa (Ef. 3,4; Koi. 4,3)
\nC\u0142uy^tus jest ce^^r\u0105lnyrri pu;nfctetti postanowie\u0144 Bo\u017cych*- ,iQn te\u017c jee\u0142 przed WBzyStTnjrni r’zeczami i wszystko na Nim jest ugruntowane’*, (Koi. 1,17). \u201ePrzez Niego”, jesite\u015blmy wybawienia \u201ew Nim” jeste\u015bmy u\u0142askawieni;
\naby \u201ez Nim” \u2014 o\u017cywieni i 'wzbudzeni \u2014 sta\u0107 si\u0119 \u2022wsp\u00f3\u0142uezestnikanr wszystkich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw w Chrystusie (Ef. 2).
\nTajemnica Jego woli (Ef. 1,10)
\nCelem zamiar\u00f3w Bo\u017cych jest, aby wszystko, -co jest,na ziemi, w nie\u00acbie by\u0142o zjednoczone pod jedn\u0105 G\u0142ow\u0105. Uwielbiony Syn Cz\u0142owieczy obejmuje panowanie nad wszystkim (\u017byd. 2, Mat. 25, 31). Zb\u00f3r Bo\u017cy b\u0119dzie mia\u0142 sw\u00f3j wyznaczony udzia\u0142 w tej przysz\u0142ej wspania\u0142o\u015bci,
\nWielk\u0105 Tajemnica (Ef, 5,32)
\n_ Aposto\u0142 .Pawe\u0142 stosuje pouczenia o ma\u0142\u017ce\u0144stwie (Ef. 5), aby nam przedstawi\u0107 serdeczny stosunekChrystusa do Jego Ko\u015bcio\u0142a.
\n\u0142yspaniato\u015b\u0107; Tajemnicy (Koi. 1,27) '\u2022\u2022\u2022\u2022\u00a0 :\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ^\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ^\u00a0\u00a0\u00a0 :\u00a0\u00a0 T\u00a0\u00a0 ”
\np \u201eChrystus ,w was, 'nadzieja chwa\u0142y’^ \/– jest podstawow\u0105 my\u015bla\u0142 listu do KoloSjan,, Podczas, gdy w li\u015bcie do Efezjan rozwa\u017cali\u015bmy nasz\u0105 obecno\u015b\u0107 ^wChrystuste”, to w li\u015bcie do Kolosan znajdujemy odwr\u00f3cenie tej my\u015bli: \u201eChrystus w was”,\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2022 :\u2022
\nTajemnica objawiona (Rzym. 16,25; Ef. 3,3)\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .\u00a0 ^
\n. To, co w poprzednich .wiekach by\u0142o zakryte, teraz B\u00f3g .objawi\u0142: \u201eAlbo\u00acwiem nam objawi\u0142 to B\u00f3g przez Ducha” <1 Kor; 2, 10). Pro\u015bb\u0105 aposto\u0142a by\u0142o, \u201eaby B\u00f3g Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwa\u0142y, da\u0142 wam Ducha m\u0105dro\u015bci i objawienia ku poznaniu Jego” .(Ef. l, 17\u201420).
\nTajemnic\u0105 wi\u0104ry (l .Tym, 3,9)
\nTylko wiara zdo\u0142a to poj\u0105\u0107 i wzi\u0105\u0107 w swoje posiadanie. \u201eBez wiary za\u015b nie mo\u017cna podoba\u0107 si\u0119 Bogu” (\u017byd. 11, 6). Dlatego to powinno by\u0107 zachowane w czystym sumieniu.
\nTajemnica Ewangelii (Ef. 6,19)
\nTre\u015bci\u0105 obecnie zwiastowanego, dobrego poselstwa jest m\u0105dro\u015b\u0107 Bo\u017ca w tajemnicy (l Kor. 2, 7). Dla cz\u0142owieka zmys\u0142owego jest to nie do po\u00acj\u0119cia, poniewa\u017c mus^ to .by\u0107 rozs\u0105dne duchowo (l Kor. 2, 14).
\nZarz\u0105dzanie tajemnicami (l Kor, 4,1; Ef. 3,3)
\nB\u00f3g powo\u0142a\u0142 ludzi do tego, by po\u015bwiadczali t\u0119 tajemnic\u0119. St\u0105d wynika zobowi\u0105zanie, by pozosta\u0107 wiernym dop\u00f3ty, a\u017c przyjdzie Pan. .
\nTajemnica pochwycenia (Rzym. 11,25; l Kor. 15,51)
\nZb\u00f3r Bo\u017cy \u017cyje w oczekiwaniu. Niebieskie powo\u0142anie i jego rola wy\u00acmagaj\u0105 koniecznie zmiany miejsca pobytu (Fil. 3, 21). Wiara me jest oczekiwaniem na ziemskie kr\u00f3lestwo Bo\u017ce, lecz przebywaniem \u201ez Chrys\u00actusem”, .,
\n\u00a0
\nd\u2014OBLUBIENICA
\nJu\u017c w Starym Testamencie stosunek mi\u0142osny istniej\u0105cy pomi\u0119dzy na\u00acrzeczonym i narzeczon\u0105 s\u0142u\u017cy jako ilustracja mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej i stosunku do ludu Bo\u017cego. \u201ePie\u015b\u0144 nad Pie\u015bniami” traktuj\u0105ca o mi\u0142o\u015bci, jest\u2014 obok wielu innych wypowiedzi w ksi\u0119gach prorockich \u2014 przyk\u0142adem i \u015bwia\u00acdectwem tej prawdy. W spos\u00f3b zach\u0119caj\u0105cy, ale tak\u017ce napominaj\u0105cy, u\u017cywa Duch \u015awi\u0119ty tych przyk\u0142ad\u00f3w, by dotrze\u0107 do sumienia i serca (Jer.2,2; Ozeasz l\u20143; Ez. 16 i 23; Psalm 45 i in.).
\nW tym obrazie opisane jest r\u00f3wnie\u017c przysz\u0142e przywr\u00f3cenie do dawnego stanu i przyj\u0119cie Izraela (Iz. 54; 62, 5). Poniewa\u017c Zgromadzenie Bo\u017ce tak\u017ce charakteryzuje si\u0119 serdecznym stosunkiem mi\u0142osnym ,do Pana, w Nowym Testamencie Duch Bo\u017cy przejmuje ten przyk\u0142ad, by go zasto\u00acsowa\u0107 w odniesieniu do Chrystusa i Ko\u015bcio\u0142a. Wracaj\u0105c a\u017c do dziej\u00f3w stworzenia, mo\u017cemy widzie\u0107 w stosunkach ludzkich istniej\u0105cych w ma\u0142\u00ac\u017ce\u0144stwie\u2014 pewne s\u0142abe odbicie tego wiecznego, ponadczasowego po\u0142\u0105\u00acczenia, Szczeg\u00f3lnie 2 rozdzia\u0142y w listach aposto\u0142a Paw\u0142a s\u0105 przepojone t\u0105 my\u015bl\u0105 (Ef. 5 i 2, Kor. 11, 2).
\nPochodzenie (Ef. 5,30)
\nDuch Bo\u017cy u\u017cywa wypowiedzi pierwszego cz\u0142owieka \u2014\u2022Adama: \u201eta dopiero jest ko\u015bci\u0105 z ko\u015bci moich i cia\u0142em z cia\u0142a mojego”, aby wskaza\u0107 nam na 'pochodzenie Zgromadzenia. Gdy\u017c tak, jak Ewa by\u0142a z Adama ,1 M\u00f3j. 2, 21), tak \u201eecciesia” (Ko\u015bci\u00f3\u0142) wywodzi si\u0119 z Chrystusa. Zgroma\u00acdzenie zawdzi\u0119cza swe istnienie \u015bmierci i zmartwychwstaniu Pana.
\nKonieczno\u015b\u0107 (Ef. 5,31)
\nAkt kreacji, prowadz\u0105cy do stworzenia Ewy, poprzedza\u0142o Bo\u017ce stwier\u00acdzenie: \u201eNiedobrze jest cz\u0142owiekowi, gdy jest sam. Uczyni\u0119 mu pomoc odpowiedni\u0105 dla niego” (l M\u00f3j. 2, 18). Konieczno\u015b\u0107 ta stosuje si\u0119 te\u017c do Pana w odniesieniu do Jego stanowiska \u2014 jako \u201eostatni Adam”, \u201edrugi cz\u0142owiek z nieba” (l Kor. 15, 45\u201447).
\nPo\u0142\u0105czenie (Ef. 5,31)\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \\
\nW pochodzeniu \u201ez Niego” mie\u015bci si\u0119 tak\u017ce uzasadnienie dla spo\u0142ecz\u00acno\u015bci \u201ez Nim”. \u201eDlatego opu\u015bci m\u0105\u017c ojca swego i matk\u0119 swoj\u0105, i z\u0142\u0105czy si\u0119 z \u017con\u0105 swoj\u0105, i stan\u0105 si\u0119 jednym cia\u0142em” (l M\u00f3j. 2, 24). Tajemnica wsp\u00f3lnoty ma\u0142\u017ce\u0144skiej jest wielka, poniewa\u017c w g\u0142\u0119bszym znaczeniu \u2014 obrazuje stosunek serdecznej wsp\u00f3lnoty mi\u0142osnej pomi\u0119dzy Chrystusem i Jego Ko\u015bcio\u0142em.
\nWsp\u00f3lnota (Ef. 5,25)
\nMi\u0142o\u015b\u0107 jest istotnym elementem wi\u0105\u017c\u0105cym wsp\u00f3lnot\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144sk\u0105. Chrystus da\u0142 dow\u00f3d swej mi\u0142o\u015bci, gdy \u201esiebie samego wyda\u0142 za nas” (Ef. 5, 2 i 25). Mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa (Rzym. 8, 35\u201439) \u2014 jest wi\u0119c podstaw\u0105 ponadczasowej wsp\u00f3lnoty.
\n\u00a0
\nPieczo\u0142owito\u015b\u0107 (Ef. 5,29)
\nStwierdzenie, \u017ce nikt nigdy cia\u0142a swego nie mia\u0142 w nienawi\u015bci, ale je \u017cywi i piel\u0119gnuje, jest przyk\u0142adem odpowiedzialno\u015bci, zobowi\u0105zuj\u0105cej nas wzajemnie we wsp\u00f3lnocie ma\u0142\u017ce\u0144skiej. R\u00f3wnie\u017c i tutaj \u2014 Pan jest najwznio\u015blejszym przyk\u0142adem Kogo\u015b, Kto \u017cywi i piel\u0119gnuje sw\u00f3j ko\u015bci\u00f3\u0142.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 –
\nZale\u017cno\u015b\u0107 (Ef. 5,24)
\nZ porz\u0105dku stworzenia poznajemy miejsce, kt\u00f3re my r\u00f3wnie\u017c \u2014 jako Zgromadzenie Bo\u017ce \u2014 zajmowa\u0107 mamy przed Panem: \u201eAle jak ko\u015bci\u00f3\u0142 podlega Chrystusowi”. Nie wymuszona uleg\u0142o\u015b\u0107, lecz uznanie Jego mi\u00ac\u0142o\u015bci i wielko\u015bci prowadzi do uznania Chrystusa za g\u0142ow\u0119.
\nPrzestroga (2 Kor. 11,2; Ob j. 2,4)
\nTak, jak ka\u017cda wsp\u00f3lnota mo\u017ce by\u0107 zak\u0142\u00f3cona, istnieje r\u00f3wnie\u017c nie\u00acbezpiecze\u0144stwo zak\u0142\u00f3cania stanu wsp\u00f3lnoty z Panem. Ta my\u015bl: \u201ezar\u0119czo\u00acny z jednym m\u0119\u017cem” \u2014 zobowi\u0105zuje do czysto\u015bci lub niewinno\u015bci (zosta\u0107 niedotkni\u0119tym wszystkimi niebo\u017cymi wp\u0142ywami \u2014 Jak. 4, 4). Nie forma zewn\u0119trzna, ale \u201epierwsza mi\u0142o\u015b\u0107” cechuje wsp\u00f3lnot\u0119.
\ne\u2014TRZODA
\nJu\u017c w Starym Testamencie okre\u015blenie \u201etrzoda” s\u0142u\u017cy jako wiele m\u00f3\u00acwi\u0105cy przyk\u0142ad dla uwydatnienia zale\u017cno\u015bci Ludu Bo\u017cego. Z drugiej strony\u2014wskazuje ono tak\u017ce na Bo\u017c\u0105 pieczo\u0142owito\u015b\u0107 '(l Kr\u00f3l. 22, 12; Ez. 34, 11\u201423 i in.). R\u00f3wnie\u017c i Pan przyjmuje ten przyk\u0142ad, aby go posze\u00acrzy\u0107 przez zwr\u00f3cenie uwagi na pewne nowotestamentowe objawienia. Podstawowe znaczenie tego wyra\u017cenia pozwala na takie jego zastosowa\u00acnie, kt\u00f3re nie ogranicza si\u0119 tylko do Zboru Bo\u017cego.
\nAposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa tej nazwy przy swoim po\u017cegnaniu w Milecie, aby starszym Zboru zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na ich zadanie.
\nOto kilka poucze\u0144 wynikaj\u0105cych z tego opisu:
\nTrzoda nabyta (Dz. Ap. 20,28)
\nTrzoda, kt\u00f3ra prawnie zosta\u0142a kupiona, zmienia w\u0142a\u015bciciela i staje si\u0119 przez to w\u0142asno\u015bci\u0105 nabyt\u0105. Jest to wa\u017cne stwierdzenie dla wszystkich tych, kt\u00f3rzy wype\u0142niaj\u0105 jakie\u015b zadanie w Zborze Bo\u017cym. Nie jest to Zb\u00f3r \u201enasz”, lecz \u201eJego” Zb\u00f3r, kt\u00f3ry On sobie naby\u0142 przez sw\u0105 w\u0142asn\u0105 krew (Dz. Ap. 20, 28). Ka\u017cda s\u0142u\u017cba staje si\u0119 przez to zobowi\u0105zaniem, z kt\u00f3rego musi by\u0107 zdany rachunek.
\nZadania
\n„W trzodzie nie wszystko reguluje si\u0119 samo przez si\u0119. Istniej\u0105 zadania i pos\u0142ugi, kt\u00f3re s\u0105 konieczno\u015bciami. Pan jest arcypasterzem (l Ptr. 5, 3). Duch \u015awi\u0119ty ustanawia dozorc\u00f3w (Dz. Ap. 20, 28). S\u0105 tu koniecznie po\u00actrzebne pewne atrybuty zewn\u0119trzne, by ich uznawa\u0107 (l Tym. 3, l\u20147;
\n10
\n\u00a0
\nPyt. l, 5\u20149; l Tes. 5, 12). Zadaniem ich jest \u2014 nie panowa\u0107, lecz s\u0142u\u017cy\u0107 i by\u0107 wzorami dla trzody.
\nCa\u0142a trzoda
\nTutaj r\u00f3wnie\u017c znajduje sw\u00f3j wyraz my\u015bl o jedno\u015bci. Ale tu. nie tyle chodzi o sam\u0105 my\u015bl, \u017ce jeste\u015bmy jedno\u015bci\u0105\/co raczej o odpowiedzialno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 ponosimy za ca\u0142\u0105 trzod\u0119. \/
\nNiebezpiecze\u0144stwa
\nW\u0142a\u015bnie z naszej bezradno\u015bci wobec pewnych niebezpiecze\u0144stw wyni\u00acka konieczno\u015b\u0107 naszej zale\u017cno\u015bci od pasterza. Niebezpiecze\u0144stwa mog\u0105 oddzia\u0142ywa\u0107 zar\u00f3wno z zewn\u0105trz (Dz. Ap. 20, 29) jak i od wewn\u0105trz (Dz. Ap. 20, 28 i 31; Kor. 11, 13\u201415).
\nZachowanie
\nNie \u015brodki ludzkie czy dzia\u0142anie s\u0105 elementami rozstrzygaj\u0105cymi, lecz B\u00f3g i s\u0142owo Jego \u0142aski. W poj\u0119ciu ,,trzody” jest nam ukazana raczej strona praktyczna zale\u017cno\u015bci i Bo\u017ce prawo w\u0142asno\u015bci (l Kor. 6, 20).
\nf \u2014 \u015aWI\u0104TYNIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO
\nW wyrazie \u201e\u015bwi\u0105tynia” przychodzi nam w szczeg\u00f3lno\u015bci na my\u015bl obec\u00acno\u015b\u0107 Bo\u017ca i po\u0142\u0105czona z tym godno\u015b\u0107 i \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 istnienia. Poj\u0119cie \u201e\u015bwi\u0105\u00actynia” (\u0142ac. temp\u0142um = miejsce po\u015bwi\u0119cone b\u00f3stwu) jest wielokrotnie zastosowane dla okre\u015blenia Zboru Bo\u017cego. W niekt\u00f3rych miejscach Pisma owe wyra\u017cenie s\u0142u\u017cy do tego, by podkre\u015bli\u0107 przeciwie\u0144stwo za\u00acchodz\u0105ce pomi\u0119dzy porz\u0105dkami: starotestamentowym i nowotestamento-wym. Na miejsce tego, co materialne, wesz\u0142o to, co duchowe. Dlatego \u201edom duchowy”, wybudowany z \u201e\u017cywych kamieni” ro\u015bnie \u201ew przyby\u00actek \u015bwi\u0119ty w Panu” (l Ptr, 2, 5; Ef. 2, 21).
\nTak wi\u0119c to ,co w Starym Testamencie podane jest tylko jako \u201epodo\u00acbie\u0144stwo odnosz\u0105ce si\u0119 ;do tera\u017aniejszego czasu” (\u017byd. 9, 9), lub \u201ecie\u0144 przysz\u0142ych d\u00f3br” (\u017byd. 10, l), w rzeczywisto\u015bci znajdzie swoje uciele\u015bnie\u00acnie w \u201eecciesia” \u2014 mieszkaniu Bo\u017cym w Duchu. \u201eLecz czy naprawd\u0119 zamieszka B\u00f3g na ziemi? Oto niebiosa i niebiosa niebios nie mog\u0105 ci\u0119 ogarn\u0105\u0107, a c\u00f3\u017c dopiero ten dom, kt\u00f3ry zbudowa\u0142em?!” \u2014Tak brzmi \u015bwia\u00acdectwo Salomona po wybudowaniu \u015bwi\u0105tyni (l Kr\u00f3l. 8, 27). Odpowiedzi\u0105 na te s\u0142owa jest przyrzeczenie Bo\u017ce: \u201eMieszkam na wysokim i \u015bwi\u0119tym miejscu, lecz jestem te\u017c z tym, kt\u00f3ry jest skruszony i pokorny duchem” (Iz. 57, 15). Mieszka\u0107, oznacza tu nie tylko: by\u0107 obecnym, ale \u201eprzebywa\u0107 w domu”. W pismach aposto\u0142a Paw\u0142a znajdujemy czterokrotne \u015bwia\u00acdectwo p \u015bwi\u0105tyni nowotestamentowej.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 –
\nPrzybytek \u015bwi\u0119ty w Panu (Ef. 2,21)
\nWierz\u0105cy w dziesiejszej epoce s\u0105 nie tylko \u201ewsp\u00f3\u0142obywatelami \u015bwi\u0119\u00actych i domownikami Bo\u017cymi, lecz jako ca\u0142o\u015b\u0107 staj\u0105 si\u0119 \u201emieszkaniem
\n11
\n\u00a0
\nBo\u017cym w Duchu”. Co \u201eprzed czasy wiecznymi” by\u0142o ju\u017c Bo\u017cym posta\u00acnowieniem,, b\u0119dzie \u201ew czasie” wype\u0142nione. W li\u015bcie do Efezjan przedsta\u00acwiony jest nam ten Bo\u017cy zamiar, jako dzie\u0142o Bo\u017ce nie potrzebuj\u0105ce \u017cad\u00acnej ludzkiej pomocy. Dlatego \u201ebudowa mocno spojona ro\u015bnie” i \u201ewy si\u0119 wesp\u00f3\u0142 budujecie”. To nie \u201emy mamy r\u00f3\u015b\u0107”, albo \u201emy mamy budowa\u0107”. Urzeczywistnienie Bo\u017cych postanowie\u0144 nie jest zawis\u0142e do odpowiedzial\u00acno\u015bci cz\u0142owieka (por. Obj. 21, l\u20148, szczeg\u00f3lnie wiersz 5).
\n\u015awi\u0105tynia Boga \u017cywego (2 Kor. 6,16)
\nObietnica, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g da\u0142 ju\u017c w Starym Testamencie, w 2 Kor. 6, 16 stosuje si\u0119 do obecnie \u017cyj\u0105cych wierz\u0105cych. Wypowied\u017a ta jest nie\u00acw\u0105tpliwym stwierdzeniem: \u201eWy jeste\u015bcie \u015bwi\u0105tyni\u0105 Boga \u017cywego”. Nie ma tu mowy o jakiej\u015b mo\u017cliwo\u015bci by, przez od\u0142\u0105czenie od czego\u015b nie-bo\u017cego sta\u0107 si\u0119 \u015bwi\u0105tyni\u0105 Bo\u017c\u0105. Wezwania i napomnienia wychodz\u0105 z oczywistego stanowiska i dochodz\u0105 przez to samo \u2014 do konkretnego wniosku.
\n\u015awi\u0105tynia Ducha \u015awi\u0119tego (l Kor. 3,16)
\nStwierdzenie, \u017ce jeste\u015bmy \u015awi\u0105tyni\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, odnosi si\u0119 tutaj do miejscowego Zboru. Z przebywania Ducha \u015awi\u0119tego w miejscowym Zborze wyp\u0142ywa pewna okre\u015blona godno\u015b\u0107 i odpowiedzialno\u015b\u0107. Miejscowe \u015bwiadectwo przez dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego \u2014 staje si\u0119 \u015bwiadectwem Bo\u017cym.
\nCia\u0142o \u2014 \u015bwi\u0105tyni\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego (l Kor. 6,19)
\nPrzez Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry mieszka w ka\u017cdym wierz\u0105cym (powt\u00f3r\u00acnie narodzonym) \u2014 Rzym. 8, 9 \u2014 cia\u0142o cz\u0142owieka staje si\u0119 \u015bwi\u0105tyni\u0105 lub mieszkaniem Ducha \u015awi\u0119tego. Przez to stwierdzenie zostaje obalony po\u00acgl\u0105d, jakoby cia\u0142o, a tym samym uczynki cia\u0142a, mog\u0142yby by\u0107 przy u\u015bwi\u0119\u00acceniu wy\u0142\u0105czone '(Por. l Tes. 5, 23: \u201eA ca\u0142y duch wasz i dusza, i cia\u0142c niech b\u0119d\u0105 zachowane bez nagany na przyj\u015bcie Pana naszego Jezusa Chrystusa”; Rzym. 6, 12: \u201eNiech wi\u0119c nie panuje grzech w \u015bmiertelnym ciele waszym, aby\u015bcie nie byli pos\u0142uszni po\u017c\u0105dliwo\u015bciom jego…”).
\nReasumuj\u0105c, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce my jeste\u015bmy \u015bwi\u0105tyni\u0105:
\n\u2014 jako ca\u0142o\u015b\u0107 Zbor\u00f3w (ecciesia),
\n\u2014 wszyscy wierz\u0105cy, \u017cyj\u0105cy obecnie,
\n\u2014 jako miejscowy Zb\u00f3r,
\n\u2014 ka\u017cdy wierz\u0105cy.
\ng\u2014DOMBO\u017bY
\n\u015awi\u0105tynia i dom Bo\u017cy \u2014 to dwa okre\u015blenia dla jednej i tej samej spo\u00ac\u0142eczno\u015bci w pouczeniach Nowego Testamentu \u2014 z wyra\u017ceniem: Dom Bo\u017cy jest integralnie zwi\u0105zana my\u015bl o budowie (\u201ebudowa domu”) i o po\u00acrz\u0105dku (\u201eporz\u0105dek domowy”),
\n12
\n\u00a0
\nW li\u015bcie do Efezjan aposto\u0142 Pawe\u0142 opisuje ten dom, jako dzie\u0142o Bo\u017ce. W innych listach jest r\u00f3wnie\u017c mowa o wsp\u00f3\u0142pracy i zwi\u0105zanej z tym wsp\u00f3\u0142odpowiedzialno\u015bci wszystkich wierz\u0105cych \u2014 za budow\u0119 (l Kor. 3 oraz l Tym. 3). Widzialne przedstawienie \u015bwiadectwa Bo\u017cego w tym \u015bwiecie okre\u015blone jest przez t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ludzk\u0105. Jedno przeto od\u00acchylenie lub nieprzestrzeganie Bo\u017cych przepis\u00f3w budowlanych musi doprowadzi\u0107 do niebo\u017cego rozwoju. Dlatego obietnicy podanej u Mat. 16, 18: \u201eA bramy piekielne nie przemog\u0105 go”, nie mo\u017cemy nieogranicze-nie stosowa\u0107 do tego, co ludzie z biegiem czasu zbudowali, lub obecnie buduj\u0105. S\u0105 dzie\u0142a, kt\u00f3re \u201esp\u0142on\u0105”, tzn. kt\u00f3re nie odznaczaj\u0105 si\u0119 wieczn\u0105 trwa\u0142o\u015bci\u0105, w odr\u00f3\u017cnieniu od dzie\u0142 kt\u00f3re przetrwaj\u0105.
\nZ tego ustalenia wynika ju\u017c konieczno\u015b\u0107 przestrzegania Bo\u017cych prze\u00acpis\u00f3w budowlanych i respektowania ich \u2014 jako wi\u0105\u017c\u0105cych wskaz\u00f3wek. Z tego wyp\u0142ywa zupe\u0142nie logiczny obraz rozwoju, kt\u00f3ry mo\u017cna by po\u00acr\u00f3wna\u0107 z budow\u0105 domu. W zwi\u0105zku z tym trzeba wskaza\u0107 na cztery rzeczy: fundament \u2014 kamie\u0144 w\u0119gielny \u2014podstawa \u2014 i w\u0142a\u015bciwa bu\u00acdowa.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ,
\nFundament
\nWyra\u017cenie w l Kor. 3, 11 wskazuje na to, co jest prawdziwym i nie\u00acwzruszonym fundamentem: ,,… albowiem fundamentu innego nikt nie mo\u017ce za\u0142o\u017cy\u0107 opr\u00f3cz tego, kt\u00f3ry jest za\u0142o\u017cony, a kt\u00f3rym jest Jezus Chry\u00acstus”. Obietnica Pana: \u201ena tej opoce zbuduj\u0119 ko\u015bci\u00f3\u0142 m\u00f3j” (Mat. 16, 18) nie mo\u017ce odnosi\u0107 si\u0119 do Piotra, lecz do tego, co w jego wyznaniu, zosta\u0142o wyra\u017cone: \u201eTy\u015b jest Chrystus, Syn Boga \u017cywego” (Mat. 16, 16).
\nKamie\u0144 naro\u017cny
\n. \u2022\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ?\u2022
\nTO s\u0142owo posiada w\u0142a\u015bciwie potr\u00f3jne znaczenie:
\na) kamie\u0144 w\u0119gielny,
\nb) kamie\u0144 naro\u017cny,
\nc) zwornik sklepienia.
\nJako kamie\u0144 w\u0119gielny \u2014 Pan nasz jest si\u0142\u0105 no\u015bn\u0105 Zboru. Nigdy nie wybiera si\u0119 kamienia zmursza\u0142ego albo kruchego na kamie\u0144 w\u0119gielny, gdy\u017c jako kamie\u0144 no\u015bny \u2014 musi on wytrzymywa\u0107 najwi\u0119kszy na\u00accisk.
\nJako kamie\u0144 naro\u017cny, jest Pan kamieniem wskazuj\u0105cym kierunek. Tylko kamienie rzeczywi\u015bcie odpowiadaj\u0105ce wymiarom, mog\u0105 by\u0107 u\u017cyte za kamienie naro\u017cne, poniewa\u017c one ustalaj\u0105 kierunek. B\u00f3g wybra\u0142 go \u201ejako kosztowny, \u017cywy kamie\u0144” (l Ptr. 2, 4).
\nJako zwornik sklepienia \u2014 daje on domowi w\u0142a\u015bciw\u0105 trwa\u0142o\u015b\u0107. Przy tym musimy my\u015ble\u0107 o sklepieniu, gdzie ostatni kamie\u0144 nadaje prak\u00actycznie trwa\u0142o\u015b\u0107 ca\u0142o\u015bci i wszystko wi\u0105\u017ce.
\n13
\n\u00a0
\nPodstawa domu
\nPrzy budowie domu k\u0142adzie si\u0119 pierwsz\u0105 warstw\u0119 kamieni na mocnym gruncie, a ta warstwa spe\u0142nia znaczenie wskazuj\u0105ce kierunek, podobnie jak kamie\u0144 naro\u017cny, W tym sensie i w tej funkcji s\u0105 nam przedstawieni aposto\u0142owie i nowotestamentowi prorocy (Ef. 2, 20). Dalszy ci\u0105g ich dzia\u00ac\u0142alno\u015bci podany jest nam w ca\u0142ej nauce apostolskiej, jako zestaw obo\u00acwi\u0105zuj\u0105cych wskaz\u00f3wek budowlanych (Dz. Ap. 2, 42).
\nBo\u017ca budowa
\nJu\u017c w wypowiedzi: \u201eBudowl\u0105 jeste\u015bcie” (l Kor. 3, 9) wyra\u017cone jest roszczenie Bo\u017ce. Nie cz\u0142owiek, ale B\u00f3g dzier\u017cy kierownictwo budowy. My mo\u017cemy by\u0107 tylko wykonuj\u0105cymi robotnikami. Trwa\u0142o\u015b\u0107 tej czyn\u00acno\u015bci b\u0119dzie w pierwszym rz\u0119dzie oceniana nie na podstawie gorliwo\u015bci, lecz przez wierno\u015b\u0107 S\u0142owu Bo\u017cemu. Wytyczne do budowy, jak r\u00f3wnie\u017c dla post\u0119powania w Domu Bo\u017cym, s\u0105 ustalone przez Boga (l Tym. 3, 14). Powinni\u015bmy zatem wystrzega \u0107 si\u0119 tego, by w po\u00acrz\u0105dku zewn\u0119trznym\u00a0 lub\u00a0 struktur z e z borowej widzie\u0107 co\u015b decyduj\u0105cego. Pan chce mie\u0107 co\u015b wi\u0119\u00accej, ni\u017c jak\u0105\u015b biblijn\u0105 fasad\u0119, kt\u00f3ra bardzo \u0142atwo p r \u00f3w adzi do samozadowolenia. Os\u0105dzanie Pana: \u201e…lecz mam ci za z\u0142e” (Obj. 2, 4) by\u0142o skierowane do Zboru, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 si\u0119 wykaza\u0107 tylko porz\u0105dkiem zewn\u0119trznym. Przy wszystkich rozwa\u017caniach i pytaniach dotycz\u0105cych biblijnego Zboru i jego porz\u0105dku, w\u0142a\u015bciwym warunkiem do urzeczywistnienia Bo\u017cych zasad pozostaje osobiste u\u015bwi\u0119\u00accenie.
\nl.MIEJSCOWY ZB\u00d3R
\nWed\u0142ug nauki Nowego Testamentu Zb\u00f3r miejscowy jest widzialnym wyrazem Ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego w czasie (l Kor. l, 2).
\nPojedynczy Zb\u00f3r w czasach apostolskich by\u0142 w swej w\u0142asnej odpowie\u00acdzialno\u015bci potwierdzony przed Panem. Wed\u0142ug nauki aposto\u0142\u00f3w\u2014 miejscowy Zb\u00f3r posiada\u0142 pewne przywileje oraz pe\u0142nomocnictwa, kt\u00f3re nigdy nie by\u0142y przenoszone na \u017cadn\u0105 instytucj\u0119 czy organizacje. Na po\u00accz\u0105tku by\u0142o spraw\u0105 oczywist\u0105 a zarazem konieczn\u0105, by nale\u017ce\u0107 do miejscowego Zboru. Prawdziwego chrze\u015bcija\u0144stwa i Zboru nie mo\u017cemy oddzieli\u0107 od siebie (\u017byd. 10, 25). Bez Zboru nie mo\u017cna by w og\u00f3le urze\u00acczywistni\u0107 wielu Bo\u017cych nakaz\u00f3w.
\nZ uwagi na smutny przebieg ewolucji chrze\u015bcija\u0144stwa, nasuwa si\u0119 dzi\u015b pytnie, gdzie mo\u017cna miejscowy Zb\u00f3r uwa\u017ca\u0107 za Zb\u00f3r Bo\u017cy. Na to pyta\u00acnie mo\u017cna odpowiedzie\u01077 tylko wt-edy, gdy stosowan\u0105 przez nas miar\u0105 stan\u0105 si\u0119 nauki nowotestamentowe. W l li\u015bcie do Koryntian znajdujemy kilka decyduj\u0105cych cech, kt\u00f3re \u2014 nawet bez wielkiej erudycji \u2014 mog\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 Zborowi Bo\u017cemu jako znaki rozpoznawcze:
\n14
\n\u00a0
\nZb\u00f3r \u015bwi\u0119tych (Kor. 1,2)
\nZboru mieszanego, sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z wierz\u0105cych w sensie biblijnym i niewierz\u0105cych, Nowy Testament nie zna. \u201eAlbo co za dzia\u0142 ma wie\u00acrz\u0105cy z niewierz\u0105cymi?” (2 Kor. 6, 14\u201416). \u015awi\u0119tymi mog\u0105 by\u0107 jedynie ci, kt\u00f3rzy s\u0105 na nowo zrodzeni, nie przez chrzest, lecz w wyniku osobistej wiary.
\n\u015awi\u0119ty Zb\u00f3r (l Kor. 5 i 6)
\nPowo\u0142anie i status Zboru Bo\u017cego s\u0105 uwarunkowane od\u0142\u0105czeniem i os\u0105\u00acdzeniem niebo\u017cych zasad i moralnie z\u0142ych ludzi. Zb\u00f3r posiada nie tylko prawo, ale tak\u017ce obowi\u0105zek, wed\u0142ug przepis\u00f3w S\u0142owa, przestrzega\u0107 kar\u00acno\u015bci w Zborze.
\nZb\u00f3r biblijny (l Kor. 11,2)
\nNauka Nowego Testamentu jest jednym obowi\u0105zuj\u0105cym w Zborze systemem prawd. Porz\u0105dek i wszystkie decyzje musz\u0105 by\u0107 biblijnie uza\u00acsadnione i pozostawa\u0107 .w ca\u0142kowitej zgodzie z nauk\u0105 podan\u0105 przez apo\u00acsto\u0142\u00f3w.
\nDzia\u0142alno\u015b\u0107 Ducha (l Kor. 12 i 14)
\nUznawanie Ducha \u015awi\u0119tego jako w\u0142a\u015bciwego Zboru, musi znale\u017a\u0107 sw\u00f3j wyraz w odpowiednim porz\u0105dku. Zadaniem r\u00f3\u017cnych przekaz\u00f3w jest bu\u00acdowanie, napominanie, pocieszanie i nauczanie wed\u0142ug zasad Bo\u017cego po\u00acrz\u0105dku.
\n2. WSP\u00d3\u0141PRACA
\nAutonomiczno\u015b\u0107 statusu miejscowego Zboru nie wyklucza \u0142\u0105czno\u015bci i wsp\u00f3\u0142odpowiedzialno\u015bci pojedynczych Zbor\u00f3w w stosunku do siebie. Z\u0142\u0105czony przez jednego Ducha (l Kor. 12) miejscowy Zb\u00f3r, jest jedynie, cz\u0119\u015bci\u0105 Zboru Bo\u017cego (Ko\u015bcio\u0142a). Tylko w pos\u0142usze\u0144stwie S\u0142owu mo\u017ce by\u0107 zachowana jedno\u015b\u0107 Ducha (nie\u2014 ko\u015bcio\u0142a) przez sp\u00f3jni\u0119 pokoju. Ju\u017c w czasach apostolskich, przy przestrzeganiu zasady samodzielno\u015bci miejscowego Zboru, istnia\u0142a lokalna wsp\u00f3\u0142praca chrze\u015bcija\u0144skich Zbor\u00f3w. Dowodem tego jest udzielanie pomocy Zborom macedo\u0144skim (Rzym. 15, 25; 2 Kor. 8, 15).
\nPouczenia, kt\u00f3re zosta\u0142y w zwi\u0105zku z tym sformu\u0142owane, mog\u0105 by\u0107 uwa\u017cane za biblijne wytyczne dla wsp\u00f3\u0142pracy ponad lokalnej. Jako szczeg\u00f3lna zasada, zosta\u0142a tu podniesiona konieczno\u015b\u0107 czynienia tego, co jest chwalebne przed Bogiem i przed lud\u017ami. Z tego wynika porz\u0105dek,, kt\u00f3ry nie daje powodu do zgorszenia, tak\u017ce w \u015bwietle s\u0105d\u00f3w przyj\u0119tych przez ludzi (l Kor. 10, .32). Dysponuj\u0105c kompletn\u0105 nauk\u0105 i na trwa\u0142e ustalonym porz\u0105dkiem Zborowym, ppnadmiejscowa dzia\u0142alno\u015b\u0107 ograni\u00acczy\u0107 si\u0119 musi jedynie do spraw natury zewn\u0119trznej. -Do czego inne dzia\u00ac\u0142anie doprowadzi\u0142o \u2014 znamy to z historii. Trzeci list Jana jest ostrze\u00ac\u017ceniem przed stosowaniem niebiblijnych zasad kierowania.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .
\n15
\n\u00a0
\n^4^ \u2022^ m
\n\u00a0
\n\u00a0<\/p>\n
Wielkie mo\u017cliwo\u015bci, kt\u00f3re wed\u0142ug ludzkiego mniemania mog\u0105 wy\u00acnikn\u0105\u0107 z po\u0142\u0105czenia si\u0119 poszczeg\u00f3lnych lokalnych Zbor\u00f3w w jeden kompleks ko\u015bcielny lub zrzeszenie, nie powinny wprowadza\u0107 nas w b\u0142\u0105d \u2014 co do wyboru biblijnej drogi, aby post\u0119powa\u0107 zgodnie z wzorami czer\u00acpanymi z Nowego Testamentu. Nowofestamentowy porz\u0105dek zboru tak jest u\u0142o\u017cony przez Boga, \u017ce miejscowy Zb\u00f3r jest \u017cywy lub martwy \u2014 w zale\u017cno\u015bci od indywidualnego stanu, a nie w oparciu o sytuacj\u0119;
\nw jakiej znajduj\u0105 si\u0119 inne Zbory. Na podstawie og\u00f3lnie przyj\u0119tych zasad wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania, samodzielna odpowiedzialno\u015b\u0107 Zboru, za utrzymanie zgodno\u015bci ze S\u0142owem \u2014 musi by\u0107 utrzymana w mocy. Tylko bracia ma\u00acj\u0105cy w Zborach dobre \u015bwiadectwo, \u201ekt\u00f3rych gorliwo\u015b\u0107 wypr\u00f3bowali\u015bmy cz\u0119sto w wielu sprawach”, mog\u0105 zosta\u0107 wybrani na pos\u0142a\u0144c\u00f3w Zgroma\u00acdzenia'(2 Kor. 8, 16\u201424). Oni s\u0105 odpowiedzialni nie tylko przed Panem lecz s\u0105 tak\u017ce zobowi\u0105zani do zdawania rachunku przed Zborami, aby za\u00acpobiec temu, \u201eby nas kto\u015b nie obmawia\u0142”. Dla wsp\u00f3\u0142pracy ponadmiejsco-we j potrzebne s\u0105 nie urz\u0119dy lecz braterstwo, kt\u00f3re w oparciu o zasada podane u Filip. 2, 2\u20145 \u2014jest warunkiem troski i odpowiedzialno\u015bci z< \u201edzie\u0142o Bo\u017ce”.
\n3. WIELKI DOM
\nKa\u017cdy nar\u00f3d posiada swoj\u0105 histori\u0119 i pewien okre\u015blony obraz rozwoju Podobnie jest i u nowotestamentowego ludu Bo\u017cego. Chocia\u017c nie mo\u017cn, w pe\u0142ni i ca\u0142kowicie podziela\u0107 tego pogl\u0105du, i\u017c na pocz\u0105tku istnia\u0142a jed no\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144skich \u015bwiadectw, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a zburzona prze niewierno\u015b\u0107 cz\u0142owieka, to jednak wiadomo\u015bci o pocz\u0105tkach chrze\u015bcijan stwa wskazuj\u0105 na niebiblijny i niebo\u017cy jego rozw\u00f3j. Wiele czynnik\u00f3w odgrywa\u0142o tutaj rol\u0119 decyduj\u0105c\u0105. Spekulacje ludzkie, ch\u0119\u0107 panowanie b\u0142\u0119dne nauki i inne ruchy maj\u0105ce oparcie w zepsutej ludzkiej naturze -doprowadzi\u0142y do tworzenia frakcji, wrogo\u015bci i zamieszania w \u0142oni chrze\u015bcija\u0144stwa.
\nTak samo jak w pojedynczej rodzinie lekcewa\u017cenie Bo\u017cych Zasa' prowadzi do rodzenia si\u0119 problem\u00f3w, to samo wyst\u0119puje i w wi\u0119kszy\u0107 zbiorowo\u015bciach ludzkich. Zb\u00f3r Bo\u017cy zwi\u0105zany jest ze S\u0142owem B\u00f3\u017cyn a ka\u017cde odchylenie od tego Bo\u017cego porz\u0105dku koniecznie musi spowodc wa\u0107 dezorganizacj\u0119. Pocz\u0105tki tego znajdujemy ju\u017c w czasach aposto\u0142 skich, co p\u00f3\u017aniej wywar\u0142o decyduj\u0105cy wp\u0142yw na stan chrz\u0119\u015bci j a\u0144skieg \u015bwiadectwa. Z uwagi na to, \u017ce na pocz\u0105tku istnia\u0142y tylko samodziein miejscowe Zbory, owe niebo\u017c\u0119 wp\u0142ywy mia\u0142y bardzo cz\u0119sto tylko znacz\u0119 nie lokalne. Wed\u0142ug Objawienia \u015bw. Jana rozdz. 2 i 3 \u2014 oko\u0142o roku 9 p.n.Chr. w Azji istnia\u0142y obok siebie Zbory, kt\u00f3rych postacie by\u0142y bardz r\u00f3\u017cnorodne. Przez po\u0142\u0105czenie miejscowych Zbor\u00f3w w ko\u015bcio\u0142y kraj\u00f3w i rozszerzenie w\u0142adzy biskupiej, chrze\u015bcija\u0144stwo sta\u0142o jednym wielkii domem (2 Tym. 2, 20). Na miejsce prawa Bo\u017cego, nowotestamentow<
\n16
\n\u00a0
\nnauki, wesz\u0142y ludzkie przepisy i postanowienia. Przestrogi aposto\u0142a sta\u0142y si\u0119 rzeczywisto\u015bci\u0105: \u201eNawet spomi\u0119dzy was samych (starszych) powsta\u00acn\u0105 m\u0119\u017cowie m\u00f3wi\u0105cy rzeczy przewrotne, aby uczni\u00f3w poci\u0105gn\u0105\u0107 za so\u00acb\u0105” (Dz. Ap. 20, 30). Tak chrze\u015bcija\u0144stwo przerodzi\u0142o si\u0119 w posta\u0107 syste\u00acmu religijnego, w obr\u0119bie kt\u00f3rego mo\u017cna znale\u017a\u0107 wszystkie mo\u017cliwe i niemo\u017cliwe poj\u0119cia.
\nWe wszystkich jednak czasach byli ludzie, kt\u00f3rzy usi\u0142owali post\u0119po-aw\u0107 wed\u0142ug znanej zasady: \u201ejedynie Pismo” (sol\u0105 scriptura). Tacy wie\u00acrz\u0105cy byli cz\u0119sto atakowani, spotwarzani i prze\u015bladowani w\u0142a\u015bnie ze \u201estrony chrze\u015bcija\u0144skiej” tylko dlatego, \u017ce chcieli wr\u00f3ci\u0107 do tego, co by\u0142o na pocz\u0105tku.
\nChrze\u015bcija\u0144stwo w charakterze ko\u015bcio\u0142a narodowego nie dysponuje \u017cadn\u0105 obietnic\u0105 biblijn\u0105, poniewa\u017c jest ono wynikiem niebibli j nego roz\u00acwoju. Stosowanie przyrzeczenia Pa\u0144skiego \u201ea bramy piekielne nie prze\u00acmog\u0105 go” '(Mat. 16,18) do instytucji utworzonej przez ludzi, jest wyra\u00aczem zarozumia\u0142o\u015bci. Krytyka Zboru w Laodycei, jak i wyrok Pa\u0144ski \u2014 s\u0105 dowodem, \u017ce t y l k o p r a w d z i w y Zb\u00f3r Bo\u017cy mo\u017ce zna\u00acle \u017a \u0107 Bo\u017ce uznanie.
\n4. WARUNKI PRZYJ\u0118CIA DO ZBORU BO\u017bEGO
\nPoniewa\u017c w \u015bwiecie chrze\u015bcija\u0144skim nie istnieje \u017cadne jednolite po\u00acj\u0119cie s\u0142owa \u201eZb\u00f3r”, nie ma te\u017c wi\u0119c \u017cadnej jednolicie uzgodnionej wy\u00acpowiedzi, co do warunk\u00f3w przyj\u0119cia do Zboru Bo\u017cego. Nowy Testament zawiera jednak tak wiele przyk\u0142ad\u00f3w, \u017ce dla wolnego od uprzedze\u0144 obserwatora nie mo\u017ce by\u0107 \u017cadnej kwestii rodz\u0105cej w\u0105tpliwo\u015bci.
\nBardzo cz\u0119sto wymienia si\u0119 razem te dwa konieczne do zbawienia wa\u00acrunki: l. pokut\u0119, 2. wiar\u0119.
\nNawi\u0105zuj\u0105c do tego, Nowy Testament u\u017cywa tu obejmuj\u0105cego ca\u0142o\u015b\u0107 poj\u0119cia \u201enawr\u00f3ce\u0144 i e” (Dz. Ap. 15,3 i l Tes. 1,9). Nawr\u00f3cenie \u2014 w sensie biblijnym \u2014 sk\u0142ada si\u0119 z kolejnych woydr\u0119bnionych stopni roz\u00acwojowych, tworz\u0105cych organiczn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.
\n1) Cz\u0142owiek musi uczy\u0107 si\u0119 od Boga. ^Musi on najpierw s\u0142ysze\u0107 S\u0142owo Bo\u017ce, zanim temu S\u0142owu mo\u017ce wierzy\u0107. \u201eWiara tedy jest ze s\u0142uchania, a s\u0142uchanie przez S\u0142owo Chrystusowe” (Rzym. 10,17).
\n2) Po wys\u0142uchaniu S\u0142owa Bo\u017cego nast\u0119puje w cz\u0142owieku reakcja: przy\u00acj\u0119cie lub te\u017c odrzucenie Bo\u017cego poselstwa. \u201eA kto chce, niech darmo we\u017amie wod\u0119 \u017cywota” (Obj, 22,17).
\n3) Przez S\u0142owo \u2014 cz\u0142owiek bywa przekonany o swojej winie wzgl\u0119\u00acdem Boga i o odra\u017caj\u0105cym charakterze grzechu. Prze\u017cycie to sk\u0142ania do pokuty dla osi\u0105gni\u0119cia zbawienia (2 Kor. 7,10). Pokuta oznacza samo-pozna\u0144ie i wyznanie przed Bogiem (l Jana 1,9).
\n17
\n\u2022.iK^ie^K.at
\n\u00a0
\n\u00a0<\/p>\n
4) Osobiste przyj\u0119cie Bo\u017cego dzie\u0142a zbawienia przez wiar\u0119. \u201eI s\u0105 uspra\u00acwiedliwieni darmo, z \u0142aski Jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 3,24).
\n5) Realny fakt nawr\u00f3cenia musi znale\u017a\u0107 sw\u00f3j wyraz w nowym \u017cy\u00acciu. \u201eWiara bez uczynk\u00f3w jest martwa” (Jak. 2,20). \u201eJe\u015bli m\u00f3wimy, \u017ce z Nim spo\u0142eczno\u015b\u0107 mamy, a chodzimy w ciemno\u015bci, k\u0142amiemy” (l Jana 1,6).
\n6) Wyznanie i przyznanie si\u0119 do wiary w Jezusa Chrystusa, Syna Bo\u017cego. Do tego nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c chrzest, jako widoczny wyraz zjedno\u00acczenia si\u0119 z Chrystusem (\u015bmier\u0107 i zmartwychwstanie).
\nTylko ten, kt\u00f3ry na podstawie wiary przyj\u0105\u0142 zbawienie w Jezusie Chrystusie, b\u0119dzie przyj\u0119ty do Zboru Bo\u017cego i przez to ma prawo w miej\u00acscowym Zborze zaj\u0105\u0107 miejsce, kt\u00f3re mu B\u00f3g wyznaczy\u0142.
\n5. CHRZEST
\nNa pocz\u0105tku chrze\u015bcija\u0144stwa by\u0142o spraw\u0105 oczywist\u0105, \u017ce przez chrzest wierz\u0105cy sk\u0142adali wyznanie o swojej przynale\u017cno\u015bci do Jezusa Chrystusa jako Pana. W Dziejach Apostolskich, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o pocz\u0105tkach, r\u00f3w\u00acnie\u017c przy zwiastowaniu Ewangelii wskazuje si\u0119 na wa\u017cno\u015b\u0107 tego post\u0119\u00acpowania. Czynnikiem rozstrzygaj\u0105cym jest jednak nie sam chrzest, lec;
\nto, co przez chrzest ma by\u0107 wyra\u017cone. R\u00f3wnie\u017c \u2014 chrzest dokonana w spos\u00f3b biblijny przez zanurzenie, pozostaje aktem bezwarto\u015bciowym je\u015bli nie jest wyrazem wewn\u0119trznego prze\u017cycia. Dlatego chrzest bi blijny mo\u017ce by\u0107 przeprowadzony tylko na wierz\u0105cych i nawr\u00f3cony cl osobach. Biblia nie zna poj\u0119cia chrztu dzieci ani chrztu doros\u0142ych, al tylko chrzest wiary. \u201eCi wi\u0119c, kt\u00f3rzy przyj\u0119li S\u0142owo Jego, zostali ochrz czeni” (Dz. Ap. 2,41).
\nWed\u0142ug poucze\u0144 Nowego Testamentu, chrzest nie jest symbolem wst^ pienia do Zboru, lecz zadeklarowaniem decyzji nowego \u017cycia we wsp\u00f3lne ci\u0119 z Chrystusem.
\nW kilku miejscach aposto\u0142 Pawe\u0142 wskazuje na g\u0142\u0119bsze znaczenie chrzt i potwierdza przez to chrzest wiary. Wed\u0142ug listu do Rzymian (rozd 6) \u2014 chrzest jest obrazem \u015bmierci z Chrystusem. Z prawdy tej wynika -jako ko\u0144cowy wniosek \u2014 niemo\u017cno\u015b\u0107 dalszego trwania w grzechu. Cz\u0142< wiek nie umiera z Chrystusem w chrzcie, ale przez chrzest, stanowi\u0105c zbawienny i konieczny warunek uznany przez wiar\u0119, daje temu symb< liczny wyraz. To samo dotyczy r\u00f3wnie\u017c s\u0142\u00f3w: \u201ezmartwychwstanie z Chr stusem”, nie przez chrzest, lecz przez wiar\u0119 w dzia\u0142aj\u0105c\u0105 moc B\u00f3g kt\u00f3ry Go wskrzesi\u0142 z umar\u0142ych (Kor. 2,12).
\nW li\u015bcie do Galacjan aposto\u0142 Pawe\u0142 t\u0142umaczy chrzest jako obraz teg \u017ce\u015bmy si\u0119 w Chrystusa przoblekli. Ko\u0144cowym-wnioskiem\/jest wi\u0119c jednolite stanowisko wszystkich, jako nowych ludzi w Chrystusie.
\n18
\n\u00a0
\nTak wi\u0119c chrzest jest wiele m\u00f3wi\u0105cym symbolem pewnych prawd, do posiadania kt\u00f3rych wierz\u0105cy ma prawo. Z tego wyznania, jakie wie\u00acrz\u0105cy sk\u0142ada przy chrzcie, wynika odpowiedzialno\u015b\u0107 post\u0119powania \u201ew no\u00acwo\u015bci \u017cywota” (Rzym. 6,4).
\nNierozerwalny zwi\u0105zek, jaki istnieje mi\u0119dzy nawr\u00f3ceniem a u\u015bwi\u0119ce\u00acniem, jest po\u015bwiadczony w\u0142a\u015bnie przez chrzest. Zb\u00f3r Bo\u017cy wed\u0142ug \u015bwia\u00acdectwa Nowego Testamentu, jest spo\u0142eczno\u015bci\u0105 \u015bwi\u0119tych (l Kor. 1,2).
\n6. POWT\u00d3RNE NARODZENIE
\nWybawienie ^cz\u0142owieka ma dwie strony:
\nludzk\u0105 \u2014 nawr\u00f3cenie
\nBo\u017c\u0105\u00a0\u00a0 \u2014 powt\u00f3rne narodzenie
\nNawr\u00f3cenie, to wymagany przez Boga odwr\u00f3t lub zmiana sposobu \u017cy\u00accia. B\u00f3g nie zmusza \u017cadnego cz\u0142owieka do takiej zmiany sposobu my\u00ac\u015blenia, ale wzywa go do tego. Je\u015bli, cz\u0142owiek us\u0142ucha takiego wezwania, w\u00f3wczas B\u00f3g zaczyna nowe dzie\u0142o \u201ew cz\u0142owieku”, maj\u0105ce dla jednostki nieoczekiwane nast\u0119pstwa.
\nPrzez osobiste przyj\u0119cie dzie\u0142a, kt\u00f3re B\u00f3g wykona\u0142 dla cz\u0142owieka, b\u0119\u00acdzie dana Duchowi \u015awi\u0119temu mo\u017cliwo\u015b\u0107 dzia\u0142ania w cz\u0142owieku. S\u0142owo Bo\u017ce objawi si\u0119 tutaj jako \u017cywe, niezniszczalne nasienie, kt\u00f3re prowadzi do sp\u0142odzenia nowego \u017cycia w cz\u0142owieku.
\nTak, jak cz\u0142owiek przez naturalne pocz\u0119cie otrzymuje \u017cycie, r\u00f3wnie\u017c i przez ponowne pocz\u0119cie \u2014 otrzymuje si\u0119 Bo\u017ce \u017cycie. Takie \u017cycie Pismo \u015awi\u0119te nazywa \u017cyciem wiecznym. Poj\u0119cie \u201e\u017c y c i e- -w i e c,.z n e” ma oznacza\u0107 dla nas nie tylko to, \u017ce jest ono wiecznie trwaj\u0105cym \u017cyciem w sensie niesko\u0144czonej egzystencji, lecz \u2014 ponadczasowym \u017cyciem Bo\u00ac\u017cym. Sam B\u00f3g jest bowiem istot\u0105 wiecznego \u017cycia (l Jana 5,20).
\nPowt\u00f3rne narodzenie jest koniecznym warunkiem, by m\u00f3c widzie\u0107 Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce (Jan 3,3). Ze wzgl\u0119du na to, i\u017c Zb\u00f3r Bo\u017cy jest cz\u0119\u015bci\u0105 Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego (Koi. 1,13), r\u00f3wnie\u017c powt\u00f3rne narodzenie jest warun\u00ackiem decyduj\u0105cym o przyj\u0119ciu do Zboru Bo\u017cego.
\nPytanie: czy jest si\u0119 wierz\u0105cym czy niewierz\u0105cym, wewn\u0105trz lub na zewn\u0105trz, mo\u017ce by\u0107 rozstrzygni\u0119te nie przez cz\u0142onkowstwo w jakiej\u015b chrze\u015bcija\u0144skiej organizacji, lecz przez powt\u00f3rne narodzenie. Wypowied\u017a Pana: \u201eJe\u015bli si\u0119 kto nie narodzi z wody i z Ducha” \u2014- doprowadzi\u0142a do niebiblijnej nauki, \u017ce woda r\u00f3wna si\u0119 chrztowi, przeto powt\u00f3rne na\u00acrodzenie nast\u0119puje przez chrzest. Takiej nauki o powt\u00f3rnym narodze\u00acniu przez chrzest \u2014 Pismo \u015awi\u0119te nie zna. Nie mamy prawa s\u0142owa \u201ewoda” zast\u0105pi\u0107 po prostu s\u0142owem \u201echrzest”, by w ten spos\u00f3b nagina\u0107 dow\u00f3d biblijny.
\nS\u0142owo \u201ewoda” wskazuje na oczyszczenie (Ef. 5,26; \u017byd. 10,22), a nie na chrzest. Powt\u00f3rne narodzenie si\u0119 cz\u0142owieka nie jest zale\u017cne od ja-
\n19
\n\u00a0
\nkie j \u015b zewn\u0119trznej czynno\u015bci ceremonialnej, lecz jest dzie\u0142em Ducha Bo\u00ac\u017cego, jako wynik \u015bwiadomie podj\u0119tej decyzji, wyp\u0142ywaj\u0105cej z wiary. Z tym .zwi\u0105zane jest otrzymanie Bo\u017cego \u017cycia i w\u0142\u0105czenie si\u0119 do ca\u0142\u00ackiem nowego uk\u0142adu wzgl\u0119dem Boga, a mianowicie \u2014- jako relacji mi\u0119\u00acdzy dzie\u0107mi Bo\u017cymi i Ojcem (Jan 1,12; l Jana 3,1).
\nZb\u00f3r Bo\u017cy, wed\u0142ug tego, jak B\u00f3g go widzi i uznaje, mo\u017ce si\u0119 sk\u0142ada\u0107 tylko z ludzi powt\u00f3rnie narodzonych w sensie biblijnym. Poniewa\u017c No\u00acwy Testament, szczeg\u00f3lnie Jan, opisuje nam oznaki powt\u00f3rnie naro\u00acdzonych, posiadamy wi\u0119c Bo\u017cy sprawdzian dla tej oceny.
\n7. U\u015aWI\u0118CENIE
\nZe zwrotem ,,\u015bwi\u0119ci” spotykamy si\u0119 w listach apostolskich ponad czter\u00acdzie\u015bci razy! Okre\u015bleniem tym jest obj\u0119ta nie tylko pewna wzorowo \u017cy\u00acj\u0105ca i dzia\u0142aj\u0105ca grupa wewn\u0105trz Zboru Bo\u017cego, lecz zwrot ten doty\u00acczy wszystkich wierz\u0105cych. Wszyscy, kt\u00f3rzy przez krew Jezusa s\u0105 wy\u00acbawieni, zostali tak\u017ce u\u015bwi\u0119ceni przez t\u0119 krew, tzn. s\u0105 Bo\u017c\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105. Ka\u017cdy, kto nale\u017cy do Zboru Bo\u017cego, jest r\u00f3wnie\u017c zaliczony do Zboru \u015awi\u0119tych (l Kor. 14,33).
\n\u015awi\u0119ci, w znaczeniu nowotestamentowym, to nie s\u0105 ludzie, kt\u00f3rzy so\u00acbie t\u0119 pozycj\u0119 nabyli przez jakie\u015b specjalne dokonania, lecz stanowisko to wynika z po\u0142\u0105czenia si\u0119 z Chrystusem, \u201ekt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 dla nas m\u0105dro\u00ac\u015bci\u0105 od Boga i sprawiedliwo\u015bci\u0105, i po\u015bwi\u0119ceniem, i odkupieniem” i(l Kor 1,30).
\nFakt ten, kt\u00f3ry bardzo cz\u0119stcr jest po\u015bwiadczany w Nowym Testamen\u00accie, posiada daleko Si\u0119gaj\u0105ce konsekwencje dla \u017cycia jednostki, a tak\u017ct dla ca\u0142ego porz\u0105dku Zboru Bo\u017cego. Bez podawania okre\u015blonych wska\u00acz\u00f3wek i przepis\u00f3w, ze stanowiska tego wynika r\u00f3wnie\u017c zobowi\u0105zana do prowadzenia \u017cycia \u015bwi\u0119tego, wed\u0142ug woli Bo\u017cej.
\nWybawienie i u\u015bwi\u0119cenie \u2014 to poj\u0119cia, kt\u00f3rych nie mo\u017cna rozdzie\u00acla\u0107, gdy\u017c po prostu nale\u017c\u0105 do ca\u0142o\u015bci. U\u015bwi\u0119cenie jest zatem prawdziwi oznak\u0105 normalnego chrze\u015bcija\u0144stwa. W czasach, gdy wiele warto\u015bci ule\u00acga zmianie, a Bo\u017ce zasady bywaj\u0105 znoszone, potrzebna jest duch\u00f3w;
\nenergia lub stanowczo\u015b\u0107, aby prowadzi\u0107 biblijne \u017cycie w u\u015bwi\u0119ceniu Przy tym \u2014 chodzi nie tylko o \u015bwiadectwo dla \u015bwiata, lecz o wprowa d\u017cenie w \u017cycie stanowiska, do kt\u00f3rego powo\u0142a\u0142 nas B\u00f3g.
\nZe\u015bwiedczenie i sp\u0142ycenie si\u0119gaj\u0105ce a\u017c do biblijnie utworzonych Zbo r\u00f3w, prowadzi\u0142o cz\u0119sto do powstawania nowych ruch\u00f3w u\u015bwi\u0119caj\u0105cych Jednostronny nacisk na okre\u015blone prawdy, jak r\u00f3wnie\u017c ludzkie rozwa\u017ca ni\u0105 i wyp\u0142ywaj\u0105ce z tego wnioski, prowadzi\u0142y niejednokrotnie do nie biblijnych twierdze\u0144 i teorii. Tak\u017ce w \u017cyciu u\u015bwi\u0119conym powinni\u015bm;
\nprzestrzega\u0107 zasady, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty nigdy nie prowadzi nas do takie] sytuacji i nastawie\u0144, kt\u00f3re by\u0142yby sprzeczne ze S\u0142owem pisanym.
\n\u00a0
\n8. KIEROWNICTWO ZBORU
\nNa \u015bwiecie istniej\u0105 r\u00f3\u017cne formy rz\u0105dzenia, dla umo\u017cliwienia uporz\u0105d\u00ackowanego wsp\u00f3\u0142\u017cycia ludzi. Zasadniczo rozr\u00f3\u017cniamy tutaj dwa ich ro\u00acdzaje. Wszystkie pozosta\u0142e formy z nich si\u0119 w jaki\u015b spos\u00f3b wywodz\u0105.
\n1. Monarchia
\nPrzy tej formie rz\u0105dzenia w\u0142adza ustawodawcza i s\u0105downicza koncen\u00actruje si\u0119 w jednej osobie.
\n2. Demokracja
\nW tym systemie w\u0142adza ustawodawcza i' s\u0105downicza spoczywa w r\u0119\u00ackach ludu. Taki rodzaj rz\u0105dzenia praktycznie jest wykonywany przez pos\u0142\u00f3w wybranych przez spo\u0142ecze\u0144stwo.
\nW dzisiejszej dobie funkcjonuje rozpowszechnione mniemanie, \u017ce Zb\u00f3r Bo\u017cy powinien’by\u0107 zorganizowany i kierowany na zasadach demokracji. Okazuje si\u0119, \u017ce \u0142atwo by\u0142o przeoczy\u0107 fakt, i\u017c Zb\u00f3r Bo\u017cy jest mo\u00acnarchi\u0105 absolutn\u0105, kt\u00f3ra w r z e c zy wist o \u015b ci p os ia -da jednego tylko zwierzchnika, kt\u00f3rym jest Pa\u0144 \u2014 Jezus Chrystus. Pan przez Ducha \u015awi\u0119tego, jako rzecznika, usta\u00acli\u0142 \u2014 na czas Swojej nieobecno\u015bci \u2014 wytyczne do porz\u0105dku Zboro\u00acwego.
\nPorz\u0105dek ostatecznie ustalony w Nowym Testamencie nie mo\u017ce by\u0107 przez ludzi zmieniony ani te\u017c zniesiony. Z drugiej strony \u2014 w rzeczach, kt\u00f3rych S\u0142owo Bo\u017ce wyra\u017anie nie ustali\u0142o, nikt nie ma prawa wydawa\u0107 zarz\u0105dzenia czy ustawy, by je narzuca\u0107 innym. Tak wi\u0119c, Zb\u00f3r jest kierowany przez D u c h a S w i \u0119 t e go \u2014 za po\u015brednic\u00actwem S\u0142owa. Kierownictwo Ducha \u015awi\u0119tego zawsze pozostaje w pe\u0142nej zgodno\u015bci z wypowiedziami s\u0142owa Bo\u017cego. Wszystko, co nie pozostaje w zgodzie ze S\u0142owem, nie mo\u017ce pochodzi\u0107 od Ducha \u015awi\u0119tego,
\nZ tego punktu widzenia musi by\u0107 tak\u017ce traktowana i oceniana ka\u017cda s\u0142u\u017cba w Zborze. Tak samo te\u017c i dary, kt\u00f3re s\u0142u\u017c\u0105 ku zbudowaniu Zboru, s\u0105 dane przez Ducha, \u201erozdzielaj\u0105c ka\u017cdemu poszczeg\u00f3lnie, jak chce” (l Kor. 12,11). Bardzo cz\u0119sto ju\u017c si\u0119 nie widzi tego, jak znacznie odda\u00aclono si\u0119 od nowotestamentowego porz\u0105dku, gdy\u017c sprawy te ocenia si\u0119 ze stanowiska celowo\u015bci. Nie wszystko, co pi\u0119kne i przyjemne, musi by\u0107 tak\u017ce dobre i w\u0142a\u015bciwe.
\nZ biegiem czasu \u2014 Zb\u00f3r s\u0142u\u017c\u0105cy przemieni\u0142 si\u0119 w Zb\u00f3r obs\u0142ugiwany. Porz\u0105dek Zboru nierzadko jest taki, \u017ce rozw\u00f3j r\u00f3\u017cnorodno\u015bci s\u0142u\u017cb jest tylko teori\u0105, ale w praktyce \u2022\u2014 niemo\u017cliwo\u015bci\u0105. Gdy ze s\u0142u\u017cby przeradza si\u0119 w urz\u0105d, a \u017c daru w profesj\u0119 \u2022\u2014 jest to pocz\u0105tek nadawania Zborowi charakteru organizacji ko\u015bcielnej.
\n9. DARY IS\u0141U\u0179BY W ZBORZE
\nNa czas Swej nieobecno\u015bci Pan zatroszczy\u0142 si\u0119 o to, aby Zb\u00f3r \u2014 za\u00acr\u00f3wno miejscowo jak i ponadlokalnie \u2014 zaopatrzony by\u0142 we wszystko,
\n21
\n,' .^ ,. ^-.^-,.-^-:’J” . ^\u2022^^^fe^^\u015b^a
\n\u00a0
\nco jest konieczne dla prawid\u0142owego rozwoju. Tak wi\u0119c posiadamy na\u00acst\u0119puj\u0105ce dary Bo\u017ce:
\n1) zupe\u0142ne S\u0142owo Bo\u017ce,
\n2) Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry nas wprowadza w ca\u0142\u0105 prawd\u0119,
\n3) r\u00f3\u017cne dary ku zbudowaniu Zboru. .Tym trzecim rodzajem dar\u00f3w chcemy si\u0119 zaj\u0105\u0107 troch\u0119 bli\u017cej. Chocia;
\nnie jest to mo\u017cliwe, by w ramach tak kr\u00f3tkiego rozwa\u017cania wnikn\u0105\u0142 szczeg\u00f3\u0142owo w obszerne pouczenia dotycz\u0105ce charyzmatycznego rozwoju to jednak niekt\u00f3re biblijne wskaz\u00f3wki mog\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 naszym przemy\u015ble niom.
\nW Nowym Testamencie u\u017cyte s\u0105 trzy okre\u015blenia pomocne dla zapozna ni\u0105 si\u0119 z t\u0105 prawd\u0105:
\n1. Dary
\nWyra\u017cona jest przez to my\u015bl, \u017ce jest to co\u015b, co zosta\u0142o nam da\u0144 (Ef.4,8).
\n2. Dar \u0142aski
\nBez roszcze\u0144 i zas\u0142ug dany on jest temu^ kt\u00f3rego Pan wyznaczy (l Ptr. 5,10).
\n3. D.ary duchowe\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 '
\nDuch Bo\u017cy prowadzi do duchowego wzrostu (l Kor. 14).
\nDar\u00f3w \u0142aski nie mo\u017cna si\u0119 nauczy\u0107, lub zdoby\u0107. One s\u0105 w\u0142a\u015bn darem, a gdy si\u0119 je posiada, staj\u0105 si\u0119 zadaniem. W li\u015bcie do Korynti) znajdujemy powtarzaj\u0105ce si\u0119 wezwanie: \u201eStarajcie si\u0119 usilnie o wie sze dary \u0142aski” (l Kor. 12,31; 14,1 i 12).
\nGorliwo\u015b\u0107 taka nie mo\u017ce polega\u0107 na ludzkich staraniach, lecz \u017cale od tego, gdzie i jak uwa\u017ca On to za dobre dla Swego dzie\u0142a. Dary, kt\u0107 Pan ofiarowa\u0142, winne by\u0107 poznane w miejscowym Zborze, a potem tah uznane, (l Tes. 5,1.3).
\nNowotestamentowy porz\u0105dek nie zna \u017cadnego \u201epowo\u0142ywania”, \u201eorc nowania” lub \u201epolecania” przez Zb\u00f3r, wzgl\u0119dnie ponadlokalne gremiu Wprawdzie istnieje zach\u0119ta: \u201eBacz, aby\u015b wype\u0142ni\u0142 pos\u0142ugiwanie, kti otrzyma\u0142e\u015b od Pana” (Koi. 4,17) lub popieranie: \u201eTo przeka\u017c ludzi godnym zaufania, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 zdolni i innych naucza\u0107 (2 Tym. 2,2). i tutaj jest ju\u017c wymagane istnienie pewnego daru. \u201eAlbowiem nie ten, ] sam siebie zaleca, jest wypr\u00f3bowany, ale ten, kogo Pan poleca” (2 K 10,18). To jest w\u0142a\u015bciwe przeznaczenie daru otrzymanego od Pana. R norodno\u015b\u0107 dar\u00f3w, kt\u00f3re Pan da\u0142 przez Ducha, w Nowym Testamer jest podana odpowiednio do ich znaczenia tak, \u017ce mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o dziale albo zgrupowaniu dar\u00f3w.
\n10. DARY PODSTAWOWE
\nZb\u00f3r Bo\u017cy jest widziany i wielokrotnie opisany jako Dom Bo\u017cy. I patru j\u0105\u0107 spraw\u0119 w tym aspekcie, aposto\u0142owie i prorocy nowotestano
\n\u00a0
\ntowi uwa\u017cani s\u0105 za tych, kt\u00f3rym przypisane jest podstawowe znaczenie. Podstawa ta wynika z ostatecznie ustalonej nauki aposto\u0142\u00f3w (l Kor. 3,11;
\nJudy 3; Ef. 2,20).
\nW wyliczeniu dar\u00f3w wed\u0142ug l Kor. 12,28, wyra\u017cona jest zarazem oce\u00acna r\u00f3\u017cnych dar\u00f3w, gdy s\u0105 u\u017cyte nazwy:
\n1) Aposto\u0142owie
\n2) Prorocy
\n3) Nauczyciele\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 '
\nJu\u017c w Zborze Efezkim, ok. roku 90 po n.Chr. byli do\u015bwiadczani ci, kt\u00f3rzy mienili si\u0119 by\u0107 aposto\u0142ami, a zostali uznani za k\u0142amc\u00f3w.
\nNowy Testament daje nam wiarygodne oznaki rozeznania, kto jest aposto\u0142em, a tym samym r\u00f3wnie\u017c rozporz\u0105dza autorytetem apostolskim:
\n\u2014 Nale\u017ca\u0142o by\u0107 naocznym \u015bwiadkiem Pana Jezusa i Jego dzia\u0142alno\u015bci (Dz. Ap. 1,21; l Kor. 9,1.1; l Jana l).
\n\u2014Wybranym i upowa\u017cnionym przez samego Pana (Dz. Ap. 9,15;
\nGal. 1,1). U Macieja los uznawano za wyrok Bo\u017cy, gdy 2 ludzi wykaza\u0107 si\u0119 mog\u0142o posiadaniem warunk\u00f3w na \u015bwiadk\u00f3w (Dz. Ap. 1,22).
\n\u2014 Posiada\u0107 dar czynienia niezwyk\u0142ych cud\u00f3w (Mat. 10,8; Dz. Ap. 14,9).
\n\u2014Posiada\u0107 r\u00f3wnie\u017c dar natchnienia .(inspiracji) (2 Ptr. 1,21; Ef. 3,5).
\nPoniewa\u017c dzisiaj ju\u017c nie ma takiego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by si\u0119 wy\u00ackaza\u0107 tymi kwalifikacjami, nie ma r\u00f3wnie\u017c apostolskiego nast\u0119pstwa, a tym samym \u2014nowego ustanowienia s\u0142u\u017cby apostolskiej.
\nChocia\u017c my nie mamy obecnie pomi\u0119dzy sob\u0105 \u017cadnych aposto\u0142\u00f3w, dzia\u00ac\u0142aj\u0105 oni jeszcze wci\u0105\u017c przez pozostawione nam przez nich S\u0142owo, posia\u00acdaj\u0105ce autorytet apostolski (2 Tes. 3,14). To S\u0142owo ma dla nas wag\u0119 auto\u00acrytetu, tak samo j^k m\u00f3wione przez nich S\u0142owo w pierwotnym Zborze. Przy budowie domu r\u00f3wnie\u017c tylko raz zak\u0142ada si\u0119 fundament, na kt\u00f3rym potem \u2014 wed\u0142ug odpowiednich wskaz\u00f3wek \u2014 mo\u017cna dalej budowa\u0107. M\u00f3wimy przeto nie o zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby apostolskiej, lecz o jej kon\u00actynuacji, chocia\u017c w odmienny ni\u017c pocz\u0105tkowo spos\u00f3b. W Nowym Testa\u00acmencie nie ma \u017cadnego miejsca, ani \u017cadnej wskaz\u00f3wki, dotycz\u0105cej na\u00acst\u0119pstwa apostolskiego. Ani Tymoteusz, ani Tytus, ani ktokolwiek inny, nie zosta\u0142 ustanowiony lub nazwany nast\u0119pc\u0105 aposto\u0142\u00f3w. Odchodz\u0105cz Mi\u2014 letu, aposto\u0142 Pawe\u0142 nie m\u00f3wi\u0142 o \u017cadnym nast\u0119pcy, lecz powiedzia\u0142: \u201eA te\u00acraz poruczam was Panu i S\u0142owu \u0142aski Jego, kt\u00f3re ma moc zbudowa\u0107 i da\u0107 wam dziedzictwo mi\u0119dzy wszystkimi u\u015bwi\u0119conymi” (Dz. Ap. 20,32).
\nPo tym, gdy mu to Pan objawi\u0142\u2014 Piotr pisze, \u017ce rych\u0142o nast\u0105pi jego rozstanie si\u0119 z \u017cyciem: \u201e…aby\u015bcie tak\u017ce po moim odej\u015bciu stale to mieli w pami\u0119ci” (2 Ptr. 1,15).
\n23
\n\u00a0
\n11. DARY UDOWADNIAJ\u0104CE
\nW historii ludzko\u015bci s\u0105 r\u00f3\u017cne epoki lub wieki zbawienia. Z Biblii wi\u00acdzimy, \u017ce pocz\u0105tek lub przej\u015bcie zosta\u0142y wyznaczone przez szczeg\u00f3lne oddzia\u0142ywanie Bo\u017ce (2 M\u00f3j. l\u201412; Joz. l\u20146).
\nPrzej\u015bcie od starotestamentowego do nowotestamentowego gospoda\u00acrzenia darami mo\u017ce by\u0107 uwa\u017cane za zbawienno-historyczny punkt zwrot\u00acny. Umiana ta bezpo\u015brednio zachowuje w sobie Bo\u017c\u0105 argumentacj\u0119, by ukaza\u0107, \u017ce by\u0142a to wprowadzona przez Boga zmiana porz\u0105dku. Wielo\u00ackrotnie wskazuje si\u0119 na ten dow\u00f3d Bo\u017cej dzia\u0142alno\u015bci: \u201eA’B\u00f3g por\u0119czy\u0142 je r\u00f3wnie\u017c darami Ducha \u015awi\u0119tego wed\u0142ug Swojej woli” {\u017byd. 2,4; Dz. Ap. 2,19; 22; 15,12).
\nPewne dary laski s\u0105 \u0142\u0105cznie uj\u0119te w poj\u0119ciu: \u201eznaki i cuda”. Poniewa\u017c te cuda (czyny nadprzyrodzone) w nadchodz\u0105cym pa\u0144stwie mesja\u0144skim maj\u0105 szczeg\u00f3lne znaczenie, s\u0105 one r\u00f3wnie\u017c okre\u015blone jako niezwyk\u0142e czyny przysz\u0142ego wieku (\u017byd. 6,5). Po wprowadzeniu nowego porz\u0105dku te niezwyk\u0142e znaki zanika\u0142y coraz wyra\u017aniej. Nie chcemy twierdzi\u0107, \u017ce znak\u00f3w tych ju\u017c wi\u0119cej by\u0107 nie mo\u017ce, ale w zwi\u0105zku z tym mo\u017cna po\u00acstawi\u0107 pytanie: czy Pan B\u00f3g uwa\u017ca za konieczne, by w ten spos\u00f3b prze\u00ackonywa\u0107 ludzi?\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 '
\nWed\u0142ug poucze\u0144 podanych w l Li\u015bcie do Koryntian, znaki te \u2014 do kt\u00f3rych r\u00f3wnie\u017c nale\u017cy m\u00f3wienie r\u00f3\u017cnymi j\u0119zykami \u2014 dla samego Zboru Bo\u017cego nie posiadaj\u0105 \u017cadnego specjalnego znaczenia. Znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyk\u00f3w bowiem mo\u017ce by\u0107 znakiem dla niewierz\u0105cych, nie dla wierz\u0105\u00accych (l Kor. 14,22). Zb\u00f3r Bo\u017cy nie potrzebuje \u017cadnych udowadniaj\u0105\u00accych dar\u00f3w. \u201eKto wierzy w Syna Bo\u017cego, ma \u015bwiadectwo w sobie” i \u201eTen to Duch \u015bwiadczy wesp\u00f3\u0142 z duchem naszym, \u017ce dzie\u0107mi Bo\u017cymi jeste\u015b\u00acmy” (l Jana 5, 10; Rzym. 8,16).
\nNawet najwi\u0119ksze najniezwyklejsze znaki i cuda nie mog\u0105 nam da\u0107 tego, co da\u0142 nam B\u00f3g z darem Ducha \u015awi\u0119tego, jako \u015bwiadectwo dzie\u00acci\u0119ctwa Bo\u017cego. Usi\u0142owanie wej\u015bcia w posiadanie tych dar\u00f3w lub specjal\u00acne ich przewarto\u015bciowyw\u0105nie, jest dowodem pozostawania w stanie nie\u00acdojrza\u0142o\u015bci (l Kor. 3,1\u20143; \u017byd. 5,12; 6,2).
\nW Li\u015bcie do Efezjan, gdzie mowa o zbudowaniu cia\u0142a doros\u0142ego m\u0119\u017ca, aby\u015bmy wzrastali pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem ku pe\u0142ni Chrystusa, nie znaj\u00acdujemy \u017cadnych udowadniaj\u0105cych dar\u00f3w, a tylko dary buduj\u0105ce, kt\u00f3re Pawe\u0142 w li\u015bcie do Koryntian nazywa \u201ewi\u0119kszymi darami \u0142aski” (l Kor. 12,31; 14,3, Efez. 4,14).
\nW czasie, kiedy dominuje duch fanatyzmu religijnego, winni\u015bmy po\u00aczosta\u0107 przy jasnych i trze\u017awych sformu\u0142owaniach S\u0142owa Bo\u017cego.
\n12. DARY BUDUJ\u0104CE
\nPrzy wyliczaniu dar\u00f3w, niekt\u00f3re z nich s\u0105 wymienione jako spe\u0142nia\u00acj\u0105ce zgo\u0142a szczeg\u00f3ln\u0105 funkcj\u0119 dla udoskonalenia \u015bwi\u0119tych i dla budowy
\n24\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .
\n\u00a0
\nCia\u0142a (Ef. 4,11). Zadaniem ich jest, by na raz po\u0142o\u017conym fundamencie nauki aposto\u0142\u00f3w \u2014 dalej budowa\u0107 rozpocz\u0119te dzie\u0142o Bo\u017ce. Reasumuj\u0105c, dary te mo\u017cna okre\u015bli\u0107 jako buduj\u0105ce i trwa\u0142e, takie, kt\u00f3re Pan przy\u00acrzek\u0142 Zborowi, jak d\u0142ugo ten b\u0119dzie istnia\u0142 na ziemi (Ef. 4,13).
\nG\u0142\u00f3wne zadania tych dar\u00f3w s\u0105 wyliczone w 14 rozdz. l Listu do Ko-ryntian: zbudowanie, o\u017cywienie, pociecha i pouczenie (l Kor. 14,3; 19).
\nZ tego punktu widzenia nale\u017cy wyprowadzi\u0107 znaczenie i ocen\u0119 r\u00f3\u017c\u00acnych dar\u00f3w. Nie to, co s\u0142u\u017cy w\u0142asnemu celowi lub samozbudowaniu, ale to, \u201eco posiada zasadnicze znaczenie dla zbudowania Zboru” \u2014 na\u00acle\u017cy do dar\u00f3w buduj\u0105cych, a tym samym r\u00f3wnie\u017c \u2014 do wi\u0119kszych da\u00acr\u00f3w \u0142aski. Poniewa\u017c dary fenie skupiaj\u0105 si\u0119 w jednej osobie, zatem nowotestamentowy porz\u0105dek Zboru nie zna systemu jedno osobowo\u015b\u0107 i. W tym zakresie ko\u00acnieczna jest szczeg\u00f3lnie refleksja zwrotna i powr\u00f3t-do pierwotnego po\u00acrz\u0105dku Bo\u017cego. W wielu wypadkach b\u0119dzie potrzebne dokonanie zmia\u00acny istniej\u0105cego porz\u0105dku^ odpowiednio do wzoru, jaki widzimy w Zbo\u00acrach pierwotnych. Do\u015bwiadczenia jednak wykaza\u0142y, \u017ce nieraz bardzo trudno jest zerwa\u0107 z tradycj\u0105 i przyj\u0105\u0107 my\u015bl powrotu do pierwotnego stanu, gdy\u017c do takiego kroku potrzebna jest wiara. Tak dalece ju\u017c przy\u00aczwyczajono si\u0119 do pewnego systemu, \u017ce powr\u00f3t do biblijnego porz\u0105dku uwa\u017cany jest za insynuacj\u0119. W\u0142a\u015bciwe niebezpiecze\u0144stwo tkwi nie w naz\u00acwie, lecz w przemianie s\u0142u\u017cby w urz\u0105d \u2014 nawet wtedy, gdy rezygnuje si\u0119 ze specjalnego tytu\u0142u. Tak w Antiochii by\u0142o pi\u0119ciu prorok\u00f3w i nau\u00acczyciele, w Koryncie i innych Zborach by\u0142o mo\u017ce wi\u0119cej tych, kt\u00f3rzy wed\u0142ug sformu\u0142owa\u0144 S\u0142owa mieli wszyscy dzia\u0142a\u0107 na po\u017cytek Zboru.
\nTakie wsp\u00f3lne dzia\u0142anie r\u00f3\u017cnych dar\u00f3w wymaga uznania i podporz\u0105d\u00ackowania si\u0119 kierownictwu i karno\u015bci wobec Ducha \u015awi\u0119tego. Mo\u017cliwo\u015b\u0107 wolnego rozwoju r\u00f3\u017cnych dar\u00f3w zawsze jest zwi\u0105zana z niebezpiecze\u0144\u00acstwem dania r\u00f3wnie\u017c miejsca cielesnemu dzia\u0142aniu. Aby temu ostatnie\u00acmu zapobiec, wybierano cz\u0119sto drog\u0119 organizacji tworzonej przez ludzi, prowadz\u0105c\u0105 w ko\u0144cu do skr\u0119powania woli wierz\u0105cych i ograniczania dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego. I tutaj w\u0142a\u015bnie przejawia si\u0119 brak znajomo\u00ac\u015bci Biblii i gotowo\u015bci, by sta\u0107 si\u0119 powolnym wobec Pana i zostawi\u0107 pierwsze\u0144stwo takiemu rozw\u00f3j owi.\u201eUs\u0142uguj ci\u0119 drugim tym darem \u0142aski, jaki ka\u017cdy otrzyma\u0142, jako dobrzy szafarze rozlicznej \u0142aski Bo\u017cej” (l Ptr.. 4,10).
\n13. EWANGELISTA
\nPrzed ka\u017cdym wierz\u0105cym stoi zadanie, by w ramach swych mo\u017cliwo\u00ac\u015bci by\u0142 czynnym ewangelizacyjnie lub misyjnie. O wierz\u0105cych w Jerozo\u00aclimie po\u015bwiadczono: \u201eWszak\u017ce ci, kt\u00f3rzy si\u0119 rozproszyli, szli z miejsca na miejsce i zwiastowali dobr\u0105 nowin\u0119” (Dz. Ap. 8,4).
\n25
\nlass
\n\u00a0
\nW, Nowym Testamencie jest mowa o konkretnym darze ewangelisty (Dz. Ap. 21,8; Ef. 4,11).
\nChodzi tutaj o specjalne uzdolnienie do poselstwa zwiastowania wiecz\u00acnego zbawienia w Chrystusie. W\u0142a\u015bciwym terenem pracy ewangelisty s\u0105 ludzie na \u015bwiecie. S\u0142owo nie czyni tu \u017cadnej r\u00f3\u017cnicy, czy ludzie ci mieszkaj\u0105 w naszym bezpo\u015brednim otoczeniu albo te\u017c \u2014 czy w odle\u00acg\u0142ych krajach lub cz\u0119\u015bciach \u015bwiata.
\nPoj\u0119cie: \u201emisja zewn\u0119trzna” obejmuje wszystko to, co jest dokonywa\u00acne, aby prowadzi\u0107 ludzi na drog\u0119 \u017cycia, bez wzgl\u0119du na to, czy s\u0142u\u017cba ta b\u0119dzie wykonywana w kraju czy za jego granicami. Dlatego nazwa:
\n,,ewangelista” albo \u201emisjonarz* jest alternatywnym okre\u015bleniem tego samego daru, a tym samym tak\u017ce \u2014 tego samego zadania. Ze wzgl\u0119du na to, \u017ce lud,zie bardzo si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105 pod wzgl\u0119dem wykszta\u0142cenia, mentalno\u00ac\u015bci i swego stanu, powo\u0142uje Pan w\u0142a\u015bnie do tej s\u0142u\u017cby ludzi z najr\u00f3\u017c\u00acniejszych warstw spo\u0142ecznych, aby ka\u017cdy s\u0142ysza\u0142 S\u0142owo w swoim w\u0142as\u00acnym j\u0119zyku <Dz. Ap. 2,8).
\nPrzez apostola Paw\u0142a przedstawiony jest nam przyk\u0142ad i wz\u00f3r s\u0142u\u017cby ewangelizacyjnej. Nie ignoruj\u0105c wszelkich trudno\u015bci, zwiastowa\u0142 on ca\u0142\u0105 wol\u0119 Bo\u017c\u0105. Ewangelia- Chrystusa by\u0142a dla niego czym\u015b wi\u0119cej, ni\u017c po\u00acselstwem w sprawie odpuszczenia grzech\u00f3w i uratowania od \u015bmierci. Bu\u00acdowanie Zbor\u00f3w biblijnych nale\u017ca\u0142o r\u00f3wnie\u017c do jego dzia\u0142alno\u015bci ewan\u00acgelizacyjnej i misyjnej.
\nS\u0142u\u017cba ewangelizacyjna wykonywana w spos\u00f3b biblijny, nie mo\u017ce by\u0107 prowadzona niezale\u017cnie od biblijnych Zbor\u00f3w. Nawet je\u015bli w naszych czasach stosunki cz\u0119sto s\u0105 trudne, biblijny przyk\u0142ad winien s\u0142u\u017cy\u0107 za wz\u00f3r dla ka\u017cdego rodzaju s\u0142u\u017cby.
\n14. NAUCZYCIEL
\nZadania .nauczycieli w Zborze polegaj\u0105 na dalszym prowadzeniu wie\u00acrz\u0105cych. Dalsze i g\u0142\u0119bsze wprowadzanie w prawdy biblijne, jest koniecz\u00acnym warunkiem zdrowego \u017cycia wiary. Dlatego Pan niekt\u00f3rych wyzna\u00acczy\u0142 na nauczycieli (Ef. 4,11; l Kor. 12,28).
\nTerenem dzia\u0142ania nauczycieli jest Zb\u00f3r Bo\u017cy, przy czym czynno\u015b\u0107 ta nie jest ograniczona miejscem, lecz posiada znaczenie ponadlokalne, po\u00acniewa\u017c nauczyciele dani s\u0105 Cia\u0142u. Z list\u00f3w apostolskich wynika, \u017ce na\u00acuczyciele byli czynni nie tylko w jednym Zborze, lecz odwiedzali r\u00f3w\u00acnie\u017c inne Zbory (np. list Jana). Je\u015bli bracia ci nie byli znani, legitymo\u00acwali si\u0119 listami polecaj\u0105cymi (2 Kor. 3,1). ~
\nPoniewa\u017c w pierwotnym Zborze nie by\u0142o jeszcze \u017cadnej pisemnie spo\u00acrz\u0105dzonej nauki aposto\u0142\u00f3w, zadaniem starszych by\u0142o czuwa\u0107 w Zborach nads\u0142u\u017cb\u0105 nauki (Dz. Ap. 20,31). Dlatego starszy musia\u0142 tak\u017ce by\u0107 zdol\u00acny do nauczania, t\u017cn. posiada\u0107 zdolno\u015b\u0107 rozpatrywania nauki. Posiadaj\u0105c
\n26
\n\u00a0
\nponadlokalne zadanie, nauczyciele w Zborach podlegaj\u0105 kryteriom, kt\u00f3re dzi\u015b wynikaj\u0105 ze S\u0142owa (2 Test. 3,14).
\nW s\u0142u\u017cbie i zadaniach nauczyciela o\u015bmielamy si\u0119 widzie\u0107 dalszy ci\u0105g czyn o\u015b ci, kt\u00f3re w Starym Testamencie by\u0142y wykonywane przez uczonych w Pi\u015bmie. Chocia\u017c z poj\u0119ciem: \u201euczony w Pi\u015bmie” \u2014 kojarzymy r\u00f3wnie\u017c cz\u0119sto ocen\u0119 negatywn\u0105, to w S\u0142owie Bo\u017cym znajdujemy, jako pocz\u0105tek tej s\u0142u\u017cby \u2014 dobre i wa\u017cne zadanie.
\nW Ezdraszu widzimy przyk\u0142ad s\u0142u\u017cby nauczania, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy\u0107 nam mo\u017ce dzi\u015b jako wz\u00f3r. On by\u0142 ,,bieg\u0142ym uczonym w Pi\u015bmie” i \u201eod razu wyja\u015bnia\u0142, tak, \u017ce rozumiano to, co by\u0142o czytane” (Neh. 8,8).
\nZdolno\u015b\u0107 przemawiania publicznie z brata nie czyni jeszcze nauczy\u00acciela. Je\u015bli jednak pewne zdefiniowanie dar\u00f3w nie zawsze jest mo\u017cliwe, to jednak wype\u0142nianie s\u0142u\u017cby wskazuje, gdzie \u00f3w szczeg\u00f3lny dar si\u0119 znajduje. Nie trzeba specjalnie wspomina\u0107, \u017ce konieczna jest nie tylko znajomo\u015b\u0107 Biblii, lecz tak\u017ce zale\u017cno\u015b\u0107 od Pana i przyk\u0142adne \u017cycie dla s\u0142u\u017cby nauczycielskiej. Nie chodzi tylko o czysto teoretyczne po\u015bred\u00acnictwo nauki biblijnej, ale o przedstawienie S\u0142owa \u017bywota '(Fil. 2,16).
\nW niebiblijnym post\u0119powaniu nauczycieli pojawia si\u0119 bardzo cz\u0119sto poni\u017caj\u0105ca ocena nauki biblijnej. Dlatego te\u017c m\u00f3wi aposto\u0142 Jakub: \u201eNie\u00acchaj niewielu z was zostaje nauczycielami, bracia moi, gdy\u017c wiecie, \u017ce otrzymamy surowszy wyrok. Dopuszczamy si\u0119 bowiem wszyscy wielu uchybie\u0144” (Jak. 3,1\u2014-2). Po niewa\u017cs\u0142u\u017cba nauczycielska w Z b o r z e spe\u0142nia funkcj\u0119 ukierunkowywani a, mu\u00acsi si\u0119 tej s\u0142u\u017cbie przypisywa\u0107 szczeg\u00f3lne znacze\u00acnie.
\n15. PASTERZ
\nW darze pasterza wed\u0142ug Ef; 4 \u2022\u2014 zawiera si\u0119 r\u00f3wnie\u017c s\u0142u\u017cba, maj\u0105ca znaczenie ponadlokalne. Zadanie takie r\u00f3\u017cni si\u0119 przez to od miejscowo ograniczonej s\u0142u\u017cby pasterskiej starszych.
\nS\u0142u\u017cba pasterska stoi w bardzo \u015bcis\u0142ym zwi\u0105zku z funkcj\u0105 kierowa\u00acnia, s\u0142u\u017c\u0105c\u0105 dobru trzody. W bardzo ostrych s\u0142owach os\u0105dzono ju\u017c u Eza-chiela 34 i Mateusza 23, zachowanie si\u0119 pasterzy i wodz\u00f3w Izraela, po\u00acniewa\u017c zaniedbywali oni trzod\u0119 i \u201epa\u015bli samych siebie”. Ju\u017c w epoce S\u0119\u00acdzi\u00f3w widzimy, \u017ce B\u00f3g w pewnych czasach i sytuacjach powo\u0142ywa\u0142 i przygotowywa\u0142 ludzi do podj\u0119cia zada\u0144 kierowniczych. Nie wykszta\u0142\u00accenie lub przygotowanie fachowe by\u0142o warunkiem dla takiego zadania, lecz powo\u0142anie Bo\u017ce.
\nW Nowym Testamencie u Piotra i Jana mamy przyk\u0142ady i wzory s\u0142u\u017c\u00acby pasterskiej. Dlatego te\u017c listy tych aposto\u0142\u00f3w s\u0105 pasterskimi lub pa\u00acstoralnymi '(\u0142ac. \u201epastor” == pasterz). Ich przygotowanie polega\u0142o na tym, \u017ce \u201eoni byli z Jezusem”, chocia\u017c byli oni \u201enieuczonymi i niewykszta\u0142\u00acconymi” lud\u017ami (Dz. Ap. 4,13).
\n27
\n\u00a0
\nlilii?
\n\u00a0
\nSit-
\n\u2022im\u00a0 ^”\u00a0\u00a0 :
\n^Tii.H.i .
\nW czasach Baraka i Debory o zwyci\u0119stwie wsp\u00f3\u0142decydowa\u0142 fakt: \u201ePo\u00acniewa\u017c wodzowie prowadzili Izraela, ochoczo stan\u0105\u0142 lud” (S\u0119dzi\u00f3w 5,1). Powo\u0142ani i potwierdzeni przez Pana pasterze i wodzowie b\u0119d\u0105 sta\u0107 wo\u00acbec odpowiedzialno\u015bci przed Panem i przestrzega\u0107 wskaz\u00f3wek s\u0142owa (\u017byd. 13,7; 17). Mie\u0107 w\u0142a\u015bciwe poczucie czasu i odznacza\u0107 si\u0119 daleko-wzroozno\u015bci\u0105 \u2014 to szczeg\u00f3lne cechy pasterzy oraz warunki podejmowa\u00acnia decyzji okre\u015blaj\u0105cych kierunek. R\u00f3wnie cz\u0119sto potrzebna jest do tego cierpliwo\u015b\u0107, gdy trzeba i\u015b\u0107 drog\u0105 biblijn\u0105, kt\u00f3ra nie zawsze bywa \u0142atwa. Dlatego zadaniem pasterzy jest nie ol\u015bniewa\u0107 innych sw\u0105 wymow\u0105, lecz przekonywa\u0107.
\nJak\u017ce wiele b\u0142\u0119dnych decyzji i odchyle\u0144 rozwojowych pochodzi z ini\u00accjatywy wodz\u00f3w, za kt\u00f3rymi pod\u0105\u017ca si\u0119 cz\u0119sto, kieruj\u0105c si\u0119 \u015blepym zau\u00acfaniem. Dlatego ju\u017c Salomon powiedzia\u0142: \u201eGdzie nie ma \u017cadnego kie\u00acrownictwa (dos\u0142. sterowania lub m\u0105drego prowadzenia), upada lud. Ale wybawienie jest w mn\u00f3stwie radc\u00f3w”.
\nPrzeto w darach buduj\u0105cych, kt\u00f3re s\u0105 wyra\u017anym sprzeciwem wobec jednoosobowego systemu, Pan udzieli\u0142 nam swej pomocy, aby w tym czasie urzeczywistni\u0107 zasady biblijne w Zborach Bo\u017cych.
\n16. S\u0141U\u017bBA STARSZYCH
\nPierwotnie wg wskaz\u00f3wek aposto\u0142\u00f3w \u2014 w ka\u017cdym miejscowym Zbo\u00acrze by\u0142o kilku braci wybranych za wol\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, wykonuj\u0105cych s\u0142u\u017cb\u0119 starszych. Poniewa\u017c w owych dniach nie by\u0142o jeszcze Nowego Testamentu w takiej formie jak dzi\u015b, starszym w poszczeg\u00f3lnych Zbo\u00acrach by\u0142o przypisane szczeg\u00f3lnie odpowiedzialne zadanie do wykonania. Jako pasterze, dozorcy i wodzowie dzia\u0142ali oni w ograniczonym zakresie swej funkcji. Na pocz\u0105tku byli oni mianowani b\u0105d\u017a wybierani przez aposto\u0142\u00f3w .b\u0105d\u017a przez osoby dzia\u0142aj\u0105ce z polecenia aposto\u0142\u00f3w <Dz. Ap. 14,23; Tyt. 1,5).
\nPoniewa\u017c dzisiaj ju\u017c nie posiadamy \u017cadnego apostolskiego autorytetu w tym znaczeniu, nie istnieje r\u00f3wnie\u017c \u017cadne nadrz\u0119dne stanowisko upo\u00acwa\u017cniaj\u0105ce do powo\u0142ywania starszych. Wybor\u00f3w starszych przez Zb\u00f3r \u2014 Nowy Testament nie zna, tote\u017c nie ma do tego \u017cadnej podstawy biblij\u00acnej. Je\u015bli by przyj\u0105\u0107 za wz\u00f3r wyb\u00f3r Macieja, nale\u017ca\u0142oby wed\u0142ug tej sa\u00acmej zasady przeprowadza\u0107 wybory drog\u0105 losowania (Dz. Ap. l).
\nDo sprawowania s\u0142u\u017cby starszych konieczne s\u0105 pewne kwalifikacje. Przez to liczba braci, kt\u00f3rzy do powierzenia im tego zadania mogliby wchodzi\u0107 w rachub\u0119, nie b\u0119dzie wielka (l Tym. 3,1\u20147; Tyt 1,5-\u20149). Star\u00acsi zawsze s\u0105 wymieniani w liczbie mnogiej, bez podania nam, ilu star\u00acszych by\u0142o w pojedynczych Zborach.
\nPomocne i po\u017cyteczne dla Zboru mo\u017ce by\u0107 tylko posiadanie mo\u017cliwie wielu braci, kt\u00f3rzy s\u0105 takimi, jakim starszy by\u0107 powinien. Z uwagi na wiele s\u0142u\u017cb i zada\u0144, jakie trzeba wype\u0142nia\u0107 w miejscowym Zborze, \u017cad-
\n28
\n\u00a0
\n\u00a0
\nnemu bratu z kwalifikacjami starszego nie grozi, \u017ce b\u0119dzie bezrobotny. Do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re tu i \u00f3wdzie poczyniono, wskazuj\u0105, \u017ce nie ma nad\u00acmiernej \u201epoda\u017cy” braci wyra\u017caj\u0105cych gotowo\u015b\u0107 do pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby i po\u00acnoszenia odpowiedzialno\u015bci, za to nader cz\u0119sto bywa odwrotnie. S\u0142u\u017cba starszych ma by\u0107 pe\u0142niona nie z przymusu, lecz dobrowolnie, ch\u0119tnie, \u201enie jako panuj\u0105cy nad tymi, kt\u00f3rzy s\u0105 wam poruczeni, lecz jako wz\u00f3r dla trzody” (l Ptr: 5,3).
\nNie to jest decyduj\u0105ce, \u017ce Zb\u00f3r mo\u017ce powiedzie\u0107; \u201eposiadamy star\u00acszych”, lecz to, \u017ce s\u0142u\u017cba ta jest rzeczywi\u015bcie pe\u0142niona. R\u00f3\u017cne nazwy i okre\u015blenia u\u017cyte w Nowym Testamencie odno\u015bnie starszych, wskazuj\u0105 jasno, \u017ce chodzi tu nie o tytu\u0142, lecz o zadania.
\nOkre\u015blenie \u201estarszy” (prezbiter) przej\u0119te zosta\u0142o ze s\u0142ownictwa staro-testamentowego. W Izraelu byli starsi ludu, pokole\u0144 i miast. Szczeg\u00f3lny\u00acmi cechami tych m\u0119\u017c\u00f3w by\u0142y: do\u015bwiadczenie, wyrozumia\u0142o\u015b\u0107 i m\u0105dro\u015b\u0107. Wp\u0142yw tych\u017ce mia\u0142 cz\u0119sto wielkie znaczenie dla stanu narodu. O Izraelu powiedziano, \u017ce \u201eLud s\u0142u\u017cy\u0142 Panu przez wszystkie dni \u017cycia Jozuego oraz przez wszystkie dni \u017cycia starszych, kt\u00f3rzy Jozuego prze\u017cyli, a kt\u00f3\u00acrzy ogl\u0105dali wszystkie dzie\u0142a, jakich Pan dokona\u0142 dla Izraela” (S\u0119dz. 2,7).
\n17. DOZORCY
\nNazwa: \u201edozorca” wskazuje g\u0142\u00f3wnie na zadanie czuwania, pilnowania. Z tym okre\u015bleniem i czynno\u015bci\u0105 zwi\u0105zane s\u0105 cztery warunki:
\na) odpowiedzialno\u015b\u0107 osobista,
\nb) odpowiedzialno\u015b\u0107 przed w\u0142asnym domem,
\nc) troszczenie si\u0119 o Zb\u00f3r,
\nd) dobre \u015bwiadectwo przed tymi, kt\u00f3rzy s\u0105 na zewn\u0105trz (l Tym. 3,1\u20147).
\nW Dziejach Apostolskich 20,28\u201430 i l Piotra 5,2\u20144 s\u0142u\u017cba starszych jest okre\u015blona jako s\u0142u\u017cba pasterska, a w li\u015bcie do \u017byd\u00f3w \u2014 w stosun\u00acku do starszych u\u017cyte jest poj\u0119cie \u201ew\u00f3dz” (\u017byd. 13,7; 17).
\nStarsi uzdolnieni przez Ducha Bo\u017cego do tego zadania, s\u0105 s\u0142ugami od\u00acpowiedzialnymi przed Panem. Terenem ich dzia\u0142ania jest miejscowy Zb\u00f3r, \u201eTrzoda Bo\u017ca, kt\u00f3ra jest mi\u0119dzy wami” (l Ptr. 5,2).
\n18. URZ\u0104DSTARSZYCH
\nPoniewa\u017c w\u0142a\u015bnie niebiblijny rozw\u00f3j s\u0142u\u017cby starszych mia\u0142 bardzo mocny wp\u0142yw na ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiadectwa i zmienia\u0142 je, przeto w przecenianiu tej s\u0142u\u017cby kryje si\u0119 wielkie niebezpiecze\u0144stwo. Z lokalnie ograniczonej s\u0142u\u017cby starszych rozwin\u0105\u0142 si\u0119 ponadmiejscowy urz\u0105d o daleko si\u0119gaj\u0105cych pe\u0142nomocnictwach i niebiblijnym autoryte\u00accie. Mo\u017cna t\u0119 drog\u0119 \u0142atwo prze\u015bledzi\u0107, na podstawie historii ko\u015bcio\u0142a.
\n29
\n^j^^S^^fe
\n\u00a0
\n\u2022li\u0142-\u0142N
\n\u00a0<\/p>\n
Jako dow\u00f3d mog\u0105 tu pos\u0142u\u017cy\u0107 niekt\u00f3re historycznie stwierdzone stopnie rozwoju:
\n90\u2014110 r. po n.Chr.
\nIgnacy z \u0104ntiochii uczy:
\nWieczerza Pa\u0144ska, Chrzest i Uczta Mi\u0142o\u015bci nie powinny ju\u017c wi\u0119cej odbywa\u0107 si\u0119 bez udzia\u0142u biskupa, prezbiterium i diakon\u00f3w.
\n190 r. po n.Chr.
\nBiskup rzymski Wiktor, przekazuje wymian\u0119 my\u015bli ca\u0142ego ko\u015bcio\u0142a, wy\u00acklinaj\u0105c ko\u015bcio\u0142y ma\u0142oazjatyckie za odmienne obchodzenie \u015bwi\u0119ta Wiel-kiejnocy.
\n220 r. po n.Chr.
\nB. Kallistus z Rzymu\u2014 wprowadza my\u015bl o biskupiej w\u0142adzy .kluczowej.
\n380 r. po n.Chr.
\nRozpoczyna si\u0119 prawnie rz\u0105dz\u0105ca w\u0142adza papie\u017cy nad krajami Zachodu, umocniona edyktem cesarza Teodozjusza.
\n606 r. po n.Chr.
\nK. Fokos uznaje rzymskiego biskupa za \u201eg\u0142ow\u0119 wszystkich ko\u015bcio\u0142\u00f3w”.
\nCo si\u0119 rozwija\u0142o w ko\u015bciele powszechnym przez ca\u0142e wieki, powt\u00f3rzy\u00ac\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej w analogiczny spos\u00f3b w wielu duchowych ruchach. Aby zapobiec temu niebezpiecze\u0144stwu, nie powinni\u015bmy rezygnowa\u0107 z biblij\u00acnego porz\u0105dku, ale przy pe\u0142nym szacunku dla tego porz\u0105dku, r\u00f3wnie\u017c nic nie robi\u0107 z niego poza tym, czym jest on zgodnie z my\u015bl\u0105 Bo\u017c\u0105.
\n19. S\u0141UDZY ALBO DIAKONI
\nOkre\u015blenie: \u201es\u0142uga” jest u\u017cywane w Nowym Testamencie nader cz\u0119sto i w r\u00f3\u017cnorodnych znaczeniach. Wed\u0142ug wypowiedzi Pana, wszyscy wie\u00acrz\u0105cy s\u0105 s\u0142ugami (Mat. 20,26; Jan 12,26). Znajdujemy jednak r\u00f3wnie\u017c i to poj\u0119cie: \u201es\u0142uga” albo \u201es\u0142u\u017cebnica Zboru” (Rzym. 16,1). Pierwsze po\u00acuczaj\u0105ce wskaz\u00f3wki dla wykonywania tych zada\u0144 s\u0105 zapisane w Dzie\u00acjach Apostolskich (6,1\u20146). S\u0142u\u017cba ta wielokrotnie jest wspomniana r\u00f3w\u00acnie\u017c w listach apostolskich (Fil. 1,1; 2,25; l Kor. 16,15; l Tym. 3,8 i 2 Tym. 1,18).
\nM\u00f3wi\u0105c o tych s\u0142u\u017cbach, chodzi\u0142o bardziej o obowi\u0105zki zewn\u0119trzne, gdzie nie by\u0142y wymagane tak wysokie kwalifikacje, jak w odniesieniu do starszych. S\u0142udzy byli wybierani, lub z w\u0142asnej inicjatywy przyjmo\u00acwali okre\u015blone zadania w Zborze. Duch Bo\u017cy mimo to przyk\u0142ada wiel\u00ack\u0105 wag\u0119 do stwierdzenia,’\u017ce pewne warunki by\u0142y konieczne, aby s\u0142u\u017cb\u0119 t\u0119 mo\u017cna by\u0142o wykonywa\u0107. Wskaz\u00f3wka: \u201eS\u0142udzy podobnie\u017c” \u2014 nie zna\u00acczy: \u201etak samo”, lecz \u017ce maj\u0105 mie\u0107 podobny charakter i wewn\u0119trzn\u0105 postaw\u0119.
\n30
\n\u00a0
\nNawet dla zada\u0144, kt\u00f3re wed\u0142ug ludzkiego mniemania maj\u0105 znaczenie podrz\u0119dne, wymaganym. warunkiem . by\u0142o posiadanie dobrej znajomo\u015bci pe\u0142nego przekazu Ducha \u015awi\u0119tego i m\u0105dro\u015bci. Informacja w Dziejach Apostolskich (21,8): \u201eweszli\u015bmy do domu ewangelisty Filipa, kt\u00f3ry by\u0142 jednym z siedmiu” \u2014 wskazuje nam na duchow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 i rozw\u00f3j s\u0142ugi Pa\u0144skiego. Wypr\u00f3bowanie i s\u0142u\u017cba, prowadz\u0105ce do podejmowania wi\u0119kszych zada\u0144, rozpoczyna si\u0119 w miejscowym Zborze. Jako s\u0142uga wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aj\u0105cy ,w pozamiejscowych zadaniach, winien on r\u00f3wnie\u017c mie\u0107 uprzednio wydane dobre \u015bwiadectwo od braci (Dz. Ap. 16,2). Z drugiej strony \u2014 wypr\u00f3bowane s\u0142ugi i s\u0142u\u017cebnice nale\u017cy poleca\u0107 i popiera\u0107 \u201ew ka\u017cdej sprawie, je\u015bliby od was tego potrzebowali” (Rzym. 16,2). Gdzie wyst\u0105pi szczere pragnienie: \u201eCo mam czyni\u0107. Panie?” (Dz. Ap. 22,10), przy r\u00f3\u017cnorodno\u015bci zada\u0144 \u2014 dla wielu jest raczej do dyspozycji \u2014 s\u0142u\u017cba diakon\u00f3w.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ,
\n20. POWSZECHNE KAP\u0141A\u0143STWO
\nJu\u017c w Starym Testamencie znajdujemy kap\u0142a\u0144stwo, jako porz\u0105dek przez Boga wprowadzony w narodzie izraelskim. Potomkowie Aarona, z pokolenia Lewi, byli powo\u0142ani do s\u0142u\u017cby kap\u0142a\u0144skiej (2 M\u00f3j. 28). G\u0142\u00f3w\u00acnym zadaniem kap\u0142an\u00f3w by\u0142a s\u0142u\u017cba po\u015brednik\u00f3w, maj\u0105ca zwi\u0105zek ze starotestamentowym nabo\u017ce\u0144stwem. W narodzie izraelskim istnia\u0142 ca\u0142\u00ackiem Wyra\u017any rozdzia\u0142 mi\u0119dzy narodem i kap\u0142a\u0144stwem. Prawo do s\u0142u\u017c\u00acby kap\u0142a\u0144skiej zastrze\u017cone by\u0142o wy\u0142\u0105cznie dla potomk\u00f3w Aarona \u2014 w prostej linii.
\nW odr\u00f3\u017cnieniu od tego, w Zborze Bo\u017cym mamy ca\u0142kiem nowy i inny porz\u0105dek kap\u0142a\u0144stwa. Kap\u0142a\u0144stwo i porz\u0105dek kap\u0142a\u0144ski musimy jednak uwa\u017ca\u0107 za cz\u0119\u015b\u0107 zupe\u0142nie nowego porz\u0105dku s\u0142u\u017cby Bo\u017cej. Konieczna zmiana ca\u0142o\u015bci nowotestamentowego porz\u0105dku w historii zbawienia, pro-wadzi\u0142ia do nowego stosunku cz\u0142owieka do Boga. Przy ocenianiu nowo\u00actestamentowego kap\u0142a\u0144stwa musimy wychodzi\u0107 z tego nowego stano\u00acwiska.
\nS\u0142owo .’\u201ekap\u0142an” znaczy w\u0142a\u015bciwie \u201esta\u0107 przed Bogiem”. Na funda\u00acmencie dzie\u0142a zbawienia i po\u015brednictwa Pana, stoj\u0105 dzi\u015b przed Bogiem wszyscy zbawieni, bez powierzania si\u0119 ludzkiemu po\u015brednictwu. Na tej podstawie mo\u017cemy rzec, \u017ce przed Bogiem nie istniej\u0105 \u017cadne r\u00f3\u017cnice, czy te\u017c podzia\u0142y na osoby duchowne i \u015bwieckie.
\nS\u0142u\u017cba kap\u0142a\u0144ska w zrozumieniu nowotestamentowym nie mia\u0142a po\u00accz\u0105tkowo nic wsp\u00f3lnego ze s\u0142u\u017cb\u0105 w miejscowym Zborze. Za\u015b szeroko rozpowszechnione niebiblijne pogl\u0105dy wywodz\u0105 si\u0119 z przej\u0119cia starote-stamentowego porz\u0105dku. R\u00f3wnie\u017c i w tej dziedzinie musi by\u0107 wzi\u0119ty pod uwag\u0119 ca\u0142kowicie zmieniony porz\u0105dek. Tak \u2014 z miejsca zebra\u0144 powsta\u0142 Dom Bo\u017cy, a z Wieczerzy Pa\u0144skiej \u2014 Ofiara. Mo\u017cna by na to przytoczy\u0107 jeszcze wiele innych przyk\u0142ad\u00f3w. Przy takim zmienionym
\n31
\n\u00a0
\ni\u0142 ii”
\nt\u0142umaczeniu, zaistnia\u0142a konieczno\u015b\u0107 powstania kap\u0142a\u0144stwa, maj\u0105cego za zadanie zarz\u0105dzanie sakramentami.
\nNowotestamentowe kap\u0142a\u0144stwo polega jednak na r\u00f3wnouprawnionym prawie, by mie\u0107 \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 zbli\u017ca si\u0119 do Boga bez ludzkiego po\u015brednictwa lub wstawiennictwa.
\nMy znamy tylko jednego or\u0119downika w niebie, a nim jest Pan \u2014 w Je\u00acgo godno\u015bci prawdziwego, najwy\u017cszego kap\u0142ana. Stanowisko kap\u0142a\u0144skie daje nam prawo sk\u0142adania Bogu duchowych ofiar za po\u015brednictwem Jezusa Chrystusa. Wed\u0142ug 12 rozdzia\u0142u listu do Rzymian \u2014 ca\u0142e nasze \u017cycie powinno by\u0107 ofiar\u0105 \u017cyw\u0105, \u015bwi\u0119t\u0105, mi\u0142\u0105 Bogu.
\nNaturalnie, r\u00f3wnie\u017c ca\u0142y Zb\u00f3r nale\u017cy do terenu dzia\u0142ania s\u0142u\u017cby kap\u0142a\u0144skiej. Musimy jednak uwolni\u0107 si\u0119 od tej my\u015bli, \u017ce w wykonywaniu okre\u015blonych zada\u0144 i s\u0142u\u017cb tkwi istota kap\u0142a\u0144stwa. Przez to, \u017ce nie je\u00acste\u015bmy zr\u00f3\u017cnicowani ze wzgl\u0119du na nasze relacje z Bogiem, nie b\u0119dzie te\u017c zniesiony ziemski porz\u0105dek Stw\u00f3rcy na tym \u015bwiecie. Jak d\u0142ugo w tym ciele i na tym \u015bwiecie jeste\u015bmy, obowi\u0105zuje nas porz\u0105dek Bo\u017cy. Dlatego doskona\u0142e urzeczywistnienie stanowiska kap\u0142a\u0144skiego dopiero dojjdzie do swej pe\u0142ni, jak to widzimy w Ob j. \u00a7w. Jana 5 i w innych miejscach Pisma.
\n21. ZGROMADZENIE SI\u0118 NA MODLITW\u0118
\nW Nowym Testamencie s\u0105 opisane r\u00f3\u017cnego rodzaju zgromadzenia. Wie\u00acle m\u00f3wi za tym, i\u017c zebrania odbywa\u0142y si\u0119 regularnie (Dz. Ap. 2,42^ \u017byd. 10,25). Odpowiednio do znaczenia, istnia\u0142y zapewne i r\u00f3\u017cnice, kt\u00f3re we\u00acd\u0142ug wskaza\u0144 aposto\u0142\u00f3w musia\u0142y by\u0107 brane pod uwag\u0119 {l Kor. 11,20). Wszystkie zgromadzenia powinny trzyma\u0107 si\u0119 nast\u0119puj\u0105cej zasady:
\n,,A wszystko niech si\u0119 odbywa godnie i w porz\u0105dku” (l Kor. 14,40).
\nNie znajdziemy liturgii ustalonej dla ka\u017cdego rodzaju schodzenia si\u0119, natomiast okre\u015blony kierunek i godno\u015b\u0107 nadaj\u0105 zgromadzeniu w\u0142a\u015bciwe znaczenie.
\nGdy Zb\u00f3r gromadzi si\u0119 na modlitw\u0119, w\u00f3wczas wyst\u0119puje on przed Bogiem jako spo\u0142eczno\u015b\u0107. Takie zjednoczenie przed Bogiem zawiera we\u00acd\u0142ug wypowiedzi Pana \u2014 szczeg\u00f3ln\u0105 obietnic\u0119 (Mat. 18, 19\u201420).
\nDla wierz\u0105cych z pierwotnego Zboru by\u0142o oczywisto\u015bci\u0105: \u201eAle we wszystkim, w modlitwie i b\u0142aganiach, z dzi\u0119kczynieniem powierzcie pro\u015b\u00acby wasze Bogu” (Fil. 4,6). Nie tylko pojedynczy cz\u0142onek, ale r\u00f3wnie\u017c Zb\u00f3r, winien zawsze zdawa\u0107 sobie spraw\u0119 ze swej zale\u017cno\u015bci od Pana. Z drugiej strony \u2014 \u201e…i Ojciec takich szuka, kt\u00f3rzy jako prawdziwi czciciele b\u0119d\u0105 Mu oddawali cze\u015b\u0107 w duchu i prawdzie”.
\nW godzinach modlitwy r\u00f3wnie\u017c grozi nam niebezpiecze\u0144stwo wej\u015bcia w jaki\u015b okre\u015blony schemat. Jeste\u015bmy zadowoleni, gdy forma zewn\u0119trzna odpowiada nam, a porz\u0105dek biblijny jest przestrzegany. Bardzo cz\u0119sto
\n32
\n\u00a0
\n\u00a0
\njednak brak nam \u015bwiadomo\u015bci, \u017ce obcujemy z Bogiem, kiedy to tylko \u201eczyste r\u0119ce” mo\u017cna podnosi\u0107 \u201ebez gniewu i bez swar\u00f3w” (l Tym. 2,8). W stanie u\u015bwi\u0119conym powinni pozostawa\u0107 nie tylko modl\u0105cy si\u0119, lecz wszyscy, ci kt\u00f3rzy \u201etrwaj\u0105 jednomy\u015blnie w modliwie” (Dz, Ap. 1,14).
\nNowy Testament nie zna \u017cadnej zaprogramowanej modlitwy, ale m\u00f3\u00acwi o okre\u015blonych warunkach, koniecznych do tego, aby modlitwa mog\u0142a by\u0107 wys\u0142uchana (l Jan 5,14). Wszyscy, kt\u00f3rzy modl\u0105 si\u0119 w zgromadze\u00acniu, winni my\u015ble\u0107 o tym, \u017ce przez to staj\u0105 si\u0119 rzecznikami tej spo\u0142ecz\u00acno\u015bci. W Nowym Testamencie jeste\u015bmy wzywani do przestrzegania Bo\u00ac\u017cego porz\u0105dku Stw\u00f3rcy, kt\u00f3ry to. porz\u0105dek jest r\u00f3wnie\u017c decyduj\u0105cy dla porz\u0105dku Zborowego (l Kor. 11,2-\u201416). Niebibli j ne zachowanie si\u0119 w Zbo\u00acrach bardzo cz\u0119sto nale\u017ca\u0142oby przypisa\u0107 niedostatecznemu przygotowa\u00acniu tych, kt\u00f3rzy stoj\u0105 na czele.
\nAby o\u017cywi\u0107 godziny modlitwy, nie b\u0119dzie potrzebne szukanie nowych dr\u00f3g, ani nowych metod. W Dziejach Apostolskich (4) jest nam poda\u00acne, \u017ce oni \u201epodnie\u015bli jednomy\u015blnie g\u0142os do Boga. A gdy uko\u0144czyli mo\u00acdlitw\u0119, zatrz\u0119s\u0142o si\u0119 miejsce, na kt\u00f3rym byli i nape\u0142nieni zostali wszyscy Duchem \u015awi\u0119tym i g\u0142osili z odwag\u0105 S\u0142owo Bo\u017ce” (Dz. Ap. 4,31). Godzina modlitwy jest w\u0142a\u015bnie bardzo cz\u0119sto miernikiem dla jedno\u015bci, jedno\u00acmy\u015blno\u015bci i ocen\u0105 prawa przyst\u0119powania z ufno\u015bci\u0105 do tronu \u0142aski.
\nNie obni\u017caj\u0105c znaczenia formy zewn\u0119trznej, powiedzmy, \u017ce szczeg\u00f3lny punkt ci\u0119\u017cko\u015bci zgromadze\u0144 do modlitwy le\u017cy w szczero\u015bci serc i osobi\u00acstej \u015bwi\u0119to\u015bci uczestnik\u00f3w. \u201eModlenie si\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym” zawiera warunek, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty nie jest zasmucony. Gdzie Duch \u015awi\u0119ty jest czynny, tam mo\u017cna zrezygnowa\u0107 z wielu \u015brodk\u00f3w pomocniczych, po\u00acniewa\u017c B\u00f3g sam os\u0105dza i patrzy w serca.
\n22. WIECZERZA PA\u0143SKA
\nNa pocz\u0105tku wierz\u0105cy gromadzili si\u0119 regularnie dla wspominania \u015bmierci Pana, aby \u0142ama\u0107 chleb (Dz. Ap. 2,42; 20,7). P\u00f3\u017aniej zgromadza\u00acnie to sta\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c symbolem przynale\u017cno\u015bci do duchowego Cia\u0142a (l Kor. 10,17). Z poucze\u0144 nowotestamentowych mo\u017cna doj\u015b\u0107 do wnio\u00acsku, \u017ce to zgromadzenie si\u0119 mia\u0142o cz\u0119sto zwi\u0105zek z innego rodzaju pie\u00acl\u0119gnowan\u0105 wsp\u00f3lnot\u0105, np. uczt\u0105 mi\u0142o\u015bci lub zebraniem pouczaj\u0105cym (Dz. Ap. 20,7; l Kor. 11,21). To zgromadzenie si\u0119, aby zwiastowa\u0107 \u015bmier\u0107 Pa\u0144\u00acsk\u0105, by\u0142o zasadnicz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 sk\u0142adow\u0105 pierwotnego porz\u0105dku Zborowego.
\nChleb i kielich traktowane by\u0142y jako symbole, a przez jedzenie i pi\u00accie po\u015bwiadczano wsp\u00f3lnot\u0119 ze zmar\u0142ym i zmartwychwsta\u0142ym Panem, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142obecno\u015b\u0107 w duchowym Ciele Chrystusa. Szczeg\u00f3lny akcent spoczywa tu w fakcie; \u017ce jest to uczta dla wspominania, wci\u0105\u017c od nowa sprowadzaj\u0105ca nas do w\u0142a\u015bciwych \u017ar\u00f3de\u0142 naszego zbawienia i dzie\u0142a Bo\u00ac\u017cego w og\u00f3le. \u017be taka uczta po\u0142\u0105czona jest z pewn\u0105 powag\u0105 i wywiera
\n33
\n\u00a0
\ntak\u017ce okre\u015blony wp\u0142yw na \u017cycie wiary, nie wymaga \u017cadnego specjalne\u00acgo wyja\u015bnienia.
\nPrzy wszystkich jednak symbolicznych obrz\u0119dach istnieje zawsze nie\u00acbezpiecze\u0144stwo, \u017ce wi\u0119ksze znaczenie przypisuje si\u0119 samej procedurze, ani\u017celi istocie rzeczy, kt\u00f3ra w ten spos\u00f3b ma by\u0107 przedstawiona. Tak \u2014 z tej uczty ku wspominaniu \u2014 rozwin\u0105\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c sakrament (\u015bwi\u0119te post\u0119powanie), co ju\u017c niewiele ma wsp\u00f3lnego z jej pierwotnym znacze\u00acniem biblijnym. Nie powinni\u015bmy przeto nic wi\u0119cej czyni\u0107 z tej uczty, bo wed\u0142ug poucze\u0144 Nowego Testamentu, jest ona tylko odzwierciedle\u00acniem. Niebezpiecze\u0144stwu postawienia tej uczty na r\u00f3wni z ka\u017cdym in\u00acnym jedzeniem towarzyszy skrajnie przeciwne \u2014 by uczcie tej przypi\u00acsa\u0107 mistyczne lub po\u015brednicz\u0105ce znaczenie. Udzia\u0142 w tej uczcie traktuje si\u0119 niekiedy jako najwy\u017csze prawo, bez brania pod uwag\u0119 tego, \u017ce praw\u00acdziwa wsp\u00f3lnota jest czym\u015b wi\u0119cej, ni\u017c sam\u0105 tylko zewn\u0119trzn\u0105 obecno\u00ac\u015bci\u0105. Utrzymywanie w mocy pierwotnego obrz\u0105dku nie jest jeszcze \u017cad\u00acnym przejawem tego, \u017ce r\u00f3wnie\u017c odpowiednio jest urzeczywistniony w\u0142a\u00ac\u015bciwy jego sens. \u015amier\u0107 Pana, Jego niepoj\u0119te po\u015bwi\u0119cenie si\u0119, jak r\u00f3w\u00acnie\u017c cudowne skutki, kt\u00f3re cz\u0119\u015bciowo i w og\u00f3lnych zarysach poznajemy, maj\u0105 stanowi\u0107 w\u0142a\u015bciwe t\u0142o dla tego zgromadzenia. Im g\u0142\u0119biej b\u0119dzie zro\u00aczumiana i poznana rzeczywisto\u015b\u0107, tym bardziej i we w\u0142a\u015bciwszy spos\u00f3b b\u0119dziemy r\u00f3wnie\u017c ocenia\u0107 to, co zewn\u0119trzne. Duch Bo\u017cy nie uwa\u017ca\u0142 za rzecz nieodzown\u0105 wyznacza\u0107 okre\u015blonej formy, narzucaj\u0105cej nam spo\u00acs\u00f3b; wed\u0142ug kt\u00f3rego ma si\u0119 odbywa\u0107 takie zgromadzenie.
\nZnaczenie uczty wymaga tego, aby tu spostrzega\u0107 Pana jako centrum powa\u017cania,! mi\u0142o\u015bci. Jak to ma si\u0119 odbywa\u0107 w szczeg\u00f3\u0142ach: czy przez dzi\u0119kczynienie, czy przez przeczytanie odpowiedniego miejsca Pisma lub wskaz\u00f3wek obja\u015bniaj\u0105cych \u2014 nie jest ustalone. Dlatego nie mamy pra\u00acwa do ustalania rytualnego porz\u0105dku. Przypominanie \u015bmierci Pana przez to, \u017ce \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 zwiastujemy -\u2014 dop\u00f3ki On nie przyjdzie, ma spro\u00acwadzi\u0107 oczekiwany skutek. Jednak nie mo\u017ce to polega\u0107 tylko na jakim\u015b podnios\u0142ym nastroju, kt\u00f3remu mia\u0142oby podlega\u0107 ca\u0142e zgromadzenie. Wie\u00acczerza Pa\u0144ska powinna by\u0107 naturalna i przeprowadzona bez niebiblij-nych ceremonii. Godno\u015b\u0107 .bowiem polega na wypowiedzi: ,,T o czy\u0144cie: na moj\u0105 pami\u0105tk\u0119”, a nie ria jakiej\u015b sztucznej uroczysto\u015bci.
\nMy nie przyjmujemy Chrystusa do siebie przez chleb, jak r\u00f3wnie\u017c st\u00f3\u0142, przy kt\u00f3rym siedzimy nie jest w\u0142a\u015bciwym sto\u0142em Pa\u0144skim. Wszyst\u00acko to s\u0105 tylko symbole, kt\u00f3re maj\u0105 nam przypomina\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107, jak\u0105 tylko dzi\u0119ki wierze mo\u017cemy posi\u0105\u015b\u0107. Przeto tylko Wierz\u0105cy, \u017cyj\u0105cy we wsp\u00f3lnocie z Chrystusem mog\u0105 bra\u0107 udzia\u0142 w tej uczcie.
\nNa wiele nasuwaj\u0105cych si\u0119 w zwi\u0105zku z tym pyta\u0144 mo\u017cna by odpo\u00acwiedzie\u0107 pro\u015bciej, gdyby odpowiedzialno\u015b\u0107 miejscowa tak, jak jest nam ona przedstawiona w Nowym Testamencie, by\u0142a lepiej przestrzegana. Miejsce, gdzie si\u0119 odbywa Wieczerza Pa\u0144ska powinno by\u0107 tam, gdzie
\n34.
\n\u00a0
\nsi\u0119 \u2014 jako Zb\u00f3r \u2014 wszyscy razem schodz\u0105 (l Kor. 11,18). Dlatego miej- , scowy Zb\u00f3r ponosi przed Panem odpowiedzialno\u015b\u0107 za to zgromadzenie, czy odbywa si\u0119 ono w prawdziwie biblijny spos\u00f3b (l Kor. 11,20\u201422). Jednak ka\u017cdy osobi\u015bcie jest odpowiedzialny za to, w jakim stanie bierze udzia\u0142 w Wieczerzy Pa\u0144skiej. \u201eAlbowiem kto je i pije (aiegodnie, nie rozr\u00f3\u017cniaj\u0105c Cia\u0142a Pa\u0144skiego, s\u0105d w\u0142asny je i pije” (l Kor. 11, 29).
\nWv porz\u0105dku Zbor\u00f3w pierwotnych obchodzenie Wieczerzy Pa\u0144skiej nigdy nie by\u0142o p onadmie j s cow\u0105 manifestacj\u0105, ani te\u017c \u015brodkiem posilaj\u0105\u00accym dla chorych. Jak wiele ludzkich wynalazk\u00f3w i norm, kt\u00f3re wesz\u0142y w zwyczaj, nie mo\u017ce si\u0119 i to osta\u0107 przed sprawdzianem biblijnym. \u201eA od szafarzy tego si\u0119 w\u0142a\u015bnie wymaga, \u017ceby ka\u017cdy okaza\u0142 si\u0119 wierny” (l Kor. 4, 2).
\nJedynie gdy b\u0119dziemy przestrzega\u0107 tej zasady, mo\u017cliwe b\u0119dzie za\u00acchowanie obrazu (lub wzoru) zdrowej nauki (2 Tym. l, 13).
\n23. GODZINA ZBUDOWANIA
\nZgromadzeniu temu po\u015bwi\u0119cone jest wyczerpuj\u0105ce wyja\u015bnienie w po\u00acuczeniach nowotestamentowych (l Kor. 14). Poniewa\u017c tutaj wr\u0119cz rodzi\u00ac\u0142o si\u0119 niebezpiecze\u0144stwo niebiblijnego wyk\u0142adu nowotestamentowego poj\u0119cia wolno\u015bci, by\u0142o konieczno\u015bci\u0105 nakre\u015blenie zasad zbudowania du\u00acchowego. W wielu Zborach niebezpiecze\u0144stwo to zredukowano w ten spos\u00f3b, \u017ce wprowadzono ludzki system porz\u0105dku kaza\u0144, co jednak r\u00f3w\u00acnie\u017c nie jest stricte biblijne. Porz\u0105dek przedstawiony nam w l li\u015bcie do Koryntian (rozdz. 14) jest tego rodzaju, \u017ce najtrudniej da si\u0119 urzeczy\u00acwistni\u0107, gdy\u017c wymaga nie tylko znajomo\u015bci, lecz r\u00f3wnie\u017c zale\u017cno\u015bci ,,w Duchu „.Powinniby\u015bmy zgromadzenie to traktowa\u0107 jako mo\u017cliwo\u015b\u0107 od\u00acdzia\u0142ywania r\u00f3\u017cnych dar\u00f3w, kt\u00f3re Pan da\u0142 w tym celu, aby Zb\u00f3r by\u0142 zbudowany, upomniany, pocieszony i pouczony (l Kor. 12 i 14). \u017beby mog\u0142o to si\u0119 sta\u0107 rzeczywisto\u015bci\u0105, jest rzecz\u0105 konieczn\u0105 posiadanie czego\u015b wi\u0119cej opr\u00f3cz zewn\u0119trznego porz\u0105dku i przyzwoitego zachowania. Mi\u0142o\u015b\u0107 bowiem buduje (l Kor. 14, 40; 16, 14).
\nPrzyzwyczajenia i oboj\u0119tno\u015b\u0107 cz\u0119sto s\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142em wielkich zak\u0142\u00f3ce\u0144 w porz\u0105dku biblijnym. Je\u015bli istnieje wewn\u0119trzna gotowo\u015b\u0107 i po\u015bwi\u0119ce\u00acnie, to \u0142atwo b\u0119dzie schodzi\u0107 si\u0119 wed\u0142ug wzoru, jaki opisany jest w l li\u015bcie do Koryntian (14, 26\u201440): \u201eC\u00f3\u017c tedy, bracia? Gdy si\u0119 scho\u00acdzicie, jeden z was s\u0142u\u017cy psalmem, inny nauk\u0105, inny objawieniem, inny\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ^ j\u0119zykami, inny ich wyk\u0142adem; wszystko to niech b\u0119dzie ku Zbawterrftt”?^00^ l4 Dlaczego wi\u0119c, maj\u0105c tak jasne i zrozumia\u0142e pouczenia, szuka si\u0119 jeszcze nowych mo\u017cliwo\u015bci i dr\u00f3g, aby uatrakcyjni\u0107 zgromadzenie? Nie chodzi bowiem tylko o zbudowanie, lecz r\u00f3wnie\u017c o dalsze prowadzenie i pou\u00acczenie.
\nPrzej\u0119cie tych zasad przez inne instytucje, uzasadniaj\u0105c, \u017ce Zbory miejscowe nie s\u0105 w stanie tych zada\u0144 wykona\u0107, jest obni\u017ceniem war-
\n35
\n\u00a0
\nto\u015bci Bo\u017cych zasad. Rozw\u00f3j chrze\u015bcija\u0144stwa i przyj\u0119cie zasad czysto ludzkich nie znosi odpowiedzialno\u015bci ka\u017cdego wierz\u0105cego, dotycz\u0105cej po\u00acst\u0119powania wed\u0142ug biblijnego porz\u0105dku.
\nPowr\u00f3t do pierwotnej postaci zgromadze\u0144 jest drog\u0105 wiary. Wymaga to niejednego \u0107wiczenia, a mo\u017ce si\u0119 z tym wi\u0105za\u0107 te\u017c niejedna trudno\u015b\u0107. Gdy jednak jeste\u015bmy przekonani, \u017ce i obecnie istnieje wci\u0105\u017c ta sama moc Ducha, wolno nam tej mocy zaufa\u0107, \u017ce mo\u017ce ona da\u0107 to, co s\u0142u\u017cy zbudowaniu Zboru.
\nDuchowe prowadzenie nie znaczy tego samego, co dzia\u0142anie Ducha \u2014 ale post\u0119powanie wed\u0142ug s\u0142owa. Duch \u015awi\u0119ty nigdy nie prowadzi nas do sprzeczno\u015bci wobec pisanego S\u0142owa, lecz Zgodnie ze S\u0142owem i w S\u0142owie. Nast\u0119pstwem tego nie mo\u017ce by\u0107 pojawienie si\u0119 marzycielstwa i nie\u00actrze\u017awego zachowania si\u0119. Gdzie to wyst\u0119puje, tam dzia\u0142a duch ludzki, ale nie Duch \u015awi\u0119ty. Je\u015bli nawet dary rozpoznawcze nie s\u0105 nam dzi\u015b dane, powinni\u015bmy korzysta\u0107 z mo\u017cliwo\u015bci ,,pouczania si\u0119 wzajemnie i na\u00acpominania’* oraz ,,budowa\u0107 siebie samych w oparciu o naj\u015bwi\u0119tsz\u0105 wiar\u0119” (Judy 20).
\nLudzie mog\u0105 tylko przekazywa\u0107. Moc spoczywa w S\u0142owie i w Duchu. Dlatego, ludzka dzia\u0142alno\u015b\u0107 nie mo\u017ce by\u0107 przeceniana: \u201eani ten, co sadzi, jest czym\u015b, ani ten, co podlewa, lecz B\u00f3g, kt\u00f3ry daje wzrost” (l Kor. ,3,7).
\n24. DARY PRZYJEMNE BOGU
\n\u201eNie \u017cebym oczekiwa\u0142 daru, ale oczekuj\u0119 plonu, kt\u00f3ry obficie b\u0119dzie zaliczony na wasze dobro” <Fil. 4, 17). Tymi s\u0142owami opisuje aposto\u0142 Pawe\u0142 w\u0142a\u015bciwy sens dar\u00f3w materialnych, jako wyrazu wdzi\u0119czno\u015bci i mi\u0142o\u015bci. M\u00f3wi\u0105c o tych darach, mamy zawsze by\u0107 \u015bwiadomi tego, \u017ce jeste\u015bmy tylko zarz\u0105dcami (szafarzami). Wszystko, co posiadamy, jest dobrem powierzonym, z kt\u00f3rego trzeba b\u0119dzie zda\u0107 kiedy\u015b rachunek. Najwy\u017cszym za\u015b obowi\u0105zkiem zarz\u0105dcy jest wierno\u015b\u0107 wobec powierzo\u00acnego mu maj\u0105tku. \u015aci\u015ble bior\u0105c, B\u00f3g ma prawo do wszystkiego, co po\u00acsiadamy. Gdy my dajemy co\u015b Jemu, w rzeczywisto\u015bci \u2014 zwracamy co\u015b z Bo\u017cej w\u0142asno\u015bci. Dary stanowi\u0105 przez to miar\u0119 naszego osobistego pod\u00acdania si\u0119 Panu.
\nW dalsze} kolejno\u015bci podaj\u0119 kilka wskaz\u00f3wek dla dawania, kt\u00f3re jest mi\u0142e Bogu. Najwa\u017cniejsz\u0105 zasad\u0119 znajdujemy w .1 li\u015bcie do Koryntian (8, 5), \u017ce najpierw sami siebie musimy odda\u0107 Panu, zanim przyniesie\u00acmy Mu nasze dary.
\nMiara dar\u00f3w
\nW odr\u00f3\u017cnieniu od Starego Testamentu, gdzie by\u0142a \u017c\u0105dana dziesi\u0119cina, w Nowym Testamencie nie mamy \u017cadnej ustalonej wielko\u015bci. Wolno\u015b\u0107, i,\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 kt\u00f3r\u0105 Duch da\u0142, nie \u015bmie by\u0107 ograniczona przez ludzkie zarz\u0105dzenia.
\n36
\n\u00a0
\nDlatego Pismo nie zna \u017cadnych podatk\u00f3w ko\u015bcielnych, ani te\u017c ustalo\u00acnych sk\u0142adek\u2014Dar powinien by\u0107 proporcjonalny do wysoko\u015bci naszych zasob\u00f3w, tzn. w stosunku do-tego, co da\u0142 nam Pan (l Kor. 16, 2). \u201eJe\u015bli bowiem jest ochotna wola, zas\u0142uguje ona na uznanie, wed\u0142ug tego, co ma, a nie wed\u0142ug tego, czego nie ma” (2 Kor. 8, 12). Nie nale\u017cy zastana\u00acwia\u0107 si\u0119 nad tym, co by\u015bmy da\u0107 mogli gdyby\u015bmy posiadali dochody, ale da\u0107 z tego, co mamy.
\nSpos\u00f3b, jak powinni\u015bmy dawa\u0107
\n\u201eNie z \u017calem, albo z przymusu, gdy\u017c ochotnego dawc\u0119 B\u00f3g mi\u0142uje” (2 Kor. 9, 7). Dary nie \u015bmi\u0105 by\u0107 tej natury, by mia\u0142y wywiera\u0107 wra\u017cenie na ludziach Mat. 6, l). Niech ka\u017cdy daje tak, jak sobie w sercu postano\u00acwi\u0142 (2 Kor. 9, 7). Powinni\u015bmy to uwa\u017ca\u0107, jako dary, kt\u00f3re dajemy Panu (Filip. 4, 18).
\nCo powinni\u015bmy dawa\u0107
\n\u201ePierwszego dnia w tygodniu niech ka\u017cdy z was odk\u0142ada u siebie i przechowuje to, co mo\u017ce zaoszcz\u0119dzi\u0107” (l Kor. 16, 2). Z wskaz\u00f3wki tej wynika dyrektywa regularnego dawania. i rozdzielania tak d\u0142ugo, do-pok\u0105d jeszcze co\u015b zostaje w naszej dyspozycji.
\nSkutki w\u0142a\u015bciwego dawania
\nDary dla Pana s\u0105 por\u00f3wnane z siewem i \u017cniwami. Kto sk\u0105po sieje, b\u0119dzie r\u00f3wnie\u017c sk\u0105po \u017c\u0105\u0107, a kto obficie sieje, obficie te\u017c \u017c\u0105\u0107 b\u0119dzie. Biblijna zasada podana przez Malachiasza ma trwa\u0142e znaczenie: \u201ewy\u00acstawcie mnie na pr\u00f3b\u0119! \u2014 m\u00f3wi Pan Zast\u0119p\u00f3w \u2014 czy wam nie otworz\u0119 okien niebieskich i nie wylej\u0119 na was b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa ponad miar\u0119” (Mai. 3, 10). Nie potrzeba specjalnie akcentowa\u0107 tego, \u017ce przemijaj\u0105ce dobra doczesnego \u017cycia nie reprezentuj\u0105 sob\u0105 najwy\u017cszego rodzaju b\u0142o\u00acgos\u0142awie\u0144stwa Bo\u017cego.
\nNagroda za dar
\n\u201eAlbowiem my wszyscy musimy stan\u0105\u0107 przed s\u0105dem Chrystusowym, aby ka\u017cdy odebra\u0142 zap\u0142at\u0119 za uczynki swoje, dokonane w ciele, dobre czy z\u0142e” (2 Kor. 5, 10). \u201eLecz wy b\u0105d\u017acie mocni i nie opuszczajcie waszych r\u0105k, gdy\u017c jest nagroda za wasze uczynki” (2 Kron. 15, 7).
\n25. S\u0141U\u017bBA NIEWIAST
\nW historii ludzko\u015bci porz\u0105dek Bo\u017cy nie znalaz\u0142 jeszcze nigdy nieogra\u00acniczonego uznania. W czasach ostatecznych sytuacja ta zapewne nie ulegnie zmianie, wr\u0119cz nale\u017cy liczy\u0107 si\u0119 ze wzrostem tego opornego na\u00acstawienia. Logicznymi argumentami i przekonywuj\u0105cymi dowodzeniami pr\u00f3buje si\u0119 wyja\u015bni\u0107, \u017ce biblijny porz\u0105dek ju\u017c nie nadaje si\u0119 dla na\u00acszych czas\u00f3w. Niebiblijne zachowanie si\u0119 w \u015brodowisku chrze\u015bcija\u0144skim, tak w przesz\u0142o\u015bci, jak i obecnie, jest okre\u015blone jako regu\u0142a nauki chr\u017ce\u015bci-
\n37
\n\u00a0
\nja\u0144skiej i s\u0142u\u017cy do usprawiedliwienia wprowadzania nowych zasad. Usi\u00ac\u0142owania te, aby znie\u015b\u0107 Bo\u017cy porz\u0105dek, maj\u0105 r\u00f3wnie\u017c wp\u0142yw na wsp\u00f3\u0142\u00acczesne zasady nauczania chrze\u015bcijan zwi\u0105zanych z Bibli\u0105. Poniewa\u017c wy\u00acpowiedzi biblijne mo\u017cna po prostu zniekszta\u0142ci\u0107, przeto drog\u0105 wyk\u0142ad\u00f3w pr\u00f3buje si\u0119 doj\u015b\u0107 do pogl\u0105d\u00f3w bliskich naszym czasom. Jak daleko ju\u017c na tej drodze oddalono si\u0119 od prostego biblijnego porz\u0105dku, mo\u017ce \u0142atwo stwierdzi\u0107 ka\u017cdy, kto jeszcze opiera si\u0119 na S\u0142owie Bo\u017cym. W odr\u00f3\u017cnieniu od szeroko rozpowszechnionego mniemania, Biblia nie uczy o ni\u017cszej warto\u015bci lub dyskryminacji kobiety, lecz przyznaje kobietom miejsce i zadania, kt\u00f3re odpowiednio do ich natury, r\u00f3wnie\u017c najlepiej wykony\u00acwa\u0107 mog\u0105. W Nowym Testamencie jest przedstawionych i wyliczonych wiele zada\u0144:
\nWsp\u00f3\u0142praca w zadaniach diakonalnych\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 l Tym. 3,1 Wychowanie dzieci\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ,\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 l Tym. 5,10 Piel\u0119gnowanie go\u015bcinno\u015bci\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 l Tym. 5,10 Udzielanie pomocy w potrzebach socjalnych\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 l Tym. 5,10 Pouczanie kobiet\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Tyt. 2,5
\nWyliczenie to nie ro\u015bci sobie prawa do zupe\u0142no\u015bci, ale wskazuje, jak wiele istnieje r\u00f3\u017cnych mo\u017cliwo\u015bci wsp\u00f3\u0142pracy. Do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re mo\u017cna odnotowa\u0107 w Zborach miejscowych, potwierdzaj\u0105, jak w\u0142a\u015bnie te zadania s\u0105 potrzebne. Wielka ilo\u015b\u0107 zada\u0144, wielkie wewn\u0119trzne, a tak\u00ac\u017ce zewn\u0119trzne potrzeby naszych czas\u00f3w, daj\u0105 w\u0142a\u015bnie „\u015bwi\u0119tym me-wiastom” sposobno\u015b\u0107, by by\u0107 wsp\u00f3\u0142bojowniczkami w Ewangelii (Fil. 4, 3). \u201eCzyst\u0105 i nieskalan\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105 przed Bogiem i Ojcem jest to: nie\u015b\u0107 pomoc sierotom i wdowom w ich niedoli i zachowywa\u0107 siebie niespla-mionym przez \u015bwiat” (Jak. l, 27).
\nJe\u015bli my w jednorazowym albo dwukrotnym zgromadzeniu si\u0119 w ci\u0105gu tygodnia \u2014 widzimy jedyn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 Bogu, w\u00f3wczas nasze chrze\u015bci\u00acja\u0144stwo jestbardzoubogie. Zgromadzenia bowiem maj\u0105 r\u00f3wnie \u017c nacelu o\u017cywi\u0107 i wzmocni\u0107 nas 4 o s\u0142u\u017cby, kt\u00f3r\u0105 mamy przecie\u017c pe\u0142ni\u0107 tam, gdzie nas Pan postawi \u0142.
\nZastanowienie si\u0119 nad istot\u0105 zada\u0144, jakie Pan przydzieli\u0142 ka\u017cdemu sta\u00acnowisku, nie dopuszcza my\u015bli o ich zlekcewa\u017ceniu. Ani wtedy, gdy we\u00acd\u0142ug wskaz\u00f3wek S\u0142owa, okre\u015blone zadania i s\u0142u\u017cby w Zborze nie s\u0105 dozwolone niewiastom. Tak wi\u0119c nauczanie w Zborze nie powinno by\u0107 przejmowane przez kobiety, jak r\u00f3wnie\u017c nie powinny one przemawia\u0107 w spo\u0142eczno\u015bci, lecz s\u0142u\u017cb\u0119 t\u0119 pozostawi\u0107 m\u0119\u017cczyznom (l Kor. 14, 34;
\nl Tym. 2, 11).
\nJu\u017c sama wypowied\u017a, \u017ce co\u015b nie powinno by\u0107 czynione, wywo\u0142uje sprzeciw ze strony ciele\u015bnie my\u015bl\u0105cych. \u201eDlatego zamys\u0142 cia\u0142a jest wrogi
\n38
\n\u00a0
\nBogu; nie poddaje si\u0119 bowiem zakonowi Bo\u017cemu, bo te\u017c nie mo\u017ce” (Rzym. 8, 7). Czego Pan od nas oczekuje, to gotowo\u015bci uznawania i spe\u0142\u00acniania Jego woli. Gotowo\u015b\u0107 ta jest jednak oczekiwana zar\u00f3wno od ko\u00acbiet jak i o4 m\u0119\u017cczyzn. Tam, gdzie m\u0119\u017cczy\u017ani nie s\u0105 gotowi nieograni-czenie uznawa\u0107 Chrystusa za G\u0142ow\u0119, b\u0119dzie te\u017c trudno kobietom uzna\u0107 za g\u0142ow\u0119 \u2014 m\u0119\u017ca. Wiele problem\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych we wzajemnym stosunku t\u0142umaczy\u0107 nale\u017cy tym, \u017ce od kogo\u015b drugiego oczekuje si\u0119 cze\u00acgo\u015b, czego sami czyni\u0107 nie jeste\u015bmy gotowi.
\nOb\u0142udne uznawanie porz\u0105dku Bo\u017cego nie jest wyrazem prawdziwego oddania si\u0119. Rezygnacja z pewnych rzeczy zewn\u0119trznych tak\u017ce nie jest jeszcze dowodem, \u017ce jest si\u0119 w posiadaniu \u201eNiezniszczalnego klejnotu \u0142agodnego i cichego Ducha, kt\u00f3ry jedynie warto\u015b\u0107 ma przed Bogiem” (l Ptr:3, 4).
\nNapomnienia, kt\u00f3re daje S\u0142owo Bo\u017ce, w du\u017cej mierze zwi\u0105zane s\u0105 ze szczeg\u00f3lnymi” sk\u0142onno\u015bciami, wynikaj\u0105cymi z okre\u015blonego stanowiska. Istotne bowiem r\u00f3\u017cnice\/kt\u00f3re uwarunkowane ju\u017c s\u0105 od stworzenia, b\u0119d\u0105 r\u00f3wnie\u017c przynosi\u0107 ze sob\u0105 zr\u00f3\u017cnicowane d\u0105\u017cenia. S\u0142owo: \u201epodobnie\u017c”, kt\u00f3re bardzo cz\u0119sto, jako wi\u0105\u017c\u0105ce \u2014 znajduje si\u0119 pomi\u0119dzy pojedyn\u00acczymi napomnieniami, wskazuje na podobn\u0105 postaw\u0119 zasadnicz\u0105 a nie na podobne post\u0119powanie (l Tym. 3, 9; l Ptr. 3, l\u20147). Powinni\u015bmy wszyscy wsp\u00f3lnie sta\u0107 w obliczu Pana i ka\u017cdy powinien pozna\u0107 swe zadanie, kt\u00f3re kiedy\u015b przez Boga b\u0119dzie os\u0105dzone: jednak nie co, ale jak to wykonali\u015bmy.\u00a0\u00a0\u00a0 \u2022
\n26. CHRZEST DUCHEM \u015aWI\u0118TYM
\nObietnica ochrzczenia przez Ducha \u015awi\u0119tego doprowadzi\u0142a w chrze\u015bci\u00acja\u0144stwie do powstania dziwnych poj\u0119\u0107 i zachowa\u0144. M\u00f3wi si\u0119 o chrzcie Ducha, jako o koniecznym do zbawienia warunku, b\u0105d\u017a te\u017c -\u2014 przyj\u0119cie Ducha \u015awi\u0119tego wi\u0105\u017ce si\u0119 z ludzkim dzia\u0142aniem przez wk\u0142adanie r\u0105k, chrzest itp. Wielk\u0105 rol\u0119 przy tym odgrywa my\u015bl,- \u017ce w ten spos\u00f3b wej\u00acdzie si\u0119 w posiadanie nadnaturalnych si\u0142 Ducha. Nie wdaj\u0105c si\u0119 tu szcze\u00acg\u00f3\u0142owo w rozwa\u017cania nad znaczeniem Ducha \u015awi\u0119tego, trzeba stwier\u00acdzi\u0107: nie ma dzi\u015b \u017cadnego cz\u0142owieka posiadaj\u0105cego po\u015bredniczy autory\u00actet, kt\u00f3ry by m\u00f3g\u0142 dar lub dary Ducha przenosi\u0107 na innych.
\nChrzest Duchem \u015awi\u0119tym r\u00f3wnie\u017c by\u0142 dzie\u0142em Pana a nie ludzi. Oto niekt\u00f3re wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce r\u00f3\u017cni\u0105cych si\u0119 wypowiedzi w Nowym Testamencie, na temat dzia\u0142alno\u015bci i daru Ducha \u015awi\u0119tego:
\nChrzest Duchem \u015awi\u0119tym \u2014 Mat. 3, 11; MK. l, 8; \u0141uk. 3, 16; Jan l,
\n33; Dz. Ap. l, 5; 11, 16; l Kor. 12, 13 Dar Ducha \u015awi\u0119tego \u2014 Jan 7, 37; Dz. Ap. 2, 38; 5, 32; Gal. 3, 2;
\nl Kor. 2, 12; Rzym. 8, 11.
\n39
\n\u00a0
\nDalsze wypowiedzi:
\nZapiecz\u0119towany Duchem \u015awi\u0119tym \u2014 Efez. l, 13; 2 Kor. l, 22
\nNamaszczony Duchem \u015awi\u0119tym \u2014 2 Kor. l, 21; l Jana 2, 20
\nNapojony Duchem \u015awi\u0119tym\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014l Kor. 12, 13
\nPe\u0142en Ducha \u015awi\u0119tego\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014 Dz. Ap. 6, 3
\nWyliczenie to wskazuje wyra\u017anie, jak wieloraka jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 Du\u00accha \u015awi\u0119tego. R\u00f3\u017cne te wyra\u017cenia, u\u017cywane w zwi\u0105zku z dzia\u0142aniem Ducha \u015awi\u0119tego, nie pozwalaj\u0105 powiedzie\u0107 po prostu, \u017ce' wszystko jest tym samym. Tak wi\u0119c istnieje wielka r\u00f3\u017cnica pomi\u0119dzy chrztem Du\u00acchem \u015awi\u0119tym a darem Ducha \u015awi\u0119tego.
\nChrzest Duchem \u015awi\u0119tym nie by\u0142 dokonywany przez ludzi, ani te\u017c nie by\u0142 spowodowany przez jaki\u015b ludzki \u015brodek. Wszystkie miejsca w Nowym Testamencie, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o tym chrzcie, potwierdzaj\u0105, \u017ce by\u0142o to dzie\u0142o Bo\u017ce, bez ludzkiego po\u015brednictwa. Z siedmiu podanych miejsc, sze\u015b\u0107 wskazuje bezpo\u015brednio na jednorazowe zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego w czasie Zielonych \u015awi\u0105t. Aposto\u0142 Pawe\u0142 wi\u0105\u017ce z t\u0105 wypowie\u00acdzi\u0105 pouczenie, \u017ce- chrzest Duchem \u015awi\u0119tym spowodowa\u0142 powstanie Cia\u0142a Chrystusowego: \u201eBo te\u017c w Jednym Duchu wszyscy zostali\u015bmy ochrzcze\u00acni w Jedno Cia\u0142o \u2014 czy to \u017bydzi czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wol\u00acni, i wszyscy zostali\u015bmy napojeni jednym Duchem” (l Kor. 12, 13).
\nPismo \u015awi\u0119te ,nie m\u00f3wi o tym, \u017ce chrzest Duchem \u015awi\u0119tym ma si\u0119 powtarza\u0107. Czynienie z tego zbawienno-historycznego wydarzenia chrztu Ducha, kt\u00f3ry mo\u017ce by\u0107 rzekomo dokonany ludzkimi \u015brodkami, sprzeci\u00acwia si\u0119 biblijnej logice.
\nDar Ducha \u015awi\u0119tego jest darem Bo\u017cym, ofiarowanym ka\u017cdemu, kt\u00f3ry jest pos\u0142uszny S\u0142owu. \u201eDuch \u015awi\u0119ty, kt\u00f3rego B\u00f3g da\u0142 tym, kt\u00f3rzy Mu s\u0105 pos\u0142uszni” (Dz. Ap. 5, 32).
\nWraz z synostwem Bo\u017cym cz\u0142owiek otrzymuje r\u00f3wnie\u017c Ducha \u015awi\u0119\u00actego, jako Bo\u017ce potwierdzenie jego nowego stanu. \u201eTen to Duch \u015bwiad\u00acczy wesp\u00f3\u0142 z duchem naszym, \u017ce dzie\u0107mi Bo\u017cymi jeste\u015bmy (Rzym. 8, 16). Dar Ducha otrzymuje si\u0119 nie przez usi\u0142owania ludzkie, ale przez wiar\u0119. \u201eCzy przez uczynki zakonu otrzymali\u015bcie Ducha, czy przez s\u0142uchanie z wiar\u0105?” (Gal. 3, 2).\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ' \u201e
\n\u201eJe\u015bli za\u015b kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest Jego” (Rzym. 8, 9).
\n27. SZKO\u0141A BIBLIJNA
\nW Dziejach Apostolskich (rozdz. 19) podano nam, \u017ce Pawe\u0142 w Efezie, w szkole Tyranosa, przez 2 lata stara\u0142 si\u0119 codziennie zapoznawa\u0107 ucz\u00acni\u00f3w \u017ce S\u0142owem Pa\u0144skim. Wskaz\u00f3wka, \u017ce wszyscy mieszkaj\u0105cy w Azji, tak \u017bydzi jak i Grecy, s\u0142yszeli S\u0142owo Pa\u0144skie, ka\u017ce przypuszcza\u0107, \u017ce zosta\u0142o tutaj pouczonych wielu wierz\u0105cych. Sama jednak nauka ograni-
\n40
\n\u00a0
\nczaili s\u0142\u0119 do czysto biblijnego pouczania \u2014 w sensie kontynuacji. Po\u00acniewa\u017c: ituctzie ci cz\u0119\u015bciowo wywodzili si\u0119 z poga\u0144stwa, wi\u0119c to, co tu us\u0142yszeli, stanowi\u0142o dla nich ca\u0142kiem nowe my\u015bli i wiadomo\u015bci. ^Wszystko.wskazuj\u0119, \u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 aposto\u0142\u00f3w; polega\u0142a na tym, \u017ceby uczni\u00f3w wprowadza\u0107 w S\u0142owo Pa\u0144skie systemem szkolnym. Jest mo\u017cli-;.we, ze w podobny spos\u00f3b odbywa\u0142o si\u0119 to i w ;innych miejscach naucza-, ni\u0105. W Nowym, 5’eist\u0105meiicie nie znajdujemy jednak \u017cadnych wskaz\u00f3wek, ;,\u017ce istnia\u0142y \u201educhowe uczelnie” z okre\u015blonym celem, aby p\u00f3\u017aniej przej\u0105\u0107 jaka\u015b s\u0142u\u017cb\u0119 czy urz\u0105d woborze. Ide\u0105 ta zosta\u0142a ujawniona w praktyce znacznie p\u00f3\u017aniej, gdy pojedyncze s\u0142u\u017cby przerodzi\u0142y si\u0119 w urz\u0119dy.
\nW 2 li\u015bcie do Tymoteusza jest r\u00f3wnie\u017c mowa tylko o dalszym prze\u00ackazywaniu znanych zasad nauki \u2014 m\u0119\u017com, kt\u00f3rzy ju\u017c prowadzili dzia\u00ac\u0142alno\u015b\u0107 nauczania., ,,A co s\u0142ysza\u0142e\u015b ode mnie wobec wielu \u015bwiadk\u00f3w, to przeka\u017c ludziom godnym zaufania, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 i innych naucza\u0107” (2 Tym. 2.2). Zdaniem Tymoteusza\u2014nie by\u0142o to szkolenie, lecz dalsze przekazywanie wiernym braciom tego, co mu aposto\u0142; zwierzy\u0142,-To, co wpwczasr,w,,taki spos\u00f3ja podane by\u0142o dalej jako dobro poznania, to my dzi\u015b posiadamy w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym \u2014 jako nauk\u0119 zako\u0144czon\u0105. Tak\u017ce dzisiaj b\u0119dzie dobrze, gdy to, co nam darowa\u0142 Pan, b\u0119dziemy podawa\u0107 dalej wiernym braciom.. S\u0142owo nie wskazuje nam jednak \u017cadnego kon\u00ackretnego schematu, jak lub jakim sposobem to dalsze podawanie ma si\u0119 odbywa\u0107. W Efezie dzia\u0142o si\u0119 to codziennie w szkole Tyranosa; Tymo\u00acteusz zosta\u0142 pouczony w drodze pisemnego przekazu, Apollos znalaz\u0142 przyj\u0119cie u Aquili i Pryscylli, kt\u00f3rzy mu dok\u0142adniej wy\u0142o\u017cyli drog\u0119 Bo\u017c\u0105 (Dz. Ap. 18, 26).
\nTak Duch Bo\u017c.y wskazuje na wiele mo\u017cliwo\u015bci i dr\u00f3g, a\u017ceby zacho\u00acwywa\u0107 to pi\u0119kne, powierzone dobro. Zajmowanie si\u0119 S\u0142owem Prawdy i osobiste do\u015bwiadczenia w praktycznym \u017cyciu z Panem s\u0105 najlepsz\u0105 szko\u0142\u0105, w kt\u00f3rej zawsze jeste\u015bmy ucz\u0105cymi si\u0119. \u015awiadectwo uko\u0144czenia b\u0119dzie nam kiedy\u015b wr\u0119czone przed s\u0105dow\u0105 stolic\u0105 Chrystusa.
\n28. STUDIUM BIBLIJNE
\nB\u00f3g uzna\u0142 za w\u0142a\u015bciwe, by wol\u0119 swoj\u0105 i swoje my\u015bli objawi\u0107 niekt\u00f3\u00acrym m\u0119\u017com przez S\u0142owo. Natchnieni przez Ducha Bo\u017cego\u2014\u2014 napisali oni to, co zawarte jest w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym. Biblia jest natchnionym S\u0142o\u00acwem Bo\u017cym, lecz nie jest nim -\u2014 wyk\u0142ad Biblii. Jest to tym zrozumi\u0105l-sze, \u017ce nawet najbardziej uzdolnieni komentatorzy Pisma \u2014 we wszyst\u00ackich epokach \u2014 nie zawsze byli jednomy\u015blni w swych pogl\u0105dach. Godne po\u017ca\u0142owania roz\u0142amy religijne w chrze\u015bcija\u0144stwie \u2014 w swej wi\u0119k\u00acszo\u015bci \u2014 powstawa\u0142y z r\u00f3\u017cnic interpretacyjnych. Nie Biblia ponosi win\u0119 za t\u0119^ smutn\u0105 sytuacj\u0119, z kt\u00f3r\u0105 dzi\u015b mamy do czynienia; winy musimy szuka\u0107 aa. -cz\u0142owieka, ^kt\u00f3remu B\u00f3g da\u0142 swe S\u0142owo- Jak\u017ce wielu istnieje chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy nigdy nie zadali sobie trudu, by pod\u0105\u017ca\u0107 za przyk\u0142a-
\n41
\n\u00a0
\ndem wierz\u0105cych w Beret, a o nich by\u0142o po\u015bwiadczone: \u201eprzyj\u0119li oni S\u0142owo z ca\u0142\u0105 gotowo\u015bci\u0105 i codziennie badali Pisma, czy tak si\u0119 rzeczy maj\u0105” (Dz. Ap. 17, 11).\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 – ,
\nNajwa\u017cniejsz\u0105 zasad\u0105, kt\u00f3ra powinna spowodowa\u0107, by\u015bmy sami badali Pismo, jest zbawienno-konieczne Znaczenie S\u0142owa. Je\u015bli rzeczywi\u015bcie zale\u017cy nam na tym, by pozna\u0107 wol\u0119 Bo\u017c\u0105, nie b\u0119dziemy si\u0119 opiera\u0107 na wypowiedziach ludzkich, lecz b\u0119dziemy pr\u00f3bowa\u0107 w S\u0142owie tym znajdo\u00acwa\u0107 drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 \u2014 wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych \u2014 i\u015b\u0107 powinni\u015bmy. Niekt\u00f3re wskaz\u00f3wki mog\u0105 nam s\u0142u\u017cy\u0107 jako pewna pomoc przy lepszym zrozumie\u00acniu Pisma \u015awi\u0119tego.
\n1 Kto m\u00f3wi?
\nWiele wypowiedzi jest powt\u00f3rzonych dos\u0142ownie, przy czym m\u00f3wi\u0105cy s\u0105 nazwani albo opisanL Jest przy tym wa\u017cne, by zwa\u017ca\u0107 na to, kto m\u00f3wi.
\n2 Kto jest zagadni\u0119ty?
\nZagadni\u0119ci s\u0105 bardzo cz\u0119sto\u2014 r\u00f3wnie\u017c oznaczeni i nazwani, jak np. w Ewangeliach:
\nl\u00a0\u00a0\u00a0 uczniowie\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014Mat. 10,1 mn\u00f3stwo ludu\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2022\u2014Mat. 5,1 uczeni W Pi\u015bmie '\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 i faryzeusze\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 -\u2014Mat. 23,1
\nw li\u015bcie Jakuba:
\ndo 12 pokole\u0144\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014 Jak. 1,1
\nwili\u015bcie do Kory ntian:
\nZborowi Bo\u017cemu\u00a0\u00a0\u00a0 -\u2014 l Kor. 1\u00bb2 Wynika J\u0105 z tego wypowiedzi, kt\u00f3re s\u0105 napisane \u201edo nas” i \u201edla nas”.
\n3 Kiedy i gdzie by\u0142o m\u00f3wione?\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .
\nPora i miejsce maj\u0105 du\u017ce znaczenie dla Wypowiedzi, np.:\u00a0 ,-
\ndo Abrahama\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014 l M\u00f3j \u017c. 2.2
\ndo Paw\u0142a\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014.Dz.Ap.26,16\u201418
\ndo Jana\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2014 Ob j. Sw. Jana 1,1
\n4 W kt\u00f3rym fragmencie Pisma znajduje si\u0119 wypowied\u017a?\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .
\nR\u00f3\u017cne pisma maj\u0105 sw\u00f3j okre\u015blony charakter, kt\u00f3ry milsi by\u0107 brany pod uwag\u0119. Jest to cz\u0119sto podawane w pojedynczych cz\u0119\u015bciach Pisma, np'. w Ewangelii Sw. Jana, rozdz. 20, 31. Przy innych \u2014 daje si\u0119 to wywnioskowa\u0107 z ca\u0142o\u015bci tre\u015bci.
\n5 Wyk\u0142ad biblijny
\nBiblia bardzo cz\u0119sto wyk\u0142ada si\u0119 sama. Do tego potrzebna jest jednak znaJomo\u015b\u0107 ca\u0142ego Pisma .\u015awi\u0119tego^^Ki\u00f3 kwestionuje -pojedyncze ksi\u0119gi Biblii, nigdy nie pozna rzeczywistej jej spoisto\u015bci.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 .
\n42
\n\u00a0
\n6 Jak ja czytam Bibli\u0119?
\nPan Jezus m\u00f3wi: \u201eJe\u015bli kto chce pe\u0142ni\u0107 wol\u0119 Jego, ten pozna, czy nauka jest z Boga, czy te\u017c ja sam m\u00f3wi\u0119 od siebie” '(Jan 7, 17). Wewn\u0119trzne na\u00acstawienie cz\u0142owieka wobec woli Bo\u017cej otwiera albo zamyka S\u0142owo Prawdy.
\n29. PRZYWR\u00d3CENIE DO DAWNEGO STANU
\nPoniewa\u017c pod wieloma wzgl\u0119dami jeste\u015bmy nara\u017ceni na potkni\u0119cia i niebezpiecze\u0144stwo grzechu, zachodzi konieczno\u015b\u0107\/by wci\u0105\u017c na nowo do\u015bwiadcza\u0107 samych siebie, ale jednocze\u015bnie dba\u0107 i troszczy\u0107 si\u0119 o dru\u00acgich. Z\u0142\u0105czeni razem \u2014 jako domownicy Bo\u017cy \u2014winni\u015bmy poucza\u0107 si\u0119 na wzajem i napomina\u0107, aby\u015bmy chodzili godni tego powo\u0142ania (Ef. 4, l). Wynika z tego odpowiedzialno\u015b\u0107 dotycz\u0105ca nas samych, jak r\u00f3w\u00acnie\u017c ta, kt\u00f3r\u0105 ponosimy jedni za drugich. Tylko ten, kto pozna\u0142 w\u0142asn\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 i zgodnie z ni\u0105 post\u0119puje, mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 innym i przy\u00acchodzi\u0107 im z pomoc\u0105. Istnieje niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce innych odrzucamy i pouczamy, a sami zas\u0142ugujemy na odrzucenie.
\nCzynnikiem rozstrzygaj\u0105cym o uporz\u0105dkowaniu i usuni\u0119ciu trudno\u015bci mi\u0119dzy sob\u0105 lub w Zborze jest nie litera \u2014 ale Duch. Tak zwana kwestia karno\u015bci nie jest zatem spraw\u0105 paragraf\u00f3w, ale usposobienia Jezusa Chrystusa. Wielu trudno\u015bci mogliby\u015bmy unikn\u0105\u0107, gdyby\u015bmy kro\u00acczyli drog\u0105 biblijn\u0105. Osobiste trudno\u015bci \u2022\u2014 wed\u0142ug wskaz\u00f3wek S\u0142owa\u2014 powinny by\u0107 porz\u0105dkowane tak\u017ce na tej p\u0142aszczy\u017anie, a nie stawa\u0107 si\u0119 obci\u0105\u017ceniem dla Zboru. Ujmowanie si\u0119 za kim\u015b i tworzenie stronnictw prowadzi\u0142y cz\u0119sto do zniszczenia miejscowych Zbor\u00f3w, przez co sta\u0142y si\u0119 ostrzegawczym przyk\u0142adem powa\u017cnych nast\u0119pstw spowodowanych przez b\u0142ahe sprawy.
\n30. STOSUNEK WZAJEMNY
\n\u201eO, jak dobrze i mi\u0142o, gdy bracia w zgodzie mieszkaj\u0105” (Ps. 133, l). Jak\u017ce to jednak smutne, gdy to wsp\u00f3lne mieszkanie nacechowane jest zazdro\u015bci\u0105 i k\u0142\u00f3tni\u0105, bo tam jest niepok\u00f3j i wszelki z\u0142y czyn (Jak. 3, 16). Dlatego Pan u Mateusza (18, 15) wskazuje nam drog\u0119, a tym samym \u2014 Bo\u017c\u0105 zasad\u0119, kt\u00f3ra; winna by\u0107 przestrzegana, by mog\u0142o doj\u015b\u0107 do uporz\u0105d\u00ackowanego wzajemnego stosunku.
\n\u201eA je\u015bli by zgrzeszy\u0142 brat tw\u00f3j, id\u017a, upomnij g\u00f3sam na sam”. Zanim sprawa znajdzie rozg\u0142os, winna by\u0107 uporz\u0105dkowana pomi\u0119dzy zaintere\u00acsowanymi. Brak gotowo\u015bci do przebaczenia, uznania lub wyznania winy, mog\u0105 mie\u0107 powa\u017cne nast\u0119pstwa\u2014\u2014 r\u00f3wnie\u017c dla wsp\u00f3lnoty. Dopiero wtedy\/gdy nie mo\u017cna uporz\u0105dkowa\u0107 danej sprawy w najmniejszym k\u00f3\u0142ku, nale\u017cy wezwa\u0107 \u015bwiadk\u00f3w. Zasada ta dotyczy szczeg\u00f3lnie ma\u0142\u017ce\u0144\u00acstwa 'i konflikt\u00f3w rodzinnych; \u201eJe\u015bli by za\u015b nie us\u0142ucha\u0142, we\u017a ze sob\u0105
\n43
\n\u00a0
\njeszcze jednego lub dw\u00f3ch, aby na o\u015bwiadczeniu dw\u00f3ch lub trzech \u015bwiad\u00ack\u00f3w by\u0142a oparta ka\u017cda sprawa” (Mat. 18, 16). Nie wszyscy jednak nada\u00acj\u0105 si\u0119 do wype\u0142nienia tego zadania, dlatego s\u0142u\u017cba ta powinna by\u0107 za\u00acstrze\u017cona dla duchownych (Gal. 6, l).
\nPod poj\u0119ciem: ,,duchowni” nie mamy tu rozumie\u0107 funkcji w Zborze, lecz \u2014 zachowanie si\u0119. Duchowni \u2014 to ludzie, kt\u00f3rzy dadz\u0105 si\u0119 prowa\u00acdzi\u0107 przez Ducha Bo\u017cego i wykazuj\u0105 moc Ducha. Przy korzystaniu w konfliktach z pomocy ,, niepe\u0142noletnich albo cielesnych” \u2014 trudno\u015bci nader cz\u0119sto jeszcze bardziej narasta\u0142y. Dla rozwi\u0105zywania tych proble\u00acm\u00f3w potrzebne jest nie tylko poznanie, ale i m\u0105dro\u015b\u0107. M\u0105dro\u015b\u0107 jednak -nie zawsze znajduje si\u0119 tam, gdzie jest wielka wiedza (Kazn. 9, 15). ,,A je\u015bli by ich nie us\u0142ucha\u0142, powiedz Zborowi; a je\u015bli by Zboru nie us\u0142u\u00accha\u0142, niech b\u0119dzie dla ciebie jak poganin i celnik” (Mat. 18, 17). Poucze\u00acnia Pana wskazuj\u0105 na to, jak mamy post\u0119powa\u0107 \u2014 i \u017ce przywr\u00f3cenie do dawnego stanu jest w\u0142a\u015bciwym celem wszystkich naszych przedsi\u0119\u00acwzi\u0119\u0107. Zawzi\u0119to\u015b\u0107 b\u0119dzie jednak prowadzi\u0107 do roz\u0142\u0105ki, \u201ebo co ma wsp\u00f3l\u00acnego sprawiedliwo\u015b\u0107 z nieprawo\u015bci\u0105 albo jaka\u017c spo\u0142eczno\u015b\u0107 mi\u0119dzy \u015bwiat\u0142o\u015bci\u0105 a ciemno\u015bci\u0105?” (2 Kor. 6,14).\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 ,
\n31. TRWANIE W GRZECHU
\nJe\u015bli cz\u0142owiek b\u0119dzie przy\u0142apany na jakim\u015b upadku, to takiego na\u00acle\u017cy \u201epoprawi\u0107 w duchu \u0142agodno\u015bci, bacz\u0105c ka\u017cdy na siebie samego” (Gal. 6, l). Je\u015bli za\u015b cz\u0142owiek obstaje przy niebo\u017cych czynach, to stanie si\u0119 nieodzownym przeprowadzenie biblijnego od\u0142\u0105czenia. Takiego spo\u00acsobu post\u0119powania wymaga S\u0142owo: \u201eUsu\u0144cie tego, kt\u00f3ry jest z\u0142y, spo\u015br\u00f3d siebie” albo: \u201eBaczcie na niego i nieprze\u015btawajcie z nim, aby si\u0119 zawsty\u00acdzi\u0142” (l Kor. 5; 2 Tes. 3).
\nTakie, konieczne nawet, od\u0142\u0105czenie biblijne ma ostatecznie na celu przywr\u00f3cenie do dawnego stanu. Przez pokut\u0119 \u2014 droga powrotna do wsp\u00f3lnoty jest zawsze otwarta. Wszystko, co prowadzi do od\u0142\u0105czenia, ma swoje \u017ar\u00f3d\u0142o w z\u0142ym (l Jan 3, 8). Mog\u0105 to by\u0107 nast\u0119pstwa grzesznej natury, jak r\u00f3wnie\u017c b\u0142\u0119dnych nauk albo lekcewa\u017cenia porz\u0105dku Bo\u017cego. Chocia\u017c w Nowym Testamencie nie znajdujemy \u017cadnego pe\u0142nego kata\u00aclogu tych przewinie\u0144, to jednak na niekt\u00f3re sytuacje zwr\u00f3cona jest szczeg\u00f3lna uwaga. ,,A prosz\u0119 was, bracia, aby\u015bcie si\u0119 strzegli tych, kt\u00f3\u00acrzy wzniecaj\u0105 spory i zgorszenia wbrew nauce, kt\u00f3r\u0105 przyj\u0119li\u015bcie; uni\u00ackajcie ich” (Rzym. 16, 17).
\nl Kor. 5.11
\n\u201eLecz teraz napisa\u0142em wam, aby\u015bcie nie przestawali z tym, kt\u00f3ry si\u0119 mieni bratem, a jest wszetecznikiem lub chciwcem, lub ba\u0142wochwalc\u0105, lub oszczerc\u0105, lub pijakiem, lub grabie\u017cc\u0105, \u017ceby\u015bcie z takim nawet nie jadali”.
\n44\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 '
\n\u00a0
\n2 Tes. 3,14
\n\u201eA je\u015bli -kto\u015b jest niepos\u0142uszny s\u0142owu naszemu, w tym li\u015bcie wypo\u00acwiedzianemu,, baczcie na niego i nie przestawajcie z nim, aby si\u0119 za\u00acwstydzi\u0142”.
\n1 Tym. 1,20
\n\u201eZachowuj\u0105c wiar\u0119 i dobre sumienie, kt\u00f3re pewni ludzie odrzucili i stali si\u0119 rozbitkami w wierze; do nich nale\u017c\u0105 Hymeneusz i Aleksan\u00acder”.
\n2 Tym. 2,18
\n\u201eDo nich nale\u017cy Hemeneusz i Filetos, kt\u00f3rzy z drogi prawdy zboczyli, powiadaj\u0105c, \u017ce zmartwychwstanie ju\u017c dokona\u0142o si\u0119, przez co podwa\u017caj\u0105 wiar\u0119 niekt\u00f3rych”.
\nl Jan 2,22
\n\u201eKt\u00f3\u017c jest k\u0142amc\u0105, je\u017celi nie ten, kt\u00f3ry przeczy, \u017ce Jezus jest Chrys\u00actusem? Ten jest antychrystem, kto podaje w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 Ojca i Syna”.
\nWe wszystkich tych miejscach chodzi nie o b\u0142\u0119dy odnosz\u0105ce si\u0119 do zr\u00f3\u017cnicowanego poznania, lecz o trwanie w niebo\u017cych zasadach. Wierz\u0105\u00accy s\u0105 tutaj wezwani, by pod\u0105\u017cali drog\u0105 wskazan\u0105 nam w 2 li\u015bcie do Tymoteusza (2, 20\u2014-23); \u201eM\u0142odzie\u0144czych za\u015b po\u017c\u0105dliwo\u015bci si\u0119 wystrze\u00acgaj, a zd\u0105\u017caj do sprawiedliwo\u015bci, wiary, mi\u0142o\u015bci, pokoju z tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”.
\n. Urzeczywistnienie tych zasad mo\u017cliwe jest tylko w biblijnie ugrun\u00actowanych, miejscowych Zborach.
\nWypowiedzi skierowane na znaczenie: \u201ewewn\u0105trz i na zewn\u0105trz” w .1 Kor. 5 \u2014 odnosz\u0105 si\u0119 do przynale\u017cno\u015bci do miejscowego Zboru. \u201eTych tedy, kt\u00f3rzy s\u0105 na zewn\u0105trz, B\u00f3g s\u0105dzi\u0107 b\u0119dzie”. Naszym wi\u0119c zdaniem jest s\u0105dzi\u0107 to, co jest wewn\u0105trz. Ludzkie sprawdziany i os\u0105dy mog\u0105 by\u0107 b\u0142\u0119dne. Dlatego po ludzku wydana decyzja nie mo\u017ce by\u0107 sta\u00acwiana na r\u00f3wni z niezmiennym Bo\u017cym wyrokiem. Ostatnie jednak s\u0142o\u00acwo \u2014 przy ka\u017cdej ocenie \u2014 wypowie Pan.
\nNiezale\u017cnie od ka\u017cdego ludzkiego czynu \u2014 s\u0142owa: \u201eod Pana bywamy \u0107wiczeni” \u2014 mo\u017cna t\u0142umaczy\u0107 niedoskona\u0142\u0105 samoocen\u0105 (l Kor. 11, 31\u2014 \u201434). \u201eNadszed\u0142 bowiem czas, aby si\u0119 rozpocz\u0105\u0142 s\u0105d od domu Bo\u017cego;
\na je\u015bli zaczyna si\u0119 od nas, to jaki\u017c koniec czeka tych, kt\u00f3rzy nie wierz\u0105 Ewangelii Bo\u017cej? A je\u015bli sprawiedliwy 2 trudno\u015bci\u0105 dost\u0105pi zbawienia, to bezbo\u017cny i grzesznik gdzie\u017c si\u0119 znajd\u0105? (l Piotr 4, 17).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Cho\u0107 w Nowym Testamencie nie znajdujemy \u017cadnego alfabetycznie u\u0142o\u017conego opisu Zboru Bo\u017cego, to jednak S\u0142owo Bo\u017ce dostarcza, nam bardzo wielu poucze\u0144 i wskaz\u00f3wek, by zaznajomi\u0107 nas z istot\u0105 i, znacze\u00acniem Zboru albo Zgromadzeniia. To powo\u0142anie i status, jedyne w swoim rodzaju, stwarzaj\u0105 konieczno\u015b\u0107 zwi\u0119z\u0142ego pouczenia, kt\u00f3re wyczerpuj\u0105co opisane jest w listach aposto\u0142a Paw\u0142a. Opis ten,… Czytaj dalej Zb\u00f3r wg NT<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[58,8,9,12,40,52,63,65],"tags":[71,75,74,76,77,78,81,89,91,100,104,117],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/66"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=66"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/66\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=66"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=66"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=66"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}