Sprawowanie si\u0119 s\u0142ugi w Domu Bo\u017cym<\/p>\n
Chrze\u015bcija\u0144ska\u00a0 s\u0142u\u017cba w swym wznios\u0142ym charakterze jest pi\u0119knym przedmiotem, kt\u00f3rym zajmuje si\u0119 Duch \u015awi\u0119ty w listach do Tymoteusza i Tytusa. Dowiadujemy si\u0119 z nich, jak s\u0142uga Ewangelii ma si\u0119 zachowywa\u0107 w \u015bwiecie i w\u00a0 Zgromadzeniu: jak ca\u0142kowicie jest zale\u017cny od Pana, jak ma przestrzega\u0107 prawdy i wype\u0142nia\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107, jak ma zwiastowa\u0107 wszystkim dobre poselstwo o wiecznej szcz\u0119\u015bliwo\u015bci i poucza\u0107\u00a0 wierz\u0105cych, podnosi\u0107 ich na duchu, upomina\u0107 i pociesza\u0107, jak b\u0142\u0105kaj\u0105cych napomina\u0107, niepos\u0142usznych karci\u0107, niedba\u0142ych nawo\u0142ywa\u0107 do trze\u017awo\u015bci. A przede wszystkim listy te pokazuj\u0105 nam, jak s\u0142uga Bo\u017cy usi\u0142uje by\u0107 wzorem dla innych wierz\u0105cych poprzez swe czyste i \u015bwi\u0119te post\u0119powanie, zachowanie wiary i dobrego sumienia, poprzez \u0142agodno\u015b\u0107, mi\u0142o\u015b\u0107 i m\u0105dro\u015b\u0107. Jednocze\u015bnie dowiadujemy si\u0119, jakie\u00a0 \u017ar\u00f3d\u0142o\u00a0 mocy, m\u0119stwa i pociechy znajduje s\u0142uga Ewangelii w Bogu, Kt\u00f3ry go powo\u0142a\u0142 i od\u0142\u0105czy\u0142, Kt\u00f3ry udzieli\u0142 mu dar\u00f3w duchowych i prowadzi go przez Swe\u00a0 S\u0142owo i przez\u00a0 Swego Ducha.<\/p>\n
Napomnienia aposto\u0142a Paw\u0142a by\u0142y skierowane do jego umi\u0142owanych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy r\u00f3wnocze\u015bnie byli jego dzie\u0107mi w \u0142asce, dlatego maj\u0105 one charakter przyjacielski, serdeczny i prosty, a jednocze\u015bnie daj\u0105 \u015bwiadectwo o Sercu, kt\u00f3re p\u0142on\u0119\u0142o mi\u0142o\u015bci\u0105 do Pana i Jego Zgromadzenia.<\/p>\n
Zwr\u00f3\u0107my\u00a0 baczniejsz\u0105 uwag\u0119 na kilka wa\u017cniejszych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Pan jest Tym,\u00a0 Kt\u00f3ry powo\u0142uje swoje s\u0142ugi, przygotowuje je, wysy\u0142a, wspiera, zach\u0119ca i wynagradza.<\/p>\n
Nie wyst\u0119puj\u0105 oni z w\u0142asnej\u00a0 woli albo wys\u0142ani przez ludzi. Nie oczekuj\u0105 te\u017c od Niego zap\u0142aty, lecz udzielaj\u0105 darmo to, co sami darmo otrzymali.<\/p>\n
„To pisz\u0119 tobie, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce wrychle przyjd\u0119 do ciebie, a je\u015bli bym omieszka\u0142, aby\u015b wiedzia\u0142, jako si\u0119 masz w Domu Bo\u017cym sprawowa\u0107, kt\u00f3ry jest Zgromadzeniem Boga \u017cywego, filarem i podwalin\u0105 prawdy” (l Tym. 3,14-15).<\/p>\n
S\u0105 to bogate w tre\u015b\u0107 s\u0142owa! Jak w wielu innych miejscach w listach aposto\u0142a Paw\u0142a, tak i tu stosunki w Zborze daj\u0105 mu okazj\u0119 do rozwijania my\u015bli o prawdzie. Owe\u00a0 wskaz\u00f3wki dotycz\u0105 starszych zborowych i diakon\u00f3w; by\u0142y one potrzebne\u00a0 Tymoteuszowi, aby wiedzia\u0142, jak ma si\u0119 zachowywa\u0107 w Zgromadzeniu. Aposto\u0142\u00a0 niejedno jeszcze m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 o Zborze Pa\u0144skim.<\/p>\n
Jest on po pierwsze „Domem\u00a0 Bo\u017cym”, po drugie „Zgromadzeniem Boga \u017cywego”,\u00a0 po trzecie „filarem i podwalin\u0105\u00a0 prawdy”.<\/p>\n
Tym by\u0142 nie tylko w czasie porz\u0105dku i spokoju, rado\u015bci i jedno\u015bci, lecz jest nim po\u00a0\u00a0 wszystkie czasy. Istotnie, r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy stanem dawniejszym i tera\u017aniejszym jest du\u017ca, jednak nie wyklucza faktu, \u017ce Zgromadzenie w oczach Bo\u017cych i wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych\u00a0 jest tym samym po wszystkie czasy, tak wi\u0119c powo\u0142aniem wszystkich, kt\u00f3rzy wierz\u0105, a wi\u0119c s\u0105 \u017cywymi cz\u0142onkami Cia\u0142a Chrystusowego, jest zachowa\u0107 Zgromadzenie w jego prawdziwym charakterze. Upadek Zboru, z powodu czego si\u0119 smucimy i schylamy z pokor\u0105, nie mo\u017ce nam przeszkadza\u0107 w dzia\u0142aniu wed\u0142ug tych samych zasad, wed\u0142ug kt\u00f3rych\u00a0 post\u0119powali\u00a0 wierz\u0105cy w czasach apostolskich. Czas i okoliczno\u015bci nie mog\u0105 tych zasad zmieni\u0107. Pan oczekuje od ka\u017cdego ze Swoich, \u017ceby w Zgromadzeniu sprawowa\u0142 si\u0119 tak, jak jest przyjemnie Jemu i odpowiada Jego my\u015blom.<\/p>\n
Dlatego jest nader donios\u0142e, aby ka\u017cdy wierz\u0105cy rozumia\u0142 istot\u0119 i w\u0142a\u015bciwo\u015bci Zgromadzenia.<\/p>\n
Zb\u00f3r jest\u00a0 „Domem\u00a0 Bo\u017cym”. Podobnie jak przedtem B\u00f3g mieszka\u0142 w \u015bwi\u0105tyni w Jerozolimie w\u015br\u00f3d cherubin\u00f3w w chwale, tak teraz mieszka w Swym Zgromadzeniu. Dlatego\u00a0 Zb\u00f3r jest domem Bo\u017cym, wprawdzie domem na ziemi. Stan praktyczny mo\u017ce by\u0107 r\u00f3\u017cny, ale jak d\u0142ugo prawdziwi wierz\u0105cy, w kt\u00f3rych Duch \u015awi\u0119ty mieszka, przebywaj\u0105 na ziemi, Zb\u00f3r pozostaje domem Bo\u017cym. Gdy wierz\u0105cy b\u0119d\u0105 zachwyceni do nieba, wtedy odst\u0119pcze chrze\u015bcija\u0144stwo dojdzie do stanu, jaki jest opisany w Objaw. 17 i 18 i nazwany „wielk\u0105\u00a0 wszetecznic\u0105”, „Babilonem”, nad kt\u00f3rym zapadnie nieub\u0142agany s\u0105d.<\/p>\n
Zb\u00f3r jest wi\u0119c domem Bo\u017cym. Dlatego jedynie B\u00f3g posiada prawo nim\u00a0 rozporz\u0105dza\u0107. On mo\u017ce tylko ustanawia\u0107 zasady o porz\u0105dku, kt\u00f3ry ma w nim panowa\u0107. Ka\u017cdy w tym domu winien si\u0119 zastosowa\u0107 do Jego woli i zwa\u017ca\u0107 na Jego S\u0142owo. Nie ma nic gorszego, jak lekcewa\u017cenie i poniechanie Jego woli i Jego mocy, gdy si\u0119\u00a0 post\u0119puje w tym domu wed\u0142ug w\u0142asnego uznania.<\/p>\n
Na drugim miejscu Zb\u00f3r jest\u00a0 „Zgromadzeniem Boga \u017cywego”. B\u00f3g, w\u00a0 Kt\u00f3rym – w\u00a0 przeciwie\u0144stwie do cz\u0142owieka i do b\u00f3stw – jest moc \u017cycia, ma Zgromadzenie, poza \u015bwiatem, kt\u00f3re od\u0142\u0105czy\u0142 dla Siebie.<\/p>\n
Na trzecim miejscu Zb\u00f3r jest „filarem i podwalin\u0105 prawdy”. Nie jest on prawd\u0105; S\u0142owo\u00a0 Bo\u017ce jest prawd\u0105. „S\u0142owo Twoje jest prawd\u0105” – m\u00f3wi Pan, w 17 rozdz. Jana, a wiara w ni\u0105 jest tym, co \u0142\u0105czy zbory. Zgromadzenie jest\u00a0 „filarem”\u00a0 i\u00a0 „podwalin\u0105” prawdy tu na ziemi, tzn. podtrzymuje j\u0105. Gdy Ko\u015bci\u00f3\u0142 zostanie zabrany do nieba, wtedy ludzie popadn\u0105 w taki b\u0142\u0105d, \u017ce b\u0119d\u0105 czci\u0107 cz\u0142owieka grzechu, syna zatracenia (2Tes. 2). Zb\u00f3r zosta\u0142 przez Boga ustanowiony na tej ziemi, aby\u00a0 utrzymywa\u0107 prawd\u0119 w jej nieskazitelno\u015bci i zwiastowa\u0107 j\u0105.<\/p>\n
Gdy Chrystus przebywa\u0142 na ziemi, On, Kt\u00f3ry w Swej Osobie by\u0142 i jest prawd\u0105, jak r\u00f3wnie\u017c drog\u0105 i \u017cywotem, utrzymywa\u0142 t\u0119 prawd\u0119 i g\u0142osi\u0142 j\u0105. Teraz jednak jest\u00a0 skryty w Bogu, a\u00a0 podczas Jego nieobecno\u015bci wznios\u0142e powo\u0142anie jest dane Zgromadzeniu, aby by\u0142o filarem i podwalin\u0105\u00a0 prawdy. Wiemy ze S\u0142owa Bo\u017cego, \u017ce na skutek b\u0142\u0119du i sekciarstwa spowodowanego przez chytro\u015b\u0107 szatana i grzech cz\u0142owieka, tylko ostatki zachowaj\u0105 S\u0142owo Pana i nie zapr\u0105 si\u0119 Jego imienia. Ci podtrzymuj\u0105 j\u0105 i przedstawiaj\u0105, dlatego b\u0119d\u0105 przez Pana nagrodzeni, obdarzeni koron\u0105 i odkupieni,\u00a0 tzn. zabrani do niebieskiej wspania\u0142o\u015bci przed godzin\u0105 pokuszenia, kt\u00f3ra przyjdzie na ca\u0142y okr\u0105g ziemski. Owe ostatki, przedstawione prorocko w Filadelfii, s\u0105 wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cej\u00a0 Zborem, filarem i podwalin\u0105 prawdy. Wszyscy\u00a0 inni, cho\u0107 nosz\u0105 imi\u0119 \u015bwiadk\u00f3w, lecz w gruncie rzeczy przeciwnicy, b\u0119d\u0105 wypluci z ust Pa\u0144skich,<\/p>\n
Obecno\u015b\u0107 Boga \u017cywego i wyznanie prawdy to prawdziwe znamiona Domu Bo\u017cego. Tam, gdzie jest prawda, znajduje si\u0119 ten dom. Aby m\u00f3c os\u0105dzi\u0107, czym jest Zb\u00f3r, musimy zna\u0107 \u017cywego Boga i odr\u00f3\u017cnia\u0107 prawd\u0119 od b\u0142\u0119du.<\/p>\n
W po\u0142\u0105czeniu z trzecim, tak wa\u017cnym ekementem charakterem Zboru aposto\u0142 zajmuje si\u0119 prawd\u0105, do realizowania kt\u00f3rej Zgromadzenie jest powo\u0142ane. Rozumie si\u0119 samo przez si\u0119, \u017ce nie omawia jej ca\u0142kowicie, nie by\u0142oby to na miejscu w tym li\u015bcie, zreszt\u0105 te\u017c niemo\u017cliwe, gdy\u017c poznajemy tylko po cz\u0119\u015bci. Ale przedstawia nam tu \u017cywy o\u015brodek prawdy, Osob\u0119 naszego Pana Jezusa Chrystusa, jak On przyszed\u0142, aby przyprowadzi\u0107 cz\u0142owieka do Boga oraz Boga do cz\u0142owieka. Ca\u0142a prawda skupia si\u0119 na Nim i jest Nim przenikni\u0119ta. Zb\u00f3r zbudowany zosta\u0142 na fundamencie aposto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w, a Jezus Chrystus jest \u017cywym kamieniem w\u0119gielnym.<\/p>\n
„Albowiem gruntu innego nikt nie mo\u017ce za\u0142o\u017cy\u0107 opr\u00f3cz tego, kt\u00f3ry jest za\u0142o\u017cony, kt\u00f3rym jest Jezus Chrystus”. Dlatego ka\u017cdy b\u0142\u0105d\u00a0 odno\u015bnie Jego osoby i Jego dzie\u0142a niszczy Zb\u00f3r Bo\u017cy, a kto \u015bwi\u0105tyni\u0119 Bo\u017c\u0105 niszczy, tego B\u00f3g zniszczy (Efez.2; l Koryntian 3). Jest godne zapami\u0119tania, \u017ce aposto\u0142 przedstawia Chrystusa jako \u017cywy o\u015brodek prawdy, m\u00f3wi o tajemnicy pobo\u017cno\u015bci, gdy\u017c nieuznawanie Chrystusa jako Boga i cz\u0142owieka, jako Odkupiciela i Pana, znajdzie sw\u00f3j koniec i osi\u0105gnie sw\u00f3j szczyt w tajemnicy nieprawo\u015bci, kt\u00f3ra ju\u017c teraz jest czynna, a znajdzie uosobienie w\u00a0 antychry\u015bcie, cz\u0142owieku grzechu, kt\u00f3remu ostatecznie ca\u0142y \u015bwiat z\u0142o\u017cy bosk\u0105 cze\u015b\u0107.<\/p>\n
„A zaprawd\u0119 wielka jest tajemnica pobo\u017cno\u015bci: B\u00f3g objawiony jest w ciele,\u00a0 usprawiedliwiony jest w Duchu, widziany jest od anio\u0142\u00f3w, kazany jest w\u015br\u00f3d narod\u00f3w, uwierzono mu na \u015bwiecie, wzi\u0119ty jest do chwa\u0142y” (wiersz 16).<\/p>\n
Kto mo\u017ce t\u0119 tajemnice poj\u0105\u0107? Kto mo\u017ce j\u0105 zg\u0142\u0119bi\u0107? B\u00f3g zosta\u0142 objawiony w ciele. S\u0142owo, kt\u00f3re by\u0142o na pocz\u0105tku, S\u0142owo, kt\u00f3re by\u0142o u Boga i by\u0142o Bogiem, przez kt\u00f3re wszelkie rzeczy si\u0119 sta\u0142y, to S\u0142owo zosta\u0142o objawione w ciele i mieszka\u0142o wpo\u015br\u00f3d nas. Stw\u00f3rca nieba i ziemi, przed Kt\u00f3rym anio\u0142owie si\u0119 sk\u0142aniaj\u0105, tak g\u0142\u0119boko si\u0119 uni\u017cy\u0142, \u017ce przyszed\u0142 w naturze tego, kt\u00f3ry zosta\u0142 zepsuty przez grzech. Jaka\u017c m\u0105dro\u015b\u0107. B\u00f3g, Kt\u00f3ry jest mi\u0142o\u015bci\u0105, znalaz\u0142 drog\u0119, by zgubionego, winnego cz\u0142owieka pojedna\u0107 ze Sob\u0105 i da\u0107 mu dzia\u0142 w Swej chwale. Na to zst\u0105pi\u0142 na ziemi\u0119, staj\u0105c si\u0119 cz\u0142owiekiem, zamieszkuj\u0105c w\u015br\u00f3d z\u0142a i wszelkiej s\u0142abo\u015bci. Gdy tak post\u0119powa\u0142, dowi\u00f3d\u0142, \u017ce\u00a0 mi\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a mocniejsza ni\u017c wszystko, mocniejsza ni\u017c grzech i \u015bmier\u0107.<\/p>\n
B\u00f3g objawi\u0142 si\u0119 w ciele. „We wszystkim Chrystus by\u0142 podobny braciom”; sta\u0142 si\u0119 uczestnikiem cia\u0142a i krwi, \u017cywi\u0105c wsp\u00f3\u0142czucie dla naszych s\u0142abo\u015bci, we wszystkim by\u0142 kuszony jak my. Czy grzech by\u0142 w Nim, Kt\u00f3ry si\u0119 tak objawi\u0142? Czy by\u0142 On jak my poddany niewoli grzechu? O nie, w \u017caden spos\u00f3b. By\u0142 we\u00a0 wszystkim\u00a0 kuszony, podobnie jak my, opr\u00f3cz grzechu. W Nim nie by\u0142o grzechu. Nie uczyni\u0142 nie tylko grzechu, ale te\u017c nie zna\u0142 grzechu. Duch \u015awi\u0119ty wykazuje szczeg\u00f3ln\u0105 trosk\u0119, aby tam, gdzie jest przedstawione uni\u017cenie Syna Bo\u017cego, podkre\u015bla\u0107 chwa\u0142\u0119 Jego Osoby. Tak jest i tutaj.<\/p>\n
„B\u00f3g objawiony w ciele” – na tym polega uni\u017cenie Pana Jezusa. „Usprawiedliwiony w Duchu” – to Jego chwa\u0142a. Moc Ducha \u015awi\u0119tego objawia\u0142a si\u0119 w czasie Jego ca\u0142ego \u017cycia, promieniowa\u0142a z Jego \u015bmierci i w Jego zmartwychwstaniu jako Syna Bo\u017cego. W tych samych warunkach, w jakich znajdujemy si\u0119, On nie tylko dowi\u00f3d\u0142, \u017ce by\u0142 ponad z\u0142em, lecz tak\u017ce doskona\u0142ym we wszystkim, co jest dobrem, \u017ce Jego bezgrzeszno\u015b\u0107 w czasie Jego ca\u0142ego \u017cycia by\u0142a jawna dla sumie\u0144 ludzkich, podobnie jak przez moc Jego zmartwychwstania zosta\u0142a objawiona.<\/p>\n
By\u0142 „widziany przez anio\u0142\u00f3w”. Owe \u015bwi\u0119te istoty, pos\u0142a\u0144cy Bo\u017cy, kt\u00f3re w niebie\u00a0 k\u0142ania\u0142y si\u0119, zas\u0142aniaj\u0105c swe oblicza przed wiecznym Synem, zst\u0105pi\u0142y na ziemi\u0119, gdy ich Stw\u00f3rca i Pan by\u0142 owini\u0119ty w pieluszki i le\u017ca\u0142 w \u017c\u0142obie w Betlejemie, zwiastowa\u0142y Jego chwa\u0142\u0119. Na Syna Cz\u0142owieczego anio\u0142owie Bo\u017cy mieli wst\u0119powa\u0107 i zst\u0119powa\u0107. Aczkolwiek anio\u0142owie nie s\u0105 przedmiotami zbawczej uchwa\u0142y Bo\u017cej, \u015bledz\u0105 z podziwieniem i uwielbieniem wielk\u0105 tajemnic\u0119 Jego cz\u0142owiecze\u0144stwa i raduj\u0105 si\u0119 niewymown\u0105 \u0142ask\u0105, kt\u00f3ra spotka\u0142a cz\u0142owieka.<\/p>\n
„By\u0142\u00a0 kazany w\u015br\u00f3d narod\u00f3w” – B\u00f3g jest nie tylko Bogiem \u017byd\u00f3w, lecz Zbawicielem wszystkich ludzi.<\/p>\n
Panu Jezusowi „uwierzono na tym \u015bwiecie”, jest te\u017c widziany w chwale, kiedy zapanuje w sprawiedliwo\u015bci na tronie w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie. Teraz, jako Or\u0119downik, siedzi na tronie po prawicy Ojca. Zosta\u0142 „wzi\u0119ty do chwa\u0142y”, gdzie poprzednio przebywa\u0142 i gdzie dla wszystkich, kt\u00f3rzy w Niego wierz\u0105, przygotowa\u0142 miejsce.<\/p>\n
S\u0142uga Bo\u017cy<\/p>\n
„Zachowuj\u0105c wiar\u0119 i dobre sumienie, kt\u00f3re pewni ludzie porzucili i stali si\u0119 rozbitkami w wierze” (l Tymoteusza 1,19).<\/p>\n
Nieodzown\u0105 podstaw\u0105 dla s\u0142u\u017cby w pracy Pa\u0144skiej jest zachowanie wiary i dobrego sumienia. Wiara oznacza uznanie wszystkich chrze\u015bcija\u0144skich prawd, kt\u00f3re objawi\u0142 nam B\u00f3g za po\u015brednictwem Swego S\u0142owa (l Tym. 3,9; 4,6; 6,12). A wi\u0119c chodzi o chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 nauk\u0119, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy zachowa\u0107 nie tylko wed\u0142ug litery, lecz tak\u017ce sercem. Zachowanie wiary oznacza przestrzeganie prawd chrystianizmu i jest zale\u017cne od dobrego sumienia. Je\u015bli zaniecha si\u0119 uporz\u0105dkowania spraw mi\u0119dzy Bogiem a sob\u0105, wtedy nast\u0119puje tolerowanie ka\u017cdego b\u0142\u0119du, a takie post\u0119powanie oznacza brak wiary.<\/p>\n
Dobre sumienie zale\u017cy od spo\u0142eczno\u015bci z Bogiem i przestrzegania prawd S\u0142owa Pa\u0144skiego.<\/p>\n
Tymoteusz musia\u0142 ostrzec braci przed niebezpiecze\u0144stwem, kt\u00f3re ju\u017c wtedy mo\u017cna by\u0142o zauwa\u017cy\u0107 w zarodku, a kt\u00f3re grozi\u0142o dalszym rozprzestrzenieniem. Jego gorliwo\u015b\u0107 i wierno\u015b\u0107 w wype\u0142nianiu powierzonego zlecenia mia\u0142y dowie\u015b\u0107, \u017ce by\u0142 dobrym s\u0142ug\u0105 Chrystusa. Pracownika poznawa\u0142o si\u0119 w jego s\u0142u\u017cbie, a Tymoteusz sprawdzi\u0142 si\u0119 jako s\u0142uga, kt\u00f3ry przestrzega\u0142 zasad nauki Pa\u0144skiej. Chodzenie w tej nauce da\u0142o mu m\u0105dro\u015b\u0107 i znajomo\u015b\u0107, aby zaraz odr\u00f3\u017cni\u0107 fa\u0142szywe pogl\u0105dy i odeprze\u0107 je. S\u0105 one wytworem ludzkiej wyobra\u017ani w dziedzinie \u015bwi\u0119tych spraw. Lecz wierz\u0105cy nie ma zajmowa\u0107 si\u0119 tymi rzeczami, ale \u0107wiczy\u0107 si\u0119 w pobo\u017cno\u015bci.<\/p>\n
A co to jest\u00a0 pobo\u017cno\u015b\u0107? Mo\u017cemy okre\u015bli\u0107 j\u0105 jako stosunek duszy do Boga w boja\u017ani Bo\u017cej i w zaufaniu. Pobo\u017cno\u015b\u0107 pobudza nas do tego, by unika\u0107 z\u0142a a mi\u0142owa\u0107 Boskie sprawy i piel\u0119gnowa\u0107 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Bogiem. Zdrowa nauka pozostaje w zwi\u0105zku z prawd\u0105 i u\u015bwi\u0119ceniem, a wszystko, co si\u0119 nie da z tym zespoli\u0107, jest grzechem. Pod wyra\u017ceniem „zdrowa nauka” rozumiejmy nie tylko dos\u0142ownie nauk\u0119, lecz tak\u017ce spos\u00f3b \u017cycia, kt\u00f3ry wynika z przestrzegania tej nauki (Tytus 2,11-12).<\/p>\n
Aposto\u0142 zna\u0142 Pana, w Kt\u00f3rym z\u0142o\u017cy\u0142 sw\u0105 ufno\u015b\u0107 i by\u0142 mocno przekonany, \u017ce On pomo\u017ce mu powierzone dobro zachowa\u0107. By\u0142o to kosztowne dobro, kt\u00f3re otrzyma\u0142 od swego\u00a0 niebieskiego Mistrza i kt\u00f3re teraz sk\u0142ada\u0142 z powrotem w Jego r\u0119ce, a wi\u0119c prac\u0119 apostolsk\u0105 oraz wyniki tej pracy, a tak\u017ce to, co dotyczy\u0142o jego samego, cia\u0142a, duszy i ducha. Gdy aposto\u0142 pisa\u0142 drugi list do Tymoteusza, to jeszcze nie by\u0142o ca\u0142kowicie zako\u0144czone pisane S\u0142owo i Tymoteusz by\u0142 zdany na natchnione wiadomo\u015bci aposto\u0142a. By\u0142y to „zdrowe s\u0142owa” jako wz\u00f3r i przyk\u0142ad, kt\u00f3re mia\u0142 zatrzyma\u0107. Przy tym nie chodzi\u0142o tylko o nauk\u0119, co wynika z wyra\u017cenia „w wierze i mi\u0142o\u015bci”, dzi\u0119ki czemu Tymoteusz mia\u0142 utrzyma\u0107 wz\u00f3r zdrowych s\u0142\u00f3w. To powinni\u015bmy te\u017c wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119. S\u0142owo Bo\u017ce z zawartymi w sobie napomnieniami nie jest ja\u0142ow\u0105 nauk\u0105; mamy je prze\u017cywa\u0107, urzeczywistnia\u0107 i to w po\u0142\u0105czeniu z „wiar\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3ra jest w Chrystusie Jezusie”. To pi\u0119kne dobro jest tym samym, co aposto\u0142 zaleci\u0142 w l li\u015bcie (6, 20). Dla nas jest ca\u0142o\u015b\u0107 S\u0142owa Bo\u017cego i mamy je przy pomocy Pana i Ducha \u015awi\u0119tego zachowa\u0107. Czuwajmy wi\u0119c nad tym, aby\u015bmy nie stracili nic z tego, co nam powierzono, lecz te\u017c ani joty nie dodali.<\/p>\n
„Strze\u017c powierzonego dobra przez Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry mieszka w nas” (2 Tym.1,14).<\/p>\n
Wr\u00f3\u0107my jeszcze do tekstu z listu do Hebrajczyk\u00f3w 10, w kt\u00f3rym pisarz prosi o modlitwy przyczynne,b\u0119d\u0105c \u015bwiadomym, \u017ce jako s\u0142uga Chrystusowy ma dobre sumienie i dlatego mo\u017ce oczekiwa\u0107 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa Pa\u0144skiego za sw\u0105 prac\u0119.<\/p>\n
„M\u00f3dlcie si\u0119 za nami, albowiem ufamy i\u017c mamy dobre sumienie, gdy\u017c pragniemy we wszystkim zacnie post\u0119powa\u0107” (Hebrajczyk\u00f3w 13,18).<\/p>\n
W ka\u017cdym cz\u0142owieku B\u00f3g z\u0142o\u017cy\u0142 pewien miernik dla dobra i z\u0142a, tzn. sumienie. Niestety pozostaje ono pod dzia\u0142aniem w\u0142asnych grzech\u00f3w, a na skutek wp\u0142ywu \u015brodowiska sta\u0142o si\u0119 bardzo nieczu\u0142e i pozbawione czujno\u015bci. Dopiero gdy cz\u0142owiek pokutuje, nawr\u00f3ci si\u0119 i stanie si\u0119 dzieckiem Bo\u017cym, wtedy mo\u017ce pe\u0142ni\u0107 zadanie postawione przez Boga.<\/p>\n
Ale i to nie przychodzi samo z siebie. Potrzebuje sta\u0142ego \u0107wiczenia. Aposto\u0142 Pawe\u0142 powiedzia\u0142 w swej mowie przed namiestnikiem Feliksem; „A sam si\u0119 o to pilnie staram, abym zawsze mia\u0142 sumienie bez obra\u017cenia przed Bogiem i przed lud\u017ami” (Dz. Ap. 24,16).<\/p>\n
Czu\u0142e sumienie jest czym\u015b bardzo kosztownym, otworzy si\u0119 bowiem na dzia\u0142anie S\u0142owa Bo\u017cego i poddaje si\u0119 Jego zrozumia\u0142ym wskaz\u00f3wkom.W takim stanie sumienie jest stale regulowane moc\u0105, kt\u00f3ra oddzia\u0142uje na nasze \u017cycie. Mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 je z regulatorem zegara. Mo\u017ce si\u0119 sta\u0107, \u017ce wskaz\u00f3wki zegara znajd\u0105 si\u0119 na fa\u0142szywej cyfrze; lecz dop\u00f3ki regulator ma wp\u0142yw na spr\u0119\u017cyn\u0119, nie jest\u00a0 trudno naprawi\u0107 stan i bieg wskaz\u00f3wek. Ale je\u017celi ten wp\u0142yw ustanie, ca\u0142y zegar musi by\u0107 naprawiony.<\/p>\n
Tak te\u017c jest ze sumieniem. Je\u015bli b\u0119dzie ono gnu\u015bne i nieczu\u0142e, je\u015bli wzbrania si\u0119, by uni\u017cy\u0107 si\u0119 przed S\u0142owem Bo\u017cym, jest niewiele nadziei lub jej w og\u00f3le nie ma.<\/p>\n
„Wyjd\u017amy do Niego za ob\u00f3z” (Heb. 13,13)<\/p>\n
W naturze\u00a0 ludzkiej le\u017cy tendencja do\u00a0 \u0142\u0105czenia si\u0119 w obozy. Celem cz\u0142owieka jest z jednej strony zdobycie sobie s\u0142awnego imienia, a z drugiej strony pozbycie si\u0119 osobistej odpowiedzialno\u015bci. Tak by\u0142o w pierwszym \u015bwiecie, gdy\u00a0 cz\u0142owiek „odszed\u0142 sprzed oblicza Pa\u0144skiego” (l Moj\u017c. 4,16-17). Ludzkie serce szuka zawsze dla siebie imienia, cz\u0105stki i o\u015brodka na tej ziemi.<\/p>\n
Ju\u017c w zaraniu ludzko\u015bci spotykamy d\u0105\u017cenie cz\u0142owieka do \u0142\u0105czenia si\u0119 w gromady, czyli d\u0105\u017cno\u015b\u0107 do jednoczenia si\u0119. Spostrzegamy to u Kainit\u00f3w w l Moj\u017c. 4, a p\u00f3\u017aniej na odnowionej ziemi przy budowie miasta Babel w ziemi Senaar (rozdz.ii). W\u00a0 obu wypadkach dominowa\u0142a ch\u0119\u0107 wywy\u017cszenia w\u0142asnego imienia i osi\u0105gni\u0119cia w\u0142asnej chwa\u0142y. Musimy przyzna\u0107, \u017ce upad\u0142y cz\u0142owiek nie wraca do Stw\u00f3rcy, \u017ar\u00f3d\u0142a b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw i bytu, lecz wzorowa\u0142 si\u0119 na ni\u017cszym stworzeniu. Dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c bierze si\u0119 przyk\u0142ad ze zwierz\u0105t, kt\u00f3re \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 w gromady\u00a0 i\u00a0 z ptak\u00f3w, odlatuj\u0105cych w gromadzie w oznaczonym czasie. Je\u015bli Kainici \u0142\u0105czyli si\u0119 we w\u0142asnym imieniu i dla swego celu, to w przeciwie\u0144stwie do nich Setyci, widz\u0105c i uznaj\u0105c sw\u00f3j upadek i\u00a0 s\u0142abo\u015b\u0107, zwracali si\u0119 w pokorze do Stw\u00f3rcy: „pocz\u0119li wzywa\u0107 imienia Pa\u0144skiego” (l Moj\u017c. 4,26).<\/p>\n
Podobnie by\u0142o przy budowaniu wie\u017cy Babel. Obc\u0105 tu by\u0142a my\u015bl gromadzenia takiego materia\u0142u lub przygotowania takiego miejsca, w kt\u00f3rym B\u00f3g m\u00f3g\u0142by mieszka\u0107. Imi\u0119 Bo\u017ce nie jest wcale wspominane. Jest to sk\u0142onno\u015b\u0107 w\u0142a\u015bciwa cz\u0142owiekowi. Wie\u017ca Babel mia\u0142a by\u0107 symbolem ze\u015brodkowania s\u0142awy ludzkiej. Lecz B\u00f3g str\u0105ci\u0142 wynios\u0142ych.<\/p>\n
Ju\u017c przed stworzeniem mia\u0142 On zamiar zespoli\u0107 ludy w \u017cywy dom w Chrystusie przez Swego Ducha (Efezjan 2,17-22).<\/p>\n
Jednak gdy chodzi o usi\u0142owanie cz\u0142owieka zjednoczenia si\u0119 pod wzgl\u0119dem religijnym, to nie mo\u017ce si\u0119 to sta\u0107 przez organizowanie w grupy. Osi\u0105gni\u0119cie swych zamiar\u00f3w cz\u0142owiek chce dopi\u0105\u0107 na tej drodze prawie we wszystkich wypadkach. Budowanie wie\u017cy Babel pokazuje nam d\u0105\u017cno\u015b\u0107 do niezale\u017cno\u015bci i wywy\u017cszenia cz\u0142owieka. Lecz ju\u017c i tu z zepsucia tego \u015bwiata B\u00f3g wywo\u0142uje dla Swego \u015bwiadectwa ludzi, kt\u00f3rzy by „wzywali imienia Pa\u0144skiego”. Powo\u0142uje wtedy Abrama z ba\u0142wochwalstwa (Jozuego 24,2-3), wed\u0142ug postanowienia i wybrania z \u0142aski (Rzym.9,11; 11,5). Obdarzony wielkimi obietnicami, Abraham przebywa w ziemi obietnicy jako pielgrzym, czego dowodem jest jego namiot; jest r\u00f3wnie\u017c chwalc\u0105 Pa\u0144skim, na co wskazuje jego\u00a0 o\u0142tarz (Heb.11,9-10). Poniewa\u017c B\u00f3g zgotowa\u0142 wieczne miasto (Heb.11.16; Obj.21,9-22,5) dla tych, kt\u00f3rych Sam wywo\u0142uje ze z\u0142ego \u015brodowiska, to szatan imituje co\u015b podobnego na ziemi; pocz\u0105tkiem tego jest wie\u017ca Babel, a ko\u0144cem b\u0119dzie system\u00a0 religijny, „Babilon, przybytek demon\u00f3w i wi\u0119zienie\u00a0 wszelkiego ducha nieczystego” (Objawienie 18,2).<\/p>\n
W historii cz\u0142owieka zachodz\u0105 wci\u0105\u017c te same zjawiska. Serce ludzkie znajduje upodobanie w widzialnym, mi\u0142uje to, co odpowiada jego my\u015blom i co\u00a0 je zadowala. Tylko wiara mo\u017ce stanowczo wytrwa\u0107, i „jakoby widzie\u0107 niewidzialne” (Heb.11,27). Dlatego cz\u0142owiek po wszystkie czasy okazywa\u0142 sk\u0142onno\u015bci do imitowania boskiej rzeczywisto\u015bci i do opierania si\u0119 na tej kopii diabelskiej. Bez w\u0105tpienia my\u015bli te posuwa\u0142 zawsze cz\u0142owiekowi szatan, stary k\u0142amca, wiedz\u0105c, \u017ce cz\u0142owieka mo\u017cna zaspokoi\u0107 pozorn\u0105 religijno\u015bci\u0105. To jest w\u0142a\u015bnie pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego dzi\u015b jest tak wielka liczba na\u015bladownictw.<\/p>\n
Zobozowanie takie ogl\u0105damy te\u017c w zgromadzeniu izraelskim, co by\u0142o swego rodzaju odst\u0119pstwem (2 Moj\u017c.32,1-6). Odt\u0105d Moj\u017cesz nie m\u00f3g\u0142 uzna\u0107 ludu jako ca\u0142o\u015bci, jako kr\u00f3lewsko-kap\u0142anskiego.<\/p>\n
Gmina zupe\u0142nie si\u0119 zanieczy\u015bci\u0142a wskutek ba\u0142wochwalstwa, dlatego Moj\u017cesz, wzi\u0105wszy namiot, rozbi\u0142 go sobie za obozem, opodal od obozu i nazwa\u0142 go namiotem zgromadzenia. Ob\u00f3z by\u0142 mieszkaniem ludu, ale od tego czasu przesta\u0142 by\u0107 uznawany za miejsce obecno\u015bci Bo\u017cej. Boga tam nie by\u0142o i nie mog\u0142o by\u0107, poniewa\u017c zosta\u0142 usuni\u0119ty przez ludzki wymys\u0142. Wskutek tego po od\u0142\u0105czeniu by\u0142 utworzony nowy o\u015brodek zgromadzeniowy. Kto ca\u0142ym sercem os\u0105dzi\u0142 z\u0142o, wychodzi\u0142 za ob\u00f3z, by si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0107 z Moj\u017ceszem przy „namiocie zgromadzenia”. „Tedy\u00a0 ka\u017cdy, kto chcia\u0142 o co pyta\u0107 Pana, wychodzi\u0142 do namiotu zgromadzenia, kt\u00f3ry by\u0142 za obozem” (2 Moj\u017c. 33,7). W gorliwo\u015bci dla czci Bo\u017cej Moj\u017cesz stawia Przybytek, jaki p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 za\u0142o\u017cony wed\u0142ug my\u015bli i wskaz\u00f3wek Bo\u017cych, i jaki Moj\u017cesz widzia\u0142, kiedy go B\u00f3g pouczy\u0142 na g\u00f3rze.<\/p>\n
Istota my\u015bli by\u0142a ta sama, lecz namiot nie posiada\u0142 tego kszta\u0142tu i urz\u0105dzenia, kt\u00f3re na rozkaz Boga mia\u0142y cechowa\u0107 Przybytek. Jednak B\u00f3g uzna\u0142 namiot i odt\u0105d si\u0119 tutaj jedynie objawia\u0142.”Gdy Moj\u017cesz wchodzi\u0142 do namiotu, zst\u0119powa\u0142 s\u0142up ob\u0142okowy, a stawa\u0142 u drzwi namiotu”. Tutaj „mawia\u0142 Pan z Moj\u017ceszem twarz\u0105 w twarz” (2 Moj\u017c. 33, 9.11). Namiot Zgromadzenia by\u0142 miejscem mieszkania Boga w \u0142asce (3 Moj\u017c. l.l). B\u00f3g m\u00f3g\u0142 tam zamieszka\u0107, poniewa\u017c by\u0142 ze wszystkich stron otoczony tym, co odpowiada\u0142o Jego istocie i \u017cywo przedstawia\u0142o jego po\u0142\u0105czenie z ludem. Gdyby B\u00f3g wyst\u0105pi\u0142 w ca\u0142ym majestacie i obawi\u0142 Sw\u0105 istot\u0119 na g\u00f3rze Synaj w po\u015brodku ludu, to nast\u0119pstwem tego by\u0142oby natychmiastowe zniszczenie go jako „ludu upartego”. Lecz On usun\u0105\u0142 si\u0119 za zas\u0142on\u0119 – jest to symbol cia\u0142a Chrystusa (Heb.10,20) – i zaj\u0105\u0142 Swe\u00a0 miejsce w\u00a0 ub\u0142agalni, gdzie Jego oko nie widzia\u0142o uporu Izraela, lecz krew pojednania, kt\u00f3ra zado\u015b\u0107 uczyni\u0142a \u017c\u0105daniom Jego natury. Przyniesiona\u00a0 przez najwy\u017cszego kap\u0142ana do Przybytku krew by\u0142a wzorem kosztownej krwi Jezusa Chrystusa, kt\u00f3ra oczyszcza z wszystkich grzech\u00f3w. Poniewa\u017c Izrael wed\u0142ug cia\u0142a nic z tego nie widzia\u0142, to B\u00f3g pozwoli\u0142 Sobie bez ujmy dla Swej \u015bwi\u0119to\u015bci i sprawiedliwo\u015bci zamieszka\u0107 pomi\u0119dzy nimi, albowiem krew „po\u015bwi\u0119ca nieczystych ku oczyszczeniu cia\u0142a” (Hebrajczyk\u00f3w 9,13).<\/p>\n
To poucza nas o kosztownej prawdzie, o zasadzie, kt\u00f3r\u0105 duchowo my\u015bl\u0105cy\u00a0 chrze\u015bcijanin wnet pojmuje. Miejsce, kt\u00f3re Chrystus zajmuje teraz, jest\u00a0 „za obozem”. Dok\u0142adne odr\u00f3\u017cnienie, czym w\u0142a\u015bciwie jest „ob\u00f3z”, wymaga\u00a0 wielkiej zale\u017cno\u015bci od S\u0142owa Bo\u017cego. Obozem jest \u015bwiat religijny, kt\u00f3ry przestrzega kszta\u0142tu chrze\u015bcija\u0144skiego, lecz nie mi\u0142uje Pana i pozwala sobie na wszystko, na co s\u0105 skierowane po\u017c\u0105dliwo\u015bci serca. Co pisze nam o tym S\u0142owo Bo\u017ce? „Albowiem\u00a0 wszystko, co jest na \u015bwiecie, jak po\u017c\u0105dliwo\u015b\u0107 cia\u0142a i po\u017c\u0105dliwo\u015b\u0107 oczu, i pycha \u017cywota, to nie jest z Ojca…” (l Jana 2,l6). Dalej Pismo m\u00f3wio \u015bwieckich wyznawcach jako o ludziach „rozkosze raczej mi\u0142uj\u0105cych ni\u017c mi\u0142uj\u0105cych Boga, kt\u00f3rzy maj\u0105 kszta\u0142t pobo\u017cno\u015bci, ale si\u0119 skutku jej zaparli”, a nast\u0119pnie aposto\u0142 radzi: „od tych si\u0119 odwr\u00f3\u0107” ( 2 Tm 3,5).<\/p>\n
Dzieci Bo\u017ce maj\u0105 wi\u0119c wyst\u0105pi\u0107 z tego religijnego systemu. „Przeto wyjd\u017acie z po\u015brodku nich” (2 Kor.6,17). „Wyjd\u017amy tedy do Niego za ob\u00f3z, nosz\u0105c ur\u0105ganie jego”. Wiele potrzeba si\u0142y duchowej, by wyj\u015b\u0107 z obozu. Ale po wyj\u015bciu z niego\u00a0 potrzeba jej daleko wi\u0119cej na to, aby wzgl\u0119dem tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jeszcze w nim, post\u0119powa\u0107 w zespoleniu \u015bwi\u0119to\u015bci i \u0142aski, w takiej \u015bwi\u0119to\u015bci, kt\u00f3ra od\u0142\u0105cza od poplamienia obozem, w \u0142asce, kt\u00f3ra nas czyni zdolnymi dzia\u0142a\u0107 dla po\u017cytku pozostaj\u0105cych.<\/p>\n
W 3 ksi\u0119dze Moj\u017cesza znajdujemy nieugi\u0119t\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 po\u0142\u0105czon\u0105 z czyst\u0105 \u0142ask\u0105. Po\u0142\u0105czenie doskona\u0142ej \u015bwi\u0119to\u015bci z zupe\u0142n\u0105 \u0142ask\u0105 charakteryzuje odkupienie w Chrystusie Jezusie, a odkupienie to jest nam w tej ksi\u0119dze przedstawione w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b w obrazach. Gdy z modlitw\u0105 rozwa\u017camy te symbole, to musimy powiedzie\u0107: Zaprawd\u0119 „dobro\u0107 i prawda spotka\u0142y si\u0119, sprawiedliwo\u015b\u0107 i pok\u00f3j poca\u0142owa\u0142y si\u0119” (Psalm 85,11).<\/p>\n
„Moj\u017cesz potem wraca\u0142 si\u0119 do obozu, a s\u0142uga jego Jozue, syn Nun\u00f3w, m\u0142odzieniec, nie odchodzi\u0142 z po\u015brodku namiotu”. Moj\u017cesz ujawnia tu wy\u017cszy stopie\u0144 duchowej energii ni\u017c jego s\u0142uga Jozue. O wiele \u0142atwiej jest zaj\u0105\u0107 stanowisko od\u0142\u0105czenia ni\u017c w s\u0142uszny spos\u00f3b post\u0119powa\u0107 wzgl\u0119dem tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jeszcze w obozie. Moj\u017cesz posiada\u0142 tak\u0105 si\u0142\u0119 duchow\u0105, \u017ce m\u00f3g\u0142 powraca\u0107 do odszczepie\u0144czego Izraela. Czyni\u0142 to nie dlatego, by uczestniczy\u0107 w ich grzechach, lecz by ich poucza\u0107 o zamiarach Bo\u017cych i doprowadzi\u0107 ich do pos\u0142usze\u0144stwa Jego S\u0142owa. Jozue nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 jeszcze tego czyni\u0107, poniewa\u017c by\u0142 niedo\u015bwiadczonym i boja\u017aliwym m\u0142odzie\u0144cem. Mimo to Jozue przedstawia duchow\u0105 g\u0142ow\u0119 ludu, jest obrazem na Chrystusa, kt\u00f3ry w\u00a0 Duchu mieszka wpo\u015br\u00f3d Zgromadzenia. Chrystus jest o\u015brodkiem Bo\u017cym, Jego Duch jest moc\u0105, kt\u00f3ra zgromadza wko\u0142o tego o\u015brodka, a Jego dzie\u0107mi s\u0105 ci, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni. To jest Ko\u015bci\u00f3\u0142 Bo\u017cy wed\u0142ug zasady Bo\u017cej, czyli postanowienia Bo\u017cego, do czego mamy te\u017c d\u0105\u017cy\u0107. Je\u015bli znale\u017ali\u015bmy pok\u00f3j przez krew Jezusa, to widzimy w Nim nasz wielki punkt zborny i wi\u0119\u017a, kt\u00f3ra nas \u0142\u0105czy. Duch \u015awi\u0119ty jest tym, kt\u00f3ry zbiera, a Chrystus jest jedynym o\u015brodkiem, do kt\u00f3rego wierz\u0105cy s\u0105 zbierani. Lecz gdy\u00a0 si\u0119 wsp\u00f3lnie zbiera jako Zgromadzenie Bo\u017ce, musi je charakteryzowa\u0107 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, aby Pan i B\u00f3g m\u00f3g\u0142\u00a0 tam mieszka\u0107.<\/p>\n
Duch \u015awi\u0119ty mo\u017ce zbiera\u0107 lud Bo\u017cy tylko do Chrystusa, a nie do jakiegokolwiek systemu religijnego czy imienia, to jest nauki i przepis\u00f3w. Zbiera On oko\u0142o jednej osoby, a t\u0105 osob\u0105 jest uwielbiony Chrystus w niebiosach. Kto si\u0119 wko\u0142o Niego zgromadza, ten dzia\u0142a wed\u0142ug\u00a0 Bo\u017cego upodobania. Tu objawia Pan przez Swego Ducha Swoje my\u015bli mi\u0142o\u015bci i \u0142aski, otwiera Pisma i czyni serca szcz\u0119\u015bliwe w znajomo\u015bci Jego zadziwiaj\u0105cej mi\u0142o\u015bci. Tu uczymy si\u0119 poznawa\u0107 chwa\u0142\u0119 osoby Pana Jezusa i Jego dzie\u0142a oraz\u00a0 kosztowny stosunek odkupionych do Ojca i do Niego; dzi\u0119ki pos\u0142usze\u0144stwu doznajemy tak\u017ce spo\u0142eczno\u015bci i przywilej\u00f3w ludu Bo\u017cego.<\/p>\n
Tekst z Hebrajczyk\u00f3w 13,13 jest dla nas chyba jasny, co przeze\u0144 chce powiedzie\u0107 pisarz. Jeszcze wi\u0119cej tekst ten b\u0119dzie dla nas zrozumia\u0142y,\u00a0 gdy przeczytamy ca\u0142y list. Wtedy odczuwa si\u0119, jak od rozdz. 3 pisarz, m\u00f3wi\u0105c o czasach Moj\u017cesza i o danych od Boga rzeczach, cho\u0107 niedoskona\u0142ych, ci\u0105gle nawi\u0105zuje do Chrystusa, do doskona\u0142o\u015bci w Nim. Mia\u0142 wiele do powiedzenia o kap\u0142a\u0144stwie, zakonie i Przybytku. Religii cia\u0142a przeciwstawia wzmacniaj\u0105c\u0105 \u0142ask\u0119 (Heb. 13,9). Jeszcze raz podkre\u015bla to, \u017ce chrze\u015bcijanie posiadaj\u0105 prawdziwe nabo\u017ce\u0144stwo i \u017ce do nich nale\u017cy o\u0142tarz Bo\u017cy. Pisarz wykazuje \u0142\u0105czno\u015b\u0107 i czyni powi\u0105zanie mi\u0119dzy symbolami Przybytku a Jezusem, w Kt\u00f3rym sta\u0142o si\u0119 wype\u0142nienie. Chce, aby wierz\u0105cy poznali, \u017ce Jezus by\u0142 owym wyniesionym cielcem i koz\u0142em ze sk\u00f3r\u0105 z ich mi\u0119sem i gnojem (3 Moj\u017c.16,27), usuni\u0119tymi za bram\u0119 obozu na pustyni\u0119. Jezus bowiem by\u0142\u00a0 tak\u017ce wyprowadzony za bram\u0119 jerozolimsk\u0105. Chodzi tu te\u017c o ur\u0105ganie i obrzydzenie tak w symbolu, jak i\u00a0 u wykonawcy.(Iza-49,7; 52,14; 53.3-4; Ps.22,7;102, 11).<\/p>\n
Pisarz widzi w duchu siebie wraz z odbiorcami tego listu, wychodz\u0105cymi z obozu na pustyni\u0119 z danym trupem, widzi w duchu siebie i ich wychodz\u0105cych z Jezusem z\u00a0 bram jerozolimskich z obozu i jednoczy si\u0119 z nimi dobrowolnie, widzi siebie obrzuconego obelgami, kt\u00f3re towarzyszy\u0142y\u00a0 Jezusowi przy wyj\u015bciu za miasto. Tak i dzi\u015b ka\u017cdy, kto przyznaje si\u0119 do Jezusa, wychodzi w duchu na zewn\u0105trz obozu, czy ma si\u0119 na my\u015bli ob\u00f3z w pustyni, czy Jerozolim\u0119, kt\u00f3ra by\u0142a o\u015brodkiem religijnego systemu, tzn. obozem za czas\u00f3w Jezusa i aposto\u0142\u00f3w.<\/p>\n
Ze wzgl\u0119du na przytoczone my\u015bli i zdania powstaje pytanie, jaka jest przewodnia my\u015bl w wierszach 12-14 \u0142\u0105cznie z wierszami 8-11 w rozdziale 13. Co podkre\u015bla pisarz, u\u017cywaj\u0105c s\u0142\u00f3w: l) „dlatego” (w.12), 2} „tedy” (w.13), i 3) „albowiem”(wiersz 14). Om\u00f3wmy ka\u017cde z tych trzech wyra\u017ce\u0144.<\/p>\n
1)\u00a0 Czy wyraz „dlatego” kieruje pisarz nie ze wzgl\u0119du na dwie pozytywne sprawy: „mamy” (w.10) i „palone bywaj\u0105 za obozem”? (w.11) W\u0142a\u015bciwie wyra\u017cenie „za obozem i za bram\u0105” nie oznaczaj\u0105 oddzielenia od czego\u015b, co mia\u0142oby by\u0107 r\u00f3wnoznaczne z uchylaniem si\u0119; lecz kroczenie naprz\u00f3d jest tu my\u015bl\u0105 przewodni\u0105 jak na pocz\u0105tku listu, chocia\u017c oddzielenie jest przemijaj\u0105cym nast\u0119pstwem. Jezus kroczy\u0142 niepowstrzymanie\u00a0 naprz\u00f3d, wyszed\u0142 poza ob\u00f3z, by da\u0107 ze sob\u0105 tak post\u0105pi\u0107, jak post\u0105piono w stosunku do wzoru na pustyni. Lecz i to jeszcze nie wszystko! Jego cel – to da\u0107 ludowi nie tylko podobne, ale doskonalsze wype\u0142nienie, ni\u017c ono by\u0142o mo\u017cliwe w symbolu, a mianowicie: lud\u00a0 „po\u015bwi\u0119ci\u0107”.\u00a0 I to jest\u00a0 „dlatego”.<\/p>\n
2)\u00a0 „Uczestnicy Chrystusa”\u00a0 Jego \u015bladami wychodz\u0105 tak samo „poza ob\u00f3z”, przy czym ponosz\u0105 takie same ur\u0105gania, jakie towarzyszy\u0142y Jezusowi wychodz\u0105cemu z miasta z\u00a0 drzewem\u00a0 przekle\u0144stwa. To\u00a0 jest\u00a0 „tedy”.<\/p>\n
3)\u00a0 I dok\u0105d\u00a0 prowadzi\u00a0 ostatecznie to\u00a0 wyj\u015bcie? Jezusa wyprowadzi\u0142o to literalnie, a ich w duchu za zas\u0142on\u0119, wewn\u0105trz \u015bwi\u0105tyni.<\/p>\n
Na ziemi prowadzi ich najpierw w bezdomno\u015b\u0107,w oczekiwaniu przysz\u0142ego miasta, do kt\u00f3rego\u00a0 d\u0105\u017cyli jako godni zast\u0119pcy swych ojc\u00f3w, kt\u00f3rzy ju\u017c w zaraniu dziej\u00f3w zbawienia zwr\u00f3cili sw\u00f3j zwrok od ziemi na niebiesk\u0105 ojczyzn\u0119. Oni te\u017c jak odbiorcy tego listu nie posiadali jasnych wytycznych. To jest\u00a0 „albowiem”.<\/p>\n
Je\u015bli powstaje pytanie, co to jest ob\u00f3z, to wy\u017cej odpowiedziano na nie dostacznie. Jest to ca\u0142okszta\u0142t nale\u017c\u0105cy do ram \u017cydowstwa oraz wezwanie wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w do wyj\u015bcia poza niego. Lecz w odniesieniu do chrze\u015bcija\u0144stwa mo\u017cna to por\u00f3wna\u0107 z wyj\u015bciem poza systemy, aby w uznaniu jedno\u015bci Ducha zgromadza\u0107 si\u0119 po prostu jako cz\u0142onki Cia\u0142a Chrystusa. Chrze\u015bcijanie z \u017byd\u00f3w byli wezwani do wyj\u015bcia do Niego, by „nosi\u0107 Jego ur\u0105ganie”, aby nie stali wi\u0119cej z dala, lecz prawdziwie oceniali swe wielkie prawo, \u017ce mog\u0105 przybli\u017ca\u0107 si\u0119 do \u015bwi\u0105tyni w g\u00f3rze i posila\u0107 si\u0119 Chrystusem. Nie \u0142atwe by\u0142o dla nich wyj\u015bcie z tego obozu, podobnie jak i dzi\u015b trudno mieszka\u0144cowi \u015bwi\u0105tyni opu\u015bci\u0107 ob\u00f3z, by z Chrystusem ponosi\u0107 poha\u0144bienie. Do tego przecie\u017c pobudza Duch \u015awi\u0119ty w omawianym li\u015bcie i wci\u0105\u017c przypomina, \u017ce miejsce chrze\u015bcijanina jest w g\u00f3rnej \u015bwi\u0105tyni, gdzie znajduje si\u0119 Jego przewodnik, a wtedy powinien zrozumie\u0107, \u017ce jego miejsce jest r\u00f3wnie\u017c poza obozem.<\/p>\n
Od duchowego zrozumienia i osobistego zastanowienia chrze\u015bcijanina zale\u017cy, co ma on do ogl\u0105dania i do opuszczenia, zw\u0142aszcza je\u015bli znajduje si\u0119 jeszcze w obozie. Gdy wierz\u0105cy trwa w zale\u017cno\u015bci od Pana i spogl\u0105da wzwy\u017c na swego Wodza (Heb.12, 2), wtedy na pewno osi\u0105gnie duchowy wzrost.<\/p>\n
Niechaj poni\u017cej opisane wydarzenie z \u017cycia pewnego m\u0142odego Araba, chrze\u015bcijanina Kamila Aietani, mieszkaj\u0105cego w Syrii, pos\u0142u\u017cy niekt\u00f3rym wierz\u0105cym do lepszego zrozumienia ich\u00a0 stanowiska w Chrystusie.<\/p>\n
Gdy by\u0142 nak\u0142aniany przez biskupa greckiego ko\u015bcio\u0142a, aby przyst\u0105pi\u0142 do niego, wtedy odpowiedzia\u0142 mu: „Wasza Wysoko\u015b\u0107! Je\u015bli musieliby\u015bmy razem przeby\u0107 rw\u0105cy potok Orontes bez pomostu i k\u0142adki, to na pewno nie prosi\u0142bym pana o pomoc w przej\u015bciu na przeciwn\u0105 stron\u0119, poniewa\u017c pan sam nie da\u0142by sobie rady. I gdyby by\u0142 tam jaki\u015b olbrzym, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by przenie\u015b\u0107 pana na przeciwleg\u0142y brzeg, to nie zwr\u00f3ci\u0142bym si\u0119 do pana z pro\u015bb\u0105 o przyj\u015bcie po mnie, ale do tego olbrzyma samego, a on przeprowadzi\u0142by mnie. Tym olbrzymem jest Jezus Chrystus!” Biskup uzna\u0142, i\u017c Kamil ma s\u0142uszno\u015b\u0107. Wprawdzie ten ostatni by\u0142 chrze\u015bcijaninem dopiero siedem miesi\u0119cy, lecz zrozumia\u0142, \u017ce jedyne zbawienie i stanowisko wierz\u0105cego jest w Chrystusie i w Jego mocy, i dlatego \u015bwiadczy\u0142 z \u015bwi\u0119t\u0105 powag\u0105 o usprawiedliwieniu przez wiar\u0119 w Jezusa. M\u0142ody ten cz\u0142owiek wkr\u00f3tce przypiecz\u0119towa\u0142 swe \u015bwiadectwo \u015bmierci\u0105 w\u015br\u00f3d mahometan w Bessora.<\/p>\n
List aposto\u0142a Paw\u0142a do wierz\u0105cych w Galacji by\u0142 powa\u017cnym ostrze\u017ceniem przed opuszczeniem tego, co otrzymali przez Ewangeli\u0119. Dlatego jest to i dla nas obowi\u0105zuj\u0105ce. „A teraz poznawszy Boga, a raczej poznani b\u0119d\u0105c od Boga, jako\u017c si\u0119 wracacie ku \u017cywio\u0142om md\u0142ym i mizernym, kt\u00f3rym zasi\u0119 znowu s\u0142u\u017cy\u0107 chcecie?” (Gal.4,9; 1,6; 3,1; Kol.2.18-23).<\/p>\n
Powr\u00f3\u0107my jeszcze raz do obozu na pustyni, kt\u00f3ry tworzy\u0142 lud izraelski. Skoro B\u00f3g nie chcia\u0142 wi\u0119cej przebywa\u0107 w po\u015brodku swego ludu, to i Jego s\u0142uga Moj\u017cesz nie m\u00f3g\u0142 tam pozosta\u0107. Od\u0142\u0105cza si\u0119 od ba\u0142wochwalc\u00f3w, kt\u00f3rzy uczynili z\u0142otego cielca na Horebie. Dlatego rozbi\u0142 namiot za obozem. Tam by\u0142o wi\u0119c to miejsce spotykania z Panem i ka\u017cdy bogobojny Izraelczyk, kt\u00f3ry z serca szuka\u0142 Pana i Jego czci, opuszcza\u0142 ob\u00f3z ba\u0142wochwalc\u00f3w. Bo godne uczczenie mog\u0142o by\u0107 oddane tam, gdzie Pan przebywa\u0142, a tak\u017ce tylko tam mo\u017cna by\u0142o otrzyma\u0107 wskaz\u00f3wki dla osobistego post\u0119powania w pustyni oraz dla zachowania si\u0119 wobec Niego. Widzimy\u00a0 wielkie podobie\u0144stwo mi\u0119dzy tym miejscem ze Starego Testamentu a z Heb.13,13. B\u00f3g musia\u0142 opu\u015bci\u0107 ob\u00f3z na pustyni, poniewa\u017c lud postawi\u0142 na Jego miejsce innego boga. Obecnie wierz\u0105cy znajduj\u0105 Pana Jezusa „poza obozem”. Dlaczego jest On tam? Poniewa\u017c w obozie chrze\u015bcija\u0144skim nie daje si\u0119 Jemu miejsca, kt\u00f3re Mu si\u0119 nale\u017cy, i poniewa\u017c autorytet S\u0142owa Jego nie jest ca\u0142kowicie uznany. Dlatego bogobojni wierz\u0105cy s\u0105 zaproszeni, aby „wyj\u015b\u0107 do Niego za ob\u00f3z, nosz\u0105c ur\u0105ganie Jego”.<\/p>\n
W namiocie zgromadzenia, z dala od samowoli i uporu ludu, B\u00f3g m\u00f3g\u0142 nadal z Moj\u017ceszem si\u0119 spotyka\u0107 i rozmawia\u0142 z nim, „jako mawia cz\u0142owiek do przyjaciela swego”. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 jednak pozosta\u0142a w obozie. Chwalili Boga w ten spos\u00f3b, \u017ce powstawali, gdy s\u0142up ob\u0142okowy – mieszkanie Bo\u017ce –\u00a0 zst\u0119powa\u0142 na d\u00f3\u0142 i padali na ziemi\u0119, lecz obozu nie opuszczali (2 Moj\u017c 33,9-10). I dzi\u015b czyni to wielu wierz\u0105cych chrze\u015bcijan, cho\u0107 niekt\u00f3rzy z nich dobrze wiedz\u0105, \u017ce jest miejsce, gdzie dzieci Bo\u017ce\u00a0 maj\u0105 si\u0119 zgromadza\u0107 wko\u0142o Pana, z dala od wszelkich urz\u0105dze\u0144 ludzkich, ale nadal obchodz\u0105 z niewierz\u0105cymi wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, daj\u0105 si\u0119 prowadzi\u0107 niewierz\u0105cym kaznodziejom. Wszyscy, kt\u00f3rzy odwiedzali namiot zgromadzenia, doznawali\u00a0 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa obecno\u015bci Bo\u017cej, bo tam by\u0142y s\u0142owa Bo\u017ce. Jest to kosztowny wynik od\u0142\u0105czenia si\u0119 dla Boga. Pan \u017cyczy Sobie, aby\u015bmy byli w Jego namiocie,\u00a0\u00a0 gdzie bracia s\u0105 wko\u0142o Niego zgromadzeni. Moj\u017cesz wraca\u0142 z namiotu zgromadzenia do obozu, aby pouczy\u0107 Izraelczyk\u00f3w o tym, co jest Panu przyjemne. Jozue nie czu\u0142 si\u0119 do\u015b\u0107 mocny, nie odst\u0119powa\u0142 wi\u0119c od namiotu. Jest wzorem dla tych, kt\u00f3rzy w duchu przebywaj\u0105 zawsze w obecno\u015bci Bo\u017cej.<\/p>\n
Chrystus nie zmienia si\u0119. Niespokojne\u00a0 szukanie czego\u015b nowego, „nauk rozmaitych i obcych” jest dowodem, \u017ce serce praktycznie nie posiada spoczynku w Chrystusie, bo nie urzeczywistnia\u00a0 tego, czym jest Chrystus. Kto, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce ma Jezusa, szuka jeszcze czego\u015b, to Go nie zna albo\u00a0 przynajmniej Go zapomnia\u0142.<\/p>\n
Pisarz listu przedstawia b\u0142\u0105d tych wierz\u0105cych Hebrajczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy byli sk\u0142onni szuka\u0107 zadowolenia w \u017cydowstwie, i wskazuje im na co\u015b „lepszego”, „doskonalszego” i „wi\u0119kszego”. Nie s\u0105 to ju\u017c ci \u017bydzi, kt\u00f3rzy nie byliby w posiadaniu prawdziwego uwielbienia Bo\u017cego, w jakim inni, tzn. niewierz\u0105cy, nie mogli uczestniczy\u0107. O\u0142tarz Bo\u017cy jest poza obozem i nale\u017cy teraz do chrze\u015bcijan, a wi\u0119c i do wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w. Ziemska forma uwielbiania Boga, kt\u00f3ra posiada\u0142a \u015bwieck\u0105 chwa\u0142\u0119 i w tym \u015bwiecie mia\u0142a swe miejsce, nale\u017ca\u0142a do element\u00f3w \u015bwiata i nie mog\u0142a d\u0142u\u017cej si\u0119 osta\u0107. Teraz jest niebo, krzy\u017c i ha\u0144ba. Wielka\u00a0 ofiara Chrystusa za grzech wprowadza nas sw\u0105 skuteczno\u015bci\u0105 w \u015bwi\u0105tyni\u0119 do nieba samego, dok\u0105d ta krew by\u0142a wniesiona, a z drugiej strony wyprowadza z obozu od religijnego ludu, kt\u00f3ry jest po\u0142\u0105czony z tym \u015bwiatem.<\/p>\n
Kosztowna krew Baranka Bo\u017cego wyprowadza nas na zewn\u0105trz w ha\u0144b\u0119 i odrzucenie na ziemi. To jest cz\u0105stka Chrystusa. W niebie jest On przyj\u0119ty, tam wszed\u0142 ze Sw\u0105 w\u0142asn\u0105 krwi\u0105. Na ziemi by\u0142 wzgardzony i odrzucony. Religia \u015bwiata tworzy system, w kt\u00f3rym elementy religijne s\u0105 dostosowane do ziemskiego cz\u0142owieka i odpowiadaj\u0105 jego naturze, a to jest zaprzeczeniem chrze\u015bcija\u0144stwa.<\/p>\n
Je\u015bli nasze serce s\u0105 Jemu niepodzielnie oddane, to pozostaniemy te\u017c bez zmazy wpo\u015br\u00f3d tak wielu religijnych\u00a0 pr\u0105d\u00f3w, w kt\u00f3rych\u00a0 cz\u0142owiek zajmuje pierwsze\u0144stwo.<\/p>\n
Wielkim niebezpiecze\u0144stwem dla serca\u00a0 ludzkiego jest to, \u017ce w odniesieniu do nieba i wiecznych rzeczy zawsze d\u0105\u017cy\u0142o do postawienia pomi\u0119dzy sob\u0105 a Bogiem jakichkolwiek istot po\u015brednicz\u0105cych.<\/p>\n
Nie tylko dzi\u015b, ale ju\u017c w pocz\u0105tkach historii Ko\u015bcio\u0142a upomina\u0142 B\u00f3g powa\u017cnie przed tym niebezpiecze\u0144stwem (Kol. 2,8.18). B\u00f3g, Kt\u00f3ry nas tak umi\u0142owa\u0142, \u017ce da\u0142 Swego jednorodzonego Syna za nas, i Kt\u00f3ry przez Niego przyprowadzi\u0142 nas tak blisko do Swego Ojcowskiego serca, chce nas zawsze mie\u0107 w Swej bezpo\u015bredniej blisko\u015bci, przed Swym obliczem,w osobistej za\u017cy\u0142o\u015bci i spo\u0142eczno\u015bci. Nikt i nic, \u017caden system, \u017caden cz\u0142owiek i \u017caden anio\u0142 nie ma prawa wcisn\u0105\u0107 si\u0119 mi\u0119dzy Boga a nas, i my te\u017c nie powinni\u015bmy my\u015ble\u0107 o jakimkolwiek po\u015brednictwie mi\u0119dzy nami a Bogiem. Nasz Pan i Zbawiciel, „cz\u0142owiek Chrystus Jezus, kt\u00f3ry da\u0142 samego siebie na okup za wszystkich”, jest jedynym „po\u015brednikiem mi\u0119dzy Bogiem i lud\u017ami”. Wszystkich, kt\u00f3rzy w Niego wierz\u0105, przyprowadzi\u0142 na zawsze do Boga przez Swoje dokonane dzie\u0142o odkupienia i w Swojej w\u0142asnej, wspania\u0142ej Osobie.<\/p>\n
Nim historyczny Babel zosta\u0142 zwyci\u0119\u017cony przez Med\u00f3w i Pers\u00f3w, wo\u0142a\u0142 niegdy\u015b B\u00f3g do Swego ziemskiego, ludu izraelskiego: .”Uciekajcie z po\u015brodku Babilonu, a niech zachowa ka\u017cdy dusz\u0119 swoj\u0105; aby\u015bcie nie byli zatraceni w nieprawo\u015bci jego” (Jer. 51,6). Tak wo\u0142a Pan ju\u017c od dawna i jeszcze dzi\u015b, nim nadejdzie s\u0105d nad „Babilonem”, odszczepie\u0144czym ko\u015bcio\u0142em, wzywa Swoich: „Wyjd\u017acie z niego” (Obj.18,4). S\u0142yszymy te\u017c Pana wo\u0142aj\u0105cego\u00a0 przez aposto\u0142a Paw\u0142a; „Przeto wyjd\u017acie z po\u015brodku ich i od\u0142\u0105czcie si\u0119” (2 Kor.6,17). Pisarz listu do \u017byd\u00f3w podobnie zach\u0119ca chrze\u015bcijan z Izraela przed zburzeniem Jerozolimy: „Wyjd\u017amy tedy do Niego za ob\u00f3z”. I to by\u0142o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem dla wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w, \u017ce dali pos\u0142uch temu s\u0142owu, nim Jerozolim\u0119 obl\u0119\u017cono i zniszczono. Wtedy nie by\u0142o w niej chrze\u015bcijan. Pan ich wywo\u0142a\u0142 z odst\u0119pczego systemu i zaprowadzi\u0142 do Pe\u0142\u0142a. Te rzeczy i Swoich z \u017byd\u00f3w B\u00f3g znosi\u0142 w wielkiej cierpliwo\u015bci, jednak w tym li\u015bcie nawo\u0142uje \u017byd\u00f3w do od\u0142\u0105czenia: „Wyjd\u017amy tedy do Niego za ob\u00f3z”.<\/p>\n
Wreszcie przez zburzenie Jerozolimy B\u00f3g wykona\u0142 Sw\u00f3j s\u0105d, usuwaj\u0105c na stron\u0119 ca\u0142y \u017cydowski system.<\/p>\n
Wo\u0142anie Pa\u0144skie by\u0142o i jest Jego \u015bwi\u0119tym wezwaniem, kt\u00f3remu winni by\u0107 pos\u0142uszni wierni, p\u00f3ki przebywaj\u0105 jeszcze tu na ziemi. W zwi\u0105zku z opisem okropnego s\u0105du nad Babilonem s\u0142yszymy nakaz i wo\u0142anie Pana jeszcze raz i to po raz ostatni;<\/p>\n
jest to ostrze\u017cenie dla wszystkich, by wyszli z Babilonu.<\/p>\n
Obecny stan rzeczy, tzn. wszelkie organizacje ko\u015bcielne, B\u00f3g b\u0119dzie znosi\u0142 w cierpliwo\u015bci a\u017c do wzrostu pot\u0119\u017cnego systemu duchowo-religijnego – Babilonu, kt\u00f3ry zako\u0144czy swe istnienie w czasie wielkiego ucisku. „Wyjd\u017a z niego ludu m\u00f3j” – dotyczy dzisiejszych wierz\u0105cych, by nie pozostawali w tym duchowym gmachu.<\/p>\n
Wsz\u0119dzie s\u0105 wierz\u0105cy, r\u00f3wnie\u017c i w dzisiejszym Babilonie. Do nich sam Pan wo\u0142a: „Wyjd\u017acie\u017c z niego, ludu m\u00f3j”. Nie ma chyba dzi\u015b takiego religijnego systemu w chrze\u015bcija\u0144stwie, w kt\u00f3rym by nie by\u0142o dusz nale\u017c\u0105cych do ludu Chrystusowego, chocia\u017c owe systemy pod wzgl\u0119dem urz\u0105dzenia i nauki mog\u0105 by\u0107 jeszcze bardzo z\u0142e i zepsute. Jakie to wa\u017cne, a jednocze\u015bnie jak zasmucaj\u0105ce! Lecz, dzi\u0119ki Bogu, napisano: „Zna Pan, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego” (2Tym. 2,19). W\u015br\u00f3d tej ciemno\u015bci, zepsucia, zam\u0119tu, jakie panuj\u0105 w niejednych religijnych organizacjach,\u00a0 z trudno\u015bci\u0105 daje si\u0119 wyczuwa\u0107 wierz\u0105cych, lecz je\u017celi tacy s\u0105 tam i gdzie indziej, to Pan ich zna. I nie jest Mu, jak wielu chrze\u015bcijan niestety my\u015bli, oboj\u0119tne, gdzie Jego wierni si\u0119 znajduj\u0105 i gdzie si\u0119 zaliczaj\u0105, o ile tylko s\u0105 uratowani. Zaprawd\u0119 nie! Po tych pocieszaj\u0105cych s\u0142owach czytamy Jego powa\u017cne wezwanie! „Niech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci wszelki, kt\u00f3ry mianuje imi\u0119 Pa\u0144skie”. Tyle do Babilonu. Nie wo\u0142a On dopiero \u201ew dniu s\u0105du\u201d, ale dzi\u015b.<\/p>\n
Tak nawo\u0142uje przez wszystkie wieki, tak d\u0142ugo, p\u00f3ki cho\u0107 „jedno ucho”, o czym tak cz\u0119sto jest wzmiankowane w or\u0119dziu do siedmiu zgromadze\u0144: „Niechaj s\u0142ucha, co Duch m\u00f3wi zgromadzeniom”, „Wyjd\u017acie z niego”. S\u0142owo „wyjd\u017acie” ma zawsze dla ludu Bo\u017cego swoje znaczenie i znalaz\u0142o\u00a0 pos\u0142uch\u00a0 u zwyci\u0119zcy.<\/p>\n
We wszystkich czasach brzmia\u0142o wezwanie Boga do Swoich dzieci, by wychodzi\u0142y ze \u015brodowiska z\u0142a moralnego i duchowego, dotycz\u0105cego cia\u0142a i ducha, tzn. uczynk\u00f3w i nauki. Tak by\u0142o przed\u00a0 potopem, w czasie tak zwanej „wolno\u015bci cz\u0142owieka” – i w okresie Zakonu (Jer.50,6), tak jest obecnie w okresie chrze\u015bcija\u0144stwa (Obj.18,4). „Przeto wyjd\u017acie\u017c z po\u015brodku ich… i b\u0119d\u0119 wam za Ojca, a wy mi b\u0119dzie ci\u0119 za syn\u00f3w i c\u00f3rki – m\u00f3wi Pan wszechmog\u0105cy. Te tedy obietnice maj\u0105c, najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelkiej zmazy cia\u0142a i ducha, podczas gdy \u015bwi\u0119tobliwo\u015bci dokonujemy w boja\u017ani Bo\u017cej” (2 Kor. 6,17 – 7,1).<\/p>\n
Gdy duchowym wzrokiem przenikamy histori\u0119 ludzko\u015bci, to musimy wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119, \u017ce od pocz\u0105tku z\u0142o zawsze si\u0119 rozszerza\u0142o w skupisku ludzi, kt\u00f3rzy opuszczali Boga, jedyne \u017ar\u00f3d\u0142o dobra i \u015bwiat\u0142a. Czytamy, \u017ce Kain „odszed\u0142 od oblicza Pa\u0144skiego” i zbudowa\u0142 osiedle, pocz\u0105tek systemu ze\u015brodkowania z\u0142a i oporu wobec Boga. Nast\u0119pnie zn\u00f3w przy budowie wie\u017cy Babel widzimy wynios\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142owieka i jego sprzeciw wobec Najwy\u017cszego. A przecie\u017c B\u00f3g przez wody \u015bmierci (potop) odnowi\u0142 ziemi\u0119 po to, aby na niej okaza\u0142 si\u0119 nowy cz\u0142owiek w swym post\u0119powaniu. Potem dostrzegamy to z\u0142o na pustyni u Izraelit\u00f3w, cho\u0107 w innym\u00a0 charakterze, pomimo \u017ce na ka\u017cdym kroku widzieli moc Bo\u017c\u0105, kt\u00f3ra ich prowadzi\u0142a z Egiptu. P\u00f3\u017aniej wznowi\u0142o si\u0119 po wyj\u015bciu z niewoli babilo\u0144skiej, a\u017c uros\u0142o do wielkiego obozu religijnego, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wraz ze zburzeniem Jerozolimy.<\/p>\n
Z \u017bydami powt\u00f3rzy si\u0119 to w wielkim ucisku. Pan Jezus wzywa Swe wierne ostatki Izraela do opuszczenia i uciekania od odst\u0119pczego i ba\u0142wochwalczego ludu (Mat. 24,15-26; Mar.13, 14 -23; \u0141uk.21,21-23). „Zginienie twoje z ciebie o Izraelu, ale ze Mnie wspomo\u017cenie twoje” (Ozeasz 13,9).<\/p>\n
Podobnie jest i z ko\u015bcio\u0142em, kt\u00f3ry w odst\u0119pstwie sta\u0142 si\u0119 \u015bwiecko-chrze\u015bcija\u0144skim zespoleniem, w kt\u00f3rym nie ma Chrystusa (Obj. 3,20), i kt\u00f3ry b\u0119dzie wyci\u0119ty (Rzym.11,22; Jana 15,2.6).<\/p>\n
Dzieci Bo\u017ce, chodz\u0105ce w boja\u017ani Pana, chc\u0105 pe\u0142ni\u0107 tylko Jego wol\u0119, a gdy spostrzeg\u0105, \u017ce uchylili si\u0119 od Jego S\u0142owa, to przera\u017caj\u0105 si\u0119, jak niegdy\u015b Dawid nowym wozem (l Kronika 13 rozdzia\u0142). Mo\u017ce to by\u0107 jak najpi\u0119kniejszy w\u00f3z uczyniony przez cz\u0142owieka, ale skrzyni Bo\u017cej, tzn. Chrystusa, nie mo\u017cna na niego postawi\u0107. Zasada Bo\u017ca jest po wszystkie czasy ta sama: skrzyni\u0119 Bo\u017c\u0105 trzeba nie\u015b\u0107 na z\u0142otych dr\u0105\u017ckach, co mogli czyni\u0107 tylko kap\u0142ani z rodu Aronowego (2 Moj\u017c. 25,10-22). Tak by\u0142o u starotestamentowego ludu Bo\u017cego. Ale gdy Chrystus Pan wykona\u0142 dzie\u0142o zbawienia, odt\u0105d zrodzeni przez Boga s\u0105 kap\u0142a\u0144stwem \u015bwi\u0119tym do przynoszenia duchownych ofiar, kt\u00f3re s\u0105 przyjemne Bogu jako sk\u0142adane w Jezusie (l Piotr.2,5; Obj.l,6). A przez Chrystusa mamy przyst\u0119p w Duchu do Ojca (Efez.2,18), On za\u015b jako Najwy\u017cszy Kap\u0142an okazuje si\u0119 za nami przed obliczem Bo\u017cym (Heb.9,24).<\/p>\n
„Bo jeszcze tylko ma\u0142a chwila a przyjdzie Ten, Kt\u00f3ry ma przyj\u015b\u0107, i nie b\u0119dzie zwleka\u0142. „A sprawiedliwy z wiary \u017cy\u0107 b\u0119dzie”, a „je\u015bli kto si\u0119 cofa, nie b\u0119dzie mia\u0142a dusza moja w nim upodobania. Lecz my nie jeste\u015bmy z tych, kt\u00f3rzy si\u0119 cofaj\u0105 ku zginieniu, ale z tych, kt\u00f3rzy wierz\u0105 ku uratowaniu duszy” (Hebrajczyk\u00f3w 10. 37-39).<\/p>\n
Ekskluzywno\u015b\u0107<\/p>\n
Wielu przera\u017ca zarzut „ekskluzywno\u015bci”, tj. od\u0142\u0105czenia, wnoszony przeciw takim, kt\u00f3rzy d\u0105\u017c\u0105 do utrzymania za wszelk\u0105 cen\u0119 prawdy Bo\u017cej. Chwila spokojnego zastanowienia si\u0119 w \u015bwietle Pisma \u015awi\u0119tego wystarczy, aby pozna\u0107 zasad\u0119 ekskluzywno\u015bci i przyswoi\u0107 j\u0105 sobie lub przyzna\u0107, \u017ce jest mi wszystko jedno, z jakiej przyczyny jest odsuni\u0119ty od Sto\u0142u Pa\u0144skiego kto\u015b, kto, by\u0107 mo\u017ce, jest prawdziwym cz\u0142onkiem Cia\u0142a Chrystusowego. Gdyby kto\u015b chcia\u0142 zaj\u0105\u0107 to ostatnie stanowisko, by\u0142by oczywi\u015bcie w sprzeczno\u015bci z aposto\u0142em Paw\u0142em (l Koryntian 5). W tym rozdziale Zgromadzenie w Koryncie zosta\u0142o wyra\u017anie pouczone przez aposto\u0142a natchnionego przez Ducha \u015awi\u0119tego, \u017ce musi by\u0107 „ekskluzywne”, tzn. wykluczaj\u0105cym lub zamykaj\u0105cym si\u0119 Zgromadzeniem.<\/p>\n
Aposto\u0142 nakaza\u0142 im wy\u0142\u0105czy\u0107 i odsun\u0105\u0107 od Sto\u0142u Pa\u0144skiego tego, kto zgrzeszy\u0142 (cz\u0142onka\u00a0\u00a0 Cia\u0142a Chrystusowego mimo jego ci\u0119\u017ckich grzech\u00f3w ).<\/p>\n
Lecz czy nie na tym w\u0142a\u015bnie polega istota „ekskluzywno\u015bci”? Tak, bez w\u0105tpienia! A dalej mo\u017cna si\u0119 zapyta\u0107: Czy Zgromadzenie Bo\u017ce musi by\u0107 „ekskluzywne”? Czy wi\u0119c nie jest naszym obowi\u0105zkiem, nasz\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105, sprawdza\u0107 nauk\u0119 i moralne chodzenie wszystkich tych, kt\u00f3rzy interesuj\u0105 si\u0119 spo\u0142eczno\u015bci\u0105. Czy nie jest z ca\u0142\u0105 powag\u0105 napisane, \u017ce nale\u017cy usun\u0105\u0107 takiego, kt\u00f3ry w nauce lub w swym post\u0119powaniu znies\u0142awia Pana? Czy kto\u015b chcia\u0142by rzeczywi\u015bcie to zakwestionowa\u0107?<\/p>\n
Wtedy „ekskluzywno\u015b\u0107” jest „okropnym” s\u0142owem!<\/p>\n
Lecz faktycznie bywa tak, \u017ce bardzo wielu miesza dwa poj\u0119cia, kt\u00f3re w S\u0142owie Bo\u017cym s\u0105 wyra\u017anie rozr\u00f3\u017cnione: Dom Bo\u017cy i Cia\u0142o Chrystusa. Je\u015bli odmawia si\u0119 komu\u015b miejsca przy Stole Pa\u0144skim albo odsuwa si\u0119 go od niego, to niekt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105 o \u201erozdzieleniu Cia\u0142a\u201d lub \u201eoddzieleniu cz\u0142onka Chrystusowego\u201d. Czy Cia\u0142o mo\u017ce by\u0107 podzielone albo cz\u0142onek odci\u0119ty, gdy ten, kt\u00f3ry zgrzeszy\u0142, zosta\u0142 ze Zgromadzenia w Koryncie usuni\u0119ty? Z pewno\u015bci\u0105 nie! I tak samo jest z ka\u017cdym innym.<\/p>\n
Dzi\u0119ki Bogu, \u017ce nikt nie jest w stanie podzieli\u0107 Cia\u0142a Chrystusa ani te\u017c od\u0142\u0105czy\u0107 od niego jednego z najs\u0142abszych cz\u0142onk\u00f3w. B\u00f3g zatroszczy\u0142 si\u0119 o to, „aby nie by\u0142o rozerwania w Ciele”. Najwi\u0119ksza karno\u015b\u0107 w Domu Bo\u017cym nie mo\u017ce nigdy naruszy\u0107 jedno\u015bci Cia\u0142a Chrystusowego. Jedno\u015b\u0107 ta jest absolutna i nierozerwalna! Gdyby by\u0142a lepiej zrozumiana, znalaz\u0142yby si\u0119 odpowiedzi na bardzo wiele zagadnie\u0144 i wiele trudno\u015bci by\u0142oby rozwi\u0105zanych.<\/p>\n
Stawia si\u0119 te\u017c cz\u0119sto pytanie, je\u015bli kto\u015b jest usuni\u0119ty lub nie dopuszczony do\u00a0\u00a0 spo\u0142eczno\u015bci:<\/p>\n
„Czy nie uznaje si\u0119 go za dziecko Bo\u017ce?” Mo\u017cna tylko odpowiedzie\u0107, \u017ce o tym nie ma nawet mowy. „Zna Pan, kt\u00f3rzy s\u0105 jego” oraz „Niech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci wszelki, kt\u00f3ry mianuje\u00a0 imi\u0119\u00a0 Chrystusowe”!<\/p>\n
Jeste\u015bmy tylko tak daleko powo\u0142ani do orzeczenia o wewn\u0119trznym\u00a0 stosunku cz\u0142owieka do Boga, o ile do tego daje nam pow\u00f3d jego publiczne \u017cycie przed lud\u017ami. Je\u015bli zgromadzenie nie czuje si\u0119 odpowiedzialne ocenia\u0107 nauk\u0119 i post\u0119powanie tych, kt\u00f3rzy s\u0105 „wewn\u0105trz”, wtedy nie jest\u00a0 ju\u017c Zgromadzeniem\u00a0 Bo\u017cym. A ka\u017cdy, kto chce\u00a0 by\u0107 wierny\u00a0 Panu, musia\u0142by natychmiast z niego wyj\u015b\u0107.<\/p>\n
A wi\u0119c widzimy, \u017ce „ekskluzywno\u015b\u0107” jest daleka od tego, aby by\u0107 czym\u015b odstraszaj\u0105cym, raczej jest obowi\u0105zkiem i powinno\u015bci\u0105 ka\u017cdego zgromadzenia, kt\u00f3re zbiera si\u0119 na gruncie Zgromadzenia Bo\u017cego. Ci, kt\u00f3rzy nie uznaj\u0105 jej, udowadniaj\u0105 tylko, \u017ce s\u0105 po prostu nie\u015bwiadomi prawdziwego charakteru Domu Bo\u017cego i niezwykle wa\u017cnej r\u00f3\u017cnicy mi\u0119dzy karno\u015bci\u0105 w Domu Bo\u017cym i prawd\u0105 o jednym Ciele.<\/p>\n
„Jam im da\u0142 S\u0142owo Twoje, a \u015bwiat je mia\u0142 w nienawi\u015bci, bo nie s\u0105 z \u015bwiata, jako i Ja nie jestem z \u015bwiata” (Jana 17.14).<\/p>\n
Stanowisko i stan wierz\u0105cego (Efez. roz. l, 2, 3)<\/p>\n
l i 2 rozdzia\u0142 listu do Efezjan okre\u015bla nasze stanowisko w Chrystusie. Nie tra\u0107my z oczu miejsca, kt\u00f3re B\u00f3g zgotowa\u0142 nam w Chrystusie; nie chwiejmy si\u0119 i nie lekcewa\u017cmy go. Przez to rozumiem, \u017ce wszystko czym by\u0142em – stary cz\u0142owiek – dla wiary ju\u017c nie istnieje. Tu widz\u0119, \u017ce umar\u0142em i \u017ce moje \u017cycie jest skryte z Chrystusem w Bogu. W ciele nie istnieje nic dobrego; jest w nim tylko grzech, samowola i po\u017c\u0105danie, kt\u00f3re oddziela\u0142y mnie od Boga. Lecz wierz\u0119 \u015bwiadectwu Bo\u017cemu i uznaj\u0119, \u017ce Chrystus zmar\u0142 i dzi\u0119ki Jego \u015bmierci za grzechy i za grzech B\u00f3g dla wiary uczyni\u0142 koniec staremu, z\u0142emu cz\u0142owiekowi. A poniewa\u017c m\u00f3j stary cz\u0142owiek w ten spos\u00f3b znalaz\u0142 koniec, Chrystus jest we mnie nowym cz\u0142owiekiem. Jestem przestawiony w obecno\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 jak w samym Chrystusie i mam prawo uwa\u017ca\u0107, \u017ce m\u00f3j stary cz\u0142owiek ju\u017c nie istnieje. Takie jest wi\u0119c moje miejsce i moje stanowisko przed\u00a0 Bogiem. Nie tylko grzech zosta\u0142 usuni\u0119ty, lecz tak\u017ce moje stanowisko przed Bogiem jest skutkiem tego, \u017ce on zosta\u0142 zmazany.<\/p>\n
To nie wszystko. Nie tylko ja jestem w Chrystusie, lecz tak\u017ce On jest we mnie. Te dwie rzeczy nie mog\u0105 by\u0107 od siebie oddzielone, chocia\u017c s\u0105 ca\u0142kiem r\u00f3\u017cne. Pierwsza jest wyrazem mojego\u00a0 stanowiska, druga – mojego stanu. Nim Pan opu\u015bci\u0142 ten \u015bwiat, powiedzia\u0142: „W on dzie\u0144 poznacie, \u017ce Ja jestem w Ojcu moim i wy we Mnie, a Ja w was” (Jana 14,20). Chrystus wprowadzi\u0142 mnie w stanowisko i o nim traktuj\u0105 rozdzia\u0142y l i 2 listu do Efezjan, jak to ju\u017c stwierdzili\u015bmy. W nich jest ogl\u0105dany Chrystus jako Ten, Kt\u00f3ry by\u0142 w \u015bmierci, lecz teraz zmartwychwsta\u0142. A tak\u017ce my wierz\u0105cy jeste\u015bmy tu widziani jako tacy, kt\u00f3rzy razem z Nim zmartwychwstali\u015bmy i razem z Nim i w Nim siedzimy w niebieskich miejscach (2,6). Tam jeste\u015bmy i to jest nasze stanowisko w po\u0142\u0105czeniu z „Bogiem Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1,17)”<\/p>\n
Lecz w rozdziale 3 w.14 Pawe\u0142 sk\u0142ania swe kolana przed „Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa” i prosi Go: „aby wam da\u0142 wed\u0142ug bogactwa chwa\u0142y swej, \u017ceby\u015bcie byli moc\u0105 utwierdzeni przez Ducha jego w wewn\u0119trznym cz\u0142owieku”. W tym rozdziale chodzi o stan, a nie o stanowisko; to jest uwa\u017cane za fakt dokonany. Lecz tu aposto\u0142 prosi Boga, aby co\u015b uczyni\u0142, aby\u015bmy wed\u0142ug bogactwa Jego chwa\u0142y byli „utwierdzeni przez Ducha jego w wewn\u0119trznym cz\u0142owieku”. Stan duszy musi odpowiada\u0107 temu miejscu, do kt\u00f3rego jeste\u015bmy wzniesieni: „aby Chrystus przez wiar\u0119 mieszka\u0142 w sercach waszych, \u017ceby\u015bcie w mi\u0142o\u015bci wkorzenieni i ugruntowani\u00a0 b\u0119d\u0105c, mogli do\u015bcign\u0105\u0107 ze wszystkimi \u015bwi\u0119tymi, kt\u00f3ra jest szeroko\u015b\u0107 i d\u0142ugo\u015b\u0107, i g\u0142\u0119boko\u015b\u0107, i wysoko\u015b\u0107, i pozna\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusow\u0105 przewy\u017cszaj\u0105c\u0105 wszelk\u0105 znajomo\u015b\u0107, aby\u015bcie nape\u0142nieni byli wszelk\u0105 zupe\u0142no\u015bci\u0105 Bo\u017c\u0105” (3, 17-19).<\/p>\n
Wiem, \u017ce we mnie jest Chrystus, a ja w Nim, lecz to nie powinno mi wystarczy\u0107. Mam tego \u015bwiadomie za\u017cywa\u0107. „Aby Chrystus przez wiar\u0119 mieszka\u0142 w sercach waszych” – jest modlitw\u0105 odnosz\u0105c\u0105 si\u0119 do naszego stanu; nie jest to komentarzem stanowiska. Mamy czuwa\u0107, aby prawda stanowiska nie zosta\u0142a os\u0142abiona, ale przywilej stanowiska winni\u015bmy zastosowa\u0107 do oceniania naszego stanu.<\/p>\n
Je\u015bli kto\u015b m\u00f3wi, \u017ce posiada spo\u0142eczno\u015b\u0107 z\u00a0 Ojcem i Synem, mo\u017ce czasem trzeba go zapyta\u0107: Czy\u017c nie widzia\u0142em, \u017ce przed chwil\u0105 bawi\u0142e\u015b si\u0119 g\u0142upstwem, kt\u00f3rego by\u0142e\u015b \u015bwiadkiem? Czy nie oznacza\u00a0 to, \u017ce ma si\u0119 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z g\u0142upcem?<\/p>\n
Tak wi\u0119c stanowisko s\u0142u\u017cy ku temu, by os\u0105dzi\u0107 stan i tu ingeruje or\u0119downictwo Chrystusa i \u0142\u0105czy doskona\u0142o\u015b\u0107 stanowiska ze stanem. Czy mog\u0119 posiada\u0107 lepsze miejsce i lepsze stanowisko ni\u017c to, kt\u00f3re posiadam w Chrystusie? Jestem sprawiedliwy, jak On jest sprawiedliwy i jestem wprowadzony w \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107, w jakiej jest B\u00f3g. Moje grzechy s\u0105 zmazane. Lecz je\u015bli teraz dopuszcz\u0119 si\u0119 grzechu? Wtedy potrzebuj\u0119 Or\u0119downika Jezusa Chrystusa, Sprawiedliwego – i ja Go te\u017c posiadam (l Jana 2,1). Stan duszy nie zale\u017cy od stanowiska, lecz od \u0142aski, w kt\u00f3rej stoimy.<\/p>\n
Je\u015bli kto\u015b m\u00f3wi; „Jestem w Chrystusie, to mi wystarczy, m\u00f3j stan nie jest taki wa\u017cny”, wtedy zachodzi obawa, \u017ce taki nie pozostaje w Chrystusie. Mo\u017ce mie\u0107 znajomo\u015b\u0107 nauki, ale gdyby by\u0142 rzeczywi\u015bcie w Chrystusie, to nie m\u00f3g\u0142by wytrzyma\u0107 bez spo\u0142eczno\u015bci z Nim. „Zrozumienie nadyma” (l Kor. 8,1), lecz przebywanie w \u015bwiat\u0142o\u015bci sprawia, \u017ce cenimy nie tylko miejsca, kt\u00f3re jest nam dane, ale tak\u017ce spo\u0142eczno\u015bci z Ojcem i Synem.<\/p>\n
Dalsze dzia\u0142anie \u015bwiat\u0142a na dusz\u0119, kt\u00f3ra w nim \u017cyje, jest taka, \u017ce \u015bwiadoma zale\u017cno\u015b\u0107 od Boga jest istot\u0105 jej stanu. \u201eJa\u201d pos\u0142uguje si\u0119 faktem, \u017ce jest doskona\u0142e w Chrystusie, aby uniezale\u017cni\u0107 si\u0119 od \u201eMego\u201d. Z zale\u017cno\u015bci\u0105 s\u0105 po\u0142\u0105czone dwie rzeczy: po pierwsze \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce w \u017cadnych okoliczno\u015bciach nie mog\u0119 by\u0107 bez Boga, po drugie: b\u0142oga znajomo\u015b\u0107, \u017ce B\u00f3g jest dla mnie. Innymi\u00a0 s\u0142owy: zale\u017cno\u015b\u0107 ta daje ufno\u015b\u0107 w mi\u0142o\u015b\u0107 i moc Bo\u017c\u0105 wobec nas, jako te\u017c \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce nie mo\u017cemy nic bez Niego uczyni\u0107.<\/p>\n
Dlatego Pismo podkre\u015bla wci\u0105\u017c mi\u0142osierdzie, gdy m\u00f3wi o cz\u0142owieku albo si\u0119 do niego zwraca. Lecz gdy kieruje si\u0119 do Zgromadzenia, to m\u00f3wi o „\u0142asce” albo o „\u0142asce i pokoju” (Rzym, 1,7; l Kor.l, 2; Gal,l,3; Efez.l,2; Filip. 1,2 itd).\u00a0 Tylko\u00a0 w li\u015bcie Judy znajdujemy: „Mi\u0142osierdzie i pok\u00f3j, i mi\u0142o\u015b\u0107 niech si\u0119 wam rozmno\u017cy!”(w.2) oraz „oczekuj\u0105c mi\u0142osierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa ku \u017cywotowi wiecznemu” (w.21), a wi\u0119c tam, gdzie Duch \u015awi\u0119ty ogl\u0105da upadek chrze\u015bcija\u0144stwa, gdzie wszystkie rzeczy w szybkim tempie zbli\u017caj\u0105 ku s\u0105dowi. St\u0105d wszyscy \u015bwi\u0119ci s\u0105 upomnieni, aby sami siebie zachowali w mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej. A to znowu dotyczy naszego stanu i wskazuje, \u017ce je\u017celi chrze\u015bcija\u0144skie wyznanie zosta\u0142o os\u0142abione lub brak go, konieczna jest wi\u0119ksza osobista zale\u017cno\u015b\u0107. Je\u015bli post\u0119puj\u0119 zwykle w tej zale\u017cno\u015bci, b\u0119d\u0119 posiada\u0142 \u015bwiat\u0142o i moje oczy b\u0119d\u0105 coraz ja\u015bniej widzia\u0142y. Chrystus jest tym \u015bwiat\u0142em, a gdy mamy z Nim do czynienia, zauwa\u017camy nawet drobne objawy z\u0142ego.<\/p>\n
Chodzenie w \u015bwiat\u0142o\u015bci wymaga ustawicznej \u0142aski i zale\u017cno\u015bci. Oby\u015bmy nasz\u0105 rado\u015b\u0107 znale\u017ali w zale\u017cno\u015bci, w \u015bwiadomo\u015bci, \u017ce jest kto\u015b, kto czuwa nad nami, kto stara si\u0119 o nasze potrzeby i troszczy si\u0119 o nas.<\/p>\n
Co by\u015bmy pomy\u015bleli o stosunku dziecka do jego rodzic\u00f3w, gdyby ono powiedzia\u0142o: Nie lubi\u0119 mie\u0107 do czynienia z moim ojcem albo z moj\u0105 matk\u0105? Nie by\u0142yby to normalne uczucia dziecka. Je\u015bli podkre\u015blasz swoj\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107, wtedy tw\u00f3j stosunek jako dziecka do Ojca nie jest w\u0142a\u015bciwy.<\/p>\n
Zauwa\u017camy w rozdziale 3, i\u017c nie chodzi tu o to, \u017ce my b\u0119dziemy z Nim uwielbieni, lecz \u017ce B\u00f3g b\u0119dzie uwielbiony. Czytamy w wierszu 21: „Temu niech b\u0119dzie chwa\u0142a w Zgromadzeniu w Chrystusie Jezusie”. Taki stan nast\u0119puje, gdy Chrystus przez wiar\u0119 mieszka w naszych sercach. Tu znowu nie chodzi o zagadnienie stanowiska, kt\u00f3re posiadamy w Chrystusie, lecz o zupe\u0142ne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, kt\u00f3re On wnosi w praktycznym sensie w serce, jak jest powiedziane: \u201eaby\u015bcie nape\u0142nieni byli wszelk\u0105 zupe\u0142no\u015bci\u0105 Bo\u017c\u0105\u201d.<\/p>\n
W przeciwie\u0144stwie do tego, w rozdziale 1 chodzi o to, \u017ce B\u00f3g wszystko podda\u0142 Chrystusowi i da\u0142 Go jako G\u0142ow\u0119 nad Zgromadzeniem, kt\u00f3re jest Cia\u0142em Jego, pe\u0142no\u015bci\u0105 Tego, Kt\u00f3ry wszystko we wszystkim nape\u0142nia (l,22-23). Dlatego pierwszy rozdzia\u0142 m\u00f3wi tak\u017ce o mocy Bo\u017cej wobec nas wierz\u0105cych wed\u0142ug skuteczno\u015bci „mocy si\u0142y jego”, w kt\u00f3rej On dzia\u0142a\u0142 w Chrystusie, wzbudziwszy Go od umar\u0142ych (w.19-20). Natomiast w rozdziale 3 aposto\u0142 m\u00f3wi: „Lecz Temu, Kt\u00f3ry mo\u017ce nade wszystko uczyni\u0107 daleko obficiej, ni\u017celi prosimy albo my\u015blimy, wed\u0142ug onej mocy, kt\u00f3ra skuteczna jest w nas…” (w.20). Ta „moc, kt\u00f3ra skuteczna jest w nas”, ma praktyczny cel, podczas gdy moc, kt\u00f3ra za nas w zmartwychwstaniu Chrystusa dzia\u0142a\u0142a, wprowadzi\u0142a nas z Nim w stanowisko wzbudzonych.<\/p>\n
Je\u015bli moje serce rozumie, co jest powiedzianew Efezjan 3, wtedy posiada wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015b\u0107, jest czujniejsze wobec samego siebie i trwa w pokornej zale\u017cno\u015bci – jednym s\u0142owem: \u017cyj\u0119 z Bogiem, a nie bez Niego. Jestem doskona\u0142y i nie potrzebuj\u0119 niczego – to jest moje stanowisko w Chrystusie; lecz je\u015bli chc\u0119 za\u017cywa\u0107 spo\u0142eczno\u015bci z Bogiem, potrzebuj\u0119 Go ka\u017cdego dnia i ka\u017cdej chwili.<\/p>\n
Je\u015bli my\u015bl\u0119 o moim stanowisku, wtedy mog\u0119 por\u00f3wna\u0107 si\u0119 z cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry posiada d\u0142ugi. Kto\u015b inny zap\u0142aci\u0142 za mnie i pr\u00f3cz tego da\u0142 mi pewien kapita\u0142. A wi\u0119c otrzyma\u0142em, co by\u0142o mi tak konieczne i nie potrzebuj\u0119 pod tym wzgl\u0119dem dawcy.<\/p>\n
Nie musz\u0119 ju\u017c czeka\u0107, \u017ce B\u00f3g da mi to stanowisko, w kt\u00f3rym znajduj\u0119 si\u0119 przed Nim, ale potrzebuj\u0119 Go, aby piel\u0119gnowa\u0107 z Nim spo\u0142eczno\u015b\u0107. Jeszcze jedno pytanie: Czy chcesz by\u0107 przed Bogiem w Chrystusie wed\u0142ug stanowiska doskona\u0142ym i \u017cy\u0107 bez Jego spo\u0142eczno\u015bci? Zapewne, dzie\u0142o Jego jest wykonane raz na zawsze,wszystkie twe grzechy s\u0105 zg\u0142adzone. Chrystus nie mo\u017ce i nie musi drugi raz umrze\u0107. Twoje stanowisko jest tak doskona\u0142e przed Bogiem, jak tylko m\u00f3g\u0142 On je uczyni\u0107. Przez twoje obecne miejsce przed Nim B\u00f3g jest uwielbiony. Jeste\u015b przyobleczony najwspanialsz\u0105 szat\u0105; dla nas wszystko jest \u0142ask\u0105; dla Boga chodzi\u0142o o Jego w\u0142asn\u0105 chwa\u0142\u0119.<\/p>\n
Lecz czy jeste\u015bmy jako martwe drzewo? Czy nie posiadamy \u017cadnej spo\u0142eczno\u015bci z Nim? Jest wi\u0119c konieczno\u015bci\u0105, by istnia\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107, aby nasza rado\u015b\u0107 by\u0142a zupe\u0142na. Czy twa rado\u015b\u0107 jest zupe\u0142na? Jak powinno to, co jest powiedziane przy ko\u0144cu trzeciego rozdzia\u0142u, u nas ca\u0142kowicie si\u0119 sprawdzi\u0107? Chrystus przez wiar\u0119 ma ca\u0142kowicie mieszka\u0107 w naszych sercachy, by rzeczywisto\u015b\u0107 Jego b\u0142ogiej obecno\u015bci mog\u0142a przejawia\u0107 si\u0119 we wszelkim dzia\u0142amiu,\u00a0 co jest opisane we wierszach 18 i 19. Jakie bezgraniczne\u00a0 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa!<\/p>\n
Je\u015bli uznaj\u0119 moje stanowisko w Chrystusie, to jest dopiero pocz\u0105tek chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia. Przyjmuj\u0105c zbawienie wszed\u0142em do domu; jestem ju\u017c w domu – mam wi\u0119c poznawa\u0107 to, co si\u0119 tam znajduje i by\u0107 ugruntowanym w ca\u0142ej prawdzie. Je\u015bli wierz\u0105cy nie pozostanie w stanie, kt\u00f3ry odpowiada stanowisku, wtedy mo\u017ce popa\u015b\u0107 w z\u0142e rzeczy.<\/p>\n
„Czuwajcie, st\u00f3jcie mocno w wierze!” (l Kor. 16,13) – wzywa nas aposto\u0142.<\/p>\n
Wszystko, cokolwiek tu na ziemi czynimy, jest zawsze w zgodno\u015bci ze stanem, w kt\u00f3rym si\u0119 chwilowo znajdujemy, lecz nie zawsze w zgodno\u015bci z naszym stanowiskiem. Dla nas, je\u015bli zrozumieli\u015bmy co\u015bkolwiek z naszego stanowiska, istnieje niebezpiecze\u0144stwo przeoczenia naszego stanu. Odczuwamy niepok\u00f3j, dop\u00f3ki nie poznamy naszego stanowiska; pewna wi\u0119ksza lub mniejsza zakonno\u015b\u0107 jest w\u00a0 nas tak d\u0142ugo skuteczna, a\u017c poznamy to stanowisko i zajmiemy je. Duszy, kt\u00f3ra uczy si\u0119 poznawa\u0107, przybywa otuchy, jakby s\u0142o\u0144ce wzesz\u0142o po ciemnej nocy.<\/p>\n
Lecz je\u015bli taki chrze\u015bcijanin przestaje na tym, to z pewno\u015bci\u0105 pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej nast\u0105pi u niego reakcja. Ju\u017c niejeden z wierz\u0105cych cieszy\u0142 si\u0119, gdy pozna\u0142 wspania\u0142e stanowisko w Chrystusie przed Bogiem, ale jak pr\u0119dko straci\u0142 t\u0119 rado\u015b\u0107, poniewa\u017c nie by\u0142 do\u015b\u0107 czujny, aby zachowa\u0107 stan odpowiadaj\u0105cy temu stanowisku.<\/p>\n
Stanowisko to pozostaje bez \u017cadnego wysi\u0142ku z naszej strony, lecz zachowanie odpowiedniego stanu wymaga trwa\u0142ej czujno\u015bci, bezustannej modlitwy, niestrudzonego boju. Nasz stan musi nie tylko odpowiada\u0107 \u015bwi\u0119to\u015bci Bo\u017cej, z kt\u00f3r\u0105 mamy do czynienia, ale tak\u017ce czyni\u0107 nas zdolnymi do dania odporu z\u0142u we w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b. A im cz\u0119\u015bciej tak jest, tym bardziej jeste\u015bmy zdolni post\u0119powa\u0107 wed\u0142ug mocy, kt\u00f3ra w nas dzia\u0142a.<\/p>\n
Wymaga to niebieskiego smaku, aby zawsze si\u0119 \u017cywi\u0107 „chlebem z nieba”. Natura w takim po\u017cywieniu nie mo\u017ce znale\u017a\u0107 smaku. Ona wci\u0105\u017c t\u0119skni za Egiptem. Dlatego te\u017c cia\u0142o musi by\u0107 trzymane w \u015bmierci.<\/p>\n
Z \u0142aski otrzymali\u015bmy chwalebne stanowisko, a jako dzieci Bo\u017ce jeste\u015bmy powo\u0142ani do dziedziczenia b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, dlatego sprawujmy si\u0119 z godno\u015bci\u0105 (l Piotra 3,9).<\/p>\n
Stary i Nowy Testament daje pewien pogl\u0105d na stan wierz\u0105cego i jego stanowisko, kt\u00f3re posiada w Chrystusie. Lud izraelski uczyni\u0142 sobie cielca (2 Moj\u017c. 32), podobnie te\u017c mo\u017ce upa\u015b\u0107 ka\u017cdy chrze\u015bcijanin (1 Piotra 4,15). Wtenczas Moj\u017cesz b\u0142aga\u0142 Boga\u00a0 o \u0142ask\u0119 dla swego ludu. B\u00f3g odpowiedzia\u0142 w \u0142asce i przyrzek\u0142 mu, \u017ce nie zniszczy ludu.Wtedy Moj\u017cesz odwa\u017cy\u0142 si\u0119 prosi\u0107 Boga: „Teraz tedy, je\u015blim znalaz\u0142 \u0142ask\u0119 w oczach Twoich, uka\u017c mi drog\u0119 Twoj\u0105” (2 Moj\u017cesza 33,13-18). Na to B\u00f3g mu odpowiedzia\u0142, \u017ce nie mo\u017ce ujrze\u0107 Jego oblicza, ale oka\u017ce mu Sw\u0105 \u0142askawo\u015b\u0107 (w.19). Moj\u017cesz sta\u0142 w rozpadlinie skalnej (roz.33,22) przykryty d\u0142oni\u0105 Bo\u017c\u0105 dop\u00f3ty, dop\u00f3ki B\u00f3g nie przeszed\u0142. Widzia\u0142 Pana z ty\u0142u i s\u0142ysza\u0142 Jego Imi\u0119 wo\u0142aj\u0105ce. „I pochyli\u0142 si\u0119 Moj\u017cesz spiesznie a\u017c do ziemi i pok\u0142oni\u0142 si\u0119” (34,6).<\/p>\n
Podobne, cho\u0107 o wiele\u00a0 wspanialsze i pi\u0119kniejsze, jest nasze stanowisko. Jeste\u015bmy w Chrystusie ukryci, w tej wiecznej i \u017cywej skale, podczas gdy Bo\u017ca r\u0119ka Ojcowska przykrywa nas. Widzimy nie jak Moj\u017cesz, tylko z ty\u0142u, lecz ogl\u0105damy „z odkrytym obliczem chwa\u0142\u0119 Pa\u0144sk\u0105” (2 Kor.3,18). R\u00f3wnocze\u015bnie chlubimy si\u0119 nadziej\u0105 chwa\u0142y Bo\u017cej jako Jego dzieci i dziedzice.<\/p>\n
Pan Jezus jest odblaskiem chwa\u0142y Bo\u017cej i wyra\u017ceniem Jego istnienia, a gdy by\u0142 na ziemi, to wierz\u0105cy w Nim ogl\u0105dali Jego chwa\u0142\u0119, chwa\u0142\u0119 jako jednorodzonego Syna. Bywa\u0142o, \u017ce w nisko\u015bci objawia\u0142 Sw\u0105 chwa\u0142\u0119. Jaka\u017c rado\u015b\u0107, gdy ujrzymy Go , jaki On jest, w promiennej chwale, w majestacie i w pi\u0119kno\u015bci!<\/p>\n
Pi\u0119\u0107\u00a0 g\u0142\u00f3wnych\u00a0 prawd<\/p>\n
D\u0142ugi czas pi\u0119\u0107 prawd S\u0142owa Bo\u017cego by\u0142o skrytych, jednak dzi\u0119ki\u00a0 dobroci\u00a0 Bo\u017cej mniej wi\u0119cej przed 150 laty znowu zosta\u0142y odkryte. Podarowa\u0142 je nam B\u00f3g i objawi\u0142 wiernym m\u0119\u017com. Lecz tylko b\u0119d\u0105c pos\u0142usznymi S\u0142owu, mo\u017cemy z nich korzysta\u0107.\u00a0 Oto kr\u00f3tki przegl\u0105d tych prawd.<\/p>\n
l.\u00a0 Prawda o jednym Ciele<\/p>\n
Wierz\u0105cy tworz\u0105 nie tylko rodzin\u0119 Bo\u017c\u0105, o czym pisze Ap. Jan, lecz s\u0105 tak\u017ce jednym Cia\u0142em (wz\u00f3r daj\u0105cy wyobra\u017cenie najg\u0142\u0119bszego po\u0142\u0105czenia), kt\u00f3rego Pan jest uwielbion\u0105 G\u0142ow\u0105 w niebie. Ta jedno\u015b\u0107 zosta\u0142a utworzona przez Ducha \u015awi\u0119tego zes\u0142anego z nieba. „Jedno jest Cia\u0142o i jeden Duch”. Chrze\u015bcijanie nie potrzebuj\u0105 tej jedno\u015bci tworzy\u0107, lecz wystarczy zachowa\u0107 j\u0105. Jednak\u017ce nie b\u0119dzie zachowana, je\u015bli wierz\u0105cy jednocz\u0105 si\u0119 w jakiekolwiek chrze\u015bcija\u0144skie wsp\u00f3lnoty, gdzie s\u0105 wyznaczani przewodnicz\u0105cy, kaznodzieje, pe\u0142nomocnicy itd., kt\u00f3rzy znajduj\u0105 podpor\u0119 w statutach lub innych przepisach organizacyjnych. Natomiast jedno\u015b\u0107 jest zachowana wtedy, gdy wszystkie dzieci Bo\u017ce, jak mo\u017cliwe jest to ze wzgl\u0119du na odleg\u0142o\u015b\u0107, jako chrystianie, wierz\u0105cy albo jako Pa\u0144scy, zgromadzaj\u0105 si\u0119 jedynie do Niego, G\u0142owy, Pana, jedynego Przewodnicz\u0105cego i do Jego drogiego S\u0142owa. Nie tworz\u0105 \u017cadnej gminy, \u017cadnego zgromadzenia, \u017cadnego ko\u015bcio\u0142a, \u017cadnego przymierza lub jakiejkolwiek innej, chrze\u015bcija\u0144skiej formy stowarzyszenia, lecz jedynie uznaj\u0105 utworzon\u0105 przez Niego „ekklesi\u0119”, do kt\u00f3rej nale\u017c\u0105 przez zapiecz\u0119towanie Ducha \u015awi\u0119tego. Stanowczo stwierdzaj\u0105, \u017ce wszyscy Jego w\u0142asni stanowi\u0105 jedno, serdecznie z\u0142\u0105czeni jako cz\u0142onki cia\u0142a, a opr\u00f3cz przestrzeni nie ma rozdzielenia mi\u0119dzy chrze\u015bcijanami.<\/p>\n
Nie zwa\u017caj\u0105c na otaczaj\u0105ce wsp\u00f3lnoty, ko\u015bcio\u0142y, wyznania, ludzkie organizacje (sekty), trzymaj\u0105 si\u0119 mocno prawdy S\u0142owa Bo\u017cego oraz chc\u0105 przedstawia\u0107 na ka\u017cdym mi\u0119jscu to, co istnieje wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cej: jedno\u015b\u0107 Cia\u0142a. Chocia\u017c by\u0142oby tylko dwoje lub troje, kt\u00f3rzy tak czyni\u0105 i utrzymuj\u0105, wystarczy im \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce Pan wed\u0142ug Swej obietnicy jest w\u015br\u00f3d nich, gdy si\u0119 zgromadzaj\u0105 jedynie do Jego dostojnego Imienia i \u017ce od Niego wy\u0142\u0105cznie mo\u017ce pop\u0142yn\u0105\u0107 przeznaczone dla nich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Uznaj\u0105 z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 dary, kt\u00f3re On da\u0142 dla duchowego wzrostu i doj\u015bcia do doskona\u0142o\u015bci \u015bwi\u0119tych, dla zbudowania Cia\u0142a Chrystusowego, aby nie byli ju\u017c dzie\u0107mi miotanymi i unoszonymi\u00a0 ka\u017cdym\u00a0 wiatrem nauki.<\/p>\n
2.\u00a0 Prawda o osobistej obecno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/p>\n
W Starym Przymierzu wierz\u0105cy znajdowali si\u0119 r\u00f3wnie\u017c pod dzia\u0142aniem Ducha, jednak nie mieszka\u0142 On w\u015br\u00f3d nich. Dopiero, gdy zosta\u0142o wykonane dzie\u0142o na krzy\u017cu i Pan usiad\u0142 po prawicy Majestatu Bo\u017cego, m\u00f3g\u0142 im by\u0107 zes\u0142any inny rzecznik, Duch Prawdy, co si\u0119 sta\u0142o w Zielone \u015awi\u0105tki. On ochrzci\u0142 tych, kt\u00f3rzy wierzyli w Chrystusa, do jednego Cia\u0142a, Cia\u0142a Chrystusa, i mieszka w poszczeg\u00f3lnym wierz\u0105cym (l Kor.6,19), jak te\u017c we wszystkich razem (l Kor. 3, 16); oni s\u0105\u00a0 Domem Bo\u017cym. Schodz\u0105 si\u0119 razem jako Zgromadzenie, tzn.do Imienia Jezusa, podlegaj\u0105 wy\u0142\u0105cznemu kierownictwu Ducha \u015awi\u0119tego. „On Mnie uwielbi, bo z Mego we\u017amie i wam oznajmi” (Jana 16, 14). Pos\u0142uguje si\u0119, kim chce i kieruje spojrzeniem i sercami na Chrystusa, na kt\u00f3rym spoczywa tak\u017ce z upodobaniem oko Ojca. Je\u015bli podczas zej\u015bcia dzieci Bo\u017cych jaki\u015b cz\u0142owiek zajmuje kierownicze stanowisko, wtedy Duch, a wi\u0119c sam Pan, jest usuni\u0119ty na bok, a Jego dzia\u0142anie s\u0105 utrudnione, aczkolwiek B\u00f3g w Swym zmi\u0142owaniu zawsze daje b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo przez Swe S\u0142owo.<\/p>\n
3.\u00a0 Prawda o uwielbieniu i o wieczerzy Pa\u0144skiej<\/p>\n
Pierwsi chrze\u015bcijanie trwali w nauce apostolskiej (dzisiaj oznacza to nauk\u0119 S\u0142owa, stanowi\u0105c\u0105 podstaw\u0119 dla trojakiego zej\u015bcia si\u0119) i w spo\u0142eczno\u015bci, w \u0142amaniu\u00a0 chleba i w modlitwach. Najdostojniejszym zej\u015bciem si\u0119 wierz\u0105cych jest bezsprzecznie \u0142amanie chleba. Ono przypomina nam, \u017ce Syn Bo\u017cy sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem i jako taki odda\u0142 siebie na \u015bmier\u0107. Chleb i kielich, widzialne znaki, zwiastuj\u0105, \u017ce \u015bmier\u0107 „Pana ca\u0142ej ziemi” faktycznie si\u0119 wydarzy\u0142a i \u017ce grzesznicy s\u0105 uwolnieni od \u015bmierci i jako Jego chwalcy mog\u0105 wej\u015b\u0107w obecno\u015b\u0107 \u015bwi\u0119tego, doskona\u0142ego i uwielbionego Boga. Napisano: „Ojciec szuka takich, kt\u00f3rzy by go chwalili” (Jana 4, 23), lecz „kt\u00f3rzy go chwal\u0105, powinni go chwali\u0107 w Duchu i w prawdzie” (w.24). Pan Sam jest w ich po\u015brodku i podaje Swoim ton chwa\u0142y dla Boga: „W po\u015brodku Zgromadzenia \u015bpiewa\u0107 ci b\u0119d\u0119” (Heb.2,12). Syn kieruje serca na wielko\u015b\u0107, chwa\u0142\u0119 i mi\u0142o\u015b\u0107 Ojcowsk\u0105, a Ojciec – na pos\u0142usze\u0144stwo i dzie\u0142o Syna na Golgocie, przez co zosta\u0142 uwielbiony, oraz zgubionych jako umi\u0142owane dzieci przyprowadzi\u0142 do serca Ojcowskiego. Jak m\u00f3g\u0142by nawet najbardziej udarowany wierz\u0105cy zajmowa\u0107 to \u015bwi\u0119te miejsce! Odwraca\u0142by tylko spojrzenie od Ojca i Syna, a tak\u017ce zak\u0142\u00f3ca\u0142 uwielbienie skierowane na Syna. Ten jeden chleb przedstawia, \u017ce odkupieni tworz\u0105 jedno, to znaczy Jego Cia\u0142o. Ten chleb po\u015bwiadcza, \u017ce rozdzielenie uczynione przez ludzi w\u0142a\u015bnie tu przy Stole Pa\u0144skim, znajduje si\u0119 w zdecydowanym przeciwie\u0144stwie\u00a0 wobec\u00a0 Bo\u017cych\u00a0 wymaga\u0144.<\/p>\n
4. Czysto\u015b\u0107 i karno\u015b\u0107<\/p>\n
Kto w \u017cyciu za\u017cywa przywileju posiadania Spo\u0142eczno\u015bci przy stole ze znacznymi i szlachetnymi, ten jest zobowi\u0105zany, by swe \u017cycie, ca\u0142e zachowanie, podporz\u0105dkowa\u0107 czci i godno\u015bci uczestnik\u00f3w, lecz przede wszystkim panu domu. W wy\u017cszym stopniu dotyczy to chrze\u015bcijanina, kt\u00f3ry uczestniczy przy Stole Pa\u0144skim. Jest to Jego St\u00f3\u0142, \u0142\u0105czy si\u0119 z nim Jego dostojne, majestatyczne Imi\u0119. On jest Panem pan\u00f3w, Kt\u00f3remu B\u00f3g da\u0142 Imi\u0119, b\u0119d\u0105ce nad wszelkim imieniem. Dlatego: „Niech\u017ce wi\u0119c cz\u0142owiek samego siebie do\u015bwiadcza i tak niech je z chleba tego i z kielicha tego pije” (1 Kor.11,28). Jego wybrani przejawiaj\u0105 prawdziw\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 przy Jego Stole, gdy\u017c wyra\u017cenie „St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski” jest u\u017cywane tylko tam, gdzie podkre\u015bla si\u0119, w jakiej spo\u0142eczno\u015bci przebywamy przy \u0142amaniu chleba i piciu z kielicha. Jedynie godzien chwa\u0142y jest Baranek, Pan Sam. Tej dostojno\u015bci maj\u0105 odpowiada\u0107 Jego wybrani, a nie godzi si\u0119 w po\u0142\u0105czeniu ze z\u0142em je\u015b\u0107 i pi\u0107.<\/p>\n
„Czy nie wiecie, \u017ce odrobina kwasu (z\u0142a) ca\u0142y zaczyn zakwasza? Usu\u0144cie stary kwas. Usu\u0144cie tego, kt.\u00f3ry jest z\u0142y, spo\u015br\u00f3d siebie” (1 Kor. 5,6.7.13)” Stosuj\u0105c to pouczenie, Zgromadzenie dowodzi, \u017ce w tej sprawie zachowuje czysto\u015b\u0107. Je\u017celi wymagana karno\u015b\u0107 nie jest spe\u0142niona, wtedy Pan musi s\u0105dem rozstrzygn\u0105\u0107. Jak smutne, je\u015bli dzisiaj w niejednych chrze\u015bcija\u0144skich kr\u0119gach zagadnienie karno\u015bci pozostaje ca\u0142kowicie nietkni\u0119te. Wszyscy uczestnicy wieczerzy Pa\u0144skiej s\u0105 wsp\u00f3\u0142winni za to z\u0142o i \u015bci\u0105gaj\u0105 na siebie s\u0105d.<\/p>\n
5. Prawda o przyj\u015bciu Pana, o zachwyceniu<\/p>\n
Ta prawda, dzi\u0119ki Panu, jest obecnie znana w dalszych chrze\u015bcija\u0144skich ko\u0142ach. Jednak\u017ce, og\u00f3lnie bior\u0105c, chrze\u015bcijanie \u017cyj\u0105 za ma\u0142o w tym kosztownym oczekiwaniu, dlatego nast\u0105pi\u0142a pewna powierzchowno\u015b\u0107 i dalszy upadek. Przed 150 laty, gdy Pan wiernym braciom podarowa\u0142 t\u0119 prawd\u0119 na nowo, pozosta\u0142a ona \u017cywa w ich sercach i znalaz\u0142a odbicie w ich ca\u0142ym \u017cyciu.<\/p>\n
Zauwa\u017cono tak\u017ce r\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy Jego przyj\u015bciem w celu wzi\u0119cia Oblubienicy a Jego przyj\u015bciem na s\u0105d, mi\u0119dzy pierwszym a ostatnim zmartwychwstaniem. Opr\u00f3cz szeregu innych prawd poj\u0119cia o Domu Ojcowskim, kr\u00f3lestwie oraz o wiecznym stanie\u00a0 zosta\u0142y oznajmione i odr\u00f3\u017cnione. Ale pami\u0119tajmy, \u017ce prawdy te zachowamy, je\u017celi\u00a0 b\u0119dziemy\u00a0 pos\u0142uszni\u00a0 S\u0142owu Bo\u017cemu.<\/p>\n
Ko\u015bci\u00f3\u0142, czyli Zgromadzenie<\/p>\n
S\u0142owo ek-klesia (w przek\u0142adzie prawie zawsze jest t\u0142umaczone jako „Ko\u015bci\u00f3\u0142”) by\u0142o pierwotnie s\u0142owem poga\u0144skim i oznacza\u0142o porz\u0105dne Zgromadzenie w wolnym mie\u015bcie greckim wszystkich, kt\u00f3rzy posiadali obywatelstwo, w celu obradowania nad sprawami publiczymi.<\/p>\n
Gdy Pawe\u0142 powo\u0142a\u0142 si\u0119 na to, \u017ce jest „Rzymianinem”, mia\u0142 na my\u015bli obywatelstwo. Aczkolwiek by\u0142 \u017bydem i obywatelem Tarsu, by\u0142 tak\u017ce rzymskim obywatelem i mia\u0142 prawo uczestniczy\u0107 w ka\u017cdym zgromadzeniu (ek-klesii) rzymskich obywateli; dawa\u0142o mu oho tak\u017ce jeszcze inne przywileje. Jak nam wiadomo, Piotr i Jan nie posiadali takiego obywatelstwa, a w\u00f3dz rzymskich \u017co\u0142nierzy w Jerozolimie powiedzia\u0142 Paw\u0142owi, \u017ce on naby\u0142 je za „wielk\u0105 sum\u0119”. Ale Pawe\u0142 m\u00f3g\u0142 mu odpowiedzie\u0107: „A jam si\u0119 Rzymianinem urodzi\u0142” (Dz.Ap. 22,28). Posiadanie takiego prawa by\u0142o bardzo wielkim przywilejem.<\/p>\n
Gdy Stary Testament by\u0142 t\u0142umaczony z hebrajskiego na j\u0119zyk grecki, zosta\u0142o u\u017cyte s\u0142owo ek-klesia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sprawowanie si\u0119 s\u0142ugi w Domu Bo\u017cym Chrze\u015bcija\u0144ska\u00a0 s\u0142u\u017cba w swym wznios\u0142ym charakterze jest pi\u0119knym przedmiotem, kt\u00f3rym zajmuje si\u0119 Duch \u015awi\u0119ty w listach do Tymoteusza i Tytusa. Dowiadujemy si\u0119 z nich, jak s\u0142uga Ewangelii ma si\u0119 zachowywa\u0107 w \u015bwiecie i w\u00a0 Zgromadzeniu: jak ca\u0142kowicie jest zale\u017cny od Pana, jak ma przestrzega\u0107 prawdy i wype\u0142nia\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107, jak… Czytaj dalej Sprawowanie si\u0119 s\u0142ugi w Domu Bo\u017cym<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[58,8,9,12,40,52,63,65],"tags":[71,75,74,76,77,78,81,89,91,100,104,117],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/52"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=52"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/52\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=52"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=52"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=52"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}