Tak m\u00f3wi Pan<\/p>\n
W jaki spos\u00f3b maj\u0105 si\u0119 wierz\u0105cy zgromadza\u0107 wed\u0142ug S\u0142owa Bo\u017cego<\/p>\n
S\u0142owo\u00a0 Bo\u017ce\u00a0 os\u0105dza\u00a0 my\u015bli i intencje serca ludzkiego (Heb 4,12). Zdolne jest ono\u00a0\u00a0 uczyni\u0107 cz\u0142owieka Bo\u017cego doskona\u0142ym i ca\u0142kowicie zdatnym do ka\u017cdego dobrego dzie\u0142a (2 Tym 3,17).<\/p>\n
Dlatego te\u017c nie mo\u017cemy pozosta\u0107 w niepewno\u015bci co do sposobu zgromadzania si\u0119\u00a0 dzieci Bo\u017cych. S\u0142owo Bo\u017ce musi we wszystkim mie\u0107 decyduj\u0105ce znaczenie (Iza 8,20; Mat 4,4; Jan 17,17; l Pio 2,2).<\/p>\n
Z ca\u0142\u0105 powag\u0105 powinno by\u0107 badane ( Jan 5,39; Dz 17,11), zrozumiane (Mat 13,23; \u0141uk 24,45; Dz 8,30; Kol 3,16) i przestrzegane ( Eze 9,4; Iza 66,2.5; l Tes 2,13; Jak 1,21.25), gdy\u017c w\u00a0 przeciwnym razie wkroczymy na b\u0142\u0119dn\u0105 drog\u0119 (Mat 15,9; 22,29; Mar 7,7.9; Obj 22,18-19).<\/p>\n
l.\u00a0 Pan Jezus przebywa\u0142 tutaj na ziemi w\u015br\u00f3d Swych uczni\u00f3w, kt\u00f3rych da\u0142 Mu Ojciec (Jan 6,37). Zostali do Niego przyci\u0105gni\u0119ci (Jan 6, 44.65) dzi\u0119ki dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego (Jan 3,5.8) i Jego S\u0142owa (Jan 4,41; 8,47; Jak 1,18), aby otrzyma\u0107 od Niego \u017cycie wieczne (Jan 5,24; 17,27).<\/p>\n
Zgromadzali si\u0119 wko\u0142o Jego osoby (Mat 10,38; 19,27) i przestrzegali Jego przykaza\u0144 (\u0141k 10,1; Jan 10,4), a tak\u017ce trzymali si\u0119 Jego nauki (Mat 5,1.2; \u0141uk 11,1). Zanim odszed\u0142 od nich, zapewni\u0142 im spo\u0142eczno\u015b\u0107 ze Sob\u0105 (Mat 18,20;\u00a0 Jan 14, 18), gdy dwoje lub wi\u0119cej jest w Jego Imieniu zgromadzonych.<\/p>\n
2.\u00a0 Dokonawszy\u00a0 na\u00a0 krzy\u017cu\u00a0 oczyszczenia naszych grzech\u00f3w (Heb 1,3:1 Pio 2,24), zmartwychwsta\u0142 i usiad\u0142 po prawicy\u00a0 majestatu\u00a0 Bo\u017cego na wysoko\u015bciach (Rzy 8,34; Heb 10,12.13; 12,2), nad wszystkie ksi\u0119stwa i zwierzchno\u015bci, moce i panowania, i wszelkie imi\u0119 (Efz 1,20.21:1 Pio 3,22).<\/p>\n
Jest G\u0142ow\u0105 Swego Cia\u0142a, Zgromadzenia (Kol l, 18), kt\u00f3re z Nim umar\u0142o grzechowi i \u015bwiatu (Rzy 6,2,11; Kol 2,10), z Nim zosta\u0142o wzbudzone z umar\u0142ych (Kol 3,1-3) i z Nim przeniesione w niebieskie miejsca (Efz 2,5,6), gdzie znajduje si\u0119 On, nasze \u017cycie (Kol 3,4) i nasz pok\u00f3j (Efz 2,14).<\/p>\n
Jeste\u015bmy w Nim, umi\u0142owanym, u\u0142askawieni (Efz l,6), dope\u0142nieni (Kol 2,10) i obdarzeni wszelkimi duchowymi b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami w niebieskich miejscach (Efz l,3), jeste\u015bmy dziedzicami Boga, Jego wsp\u00f3\u0142dziedzicami, Jego Cia\u0142em – pe\u0142ni\u0105 Tego, Kt\u00f3ry wszystko we wszystkich nape\u0142nia (Efz 1,23).<\/p>\n
3.\u00a0 Zanim wst\u0105pi\u0142 do nieba (\u0141uk 24,51), obieca\u0142 Swym uczniom, \u017ce nie pozostawi ich jako sieroty (Jan 14,18), lecz b\u0119dzie prosi\u0142 Ojca, aby po Jego wst\u0105pieniu do nieba (Jan l6,7) i wej\u015bciu do chwa\u0142y (\u0141uk 24,26; Jan 7,37-39; Dz 2,33) zes\u0142a\u0142 na Jego miejsce Or\u0119downika, Kt\u00f3ry\u00a0 pozostanie z nimi na zawsze. Jest to Duch \u015awi\u0119ty (Jan 14,16. 26), Duch obietnicy (\u0141uk 24,49; Dz 2,33), kt\u00f3ry uwielbi\u0142 Go w\u015br\u00f3d uczni\u00f3w (Jan 16,13.14:1 Ko 12, 3) i sprawi\u0142, \u017ce ci\u0105gle mog\u0105 korzysta\u0107 z obecno\u015bci Jego i Ojca (Jan 15,26; l6,14.15;Efz 2,18:3, 16.17; l Jan 1,3; 2,24.27; 4,13).<\/p>\n
4.\u00a0 \u015awiat nie mo\u017ce\u00a0 otrzyma\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego, lecz tylko ci, kt\u00f3rzy uwierz\u0105 w Pana Jezusa (Jan 6,37.39; 2 Kor 1,22; Gal 3,2-5.14; 4 ,6; Efz 1,13 ).<\/p>\n
5.\u00a0 Taka\u00a0 by\u0142a\u00a0 obietnica\u00a0 naszego \u0142askawego Pana! Do Swoich skierowa\u0142 wezwanie, aby oczekiwali tego chwalebnego wype\u0142nienia po Swoim wniebowst\u0105pieniu (\u0141uk 24,49), co te\u017c si\u0119 sta\u0142o. Dar Ducha \u015awi\u0119tego najpierw otrzymali wierz\u0105cy hebrajczycy (Dz 2,1-4.33.37-38); a p\u00f3\u017aniej i wierz\u0105cy z narod\u00f3w (Dz 10,44-46).<\/p>\n
6.\u00a0 W zes\u0142anym z nieba Duchu \u015awi\u0119tym wierz\u0105cy \u017bydzi i poganie zostali ochrzczeni do jednego Cia\u0142a (l Kor 12,13; Kol 1,16-23; 3,15).<\/p>\n
To jest Cia\u0142o Chrystusa (Rzy 12,5; l Kor 12, 27) albo Zgromadzenie, kt\u00f3re pochodzi z\u00a0 Jego cia\u0142a i Jego ko\u015bci (Efz 5,29-32).<\/p>\n
Jest \u015bwi\u0105tyni\u0105 Bo\u017c\u0105 (2 Kor 6,l6;Ef 2,20-22), w kt\u00f3rej wszyscy wierz\u0105cy s\u0105 jednym Duchem z Panem (l Kor 6,17), Chrystusem, nadziej\u0105 chwa\u0142y (Kol 1,27) posiadaj\u0105 i s\u0105 wsp\u00f3lnikami\u00a0 boskiej natury (2 Pio 1,4).<\/p>\n
Cia\u0142o Chrystusowe, z\u0142o\u017cona z \u017byd\u00f3w i narod\u00f3w \u015bwi\u0105tynia Ducha Bo\u017cego, to wielka tajemnica, zakryta od wiek\u00f3w i pokole\u0144 (Kol 1,24-28), lecz teraz objawiona Jego \u015bwi\u0119tym przez Ducha (Ef 3, 1-11; 5,29-32).<\/p>\n
7.\u00a0 Duch\u00a0 \u015awi\u0119ty\u00a0 nie tylko daje\u00a0 \u015bwiadectwo wierz\u0105cym, i\u017c s\u0105 dzie\u0107mi Bo\u017cymi (Rzy 8,15-17; Ga 4,6), ale tak\u017ce wlewa w ich serca ufno\u015b\u0107 (2 Kor 5,5.6).<\/p>\n
Jest On r\u0119kojmi\u0105 ich dziedzictwa (Efz l, 13. 14), powoduje w nich owoc: mi\u0142o\u015b\u0107, rado\u015b\u0107, pok\u00f3j, pob\u0142a\u017cliwo\u015b\u0107, uprzejmo\u015b\u0107,\u00a0 dobrotliwo\u015b\u0107, wierno\u015b\u0107, wstrzemi\u0119\u017aliwo\u015b\u0107 (Gal 5,22), udziela im zmys\u0142u Chrystusowego oraz pozwala\u00a0 dochodzi\u0107 im nawet g\u0142\u0119bi bosko\u015bci (Jan 16,13-15; l Kor 2, 9-16) i poznawa\u0107 wszystkie rzeczy (l Jan 2,20).<\/p>\n
Uczyniwszy wierz\u0105cych cz\u0142onkami jednego Cia\u0142a w Chrystusie (Rzy 12,5), Duch \u015awi\u0119ty daje im dary (Rzy 12,3-8; Efz 4,7; 1 Pio 4,10), wprawdzie ka\u017cdemu jak On chce (l Kor 12,11; Heb 2,4).<\/p>\n
Dary te maj\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 zbudowaniu Cia\u0142a, aby\u015bmy wszyscy doszli do jedno\u015bci wiary i znajomo\u015bci Syna Bo\u017cego, do dojrza\u0142ego m\u0119\u017ca (Efz 4,11-16).Pismo upomina nas,aby\u015bmy d\u0105\u017cyli do otrzymania dar\u00f3w (l Kor 12,31), \u0107wiczyli si\u0119 w nich i czynili z nich u\u017cytek (R\u017cy 12,5-6; l Kor 12, 14; l Tym 4,13-16; 2 Tym 1,7; l Pio 4,10.11).<\/p>\n
8.\u00a0 Ca\u0142y\u00a0 Ko\u015bci\u00f3\u0142\u00a0 Chrystusa\u00a0 jest nie tylko powo\u0142any do istnienia dzi\u0119ki wierze\u00a0 zbawionych w Imi\u0119 Jezusa, zamieszkany i\u00a0 wybudowany\u00a0 przez Ducha, lecz w r\u00f3\u017cnych miejscach znajdujemy tak\u017ce upomnienia skierowane do wierz\u0105cych, aby nie opuszczali zej\u015bcia (Heb 10,25) do Jego\u00a0 Imienia (Mat 18,20; l Kor 5,4).<\/p>\n
Jego Imi\u0119, wiara w nie to jedyne\u00a0 drzwi\u00a0 do wej\u015bcia; wierz\u0105cy byli te\u017c upomnieni, aby\u00a0 s\u0142abych w wierze przyjmowa\u0107 (Rzy 14,1), duch\u00f3w do\u015bwiadcza\u0107 (l Jan 4,1; Obj 2,2; Dz 9,26.27).<\/p>\n
Zabroniono im tak\u017ce mie\u0107\u00a0 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z niewierz\u0105cymi (2 Kor 6,14-18).<\/p>\n
A poniewa\u017c\u00a0 fa\u0142szywi\u00a0 bracia\u00a0 po kryjomu chc\u0105 si\u0119 wkra\u015b\u0107 do grona zbawionych (Gal 2,4), nale\u017cy ostrzega\u0107 niedba\u0142ych (l Tes 5,14) ,nie obcowa\u0107 z tymi, co chodz\u0105 nieporz\u0105dnie, wbrew\u00a0 S\u0142owu Bo\u017cemu (Rzy 16,17.18; 2 Tes 3,6-14), a nie tylko usun\u0105\u0107 spo\u015br\u00f3d siebie z\u0142o\u015bnika (l Kor 5,9-13), lecz tak\u017ce pociesza\u0107 trwo\u017cliwych (l Tes 5,14),\u00a0 b\u0142\u0105dz\u0105cych nak\u0142oni\u0107 \u0142agodnie do powrotu (Gal 6,1), a pokutuj\u0105cym odpuszcza\u0107 (2 Kor 2,2-7).<\/p>\n
Wierz\u0105cy nie powinni zapomina\u0107 o tym, \u017ce jakkolwiek jest ich wielu, stanowi\u0105 jedno Cia\u0142o (l Kor 10,16.17) i \u017ce troch\u0119 kwasu mn\u00f3stwo\u00a0 zakwasza (1 Kor 5,6-8; Gal 5,9; Heb 12,15,16).<\/p>\n
Dlatego Pismo upomina ich, aby nie tylko wyrazili sw\u0105 dezaprobat\u0119 wobec z\u0142ego,ale tak\u017ce ukarali je i odczuli boski smutek (2 Kor 7.11.12).<\/p>\n
W taki spos\u00f3b zgromadzaj\u0105c si\u0119, maj\u0105 r\u00f3wnie\u017c napomina\u0107 si\u0119 wzajemnie (Heb 10,25), w Duchu i w modlitwie budowa\u0107 si\u0119 i pociesza\u0107 (Rzy\u00a0 15, 14; Jud 20.21; l Tes 5,11), a Duchowi Pa\u0144skiemu pozostawi\u0107 jak najwi\u0119ksz\u0105 swobod\u0119 dzia\u0142ania (2 Kor 3,17), aby dary, kt\u00f3re uwa\u017ca za odpowiednie, znalaz\u0142y swoje zastosowanie i mog\u0142y si\u0119\u00a0 rozwija\u0107 wed\u0142ug Jego upodobania (l Kor 14,30.31:1 Te 5,19.20).<\/p>\n
W\u00a0 Nowym\u00a0 Testamencie\u00a0 czytamy o\u00a0 wierz\u0105cych zgromadzonych w pierwszy dzie\u0144 tygodnia (Dz 20, 7) w celu wsp\u00f3lnego \u0142amania chleba i dla obchodzenia \u015bmierci Pana, w oczekiwaniu Jego powt\u00f3rnego przyj\u015bcia (l Kor 11,25.26).<\/p>\n
9.Ci, kt\u00f3rzy przyjmowali jakiekolwiek imi\u0119 a wi\u0119c tworzyli sekt\u0119 i nie\u00a0 poprzestawali\u00a0 na skromnym imieniu\u00a0 „chrystianie”\u00a0 (Dz 11,26:1 Pi 4,16) lub na przezwisku\u00a0 „sekta\u00a0 nazarejczyk\u00f3w” (Dz 24,5), bywali poddawani krytyce (l Kor 1,12 13; 3,3-9).<\/p>\n
Co prawda i tacy byliby ganieni, kt\u00f3rzy – zamiast zachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha w zwi\u0105zce pokoju (Efz 4,3), aby osi\u0105gn\u0105\u0107 jedno\u015b\u0107 wiary (Efz 4,13) – od\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119 dla utworzenia spo\u0142eczno\u015bci, ktore nie s\u0105 zgodne z Duchem \u015awi\u0119tym i Jemu podporz\u0105dkowane.<\/p>\n
10.\u00a0 Pismo\u00a0 \u015awi\u0119te\u00a0 zapewnia nas o obecno\u015bci Pana Jezusa za po\u015brednictwem Ducha\u00a0 \u015awi\u0119tego\u00a0 w Zgromadzeniu, kt\u00f3re sk\u0142ada si\u0119 z cz\u0142onk\u00f3w\u00a0 Jego Cia\u0142a.<\/p>\n
Gdy wierz\u0105cy\u00a0 uznaj\u0105\u00a0 j\u0105 i uwa\u017caj\u0105 nie tylko za nauk\u0119, lecz za \u017cyw\u0105 prawd\u0119, wtedy dzia\u0142a tam obiecana moc Bo\u017ca (Mat 18,15-19).<\/p>\n
Ona za\u015b kieruje, s\u0105dzi, prowadzi, b\u0142ogos\u0142awi, uczy i napomina\u00a0 (Dz 5,1-14; 13,1-4; l Kor 5,4-13; 11,20-32; 14,24.25; 2 Kor 2,6.7).<\/p>\n
11.\u00a0 Gdzie s\u0105\u00a0 wi\u0119c\u00a0 p\u0142atni kaznodzieje, wykszta\u0142ceni na uniwersytetach i ordynowani zgodnie z ludzkimi\u00a0 przepisami oraz inni dostojnicy ko\u015bcielni?<\/p>\n
Wprawdzie S\u0142owo Bo\u017ce m\u00f3wi o pouczeniu i krasom\u00f3stwie (Mat 11,25-27; 13,10-16.51.52; \u0141uk 24 25.27.44-48; Dz 4,13-20; 18,24-28; l Kor l, 17; 2,16; 2 Kor 10,10; Gal 1,21.23), o uposa\u017ceniu (Dz 18,3; 20,33-35; l Kor 4,11.12; 9,7-18; 2 Ko 12,7-9; 12,13-18; Fip 4,10-18; l Tes 2,9; 2 Tes 3,7.8; l Pio 5,1-3).<\/p>\n
Wspomina tak\u017ce o ordynowanych (ustanowionych) starszych (nazwanych tak\u017ce biskupami i prze\u0142o\u017conymi) (Dz 14,23) oraz o diakonach (s\u0142ugach) w niekt\u00f3rych zgromadzeniach Nowego Testamentu, ale wyznaczanych tylko przez aposto\u0142\u00f3w (Dz 14, 23) lub przez takich, kt\u00f3rzy, jak Tymoteusz i Tytus byli obdarzeni szczeg\u00f3lnym darem Ducha \u015awi\u0119tego (2 Tym 1,6) albo upowa\u017cnieni przez jednego z aposto\u0142\u00f3w (Tyt 1,5) mogli obiera\u0107 starszych (l Tym 3,1-13; 5,17-22; Tyt 1,5-9; Dz 6,3.6).<\/p>\n
Czytamy te\u017c, \u017ce w owych dniach\u00a0 Duch\u00a0 i jego dary by\u0142y udzielane przez w\u0142o\u017cenie r\u0105k (Dz 8,15 -19; 9,17; 19,6; l Tym 4,14; 2 Tym 1,6).<\/p>\n
Obecnie czynno\u015b\u0107 ta sta\u0142a si\u0119 zwyczajn\u0105 form\u0105, pozbawion\u0105 mocy, podobnie jak\u00a0 namaszczanie chorego olejkiem (Jak 5,14).<\/p>\n
Mimo to nigdzie nie czytamy, \u017ceby same zgromadzenia wybiera\u0142y sobie prze\u0142o\u017conych albo mog\u0142y udziela\u0107\u00a0 dar\u00f3w, a\u00a0 zupe\u0142nie wykluczon\u0105 rzecz\u0105 jest otrzymywanie dar\u00f3w i urz\u0119d\u00f3w\u00a0 dzi\u0119ki\u00a0 pieni\u0105dzom lub w\u0142adzy pa\u0144stwowej.<\/p>\n
Tylko Pan \u017cniwa, Arcypasterz (Mat 9,37.38; Ef 4,7.8) albo kto\u015b, kto obdarzony autorytem i moc\u0105 przez Pana samego, a nie upowa\u017cniony przez jaki\u015b ko\u015bci\u00f3\u0142, m\u00f3g\u0142by\u00a0 udziela\u0107\u00a0 dar\u00f3w i\u00a0\u00a0 ustanawia\u0107 urz\u0119dy.<\/p>\n
Gdyby kto\u015b dostarczy\u0142 dowodu, \u017ce posiada taki autorytet, aby mianowa\u0107 prze\u0142o\u017conych\u00a0 oraz\u00a0 ma moc, by udziela\u0107 duchowych dar\u00f3w, to i\u00a0 teraz m\u00f3g\u0142by tym s\u0142u\u017cy\u0107 Zgromadzeniu.<\/p>\n
Lecz je\u015bli nikt w wystarczaj\u0105cy spos\u00f3b nie mo\u017ce udowodni\u0107, \u017ce posiada taki\u00a0\u00a0 autorytet i moc, to w takim razie przyw\u0142aszcza je sobie i\u00a0 narusza\u00a0 prawa\u00a0 Ducha\u00a0 \u015awi\u0119tego.<\/p>\n
12.\u00a0 Chocia\u017c aposto\u0142owie w niekt\u00f3rych zgromadzeniach wyznaczali nadzorc\u00f3w i innych oraz udzielali duchowych dar\u00f3w, Duchowi \u015awi\u0119temu nie przeszkadza\u0142o to wzbudza\u0107 dary i powo\u0142ywa\u0107 s\u0142ug do s\u0142u\u017cby bez jakiegokolwiek\u00a0 po\u015brednictwa ze strony aposto\u0142\u00f3w (Dz 18,24-28; l Kor 3,6;l6,15).<\/p>\n
Wierz\u0105cych upominano (l Kor 16,16; l Tes\u00a0 5, 12; Heb 13,19), aby byli im uleg\u0142ymi\u00a0 w boja\u017ani Chrystusowej (Efz 5,21) i \u015bwietle Jego S\u0142owa (Dz 17,11).<\/p>\n
Czy mia\u0142oby teraz by\u0107 inaczej, gdy wszelka moc apostolska przesta\u0142a istnie\u0107 w\u00a0 spos\u00f3b jawny?<\/p>\n
Nie, w obecnym upadku nie pozostaje nic innego jak tylko spogl\u0105da\u0107 na\u00a0 b\u0142ogos\u0142awionego Rzecznika,\u00a0 Kt\u00f3ry\u00a0 pozostanie przy nas na wieki (Jan 4,16; l Jan 2,27) i zawsze b\u0119dzie obecny w Ko\u015bciele.<\/p>\n
Z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 musimy uzna\u0107 i przyj\u0105\u0107 takie dary, kt\u00f3re Jemu podoba si\u0119 wzbudza\u0107 i „rozdziela\u0107 ka\u017cdemu, jak chce” (l Kor 12,11).<\/p>\n
Wiemy, \u017ce w ostatnich czasach pojawi\u0105\u00a0 si\u0119 gadu\u0142y, fa\u0142szywi nauczyciele (2 Kor 11,13-15 ), bezbo\u017cni ludzie, kt\u00f3rzy opieraj\u0105 si\u0119 prawdzie, wprowadzaj\u0105 ludzi na b\u0142\u0119dne drogi, szerz\u0105 nauki, wa\u015bnie i stare babskie ba\u015bnie (Dz 20,29.30; l Ty 3,1-9; 4,3.4; Tyt 1,12-16; 2 Pit 2; 3,3-7:1 Jan 2,18.19; 4,1; Jud 23).<\/p>\n
Musimy wi\u0119c s\u0142ucha\u0107 Pana, od\u0142\u0105czaj\u0105c\u00a0 si\u0119 od wszystkiego i oczyszczaj\u0105c si\u0119 (Mat 7,15-20;18, 17; Jan 10,5; Efz 5,11; l Tym 4,7.12.16;6,3-11; 2 Tym 2,14; 3,15; Tyt 2,7.8; 3,9-11; Heb 13,13; 2 Jan 8-11; Obj 2,14.15.20; 18,4), d\u0105\u017c\u0105c do sprawiedliwo\u015bci, wiary, mi\u0142o\u015bci i pokoju z\u00a0 tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca (2 Tym 2,22; Jud 20.21).<\/p>\n
B\u00f3g m\u00f3wi:\u00a0 „S\u0142uchajcie i b\u0105d\u017acie pos\u0142uszni!” (l Sam 15,22).<\/p>\n
„Niech B\u00f3g b\u0119dzie prawdziwy, a wszelki cz\u0142owiek k\u0142amc\u0105” (Rzy 3,4).<\/p>\n
„Wszystkiego do\u015bwiadczajcie, a co dobre, tego si\u0119 trzymajcie” (l Tes 5,21).<\/p>\n
„Kto umie dobrze czyni\u0107, a nie czyni, grzech ma” (Jak 4,17).<\/p>\n
„Niech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci\u00a0 ka\u017cdy, kt\u00f3ry wzywa imienia Pa\u0144skiego” (2 Tym 2 ,19).<\/p>\n
„Nienawid\u017acie z\u0142a, a trzymajcie si\u0119 dobrego” (Rzy 12,9).<\/p>\n
„Je\u015bli to wiecie, b\u0142ogos\u0142awieni jeste\u015bcie, je\u015bli to uczynicie” (Jan 13,17).<\/p>\n
„Nie zasmucajcie Ducha \u015awi\u0119tego” (Efz 4,30). „Ducha\u00a0 nie\u00a0 zagaszajcie”\u00a0 (l Tes 5, 19).<\/p>\n
Tak m\u00f3wi\u00a0 Pan. A je\u015bli ja\u00a0 zgromadzam si\u0119 w inny spos\u00f3b, \u015bwiadczy to albo o\u00a0 mojej niewiedzy, albo o samowoli i niepos\u0142usze\u0144stwie, poza tym tworz\u0119 lub akceptuj\u0119 istnienie jakiej\u015b sekty, spo\u0142eczno\u015bci lub nauki, kt\u00f3ra jest w sprzeczno\u015bci z zasadami Bo\u017cymi; a zasadami tymi s\u0105 jedno\u015b\u0107 wiary i jedno\u015b\u0107\u00a0 Ducha.<\/p>\n
„Przemawiam jako do rozs\u0105dnych;\u00a0 rozs\u0105d\u017acie, co\u00a0 m\u00f3wi\u0119” (l Kor 10,15); „albowiem nie\u00a0 mo\u017cemy tego, co\u015bmy widzieli i s\u0142yszeli, nie m\u00f3wi\u0107 (Dz 4,20).<\/p>\n
Id\u017amy\u00a0\u00a0\u00a0 za\u00a0\u00a0\u00a0 Nim<\/p>\n
„Owce\u00a0 Moje\u00a0 g\u0142osu\u00a0 Mego\u00a0 s\u0142uchaj\u0105, a\u00a0 Ja je znam i id\u0105 za Mn\u0105” (Jan 10, 4.27).<\/p>\n
Przytaczamy wydarzenia, kt\u00f3re zasz\u0142y po zmartwychwstaniu Pana. Niestety, zdarzaj\u0105 si\u0119 one i dzi\u015b w\u015br\u00f3d wierz\u0105cych, co \u015bwiadczy o niepos\u0142usze\u0144stwie wobec Niego. W ow\u0105 pami\u0119tn\u0105 noc, kiedy Jezus zosta\u0142 pojmany, rzek\u0142 do uczni\u00f3w po ustanowieniu wieczerzy, \u017ce dla nich jest po\u017cyteczne, aby odszed\u0142, poniewa\u017c wtedy b\u0119dzie zes\u0142any\u00a0 Jego Pe\u0142nomocnik (Or\u0119downik, Pocieszyciel – Jan 16,7; 14,26). Zgodnie z obietnic\u0105 Chrystusa uczniowie mieli oczekiwa\u0107 zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w Jerozolimie, przede wszystkim za\u015b Jego samego, gdy\u017c powiedzia\u0142; „Maluczko, a nie ujrzycie mnie, i zasi\u0119 maluczko, a ujrzycie mnie” (Jan 16,17). Otrzymawszy Ducha \u015awi\u0119tego, wierz\u0105cy\u00a0 zostali obdarzeni Jego moc\u0105 i wprowadzeni w znajomo\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 ku czynieniu woli Jego, aby mogli kroczy\u0107 drog\u0105, kt\u00f3r\u0105 wyznaczy\u0142 im w Swym S\u0142owie (Ps 32,8; 37,5), tym wi\u0119ksz\u0105 wi\u0119c ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 za samowolne czyny.<\/p>\n
Jerozolima by\u0142a miastem b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw dop\u00f3ty, dop\u00f3ki Pan nie zosta\u0142 odrzucony, w nast\u0119pstwie czego miasto to zosta\u0142o os\u0105dzone, B\u00f3g jednak zwleka\u0142 z wykonaniem s\u0105du (\u0141uk 13,33-34; 21 20), poniewa\u017c mieszka\u0142 w niej lud, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 uratowany. Ludzie ci mieli jeszcze otrzyma\u0107 \u015bwiadectwo Bo\u017ce przy i po zes\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego, aby uszli s\u0105du i aby skorzystali z niebieskich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw b\u0119d\u0105cych udzia\u0142em tych, kt\u00f3rzy przyj\u0119li Syna Bo\u017cego (Dz 2,41.47; 4,4; 5.14.42) B\u00f3g nie chce, aby ktokolwiek zgin\u0105\u0142, tym bardziej z Jego ludu starotestamentowego, kt\u00f3remu pob\u0142a\u017ca\u0142 i kt\u00f3rego we wielkiej cierpliwo\u015bci znosi\u0142 (Iza 63,7-11). Aposto\u0142 Pawe\u0142, pragn\u0105cy gorliwie s\u0142u\u017cy\u0107 swemu ludowi, mia\u0142 w Jerozolimie widzenia i objawienia oraz otrzyma\u0142 pos\u0142annictwo do narod\u00f3w (Dz 22,17-21).<\/p>\n
Uczniowie opu\u015bcili Jerozolim\u0119, lecz Pan szed\u0142 w mi\u0142o\u015bci za nimi, aby zawr\u00f3ci\u0107 ich na\u00a0 wskazane miejsce. Jezus przytacza podobie\u0144stwo, jak pewien cz\u0142owiek opu\u015bci\u0142 Jerozolim\u0119, miasto b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, i uchodzi\u0142 do miasta przekle\u0144stwa – Jerycha. W tej ucieczce wpad\u0142 w r\u0119ce zb\u00f3jc\u00f3w, tj w moc szatana, od kt\u00f3rego zosta\u0142 uratowany przez mi\u0142osiernego Samarytanina, tzn. przez Jezusa samego.<\/p>\n
W dzie\u0144 zmartwychwstania Pana dwaj z uczni\u00f3w Jego opu\u015bcili miejsce przebywania Pana z ucznia mi przed Jego \u015bmierci\u0105, udaj\u0105c si\u0119 do wsi Emaus, oddalonej o dwie i p\u00f3\u0142 godziny drogi od Jerozolimy (\u0141uk 24,13). A przecie\u017c odebrali ju\u017c\u00a0 wiadomo\u015b\u0107 od niewiast, \u017ce Chrystus \u017cyje, ale to nie przekona\u0142o ich, mimo, \u017ce tak cz\u0119sto przed \u015bmierci\u0105 m\u00f3wi\u0142 im o Swym zmartwychwstaniu. Dok\u0105d by ich ta samowolna droga zaprowadzi\u0142a? Ich \u017cycie duchowe zanika\u0142oby tym wi\u0119cej, im bardziej by si\u0119 oddalali, gdyby Pan w Swej \u0142asce nie szed\u0142 za nimi, nie przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do nich i nie da\u0142 si\u0119 im pozna\u0107. W Swej nieograniczonej mi\u0142o\u015bci Zbawiciel pod\u0105\u017ca zawsze za ka\u017cdym ze Swoich, by zawr\u00f3ci\u0107 go z drogi niepos\u0142usze\u0144stwa.Uczniowie rozmawiali o Jezusie, co i my powinni\u015bmy czyni\u0107.<\/p>\n
Cho\u0107 mi\u0142owali Pana, ich serca by\u0142y smutne, gdy\u017c nie wierzyli Jego s\u0142owu.<\/p>\n
Jezus\u00a0 wzbudza w nas pa\u0142aj\u0105ce serce; kiedy ono zostanie wzruszone, wtedy\u00a0 odczuwamy Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Tak by\u0142o z uczniami; gdy rozmawia\u0142 z nimi, ich serca obudzi\u0142y si\u0119 i zacz\u0119\u0142y pa\u0142a\u0107, a gdy da\u0142 si\u0119 im pozna\u0107 przy \u0142amaniu chleba, symbolu Jego \u015bmierci, zrozumieli, \u017ce miejsce ich jest w\u015br\u00f3d wsp\u00f3\u0142braci. Pan bowiem chce\u00a0 mie\u0107 zbawionych wko\u0142o Siebie – tam, gdzie On przebywa wed\u0142ug Swej obietnicy (Mat 16,20).<\/p>\n
Nast\u0119pne dwie i p\u00f3\u0142 godziny drogi powrotnej nie by\u0142y bezowocne, poniewa\u017c podzielili si\u0119 z aposto\u0142ami i innymi zgromadzonymi wiadomo\u015bci\u0105 o spotkaniu si\u0119 z Mistrzem. Pan sam stan\u0105\u0142 w\u015br\u00f3d nich ze s\u0142owami pokoju, pokaza\u0142 im zranione r\u0119ce, bok i nogi, a wszyscy si\u0119 cieszyli.\u00a0 Przede wszystkim On jest nape\u0142niony rado\u015bci\u0105, gdy widzi Swoich wko\u0142o Siebie, poucza ich i widzi ich szcz\u0119\u015bliwymi. Sercu ludzkiemu nie\u0142atwo poj\u0105\u0107 objawienie Bo\u017ce pomimo jawnych dowod\u00f3w. Owi uczniowie, jak i dzi\u015b wierz\u0105cy, mimo dowodu zmartwychwstania Pana w\u0105tpili (\u0141uk 24,41).<\/p>\n
Opuszczanie\u00a0 wsp\u00f3lnych\u00a0 zej\u015b\u0107 dzieci Bo\u017cych przynosi niepowetowan\u0105 strat\u0119, do czego d\u0105\u017cy wr\u00f3g ludu Bo\u017cego, kt\u00f3ry chce odsun\u0105\u0107 go jak najdalej od S\u0142owa i spo\u0142eczno\u015bci \u015bwi\u0119tych. Lecz Pan, zawsze pe\u0142en \u0142askawo\u015bci i\u00a0 dobrotliwo\u015bci, zni\u017ca si\u0119 do naszego poziomu, aby wznieci\u0107 w nas wiar\u0119 i zaufanie do Siebie. Przy\u00a0 pierwszym pojawieniu si\u0119 Chrystus\u00a0 przypomina\u00a0 uczniom\u00a0 o obietnicy zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego (\u0141uk 24,49).<\/p>\n
Tomasz, jeden z aposto\u0142\u00f3w, zaniedba\u0142 schodzenia si\u0119 z drugimi i poni\u00f3s\u0142 duchow\u0105 strat\u0119. By\u0142 z natury troch\u0119 powolny i leniwy, ale nie by\u0142 niewierz\u0105cy. Lecz czy i dzi\u015b nie widzi si\u0119 w\u015br\u00f3d wierz\u0105cych zaniedbywania zgromadzania si\u0119 do imienia Pana i czy nie przewa\u017ca ufno\u015b\u0107 w\u00a0 samego siebie?<\/p>\n
Nie\u00a0 chce\u00a0 On, aby\u015bmy byli duchowo opieszali i gnu\u015bni wzgl\u0119dem Niego, S\u0142owa Bo\u017cego i Jego ludu. Lecz w Swej \u0142asce przychodzi nam jak Tomaszowi z pomoc\u0105, okazuj\u0105c wielk\u0105 cierpliwo\u015b\u0107 i czu\u0142o\u015b\u0107. Jak dobrze uczyni\u0142 Tomasz, \u017ce pos\u0142ucha\u0142 si\u0119 aposto\u0142\u00f3w i by\u0142 obecny przy nast\u0119pnym spotkaniu z Panem. Utraci\u0142 jednak wiele b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw przez opuszczenie pierwszego\u00a0 zgromadzenia, nie b\u0119d\u0105c przy tym, jak Maria oznajmi\u0142a o zmartwychwstaniu Jezusa (Jan 20,17-18).<\/p>\n
Wiele zbawionych znajduje si\u0119 w podobnym stanie duchowym jak Tomasz. Niema\u0142o\u00a0 przebudzonych dusz chcia\u0142oby najpierw widzie\u0107 pewne zjawiska, mie\u0107 jakie\u015b objawienia w \u015bnie lub dozna\u0107 radosnych uczu\u0107, a potem wierzy\u0107, \u017ce Pan Jezus uczyni\u0142 dla nich wszystko na krzy\u017cu. Lecz podstaw\u0105 pokoju jest wiara w S\u0142owo Bo\u017ce, kt\u00f3re m\u00f3wi: „B\u0142ogos\u0142awieni, kt\u00f3rzy nie widzieli, a uwierzyli”. Wiara Tomasza nie odpowiada stanowisku synostwa.<\/p>\n
Ukazanie si\u0119 Pana opisane w ewangelii Jana 21 jest trzecim z kolei, prawdopodobnie\u00a0\u00a0 mia\u0142o ono miejsce w po\u0142owie czterdziestu dni jego pobytu na ziemi po zmartwychwstaniu. Tu – zgodnie z Jego zleceniem – spotykamy uczni\u00f3w w Galilei. Chrystus mia\u0142 si\u0119 z nimi spotka\u0107 na pewnej g\u00f3rze, a nie nad morzem (Mat 28,16). Kilku aposto\u0142\u00f3w nam\u00f3wionych przez Piotra posz\u0142o za nim nad morze \u0142owi\u0107 ryby, a przecie\u017c Pan rzek\u0142 na pocz\u0105tku do niego i innych: „P\u00f3jd\u017acie za Mn\u0105,a uczyni\u0119 was rybakami ludzi” (Mat 4,19). To post\u0119powanie nie by\u0142o zgodne z my\u015blami Bo\u017cymi. Jak pr\u0119dko zapomina si\u0119 o tym, do czego Pan nas powo\u0142a\u0142 i wybra\u0142. Cz\u0119sto zdarza si\u0119 wierz\u0105cym, \u017ce wracaj\u0105 do starych przyzwyczaje\u0144 i sk\u0142onno\u015bci, jednak Chrystus uwalnia od starych na\u0142og\u00f3w. Cia\u0142o nasze jest tak\u017ce przeciwne Duchowi. Piotr przez sw\u00f3j z\u0142y przyk\u0142ad poci\u0105gn\u0105\u0142 za sob\u0105 innych,\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n
Pi\u0119kne jest jednak to, \u017ce Pan bardzo wcze\u015bnie zaj\u0105\u0142 si\u0119 nimi w ich samowolnej pracy, przygl\u0105da\u0142 si\u0119 im ze wsp\u00f3\u0142czuciem i czeka\u0142 cierpliwie, aby im us\u0142u\u017cy\u0107, „Pierwej ni\u017c zawo\u0142aj\u0105, Ja si\u0119 ozw\u0119” (Iza 65,24). Jak delikatnie i \u0142agodnie post\u0119puje Pan ze Swymi, kt\u00f3rzy Go zasmucaj\u0105. Pomimo wszystko zagadn\u0105\u0142 ich s\u0142owami:”Dzieci!\u201d. Zwraca si\u0119 tak do Piotra, kt\u00f3ry odwa\u017cy\u0142 si\u0119 powiedzie\u0107: „Nie znam tego cz\u0142owieka” i do\u00a0 Tomasza, kt\u00f3ry rzek\u0142: „Nie wierz\u0119”. W swym niepos\u0142usze\u0144stwie nie zauwa\u017cymy nawet, jak daleko odsun\u0119li\u015bmy si\u0119 od Pana; im bli\u017cej za\u015b jeste\u015bmy\u00a0 Niego, tym wi\u0119cej korzystamy z Jego spo\u0142eczno\u015bci. W naszych czasach spotykamy coraz cz\u0119\u015bciej takich, kt\u00f3rzy byli lub chc\u0105 by\u0107 wodzami wierz\u0105cych, ale post\u0119puj\u0105 jak Piotr, przy czym poci\u0105gaj\u0105 za sob\u0105 innych. Lecz nad wszystkim g\u00f3ruje mi\u0142o\u015b\u0107\u00a0 i \u0142aska Pana naszego i to jest zdumiewaj\u0105ce, \u017ce w ka\u017cdej chwili mo\u017cemy na Nim spolega\u0107, gdy\u017c On jest zawsze ten sam; jakim by\u0142 wczoraj, takim jest i dzisiaj, i na zawsze.<\/p>\n
Potem\u00a0 uczniowie\u00a0 wr\u00f3cili si\u0119 do Jerozolimy. Pomi\u0119dzy 20 a 21 rozdzia\u0142em ewangelii Jana m\u00f3g\u0142 by\u0107 okres przerwy oko\u0142o dwudziestu dni.\u00a0 Zmartwychwstanie Pana przedstawione przez Mateusza jest zgodne z charakterem tej ewangelii, w kt\u00f3rej Jezus jest ukazany jako Mesjasz. Po zmartwychwstaniu znalaz\u0142 si\u0119 znowu w\u015br\u00f3d\u00a0\u00a0 biednych Galilijczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy Go przed \u015bmierci\u0105 tak ch\u0119tnie s\u0142uchali (\u0141uk 4,14-15). W por\u00f3wnaniu z 21 rozdzia\u0142em Jana, Mateusz informuje o pewnym spotkaniu Pana z uczniami w Galilei, a nie o Jego objawieniu. W Galilei Chrystus chcia\u0142 by\u0107 razem ze wzgardzonymi przez lud, poza obozem jerozolimskim, kt\u00f3ry Go odrzuci\u0142.<\/p>\n
Mateusz m\u00f3wi o spotkaniu Jezusa na g\u00f3rze z uczniami, zlekcewa\u017conymi Galilejczykami.Tam te\u017c Pan im powiedzia\u0142: \u201eId\u017acie tedy i czy\u0144cie uczniami wszystkie\u00a0 narody\u201d.\u00a0 Jako odrzucony kr\u00f3l wysy\u0142a ich do narod\u00f3w. Miejsca z Mateusza\u00a0 28 wskazuj\u0105 na \u0142ask\u0119 ratuj\u0105c\u0105, a z Jana 21 na \u0142ask\u0119 lecz\u0105c\u0105 – \u0142ask\u0119, kt\u00f3ra doprowadza do dawnego stanu. Lecz jak uczniowie wr\u00f3cili do stanu przed upadkiem, tak i ostatki izraelskie wr\u00f3c\u0105 ze swych dr\u00f3g, aby wej\u015b\u0107 w tysi\u0105cletnie\u00a0 kr\u00f3lestwo. Mimo wszystko Pan wyprowadza nas cudownie z naszych w\u0142asnych dr\u00f3g.<\/p>\n
Pobyt uczni\u00f3w na g\u00f3rze i nad morzem w Galilei to dwa osobne wydarzenia. Pierwsze jest zgodne ze zleceniem Pana, drugie odpowiada\u0142o ludzkiemu, naturalnemu sercu uczni\u00f3w.\u00a0 Mateusz informuje o jednym z tych fakt\u00f3w, nie chodzi tu jednak o g\u00f3r\u0119, gdzie Pan rozsta\u0142 si\u0119 z uczniami i sk\u0105d zosta\u0142 wzi\u0119ty do nieba (\u0141uk 24,50).<\/p>\n
Lecz i nad\u00a0 Morzem Tyberiadzkim aposto\u0142owie doznali b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, gdy w\u00a0 pos\u0142usze\u0144stwie i zale\u017cno\u015bci zastosowali si\u0119 do s\u0142owa Pa\u0144skiego (Przy 10,22). Niech On nas zachowa od\u00a0 spolegania na sobie i innych, w przeciwnym razie spotka nas zaw\u00f3d, smutek i rozczarowanie. Pan chce nam pokaza\u0107, jakimi jeste\u015bmy w rzeczywisto\u015bci i ods\u0142ania nam \u017ar\u00f3d\u0142o, sk\u0105d pochodzi owa\u00a0 ufno\u015b\u0107.<\/p>\n
\u201eKto ufa w sercu swym, g\u0142upi jest\u201d (Przy 28, 26). Aposto\u0142 Pawe\u0142 ostrzega tych, kt\u00f3rzy s\u0105dz\u0105, \u017ce wszystko wiedz\u0105 (l Kor 8,2; 3,18). Musimy czuwa\u0107 nad sob\u0105 i chodzi\u0107 przed Panem w samozaparciu i uleg\u0142o\u015bci wobec Niego, a tylko w ten spos\u00f3b mo\u017cemy zosta\u0107 zachowani od podst\u0119pu i mocy przeciwnika naszych dusz (Jud 24 – 25; Ps 16,2; Ps 34,9).<\/p>\n
W ma\u0142ej ksi\u0119dze Pie\u015bni nad Pie\u015bniami ogl\u0105damy Oblubienic\u0119, kt\u00f3ra utraci\u0142a\u00a0 spo\u0142eczno\u015b\u0107\u00a0 z Oblubie\u0144cem. Znajduje si\u0119 ona w osamotnieniu, doznaje niepokoju, a wko\u0142o niej jest ciemno. Taki jest stan serca wierz\u0105cego krocz\u0105cego bez\u00a0 spo\u0142eczno\u015bci z Panem i dzie\u0107mi Bo\u017cymi. Pyta si\u0119 podobnych sobie, kt\u00f3rzy chodz\u0105 tu i tam, o zdanie, o potwierdzenie s\u0142uszno\u015bci swego post\u0119powania, ale nie o zdanie swego Umi\u0142owanego. Lecz skoro dusza zostanie obudzona z\u00a0 duchowego u\u015bpienia, mi\u0142o\u015b\u0107 jej do Oblubie\u0144ca doprowadza j\u0105 do samooskar\u017cenia. Gdy o\u015brodkiem zainteresowania stanie si\u0119 w\u0142asne „ja” i \u015bwiat ma szeroki dost\u0119p do serca wierz\u0105cego, to nie dziwmy\u00a0 si\u0119, \u017ce w jego duszy zapanuje s\u0142abo\u015b\u0107, ciemno\u015b\u0107 i nie\u0142ad duchowy. Utracenie spo\u0142eczno\u015bci z Panem prowadzi r\u00f3wnie\u017c do zerwania z ludem Bo\u017cym, w takim stanie wierz\u0105cy staje si\u0119 zaprzeczeniem prawdziwego chrze\u015bcijanina, a tak\u017ce jest surowo potraktowany przez \u015bwiat (PnP 5,6-7).<\/p>\n
Jak\u0105\u00a0 powa\u017cn\u0105 nauk\u0119 i ostrze\u017cenie daje\u00a0 nam prorok Jeremiasz: „Je\u015bli zawr\u00f3cisz, tedy ci\u0119 przyprowadz\u0119 na powr\u00f3t, aby\u015b przede Mn\u0105\u00a0 sta\u0142 „. Do wiernego odnosi si\u0119 druga zasada:<\/p>\n
„Je\u015bli kosztowne od\u0142\u0105czysz od pospolitego, b\u0119dziesz jako usta Moje”, a nast\u0119pnie trzecia zasada: „Oni niech zawr\u00f3c\u0105 si\u0119 do ciebie, lecz ty nie zawracaj si\u0119 do nich” (Jer 15,19).<\/p>\n
Po stronie Bo\u017cej drzwi s\u0105 zawsze otwarte. Dlaczego wi\u0119c nie skorzysta\u0107 z mi\u0142o\u015bciwego wezwania? Umiej\u0119tno\u015b\u0107 oddzielenia kosztownego od pospolitego r\u00f3wna si\u0119 wyrokowi ust Bo\u017cych.\u00a0 Gdy zajmujemy takie stanowisko, nie przy\u0142\u0105czymy\u00a0 si\u0119 do niewiernych. S\u0142owo Pana skierowane do proroka aktualne jest zawsze dla wierz\u0105cych. Urzeczywistniajmy nauk\u0119, kt\u00f3ra jest oparta na\u00a0 S\u0142owie \u0142aski Bo\u017cej. Jest ono \u017ar\u00f3d\u0142em pociechy i zapewnieniem blisko\u015bci Pana. Przez piel\u0119gnowanie spo\u0142eczno\u015bci z Nim do\u015bwiadczamy w sercu\u00a0 rado\u015bci, przez co bywamy o\u017cywieni. Pos\u0142usze\u0144stwo wobec Boga prowadzi do od\u0142\u0105czenia od wielu rzeczy (2 Ty 2,21). Taka \u015bcie\u017cka jest uci\u0105\u017cliwa; \u015bwi\u0119te drogi s\u0105 samotnymi drogami.<\/p>\n
Oby w tym chaosie i ozi\u0119bieniu w\u015br\u00f3d ludu Bo\u017cego Pan udzieli\u0142 nam \u0142aski i mocy\u00a0 urzeczywistnia\u0107 w ca\u0142ej pe\u0142ni Swe S\u0142owo i wol\u0119 ku Jego czci i chwale. „Spogl\u0105dajmy wzwy\u017c na Wodza zbawienia naszego i wielkiego Pasterza owiec, kt\u00f3rego B\u00f3g pokoju wywi\u00f3d\u0142 od umar\u0142ych we krwi przymierza wiecznego Pana naszego, Jezusa” (Heb 13,21-22).<\/p>\n
Przytoczymy teraz wypowiedzi na temat ewangelii Jana 21,1-14. W pewn\u0105 niedziel\u0119\u00a0 zestawi\u0142em pocz\u0105tek Dziej\u00f3w Apostolskich z\u00a0 pocz\u0105tkiem ewangelii \u0141ukasza. Obie ksi\u0119gi napisa\u0142 \u0141ukarz, lekarz (Kol 4,14). Spostrzegamy w nich jednakow\u0105 dok\u0142adno\u015b\u0107 i pewno\u015b\u0107 oraz ostro\u017cno\u015b\u0107 we wskazywaniu tego, co istotnie si\u0119 zdarzy\u0142o. W wierszu 1 \u0141ukasz stwierdza, \u017ce wielu podj\u0119\u0142o si\u0119 spisania tych wydarze\u0144. Wymienia naocznych \u015bwiadk\u00f3w i s\u0142ug S\u0142owa (w.2), dalej m\u00f3wi o sobie (w.3), \u017ce od pocz\u0105tku \u015bledzi\u0142 uwa\u017cnie sprawy tycz\u0105ce si\u0119 Jezusa. W w.4 powiada: aby\u015b pozna\u0142 pewno\u015b\u0107 tych rzeczy, o kt\u00f3rych zosta\u0142e\u015b poinformowany. \u00d3w pocz\u0105tek, jak i koniec, jest oczywisty. Lecz narodzenie Pana jako cz\u0142owieka (\u0141uk l i 2) i zmartwychwstanie s\u0105 sprawami wiary dla tych, kt\u00f3rzy nie widzieli. Dlatego wymienia naocznych \u015bwiadk\u00f3w, kt\u00f3rzy od pocz\u0105tku uwa\u017cnie \u015bledzili autentyczno\u015b\u0107 tych spraw.<\/p>\n
Stwierdzamy, \u017ce w Dziejach Apostolskich l, \u0141ukasz zwraca si\u0119 do tego samego Teofila\u00a0 co\u00a0 w ewangelii, a wi\u0119c ten sam pisarz do tego samego odbiorcy. Pierwsze sprawozdanie \u0141ukasza tyczy\u0142o si\u0119 \u015bci\u015ble Jezusa.<\/p>\n
Fragment Dziej\u00f3w Ap. l, 1-14 nale\u017cy jeszcze do ewangelii \u0141ukasza, ale od 15 w. przedstawione s\u0105\u00a0 czyny i dzia\u0142ania aposto\u0142\u00f3w. Pierwsze wiersze odnosz\u0105 si\u0119 jeszcze do Pana Jezusa: co On czyni\u0142, czego uczy\u0142, jak\u00a0 zosta\u0142 wzi\u0119ty w g\u00f3r\u0119, jak ukazywa\u0142 si\u0119 po Swym zmartwychwstaniu przez czterdzie\u015bci dni. A wi\u0119c \u0141ukasz dok\u0142adnie i konsekwentnie przedstawia \u017cycie Jezusa Chrystusa i dzieje jego uczni\u00f3w. Sta\u0142 si\u0119 narz\u0119dziem\u00a0 Ducha \u015awi\u0119tego, Kt\u00f3ry go u\u017cy\u0142 do napisania tych dw\u00f3ch ksi\u0105g.<\/p>\n
Uczniowie Pana po dwukrotnym „Pok\u00f3j wam” (Jan 20,19-21 i \u0141uk 24,36) us\u0142yszeli: „A wy zosta\u0144cie w mie\u015bcie Jerozolimie, dop\u00f3ki nie b\u0119dziecie przyobleczeni moc\u0105 z wysoko\u015bci”. W Dz Ap l, 4-5 mamy potwierdzenie: „A zgromadziwszy ich, przykaza\u0142 im, aby nie odchodzili z Jerozolimy, ale i\u017cby czekali obietnicy Ojcowskiej, o kt\u00f3rej s\u0142yszeli od Niego, albowiem Jan chrzci\u0142 wod\u0105, ale oni mieli by\u0107 ochrzczeni Duchem \u015awi\u0119tym po niewielu dniach”.<\/p>\n
Potem nast\u0119puje wydarzenie z Jana 21,1-14, a wi\u0119c po s\u0142owach: „Pok\u00f3j wam”, jak te\u017c po rozkazie Pana: „Pozosta\u0144cie w mie\u015bcie” (\u0141uk 24, 49). Wed\u0142ug Mateusza 28,10 Pan wyznaczy\u0142 uczniom Galile\u0119 na miejsce spotkania z Nim. Po Swej \u015bmierci ukaza\u0142 si\u0119 tym, kt\u00f3rzy Go przyj\u0119li. „Jedenastu uczni\u00f3w posz\u0142o do Galilei na g\u00f3r\u0119, gdzie im by\u0142 naznaczy\u0142 Jezus” (Mat 28,16), a wi\u0119c nie nad morze. Byli pos\u0142uszni, a z pos\u0142usze\u0144stwem jest zawsze po\u0142\u0105czone b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Tam ujrzeli Jezusa i otrzymali od Niego dalsze polecenia. Mo\u017cliwe, \u017ce tutaj odebrali nakaz, aby nie oddala\u0107 si\u0119 z Jerozolimy, lecz tam wr\u00f3ci\u0107 i czeka\u0107 na obietnic\u0119 Ojca (Dz 1,4). Zanim\u00a0 si\u0119 jednak uczniowie wybrali do Galilei, mieli jeszcze pojedynczo i wsp\u00f3lnie widzie\u0107 Zmartwychwsta\u0142ego, zgodnie ze S\u0142owem, \u017ce Chrystus „ukazywa\u0142 si\u0119 im \u017cywym w wielu niew\u0105tpliwych dowodach przez czterdzie\u015bci dni” (Dz 1,3).<\/p>\n
Czy uczniowie powr\u00f3cili do Jerozolimy po objawieniu si\u0119 Pana na bli\u017cej nam nie znanej g\u00f3rze, czy te\u017c zatrzymali si\u0119 w Galilei wbrew Jego poleceniu? Potem znajdujemy ich nad Morzem\u00a0 Tyberiadzkim (jezioro Genezaret), gdzie nam\u00f3wieni przez Szymona Piotra poszli \u0142owi\u0107 ryby. Lecz dlaczego postanowienie Piotra porywa uczni\u00f3w?<\/p>\n
Czy by\u0142 przy tym Jan, kt\u00f3ry le\u017ca\u0142 na piersi Pana?\u00a0 „Id\u0119 ryby \u0142owi\u0107” – powiedzia\u0142 Piotr. Na to inni: Idziemy r\u00f3wnie\u017c. Jest ich siedmiu, s\u0105 to bardzo znani uczniowie. Tak mo\u017ce by\u0107 i dzisiaj, \u017ce ci najbardziej znani bracia udaj\u0105 si\u0119 inn\u0105 drog\u0105, a ci pro\u015bci lub s\u0142abi czekaj\u0105, a\u017c Pan rzeczywi\u015bcie wska\u017ce im drog\u0119. W rozdziale 21, 4 Pan udaje si\u0119 za tymi, kt\u00f3rzy znacznie oddalili si\u0119 od wyznaczonego im miejsca. Ale nie z wyrzutem zwraca si\u0119 do nich, lecz z czu\u0142o\u015bci\u0105: „Dzieci, a macie\u017c co je\u015b\u0107?” Teraz musieli si\u0119\u00a0 przekona\u0107, jak\u0105 samowoln\u0105 drog\u0105 kroczyli, jak utrudzili si\u0119 w ci\u0105gu nocy i nie mieli nic do zjedzenia. Nie z\u0142owili nic, a mieli zosta\u0107 rybakami ludzi (Mar 1,1; Mat 4,19).<\/p>\n
Uczniowie poznali swego Mistrza. Jan m\u00f3wi: „Pan jest” (w.7). Piotr idzie\u00a0\u00a0 natychmiast do Pana – to jest w\u0142a\u015bciwa droga. Poprzednio poszed\u0142 w\u0142asn\u0105 drog\u0105, wypar\u0142 si\u0119 Jezusa, a potem powiedzia\u0142: „P\u00f3jd\u0119 ryby \u0142owi\u0107!”, do czego te\u017c nak\u0142oni\u0142 innych. Lecz dzi\u0119ki mi\u0142o\u015bci Jezusa powr\u00f3ci\u0142 do swego dawnego stanu i jemu poruczy\u0142 Pan potr\u00f3jn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 pastersk\u0105. Ju\u017c przed\u00a0 jego upadkiem Chrystus wzni\u00f3s\u0142 Swe modl\u0105ce r\u0119ce do Ojca za niego (\u0141uk 22,31). Oczy Jezusa\u00a0 pe\u0142ne smutku i lito\u015bci spojrza\u0142y na Piotra po jego zaparciu si\u0119 i spowodowa\u0142y uznanie winy i \u0142zy szczerej pokuty (\u0141uk 22,61-62). Usta Pana pos\u0142a\u0142y mu nadzwyczajne poselstwo (Mar 16,7), wypowiedzia\u0142y S\u0142owa \u0142aski i odpuszczenia dla niego, gdy po zmartwychwstaniu mu si\u0119 ukaza\u0142 (\u0141uk 24,34; l Kor 15,5). Lecz chocia\u017c \u0142aska oddali\u0142a win\u0119, to jednak ucze\u0144, kt\u00f3ry upad\u0142, musi os\u0105dzi\u0107 sw\u00f3j czyn, os\u0105dzi\u0107 star\u0105 natur\u0119 mieszkaj\u0105c\u0105 w nim. Teraz dopiero Piotr m\u00f3g\u0142 by\u0107 wprowadzony wobec wszystkich w s\u0142u\u017cb\u0119 pastersk\u0105. Lecz jak daleko odszed\u0142 od swego Mistrza, tak daleko musia\u0142 wr\u00f3ci\u0107. Wewn\u0119trznie, z oczyszczonym sumieniem i zewn\u0119trznie wr\u00f3ci\u0107 do Jerozolimy, gdzie Pan chcia\u0142 ich mie\u0107, poniewa\u017c nakaza\u0142 im, by si\u0119 z niej nie oddalali.<\/p>\n
„Ka\u017cdy w powo\u0142aniu, do kt\u00f3rego jest powo\u0142any, niech zostaje”. „Ka\u017cdy tedy, jakim jest powo\u0142any, bracia, takim niechaj zostaje przed Bogiem” (l Kor 7,20.24). Naturalnie dotyczy to nawr\u00f3conego cz\u0142owieka i nale\u017cy to duchowo rozumie\u0107.<\/p>\n
Je\u015bli oddalimy si\u0119 od miejsca\u00a0 uwielbienia, musimy znowu wr\u00f3ci\u0107 na to miejsce,co do kt\u00f3rego Pan da\u0142 obietnic\u0119: „Bo gdzie dwaj lub trzej zgromadzeni s\u0105 w Imieniu Moim, tam Ja jestem w\u015br\u00f3d nich” (Mat 18,20). G\u00f3rna sala sta\u0142a si\u0119 miejscem modlitwy, a przesta\u0142a nim by\u0107 \u015bwi\u0105tynia. Potem zgromadzenia do Imienia Pana odbywa\u0142y si\u0119 i na innych miejscach. W g\u00f3rnej sali odbywa\u0142y si\u0119 modlitwy, a tak\u017ce zosta\u0142 dokooptowany dwunasty aposto\u0142, tu prawdopodobnie nast\u0105pi\u0142o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego. Odt\u0105d powstawa\u0142o coraz wi\u0119cej zgromadze\u0144 ,ale nieprzyjaciel stara\u0142 si\u0119, aby\u00a0 wielu doprowadzi\u0107 do samowoli. Z tej drogi trzeba wr\u00f3ci\u0107. Uczniowie wracali od Morza Tyberiadzkiego, po\u0142o\u017conego ponad sto kilometr\u00f3w od\u00a0 Jerozolimy.<\/p>\n
Dla nas stanowi to pouczenie. Najpierw Pan da\u0142 im pokarm (9-12), i my powinni\u015bmy dzi\u015b\u00a0 tak czyni\u0107. Nie mo\u017cemy gani\u0107 tych, kt\u00f3rym chcemy s\u0142u\u017cy\u0107, musimy poda\u0107 im co\u015b, co jest lepsze. Je\u015bli nie przyjmuje si\u0119 pokarmu, to jak mo\u017cna mie\u0107 si\u0142\u0119 w drodze? Jak mo\u017cna posiada\u0107 si\u0142\u0119 do porzucenia przewrotnej drogi? Z tym spotykamy si\u0119 w historii Eliasza. Przed Izabel\u0105 ucieka do Beerseby, st\u0105d na arabsk\u0105 pustyni\u0119 i chce umrze\u0107 pod krzakiem ja\u0142owca. Lecz B\u00f3g szuka\u0142 swego\u00a0 s\u0142ugi. Jak daleko odszed\u0142 od swego miejsca – Samarii, gdzie jego zadaniem by\u0142o \u015bwiadczy\u0107, tak daleko musia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 si\u0119. Zbyteczna droga! Sam pozbawi\u0142 si\u0119 mocy do spe\u0142nienia jeszcze trzech\u00a0 polece\u0144 (l Kro 19). Ale B\u00f3g przez anio\u0142a daje mu pokarm i nap\u00f3j i w tej mocy idzie czterdzie\u015bci dni i czterdzie\u015bci nocy do g\u00f3ry Horeb.<\/p>\n
Czy nie bywa podobnie i w naszym \u017cyciu? Mo\u017ce znajdujesz si\u0119 na drodze b\u0119d\u0105cej nie wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cej? Czy chcesz jeszcze przed\u0142u\u017cy\u0107 t\u0119 zb\u0119dn\u0105, d\u0142ug\u0105 drog\u0119? Jak d\u0142ugo zamierzasz zd\u0105\u017ca\u0107 w przeciwnym kierunku do miejsca, kt\u00f3re B\u00f3g darowa\u0142 nam w Swoim umi\u0142owanym Synu? Jakub szed\u0142 niejednokrotnie w\u0142asn\u0105 drog\u0105, jednak musia\u0142 zawsze zawr\u00f3ci\u0107. Na przyk\u0142ad zawr\u00f3ci\u0142 do Betelu,\u00a0 do miejsca o\u0142tarza (Dom Bo\u017cy – l Moj 35,1-7)gdzie B\u00f3g mu si\u0119 ukaza\u0142. Szczerym B\u00f3g daje powodzenie (Ps 112,4), a pokornym \u0142ask\u0119 (Jak 4,6; l Pio 5, 5). Nawet Abraham uda\u0142 si\u0119 do Egiptu.\u00a0 Najpierw zbudowa\u0142 o\u0142tarz w ziemi obietnicy (l Moj 12,8) i dok\u0105d musia\u0142 wr\u00f3ci\u0107, aby B\u00f3g m\u00f3g\u0142 z nim\u00a0 m\u00f3wi\u0107.<\/p>\n
W kraju faraona, b\u0119d\u0105cym obrazem wroga, nie m\u00f3g\u0142 rozmawia\u0107 z Bogiem, tam nie mia\u0142 \u017cadnego o\u0142tarza. Abraham musia\u0142 przyj\u015b\u0107 na miejsce, gdzie znajdowa\u0142 si\u0119 o\u0142tarz, kt\u00f3ry oznacza\u0142 po\u0142\u0105czenie si\u0119 z Bogiem (l Moj 13,4).<\/p>\n
Owych\u00a0 siedmiu\u00a0 aposto\u0142\u00f3w nie mia\u0142o otrzyma\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego nad Morzem Tyberiadzkim, a pozosta\u0142ych pi\u0119ciu w Jerozolimie, lecz wsp\u00f3lnie mieli pokaza\u0107 \u015bwiatu wzajemn\u0105 przynale\u017cno\u015b\u0107, jaka istnia\u0142a w pocz\u0105tkach Ko\u015bcio\u0142a. A owego mn\u00f3stwa ludzi, kt\u00f3rzy stali si\u0119 wierz\u0105cymi, by\u0142o serce jedno i dusza jedna (Dz 4,32). Dzi\u015b\u00a0 musimy si\u0119 trapi\u0107 z powodu rozdarcia dzieci Bo\u017cych, dlatego nie przed\u0142u\u017caj twej w\u0142asnej drogi, gdy\u017c b\u0119dziesz musia\u0142 tym d\u0142u\u017cej wraca\u0107. Czy mo\u017cliwe jest\u00a0 ujrze\u0107 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w kr\u00f3tkim czasie chcia\u0142by osi\u0105gn\u0105\u0107 cel, a przy tym d\u0142ugo chodzi na manowcach? Tak dzieje si\u0119 w cielesnym, jak i w\u00a0 duchowym \u017cyciu.<\/p>\n
Zatem\u00a0 przyjd\u017a z powrotem do o\u0142tarza, kt\u00f3ry ju\u017c istnieje; innego\u00a0 o\u0142tarza\u00a0 wed\u0142ug S\u0142owa Bo\u017cego i obietnicy Jezusa nie da si\u0119 wznie\u015b\u0107. Ezdrasz postawi\u0142 o\u0142tarz na miejscu poprzedniego – tam, gdzie by\u0142y tylko zwaliska (Ezd 3,3).<\/p>\n
Przyjd\u017a, a b\u0119dziesz mia\u0142 zap\u0142at\u0119.\u00a0 Pan za\u015b b\u0119dzie s\u0142awiony. A On chcia\u0142by tak ch\u0119tnie\u00a0 nam wszystkim co\u015b powiedzie\u0107 i b\u0142ogos\u0142awi\u0107.<\/p>\n
Pan jest blisko. Gdyby\u015bmy Pana bardziej oczekiwali, to zostaliby\u015bmy niejednokrotnie zachowani od w\u0142asnych dr\u00f3g.<\/p>\n
Naprzeciw „dnia Pa\u0144skiego”<\/p>\n
Dzi\u015b jest jeszcze dzie\u0144 cz\u0142owieka. Potomkowie Adama, przez kt\u00f3rego wszed\u0142 grzech na ten \u015bwiat, \u017cyj\u0105 z dnia na dzie\u0144 w uporze, w z\u0142em i niesprawiedliwo\u015bci, jakby nie by\u0142o \u017cywego Boga, przed Kt\u00f3rym kiedy\u015b b\u0119d\u0105 musieli ponie\u015b\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107. S\u0142owo Bo\u017ce m\u00f3wi o nich: \u201eOni s\u0105 nierozumni, niepos\u0142uszni, b\u0142\u0105dz\u0105cy, s\u0142u\u017c\u0105 rozmaitym po\u017c\u0105dliwo\u015bciom i rozkoszom, prowadz\u0105 \u017cycie w z\u0142o\u015bci i zazdro\u015bci, znienawidzeni i jedni drugich nienawidz\u0105cy\u201d (Tyt 3,3). Zmierzaj\u0105 do swego celu, ubiegaj\u0105 si\u0119 o w\u0142adz\u0119, powa\u017canie i posiad\u0142o\u015bci, zachowuj\u0105 si\u0119 tak, jakby do nich nale\u017ca\u0142a ta ziemia i wszystko, co jest na niej.<\/p>\n
\u015awiat odrzuci\u0142 Chrystusa, ukrzy\u017cowa\u0142 i wygna\u0142 od siebie. Zreszt\u0105 i w\u015br\u00f3d wyznawc\u00f3w chrze\u015bcija\u0144stwa po\u0142\u0105czonych ze \u015bwiatem, jest to wznios\u0142e Imi\u0119 „Jezus” lekcewa\u017cone, a nawet zapiera si\u0119 Go.Tylko nieliczna mniejszo\u015b\u0107 jest tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Mu oddani i mi\u0142uj\u0105 Go, kt\u00f3rzy trzymaj\u0105 si\u0119 z dala od tego \u015bwiata i dla Chrystusa doznaj\u0105 zniewag. Bywaj\u0105 wy\u015bmiewani, pogardzani, znienawidzeni i w wielu miejscowo\u015bciach prze\u015bladowani.<\/p>\n
B\u00f3g zezwala, aby ten stan rzeczy istnia\u0142 jeszcze w tym \u015bwiecie. Dla Jego odkupionych, przebywaj\u0105cych w\u015br\u00f3d ludzi tego \u015bwiata, zawiera\u00a0 ten stan dwojakie niebezpiecze\u0144stwo:<\/p>\n
l.\u00a0 by\u0107 porwanym przez bieg tego czasu i ulec jego wp\u0142ywom, zw\u0142aszcza w tera\u017aniejszym czasie koniuktury i dobrobytu;<\/p>\n
2\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 podda\u0107 si\u0119 zm\u0119czeniu i zniech\u0119ceniu\u00a0 na w\u0105skiej i cz\u0119sto samotnej \u015bcie\u017cce.<\/p>\n
Najlepszym \u015brodkiem ochronnym przed obu niebezpiecze\u0144stwami jest chodzenie w \u015bwietle nadchodz\u0105cego dnia Pa\u0144skiego. Wiemy, \u017ce ten dzie\u0144 cz\u0142owieka wci\u0105\u017c jeszcze trwa i zmierza do okropnego, kulminacyjnego punktu bezprawia i grzechu. Wed\u0142ug zapowiedzi S\u0142owa Bo\u017cego musi on wnet ust\u0105pi\u0107 przed innym dniem, przed „dniem Pa\u0144skim”, kt\u00f3ry te\u017c jest nazwany „dniem Jezusa Chrystusa”. W tym dniu uwielbiony „Syn Cz\u0142owieczy” zaznaczy wszelkie Swe prawa nad t\u0105 ziemi\u0105 i przeprowadzi w tym \u015bwiecie gruntowny przewr\u00f3t.<\/p>\n
Po zachwyceniu Jego Zgromadzenia, czego mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107 ka\u017cdego dnia, „dzie\u0144\u00a0 Pa\u0144ski” b\u0119dzie wprowadzony przez wyprzedzaj\u0105ce go s\u0105dy, kt\u00f3re przyjd\u0105 na ludzi pozostawionych na\u00a0 tej ziemi (Obj rozdzia\u0142y 6 do 18); s\u0105dy te przygotuj\u0105 zjawienie si\u0119 Chrystusa. Wtedy nast\u0105pi „objawienie Pana Jezusa z nieba z anio\u0142ami mocy Jego w ogniu p\u0142omienistym” i odda On odp\u0142at\u0119 „tym, kt\u00f3rzy Boga nie znaj\u0105, i tym ,kt\u00f3rzy nie s\u0105 pos\u0142uszni Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa” (2 Tes 1,6). Najpierw zostanie wykonany s\u0105d wojenny, przedstawiony w Obj 19 rozdziale, a potem Pan usi\u0105dzie na „Swym tronie chwa\u0142y”\u00a0 na „s\u0105d nad \u017cyj\u0105cymi”, aby oddzieli\u0107 owce od koz\u0142\u00f3w, kt\u00f3re stan\u0105 przed Nim w zgromadzeniu narod\u00f3w. „I p\u00f3jd\u0105 ci na m\u0119ki wieczne, ale sprawiedliwi do \u017cywota wiecznego” (Mat 25, 31 -46).<\/p>\n
Lecz przed tym zjawieniem si\u0119 Pana odb\u0119dzie si\u0119 w niebie jeszcze inne wydarzenie:\u00a0\u00a0 Zabrani \u015bwi\u0119ci „musz\u0105 wszyscy by\u0107 ujawnieni przed s\u0105dow\u0105 stolic\u0105 Chrystusow\u0105, aby ka\u017cdy otrzyma\u0142 to, co czyni\u0142 w ciele, wed\u0142ug tego, jak post\u0119powa\u0142, lub dobrze, lub \u017ale” (2 Kor 5,10). Zanim przed \u015bwiatem b\u0119dziemy objawieni z Chrystusem w chwale (Kol 3,4), to przed s\u0105dow\u0105 stolic\u0105 Chrystusow\u0105, w obecno\u015bci Bo\u017cej, musi by\u0107 objawione wszystko, co\u015bmy uczynili w tym ciele. Tam Pan wywiedzie nam na \u015bwiat\u0142o ca\u0142e nasze \u017cycie, post\u0119powanie, nie tylko nasze wszystkie uchybienia, lecz tak\u017ce\u00a0 owoce i czyny, spowodowane w nas przez \u0142ask\u0119,\u00a0 a nawet „co skrytego jest w ciemno\u015bci … i\u00a0 rady serc” (l Kor 4,5).<\/p>\n
Dlaczeg\u00f3\u017c tak? Czy Pan sam nie powiedzia\u0142 \u017ce kto wierzy w Syna, nie b\u0119dzie s\u0105dzony? Czy wierz\u0105cemu nie jest wci\u0105\u017c na nowo po\u015bwiadczane, \u017ce wszystkie jego grzechy s\u0105 mu odpuszczone, a on sam z wiary jest usprawiedliwiony i po\u015bwi\u0119cony? Czy przy swym nawr\u00f3ceniu i odt\u0105d wci\u0105\u017c na nowo nie wyznawa\u0142 Bogu wszystkiego, co obci\u0105\u017ca\u0142o jego sumienie? Czy on w\u00f3wczas nie dowiedzia\u0142 si\u0119 i nadal sobie nie przypomina\u0142, \u017ce krew Jezusa Chrystusa oczyszcza od wszelkich grzech\u00f3w?<\/p>\n
Zapewne, \u017ce to s\u0105 – mocne jak ska\u0142a – fakty zbawienia w Chrystusie. S\u0119dzi\u0105 na\u00a0\u00a0 s\u0119dziowskiej stolicy jest nasz Odkupiciel i Zbawca;\u00a0 stoimy przecie\u017c „w Chrystusie” przed Bogiem. Lecz mimo to nasze ujawnienie jest nieodzowne.<\/p>\n
Pewien brat m\u00f3wi o tym: „Aby\u015bmy byli zdolni chwali\u0107 w niebie naszego umi\u0142owanego Pana i Zbawiciela, dzi\u0119kowa\u0107 Jemu i uwielbia\u0107 Go, jak Mu si\u0119 rzeczywi\u0107cie przynale\u017cy, musimy pozna\u0107 w pe\u0142nej \u015bwiat\u0142o\u015bci Bo\u017cej, czym sami w sobie\u00a0 byli\u015bmy i jak Pan oceni\u0142 nasze czyny, s\u0142owa i my\u015bli. Ale to doskona\u0142e poznanie samych siebie i naszej nico\u015bci nie zdruzgocze nas; jednocze\u015bnie\u00a0\u00a0 bowiem dotrze do naszej \u015bwiadomo\u015bci ca\u0142a wielko\u015b\u0107 i wspania\u0142o\u015b\u0107 \u0142aski i mi\u0142o\u015bci naszego Pana”.<\/p>\n
Wtedy\u00a0 poznamy\u00a0 ca\u0142kowicie i to na wieczny czas, \u017ce B\u00f3g to by\u0142, Kt\u00f3ry na ca\u0142ej naszej chrze\u015bcija\u0144skiej \u015bcie\u017cce sprawia\u0142 w nas to chcenie i wykonanie „dobrego”, co nie jest zreszt\u0105\u00a0 nasz\u0105 zas\u0142ug\u0105. Wszelako otrzymamy tam zap\u0142at\u0119 i za to, co \u0142aska mog\u0142a sprawi\u0107 w nas.<\/p>\n
A wi\u0119c z „dniem Pa\u0144skim” b\u0119dzie mia\u0142a zwi\u0105zek owa scena przed s\u0119dziowsk\u0105 stolic\u0105 Chrystusa. \u015awi\u0119ci, kt\u00f3rzy przejd\u0105 przez \u015bwiat\u0142o przenikaj\u0105ce na wskro\u015b, stan\u0105 si\u0119 odpowiednim orszakiem dla Pana Jezusa Chrystusa, „gdy przyjdzie, aby by\u0142 uwielbiony w \u015bwi\u0119tych swoich i aby by\u0142 podziwiany we wszystkich tych, kt\u00f3rzy uwierzyli” (2 Tes 1,10). Tylko On, ich Pan i Zbawca, jest tym, Kt\u00f3ry w Swym kr\u00f3lestwie i w wiecznym stanie b\u0119dzie uwielbiony i podziwiany w Swych \u015bwi\u0119tych, Wtedy b\u0119dziemy tylko Nim nape\u0142nieni.<\/p>\n
W tym \u015bwiecie, rz\u0105dzonym przez swego strasznego ksi\u0119cia, pierwsze miejsce zajmuje dot\u0105d niewierz\u0105cy ,bezbo\u017cny i grzesznik. On umocni jeszcze swe stanowisko, sw\u00f3j wp\u0142yw uczyni silniejszym, a osi\u0105gnie pe\u0142ni\u0119 w nadcz\u0142owieku \u2013antychry\u015bcie.<\/p>\n
Lecz\u00a0 „dzie\u0144\u00a0 Pa\u0144ski”\u00a0 zmieni wszystko: „Albowiem dzie\u0144 Pana Zast\u0119p\u00f3w przyjdzie na wszelkiego pysznego i wynios\u0142ego, i na ka\u017cdego wywy\u017cszonego, \u017ce b\u0119dzie poni\u017cony… i na\u00a0 wszystkie okr\u0119ty morskie, i na wszystkie kosztowne widowiska. I b\u0119dzie nachylona wynios\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142owiecza i wywy\u017cszenie ludzkie zni\u017cone b\u0119dzie; a sam Pan wysoko wywy\u017cszony b\u0119dzie dnia onego” (Iza 2,12-17). Kto dzi\u015b wiernie na\u015bladuje Jezusa Chrystusa, ten z powodu Jego imienia jest zniewa\u017cany i prze\u015bladowany. Lecz w Jego dniu b\u0119dzie najwy\u017csz\u0105 czci\u0105 nale\u017ce\u0107 do orszaku Kr\u00f3la kr\u00f3l\u00f3w i Pana pan\u00f3w, gdy b\u0119dzie rz\u0105dzi\u0142 niebem i ziemi\u0105. B\u00f3g „wszystko podda\u0142 pod nogi Jego,a onego da\u0142 za G\u0142ow\u0119 nad wszystkim Ko\u015bcio\u0142owi, kt\u00f3ry jest Cia\u0142em Jego i pe\u0142no\u015bci\u0105 Tego, Kt\u00f3ry\u00a0 wszystko\u00a0 we wszystkich nape\u0142nia” (Efz 1,22.23).<\/p>\n
Pawe\u0142 \u017cy\u0142 w \u015bwietle owego nadchodz\u0105cego dnia. To pomog\u0142o mu zaj\u0105\u0107 w\u0142a\u015bciwe miejsce wobec tego \u015bwiata, stan\u0105\u0107 pod ha\u0144b\u0105 krzy\u017ca Chrystusowego oraz ponosi\u0107 trudy, utrapienia i uciski w wiernym \u015bwiadectwie i s\u0142u\u017cbie dla swego Pana. Kilka jego odno\u015bnych wypowiedzi mog\u0105 nam by\u0107 zach\u0119t\u0105, by\u015bmy i my w wierno\u015bci zako\u0144czyli sw\u00f3j bieg.<\/p>\n
„Wszyscy wy jeste\u015bcie… synami dnia” ( l Tes 5,1).<\/p>\n
Czwarty rozdzia\u0142 pierwszego listu do Tesaloniczan, gdzie jest opisane przyj\u015bcie Pana\u00a0 celem zabrania wierz\u0105cych, ko\u0144czy si\u0119 zach\u0119caj\u0105cymi s\u0142owami: „A tak zawsze z Panem b\u0119dziemy”.<\/p>\n
Lecz pi\u0105ty rozdzia\u0142 m\u00f3wi o drugim akcie Jego przyj\u015bcia, o ukazaniu si\u0119 ze Swoimi, a\u00a0 wi\u0119c\u00a0 o dniu Pa\u0144skim. Nadzieja chrze\u015bcijanina\u00a0 obejmuje tak\u017ce Jego objawienie si\u0119, a wtedy On wierno\u015b\u0107 Swych umi\u0142owanych wynagrodzi koronami. Jako „synowie \u015bwiat\u0142o\u015bci i synowie dnia”\u00a0 prze\u017cyj\u0105 dzie\u0144 Pa\u0144ski w zupe\u0142nej zgodno\u015bci z Nim i przy Jego boku; s\u0105 do tego przygotowani. Lecz dla syn\u00f3w tego \u015bwiata, kt\u00f3rzy s\u0105 „z nocy, z\u00a0 ciemno\u015bci”, przyjdzie ten dzie\u0144 jako z\u0142odziej i sprowadzi na nich „nag\u0142e zginienie”, przed\u00a0 kt\u00f3rym nie b\u0119d\u0105 mogli uj\u015b\u0107.<\/p>\n
My jednak wszyscy, kt\u00f3rzy zgodnie z\u00a0 naszym niebieskim stanowiskiem, jeste\u015bmy „synami dnia”, uwa\u017camy za niezb\u0119dnie konieczne, aby\u015bmy wzi\u0119li do serc napomnienie aposto\u0142a; „Przeto nie \u015bpijmy jako ci pozostali, ale czuwajmy i b\u0105d\u017amy trze\u017awymi”. To ma w\u0142a\u015bnie cechowa\u0107 nas \u201ekt\u00f3rzy\u015bmy przekonania \u017ce b\u0119dziemy objawieni przed s\u0119dziowsk\u0105 stolic\u0105 Chrystusow\u0105\u201d. Ci „pozostali” \u015bpi\u0105\u00a0 i nie licz\u0105 si\u0119 z owym dniem; s\u0105 nape\u0142nieni samolubstwem, ubieganiem si\u0119 o powodzenie, pragnieniem posiadania, nieczystymi zachciankami i \u017c\u0105dzami. My jednak mamy si\u0119 we wszystkim r\u00f3\u017cni\u0107 od nich!<\/p>\n
Szatan i \u015bwiat usi\u0142uj\u0105 skusi\u0107 r\u00f3wnie\u017c i nas. A wi\u0119c potrzebujemy ochrony dla naszego serca. Napier\u015bnik wiary i mi\u0142o\u015bci tworzy taki pancerz wok\u00f3\u0142 naszych sk\u0142onno\u015bci.Gdy wiara nasza jest skierowana jedynie na Chrystusa, gdy\u00a0 posiadamy \u015bwiadomo\u015b\u0107 Jego niesko\u0144czonej mi\u0142o\u015bci i gdy\u015bmy z Nim r\u00f3wnie\u017c \u015bci\u015ble po\u0142\u0105czeni, wtedy\u00a0 w\u00a0 niczym nie mog\u0105 nam zaszkodzi\u0107 uwodzicielskie\u00a0 pon\u0119ty \u015bwiata, bowiem nie damy si\u0119 im. Ale\u00a0 i\u00a0 nasze my\u015bli musz\u0105 by\u0107 zachowane od tego, aby nie zsun\u0119\u0142y si\u0119 z osoby Chrystusa. Dlatego trzeba koniecznie nosi\u0107 he\u0142m, nadziej\u0119 zbawienia. On oddziela nas od rzeczy, „kt\u00f3re s\u0105 na ziemi”, kt\u00f3re znajduj\u0105 si\u0119 poza wyczekiwan\u0105 szcz\u0119\u015bliwo\u015bci\u0105. I tak mo\u017cemy oprze\u0107 si\u0119 szatanowi. Szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107, kt\u00f3ra stanie si\u0119 naszym udzia\u0142em przy przyj\u015bciu Pana, jest ukoronowaniem naszej nadziei; na ko\u0144cu naszej drogi jest chwa\u0142a.<\/p>\n
Bo\u017ce dzie\u0142o w nas a\u017c do dnia Jezusa Chrystusa<\/p>\n
Do\u00a0 Filipian pisa\u0142 aposto\u0142; „Pewien tego b\u0119d\u0105c, i\u017c ten, kt\u00f3ry pocz\u0105\u0142 w was dobr\u0105 spraw\u0119, dokona a\u017c do dnia Jezusa Chrystusa” (l,6). Gdy w duszy jakiej\u015b daj\u0105 si\u0119 dostrzec pierwsze oznaki dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego, mo\u017cemy by\u0107 pe\u0142ni ufno\u015bci, \u017ce B\u00f3g dokona w niej Swego dzie\u0142a. On Sam chce nas przygotowa\u0107, \u017ceby\u015bmy w owym dniu, kt\u00f3ry On wci\u0105\u017c widzi przed sob\u0105, nie byli zawstydzeni, ale ku\u00a0 Jego\u00a0 czci otrzymali pe\u0142n\u0105 zap\u0142at\u0119. Filipianie zaraz od pierwszego dnia\u00a0 w gorliwy spos\u00f3b dali dow\u00f3d swego udzia\u0142u w Ewangelii; oni bojowali wraz z aposto\u0142em i byli\u00a0 uczestnikami \u0142aski w odpowiedzialno\u015bci i potwierdzaniu Ewangelii. B\u00f3g chcia\u0142 doprowadzi\u0107 to dzie\u0142o w nich do zupe\u0142nej dojrza\u0142o\u015bci. Jak dobrze jest tedy, aby na Jego dzia\u0142anie otworzy\u0107 szeroko drzwi i wrota!<\/p>\n
Z drugiej strony czytamy w 9 i 10 wierszu tego samego rozdzia\u0142u: \u201eI o to si\u0119 modl\u0119, aby mi\u0142o\u015b\u0107 wasza im dalej, tym wi\u0119cej pomna\u017ca\u0142a si\u0119 w znajomo\u015bci i we wszelkim pojmowaniu, aby\u015bcie mogli rozezna\u0107 rzeczy r\u00f3\u017cne, \u017ceby\u015bcie byli szczerymi i bez nagany na dzie\u0144 Chrystusowy\u201d. To mi\u0142o\u015b\u0107 dopomaga nam w tym. Jest ona prawdziwym \u017ar\u00f3d\u0142em znajomo\u015bci i rozs\u0105dku. Wa\u017cne jest nie tylko odr\u00f3\u017cnia\u0107 dobro od z\u0142a, ale trzeba te\u017c umie\u0107 poznawa\u0107, co Panu najlepiej si\u0119 podoba. Musimy z Nim za\u017cyle obcowa\u0107, aby wykry\u0107, co jest dla Niego najdoskonalsze, a mi\u0142o\u015b\u0107 stanie si\u0119 nam wtedy pobudk\u0105, aby\u015bmy te\u017c tak czynili. Je\u015bli w naszym \u017cyciu ust\u0105pimy Chrystusowi ca\u0142e miejsce, w\u00f3wczas w praktycznym stanie czysto\u015bci b\u0119dziemy kroczy\u0107 naprz\u00f3d a\u017c do dnia, w kt\u00f3rym wszystko zostanie objawione. B\u0119dziemy nape\u0142nieni owocami sprawiedliwo\u015bci, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 widziane\u00a0 w chwale.<\/p>\n
Nie b\u0119dzie ich jednak w owym dniu, je\u015bli one nie by\u0142y zdzia\u0142ane ju\u017c tutaj na naszej\u00a0 drodze. Jezus Chrystus w Swej \u0142asce przez mi\u0142o\u015b\u0107 chcia\u0142by sprawia\u0107 w nas ku chwale i ku s\u0142awie Bo\u017cej.<\/p>\n
Dzie\u0144 objawi dzie\u0142o ka\u017cdego<\/p>\n
W l Koryntian 3,12-15 dochodzi Pawe\u0142 do om\u00f3wienia sprawy us\u0142ugiwania, za co ka\u017cdy osobi\u015bcie jest odpowiedzialny. M\u00f3wi On:\u00a0 „A je\u015bli kto na tym gruncie\u00a0 (Jezusa Chrystusa) buduje z\u0142oto, srebro, kamienie kosztowne, drwa, siano, s\u0142om\u0119, ka\u017cdego robota jawna b\u0119dzie, bo to dzie\u0144 poka\u017ce, gdy\u017c przez ogie\u0144 objawione b\u0119dzie; a ka\u017cdego robot\u0119, jaka jest, ogie\u0144 do\u015bwiadczy”. Ka\u017cdy albo odbierze\u00a0 nagrod\u0119, albo dozna szkody.<\/p>\n
Sam aposto\u0142 wed\u0142ug darowanej sobie \u0142aski „jako m\u0105dry budowniczy za\u0142o\u017cy\u0142 grunt” i m\u00f3g\u0142\u00a0 niezliczonych ludzi doprowadzi\u0107 do Pana przez\u00a0 sw\u0105 ofiarn\u0105 i Bogu przyjemn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119. W wielkiej swej wierno\u015bci stara\u0142 si\u0119 te\u017c ka\u017cdego cz\u0142owieka upomnie\u0107 i ka\u017cdego cz\u0142owieka pouczy\u0107 we wszelkiej m\u0105dro\u015bci, aby wszelkiego cz\u0142owieka\u00a0 przedstawi\u0107 jako doskona\u0142ego w Chrystusie (Kol 1,28). Tak wi\u0119c przez jego us\u0142ugiwanie w wielu miejscach \u00f3wczesnego \u015bwiata powstawa\u0142y Zgromadzenia.\u00a0 One b\u0119d\u0105 ku jego s\u0142awie w dzie\u0144 Pana Jezusa.\u00a0 Pisze do Tesaloniczan: „Albowiem kt\u00f3ra\u017c jest nadzieja nasza albo rado\u015b\u0107, albo korona chluby? Czy\u017c nie wy przed obliczno\u015bci\u0105 Pana naszego Jezusa Chrystusa w przyj\u015bciu Jego? Wy zaiste jeste\u015bcie chwa\u0142\u0105 nasz\u0105 i rado\u015bci\u0105” (l Tes 2,19-20; 2 Kor,14; Fip 2,16).<\/p>\n
Niejeden, kt\u00f3ry dzisiaj stara si\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107 Panu, musi sobie powiedzie\u0107: Daleko znajduj\u0119 si\u0119 za tym s\u0142ug\u0105, tak hojnie ub\u0142ogos\u0142awionym!\u00a0 Co wi\u0119c jeszcze pozostanie w owym dniu z mojej s\u0142abej s\u0142u\u017cby? – Ale te\u017c owoce naszej pracy dla Pana nie s\u0105 stracone, je\u015bli dzia\u0142o si\u0119 to w zale\u017cno\u015bci od Niego i w Jego mocy; ka\u017cdy, kto\u00a0 by\u0142 wierny w ma\u0142ym, ze zdumieniem odnajdzie kiedy\u015b to wszystko, co \u0142aska mog\u0142a zdzia\u0142a\u0107 w nim i przez niego. A zatem my\u015bl o dniu Pa\u0144skim, dniu objawienia, jest nam r\u00f3wnie\u017c pociech\u0105 i zach\u0119t\u0105. Kto otrzyma\u0142 jeden talent, od tego Pan nie oczekuje takiego plonu jak od tego, kt\u00f3remu powierzy\u0142 pi\u0119\u0107 talent\u00f3w. Nie zapominajmy, \u017ce On wynagradza wierno\u015b\u0107. Tam wszystko b\u0119dzie ku wspania\u0142o\u015bci i ku chwale Bo\u017cej; my sami nie b\u0119dziemy czym\u015b innym, jak tylko przedmiotami niepoj\u0119tej, niezas\u0142u\u017conej a przeobfitej \u0142aski.<\/p>\n
O, gdyby\u017c to wygl\u0105danie bliskiego a oczekiwanego dnia Chrystusowego zawsze zach\u0119ca\u0142o nas w tych z\u0142ych czasach do bojowania dobrego boju i zachowania wiary! W\u00f3wczas s\u0142owa aposto\u0142a – odpowiednio do naszej miary – znalaz\u0142yby i wobec nas zastosowanie: „Zatem od\u0142o\u017cona mi jest korona sprawiedliwo\u015bci\u0105 kt\u00f3r\u0105 mi odda w \u00f3w\u00a0 dzie\u0144 Pan, s\u0119dzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkimi kt\u00f3rzy mi\u0142uj\u0105 zjawienie si\u0119\u00a0 Jego” (2 Tym 4,8) .<\/p>\n
Wnet przyjdziesz zn\u00f3w z niebios<\/p>\n
w Swym blasku Ty Sam,<\/p>\n
uwie\u0144czysz zwyci\u0119stwo Twe,<\/p>\n
bior\u0105c nas tam.<\/p>\n
Gdy\u00a0 w\u0142asno\u015b\u0107\u00a0 Sw\u0105<\/p>\n
wprowadzisz w dom,<\/p>\n
w g\u0142os si\u0119 rozraduj\u0105,<\/p>\n
z\u00a0 Tob\u0105 triumfuj\u0105c,<\/p>\n
ujrzawszy Ci\u0119 takim, jak jeste\u015b.<\/p>\n
O karno\u015bci<\/p>\n
W niniejszym opracowaniu rozwa\u017camy zagadnienie karno\u015bci w \u015bwietle Pisma \u015awi\u0119tego. Chodzi tu przede wszystkim o ducha, w jakim\u00a0 nale\u017cy\u00a0 rozpatrywa\u0107 i rozstrzyga\u0107 sprawy karno\u015bci.<\/p>\n
To, \u017ce z\u0142o musi by\u0107 wymiecione, jest poza wszelkimi w\u0105tpliwo\u015bciami, gdy\u017c S\u0142owo\u00a0 Bo\u017ce \u017c\u0105da tego wyra\u017anie. Od nas zale\u017cy utrzymanie domu Bo\u017cego w czysto\u015bci, przy czym winni\u015bmy dba\u0107 o to, aby nikt nie cierpia\u0142 niedostatku \u0142aski Bo\u017cej, by s\u0105dzi\u0107 tych, kt\u00f3rzy znajduj\u0105 si\u0119 wewn\u0105trz, a tak\u017ce odsun\u0105\u0107 z\u0142o\u015bnika od nas. Czyni\u0105c tak, musimy si\u0119 r\u00f3wnie\u017c wykaza\u0107 tym, \u017ce sami jeste\u015bmy czy\u015bci. B\u00f3g \u017c\u0105da, by Jego mieszkanie by\u0142o czyste. Kwestia odsuni\u0119cia si\u0119 od takich, kt\u00f3rzy chodz\u0105 niedbale – stanowcze \u017c\u0105danie S\u0142owa – nie jest w tym artykule poruszona. Tu chodzi o sprawiedliwe wymierzania karno\u015bci.<\/p>\n
Je\u015bli mamy zaj\u0105\u0107 si\u0119 zagadnieniem wykonania karno\u015bci, to powinni\u015bmy zawsze pami\u0119ta\u0107 o tym, czym sami w sobie jeste\u015bmy. Je\u015bli zdaj\u0119 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce jestem biednym grzesznikiem, uratowanym tylko z \u0142aski i w Jezusie Chrystusie uczynionym przyjemnym, ale sam w sobie zepsuty, wtedy wykonywanie karno\u015bci b\u0119dzie dla mnie uroczyst\u0105 spraw\u0105. Kto mo\u017ce bowiem s\u0105dzi\u0107 jak nie tylko B\u00f3g?<\/p>\n
Tu znajduj\u0119 si\u0119 w\u015br\u00f3d dusz, kt\u00f3re s\u0105 drogie Panu, ludzi, kt\u00f3rych – \u015bwiadomy w\u0142asnej grzeszno\u015bci i znikomo\u015bci przed Bogiem \u2013 mam wy\u017cej stawia\u0107 jak samego siebie. Wykonywanie karno\u015bci to niezwykle powa\u017cna sprawa, kt\u00f3ra wr\u0119cz przyciska mnie do ziemi. Tylko jedno mo\u017ce da\u0107 przeciwwag\u0119 uczuciu osobistej niedostateczno\u015bci, a mianowicie rozpatrzenie karno\u015bci jako przywileju mi\u0142o\u015bci. Je\u015bli mi\u0142o\u015b\u0107 objawia si\u0119 w dzia\u0142aniu, wtedy nie troszczy si\u0119 o nic innego jak tylko o to, by jak najlepiej us\u0142u\u017cy\u0107 swemu przedmiotowi.<\/p>\n
Przyjrzyjmy si\u0119 Panu Jezusowi! W Jego s\u0142u\u017cbie mi\u0142o\u015bci nic nie mog\u0142o Go powstrzyma\u0107. Jedynie mi\u0142o\u015b\u0107 jest w stanie uwolni\u0107 ducha od wra\u017ce\u0144 i uczu\u0107, kt\u00f3re stanowi\u0105 zupe\u0142nie odmienne stanowisko w wymierzaniu karno\u015bci. Gdzie brak mi\u0142o\u015bci, wykonywanie karno\u015bci jest okropn\u0105 rzecz\u0105. Oczywi\u015bcie, mo\u017cna kierowa\u0107 si\u0119\u00a0 sprawiedliwo\u015bci\u0105, przede wszystkim jednak motorem musi by\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107. Dzia\u0142anie mi\u0142o\u015bci mo\u017ce by\u0107 bardzo bolesne, aby tylko b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo \u015bwi\u0119to\u015bci zosta\u0142o w zborze zachowane. My\u015bl, aby znaczy\u0107 wi\u0119cej ni\u017c inni (Mat 23,8-11) nie powinna w\u00a0 og\u00f3le mie\u0107 miejsca.<\/p>\n
Nie mo\u017cna wykonywa\u0107 karno\u015bci z pozycji pana i mistrza. Je\u015bli mi\u0142o\u015b\u0107 jest pobudk\u0105, kt\u00f3ra ka\u017ce nam troszczy\u0107 si\u0119 o to, by panowa\u0142 porz\u0105dek\u00a0 i sprawiedliwo\u015b\u0107, je\u015bli jest zach\u0119t\u0105, by\u015bmy czuwali jeden nad drugim, to nie powinni\u015bmy zapomina\u0107, \u017ce mimo wszystko nasz brat \u201ePanu w\u0142asnemu stoi albo upada\u201d (Rzy 14,4). Tylko mi\u0142o\u015b\u0107 mo\u017ce by\u0107 powodem do spe\u0142nienia tego obowi\u0105zku, a s\u0142u\u017cba mi\u0142o\u015bci musi si\u0119 przy tym objawi\u0107. Karno\u015b\u0107 wykonywan\u0105 przez Pana i Mistrza spostrzegamy u Pana Jezusa, gdy uczyni\u0142 bicz z postronk\u00f3w, aby wyp\u0119dzi\u0107 zniewa\u017caj\u0105cych \u015bwi\u0105tyni\u0119 (Mat 21; Jan 2). Przyj\u0105\u0142 tu na chwil\u0119 charakter, kt\u00f3ry b\u0119dzie piastowa\u0142 w przysz\u0142o\u015bci, gdy przyjdzie jako s\u0119dzia.<\/p>\n
Istniej\u0105 3 rodzaje karno\u015bci, kt\u00f3re ofiarowuj\u0105 nam pe\u0142ni\u0119 pociechy, o ile oznaczaj\u0105 po\u0142\u0105czenie jednostki z ca\u0142ym Cia\u0142em i z Bogiem,\u00a0 Niestety, owe\u00a0 rodzaje\u00a0 karno\u015bci\u00a0 niejednokrotnie si\u0119 z e sob\u0105 miesza.<\/p>\n
Nale\u017cy zaznaczy\u0107, \u017ce s\u0142owo „karno\u015b\u0107” nie oznacza tylko kar\u0119 lub ukaranie, jak si\u0119 przewa\u017cnie uwa\u017ca. Karno\u015b\u0107 w Pi\u015bmie znaczy tyle co wychowanie. \u015arodkami karno\u015bci s\u0105 przede wszystkim pouczenie, napominanie, ostrze\u017cenie, rada.<\/p>\n
Powszechnie uwa\u017ca si\u0119 karno\u015b\u0107 za post\u0119powanie s\u0119dziowskie. By\u0142 okres, kiedy nawi\u0105zywano do pewnych zwyczaj\u00f3w o charakterze towarzyskim. \u0141\u0105czono si\u0119 w kluby lub zrzeszenia, ustanowiono regu\u0142y i wydawano zarz\u0105dzenia, kt\u00f3re mia\u0142y broni\u0107 dobrej opinii danego towarzystwa. Je\u015bli te zasady przeniesie si\u0119 na sprawy Zgromadzenia, to oddali si\u0119 od prawdy, podobnie jak dzieli przepa\u015b\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142 od \u015bwiata, a \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 od ciemno\u015bci. Jak nie mo\u017cemy uznawa\u0107 spo\u0142eczno\u015bci wed\u0142ug wy\u017cej wymienionych zasad, tak nie wolno nam przyjmowa\u0107 podobnych zarz\u0105dze\u0144 o\u00a0 charakterze zapobiegawczym.<\/p>\n
W Bo\u017cych sprawach nie ma miejsca na samowolne post\u0119powanie ze strony cz\u0142owieka.Wszystko powinno si\u0119 odbywa\u0107 w zale\u017cno\u015bci od Chrystusa pod kierownictwem Ducha \u015awi\u0119tego. Wola\u00a0 cz\u0142owieka prowadzi do zguby. Z chwil\u0105, gdy wierz\u0105cy zaczyna post\u0119powa\u0107 zgodnie z w\u0142asn\u0105 wol\u0105, znajduje si\u0119 w s\u0142u\u017cbie szatana, a nie Chrystusa. Nast\u0119pstwem tego s\u0105 r\u00f3\u017cne trudno\u015bci, kt\u00f3rych wprawdzie ci, kt\u00f3rzy s\u0105 na zewn\u0105trz, nie odczuwaj\u0105. Je\u015bli uwa\u017cam, \u017ce nale\u017cy dan\u0105 spraw\u0119 traktowa\u0107\u00a0 jak spraw\u0119 kryminaln\u0105 i opiera\u0107 si\u0119 na pewnych s\u0105dowych ustawach, opu\u015bci\u0142em pod\u0142o\u017ce \u0142aski.\u00a0 Pomiesza\u0142em sprawy, kt\u00f3re nie maj\u0105\u00a0 ze sob\u0105 nic wsp\u00f3lnego.<\/p>\n
Mateusza 18, 15-17<\/p>\n
Zacytowane miejsce z ewangelii Mateusza przytacza si\u0119 cz\u0119sto w zwi\u0105zku z karno\u015bci\u0105\u00a0 Zgromadzenia. Jest tu mowa o bracie, kt\u00f3remu wyrz\u0105dzono krzywd\u0119, ale nie powiedziano, \u017ce Zgromadzenie ma owego brata, kt\u00f3ry post\u0105pi\u0142 nies\u0142usznie, wy\u0142\u0105czy\u0107. Po prostu: „Niech ci b\u0119dzie jako\u00a0 poganin i celnik”. Mo\u017cliwe, \u017ce i Zgromadzenie uzna go p\u00f3\u017aniej za poganina czy celnika, ale nie chodzi tu o tak\u0105 karno\u015b\u0107. Nale\u017cy rozumie\u0107 tak, jak napisano: „Niech ci b\u0119dzie jako poganin …”.\u00a0 Nie miej z nim nic wsp\u00f3lnego.<\/p>\n
Chodzi tu o przypadek, w kt\u00f3rym jeden drugiemu czyni krzywd\u0119, jak przy ofierze za wyst\u0119pek, gdzie czytamy: „Gdyby cz\u0142owiek zgrzeszy\u0142 i wyst\u0105pi\u0142 wyst\u0119pkiem przeciwko Panu, a zapar\u0142by rzeczy sobie zwierzonej …” (Moj 6,2). Nieograniczona \u0142aska odpuszcza „siedemdziesi\u0105t razy siedem”, lecz z drugiej strony napisano: „Jawnie pouczysz bli\u017aniego twego, aby\u015b z powodu niego nie poni\u00f3s\u0142 grzechu” (3 Moj 19,17). Ka\u017cdy, kto wykroczy\u0142 przeciwko przykazaniu Bo\u017cemu i uczyni\u0142 to, czego nie powinien, ten zgrzeszy\u0142 i taki czyn wymaga\u0142 ofiary za grzech. Lecz by\u0142y jeszcze inne\u00a0\u00a0 wykroczenia przeciwko jednostce. Krzywda wyrz\u0105dzona bli\u017aniemu przez np. nadu\u017cycie jego zaufania\u00a0 wymaga\u0142a ofiary za wyst\u0119pek (3 Moj 7,1-7).<\/p>\n
Kto\u015b uczyni\u0142 mi krzywd\u0119. Jak mam post\u0105pi\u0107? Nie uciekam si\u0119 do karno\u015bci Ojca ani Syna nad\u00a0 Jego domem, ale post\u0119puj\u0105c w mi\u0142o\u015bci wobec brata, id\u0119 do niego i m\u00f3wi\u0119: „Bracie, ty\u015b zachowa\u0142 si\u0119 wobec mnie nies\u0142usznie, skrzywdzi\u0142e\u015b mnie”. Takie wyja\u015bnienie, post\u0119powanie sprawiedliwo\u015bci, jest konieczne. Lecz chocia\u017c tak m\u00f3wi\u0119, nie musz\u0119 przy tym opu\u015bci\u0107 drogi \u0142aski. Ale gdy nie chce mnie us\u0142ucha\u0107, bior\u0119 ze sob\u0105 jednego lub dw\u00f3ch braci, aby wszystko by\u0142o zatwierdzone przez usta dw\u00f3ch lub trzech \u015bwiadk\u00f3w. A gdy i to nie doprowadzi do celu, w\u00f3wczas m\u00f3wi\u0119 Zgromadzeniu. Lecz kiedy nie chce s\u0142ucha\u0107 i Zgromadzenia, \u201eniech ci b\u0119dzie…\u201d To miejsce daje nam wi\u0119c pewn\u0105 zasad\u0119 dla indywidualnego post\u0119powania, a wynikiem jest osobiste stanowisko brata wobec brata.<\/p>\n
Mo\u017ce doj\u015b\u0107 do tego, \u017ce sprawa posunie si\u0119 tak daleko, i\u017c trzeba b\u0119dzie odwo\u0142a\u0107 si\u0119 do karno\u015bci Zgromadzenia. Id\u0119 do mojego brata w nadziei pozyskania go, to znaczy przywiedzenia go do skruchy i wprowadzenia we w\u0142a\u015bciwe stanowisko spo\u0142eczno\u015bci ze sob\u0105 i z Bogiem, gdy\u017c tam, gdzie jest naruszona braterska mi\u0142o\u015b\u0107, musi tak\u017ce z konieczno\u015bci ucierpie\u0107 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Ojcem. A gdy brat jest pozyskany, ko\u0144czy si\u0119 ca\u0142a sprawa. Ani Zb\u00f3r, ani ktokolwiek inny nie powinien si\u0119 niczego dowiedzie\u0107. Tylko my dwaj wiemy o tym. Ale gdy moje usi\u0142owania nie dadz\u0105 rezultatu, post\u0119puj\u0119 dalej, lecz wy\u0142\u0105cznie w zamiarze, by m\u00f3j brat m\u00f3g\u0142 znowu korzysta\u0107 ze spo\u0142eczno\u015bci z wszystkimi.<\/p>\n
Co\u00a0 dotyczy\u00a0 karno\u015bci\u00a0 Ojca, jest ona jeszcze\u00a0 bardziej\u00a0 przywilejem \u0142aski. Jest te\u017c spraw\u0105 czysto osobist\u0105. Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie mo\u017ce zaj\u0105\u0107 miejsca Ojca. Je\u015bli chodzi o ojc\u00f3w, zawarta jest tu my\u015bl o nadrz\u0119dnym stanowisku, istnieje bowiem r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 \u0142aski, jak te\u017c r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 dar\u00f3w. Kto jest duchowy, ma p\u00f3j\u015b\u0107 do swego upad\u0142ego brata i podnie\u015b\u0107 go (Gal 6, l). Kto tak czyni, spe\u0142nia indywidualnie czyn \u0142aski, co nie ma nic wsp\u00f3lnego z karno\u015bci\u0105 ko\u015bcieln\u0105.<\/p>\n
Rzecz\u0105 niezwykle donios\u0142\u0105 jest jasne rozgraniczenie tych spraw. Z jednej strony istnieje gotowo\u015b\u0107 podporz\u0105dkowania si\u0119 decyzji „dw\u00f3ch\u00a0 lub trzech”, z drugiej za\u015b chodzi o to, by indywidualna dzia\u0142alno\u015b\u0107 nie by\u0142a ograniczona. Zupe\u0142na swoboda musi by\u0107 pozostawiona dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego. Wyobra\u017amy sobie Tymoteusza przechadzaj\u0105cego si\u0119 i udzielaj\u0105cego nagany. „Przekonywuj, kar\u0107, napominaj z wszelk\u0105 pob\u0142a\u017cliwo\u015bci\u0105 i nauk\u0105” – pisa\u0142 aposto\u0142 do niego (2 Tym 4, 2). To jest w\u0142a\u015bciwa karno\u015b\u0107. Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie ma z tym nic do czynienia; jest to post\u0119powanie\u00a0 indywidualne.<\/p>\n
Inne zagadnienie, czy Ko\u015bci\u00f3\u0142 ostatecznie nie jest zmuszony wymierzy\u0107 karno\u015bci, jak np.w przypadku wierz\u0105cych w Koryncie (l Kor 5). Koryntianie nie byli sk\u0142onni do wykonania karno\u015bci\u0105. Ale aposto\u0142 domaga\u0142 si\u0119 tego od nich. Tutaj widzimy cz\u0142owieka pod dzia\u0142alno\u015bci\u0105 Ducha spe\u0142niaj\u0105cego s\u0142u\u017cb\u0119 \u0142aski i prawdy z korzy\u015bci\u0105 dla\u00a0 innych. Pawe\u0142 dzia\u0142a\u0142 ca\u0142kowicie indywidualnie. Jego post\u0119powania nie mo\u017cna stawia\u0107 na jednym poziomie z post\u0119powaniem Ko\u015bcio\u0142a. Jest nieszcz\u0119\u015bciem i wielkim b\u0142\u0119dem, gdy uznaje si\u0119 tylko karno\u015b\u0107 ko\u015bcieln\u0105. By\u0142oby czym\u015b strasznym, gdyby trzeba by\u0142o powiadomi\u0107 wszystkich o ka\u017cdym rodzaju z\u0142ego. Publiczne roztrz\u0105sanie z\u0142a nie zgadza si\u0119 z d\u0105\u017ceniem mi\u0142o\u015bci, albowiem „mi\u0142o\u015b\u0107 zakrywa mn\u00f3stwo grzech\u00f3w”. Gdy mi\u0142o\u015b\u0107 widzi brata grzesz\u0105cego grzechem nie ku \u015bmierci, wtedy modli si\u0119 za niego i by\u0107 mo\u017ce grzech ten nigdy nie b\u0119dzie ujawniony dla karno\u015bci ko\u015bcielnej.<\/p>\n
Nie ma upadku w ramach\u00a0 karno\u015bci ko\u015bcielnej, kt\u00f3ry by nie przyni\u00f3s\u0142 wstydu ca\u0142emu Cia\u0142u.\u00a0 W pierwszym swym li\u015bcie do Koryntian aposto\u0142 Pawe\u0142 pisze: „A wy\u015bcie si\u0119 nad\u0119li, a nie zasmucili\u015bcie si\u0119 raczej!” Wszyscy byli zainteresowani grzechem, kt\u00f3ry mia\u0142 miejsce. Z grzechem jest jak z wrzodem, kt\u00f3ry jest dowodem\u00a0 chorobliwego stanu cia\u0142a. Zb\u00f3r nie jest zdolny sprawowa\u0107 karno\u015bci, je\u015bli si\u0119 przedtem nie zjednoczy z grzechem jednostki. Gdy karno\u015b\u0107 nie odbywa si\u0119 w ten spos\u00f3b, ma charakter s\u0119dziowski, a\u00a0 Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie kieruje si\u0119 \u0142ask\u0105 Chrystusow\u0105.\u00a0 Dot\u0105d Chrystus nie zaj\u0105\u0142 Swego miejsca jako s\u0119dzia.\u00a0 Kiedy ta chwila nadejdzie, kiedy spe\u0142ni si\u0119 S\u0142owo: „Kto krzywdzi, niech jeszcze krzywdzi…”, Ko\u015bci\u00f3\u0142 zaprzestanie swej dzia\u0142alno\u015bci. Ale obecnie ma ona kap\u0142a\u0144ski charakter \u0142aski.<\/p>\n
Jaki jest charakter ojcowskiej karno\u015bci i jak wykonuje j\u0105 ojciec? Czy ca\u0142a tajemnica nie spoczywa w s\u0142owie ojciec? Ojciec nie zajmuje\u00a0 tego samego miejsca co dziecko. Jest kim\u015b, kto stoi o wiele wy\u017cej pod wzgl\u0119dem \u0142aski i m\u0105dro\u015bci. Co czyni, gdy widzi kogo\u015b b\u0142\u0105dz\u0105cego i post\u0119puj\u0105cego przewrotnie?<\/p>\n
Idzie do niego i m\u00f3wi mu: „Ja te\u017c by\u0142em\u00a0 kiedy\u015b w takim po\u0142o\u017ceniu, dlatego mog\u0119 ci z w\u0142asnego do\u015bwiadczenia poradzi\u0107: Nie post\u0119puj tak dalej!”. W mi\u0142o\u015bci sprawa zostaje wyja\u015bniona; w mi\u0142o\u015bci upomina si\u0119 i prosi. Wprawdzie w wypadkach zatwardzenia konieczna bywa te\u017c nagana. Ojciec mo\u017ce mie\u0107 wiele wyrozumia\u0142o\u015bci dla s\u0142abo\u015bci i braku do\u015bwiadczenia, jego droga\u00a0 prowadzi\u0142a r\u00f3wnie\u017c przez podobne okoliczno\u015bci. Lecz trzeba si\u0119 uczyni\u0107 s\u0142ug\u0105 dla drugiego, podtrzymywa\u0107 zasad\u0119 ojca, kt\u00f3ra opiera si\u0119 na indywidualnej wy\u017cszo\u015bci po\u0142\u0105czonej z \u0142ask\u0105. Nic w \u015bwiecie nie powinno da\u0107 powodu, aby odwie\u015b\u0107 ojca od jego stara\u0144. Jaki\u017c przywilej ojcowskiej mi\u0142o\u015bci m\u00f3c powiedzie\u0107 z aposto\u0142em: „Aczkolwiek was niezmiernie mi\u0142uj\u0105c, mniej bywam od was mi\u0142owany”.\u00a0 Taka mi\u0142o\u015b\u0107 pochodzi od Boga. Ona nie pozwala mi zostawi\u0107 brata na jego przewrotnej drodze.<\/p>\n
W przypadku tym nie chodzi o wyrz\u0105dzon\u0105\u00a0 mi krzywd\u0119, lecz o to, \u017ce \u00f3w brat swoim\u00a0 post\u0119powaniem wyst\u0105pi\u0142 przeciw charakterowi dzieci\u0119ctwa Bo\u017cego. Zawodzimy cz\u0119sto pod tym wzgl\u0119dem, poniewa\u017c unikamy nieprzyjemno\u015bci i trudu, kt\u00f3re to warzysz\u0105 za\u0142atwianiu tych spraw. Lecz gdy widzimy wierz\u0105cego krocz\u0105cego niew\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0105, powinni\u015bmy pomy\u015ble\u0107 o tym, \u017ce jest on owieczk\u0105 z trzody Chrystusa. Powinienem wewn\u0119trznie\u00a0 czu\u0107 si\u0119 z nim zwi\u0105zany i czyni\u0107 wszystko, co\u00a0 jest mo\u017cliwe, aby wr\u00f3ci\u0142 na prawdziw\u0105 drog\u0119. Mo\u017cliwe, \u017ce na moj\u0105 przestrog\u0119 odpowie: „Co ciebie to obchodzi? Czy musisz martwi\u0107 si\u0119 o moje\u00a0 sprawy?” lub tym podobne. Ale mimo to nie wolno mi pozostawi\u0107 go samemu sobie, a je\u015bli trzeba, to poni\u017c\u0119 si\u0119 a\u017c do jego st\u00f3p, aby uwolni\u0107 go tylko z sieci, w kt\u00f3r\u0105 si\u0119 uwik\u0142a\u0142 i z\u00a0 niebezpiecze\u0144stwa, na jakie si\u0119 narazi\u0142. Do tego wprawdzie potrzebny jest Duch \u0142aski i mi\u0142o\u015bci, aby ca\u0142e jego brzemi\u0119 wzi\u0105\u0107 na siebie.<\/p>\n
Innym\u00a0 rodzajem\u00a0 karno\u015bci\u00a0 jest karno\u015b\u0107 Chrystusa\u00a0 „jako Syna nad domem Swoim”.<\/p>\n
Upadek Judasza jest zdarzeniem o wielkim znaczeniu. Je\u015bli w cz\u0142owieku wierz\u0105cym istnieje duchowe \u017cycie, wtedy z\u0142o nie zatrzyma si\u0119 tam na d\u0142u\u017cej. Niemo\u017cliwo\u015bci\u0105 jest, by fa\u0142sz lub z\u0142o mog\u0142o si\u0119 utrzyma\u0107 tam, gdzie istnieje\u00a0 duchowe \u017cycie. W przypadku Judasza \u0142aska Pana przewy\u017csza\u0142a wszystko. Wstrz\u0105saj\u0105c\u0105 rzecz\u0105 jest\u00a0 zobaczy\u0107, jak wobec tej \u0142aski z\u0142o dochodzi do punktu kulminacyjnego. Cz\u0142owiek, „kt\u00f3ry jad\u0142 ze\u00a0 mn\u0105 chleb, podni\u00f3s\u0142 przeciwko mnie pi\u0119t\u0119 swoj\u0105\u201d \u201eTedy on wzi\u0105wszy sztuczk\u0119 chleba, zaraz wyszed\u0142” (Jan 13). \u0141aska promieniowa\u0142a w ca\u0142ej swej wspania\u0142o\u015bci, gdy zosta\u0142o objawione, \u017ce z\u0142o zwr\u00f3ci\u0142o si\u0119 przeciw Panu samemu. Ten rodzaj karno\u015bci zajmuje si\u0119 tylko tym, co zosta\u0142o ju\u017c objawione<\/p>\n
Dlatego widzimy, \u017ce uczniowie, nim si\u0119 spe\u0142ni\u0142 z\u0142y czyn, pytali jeden drugiego, co to\u00a0 mo\u017ce oznacza\u0107. Jednak to nie porusza sumienia zgromadzonych. Widzimy tu jasno, jak wielka r\u00f3\u017cnica istnieje mi\u0119dzy t\u0105 karno\u015bci\u0105 a karno\u015bci\u0105 ojcowsk\u0105. Ostatnia dzia\u0142a ,gdy jeszcze nic nie zosta\u0142o objawione. Dotyczy z\u0142a, kt\u00f3re jest ukryte lub mo\u017ce po latach wyjdzie na jaw. Je\u015bli jako starszy widz\u0119 m\u0142odszego brata w niebezpiecze\u0144stwie, powinienem potraktowa\u0107 go z ojcowsk\u0105 trosk\u0105 i pom\u00f3wi\u0107 z nim na ten temat. Ale to nie nale\u017cy do karno\u015bci ko\u015bcielnej. Gdy wykonuj\u0119 ojcowsk\u0105 karno\u015b\u0107, przede wszystkim sam musz\u0119\u00a0 pozostawa\u0107\u00a0 w spo\u0142eczno\u015bci z Bogiem. Dalej, rozumie si\u0119 samo przez si\u0119, musz\u0119 by\u0107 w stanie os\u0105dzi\u0107 przyczyn\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce danego brata doprowadzi\u0107 do z\u0142ego. Dojrz\u0119 to, czego on nie widzi, na podstawie duchowego do\u015bwiadczenia, co uprawnia mnie i sk\u0142ania post\u0105pi\u0107 z nim w wiernej mi\u0142o\u015bci. Nie musz\u0119 z tego zda\u0107 sprawy kumukolwiek.<\/p>\n
Pomieszanie owych trzech poj\u0119\u0107: indywidualnego ostrze\u017cenia i pouczenia, karno\u015bci ojca w braterskiej trosce i wreszcie karno\u015bci Chrystusa „jako Syna nad domem Swoim” lub karno\u015bci ko\u015bcielnej\u00a0 doprowadzi\u0142o do przykrego zam\u0119tu.<\/p>\n
Istotny cel karno\u015bci polega na usi\u0142owaniu, aby zapobiec odsuni\u0119ciu czy wy\u0142\u0105czeniu. Lecz je\u015bli dojdzie do wykonaniu karno\u015bci \u201eSyna nad domem Swoim\u201d,\u00a0 Zgromadzenie musi zjednoczy\u0107 si\u0119 z tym, kt\u00f3ry zgrzeszy\u0142,\u00a0 i wyzna\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 win\u0119 i ha\u0144b\u0119. Nie sprawi to wra\u017cenia jakiego\u015b trybuna\u0142u. Poczucie ha\u0144by wyrz\u0105dzonej ca\u0142emu Cia\u0142u by\u0142oby og\u00f3lne. Gdyby Ko\u015bci\u00f3\u0142 przedstawia\u0142 prawdziwie duchowy stan, wtedy by\u0142by wolny od ob\u0142udy, zanieczyszczenia i wszelkiej niezgodno\u015bci, nie dosz\u0142oby do jego dzia\u0142ania jako trybuna\u0142u. Nic bardziej nie powinno nas przera\u017ca\u0107 jak my\u015bl, \u017ce w domu Bo\u017cym s\u0105 sprawy traktowane w spos\u00f3b s\u0119dziowski. Za\u0142\u00f3\u017cmy, \u017ce w jed nym z naszych dom\u00f3w wydarzy\u0142o si\u0119 co\u015b, co przynios\u0142o ha\u0144b\u0119 i wstyd. Czy mo\u017cemy sobie wyobrazi\u0107, \u017ce kto\u015b z rodziny odszedby i zachowa\u0142by si\u0119 tak, jakby go to nic nie obchodzi\u0142o? Przypu\u015b\u0107my, \u017ce z\u0142y syn ze wzgl\u0119du na pozosta\u0142ych domownik\u00f3w musia\u0142 opu\u015bci\u0107 dom rodzinny. Wszelkie starania, aby go sprowadzi\u0107 z drogi ha\u0144by, chybi\u0142y. Jego wp\u0142yw na rodzin\u0119 jest tak zgubny, \u017ce ojciec musi mu powiedzie\u0107: „Nie mo\u017cesz d\u0142u\u017cej pozostawa\u0107 w moim domu. Nie mog\u0119 tolerowa\u0107 twego post\u0119powania, bo zdeprawujesz wszystkich pozosta\u0142ych!” Ale mimo wszystko, czy to zdarzenie w rodzinie nie da\u0142o powodu do g\u0142\u0119bokiej bole\u015bci, zmartwienia i p\u0142aczu? Czy nie cierpiliby wszyscy\u00a0 nad wstydem przyniesionym ca\u0142ej rodzinie? Czy nie unikaliby rozmowy o tej sprawie? A i inni podobnie by czynili, aby uszanowa\u0107 ich b\u00f3l. Unikano by wspomnienia jego imienia.<\/p>\n
Podobnie mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107 w domu Syna. Jaka\u017c przera\u017caj\u0105ca my\u015bl o wy\u0142\u0105czeniu cz\u0142onka! Jaki pow\u00f3d do wsp\u00f3lnego smutku, przygn\u0119bienia i uni\u017cenia. Czy mog\u0142oby by\u0107 co\u015b dla Boga nieprzyjemniejszego i smutniejszego jak, u\u017cyjmy tego wyrazu, proces ko\u015bcielny?<\/p>\n
Ale tak jest, gdy\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 popad\u0142 w stan s\u0142abo\u015bci i zepsucia. To jest pobudk\u0105 dla posiadaj\u0105cych dar pasterski i \u015bwiadomych swej osobistej odpowiedzialno\u015bci, by w mi\u0142o\u015bci zaj\u0119li si\u0119\u00a0 poszczeg\u00f3lnymi wierz\u0105cymi i troszczyli si\u0119 o nich.<\/p>\n
Wo\u0142ajmy w modlitwach do Boga, by da\u0142 pasterzy Swoim dzieciom w Zgromadzeniu. Pasterz to cz\u0142owiek, kt\u00f3ry na swoim sercu mo\u017ce ponie\u015b\u0107 bole\u015b\u0107 i k\u0142opoty, niedol\u0119 i grzechy swego brata, wszystko przynosi Bogu i wie, co uprosi\u0107 od Niego, co odpowiada potrzebie, bez konieczno\u015bci wci\u0105gania w te sprawy trzeciego brata.<\/p>\n
Tu nale\u017cy podkre\u015bli\u0107 jeszcze jedno. Wynikiem karno\u015bci mo\u017ce by\u0107 wy\u0142\u0105czenie. Lecz gdy dojdzie do tej wsp\u00f3lnej decyzji, karno\u015b\u0107 ustaje w momencie, kiedy zainteresowany jest usuni\u0119ty. Tak dosz\u0142o do ostatecznego rozstrzygni\u0119cia i odt\u0105d wa\u017cne jest S\u0142owo: „Aza\u017c wy tych, co s\u0105\u00a0 domowi, nie s\u0105dzicie? Ale tych, kt\u00f3rzy s\u0105 obcymi, B\u00f3g s\u0105dzi” (l Kor 5,12.13).<\/p>\n
Zagadnienie, czy\u00a0 mam\u00a0 \u0142ama\u0107 chleb z tym, kto jest w zgromadzeniu, nie powinno by\u0107 w og\u00f3le pod noszone. Jest wi\u0119cej ni\u017c dziwne, je\u015bli brat pozbawia si\u0119 spo\u0142eczno\u015bci dlatego, \u017ce jest obecny taki, o kt\u00f3rym z jakiego\u015b powodu nie ma dobrego zdania. W gruncie rzeczy wy\u0142\u0105cza si\u0119 sam. „Albowiem jednym chlebem, jednym Cia\u0142em wielu nas jest” (l Kor 10,17). Nigdy nie powinno si\u0119\u00a0 tak post\u0119powa\u0107. Mo\u017ce by\u0107, \u017ce ogranicz\u0119 obcowanie z tym bratem. Jednak nigdy nie powinienem\u00a0 samego siebie wykluczy\u0107 obawiaj\u0105c si\u0119, \u017ce jaki\u015b grzesznik chcia\u0142by si\u0119 wkra\u015b\u0107 do zgromadzenia dzieci Bo\u017cych. Je\u015bli czyni\u0119 tak, daj\u0119 do zrozumienia, \u017ce wykonuj\u0119 karno\u015b\u0107 nad domem Bo\u017cym, swoim zachowaniem bowiem s\u0105dz\u0119 nie tylko jednostk\u0119, ale ca\u0142e Zgromadzenie.<\/p>\n
Od pocz\u0105tku a\u017c do ko\u0144ca karno\u015b\u0107 musi mie\u0107 na celu przywr\u00f3cenie do dawnego\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 stanu.<\/p>\n
Procedura\u00a0 odsuni\u0119cia, wykluczenia nie nale\u017cy w\u0142a\u015bciwie do karno\u015bci, lecz jest\u00a0 potwierdzeniem, \u017ce karno\u015b\u0107 nie da\u0142a rezultatu, a\u00a0 wi\u0119c si\u0119 sko\u0144czy\u0142a. Zb\u00f3r m\u00f3wi: Nie mo\u017cemy nic wi\u0119cej dla niego uczyni\u0107.<\/p>\n
Nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107, \u017ce wy\u0142\u0105czenie ma pos\u0142u\u017cy\u0107 dla dobra danej duszy. Pawe\u0142 m\u00f3wi o cz\u0142owieku, kt\u00f3rego chcia\u0142 odda\u0107 szatanowi: „\u017ceby duch by\u0142 zachowany w dzie\u0144 Pana Jezusa”.<\/p>\n
Co dotyczy problemu jednomy\u015blno\u015bci w sprawach karno\u015bci ko\u015bcielnej, musimy najpierw przypomnie\u0107, \u017ce Syn wymierza karno\u015b\u0107 nad Swoim domem. W Koryncie widzimy czynno\u015b\u0107 dokonan\u0105 na Ciele przez Paw\u0142a moc\u0105 jego apostolskiego autorytetu. Zgromadzenie najpierw nie dzia\u0142a\u0142o. Zosta\u0142o do tego formalnie zmuszone.<\/p>\n
My\u015bl, by ro\u015bci\u0107 sobie prawo do wykonania karno\u015bci jest przera\u017caj\u0105ca; oznacza\u0142oby to rodzin\u0119 Bo\u017c\u0105 zamieni\u0107 wprost w pewien trybuna\u0142. Zastosujmy jeszcze raz podany ju\u017c przyk\u0142ad! Pewien ojciec zamierza wyrzuci\u0107 z domu swego z\u0142ego syna. A pozosta\u0142e dzieci przybieg\u0142y m\u00f3wi\u0105c: Mamy prawo pom\u00f3c ojcu przy wyrzuceniu naszego brata. Czy nie by\u0142oby to okropne? Aposto\u0142 by\u0142 zobowi\u0105zany zmusi\u0107 Koryntian do wymierzenia karno\u015bci, gdy\u017c nie byli ani ch\u0119tni, ani w stanie zaj\u0105\u0107 si\u0119 t\u0105 spraw\u0105. „Grzech jest wpo\u015br\u00f3d was – pisze Pawe\u0142 do nich – a wy\u015bcie si\u0119 nad\u0119li, a nie zasmucili\u015bcie si\u0119, aby by\u0142 usuni\u0119ty z po\u015brodku was!”.\u00a0 Nie zmusza ich do uznania, \u017ce pope\u0142niony grzech jest zar\u00f3wno ich grzechem, jak danego cz\u0142owieka. Lecz ko\u0144czy: „Usu\u0144cie tego z\u0142o\u015bnika spo\u015br\u00f3d\u00a0 samych siebie!”. Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie jest w stanie wymierzy\u0107 karno\u015bci tak d\u0142ugo, jak d\u0142ugo grzech jednostki nie stanie si\u0119 grzechem og\u00f3\u0142u i jako taki\u00a0 nie b\u0119dzie uznany.<\/p>\n
A co maj\u0105 czyni\u0107 te osoby w takich wypadkach? Aposto\u0142 daje wyra\u017ane wskaz\u00f3wki: „A tych, kt\u00f3rzy grzesz\u0105, przekonywuj przed wszystkimi,\u00a0 aby i drudzy boja\u017a\u0144 mieli” (l Tym 5,20).”Bracia! Je\u015bliby te\u017c cz\u0142owiek zaskoczony by\u0142 w jakim upadku i wy duchowi, naprawiajcie takiego w duchu \u0142agodno\u015bci!” (Gal 6,1). Lecz je\u015bli z\u0142o osi\u0105gn\u0119\u0142o stadium, \u017ce konieczne jest wy\u0142\u0105czenie, zb\u00f3r musi je wykona\u0107 nie tylko ze wzgl\u0119du na\u00a0 przys\u0142uguj\u0105ce mu prawo, lecz jako zobowi\u0105zany do\u00a0 dzia\u0142ania. Jest to kwestia wypr\u00f3bowania wierz\u0105cych. W Koryncie przebieg ten by\u0142 nast\u0119puj\u0105cy. Aposto\u0142 zmusi\u0142 koryntian do uznania ich zawstydzaj\u0105cej sytuacji. Potem uwolnili si\u0119 od winnego i pozostawili go w jego haniebnym wyst\u0119pku (2 Kor 2\u00a0 i 7 rozdzia\u0142).<\/p>\n
To jest spos\u00f3b, w jaki aposto\u0142 przymusi\u0142 koryntian do wykonania karno\u015bci. Sumienie\u00a0 ca\u0142ego Zgromadzenia musia\u0142o si\u0119 oczy\u015bci\u0107 od tej sprawy, w kt\u00f3rej jako ca\u0142o\u015b\u0107 bra\u0142o udzia\u0142. Ile trudu i k\u0142opotu kosztowa\u0142o aposto\u0142a, zanim zosta\u0142o to osi\u0105gni\u0119te. Jeszcze w 2 li\u015bcie wyra\u017ca swoje ubolewanie: „A je\u015bli wy mu odpuszczacie, i ja odpuszczam, gdy\u017c i ja, je\u015blim odpu\u015bci\u0142, komum odpu\u015bci\u0142, to z powodu was odpu\u015bci\u0142em w obliczu Chrystusa, \u017ceby\u015bmy nie byli przez szatana oszukani; albowiem zamys\u0142y jego nie s\u0105 nam tajne” (2 Kor. 2, 10. 11).<\/p>\n
Jaki\u00a0 by\u0142\u00a0 tedy\u00a0 zamiar\u00a0 szatana?<\/p>\n
Aposto\u0142 trwa\u0142 przy usuni\u0119ciu z\u0142ego (l Kor 5,3 -5), ale Zgromadzenie oci\u0105ga\u0142o si\u0119 z wykonaniem. Lecz zmusi\u0142 ich do tego. Us\u0142uchali go, ale post\u0105pili w spos\u00f3b s\u0119dziowski i nie\u00a0 zatroszczyli si\u0119 o uzdrowienie winnego (2 Kor 2,6.7). Aposto\u0142 podj\u0105\u0142 starania maj\u0105ce na celu powr\u00f3t wykluczonego na w\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0119. Dlatego: „Komu\u00a0 odpuszczacie …”<\/p>\n
Szatan zamierza\u0142 wprowadzi\u0107 z\u0142o do Zgromadzenia, potem uczyni\u0107 je oboj\u0119tnym na to z\u0142o i w ko\u0144cu uczyni\u0107 ze Zgromadzenia trybuna\u0142. By\u0142a to dobra sposobno\u015b\u0107, aby spowodowa\u0107 por\u00f3\u017cnienie mi\u0119dzy aposto\u0142em a wierz\u0105cymi w Koryncie. Pawe\u0142 uczyni\u0142 si\u0119 jedno z ca\u0142ym Cia\u0142em, gdy najpierw\u00a0 zmusi\u0142 koryntian do oczyszczenia, a potem stara\u0142 si\u0119, by wy\u0142\u0105czony dzi\u0119ki mi\u0142o\u015bci ich wszystkich po p okucie\u00a0 powr\u00f3ci\u0142 do zgromadzenia. W ten spos\u00f3b zamiar szatana zosta\u0142 udaremniony. Pawe\u0142 rozpatrywa\u0142 z koryntianami t\u0119 spraw\u0119, \u015bci\u015ble z nimi po\u0142\u0105czon\u0105. W ka\u017cdym razie, czy chodzi\u0142o o odsuni\u0119cie, czy przywr\u00f3cenie tej duszy, mia\u0142 ich po swej stronie.<\/p>\n
Je\u015bli sumienie Zgromadzenia nie jest w stanie odczu\u0107, \u017ce poprzez wy\u0142\u0105czanie samo si\u0119 oczyszcza, w takim razie nie wie, czemu w og\u00f3le ma\u00a0 s\u0142u\u017cy\u0107 wy\u0142\u0105czenie. Oznacza\u0142oby to uczyni\u0107 ze wszystkich ob\u0142udnik\u00f3w.<\/p>\n
Dom musi by\u0107 utrzymany w czysto\u015bci. Staranie Ojca dotycz\u0105ce rodziny oraz Syna dotycz\u0105ce „w\u0142asnego domu” to dwie ca\u0142kiem r\u00f3\u017cne sprawy. W 17 rozdziale ewangelii Jana powierza uczni\u00f3w pieczy \u015bwi\u0119tego Ojca. To co\u015b innego ni\u017c\u00a0\u00a0 utrzyma\u0107 dom w porz\u0105dku. Gdy Pan w 15 rozdziale Jana m\u00f3wi; \u201eJam jest ona winna macica, wy\u015bcie latoro\u015ble. Ojciec m\u00f3j jest winogrodnikiem…\u201d, chodzi tu o staranie Ojca. Latoro\u015ble oczyszcza Ojciec w tym celu, aby przynios\u0142y mo\u017cliwie wiele\u00a0 owocu. Je\u015bli za\u015b chodzi o staranie Syna o sw\u00f3j dom, nie dotyczy to jednostki, ale domu, kt\u00f3ry\u00a0 musi by\u0107 utrzymany w czysto\u015bci. Tu odpowiadaj\u0105\u00a0 s\u0142owa: „Bo gdyby\u015bmy sami siebie os\u0105dzali, nie byliby\u015bmy s\u0105dzeni” (l Kor 11,31).<\/p>\n
Powt\u00f3rzmy to, co ju\u017c powiedzieli\u015bmy. Istniej\u0105 trzy rodzaje karno\u015bci:<\/p>\n
Pierwsza dotyczy braterskiego stosunku.\u00a0 Id\u0119 do tego, kto uczyni\u0142 mi krzywd\u0119, aby z nim osobi\u015bcie pom\u00f3wi\u0107, ale musz\u0119 to czyni\u0107 w \u0142agodno\u015bci i cierpliwo\u015bci.<\/p>\n
W drugim wypadku chodzi o staranie ojcowskie. Ojciec post\u0119puje z mi\u0142o\u015bci\u0105 i czu\u0142o\u015bci\u0105. Post\u0119puje jak z dzie\u0107mi, kt\u00f3re zb\u0142\u0105dzi\u0142y.<\/p>\n
Nast\u0119pnie mamy karno\u015b\u0107 „Syna nad Swym domem”. Tu winni\u015bmy post\u0119powa\u0107 jako \u015bwiadomi swej odpowiedzialno\u015bci, aby zachowa\u0107 dom w czysto\u015bci i zdaj\u0105c sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce sumienie znajduj\u0105cych si\u0119 w Domu Boga ma odpowiada\u0107 Jego naturze. W takim przypadku dzia\u0142a nie jednostka, lecz Dom, tzn. Cia\u0142o, kt\u00f3rego sumienie musi by\u0107 wra\u017cliwe. Jego dzia\u0142anie dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej mo\u017ce spowodowa\u0107 duchowe uzdrowienie jednostki. Lecz ta sprawa znajduje si\u0119 dopiero na drugim miejscu. Najwa\u017cniejsz\u0105 rzecz\u0105 (obok uzdrowienia) jest odpowiedzialno\u015b\u0107, aby Dom, jak r\u00f3wnie\u017c sumienie wszystkich znajduj\u0105cych si\u0119 w nim, zachowa\u0107 czystymi od wszelkiego splamienia. A to \u0142\u0105czy si\u0119 nieraz z wielkim trudem i bole\u015bci\u0105.<\/p>\n
Istotne jest, \u017ce duch, kt\u00f3rym we wszystkich przypadkach nale\u017cy si\u0119 kierowa\u0107, jest kap\u0142a\u0144ski.<\/p>\n
Kap\u0142ani jedli z ofiar za grzech na \u015bwi\u0119tym miejscu (3 Moj 10). Niemo\u017cliwe, aby Zb\u00f3r lub ktokolwiek inny m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 karno\u015b\u0107, nie posiadaj\u0105c oczyszczonego sumienia i nie odczuwaj\u0105c mocy z\u0142a i grzechu przed Bogiem, jakby sami go pope\u0142nili. Dopiero wtenczas mo\u017cna dzia\u0142a\u0107, je\u015bli odczuwa si\u0119 potrzeb\u0119, aby samego siebie\u00a0 oczy\u015bci\u0107.<\/p>\n
Co charakteryzuje miejsce, kt\u00f3re Jezus zajmuje? On znajduje si\u0119 w g\u00f3rze jako nasz najwy\u017cszy kap\u0142an, a my jeste\u015bmy jedno z Nim. Gdyby w Ko\u015bciele znalaz\u0142o si\u0119 wi\u0119cej takich, kt\u00f3rzy po kap\u0142a\u0144sku wstawialiby si\u0119 za innych, nie powsta\u0142aby karykatura ko\u015bcielnego trybuna\u0142u. Je\u015bli w rodzinie jej cz\u0142onek splami\u0142 si\u0119 haniebnym\u00a0 czynem, czy to pope\u0142nione z\u0142o nie przynios\u0142o ca\u0142ej rodzinie bole\u015bci? Czy nie spowodowa\u0142o w ich sercach wsp\u00f3lnego cierpienia? A co odczuwa Chrystus w stosunku do Ko\u015bcio\u0142a? Cieszy si\u0119 ofiarami grzechu? Czy nie boleje nad niesprawiedliwo\u015bci\u0105 w Swoim Zgromadzeniu? Czy nie odczuwa naszego b\u00f3lu i nie wk\u0142ada go na Siebie? On jest\u00a0 G\u0142ow\u0105 Swego Cia\u0142a, Zgromadzenia. Czy nie jest w Swych cz\u0142onkach zraniony i zmartwiony? Zapewne, tak jest.<\/p>\n
Je\u015bli dr\u0119cz\u0119 si\u0119 z powodu jakiego\u015b b\u0142\u0105dz\u0105cego brata, aby osobi\u015bcie go ostrzec, to\u00a0 niechaj si\u0119 wpierw zastanowi\u0119, czy nie zamierzam zrobi\u0107 tego w formie zarzutu; czy przedtem moja\u00a0 dusza zosta\u0142a do\u015bwiadczona w s\u0142u\u017cbie kap\u0142a\u0144skiej tak, jakbym sam znalaz\u0142 si\u0119 w tym grzechu.<\/p>\n
Jak post\u0119puje\u00a0 Chrystus? On niesie grzech na Swym sercu i wstawia si\u0119 za Swoimi przed\u00a0 Bogiem, aby dzia\u0142a\u0142a \u0142aska, kt\u00f3ra mo\u017ce uleczy\u0107. Dziecko Bo\u017ce nie czyni inaczej. Grzech brata niesie na w\u0142asnym sercu przed oblicze Bo\u017ce. Z powodu niego zastawia si\u0119 przed Ojcem tak, jak czyni kap\u0142an, aby ha\u0144bi\u0105ca rana zadana Cia\u0142u Chrystusowemu, kt\u00f3rego jest cz\u0142onkiem, zosta\u0142a uleczona. W takim duchu winna by\u0107 okazana karno\u015b\u0107. Ale pod tym wzgl\u0119dem zawodzimy.<\/p>\n
Nie posiadamy do\u015b\u0107 \u0142aski, aby spo\u017cywa\u0107 z ofiar grzechu. A je\u015bli ca\u0142e Zgromadzenie jest powo\u0142ane do dzia\u0142ania, to chodzi o co\u015b wi\u0119cej. Wtedy ca\u0142e Zgromadzenie ma pokutowa\u0107, a\u017c si\u0119 oczy\u015bci. Jak mocno wyra\u017ca to aposto\u0142 w swoim upomnieniu: „A wy\u015bcie si\u0119 nie smucili!” W Koryncie \u017cycie duchowe nie sta\u0142o na odpowiednim poziomie,\u00a0 aby wierz\u0105cy mogli wzi\u0105\u0107 grzech na siebie\u00a0 i\u00a0 mogli go nie\u015b\u0107, tote\u017c Pawe\u0142 musia\u0142 im napisa\u0107: „Powinni\u015bcie si\u0119 w prochu ugi\u0105\u0107; wasze serca i wasz duch powinny si\u0119 za\u0142ama\u0107 wobec faktu, \u017ce to, co dotyczy czysto\u015bci domu Chrystusowego, nie zosta\u0142o spo\u015br\u00f3d was usuni\u0119te”.<\/p>\n
Czyste od nieczystego oddzieli\u0107 to inna strona s\u0142u\u017cby kap\u0142a\u0144skiej. Kap\u0142ani, gdy szli do namiotu Zgromadzenia sprawowa\u0107 s\u0142u\u017cb\u0119 w \u015bwi\u0105tyni, nie mogli pi\u0107 ani wina, ani mocnego napoju. Musieli pozostawa\u0107 w odpowiednim stanie duchowym, aby by\u0107 zdolnymi odr\u00f3\u017cni\u0107 \u015bwi\u0119tych od nie\u015bwi\u0119tych. To jest zasada, kt\u00f3ra i dzi\u015b nas obowi\u0105zuje. Je\u015bli mamy do czynienia ze z\u0142em, Bo\u017c\u0105 my\u015bl musimy uczyni\u0107 nasz\u0105. Jego dom jest\u00a0 miejscem i widowni\u0105, gdzie objawia si\u0119 porz\u0105dek Bo\u017cy. Je\u015bli np. napisano, \u017ce „niewiasta powinna mie\u0107 w\u0142adz\u0119 na g\u0142owie dla anio\u0142\u00f3w” (l Kor 11,10), to znaczy, \u017ce w Ko\u015bciele ma si\u0119 objawia\u0107 porz\u0105dek Bo\u017cy. W domu Bo\u017cym nie wolno tolerowa\u0107 niczego, czego anio\u0142owie, kt\u00f3rzy s\u0105 przyzwyczajeni do\u00a0 porz\u0105dku Bo\u017cego, nie mog\u0105 pochwali\u0107 ani uzna\u0107 za s\u0142uszne.<\/p>\n
Lecz jak dzi\u015b wygl\u0105da dom Bo\u017cy? Wszystko jest w rozk\u0142adzie. Wspania\u0142o\u015b\u0107 tego domu nie\u00a0 b\u0119dzie w pe\u0142ni pr\u0119dzej objawiona, a\u017c Chrystus uka\u017ce si\u0119 z nim w Swej chwale. W ka\u017cdym razie nasz\u0105 gor\u0105c\u0105 t\u0119sknot\u0105 powinno by\u0107, aby dzi\u0119ki dzia\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego osi\u0105gn\u0105\u0107 mo\u017cliwie daleko\u00a0 id\u0105ce zgodno\u015b\u0107 w duchu i w praktyce mi\u0119dzy obecnym stanem Ko\u015bcio\u0142a a przysz\u0142ym. Gdy Izrael powr\u00f3ci\u0142 z niewoli, a Pan da\u0142 Swemu ludowi imi\u0119\u00a0 Lo – Amm; (Nie-m\u00f3j-lud) i chwa\u0142a Jego opu\u015bci\u0142a dom, sko\u0144czy\u0142o si\u0119 Boskie objawianie Jego obecno\u015bci. Lecz mimo to Nehemiasz i Ezdrasz znale\u017ali drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 mogli kroczy\u0107 stosownie do my\u015bli Bo\u017cych.<\/p>\n
I z nami jest dzi\u015b\u00a0 podobnie, tylko z pewn r\u00f3\u017cnic\u0105. My\u015bmy zawsze byli resztkami. Rozpocz\u0119li\u015bmy na ko\u0144cu i nas dotyczy S\u0142owo Pana: „Gdzie s\u0105 dwaj albo trzej zgromadzeni w imi\u0119 Moje, tam jestem w po\u015brodku nich” (Mat 18,20).<\/p>\n
Je\u015bli si\u0119 ca\u0142o\u015b\u0107 rozpad\u0142a, to mog\u0119 trzyma\u0107 si\u0119 pewnych niezmiennych b\u0142ogos\u0142awionych zasad, na kt\u00f3rych wszystko spoczywa. Z zasad\u0105 „zgromadzania si\u0119 dw\u00f3ch lub trzech” Chrystus zwi\u0105za\u0142 nie tylko Swoje imi\u0119, lecz tak\u017ce karno\u015b\u0107 i moc\u00a0 dla zwi\u0105zania i rozwi\u0105zania. Czy\u017c mog\u0142aby istnie\u0107 kosztowniejsza pociecha? Ta wielka zasada pozostanie, cho\u0107 upadek mo\u017ce si\u0119 jeszcze powi\u0119kszy\u0107.<\/p>\n
W ewangelii Jana, rozdziale 20 czytamy, \u017ce Jezus, wysy\u0142aj\u0105c uczni\u00f3w, tchn\u0105\u0142 w nich i\u00a0 rzek\u0142 :<\/p>\n
„We\u017acie Ducha \u015awi\u0119tego! Kt\u00f3rymkolwiek grzechy odpu\u015bcicie, s\u0105 im odpuszczone, a kt\u00f3rymkolwiek zatrzymacie, s\u0105 zatrzymane”. Nie jest tu mowa o Ko\u015bciele Jako o korporacji, lecz o aktywnej mocy Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry sprawia\u0142 duchowy dar rozpoznawania w uczniach, kt\u00f3rzy zostali wys\u0142ani przez Chrystusa i w Jego imieniu dzia\u0142ali. Je\u015bli to, co si\u0119 dzieje, nie dzieje si\u0119 w mocy Ducha \u015awi\u0119tego, jest niczym.<\/p>\n
Nie zmienia istoty rzeczy fakt, kto wymierza karno\u015b\u0107. Najwa\u017cniejszy jest duch, w jakim b\u0119dzie si\u0119 post\u0119powa\u0142o. Przy czym musimy uwa\u017ca\u0107, by nie wst\u0105pi\u0107 na drog\u0119 czysto s\u0119dziowskiego post\u0119powania i doj\u015b\u0107 do tego, by jako grzesznicy sprawowa\u0107 s\u0105d nad grzesznikami. Wszystko musi – a to jest najwa\u017cniejsze – dzia\u0107 si\u0119 jako s\u0142u\u017cba w domu Bo\u017cym sprawowana przez dzia\u0142anie Ducha. Jednomy\u015blno\u015b\u0107 w tej sprawie winna by\u0107 jednomy\u015blno\u015bci\u0105 sumie\u0144, kt\u00f3re si\u0119 rozbudzi\u0142y i czuj\u0105 si\u0119 zobowi\u0105zane do wykonania karno\u015bci. Okropn\u0105 rzecz\u0105 jest s\u0142ysze\u0107 grzesznik\u00f3w m\u00f3wi\u0105cych\u00a0 oboj\u0119tnie, gdy s\u0105dz\u0105 innego grzesznika. Lecz jakim b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem jest widzie\u0107 wierz\u0105cych wzruszonych w swych sumieniach z powodu grzechu, kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 w\u015br\u00f3d nich. Do tego jednak potrzebna jest \u0142aska.<\/p>\n
Je\u015bli nie post\u0119puj\u0119 w \u0142asce, to tak, jak bym sam sprowadza\u0142 na siebie s\u0105d.<\/p>\n
„Nie s\u0105d\u017acie, aby\u015bcie nie byli s\u0105dzeni; albowiem jakim s\u0105dem s\u0105dzicie, takim s\u0105dzeni b\u0119dziecie, i jak\u0105 miar\u0105 mierzycie, tak\u0105 wam odmierzone b\u0119dzie” (Mat 7,1-2).<\/p>\n
Je\u015bli sprawujemy s\u0105d nad kim\u015b, b\u0119dziemy tak\u017ce sami s\u0105dzeni.<\/p>\n
Skomplikowana sprawa, je\u015bli wierz\u0105cy si\u0119 zejd\u0105, a w\u015br\u00f3d nich nie ma brata, kt\u00f3ry posiada dar pasterski. Oby B\u00f3g wzbudzi\u0142 po\u015br\u00f3d nich pasterzy. Je\u015bli bracia zgromadzaj\u0105 si\u0119 i obcuj\u0105 ze sob\u0105 wed\u0142ug braterskich zasad, s\u0105\u00a0 szcz\u0119\u015bliwi, pod warunkiem, \u017ce zajmuj\u0105 w\u0142a\u015bciwe stanowisko. W ka\u017cdym razie: oby w\u015br\u00f3d nas znalaz\u0142o si\u0119 wi\u0119cej pasterzy!<\/p>\n
Kto mi\u0142uje owieczki Pana, ma si\u0119 modli\u0107 o t\u0119 spraw\u0119. Ze wzgl\u0119du na osobist\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Panem b\u0142ogos\u0142awion\u0105 i kosztown\u0105 jest troska pasterza o owieczki Pana i o trzod\u0119 Pa\u0144sk\u0105. Pasie on trzod\u0119 Pa\u0144sk\u0105, a nie swoj\u0105 w\u0142asn\u0105. Nie ma miejsca, w kt\u00f3rym by\u0142aby mowa o\u00a0 pasterzu\u00a0 i jego trzodzie. Gdyby o tym wi\u0119cej my\u015blano,\u00a0 to niejedno wygl\u0105da\u0142oby inaczej. Gdy wierz\u0105cy odczuwa, \u017ce trzoda, kt\u00f3rej pilnuje, nale\u017cy do Pana – jakie poczucie odpowiedzialno\u015bci, ile starania, ile gorliwo\u015bci, ile czujno\u015bci\u00a0\u00a0 powoduje takie uczucie u niego.<\/p>\n
Przypomnijmy\u00a0 sobie\u00a0 s\u0142owa\u00a0 Pana:\u00a0 „Mi\u0142ujesz mnie? – Pa\u015b baranki moje. Strze\u017c owieczki moje, Pa\u015b owieczki moje”. C\u00f3\u017c mo\u017ce r\u00f3wna\u0107 si\u0119 ze staraniem wiernego pasterza, cz\u0142owieka, kt\u00f3ry powodowany mi\u0142o\u015bci\u0105 niesie ci\u0119\u017car trud\u00f3w, k\u0142opot\u00f3w i pokusze\u0144 ka\u017cdej duszy, przynosi je\u00a0 przed Bogiem i wstawia si\u0119 przed Nim za ni\u0105.<\/p>\n
Taka s\u0142u\u017cba prowadzi do najszcz\u0119\u015bliwszych, b\u0142ogos\u0142awionych stosunk\u00f3w, jakie istniej\u0105 w\u00a0 tym \u015bwiecie.<\/p>\n
Przy tym nie my\u015blmy, \u017ce „Arcypasterz” nie troszczy si\u0119 sam o Swe owieczki, poniewa\u017c brakuje pasterzy. Je\u015bli wierz\u0105cy zgromadzaj\u0105 si\u0119 i s\u0105 oddani Panu, a nie ma w\u015br\u00f3d nich\u00a0 pasterzy, mog\u0105 \u015bmia\u0142o i\u015b\u0107 sw\u0105 drog\u0105 bez niebezpiecze\u0144stw; troska wielkiego Pasterza b\u0119dzie im zawsze\u00a0 towarzyszy\u0142a.<\/p>\n
Strze\u017cmy si\u0119, by wed\u0142ug naszego ub\u00f3stwa os\u0105dza\u0107 Boga, jakby On nie by\u0142 zdolny si\u0119 o\u00a0 nas troszczy\u0107.<\/p>\n
„\u015awi\u0119tobliwo\u015b\u0107, Panie, jest ozdob\u0105\u00a0 domu Twego\u00a0 na wieczne dni” (Psalm 93,5).<\/p>\n
R\u00f3\u017cnorodny charakter Ewangelii<\/p>\n
S\u0142owo wst\u0119pne<\/p>\n
Dos\u0142ownie\u00a0 przet\u0142umaczone s\u0142owo „ewangelia” oznacza „dobr\u0105 nowin\u0119”, a tak\u017ce „weso\u0142e poselstwo”. Zaprawd\u0119, nigdy nie by\u0142o zwiastowane tak doskona\u0142e pos\u0142annictwo, nigdy tak radosna wie\u015b\u0107 zad\u017awi\u0119cza\u0142a w uszach ludzkich, jak w\u0142a\u015bnie wie\u015b\u0107 ewangelii. Porusza ona g\u0142\u0119biny naszych serc, a przyj\u0119ta przez cz\u0142owieka\u00a0 – przedstawia\u00a0 warto\u015b\u0107 bezcenn\u0105, niezmienn\u0105 i wiecznotrwa\u0142\u0105. Jest doskona\u0142a jak sam B\u00f3g, jej Autor i\u00a0 wszechmog\u0105cy,\u00a0 wierny Wykonawca.<\/p>\n
Z natury byli\u015bmy lub jeszcze jeste\u015bmy umarli w grzechach i wyst\u0119pkach, a ewangelia przynosi nam odpuszczenie ich i \u017cycie. Byli\u015bmy lub jeste\u015bmy te\u017c nieprzyjaci\u00f3\u0142mi Bo\u017cymi,\u00a0 ewangelia za\u015b zwiastuje pojednanie z Bogiem. \u015awiat le\u017cy w ciemno\u015bciach duchowych, ewangelia natomiast zsy\u0142a \u015bwiat\u0142o. Skoro cz\u0142owiek uwierzy w Pana Jezusa, \u015bwiat\u0142o Bo\u017cej \u0142aski pada na jego \u015bcie\u017ck\u0119 do jego serca. Oby blask tej \u015bwiec\u0105cej \u0142ask s\u0142onecznej – ewangelii – wszed\u0142 do wielu\u00a0 serc ludzkich!<\/p>\n
„A je\u015bli nawet ewangelia jest zas\u0142oni\u0119ta, zas\u0142oni\u0119ta jest dla tych, kt\u00f3rzy gin\u0105, w\u00a0 kt\u00f3rych b\u00f3g tego \u015bwiata za\u015blepi\u0142 umys\u0142y, aby im nie \u015bwieci\u0142o \u015bwiat\u0142o ewangelii o chwale Chrystusa Kt\u00f3ry jest obrazem Boga … Bo B\u00f3g, Kt\u00f3ry rzek\u0142: Z ciemno\u015bci niech \u015bwiat\u0142o za\u015bwieci, roz\u015bwieci\u0142 serca nasze, aby zaja\u015bnia\u0142o poznanie chwa\u0142y Bo\u017cej, kt\u00f3ra jest w obliczu Chrystusa” (2 Kor\u00a0 4, 3-4.6).<\/p>\n
R\u00f3\u017cnorakie nazwy ewangelii i charakter ich<\/p>\n
B\u00f3g nam oznajmi\u0142 nie tylko poselstwo zbawienia, lecz zezwoli\u0142 nam tak\u017ce pozna\u0107 wszystkie tajemnice, b\u0119d\u0105ce w Jego sercu.<\/p>\n
W Nowym Testamencie spotykamy r\u00f3\u017cne wyra\u017cenia kojarz\u0105ce si\u0119 z ewangeli\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a, jest i b\u0119dzie g\u0142oszona. Znajdujemy nazwy uzupe\u0142niaj\u0105ce, jak: ewangelia\u00a0 wieczna, ewangelia kr\u00f3lestwa\u00a0 i ewangelia\u00a0 \u0142aski Bo\u017cej.\u00a0 S\u0105 to trzy zasadnicze dzia\u0142y, o kt\u00f3rych m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce, a my dobrze czynimy, gdy zwracamy na nie uwag\u0119 i odr\u00f3\u017cniamy je. Wyja\u015bniaj\u0105 one charakter poszczeg\u00f3lnych trzech dzia\u0142\u00f3w.<\/p>\n
1.\u00a0 Ewangelia\u00a0 wieczna<\/p>\n
Ju\u017c w raju – bezpo\u015brednio po upadku – s\u0142yszymy pierwsz\u0105 radosn\u0105 zapowied\u017a o Chrystusie, Kt\u00f3ry tam jest obiecany jako Zwyci\u0119zca nad szatanem i jako Wybawca z mocy diab\u0142a. B\u00f3g sam j\u0105 obwie\u015bci\u0142 upad\u0142emu cz\u0142owiekowi (l Moj 3, 15), a potem dawa\u0142 Swoim s\u0142ugom polecenia, aby zwiastowali t\u0119 dobr\u0105 nowin\u0119 (Obj 10,7).<\/p>\n
By\u0142a ona g\u0142oszona pierwszemu\u00a0 \u015bwiatu: przez Enocha (Ju 14-15), przez samego Boga przed\u00a0 zapowiedzi\u0105 potopu (l Moj 6,3), „za dni Noego” (l Pio 3,19-20) i przez Noego (2 Pio 2,4), a\u00a0 s\u0142ysza\u0142 j\u0105 i Hiob ( 19,25 ) .<\/p>\n
Przed zakonem\u00a0 podaje nam Pismo r\u00f3\u017cne wzory na ewangeli\u0119; w Abrahamie, Izaaku, Jakubie, J\u00f3zefie. We wszelkich ofiarach zakonu te\u017c znajdujemy przyk\u0142ady na Chrystusa w Jego po\u015bwi\u0119ceniu si\u0119 dla uwielbienia Boga oraz dla naszego zbawienia.\u00a0 List do\u00a0 Hebrajczyk\u00f3w dostatecznie nam to na\u015bwietla i potwierdza. Nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c nadmieni\u0107 o tr\u0105dzie (3 Moj 13; Iza l,6) i o w\u0119\u017cu miedzianym (4 Moj 21,5-9; Jan 3,14).<\/p>\n
Ponadto w proroctwach starotestamentowych s\u0105 liczne wzmianki o dobrej wie\u015bci dla uratowania b\u0142\u0105dz\u0105cego i grzesznego cz\u0142owieka, np. Psalm 5 i 32. Prorok\u00a0 Izajasz jest powszechnie nazywan „ewangelist\u0105\u00a0 Starego\u00a0 Przymierza”.<\/p>\n
Ewangelia wieczna b\u0119dzie znowu zwiastowana w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie (Obj 14,6)\u00a0 wszystki narodom jako \u015bwiadectwo o Bogu Najwy\u017cszym, El Elyon. Symbolem\u00a0 Kr\u00f3la tego kr\u00f3lestwa jest Melchisedek, kap\u0142an Boga Najwy\u017cszego (l Moj 14,18). O tym kr\u00f3lestwie otrzyma\u0142 tak\u017ce widzenie prorok Daniel (7,25-27), kt\u00f3remu nadaremnie przeciwstawi\u0105 si\u0119 narody przeciw Najwy\u017cszemu (Ps2).<\/p>\n
2.\u00a0\u00a0 Ewangelia\u00a0 Kr\u00f3lestwa<\/p>\n
Ju\u017c sama\u00a0 nazwa\u00a0 daje wyra\u017an\u0105 wskaz\u00f3wk\u0119 na utworzenie na ziemi pa\u0144stwa pod panowaniem Chrystusa, obiecanego kr\u00f3la izraelskiego, w chwale sprawiedliwo\u015bci\u00a0 i\u00a0 pokoju. Ma ona zwi\u0105zek z obietnicami danymi ju\u017c Abrahamowi.<\/p>\n
Kr\u00f3lestwo\u00a0 to\u00a0 przepowiadali\u00a0 prorocy, potem zwiastowa\u0142 je Jan Chrzciciel (Mat 4,23; 9,35 in.)\u00a0 oraz uczniowie\u00a0 (Mat 10,7). Ewangeli\u0119 t\u0119 g\u0142osi\u0142 Pan Jezus wy\u0142\u0105cznie dla \u017byd\u00f3w dop\u00f3ty, dop\u00f3ki nie wzgardzili Nim, dopuszczaj\u0105c si\u0119 blu\u017anierstwa przeciwko\u00a0 Duchowi \u015awi\u0119temu i odrzucenia Go jako\u00a0 Mesjasza (Mat 12,24.31-32; Jana l 11). Wtedy to zaraz w nast\u0119pnym 13 rozdziale Ma w. l\u00a0 „Jezus wyszed\u0142szy z domu, usiad\u0142 nad\u00a0 morzem”. Dom to nar\u00f3d izraelski, a morze\u00a0 symbolizuje inne narody. Ewangelia ta jest ostatecznym wype\u0142nieniem tego, co sam Pan przyrzek\u0142 Izraelowi, przebywaj\u0105c na ziemi. Po wniebowst\u0105pieniu Pana g\u0142osi\u0142 j\u0105 aposto\u0142 Piotr (Dzie 3,19-21).<\/p>\n
Jak wy\u017cej powiedziano, \u015bwiadectwo o ewangelii kr\u00f3lestwa (Mat 24,4-14) z\u0142o\u017cone by\u0142o w\u00a0 zwi\u0105zku z Izraelem i wskutek odrzucenia przez nich swego kr\u00f3la (Jan 19,15)\u00a0 wchodzi\u0142o ono w rachub\u0119 od \u015bmierci Pana do zburzenia Jerozolimy, jako pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 tego \u015bwiadectwa.W g\u0142oszeniu tej ewangelii nast\u0105pi\u0142a przerwa, Izrael zosta\u0142\u00a0 czasowo odsuni\u0119ty, natomiast rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 okres \u0142aski Bo\u017cej dla innych narod\u00f3w, o czym ni\u017cej jest mowa. Okres ten trwa obecnie, a zako\u0144czy si\u0119 zabraniem Ko\u015bcio\u0142a. Wtedy rozpocznie si\u0119 druga faza g\u0142oszenia ewangelii kr\u00f3lestwa. Dla Izraela – \u017byd\u00f3w – nastanie w\u00f3wczas „wielki ucisk, jakiego nie by\u0142o od pocz\u0105tku \u015bwiata a\u017c dot\u0105d i nie\u00a0 b\u0119dzie\u201d (Mat 24,21-22).<\/p>\n
To wznowione\u00a0 g\u0142oszenie ewangelii kr\u00f3lestwa odbywa\u0107 si\u0119 b\u0119dzie pod nieobecno\u015b\u0107 na ziemi Chrystusa, przebywaj\u0105cego wtedy w niebie. Spo\u015br\u00f3d wiernych \u017byd\u00f3w wyst\u0105pi\u0105 w owym czasie \u015bwiadkowie Bo\u017cy (Obj 11; 7,3), tzw. „wierz\u0105ce ostatki\u201d, aby i w\u015br\u00f3d innych narod\u00f3w zapowiada\u0107 Mesjasza jako nadchodz\u0105cego. To zwiastowanie o kr\u00f3lestwie Chrystusa b\u0119dzie ch\u0119tnie przyj\u0119te przez wiele dusz z poga\u0144skich narod\u00f3w, ale te\u017c i przez wielu odrzucone. Izraelowi by\u0142o obiecane kr\u00f3lestwo b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw i pokoju, co zi\u015bci si\u0119, gdy ich Mesjasz przyjdzie po zako\u0144czeniu ucisku i utworzy im to kr\u00f3lestwo w chwale wi\u0119kszej, ni\u017c by\u0142a za Salomona.<\/p>\n
3.\u00a0\u00a0 Ewangelia\u00a0 \u0142aski\u00a0 Bo\u017cej<\/p>\n
Temat czasowego odrzucenia Izraela celem przyj\u0119cia pogan – narod\u00f3w – wspaniale rozwija przez Ducha \u015awi\u0119tego aposto\u0142 Pawe\u0142 w li\u015bcie do Rzymian 11,11-32. Przerwa w g\u0142oszeniu ewangelii kr\u00f3lestwa, jak wy\u017cej om\u00f3wili\u015bmy, jest okresem ewangelii \u0142aski.\u00a0 „O, g\u0142\u0119boko\u015bci bogactwa i m\u0105dro\u015bci, i znajomo\u015bci Bo\u017cej!” (Rzy 11,33).<\/p>\n
W dzie\u0144 pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy nast\u0105pi\u0142o zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego na wierz\u0105cych (Dzie 2,1-4). By\u0142o to narodzenie Zgromadzenia Bo\u017cego, czyli Ko\u015bcio\u0142a. Odt\u0105d a\u017c do zabrania go do domu Ojcowskiego trwa czas \u0142aski dla \u015bwiata (Rzy 6,14; Tyt 2,11). W tym okresie opowiadana jest „ewangelia \u0142aski Bo\u017cej” (Dzie 20,24), zwana te\u017c „ewangeli\u0105 zbawienia” (Efz 2,13), i „ewangeli\u0105 Syna Jego” (Rzy 1,9) oraz „ewangeli\u0105 chwa\u0142y Chrystusowej” (2 Kor 4,4).<\/p>\n
Jest to g\u0142oszona obecnie ewangelia Chrystusa, zmartwychpowsta\u0142ego i wywy\u017cszonego w niebie, a wi\u0119c w odr\u00f3\u017cnieniu od ewangelii kr\u00f3lestwa, g\u0142oszonej przez Niego, gdy przebywa\u0142 na ziemi. Aposto\u0142 Pawe\u0142, powo\u0142any przez Boga na urz\u0105d apostolstwa, m\u00f3wi o „ewangelii Bo\u017cej” (l Te 2,2.8), a nawet o „ewangelii chwa\u0142y\u00a0 b\u0142ogos\u0142awionego Boga” (l Tym 1,11) oraz „wed\u0142ug ewangelii mojej” (Rzy 16,25; 2 Tym 2,8), czym Pawe\u0142 podkre\u015bla swe powo\u0142anie od Pana samego i zlecenie mu g\u0142oszenia ewangelii ( Gal l,11-12). „Ewangelia Chrystusa” (Gal 1,7) zwiastowana jest w czasie \u0142aski w zwi\u0105zku z g\u0142oszeniem ewangelii „kr\u00f3lestwa Bo\u017cego” (Dzie 20,25; 28,31). Jest tutaj mowa o „dziedzictwie nieskazitelnym, nieskalanym i niezwi\u0119d\u0142ym” (l Pio l,4). Jest to „wieczne kr\u00f3lestwo Pana naszego i Zbawiciela,\u00a0 Jezusa Chrystusa” (2 Pio l,11), zwane tak\u017ce „kr\u00f3lestwem Bo\u017cym” (l Tes 2,12). Kr\u00f3lestwo to obejmuje ca\u0142okszta\u0142t kr\u00f3lestw wszystkich okres\u00f3w, gdy\u017c jest wieczne, czyli chwa\u0142\u0105 Bo\u017c\u0105.<\/p>\n
Kr\u00f3lestwo\u00a0 niebieskie w stosunku do \u017byd\u00f3w<\/p>\n
Nazw\u0119 swoj\u0105 otrzyma\u0142o ono ze wzgl\u0119du na to, \u017ce mia\u0142y w nim rz\u0105dzi\u0107 prawa niebieskie, to znaczy wed\u0142ug wzoru niebieskiego: „b\u0105d\u017a wola Twoja jako w niebie” (Mat 6,10). Z tego powodu Pan m\u00f3wi o „kr\u00f3lestwie niebieskim”. U ewangelisty \u0141ukasza wyst\u0119puje ono pod nazw\u0105 „kr\u00f3lestwo Bo\u017ce” (6,20). Wprawdzie w\u0142asny nar\u00f3d odrzuci\u0142 W\u0142adc\u0119 tego kr\u00f3lestwa, a termin jego ustanowienia\u00a0 zosta\u0142 od\u0142o\u017cony. Realizacja tego nast\u0105pi w przysz\u0142o\u015bci, w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie, gdy zapanuje Mesjasz, pomazaniec Bo\u017cy.<\/p>\n
Pierwsz\u0105 wiadomo\u015b\u0107 o przybli\u017ceniu si\u0119 kr\u00f3lestwa niebieskiego poda\u0142 Jan Chrzciciel (Mat 3, 2; \u0141uk 3,4-6), a zaistnia\u0142o ono z chwil\u0105 publicznego wyst\u0105pienia Pana Jezusa w Galilei, najpierw w Jego osobie, a potem tych, kt\u00f3rzy w Niego wierzyli (Mat 4,17; \u0141uk 17,20-21). Rozpocz\u0105wszy misj\u0119, kaza\u0142 Pan „kr\u00f3lestwo niebieskie”, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142o na miejsce zakonu wykonanego przez Pana w ca\u0142ej pe\u0142ni (Mat 5,17) – Pan i uczniowie zwiastowali kr\u00f3lestwo, kt\u00f3re mia\u0142o by\u0107 ustanowione, lecz poniewa\u017c nie przyj\u0119to Masjasza, g\u0142oszenie zosta\u0142o przerwane, a b\u0119dzie na nowo podj\u0119te przez wierz\u0105ce ostatki \u017cydowskie w wielkim ucisku (\u0141uk 21,25-26; Mat 24,4-31; 25,31-46) i kazane w\u015br\u00f3d \u017byd\u00f3w i narod\u00f3w poga\u0144skich. Pierwowz\u00f3r tych ostatk\u00f3w znajdujemy w Starym Testamencie (Dan 3,19-20), byli te\u017c nimi uczniowie Pana przed Jego \u015bmierci\u0105.<\/p>\n
Modlitwa „Ojcze nasz” b\u0119dzie natenczas odpowiada\u0142a charakterowi i warunkom, w jakich znajd\u0105 si\u0119 „ostatki”, b\u0119d\u0105ce w utrapieniu Jakubowym (Je 30,7; Dbj 11,3-9; 12; 13,7-8). B\u0119dzie w\u00f3wczas chodzi\u0142o znowu o utworzenie obiecanego kr\u00f3lestwa Mesjasza (Chrystusa) i Kr\u00f3la z Izraela, Jego kr\u00f3lestwa w sprawiedliwo\u015bci i pokoju (Iza 2,12-21; 11,1-10; Mich 4,1-5).<\/p>\n
Po zabraniu Ko\u015bcio\u0142a, czyli Oblubienicy z okresu \u0142aski, rozpocznie si\u0119, jak wspominali\u015bmy, wielki ucisk dla Izraela. \u017bydzi „ujrz\u0105 Kogo przebodli” (Jan 19,37; Obj 1,7), uznaj\u0105 sw\u0105 win\u0119 i pokutowa\u0107 b\u0119d\u0105 wed\u0142ug proroctwa Zacharyjasza 12,10 do 13,9. A wtedy Jahwe – B\u00f3g\u00a0 Izraela – na nowo nawi\u0105\u017ce z nimi stosunki: \u201ezawr\u0119 nowe przymierze… nie takie przymierze, jakie zawar\u0142em z ojcami ich…, poniewa\u017c oni nie wytrwali w przymierzu moim, przeto Ja nie troszczy\u0142em si\u0119 o nich, m\u00f3wi Pan” (Heb 8,8-13; por. Jer 31,31-34) i dane im obietnice B\u00f3g wykona. Bez w\u0105tpienia b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa kr\u00f3lestwa nie ogranicz\u0105 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie do Izraela, ale obejm\u0105 r\u00f3wnie\u017c wszystkie narody, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wielu rado\u015bnie przyjmie dobr\u0105 wie\u015b\u0107 o Kr\u00f3lestwie Chrystusa. Ci przychodzi\u0107 b\u0119d\u0105 do Jerozolimy dla oddawania czci Mesjaszowi i Kr\u00f3lowi (por, Iza 2, 4; Zach 14; ).<\/p>\n
Kr\u00f3lestwo\u00a0 niebieskie w stosunku do chrze\u015bcija\u0144stwa<\/p>\n
Kr\u00f3lestwo niebieskie – na skutek odrzucenie kr\u00f3la \u017cydowskiego – przyj\u0119\u0142o odmienny, ukryty charakter; sta\u0142o si\u0119 tera\u017aniejszym\u00a0 kr\u00f3lestwen niebieskim o chrze\u015bcija\u0144skim pod\u0142o\u017cu. W tym charakterze obejmuje ono czas Zgromadzenia Bo\u017cego – Ko\u015bcio\u0142a (l Kor 1,2), a zachowuj\u0105c dalszy ci\u0105g, sta\u0142o si\u0119 biblijnym okre\u015bleniem dla ca\u0142ego ko\u015bcio\u0142a w tera\u017aniejszo\u015bci.<\/p>\n
W oczekiwaniu na Jego chwalebne panowanie, obejmuj\u0105ce ca\u0142y \u015bwiaty tworzy si\u0119 teraz kr\u00f3lestwo pod odr\u0119bn\u0105 postaci\u0105. Nazwane jest „kr\u00f3lestwem niebieskim” gdy\u017c jego w\u0142adza jest w niebie, w przeciwie\u0144stwie do ziemskich pot\u0119g rz\u0105dz\u0105cych kr\u00f3lestwami ziemi. Wyra\u017ceniem tym oznacza Pan czas rozwijania si\u0119 tego\u00a0\u00a0 kr\u00f3lestwa pod Jego nieobecno\u015b\u0107 na ziemi, a wi\u0119c og\u00f3\u0142 chrze\u015bcija\u0144stwa a\u017c do Jego przyj\u015bcia po Sw\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142. W 13 rozdziale Mateusza (w. 24-46) Pan przedstawia chrze\u015bcija\u0144stwo wskazuj\u0105c, gdzie tkwi z\u0142o i dobro obok siebie. Podobny stan opisuj\u0105 i inne miejsca w przypowie\u015bci o\u00a0 „kr\u00f3lestwie niebieskim” (Mat 20; 22; 25;). Tylko ten, kto uzna\u0142 panowanie Pana i przyj\u0105\u0142 Go jako swego Zbawiciela, m\u00f3g\u0142 wej\u015b\u0107 do tego kr\u00f3lestwa, czyli do czasu, gdy przyjdzie Chrystus, by w mocy ustanowi\u0107 Swe panowanie, dot\u0105d kszta\u0142t rozszerzonego kr\u00f3lestwa niebieskiego zgadza si\u0119 z chrze\u015bcija\u0144stwem odpowiedzialnym za przyznawanie si\u0119 do Chrystusa.<\/p>\n
Tak wi\u0119c na\u00a0 podstawie\u00a0 objawienia\u00a0 si\u0119 Syna – Boga \u017cywego – wesz\u0142o w \u017cycie na miejsce Izraela nowe zarz\u0105dzenie w tym \u015bwiecie, to znaczy kr\u00f3lestwo niebieskie jako pod\u0142o\u017ce, na kt\u00f3rym cz\u0142owiek mo\u017ce przyst\u0105pi\u0107 do Boga i wyzna\u0107, \u017ce nale\u017cy do Chrystusa. Kszta\u0142t i rozw\u00f3j tego kr\u00f3lestwa w tera\u017aniejszo\u015bci zgadza si\u0119\u00a0 ca\u0142kowicie z oficjalnym chrze\u015bcija\u0144stwem i obejmuje okres Zgromadzenia r\u00f3wnie\u017c i po pochwyceniu wierz\u0105cych a\u017c do czasu objawienia si\u0119 Chrystusa celem obj\u0119cia panowania w mocy na tysi\u0105c lat. Wtedy Chrystus rzeczywi\u015bcie b\u0119dzie rz\u0105dzi\u0142 w Swym\u00a0 kr\u00f3lestwie\u00a0 prawami\u00a0 niebieskimi.<\/p>\n
Lecz prawdziwie wierz\u0105cy i odrodzeni ludzie nie tworz\u0105 ziemskiego ludu, nad kt\u00f3rym rz\u0105dzi\u0107 b\u0119dzie Chrystus przy Swym przyj\u015bciu.<\/p>\n
Nie! Oni s\u0105 ludem niebieskim i b\u0119d\u0105 zabrani aby przebywa\u0107 z Panem, oni przyjd\u0105 z Nim jako „Jego ma\u0142\u017conka”, aby panowa\u0107 razem z Nim jako „Kr\u00f3lem kr\u00f3l\u00f3w” w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie (Obj. 19,7.16).<\/p>\n
Kr\u00f3lestwo\u00a0 niebieskie w stosunku do ziemi<\/p>\n
Wcielenie Chrystusa i Jego \u015bmier\u0107 ujawni\u0142y jeszcze inny wynik „kr\u00f3lestwa niebieskiego”\u00a0 w odniesieniu do ziemi. Z jednej strony\u00a0 Chrystus jest G\u0142ow\u0105 Swego Cia\u0142a, to jest Zgromadzenia (Ko\u015bcio\u0142a – Efz 1,22-23; Kol 1,18), ale z drugiej strony jest On Panem nad Swym ziemskim ludem, jako te\u017c nad ca\u0142ym stworzeniem.<\/p>\n
Cztery Ewangelie jako ksi\u0119gi Biblii<\/p>\n
Charakterowi czterech\u00a0 Ewangelii odpowiadaj\u0105 ju\u017c pocz\u0105tkowe ich s\u0142owa. Zako\u0144czenie ich zawiera r\u00f3wnie\u017c odpowiednie spojrzenie w przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n
l.\u00a0\u00a0 „Oto Ja jestem z wami, a\u017c do zako\u0144czenia tego wieku” (Mat 28,20).<\/p>\n
Mateusz, pierwszy w kolejno\u015bci ewangelista, rozpoczyna wprowadzeniem Jezusa Chrystusa, syna Abrahama i Dawida, jako prawdziwego kr\u00f3la i Mesjasza Izraela. M\u00f3wi on wiele o\u00a0 kr\u00f3lestwie niebieskim.<\/p>\n
Zgodnie z tym na ko\u0144cu ksi\u0119gi Pan\u00a0 wyst\u0119puje jako kr\u00f3l w Swoim kr\u00f3lestwie. I ten Kr\u00f3l wysy\u0142a Swych uczni\u00f3w w charakterze pos\u0142\u00f3w i \u015bwiadk\u00f3w oraz wyst\u0119puje jako Ten, Kt\u00f3ry zawsze b\u0119dzie z nimi. Aczkolwiek zewn\u0119trznie nie jest widzialne, ono jednak istnieje; ju\u017c dzi\u015b jest nasz\u0105 niezaprzeczaln\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105.<\/p>\n
Wprawdzie jeste\u015bmy jeszcze pielgrzymami i cudzoziemcami w \u015brodowisku wrogim Bogu, lecz mo\u017cemy codziennie i co godzina w pe\u0142ni doznawa\u0107 obecno\u015bci i troskliwo\u015bci naszego Pana. Jak On w dobroci i \u0142askawo\u015bci nosi\u0142 uczni\u00f3w w Swej ziemskiej pielgrzymce i troszczy\u0142 si\u0119 o nich, tak czyni i dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c z nami.<\/p>\n
Ty\u015b, Panie, tutaj \u015bwiat\u0142em moim, pociech\u0105 i ramieniem mym;<\/p>\n
Twa blisko\u015b\u0107 darzy mnie pokojem, \u015ble b\u0142og\u0105 rado\u015b\u0107 w \u017cyciu tym.<\/p>\n
2 „Oni za\u015b poszli i wsz\u0119dzie kazali, a Pan im pomaga\u0142 i potwierdza\u0142 ich s\u0142owa znakami, kt\u00f3re im towarzyszy\u0142y” (Mar 16,20).<\/p>\n
Marek, drugi z rz\u0119du ewangelista, jak wiadomo, opisuje nam Pana jako doskona\u0142ego, pos\u0142usznego s\u0142ug\u0119.<\/p>\n
Jest pewna moneta rzymska, na kt\u00f3rej wyryty jest cielec z nast\u0119puj\u0105cym mora\u0142em: „Got\u00f3w\u00a0 zar\u00f3wno do us\u0142ugi, jak i do ofiary!” Tak i\u00a0 Chrystus by\u0142 got\u00f3w do s\u0142u\u017cenia i do \u015bmierci ofiarnej. Dlatego rozpoczyna si\u0119 ta ewangelia s\u0142owami:<\/p>\n
„Pocz\u0105tek ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bo\u017cego”. A jej zako\u0144czenie: „zosta\u0142 wzi\u0119ty do nieba”, gdzie zasiad\u0142 po prawicy Bo\u017cej, podczas gdy tu na ziemi uczniowie kontynuuj\u0105 Jego s\u0142u\u017cb\u0119 \u201eLecz On wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a z nimi, wspiera bowiem Swoich i towarzyszy im w ich \u015bwiadectwie moc\u0105 Swoj\u0105\u201d.<\/p>\n
W\u00f3wczas dzia\u0142o si\u0119 to przez cuda i znaki, a gdy w\u0142asny Jego lud przymierza nie uzna\u0142 Go w Jego ciele nisko\u015bci, wtedy Pan jeszcze raz da\u0142 dow\u00f3d Swej Boskiej chwa\u0142y. Owe cuda i znaki usta\u0142y z powodu upadku ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n
Pomimo to jeszcze i dzi\u015b dzia\u0142a Jego moc w naszym s\u0142abym \u015bwiadectwie. I cho\u0107 pot\u0119\u017cny nasz wr\u00f3g stoi nam na przeszkodzie i dr\u0119czy nas, to jednak Pa\u0144ska moc daje nam nieocenione zapewnienie, \u017ce Pan zawsze kroczy z nami i zachowuje Sw\u0105 ochraniaj\u0105c\u0105 r\u0119k\u0105.<\/p>\n
3.\u00a0\u00a0 \u201eA oni pok\u0142onili mu si\u0119 i wr\u00f3cili do Jerozolimy z rado\u015bci\u0105 wielk\u0105 i byli zawsze w \u015bwi\u0105tyni,chwal\u0105c i s\u0142awi\u0105c\u00a0 Boga\u201d (\u0141uk 24,52-53).<\/p>\n
\u0141ukasz rozpoczyna przyj\u015bciem Odkupiciela na d\u0142ugo przedtem zapowiedzianego i upragnionego, oraz nawi\u0105zuje do tego, czym ko\u0144czy si\u0119 Stary Testament. Sprawozdanie to podaje obszerny opis o czystym i doskona\u0142ym Synu Cz\u0142owieczym, opis o czystej, \u015bwi\u0119tej, \u015bniednej (jadalnej) ofierze (3 Moj 2), tak przyjemnej przed Bogiem. Czysty umar\u0142 za nieczystych, zar\u00f3wno za Izraela, jak i za narody; za wszystkich, kt\u00f3rzy Go z ca\u0142ego serca przyjm\u0105. Gdy On odda\u0142 Swe kosztowne \u017cycie i zmartwychpowsta\u0142 – hades nie m\u00f3g\u0142 zatrzyma\u0107 tak Czystego – wst\u0105pi\u0142 do nieba i teraz przebywa na tronie po prawicy Ojca jako wys\u0142awiony Syn Cz\u0142owieczy.<\/p>\n
Uczniowie powr\u00f3cili do domu z wielk\u0105 rado\u015bci\u0105, gdy\u017c wiedzieli, \u017ce otwarta by\u0142a droga\u00a0 do Boga, od Kt\u00f3rego nie mogli by\u0107 ju\u017c nigdy od\u0142\u0105czeni. Wiedzieli te\u017c o tym, \u017ce Ten, Kt\u00f3ry\u00a0 b\u0142ogos\u0142awi\u0105c ich rozstawa\u0142 si\u0119 z nimi, teraz w g\u00f3rze wstawia si\u0119 za nimi jako ich rzecznik u Ojca, a\u017c \u00f3w s\u0142awny dzie\u0144 Jego powrotu wprowadzi ich ostatecznie do domu Ojcowskiego, aby odt\u0105d ju\u017c wiecznie i w doskona\u0142o\u015bci byli z Nim i przy Nim, podobni do Niego (l Jan 3,2). C\u00f3\u017c za cudowna, przepi\u0119kna\u00a0 nadzieja!<\/p>\n
4.\u00a0\u00a0 „Id\u0119, aby wam przygotowa\u0107 miejsce… przyjd\u0119 znowu i wezm\u0119 was do Siebie, aby\u015bcie gdzie Ja jestem, i wy byli” (Jan 14,3).<\/p>\n
Jan. \u0141ukasz opisuje Syna Cz\u0142owieczego, natomiast u Jana mamy przedstawionego Syna\u00a0 Bo\u017cego. Dlatego ta ostatnia ewangelia rozpoczyna si\u0119 udowodnieniem, \u017ce Syn by\u0142 od wieczno\u015bci Bogiem. Jego egzystencja jest od wieczno\u015bci i On b\u0119dzie po wieki wiek\u00f3w.<\/p>\n
Ten wieczny B\u00f3g sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem, sp\u0142odzonym z Ducha \u015awi\u0119tego, narodzonym z dziewicy Marii, by umrze\u0107 na Golgocie jako baranek ofiarny i wykona\u0107 dzie\u0142o pojednania.<\/p>\n
Zgodnie z tym ko\u0144czy si\u0119 ta ewangelia r\u00f3wnie\u017c pewnym wskazaniem na Przedwiecznego, Kt\u00f3rego dzie\u0142a nie mog\u0105 by\u0107 przejrzane ludzkim rozumem (Jan 21,25). Jego odej\u015bcie do domu Ojca jest r\u0119kojmi\u0105 na to, \u017ce On p\u00f3\u017aniej przyjmie Sw\u00f3j odkupiony lud do wiecznego przybytku. Ewangelia ta rozpoczyna si\u0119 opisem spraw sprzed za\u0142o\u017cenia \u015bwiata, w \u0142onie Ojca, tak te\u017c pod koniec znowu prowadzi hen w g\u00f3r\u0119, sk\u0105d wzi\u0119\u0142a sw\u00f3j\u00a0 pocz\u0105tek – do wiecznego tronu chwa\u0142y Bo\u017cej.<\/p>\n
Co za wspania\u0142y zapis Syna Bo\u017cego dla Swojej w\u0142asno\u015bci! Jaka\u017c przecudna wypowied\u017a o Bo\u017cych drogach \u0142aski, gdy Syn Jego stanie przed\u00a0 Ojcem i powie: „Oto Ja i dzieci, kt\u00f3re Mi da\u0142e\u015b” (Heb 2,13; por, Jana 17,6,9).<\/p>\n
5.\u00a0\u00a0 Kr\u00f3tki\u00a0 rys\u00a0 og\u00f3lny<\/p>\n
Ci\u00a0 czterej\u00a0 ewangeli\u015bci\u00a0 przedstawiaj\u0105\u00a0 nam Chrystusa w r\u00f3\u017cnym charakterze Jego\u00a0 chwalebnej wspania\u0142o\u015bci. Podkre\u015blaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c Jego pos\u0142annictwo polegaj\u0105ce na g\u0142oszeniu ewangelii, czyli poselstwa zbawienia dla Izraela i ca\u0142ej ludzko\u015bci.<\/p>\n
Cel\u00a0 ewangelii – uwagi og\u00f3lne<\/p>\n
Wielkim celem ewangelii jest skontaktowanie \u015bwi\u0119tego Boga z grzesznikiem. Stawia nam ona przed oczami Boga-Zbawiciela i zgubionego cz\u0142owieka. Ewangelia to \u0142\u00f3d\u017a ratunkowa, kt\u00f3r\u0105 wysy\u0142a stra\u017c przybrze\u017cna, aby przyj\u0105\u0107 rozbitk\u00f3w i przywie\u017a\u0107 ich do bezpiecznego portu. Dlatego B\u00f3g wo\u0142a do ludzi: „Obr\u00f3\u0107cie si\u0119 do Mnie, a b\u0119dziecie zbawione wy, wszystkie ko\u0144ce ziemi! Bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny” (Iza 45,22). Poza Nim nie ma ratunku: „Ja, Ja jestem Jahwe, a nie ma opr\u00f3cz mnie Zbawiciela” (Iza 43,11). B\u00f3g objawi\u0142 si\u0119 jako Zbawca. Ujawni\u0142 si\u0119 jako Wybawiciel, bo jak\u017ce m\u00f3g\u0142by sam sobie pom\u00f3c rozbitek na wzburzonym morzu i uratowa\u0107 siebie samego?<\/p>\n
Wyra\u017cenie: „ewangelia” nie\u00a0 oznacza: „dzia\u0142ajcie, czy\u0144cie, wykonywujcie, m\u00f3dlcie\u00a0\u00a0 si\u0119, czuwajcie!” Nie znaczy r\u00f3wnie\u017c: „zap\u0142a\u0107cie”<\/p>\n
O, nie! gdy\u017c radosne poselstwo brzmi: „Przyjd\u017acie, przyjmijcie! wszystko jest gotowe” (\u0141uk. 14,17). „Kupujcie bez pieni\u0119dzy i bez zap\u0142aty” (Iza 55,1). „Usprawiedliwieni darmo z \u0142aski Jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie” (Rzy 3,24). A jakie nast\u0119pstwo? Doskona\u0142e uratowanie, \u017cycie wieczne, nie utracone\u00a0 zbawienie!<\/p>\n
Na czym polega przyj\u0119cie zbawienia? Na prostym i szczerym zwr\u00f3ceniu si\u0119 do Jezusa. Twoje pe\u0142ne zaufania spojrzenie na Golgot\u0119 zapewni zbawienie niewzruszone, raz na zawsze. Kto wierzy w Jezusa Chrystusa jako w swego\u00a0 osobistego Zbawiciela, ten stoi na wiecznym fundamencie skalnym i nie b\u0119dzie ju\u017c nigdy zawstydzony.<\/p>\n
A wi\u0119c, drodzy Czytelnicy, uchwy\u0107cie t\u0119 lin\u0119 ratunkow\u0105 \u0142aski Bo\u017cej, lin\u0119, kt\u00f3ra zosta\u0142a tak\u017ce i wam rzucona, a b\u0119dziecie najzupe\u0142niej bezpieczni w porcie wiecznej szcz\u0119\u015bliwo\u015bci u Boga.<\/p>\n
Czego potrzebujemy? Prostej, \u017cywej, uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105cej wiary (Efz 2,4-5.6; Tyt 2,11.13.14), kt\u00f3ra spragnionej duszy daje pok\u00f3j, odpocznienie i rado\u015b\u0107 zgotowane przez Jezusa Chrystusa, umi\u0142owanego Syna Bo\u017cego. Niechaj powy\u017csze, powa\u017cne rozwa\u017canie dopomo\u017ce naszym duszom w\u0142a\u015bciwie pozna\u0107 blisko\u015b\u0107 i rzeczywisto\u015b\u0107 owych przedmiot\u00f3w wiary, za\u017cywa\u0107 ich i cieszy\u0107 si\u0119 nimi.<\/p>\n
Duszo, s\u0142uchaj cudnej wie\u015bci, Jezus zmar\u0142 za ciebie Sam, wszelki grzech i twe bole\u015bci zani\u00f3s\u0142 na krzy\u017c, przybi\u0142 tam. Dla naszego przewinienia na \u015bmier\u0107 poda\u0142 Go Sam B\u00f3g, by nas, syn\u00f3w pot\u0119pienia, za Sw\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107 przyj\u0105\u0107 m\u00f3g\u0142.<\/p>\n
On wybawi\u0107 pragnie ciebie z mocy grzech\u00f3w twych i wad, tylko gdy Mu oddasz siebie, b\u0119dziesz wolnym ty i rad. Z\u0142\u00f3\u017c na Niego swe starania, z ca\u0142ej duszy uwierz We\u0144; On si\u0119 do grzesznik\u00f3w sk\u0142ania, sp\u0119dza z serc ich smutku cie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tak m\u00f3wi Pan W jaki spos\u00f3b maj\u0105 si\u0119 wierz\u0105cy zgromadza\u0107 wed\u0142ug S\u0142owa Bo\u017cego S\u0142owo\u00a0 Bo\u017ce\u00a0 os\u0105dza\u00a0 my\u015bli i intencje serca ludzkiego (Heb 4,12). Zdolne jest ono\u00a0\u00a0 uczyni\u0107 cz\u0142owieka Bo\u017cego doskona\u0142ym i ca\u0142kowicie zdatnym do ka\u017cdego dobrego dzie\u0142a (2 Tym 3,17). Dlatego te\u017c nie mo\u017cemy pozosta\u0107 w niepewno\u015bci co do sposobu zgromadzania si\u0119\u00a0 dzieci Bo\u017cych. S\u0142owo… Czytaj dalej Tak m\u00f3wi Pan<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[58,13,2,3,4,12,16,28,36,37,39,40,41,44,52,63,64,65],"tags":[68,69,70,71,72,76,77,78,81,88,90,91,97,94,95,96,100,102,103,104,117,120,121,124,122,123,139],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/48"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=48"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/48\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=48"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=48"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=48"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}