„Duchowy sekret Hudsona Taylora” jest ci\u0105gle aktualn\u0105 opowie\u015bci\u0105 o J.H. Taylorze i zak\u0142adaniu przez niego Wewn\u0119trznej Misji Chin. Te zapiski z zadziwiaj\u0105cego \u017cycia wielkiego misjonarza by\u0142y duchow\u0105 inspiracj\u0105 dla dziesi\u0105tk\u00f3w tysi\u0119cy. Doktor Howard Taylor i jego \u017cona Geraldine, we wst\u0119pie do pierwszego wydania powiedzieli: „Ten zapis zosta\u0142 w szczeg\u00f3lno\u015bci przygotowany dla tych czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie s\u0105 zaznajomieni ze szczeg\u00f3\u0142ami \u017cycia Hudsona Taylora… Jest wielu, a szczeg\u00f3lnie w zachodnim \u015bwiecie, kt\u00f3rzy tylko troch\u0119 s\u0142yszeli o Hudsonie Taylorze, a kt\u00f3rzy maj\u0105 ma\u0142o czasu na czytanie i mogliby nie si\u0119gn\u0105\u0107 po dwutomow\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119, a jednak t\u0119skni\u0105 za wewn\u0119trzn\u0105 rado\u015bci\u0105 i moc\u0105, kt\u00f3r\u0105 znalaz\u0142 Hudson Taylor”. W ten oto spos\u00f3b spe\u0142ni\u0142o si\u0119 pragnienie, Howarda i Geraldine Taylor, aby udost\u0119pni\u0107 te warto\u015bci ludziom \u017cyj\u0105cym w po\u015bpiechu: „Do\u015bwiadczenia ich ukochanego ojca – wdzi\u0119czni za b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa wniesione do ich \u017cycia, przez to, kim by\u0142 i co znalaz\u0142 w Bogu jak te\u017c r\u00f3wnie\u017c i poprzez jego owocne trudy”. James Hudson Taylor (1832-1905) urodzony w Barnsley, Yorkshire Anglia, jest okre\u015blany jako „Ojciec nowoczesnych misji”. Profesor Warneck tak wyrazi\u0142 si\u0119 o Hudsonie Taylorze: „By\u0142 on lekarzem pe\u0142nym Ducha \u015awi\u0119tego i wiary, i ca\u0142kowicie poddanym Bogu, Jego wierze i Jego powo\u0142aniu, o wielkim samozaparciu, czu\u0142ym wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cym sercu, rzadkiej mocy w modlitwie, zadziwiaj\u0105cej zdolno\u015bci organizacyjnej energicznej inicjatywie, niezmordowanej wytrwa\u0142o\u015bci i niezwyk\u0142ym wp\u0142ywie na ludzi, a do tego maj\u0105cym dzieci\u0119c\u0105 pokor\u0119”. Rzeczywi\u015bcie Hudson Taylor by\u0142 cz\u0142owiekiem, w kt\u00f3rym my chrze\u015bcijanie mo\u017cemy znale\u017a\u0107 wiele do na\u015bladowania.
\nW ci\u0105gu minionych lat setki, tysi\u0105ce, a by\u0107 mo\u017ce i miliony zosta\u0142y dotkni\u0119te przez to oddane chrze\u015bcija\u0144skie \u017cycie. Niezaprzeczalnym faktem jest to, \u017ce wiele chrze\u015bcija\u0144skich misji i instytucji „wcieli\u0142o zasady i wzorce, jakie wyros\u0142y z zak\u0142adania przez Hudsona Taylora, Wewn\u0119trznej Misji Chin i jego kierowania ni\u0105 przez niemal p\u00f3\u0142 wieku.
\nWielka liczba innych misji wiary zosta\u0142a za\u0142o\u017cona, zainspirowana przyk\u0142adem Hudsona Taylora i jego pracy w Wewn\u0119trznej Misji Chin”. Doktor Ralph Winter powiedzia\u0142: „Taylor zosta\u0142 za\u0142o\u017cycielem nowej epoki misyjnej”. W taki spos\u00f3b Taylorowi zosta\u0142o przypisane bycie za\u0142o\u017cycielem tego, co cz\u0119sto nazywane jest misyjnym ruchem wiary. Ta idea lub koncepcja oddzia\u0142ywa\u0142a na strategie misyjne i wspieranie misji w tysi\u0105cach lokalnych zgromadze\u0144 w Ameryce i na ca\u0142ym \u015bwiecie..
\nPo okresie sp\u0119dzonym na studiowaniu medycyny i teologii, Hudson Taylor wyruszy\u0142 do Chin w szeregach nowo utworzonego Chi\u0144skiego Ewangelizacyjnego Towarzystwa, przybywaj\u0105c w 1854r. do Szanghaju. Przyp\u0142yw pieni\u0119dzy uzale\u017cni\u0142 jedynie od modlitwy i wiary. Tam zaadoptowa\u0142 chi\u0144ski ubi\u00f3r i wa\u017cne kulturowe zwyczaje, z kt\u00f3rych to rzeczy i dzisiaj mo\u017cemy si\u0119 uczy\u0107. Przez sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy mieszka\u0142 w domu dr Medhursta z Londy\u0144skiego Towarzystwa Misyjnego, kt\u00f3rego ksi\u0105\u017cka „Chiny”, pomog\u0142a mu w podj\u0119ciu decyzji o wyruszeniu do Chin. Lata od 1854 do 1860r, sp\u0119dzi\u0142 pracuj\u0105c w .Szanghaju, Swatow i Ningpo. W okresie od 1854-1855 odby\u0142 dziesi\u0119\u0107 ewangelizacyjnych podr\u00f3\u017cy. Nied\u0142ugo po tym, w czerwcu 1857 Taylor zrezygnowa\u0142 z pracy w Towarzystwie, kt\u00f3re go wys\u0142a\u0142o na misje i dalej dzia\u0142a\u0142 jako niezale\u017cny pracownik. Po\u015blubi\u0142 Mari\u0119 J. Deyer, c\u00f3rk\u0119 misjonarza w Chinach 20 czerwca 1858r. a w roku 1859 przej\u0105\u0142 opiek\u0119 nad szpitalem w Ningpo. W 1860r, powr\u00f3ci\u0142 do kraju na sw\u00f3j pierwszy urlop.
\nM\u00f3wiono, \u017ce Taylor sp\u0119dzi\u0142 nast\u0119pne pi\u0119\u0107 lat t\u0142umacz\u0105c Nowy Testament na dialekt Ningpo, napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 o Chinach i modli\u0142 si\u0119 o misjonarzy do wewn\u0119trznych Chin.
\nJego konkretne planowanie w Brighton poprowadzi\u0142o go w 1865r do za\u0142o\u017cenia towarzystwa dla ewangelizacji wewn\u0119trznych Chin, a w 1866r. Powr\u00f3ci\u0142 do Chin ze swoj\u0105 \u017con\u0105, dzie\u0107mi i szesnastoma misjonarzami..
\nTaki by\u0142 pocz\u0105tek Wewn\u0119trznej Misji Chin i tak oto zosta\u0142 dyrektorem misji i w jej sprawach podr\u00f3\u017cowa\u0142 szeroko po Chinach i Europie.
\nW 1869r wykrzykn\u0105\u0142: „B\u00f3g uczyni\u0142 mnie nowym cz\u0142owiekiem”. 23 lipca 1870 roku zmar\u0142a jego \u017cona (z domu Deyer). Powr\u00f3ci\u0142 do Chin w 1872r. ze swoj\u0105 now\u0105 \u017con\u0105 (z domu Foulding). Od 1876r. do 1878r. Taylor odbywa\u0142 rozleg\u0142e podr\u00f3\u017ce ewangelizacyjne poprzez wewn\u0119trzne Chiny.
\nPo raz pierwszy Taylor odwiedzi\u0142 P\u00f3\u0142nocn\u0105 Ameryk\u0119 w 1888r, na zaproszenie wielkiego ameryka\u0144skiego ewangelisty D.L. Moodyego. W ci\u0105gu trzech miesi\u0119cy pobytu tam, Taylor wezwa\u0142 znaczn\u0105 liczb\u0119 chrze\u015bcijan do powa\u017cnego podj\u0119cia wyzwania i \u017c\u0105dania Wielkiego Pos\u0142annictwa. Zanotowano, \u017ce „w rezultacie tych spotka\u0144, czternastu m\u0119\u017cczyzn i kobiet spakowa\u0142o swoje torby i pojecha\u0142o z Taylorem do Chin”. W ten spos\u00f3b zosta\u0142a zrodzona „P\u00f3\u0142nocno-ameryka\u0144ska ga\u0142\u0105\u017a Wewn\u0119trznej Misji Chin”.
\nTak jest wiele rzeczy w \u017cyciu Hudsona Taylora, kt\u00f3re mo\u017cemy i powinni\u015bmy na\u015bladowa\u0107 (a nawet stara\u0107 si\u0119 im dor\u00f3wna\u0107 lub przewy\u017cszy\u0107). Lecz w naszych staraniach musimy pami\u0119ta\u0107, aby nie wielbi\u0107 cz\u0142owieka, jak wydaje si\u0119, \u017ce wielu chrze\u015bcijan czasami czyni. Hudson Taylor tak jak ka\u017cdy cz\u0142owiek mia\u0142 swoje problemy. Przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 swojego \u017cycia chorowa\u0142. Z powodu cholery utraci\u0142 swoj\u0105 \u017con\u0119 Mari\u0119 i ich trzecie dziecko. G\u0142\u00f3d i choroby cz\u0119sto w\u0119drowa\u0142y poprzez Chiny. Taylor zosta\u0142 sparali\u017cowany chorob\u0105 kr\u0119gos\u0142upa podczas zimy 1874-75r. Kiedy le\u017ca\u0142 sparali\u017cowany w Anglii, przeszed\u0142 kryzys. Do\u015bwiadcza\u0142 w ci\u0105gu swojego \u017cycia wielkich pr\u00f3b i w\u0105tpliwo\u015bci. Jednak pomimo wszystkich swoich k\u0142opot\u00f3w nie zrezygnowa\u0142. „Nawet tak wielcy ludzie mog\u0105 ponosi\u0107 wielkie straty”. (Shakespare, Juliusz Cezar. Akt IV scena III). A ja m\u00f3wi\u0119: Prawdziwie wielcy m\u0119\u017cowie musz\u0105 ponosi\u0107 straty, lecz ani minuty d\u0142u\u017cej ni\u017c jest to absolutnie konieczne! Tacy wielcy m\u0119\u017cowie, znosz\u0105cy wielkie cierpienie, si\u0119gaj\u0105 w g\u0142\u0119biny swojego jestestwa, gromadz\u0105c jeszcze wi\u0119cej si\u0142y, aby znowu powsta\u0107 zwyci\u0119sko. Prawdziwie „wielcy m\u0119\u017cowie”, wiedz\u0105, \u017ce musz\u0105 by\u0107 zale\u017cni od Boga, co do potrzebnej si\u0142y i prowadzenia. Hudson Taylor by\u0142 prawdziwie jednym z wielkich Bo\u017cych wojownik\u00f3w.
\nOto niekt\u00f3re uwypuklone punkty pewnych wysi\u0142k\u00f3w misyjnych Hudsona Taylora. 1. Poczyni\u0142 zdecydowane kroki, aby uto\u017csami\u0107 si\u0119 z lud\u017ami w Chinach. 2. Wierzy\u0142, \u017ce w polu misja nie powinna by\u0107 kierowana z jakiej\u015b macierzystej bazy w innym kraju.
\n3. Czyni\u0142 wszystko, co m\u00f3g\u0142, aby dopom\u00f3c w pog\u0142\u0119bianiu si\u0119 chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia w krajowych ko\u015bcio\u0142ach, jako pewny \u015brodek zach\u0119ty do misyjnych powo\u0142a\u0144.
\nOdszed\u0142 na emerytur\u0119 z misji w 1901r. W dniu jego \u015bmierci w 1905r. w Changsha (stolicy ostatniej prowincji otwartej na ewangeli\u0119) by\u0142o 205 stacji z 849 misjonarzami i 125000 chi\u0144skich pracownik\u00f3w w Wewn\u0119trznej Misji Chin. Tak jak Daniel W. Bacon, dyrektor Spo\u0142eczno\u015bci Misji Zamorskich w Stanach Zjednoczonych powiedzia\u0142 w 1987r: „Taylor przypomnia\u0142 nam, \u017ce w ostateczno\u015bci misja jest Bo\u017c\u0105 prac\u0105 i mo\u017ce by\u0107 wykonywana tylko w Bo\u017cy spos\u00f3b. Wiara nie jest opcj\u0105, lecz podstaw\u0105, na kt\u00f3rej Bo\u017ca moc i zasoby s\u0105 dost\u0119pne dla Jego s\u0142ug. Nasze pokolenie musi na nowo us\u0142ysze\u0107, \u017ce B\u00f3g odpowiada na modlitw\u0119 i \u017ce jest ca\u0142kowicie wierny Swemu s\u0142owu”. Bacon poszed\u0142 dalej m\u00f3wi\u0105c: „\u017bycie Hudsona Taylora dla nas jest tak\u017ce nieustannym wezwaniem, aby\u015bmy zwr\u00f3cili uwag\u0119 na „wewn\u0119trzne ludy” naszego \u015bwiata, \u017ce \u017cyj\u0105 nadal zaniedbane t\u0142umy, do kt\u00f3rych nikt nie dotar\u0142 z ewangeli\u0105”. Ja dodaj\u0119: „Musimy zobaczy\u0107 nieustanne wyzwanie naszych miast”. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ko\u015bcio\u0142\u00f3w dzisiaj zasn\u0119\u0142a. Potrzebuj\u0105 one rozpaczliwie, powt\u00f3rnego obudzenia do Bo\u017cego chwalebnego powo\u0142ania do ewangelizacji \u015bwiata, przekazanego w fina\u0142owym lub wielkim pos\u0142annictwie (Mat. 28, 18-20). Jest to wezwanie do mi\u0142owania indywidualnych ludzkich istnie\u0144 nie tylko miast lub narod\u00f3w, lecz ludzi, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 w nich. Musimy jednocze\u015bnie zda\u0107 sobie spraw\u0119 z tego, jakim wielkim przywilejem i odpowiedzialno\u015bci\u0105 jest bycie pos\u0142anym, jako \u017ce ka\u017cdy chrze\u015bcijanin jest nim, aby dzieli\u0107 si\u0119 Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i \u0142ask\u0105 ze wsp\u00f3\u0142mieszka\u0144cami tu na planecie Ziemia (II Kor 5;17-20)..
\nTo w Wielkim Pos\u0142annictwie Jezus da\u0142 Ko\u015bcio\u0142owi rozkazy wymarszu. Uwa\u017cne czytanie Nowego Testamentu i historii Ko\u015bcio\u0142a poka\u017ce, \u017ce ka\u017cdy wierz\u0105cy jest odpowiedzialny, aby u\u017cywa\u0107 swoich talent\u00f3w i mo\u017cliwo\u015bci, aby w ten czy w innym spos\u00f3b wype\u0142ni\u0107 to pos\u0142annictwo. W Mat. 28;18 Jezus nam m\u00f3wi, \u017ce ma „wszelk\u0105 w\u0142adz\u0119… na niebie i na ziemi”, aby wyda\u0107 te rozkazy wymarszu. Nast\u0119pnie w najmocniejszy z mo\u017cliwych sposob\u00f3w m\u00f3wi: „Id\u017acie i czy\u0144cie uczniami wszystkie narody, chrzcz\u0105c je w imi\u0119 Ojca i Syna, i Ducha \u015awi\u0119tego, ucz\u0105c je przestrzega\u0107 wszystkiego, co nakaza\u0142em wam, a oto Ja jestem z wami do sko\u0144czenia wieku”. Jeszcze raz musia\u0142y zap\u0142on\u0105\u0107 w naszych sercach i umys\u0142ach, gdy\u017c to polecenie nie zosta\u0142o dane tylko ordynowanym kaznodziejom, lecz ka\u017cdemu wierz\u0105cemu.<\/p>\n
Jako chrze\u015bcijanie mamy nakazane, aby „czyni\u0107 uczniami, chrzci\u0107 i uczy\u0107”. Zadanie nauczania Ko\u015bcio\u0142a nigdy nie jest kompletne. „Ucze\u0144” jest zar\u00f3wno uczniem jak i wykonawc\u0105. „Czyni\u0107” musi bazowa\u0107 na „naucza\u0107”. Chrystus jak \u017caden nauczyciel by\u0142 uosobieniem swoich nauk. Ucze\u0144 Chrystusa jest tym, kt\u00f3ry jest kszta\u0142towany przez Jezusa, aby by\u0107 jak On. Mamy nie tylko „przestrzega\u0107” prawdy ewangelii w jakim\u015b pasywnym znaczeniu, ale raczej „strzec” prawdy Pisma i uczy\u0107 ka\u017cdego wierz\u0105cego „wszystkiego, co On nakaza\u0142” i oto mamy Jego obietnic\u0119 bycia zawsze z nami. To wszystko musi funkcjonowa\u0107 je\u017celi Ko\u015bci\u00f3\u0142, lokalne zgromadzenie, rzeczywi\u015bcie ma by\u0107 \u017cywy wiar\u0105, to znaczy praktykowa\u0107 Fina\u0142owe Pos\u0142annictwo.
\n„Nie ma \u017cadnych skr\u00f3t\u00f3w w uprawie Ko\u015bcio\u0142a zar\u00f3wno cierpienie, jak i samopo\u015bwi\u0119cenie oraz duch s\u0142u\u017cby, b\u0119d\u0105 warunkami wst\u0119pnymi do wierno\u015bci i powodzenia w ka\u017cdym przedsi\u0119wzi\u0119ciu”. To cierpienie, samo po\u015bwi\u0119cenie i duch s\u0142u\u017cby nie mog\u0105 by\u0107 zatrzymane, nie wolno powstrzyma\u0107 Ko\u015bcio\u0142a w sadzeniu ro\u015blin. Ko\u015bci\u00f3\u0142 musi by\u0107 nawodniony, karmiony i prowadzony do dojrza\u0142o\u015bci. Dojdzie do niej jedynie wtedy, gdy b\u0119dzie odpowiednio karmiony, kszta\u0142towany s\u0142owem i b\u0119dzie mia\u0142 przyk\u0142ad s\u0142u\u017cby, to jest „s\u0142u\u017cenie”.
\nMy\u015bl\u0105c o tym wprowadzeniu pyta\u0142em sam siebie, co Hudson Taylor chcia\u0142by powiedzie\u0107. Wierz\u0105, \u017ce chcia\u0142by wi\u0119cej rozm\u00f3w o Wielkim Pos\u0142annictwie i naszej odpowiedzialno\u015bci wobec tego zadania ni\u017c o informacjach z jego \u017cycia. Uczyni\u0142em troch\u0119 z tego, poniewa\u017c to Bogu i Jego Pos\u0142annictwu Hudson Taylor by\u0142 szczerze oddany. Z powodu tego oddania wywar\u0142 by\u0107 mo\u017ce on wp\u0142yw na \u017cycie milion\u00f3w..
\nHudson Taylor jednak nie zacz\u0105\u0142 od wywierania wp\u0142ywu na „miliony”. Rozpocz\u0105\u0142 od mi\u0142owania Boga, czczenia Go i oddzielenia si\u0119 Jego mi\u0142o\u015bci\u0105 z pojedynczymi grzesznikami, kt\u00f3rzy tak rozpaczliwie potrzebowali pozna\u0107 Boga. Jezus wezwa\u0142 Taylora i nas do bycia „wiernym”, a nie „osi\u0105gaj\u0105cym sukces”. A B\u00f3g przyda\u0142 wzrost. Niech tak b\u0119dzie z nami, o to si\u0119 modl\u0119. Lata szko\u0142y \u015bredniej sp\u0119dzi\u0142em w chrze\u015bcija\u0144skim ko\u015bciele na rolniczym, \u015brodkowym wschodzie. W tym ko\u015bciele, jak i w wielu innych w ca\u0142ym kraju, misyjny program by\u0142 podtrzymywany przez cudowne oddane chrze\u015bcija\u0144skie niewiasty. Kobieta, kt\u00f3ra troszczy\u0142a si\u0119 i wspiera\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107 misyjn\u0105 w moim ko\u015bciele, cz\u0119sto by\u0142a s\u0142yszana jak wywy\u017csza\u0142a wa\u017cno\u015b\u0107 misji: „Jeste\u015b albo misj\u0105, albo misjonarzem! Czym jeste\u015b?” – cz\u0119sto wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce chcia\u0142a to powiedzie\u0107. Ona rozumia\u0142a, co Hudson Taylor wiedzia\u0142 i do\u015bwiadcza\u0142. Mam tak\u0105 nadziej\u0119 i modl\u0119 si\u0119, aby ta prawda zap\u0142on\u0119\u0142a w \u015bwiadomo\u015bci ka\u017cdej osoby, kt\u00f3ra czyta i korzysta z „Duchowego sekretu Hudsona Taylora”.
\nTerryl Miethe
\nNiedziela 1989r<\/p>\n
Rozdzia\u0142 I<\/p>\n
Otwarty sekret<\/p>\n
Nie bierz ani jednej troski na siebie
\nJedna to jest zbyt wiele dla ciebie
\nTa praca jest Moja, Moja jedynie
\nTwoj\u0105 prac\u0105 – Moje odpocznienie
\n-wybrane–<\/p>\n
Hudson Taylor nie by\u0142 odludkiem, By\u0142 on cz\u0142owiekiem zajmuj\u0105cym si\u0119 r\u00f3\u017cnymi sprawami, ojcem rodziny, maj\u0105cym wiele odpowiedzialnych obowi\u0105zk\u00f3w. Niezmiernie praktyczny, prowadzi\u0142 mi\u0119dzy lud\u017ami r\u00f3\u017cnego stanu i rodzaju, \u017cycie ci\u0105g\u0142ych zmian. Nie by\u0142 \u017cadnym osi\u0142kiem, \u017cadnym atlasem d\u017awigaj\u0105cym \u015bwiat na swoich barkach. Ma\u0142y w posturze, daleki od fizycznej si\u0142y, cz\u0119sto musia\u0142 stawia\u0107 czo\u0142o ograniczeniom cia\u0142a. Po dobrych rodzicach, g\u0142\u00f3wn\u0105 korzy\u015bci\u0105 jego wcze\u015bniejszych lat by\u0142o to, \u017ce musia\u0142 od szesnastego roku \u017cycia sam si\u0119 utrzymywa\u0107, By\u0142 ci\u0119\u017cko pracuj\u0105cym cz\u0142owiekiem i skutecznym lekarzem. Umia\u0142 opiekowa\u0107 si\u0119 niemowl\u0119ciem, gotowa\u0107 obiad, prowadzi\u0107 ksi\u0119gowo\u015b\u0107, pociesza\u0107 chorych i smuc\u0105cych si\u0119. W niemniejszym stopniu potrafi\u0142 nada\u0107 pocz\u0105tek wielkim przedsi\u0119wzi\u0119ciom i dostarcza\u0107 duchowego przyw\u00f3dztwa my\u015bl\u0105cym m\u0119\u017cczyznom i kobietom na ca\u0142ym \u015bwiecie. Ponad to wszystko wypr\u00f3bowa\u0142 obietnice Bo\u017ce i stwierdzi\u0142, \u017ce jest mo\u017cliwe prowadzenie konsekwentnego duchowego \u017cycia na najwy\u017cszym poziomie. Przezwyci\u0119\u017cy\u0142 takie trudno\u015bci, jakim nie wielu ludzi kiedykolwiek musia\u0142o stawi\u0107 czo\u0142a i pozostawi\u0142 prac\u0119, kt\u00f3ra d\u0142ugo po jego \u015bmierci ci\u0105gle si\u0119 rozrasta. Wewn\u0119trzne Chiny s\u0105 otwarte znacznie szerzej ni\u017c to by\u0142o celem jego \u017cycia. Dziesi\u0105tki tysi\u0119cy pozyskanych dla Chrystusa dusz, we wcze\u015bniej niedost\u0119pnych prowincjach, tysi\u0105c dwustu misjonarzy zale\u017cnych od Boga w zaspokojeniu wszystkich swoich potrzeb, bez obietnicy zap\u0142aty. Misja, kt\u00f3ra nigdy nie apelowa\u0142a o finansow\u0105 pomoc, a mimo to nigdy nie by\u0142a zad\u0142u\u017cona. Misja, kt\u00f3ra nigdy nie prosi\u0142a nikogo do wst\u0119powania w swoje szeregi, a jednak niedawno pos\u0142a\u0142a do Chin dwustu nowych pracownik\u00f3w, danych w odpowiedzi na modlitwy. Takie jest to wyzwanie, jakie stoi przed nami, wzywaj\u0105c nas do na\u015bladowania wiary i po\u015bwi\u0119cenia Hudsona Taylora. Tu mogliby\u015bmy postawi\u0107 pytanie: „Co by\u0142o sekretem takiego \u017cycia?” Hudson Taylor mia\u0142 wiele sekret\u00f3w, gdy\u017c zawsze pod\u0105\u017ca\u0142 z Bogiem, lecz by\u0142 jeden prosty g\u0142\u0119boki sekret – przychodzenie z ka\u017cd\u0105 potrzeb\u0105, doczesn\u0105 czy duchow\u0105 do niezmierzonego bogactwa Chrystusowego. Odkrycie tego jak on to czyni\u0142 i uczynienie nasz\u0105, t\u0105 jego praktyczn\u0105, prost\u0105 postaw\u0119 wobec duchowych rzeczy rozwi\u0105\u017ce nasze problemy i pomo\u017ce nam zdj\u0105\u0107 nasze ci\u0119\u017cary, aby\u015bmy tak\u017ce i my mogli si\u0119 sta\u0107 tym wszystkim, czym B\u00f3g zamierza nas uczyni\u0107. Chcemy, potrzebujemy i mo\u017cemy zdoby\u0107 sekret Hudsona Taylora i jego prowadzenie, gdy\u017c mamy Bibli\u0119 Hudsona Taylora i jego Boga.
\nPami\u0119tajcie tych, kt\u00f3rzy rz\u0105dzili nad wami,,,
\nA rozpatruj\u0105c rozwi\u0105zanie ich \u017cycia na\u015bladujcie ich wiar\u0119.
\nJezus Chrystus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki.
\nHebr.13,8<\/p>\n
Rozdzia\u0142 2<\/p>\n
Wzrost we wczesnych latach<\/p>\n
Zwr\u00f3\u0107 sw\u00f3j wzrok na Jezusa
\nJak wielki jest twarzy tej czar?
\nUrok ziemskich spraw dziwnie zblednie wnet
\nW blasku Jego mi\u0142o\u015bci bez miar.<\/p>\n
M. Lemmel<\/p>\n
Pocz\u0105tkiem tego wszystkiego by\u0142a cicha godzina sp\u0119dzona po\u015br\u00f3d ksi\u0105\u017cek jego ojca, kiedy m\u0142ody Taylor szuka\u0142 czego\u015b interesuj\u0105cego dla siebie. Jego matka by\u0142a z dala od domu i ch\u0142opiec t\u0119skni\u0142 za ni\u0105. Dom wydawa\u0142 si\u0119 pusty, tak, wi\u0119c opowie\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 znalaz\u0142, zabra\u0142 do ulubionego k\u0105ta w starym magazynie my\u015bl\u0105c, \u017ce b\u0119dzie j\u0105 tak d\u0142ugo czyta\u0142 a\u017c mu si\u0119 ona znudzi.. Tej soboty, wiele mil z dala, matka mia\u0142a szczeg\u00f3lny ci\u0119\u017car na sercu w sprawie swojego jedynego syna. Opu\u015bciwszy przyjaci\u00f3\u0142, posz\u0142a samotnie b\u0142aga\u0107 Boga o jego zbawienie. Mija\u0142y kolejne godziny, a matka nadal by\u0142a na swoich kolanach, a\u017c w ko\u0144cu z jej serca wyp\u0142yn\u0119\u0142o cudowne zapewnienie, \u017ce jej modlitwy zosta\u0142y wys\u0142uchane.
\nW tym czasie ch\u0142opiec czyta\u0142 broszurk\u0119, kt\u00f3r\u0105 wzi\u0105\u0142 ze sob\u0105 i w miar\u0119 jak opowie\u015b\u0107 stawa\u0142a si\u0119 coraz bardziej powa\u017cna, pozostawa\u0142 na swoim miejscu, zatrzymany przez te s\u0142owa: „Zako\u0144czone dzie\u0142o Chrystusa”. Kt\u00f3\u017c mo\u017ce wyja\u015bni\u0107 tajemnic\u0119 dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego? Prawda tak d\u0142ugo znana, chocia\u017c zaniedbana, powr\u00f3ci\u0142a do Chrystusa i serca.
\n„Dlaczego pisarz u\u017cy\u0142 tych s\u0142\u00f3w?” – pyta\u0142 samego siebie. „Dlaczego nie powiedzia\u0142 odkupione lub przeb\u0142agalne dzie\u0142o Chrystusa?” Od razu to „zako\u0144czone”, rozb\u0142ys\u0142o jakby litery by\u0142y ze \u015bwiat\u0142a. „Zako\u0144czone?”,”Co zako\u0144czone?” „Pe\u0142ne i doskona\u0142e przeb\u0142aganie za grzechy” – jego serce odpowiedzia\u0142o, „D\u0142ug zosta\u0142 sp\u0142acony przez wielkie zast\u0119pstwo. Chrystus umar\u0142 za nasze grzechy i nie tylko za nasze, lecz tak\u017ce za grzechy ca\u0142ego \u015bwiata”.
\nNast\u0119pnie z przera\u017caj\u0105c\u0105 jasno\u015bci\u0105 przysz\u0142a my\u015bl:, „Je\u017celi dzie\u0142o jest zako\u0144czone, d\u0142ug sp\u0142acony, to c\u00f3\u017c mi pozosta\u0142o do zrobienia?” Tylko jedna odpowied\u017a zaw\u0142adn\u0119\u0142a jego dusz\u0105: „Nie ma nic dla mnie do zrobienia na \u015bwiecie za wyj\u0105tkiem padni\u0119cia na kolana i przyj\u0119cia tego Zbawiciela i Jego zbawienia, aby s\u0142awi\u0107 Go na zawsze.
\nStare w\u0105tpliwo\u015bci i obawy odesz\u0142y. Rzeczywisto\u015b\u0107 tego cudownego do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re my nazywamy pokojem, wype\u0142ni\u0142a go pokojem i rado\u015bci\u0105. Nowe \u017cycie przysz\u0142o wraz z tym prostym przyj\u0119ciem Pana Jezusa Chrystusa, gdy\u017c dla tych, kt\u00f3rzy Go przyj\u0119li, da\u0142 moc, aby stali si\u0119 synami Bo\u017cymi. Wielka by\u0142a ta zmiana, kt\u00f3r\u0105 to nowe \u017cycie przynios\u0142o.
\nPragn\u0105c podzieli\u0107 si\u0119 t\u0105 nowo odkryt\u0105 rado\u015bci\u0105 ze swoj\u0105 matk\u0105 by\u0142 pierwszym, kt\u00f3ry wita\u0142 j\u0105 po jej powrocie.
\n„Wiem m\u00f3j ch\u0142opcze, wiem – powiedzia\u0142a obejmuj\u0105c go swymi ramionami- Ju\u017c dwa tygodnie raduj\u0119 si\u0119 z tych radosnych wie\u015bci, kt\u00f3re musisz mi opowiedzie\u0107” Nied\u0142ugo po tym kolejna niespodzianka czeka\u0142a na niego, kiedy bior\u0105c do r\u0119ki notatnik, kt\u00f3ry jak s\u0105dzi\u0142 by\u0142 jego w\u0142asnym, znalaz\u0142 wpis dokonany r\u0119k\u0105 jego siostry, zawieraj\u0105cy postanowienie, \u017ce odda si\u0119 codziennej modlitwie, a\u017c B\u00f3g da odpowied\u017a w sprawie nawr\u00f3cenia si\u0119 jej brata. Ta m\u0142oda dziewczyna to postanowienie zapisa\u0142a miesi\u0105c wcze\u015bniej.
\n„Wychowywany w takim kr\u0119gu – pisa\u0142 Taylor, i zbawiony w takich okoliczno\u015bciach, chyba naturaln\u0105 rzecz\u0105 by\u0142o, \u017ce od samego pocz\u0105tku, mojego chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia, zosta\u0142em poprowadzony do przekonania, \u017ce obietnice Biblii s\u0105 bardzo realne. A modlitwa jest trze\u017awym faktem, uzgodnionej sprawy z Bogiem, czy to w mojej w\u0142asnej sprawie, czy te\u017c w sprawie tych, dla kt\u00f3rych szuka si\u0119 Bo\u017cego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.'
\nBrat i siostra byli teraz jedno na nowej drodze i chocia\u017c byli tak m\u0142odzi gdy\u017c on mia\u0142 zaledwie 17 lat, zacz\u0119li robi\u0107 wszystko, co mogli, aby zdoby\u0107 innych dla Chrystusa. Taki by\u0142 sekret szybkiego wzrostu, kt\u00f3ry nast\u0105pi\u0142 w duchowych rzeczach. Od samego pocz\u0105tku z\u0142\u0105czyli si\u0119 z westchnieniami serca Pana za zgubionymi duszami. Nie „spo\u0142eczna s\u0142u\u017cba”, lecz \u017cycie dla innych, z najwy\u017csz\u0105 trosk\u0105 o zbawienie dusz, by\u0142o drog\u0105, po kt\u00f3rej byli prowadzeni, i to bez \u017cadnego poczucia wy\u017cszo\u015bci, lecz po prostu z g\u0142\u0119bokiej, osobistej mi\u0142o\u015bci do Pana Jezusa Chrystusa.
\nTo ta mi\u0142o\u015b\u0107 w miar\u0119 up\u0142ywu dni sprawia\u0142a tak mocne przygn\u0119bienie z zawodu doznanego na starych drogach i z utraty rado\u015bci z Jego \u015bwiadomej obecno\u015bci. Gdy\u017c mia\u0142y tam, jak u wi\u0119kszo\u015bci m\u0142odych chrze\u015bcijan, miejsca wzloty i upadki, a zaniedbanie modlitwy i karmienia si\u0119 S\u0142owem Bo\u017cym, zawsze przynosi och\u0142od\u0119 serca. Jednak wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 cech\u0105 wcze\u015bniejszych do\u015bwiadcze\u0144 Hudsona Taylora, by\u0142o to, \u017ce nie m\u00f3g\u0142 zadowoli\u0107 si\u0119 czymkolwiek mniejszym od tego, co by\u0142o najlepsze, to znaczy tego, co pochodzi\u0142o od Boga – rzeczywistej i sta\u0142ej rado\u015bci z Jego obecno\u015bci. Pod\u0105\u017canie bez tego by\u0142o \u017cyciem bez \u015bwiat\u0142a, dzia\u0142aniem bez mocy. To, \u017ce zna\u0142 rado\u015b\u0107 Pana w tych wczesnych dniach, jest oczywiste, co wida\u0107 we wspomnieniach takich jak to:
\n„Dobrze pami\u0119tam jak z rozradowanym sercem wyla\u0142em moj\u0105 dusz\u0119 przed Bogiem. Raz za razem wyznaj\u0105c moj\u0105 wdzi\u0119czn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 wobec Tego, kt\u00f3ry uczyni\u0142 wszystko dla mnie, kt\u00f3ry zbawi\u0142 mnie, kiedy straci\u0142em ca\u0142\u0105 nadziej\u0119, a nawet pragnienie zbawienia. B\u0142aga\u0142em Go, aby da\u0142 mi jak\u0105\u015b prac\u0119 do wykonania jako upust mojej mi\u0142o\u015bci i rado\u015bci. Dobrze pami\u0119tam jak z\u0142o\u017cy\u0142em siebie, moje \u017cycie, moich przyjaci\u00f3\u0142, i wszystko, co mia\u0142em na o\u0142tarzu mojej mi\u0142o\u015bci. W mojej duszy pojawi\u0142a si\u0119 g\u0142\u0119boka, uroczysta powaga, wraz z zapewnieniem, \u017ce moja oferta zosta\u0142a przyj\u0119ta. Obecno\u015b\u0107 Boga sta\u0142a si\u0119 niewypowiedzianie realna i b\u0142ogos\u0142awiona. Pami\u0119tam siebie rozci\u0105gni\u0119tego na pod\u0142odze i tak le\u017c\u0105cego przed Nim z niewys\u0142owionym l\u0119kiem i rado\u015bci\u0105. Jak\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 przyj\u0105\u0142em? Nie wiedzia\u0142em, lecz g\u0142\u0119boka \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce od tej pory nie nale\u017ca\u0142em do siebie samego, od tamtego czasu pozosta\u0142a niezatarta”. Je\u017celi s\u0105dzimy, \u017ce ch\u0142opcy, czy dziewcz\u0119ta w swoich „nastu” latach s\u0105 za m\u0142odzi do takich dozna\u0144 duszy, to jeste\u015bmy g\u0142\u0119boko w b\u0142\u0119dzie. W \u017cadnym okresie \u017cycia nie ma wi\u0119kszej sk\u0142onno\u015bci do po\u015bwi\u0119ce\u0144 ni\u017c wtedy, kiedy najg\u0142\u0119biej bij\u0105ce \u017ar\u00f3d\u0142a s\u0105 otwarte na mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 33<\/p>\n
Pierwsze kroki wiary<\/p>\n
I zawsze obok niego na jego drodze
\nNiewidoczny Chrystus b\u0119dzie si\u0119 porusza\u0142
\nAby m\u00f3g\u0142 sk\u0142oni\u0107 si\u0119 na Jego ramieniu i rzec:
\n„Czy Ty drogi Panie pochwalasz to?”<\/p>\n
-H.W. Longfellow<\/p>\n
Nie do doskona\u0142ej istoty dosz\u0142o to powo\u0142anie. By\u0142 to normalny ch\u0142opiec zaj\u0119ty r\u00f3\u017cnymi sprawami, czy to jako urz\u0119dnik w banku, czy to jako asystent w magazynie swojego ojca. Prze\u017cywa\u0142 w tym wieku okres pokusze\u0144, a gdy kuzyn o \u017cywym usposobieniu przyby\u0142 mu jako towarzysz do wsp\u00f3lnego pokoju nie by\u0142o \u0142atwo zachowa\u0107 pierwsze rzeczy na pierwszym miejscu i znale\u017a\u0107 czas na modlitw\u0119, a bez tego m\u00f3g\u0142 tylko nast\u0105pi\u0107 upadek i przyj\u015b\u0107 niepok\u00f3j. Dusza, kt\u00f3ra \u0142aknie, nie mo\u017ce radowa\u0107 si\u0119 w Panu i Hudson Taylor musia\u0142 nauczy\u0107 si\u0119, \u017ce nie ma \u017cadnego \u015brodka zast\u0119pczego dla rzeczywistego duchowego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.
\n„Widzia\u0142em Go, szuka\u0142em Go, mia\u0142em Go i pragn\u0105\u0142em Go” – napisa\u0142 ten, kt\u00f3ry tak daleko zaszed\u0142 w poznaniu Boga. Kuzyn Barnsley, chocia\u017c tylko na pocz\u0105tku, mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c ten sam b\u0142ogos\u0142awiony g\u0142\u00f3d i pragnienie, kt\u00f3re Pan z tak\u0105 rado\u015bci\u0105 chce zaspokoi\u0107. „Moja dusza pragnie Ci\u0119”, by\u0142o t\u0119sknot\u0105 Dawida, „Moja dusza b\u0119dzie zaspokojona”, i pisz\u0105c jednym tchem dodaje „moja dusza p\u00f3jdzie zdecydowanie za Tob\u0105”.
\nTo w tym do\u015bwiadczeniu kl\u0119ski i t\u0119sknoty za wi\u0119kszym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem, dotkni\u0119cie Bo\u017ce dosz\u0142o Hudsona Taylora, w nowy spos\u00f3b. W jednej chwili i bez \u017cadnego wypowiedzianego s\u0142owa zrozumia\u0142. Doszed\u0142 do kresu samego siebie, do miejsca, gdzie tylko B\u00f3g m\u00f3g\u0142 wybawi\u0107, gdzie musia\u0142 otrzyma\u0107 Jego pomoc, Jego wybawiaj\u0105c\u0105 moc. Je\u017celi tylko B\u00f3g zechcia\u0142by w jego sprawie z\u0142ama\u0107 moc grzechu, daj\u0105c mu wewn\u0119trzne zwyci\u0119stwo w Chrystusie, wyrzek\u0142by si\u0119 wszystkich ziemskich perspektyw, poszed\u0142by wsz\u0119dzie, uczyni\u0142by wszystko, co by\u0142oby potrzebne i wycierpia\u0142by wszystko, co Bo\u017ca sprawa wymaga\u0142aby i ca\u0142kowicie by\u0142by do Jego dyspozycji. To by\u0142o wo\u0142aniem jego serca, aby B\u00f3g zechcia\u0142 go u\u015bwi\u0119ci\u0107 i zachowa\u0107 od upadku.
\n„Nigdy nie zapomn\u0119 (pisa\u0142 d\u0142ugo po tym), uczucia, jakie zaw\u0142adn\u0119\u0142o mn\u0105. S\u0142owa nie mog\u0105 tego opisa\u0107, czu\u0142em, \u017ce by\u0142em w obecno\u015bci Boga, wchodz\u0105c w przymierze z Wszechmog\u0105cym. Czu\u0142em si\u0119 jakbym chcia\u0142 wycofa\u0107 moj\u0105 obietnic\u0119, lecz nie mog\u0142em. Co\u015b wydawa\u0142o si\u0119 m\u00f3wi\u0107: „Twoja modlitwa jest wys\u0142uchana, twoje warunki przyj\u0119te”. I Od tamtego czasu nigdy nie opu\u015bci\u0142o mnie przekonanie, \u017ce zosta\u0142em wezwany do Chin”.
\nChiny, ten wielki kraj, znany jemu od dzieci\u0144stwa, dzi\u0119ki modlitwom jego ojca. Chiny, kt\u00f3rym zosta\u0142 po\u015bwi\u0119cony jeszcze przed swoim narodzeniem. Chiny, kt\u00f3rych potrzeba i ciemno\u015b\u0107 cz\u0119sto do niego wo\u0142a\u0142y z daleka – czy to by\u0142 prawdziwy Bo\u017cy cel dla jego \u017cycia? Wyra\u017anie, jakby kto\u015b przem\u00f3wi\u0142, dosz\u0142o go w ciszy s\u0142owo:, „Zatem pojedziesz dla mnie do Chin”. Od tego czasu jego \u017cycie zosta\u0142o zespolone w jednym celu i modlitwie, gdy\u017c Hudson Taylor nie by\u0142 niepos\u0142uszny niebia\u0144skiej wizji, dla niego pos\u0142usze\u0144stwo woli Bo\u017cej by\u0142o bardzo praktyczn\u0105 spraw\u0105. Od razu, tak jak umia\u0142, zacz\u0105\u0142 przygotowywa\u0107 si\u0119 do \u017cycia wymagaj\u0105cego fizycznej wytrzyma\u0142o\u015bci. Zacz\u0105\u0142 uprawia\u0107 wi\u0119cej \u0107wicze\u0144 na \u015bwie\u017cym powietrzu, zamieni\u0142 swoje puchowe \u0142o\u017ce na twardy materac, pilnowa\u0142 si\u0119, aby nie pob\u0142a\u017ca\u0107 sobie przy stole. Zamiast chodzi\u0107 do ko\u015bcio\u0142a dwa razy w niedziel\u0119, po\u015bwi\u0119ci\u0142 wiecz\u00f3r na odwiedzanie najbiedniejszych cz\u0119\u015bci miasta, rozprowadzaj\u0105c traktaty i prowadz\u0105c grupy domowe. W zat\u0142oczonych kuchniach pensjonat\u00f3w sta\u0142 si\u0119 po\u017c\u0105dan\u0105 osob\u0105, a nawet, kiedy si\u0119 spieszy\u0142, jego jasna twarz i mi\u0142e s\u0142owa otwiera\u0142y drog\u0119 do wielu bezpo\u015brednich poselstw. Wszystko to prowadzi\u0142o go do wi\u0119kszego studiowania Biblii i modlitwy, gdy\u017c tylko ten Jeden i tylko On jedynie mo\u017ce uczyni\u0107 nas „rybakami ludzi”.
\nTak\u017ce nauce chi\u0144skiego odda\u0142 si\u0119 z zapa\u0142em. Gramatyka tego cudownego j\u0119zyka mog\u0142a kosztowa\u0107 wi\u0119cej ni\u017c dwadzie\u015bcia dolar\u00f3w, s\u0142ownik, co najmniej siedemdziesi\u0105t pi\u0119\u0107. Nie m\u00f3g\u0142 sobie pozwoli\u0107 ani na jedno, ani na drugie. Maj\u0105c jednak w r\u0119ku egzemplarz Ewangelii \u0141ukasza w j\u0119zyku chi\u0144skim, cierpliwie por\u00f3wnuj\u0105c kr\u00f3tkie wersety z ich angielskimi odpowiednikami, odkry\u0142 znaczenie ponad sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu znak\u00f3w. Uczy\u0142 si\u0119 ich i tworzy\u0142 z nich sw\u00f3j s\u0142ownik, oddaj\u0105c si\u0119 w tym samym czasie innemu kierunkowi studi\u00f3w. „Zacz\u0105\u0142em wstawa\u0107 o pi\u0105tej rano (pisa\u0142 do swojej siostry w szkole), i stwierdzi\u0142em, \u017ce konieczne jest wczesne chodzenie do \u0142\u00f3\u017cka. Musz\u0119 si\u0119 uczy\u0107, je\u017celi mam zamiar jecha\u0107 do Chin. Jestem w pe\u0142ni zdecydowany, aby jecha\u0107 i czyni\u0119 wszelkie mo\u017cliwe przygotowania. Zamierzam udoskonali\u0107 swoj\u0105 \u0142acin\u0119, uczy\u0107 si\u0119 greki, zasad hebrajskiego i zdoby\u0107 tak du\u017co, jak to jest mo\u017cliwe, og\u00f3lnych zasad informacji. Potrzebuj\u0119 twoich modlitw”.
\nKilka lat sp\u0119dzonych w domu swojego ojca na stanowisku aptekarza przygotowuj\u0105cego leki, wzmocni\u0142o w nim pragnienie studiowania medycyny. A kiedy natrafi\u0142a si\u0119 okazja, aby zosta\u0107 asystentem wiod\u0105cego lekarza w Hull, nie waha\u0142 si\u0119 z tego skorzysta\u0107. Oznacza\u0142o to opuszczenie domowego kr\u0119gu, ale najpierw w rezydencji doktora, a potem w domu ciotki, siostry jego matki, m\u0142ody asystent nadal by\u0142 otoczony przepychem i wygod\u0105. To prawdziwie wypr\u00f3bowa\u0142o jeden z element\u00f3w nowego \u017cycia, co poprowadzi\u0142o go do powa\u017cnego zastanowienia si\u0119. Dr. Hardey p\u0142aci\u0142 wystarczaj\u0105ce wynagrodzenie, aby pokry\u0107 osobiste wydatki, lecz Hudson Taylor uwa\u017ca\u0142 za sw\u00f3j obowi\u0105zek i przywilej, dawanie dziesi\u0105tej cz\u0119\u015bci ze swoich przychod\u00f3w na prac\u0119 Bo\u017c\u0105. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 niedzielny czas na ewangelizacj\u0119 w cz\u0119\u015bci miasta, gdzie by\u0142a nagl\u0105ca potrzeba zar\u00f3wno doczesnej jak i duchowej pomocy. A to wzbudzi\u0142o w nim pytanie – dlaczego nie m\u00f3g\u0142by wyda\u0107 mniej na siebie samego, a mie\u0107 rado\u015b\u0107 w dawaniu wi\u0119cej na innych??
\nNa peryferiach miasta, pomi\u0119dzy pustymi parcelami gruntu, podw\u00f3jny rz\u0105d domk\u00f3w graniczy\u0142 z w\u0105skim kana\u0142em, kt\u00f3ry swoj\u0105 nazw\u0119 „Drain” (\u015bciek), u\u017cyczy\u0142 nieatrakcyjnemu s\u0105siedztwu. Kana\u0142 by\u0142 po prostu g\u0142\u0119bokim rowem, do kt\u00f3rego mieszka\u0144cy (Drainside) mieli zwyczaj wrzuca\u0107 \u015bmieci, kt\u00f3re po cz\u0119\u015bci by\u0142y odprowadzane wtedy, gdy fala by\u0142a wystarczaj\u0105co du\u017ca, gdy\u017c Hull by\u0142o miastem portowym, Te domki jak groszki na str\u0105ku rozpo\u015bciera\u0142y si\u0119 wzd\u0142u\u017c „Drain”, na p\u00f3\u0142 mili. Ka\u017cdy mia\u0142 jedne drzwi i dwa okna. To do wynaj\u0119tego pokoju w jednym z tych ma\u0142ych miejsc przeprowadzi\u0142 si\u0119 Hudson Taylor, po opuszczeniu przyjemnego domu ciotki, na Charllote Street. Pani Finch w\u0142a\u015bcicielka tego domu, by\u0142a prawdziw\u0105 chrze\u015bcijank\u0105 i by\u0142a zachwycona maj\u0105c „m\u0142odego doktora” pod swoim dachem. Bez w\u0105tpienia uczyni\u0142a wszystko, co tylko mog\u0142a, aby uczyni\u0107 pok\u00f3j czystym i wygodnym. Wypolerowa\u0142a kominek naprzeciwko okna, a pos\u0142anie przygotowa\u0142a w najdalej po\u0142o\u017conym od drzwi pokoju. Jasny, sosnowy st\u00f3\u0142 i jedno lub dwa krzes\u0142a uzupe\u0142nia\u0142y wyposa\u017cenie. Pok\u00f3j mia\u0142 zaledwie dwana\u015bcie st\u00f3p kwadratowych i nie potrzebowa\u0142 wiele mebli. Znajdowa\u0142 si\u0119 on na parterze, i zazwyczaj by\u0142 otwarty od strony kuchni. Z okna mo\u017cna by\u0142o dostrzec „The Funnderys Arms”, wiejsk\u0105 gospod\u0119, kt\u00f3rej \u015bwiat\u0142a by\u0142y po\u017cyteczne w ciemne noce o\u015bwietlaj\u0105c b\u0142oto i wod\u0119 „Drain”. Latem albo pod koniec listopada Hudson Taylor stwierdzi\u0142, \u017ce jego dom w Drainsde musi dosy\u0107 ponuro wygl\u0105da\u0107. W dodatku w zmienionych warunkach sam si\u0119 sto\u0142owa\u0142, co oznacza\u0142o, \u017ce kupowa\u0142 swoje skromne zaopatrzenie po powrocie z przychodni i rzadko zasiada\u0142 do w\u0142a\u015bciwego posi\u0142ku. Spacery odbywa\u0142 samotnie, a wieczory r\u00f3wnie\u017c sp\u0119dza\u0142 w samotno\u015bci, niedziele natomiast przynosi\u0142y d\u0142ugie godziny pracy w okolicy, w kt\u00f3rej mieszka\u0142 lub po\u015br\u00f3d t\u0142um\u00f3w ucz\u0119szczaj\u0105cych do Humber Docka.
\n„Maj\u0105c teraz dwa cele na wzgl\u0119dzie (wspomina\u0142), przyzwyczai\u0107 si\u0119 do znoszenia trud\u00f3w i oszcz\u0119dza\u0107, po to, aby pom\u00f3c tym, w\u015br\u00f3d, kt\u00f3rych pracowa\u0142em dla ewangelii. Szybko stwierdzi\u0142em, \u017ce na swoje utrzymanie m\u00f3g\u0142bym wydawa\u0107 o wiele mniej, ni\u017c to wcze\u015bniej my\u015bla\u0142em, \u017ce jest to mo\u017cliwe. Przesta\u0142em u\u017cywa\u0107 mas\u0142a, mleka i innych luksus\u00f3w i stwierdzi\u0142em, \u017ce od\u017cywiaj\u0105c si\u0119 g\u0142\u00f3wnie owsiank\u0105 i ry\u017cem i od czasu do czasu dodatkami, bardzo ma\u0142a suma by\u0142a wystarczaj\u0105ca na moje potrzeby. W ten oto spos\u00f3b ponad dwie trzecie moich dochod\u00f3w mog\u0142o by\u0107 u\u017cyte na inne cele, Moim do\u015bwiadczeniem by\u0142o, \u017ce im mniej wydawa\u0142em na siebie, a wi\u0119cej dawa\u0142em innym, moja dusza doznawa\u0142a coraz pe\u0142niejszego szcz\u0119\u015bcia i
\nb\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.” Gdy\u017c B\u00f3g nie ma ludzkich d\u0142u\u017cnik\u00f3w.
\nTu w swej samotni Hudson Taylor uczy\u0142 si\u0119 czego\u015b z tego, czym B\u00f3g mo\u017ce by\u0107 dla tego, kto zdecydowanie pod\u0105\u017ca za Nim. Czy w tych dniach \u0142atwego chrze\u015bcija\u0144stwa, nie jest dobrze przypomnie\u0107 sobie, \u017ce to naprawd\u0119 kosztuje bycie m\u0119\u017cczyzn\u0105 lub kobiet\u0105, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g mo\u017ce u\u017cywa\u0107? Nie mo\u017cna za nic otrzyma\u0107 podobnego do Chrystusa charakteru. Nie mo\u017cna wykonywa\u0107 Chrystusowego dzie\u0142a bez wielkiej ceny: „Czy mo\u017cecie pi\u0107 kielich, z kt\u00f3rego ja pij\u0119 i by\u0107 ochrzczeni chrztem, kt\u00f3rym ja jestem ochrzczony?” Chiny w tym czasie, przyci\u0105ga\u0142y nie ma\u0142o publicznej uwagi, z powodu znacznych post\u0119p\u00f3w „Rebelii Taiping”. Wielu modli\u0142o si\u0119, a niezliczona ilo\u015b\u0107 serc bardziej lub mniej by\u0142a poruszona w sprawie ich ewangelizacji. Ale kiedy nadesz\u0142o rozczarowanie i zaw\u00f3d z powodu przedsi\u0119wzi\u0119cia, kt\u00f3re tak dobrze si\u0119 zapowiada\u0142o, wi\u0119kszo\u015b\u0107 przesta\u0142a s\u0142a\u0107 pomoc i troszczy\u0107 si\u0119 o t\u0105 spraw\u0119. Spotkania modlitewne zmala\u0142y do zera, niedoszli misjonarze zawr\u00f3cili do innych powo\u0142a\u0144. Datki zmala\u0142y do takich rozmiar\u00f3w, \u017ce pr\u00f3cz jednego Towarzystwa do ewangelizacji Chin, nie istnia\u0142o w rzeczywisto\u015bci \u017cadne inne. Lecz tu i tam byli tacy, na kt\u00f3rych Pan m\u00f3g\u0142 liczy\u0107 – by\u0107 mo\u017ce biedni i s\u0142abi, nieznani, ma\u0142owa\u017cni, lecz gotowi przez \u0142ask\u0119 przemierzy\u0107 ca\u0142\u0105 drog\u0119, wykonuj\u0105c Jego zamierzenia.
\nTu w swoim spokojnym mieszkaniu w Drainside znajdowa\u0142 si\u0119 taki cz\u0142owiek. Z wszystkimi swoimi ograniczeniami, Hudson Taylor ponad wszystko pragn\u0105\u0142 charakteru Chrystusowego i Jego \u017cycia. W miar\u0119 jak nadchodzi\u0142y kolejne pr\u00f3by, cho\u0107 m\u00f3g\u0142 tego unikn\u0105\u0107, wybiera\u0142 drog\u0119 samozaparcia i krzy\u017c, i to nie z powodu jaki\u015b my\u015bli o swoich zas\u0142ugach, kt\u00f3re ma, dlatego, \u017ce tak czyni, lecz po prostu, dlatego, \u017ce by\u0142 prowadzony przez Ducha Bo\u017cego. W taki spos\u00f3b przyjmowa\u0142 postaw\u0119, kt\u00f3ra nie stanowi\u0142a przeszkody dla b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. „Oto zostawiam przed tob\u0105 otwarte drzwi i \u017caden cz\u0142owiek nie mo\u017ce ich zamkn\u0105\u0107, gdy\u017c, chocia\u017c masz ma\u0142\u0105 moc, zachowa\u0142e\u015b moje s\u0142owo i nie zapar\u0142e\u015b si\u0119 mojego imienia”. „Wielkie drzwi i mo\u017cliwo\u015bci… i wielu przeciwnik\u00f3w”. Z pewno\u015bci\u0105 przeciwnicy mieli przeciwstawi\u0107 si\u0119 rozwojowi Hudsona Taylora w tym czasie. Wchodzi\u0142 on w jeden z najbardziej owocnych okres\u00f3w swojego \u017cycia, obfitego w b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa dla niego samego i dla innych. Czy\u017c mo\u017ce, zatem by\u0107 co\u015b dziwnego, \u017ce kusiciel by\u0142 blisko? By\u0142 samotny, g\u0142odny mi\u0142o\u015bci i wsp\u00f3\u0142czucia, a to \u017cycie samozaparcia nie by\u0142o \u0142atwe do zniesienia dla ch\u0142opca. Z tej sposobno\u015bci w\u0142a\u015bnie skorzysta\u0142 diabe\u0142 i na chwil\u0119 pozwolono mu wykona\u0107 najgorsz\u0105 jego prac\u0119, aby nawet i to mog\u0142o s\u0142u\u017cy\u0107 dobru. To by\u0142o w\u0142a\u015bnie wtedy, gdy zaledwie kilka tygodni przebywa\u0142 w Drainsaid. Wtedy w\u0142a\u015bnie spad\u0142o na niego to straszne uderzenie i ta, kt\u00f3r\u0105 mi\u0142owa\u0142 wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 wydawa\u0142a si\u0119 by\u0107 utracon\u0105 na zawsze dla niego. Bardzo niepewna przysz\u0142o\u015b\u0107, po\u015br\u00f3d tych wszystkich zmian sprawi\u0142a, \u017ce coraz bardziej t\u0119skni\u0142 za jej obecno\u015bci\u0105 i towarzystwem. Ale teraz marzenie si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Wiedz\u0105c, \u017ce nic nie jest w stanie wyperswadowa\u0107 jej przyjacielowi zamiaru zostania misjonarzem, m\u0142oda nauczycielka muzyki – ze swoj\u0105 s\u0142odk\u0105 twarz\u0105 i przyjemnym g\u0142osem – po raz ostatni jasno postawi\u0142a spraw\u0119, \u017ce nie jest gotowa jecha\u0107 do Chin. Jej ojciec nie chcia\u0142 o tym s\u0142ysze\u0107, a ona te\u017c nie czu\u0142a, \u017ce nadaje si\u0119 do takiego \u017cycia. To mog\u0142o znaczy\u0107 tylko jedno. Teraz serce, kt\u00f3re najmocniej j\u0105 kocha\u0142o, wydawa\u0142o si\u0119 by\u0107 bliskie za\u0142amania. „Czy to wszystko warte tej chwili?” – nalega\u0142 kusiciel. „Dlaczego nie m\u00f3g\u0142by\u015b pojecha\u0107 do Chin po tym wszystkim? Dlaczego ca\u0142e \u017cycie trudzi\u0107 si\u0119 i cierpie\u0107 dla idei obowi\u0105zku? Porzu\u0107 to wszystko teraz, kiedy jeszcze j\u0105 mo\u017cesz zdoby\u0107. Zarabiaj na normalne \u017cycie jak ka\u017cdy inny i s\u0142u\u017c Panu w kraju. Teraz jeszcze mo\u017cesz j\u0105 zdoby\u0107”.
\nMi\u0142o\u015b\u0107 naciera\u0142a ostro. By\u0142 moment zawahania. Wr\u00f3g naciera\u0142 jak pow\u00f3d\u017a. Ch\u0142opiec sparali\u017cowany smutkiem i zamiast zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 do Pana o pociech\u0119, zachowa\u0142 dla siebie sw\u00f3j smutek. Lecz nie zosta\u0142 opuszczony.. „Samotny w przychodni (pisa\u0142 na nast\u0119pny dzie\u0144), mia\u0142em okres topnienia. Ca\u0142kowicie by\u0142em zmi\u0119kczony i ukorzony, i mia\u0142em cudown\u0105 manifestacj\u0119 mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej. „Z\u0142amanym i skruszonym sercem” On nie pogardzi\u0142, lecz odpowiedzia\u0142 na moje wo\u0142anie o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo we wszelkim dziele i prawdzie”.
\nTak On ukorzy\u0142 mnie i pokaza\u0142 mi, czym jestem, objawiaj\u0105c Samego Siebie jako obecnego, jako stoj\u0105c\u0105 przy mnie pomoc w czasie ucisku. I chocia\u017c nie pozbawi\u0142 mnie uczucia mojego przygn\u0119bienia, to jednak sprawi\u0142, \u017ce by\u0142em w stanie \u015bpiewa\u0107: „Jednak b\u0119d\u0119 radowa\u0107 si\u0119 w Panu, b\u0119d\u0119 radowa\u0107 si\u0119 w Bogu mojego zbawienia. Teraz jestem szcz\u0119\u015bliwy w mi\u0142o\u015bci mojego Zbawiciela. Mog\u0119 dzi\u0119kowa\u0107 Mu za wszystko, nawet na najbardziej bolesne do\u015bwiadczenie z przesz\u0142o\u015bci i ufa\u0107 Mu bez strachu przed tym wszystkim, co ma nadej\u015b\u0107”.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 4<\/p>\n
Dalsze kroki wiary<\/p>\n
Kto ufa w Bo\u017c\u0105 niezmiern\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107
\nBuduje na skale, kt\u00f3rej nikt nie poruszy
\n-Neumark<\/p>\n
„Nigdy nie sk\u0142ada\u0142em ofiary” – powiedzia\u0142 Hudson Taylor w p\u00f3\u017aniejszych latach patrz\u0105c wstecz na swoje \u017cycie, w kt\u00f3rym z pewno\u015bci\u0105 tego elementu nie brakowa\u0142o. Ale to, co powiedzia\u0142 by\u0142o prawd\u0105, gdy\u017c rekompensaty by\u0142y tak rzeczywiste i trwa\u0142e, \u017ce sam si\u0119 przekona\u0142, \u017ce gdy si\u0119 post\u0119puje wed\u0142ug serca Bo\u017cego, to oddawanie nieuchronnie powoduje otrzymywanie. To tak bardzo okaza\u0142o si\u0119 tej zimy w Drainside. Nie tylko zewn\u0119trznie, lecz r\u00f3wnie\u017c wewn\u0119trznie zaakceptowa\u0142 wol\u0119 Bo\u017c\u0105, po\u015bwi\u0119caj\u0105c to, co wydawa\u0142o si\u0119 by\u0107 najlepsze i rado\u015bniejsze, aby nie mie\u0107 przeszk\u00f3d w na\u015bladowaniu Chrystusa. Ofiara by\u0142a wielka, lecz odp\u0142ata daleko wi\u0119ksza.
\n„Niewypowiedziana rado\u015b\u0107 (m\u00f3wi nam) przez ca\u0142y dzie\u0144 i ka\u017cdego dnia by\u0142a moim szcz\u0119\u015bliwym do\u015bwiadczeniem. B\u00f3g, m\u00f3j B\u00f3g by\u0142 moj\u0105 \u017cyw\u0105, jasn\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105 i wszystko, co mia\u0142em do wykonania, by\u0142o tylko radosn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105”.
\nNowy ton mo\u017cna dostrzec z jego list\u00f3w, kt\u00f3re od tego czasu by\u0142y mniej skierowane na jego wewn\u0119trzne prze\u017cycia, a bardziej by\u0142y pe\u0142ne misyjnego zamiaru, Chiny znowu wysun\u0119\u0142y si\u0119 na czo\u0142o we wszystkich jego przemy\u015bleniach, a w jego duszy mia\u0142y miejsce g\u0142\u0119bokie doznania niepokoju, co do duchowego stanu tych bez Chrystusa.
\n„Nie pozw\u00f3l, aby cokolwiek wyprowadzi\u0142o ci\u0119 z r\u00f3wnowagi droga matko (pisa\u0142 w tym czasie). Misyjna praca jest zaprawd\u0119, najbardziej szlachetnym zaj\u0119ciem, w jakie kiedykolwiek \u015bmiertelnik mo\u017ce by\u0107 zaanga\u017cowany. Z pewno\u015bci\u0105 nie mo\u017cemy by\u0107 niewra\u017cliwi na wi\u0119zy natury, lecz czy mogliby\u015bmy radowa\u0107 si\u0119 nie maj\u0105c niczego, co po\u015bwi\u0119ciliby\u015bmy Zbawicielowi? Trwaj w modlitwie za mn\u0105. Chocia\u017c pocieszony odno\u015bnie doczesnych spraw i szcz\u0119\u015bliwy, i wdzi\u0119czny, potrzebuj\u0119 twoich modlitw… Och, matko nie potrafi\u0119 opowiedzie\u0107 ci, nie potrafi\u0119 opisa\u0107 jak t\u0119skni\u0119, aby by\u0107 misjonarzem, aby nie\u015b\u0107 radosn\u0105 nowin\u0119 biednym, gin\u0105cym grzesznikom. Ach, po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 i by\u0107 po\u015bwi\u0119conym dla tego, kt\u00f3ry umar\u0142 za mnie!… Pomy\u015bl matko, dwana\u015bcie milion\u00f3w – liczba tak wielka, \u017ce trudno sobie j\u0105 wyobrazi\u0107. Tak dwana\u015bcie milion\u00f3w dusz w Chinach ka\u017cdego roku, odchodzi bez Boga i bez nadziei do wieczno\u015bci…Och, sp\u00f3jrzmy ze wsp\u00f3\u0142czuciem na ten t\u0142um! B\u00f3g by\u0142 mi\u0142osierny dla nas, b\u0105d\u017amy jak On. Musz\u0119 zako\u0144czy\u0107. Czy\u017c nie po\u015bwi\u0119cisz wszystkiego dla Jezusa, kt\u00f3ry umar\u0142 za ciebie. Tak matko wiem, po\u015bwi\u0119ci\u0142aby\u015b. B\u00f3g b\u0119dzie z tob\u0105 i pocieszy ci\u0119. Musz\u0119 jecha\u0107, kiedy tylko zaoszcz\u0119dz\u0119 wystarczaj\u0105c\u0105 ilo\u015b\u0107 pieni\u0119dzy. Czuj\u0119, \u017ce nie m\u00f3g\u0142bym \u017cy\u0107, je\u017celi co\u015b nie zosta\u0142oby uczynione dla Chin”. Ale im bardziej t\u0119skni\u0142, aby wyruszy\u0107 natychmiast pojawia\u0142y si\u0119 pewne zastanowienia, kt\u00f3re go wstrzymywa\u0142y. Ma\u0142y pok\u00f3j w Drainside by\u0142 \u015bwiadkiem wielu konflikt\u00f3w i zwyci\u0119stw znanych jedynie Bogu.
\n„Dla mnie jest to bardzo powa\u017cna sprawa (pisa\u0142 tej zimy), aby rozwa\u017cy\u0107 wyjazd do Chin, daleko od ludzkiej pomocy, by\u0107 tam zale\u017cnym jedynie od \u017cywego Boga w sprawie ochrony, zaopatrzenia i r\u00f3\u017cnego rodzaju pomocy. Czuj\u0119, \u017ce duchowe musku\u0142y wymagaj\u0105 wzmocnienia dla takiego jak to przedsi\u0119wzi\u0119cia. Co do tego nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce je\u017celi wiara nie zawiedzie to B\u00f3g r\u00f3wnie\u017c nie zawiedzie. Lecz c\u00f3\u017c b\u0119dzie, je\u017celi wiara oka\u017ce si\u0119 niewystarczaj\u0105ca? W tamtym czasie nie nauczy\u0142em si\u0119 jeszcze, \u017ce nawet, gdy my nie wierzymy On pozostaje wierny i nie mo\u017ce zaprze\u0107 si\u0119 samego siebie”. W nast\u0119pstwie tych rozwa\u017ca\u0144, bardzo powa\u017cn\u0105 spraw\u0105 sta\u0142o si\u0119 dla mnie, nie to czy On by\u0142 wierny, ale czy ja mam wystarczaj\u0105c\u0105 wiar\u0119, aby zagwarantowa\u0107 rozpocz\u0119cie przedsi\u0119wzi\u0119cia, kt\u00f3re by\u0142o przede mn\u0105?
\n„Kiedy wyrusz\u0119 do Chin – my\u015bla\u0142em – nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 \u017cadnych pretensji w stosunku do nikogo, moje jedyne wo\u0142anie b\u0119dzie skierowane ku Bogu. Jak wa\u017cne jest nauczenie si\u0119 przed opuszczeniem Anglii poruszy\u0107 cz\u0142owieka jedynie poprzez Boga w modlitwie”.
\nI dlatego got\u00f3w by\u0142 zap\u0142aci\u0107 ka\u017cd\u0105 cen\u0119 jakakolwiek by nie by\u0142a. By\u0107 mo\u017ce by\u0142 tam jaki\u015b brak rozs\u0105dku, mo\u017ce ekstremalne podej\u015bcie do sprawy, lecz jak\u017ce cudownie B\u00f3g zrozumia\u0142 i zaspokoi\u0142 go! „Aby poruszy\u0107 cz\u0142owieka jedynie poprzez Boga przez modlitw\u0119” – to by\u0142o jego wielk\u0105 ambicj\u0105, wspaniale zrealizowan\u0105 tej samotnej zimy w Drainside.
\n„W Hull m\u00f3j mi\u0142y pracodawca (kontynuuje) prosi\u0142 abym przypomina\u0142 mu, kiedy jest mi winien zap\u0142at\u0119. Postanowi\u0142em nie czyni\u0107 tego bezpo\u015brednio, lecz prosz\u0105c Boga, aby zechcia\u0142 mu ten fakt przypomnie\u0107. I w taki spos\u00f3b zach\u0119ci\u0107 mnie poprzez danie odpowiedzi na moj\u0105 modlitw\u0119.
\nPewnego razu, kiedy zbli\u017ca\u0142 si\u0119 dzie\u0144 zap\u0142aty czwartej cz\u0119\u015bci mojej pensji, tak jak zwykle, wiele si\u0119 o to modli\u0142em. Nadszed\u0142 czas, a dr Hardey nie uczyni\u0142 \u017cadnej aluzji, co do tej sprawy. Trwa\u0142em w modlitwie. Dni mija\u0142y, a on nie pami\u0119ta\u0142, a\u017c w ko\u0144cu, robi\u0105c moje tygodniowe rozliczenie pewnego sobotniego wieczoru, stwierdzi\u0142em, \u017ce posiadam tylko jedn\u0105 monet\u0119 – p\u00f3\u0142 koron\u00f3wk\u0119. Nadal, wi\u0119c nie doznawa\u0142em niedostatku i trwa\u0142em w modlitwie. Ta niedziela by\u0142a bardzo szcz\u0119\u015bliwa. Jak zazwyczaj moje serce by\u0142o przepe\u0142nione b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami. Po uczestnictwie w porannym nabo\u017ce\u0144stwie moje popo\u0142udnia i wieczory by\u0142y zaj\u0119te prac\u0105 dla ewangelii w r\u00f3\u017cnych domach mieszkalnych, kt\u00f3re mia\u0142em zazwyczaj odwiedza\u0107 w ni\u017cszej cz\u0119\u015bci miasta. W takich momentach wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce niebo zaczyna si\u0119 poni\u017cej, i wszystkiego, czego mog\u0142em si\u0119 spodziewa\u0107, to dalszych sposobno\u015bci do rado\u015bci i nie by\u0142o prawdziwszego uczucia od tego, kt\u00f3re posiada\u0142em.. Po zako\u0144czeniu mojej ostatniej us\u0142ugi tego wieczoru, oko\u0142o godziny 10, przyszed\u0142 do mnie biedny cz\u0142owiek. Poprosi\u0142 mnie abym poszed\u0142 i modli\u0142 si\u0119 za jego \u017con\u0105, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce by\u0142a umieraj\u0105ca. Z ochot\u0105 si\u0119 zgodzi\u0142em, a po drodze zapyta\u0142em, dla dlaczego nie pos\u0142a\u0142 po ksi\u0119dza, gdy\u017c jego akcent powiedzia\u0142 mi, \u017ce jest Irlandczykiem. „Uczyni\u0142em to – powiedzia\u0142, – lecz ksi\u0105dz odm\u00f3wi\u0142 przyj\u015bcia bez zap\u0142acenia osiemnastu pens\u00f3w, kt\u00f3rych ten cz\u0142owiek nie posiada\u0142, gdy\u017c jego rodzina g\u0142odowa\u0142a. Od razu przysz\u0142a mi my\u015bl, \u017ce wszystkie pieni\u0105dze, jakie posiada\u0142em, by\u0142y t\u0105 pojedyncz\u0105 p\u00f3\u0142koron\u00f3wk\u0105, a ona by\u0142a w jednej monecie. Ponadto, chocia\u017c czeka\u0142a na mnie miska wodnej owsianki, kt\u00f3r\u0105 zazwyczaj spo\u017cywa\u0142em na kolacj\u0119, mia\u0142em wystarczaj\u0105ce du\u017co na \u015bniadanie, to z pewno\u015bci\u0105 nic nie mia\u0142em w nadchodz\u0105cym dniu na obiad.
\nJako\u015b od razu zosta\u0142 w moim sercu zatrzymany potok rado\u015bci. I zamiast skarci\u0107 samego siebie, zacz\u0105\u0142em karci\u0107 ubogiego cz\u0142owieka, m\u00f3wi\u0105c mu, \u017ce to bardzo \u017ale, \u017ce dopu\u015bci\u0142 do takiego stanu rzeczy, jaki on opisa\u0142. Powinien z\u0142o\u017cy\u0107 podanie do urz\u0119du opieki spo\u0142ecznej. Jego odpowiedzi\u0105 by\u0142o, \u017ce tak uczyni\u0142 i powiedziano mu \u017ceby przyszed\u0142 o dwunastej godzinie nast\u0119pnego dnia, lecz obawia\u0142 si\u0119, \u017ce jego \u017cona mog\u0142aby nie prze\u017cy\u0107 nocy. Ach, pomy\u015bla\u0142em, je\u017celi tylko mia\u0142bym dwa szylingi i sze\u015b\u0107 pens\u00f3w zamiast po\u0142koron\u00f3wki, z jak\u0105\u017c rado\u015bci\u0105 da\u0142bym tym biednym ludziom szylinga! Lecz my\u015bl o podzieleniu si\u0119 p\u00f3\u0142koron\u00f3wk\u0105 by\u0142a daleka ode mnie. Jaka\u015b my\u015bl dociera\u0142a do mnie, \u017ce prawda po prostu by\u0142a taka, \u017ce mog\u0142em ufa\u0107 Bogu z szesnastoma pensami, lecz nie by\u0142em przygotowany, aby ufa\u0107 tylko Jemu bez \u017cadnych pieni\u0119dzy w kieszeni.
\nM\u00f3j przewodnik zaprowadzi\u0142 mnie na podw\u00f3rze, a ja szed\u0142em za nim troch\u0119 zaniepokojony. Ju\u017c raz by\u0142em tu wcze\u015bniej, a przy mojej ostatniej wizycie zosta\u0142em szorstko potraktowany… W g\u00f3r\u0119 po s\u0142abo o\u015bwietlonych schodach wprowadzi\u0142 mnie do n\u0119dznego pokoju. Och, c\u00f3\u017c za widok on przedstawia\u0142! Czworo lub pi\u0119cioro dzieci sta\u0142o obok siebie, a ich zapad\u0142e policzki i oczy, bezb\u0142\u0119dnie opowiada\u0142y histori\u0119 powolnego g\u0142odowania, a le\u017c\u0105ca na macie osoba, by\u0142a biedn\u0105, wyczerpan\u0105 matk\u0105 z trzydziestogodzinnym niemowl\u0119ciem, j\u0119cz\u0105cym raczej ni\u017c wo\u0142aj\u0105cym u jej boku..
\nAch – pomy\u015bla\u0142em, – je\u017celi mia\u0142bym dwa szylingi i sze\u015b\u0107 pens\u00f3w zamiast p\u00f3\u0142koron\u00f3wki, z jak\u0105\u017c rado\u015bci\u0105 da\u0142bym im jeden szyling i sze\u015b\u0107 pens\u00f3w. Ale nadal n\u0119dzna niewiara powstrzymywa\u0142a mnie od pos\u0142usze\u0144stwa impulsowi, aby ul\u017cy\u0107 ich nieszcz\u0119\u015bciu, kosztem wszystkiego, co posiada\u0142em.
\nMo\u017ce to wyda\u0107 si\u0119 dziwne, \u017ce by\u0142em w stanie powiedzie\u0107 tyle, aby, pocieszy\u0107 tych biednych ludzi. Sam jednak potrzebowa\u0142em pociechy. Zacz\u0105\u0142em m\u00f3wi\u0107 im, \u017ce nie musz\u0105 by\u0107 przygn\u0119bieni i cho\u0107 okoliczno\u015bci, w jakich si\u0119 znale\u017ali s\u0105 bardzo ci\u0119\u017ckie, to jest dobry i mi\u0142uj\u0105cy Ojciec w niebie. Lecz co\u015b wewn\u0105trz mnie wo\u0142a\u0142o: „Ty ob\u0142udniku! M\u00f3wisz tym ludziom o dobrym i mi\u0142uj\u0105cym Ojcu w niebie, a nie jeste\u015b przygotowany, aby zaufa\u0107 Mu bez p\u00f3\u0142koron\u00f3wki”. Niemal zad\u0142awi\u0142em si\u0119. Z jak\u0105\u017c rado\u015bci\u0105 poszed\u0142em na kompromis z sumieniem, je\u017celi mia\u0142bym florena i sze\u015b\u0107 pens\u00f3w! Z dzi\u0119kczynieniem da\u0142bym florena i zachowa\u0142 reszt\u0119. Ale nie by\u0142em jeszcze przygotowany, aby ufa\u0107 jedynie Bogu bez tych sze\u015bciu pens\u00f3w.
\nW takich okoliczno\u015bciach m\u00f3wienie nie by\u0142o mo\u017cliwe, ale dziwne, my\u015bla\u0142em, \u017ce nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 trudno\u015bci w modlitwie. Modlitwa w tych dniach by\u0142a dla mnie rozkosznym zaj\u0119ciem. Tak sp\u0119dzony czas nigdy nie wydawa\u0142 mi si\u0119 uci\u0105\u017cliwy, i nie zna\u0142em, co to znaczy brak s\u0142\u00f3w. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce wszystko, co powinienem uczyni\u0107, to zgi\u0105\u0107 kolana i modli\u0107 si\u0119. S\u0105dzi\u0142em, \u017ce wtedy przyjdzie wyswobodzenie zar\u00f3wno dla nich, jak i dla mnie.
\n„Poprosi\u0142e\u015b mnie, abym przyszed\u0142 i modli\u0142 si\u0119 za twoj\u0105 \u017con\u0105 – powiedzia\u0142em do cz\u0142owieka, – wi\u0119c m\u00f3dlmy si\u0119”. I ukl\u0105k\u0142em.
\nAle nim otwar\u0142em usta do „Ojcze nasz, kt\u00f3ry\u015b jest w niebie” – sumienie powiedzia\u0142o mi wewn\u0105trz: „O\u015bmielasz si\u0119 drwi\u0107 z Boga? O\u015bmielasz si\u0119 kl\u0119ka\u0107 i nazywa\u0107 Go Ojcem z p\u00f3\u0142koron\u00f3wk\u0105 w kieszeni?”
\nNadszed\u0142 dla mnie czas takiego konfliktu, jakiego wcze\u015bniej nie do\u015bwiadcza\u0142em. Jak przeby\u0142em przez t\u0105 form\u0119 modlitwy, nie wiem i to czy s\u0142owa by\u0142y wypowiedziane sk\u0142adnie, czy nie, nie wiem. Powsta\u0142em jednak z moich kolan wielce przygn\u0119biony na umy\u015ble.
\nBiedny ojciec zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do mnie m\u00f3wi\u0105c: „Pan widzi, w jakim strasznym stanie si\u0119 znajdujemy. Je\u017celi mo\u017ce nam pan pom\u00f3c, to w imi\u0119 Bo\u017ce, niech pan uczyni to!
\nNa chwil\u0119 to s\u0142owo rozb\u0142ys\u0142o w moim umy\u015ble: „Daj temu, kto ci\u0119 prosi!” A w s\u0142owie kr\u00f3la jest moc.
\nW\u0142o\u017cywszy moj\u0105 r\u0119k\u0119 do kieszeni, wolno wyci\u0105gn\u0105\u0142em p\u00f3\u0142koron\u00f3wk\u0119 i da\u0142em j\u0105 cz\u0142owiekowi. Powiedzia\u0142em, mu, \u017ce mo\u017ce to wydawa\u0107 si\u0119 ma\u0142\u0105 rzecz\u0105 dla mnie pom\u00f3c mu, gdy\u017c widzi, \u017ce jestem dobrze ubrany, lecz dziel\u0105c si\u0119 t\u0105 monet\u0105, daj\u0119 mu wszystko, co mam. A to, co pr\u00f3bowa\u0142em im powiedzie\u0107 jest prawd\u0105, B\u00f3g rzeczywi\u015bcie jest Ojcem i mo\u017cna Mu zaufa\u0107. I c\u00f3\u017c za rado\u015b\u0107 w pe\u0142nym uniesieniu powr\u00f3ci\u0142a do mojego serca! Mog\u0142em powiedzie\u0107 wszystko, a ca\u0142a przeszkoda dla b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa odesz\u0142a, odesz\u0142a a ja ufa\u0142em na wieki. Nie tylko \u017cycie biednej kobiety zosta\u0142o uratowane, lecz, jak zda\u0142em sobie z tego spraw\u0119, zosta\u0142o uratowane r\u00f3wnie\u017c moje \u017cycie. Mog\u0142a nast\u0105pi\u0107 katastrofa i prawdopodobnie nast\u0105pi\u0142aby gdyby chrze\u015bcija\u0144skie \u017cycie nie posiada\u0142o \u0142aski w tym czasie, aby by\u0107 pos\u0142usznym przezwyci\u0119\u017caj\u0105cej mocy Ducha Bo\u017cego. Dobrze pami\u0119tam, t\u0105 noc, kiedy wr\u00f3ci\u0142em do domu, do mojego pokoju, jakie moje serce by\u0142o lekkie, tak lekkie, jak moja kiesze\u0144. Ciemne opuszczone ulice rozbrzmiewa\u0142y hymnem chwa\u0142y, kt\u00f3rego nie mog\u0142em powstrzyma\u0107. Kiedy spo\u017cy\u0142em moj\u0105 misk\u0119 owsianki przed udaniem si\u0119 na spoczynek, nie zamieni\u0142bym jej na ksi\u0105\u017c\u0119c\u0105 uczt\u0119. Kiedy ukl\u0105k\u0142em przy \u0142\u00f3\u017cku, przypomnia\u0142em Panu Jego w\u0142asne s\u0142owo: „Ten, kto daje ubogim po\u017cycza Panu”. Poprosi\u0142em Go, aby nie pozwoli\u0142, aby moja po\u017cyczka mia\u0142a zbyt d\u0142ugi termin zwrotu, gdy\u017c inaczej nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 nic na obiad nast\u0119pnego dnia i z pokojem wewn\u0105trz, sp\u0119dzi\u0142em na odpoczynku szcz\u0119\u015bliw\u0105 noc.
\nNast\u0119pnego poranka pozosta\u0142 mi na \u015bniadanie talerz owsianki i zanim sko\u0144czy\u0142em go spo\u017cywa\u0107, za drzwiami da\u0142o si\u0119 s\u0142ysze\u0107 stukanie listonosza. Nie mia\u0142em w zwyczaju otrzymywania list\u00f3w w poniedzia\u0142ek, gdy\u017c moi rodzice i wi\u0119kszo\u015b\u0107 z moich przyjaci\u00f3\u0142 powstrzymywa\u0142o si\u0119 od wys\u0142ania list\u00f3w w sobot\u0119. Tak wi\u0119c, by\u0142em niejako zdziwiony, kiedy wesz\u0142a w\u0142a\u015bcicielka domu, trzymaj\u0105c list albo paczk\u0119 w swojej mokrej r\u0119ce przykrytej fartuchem. Spojrza\u0142em na ten list, lecz nie mog\u0142em rozpozna\u0107 pisma. By\u0142a to albo dziwna, albo niewprawna r\u0119ka, a znaczek by\u0142 zamazany. Sk\u0105d to przysz\u0142o, nie mog\u0142em powiedzie\u0107. Otwieraj\u0105c kopert\u0119 nie znalaz\u0142em \u017cadnego listu, a tylko kartk\u0119 bia\u0142ego papieru, w kt\u00f3r\u0105 by\u0142a zawini\u0119ta para kozich r\u0119kawic, z kt\u00f3rych ku memu zdziwieniu, wypad\u0142o na pod\u0142og\u0119 p\u00f3\u0142 suwerena.
\n„Chwa\u0142a Panu!” – wykrzykn\u0105\u0142em – inwestycja czterystu procent w ci\u0105gu dwunastu godzin! Jak\u017ce zadowoleni byliby kupcy z Hull, gdyby mogli po\u017cycza\u0107 swoje pieni\u0105dze na takim oprocentowaniu! Wtedy i w tamtym miejscu postanowi\u0142em, \u017ce moje oszcz\u0119dno\u015bci i zarobki b\u0119dzie przechowywa\u0142 bank, do kt\u00f3rego nie mo\u017cna si\u0119 w\u0142ama\u0107, niezale\u017cnie od okoliczno\u015bci. Postanowienia tego jak dot\u0105d nie \u017ca\u0142owa\u0142em. Nie potrafi\u0119 opowiedzie\u0107 wam, jak cz\u0119sto m\u00f3j umys\u0142 przypomina\u0142 mi to zdarzenie i ca\u0142\u0105 pomoc, jak\u0105 ono by\u0142o w trudnych sytuacjach. Je\u017celi jeste\u015bmy wierni Bogu w ma\u0142ych rzeczach, to zdob\u0119dziemy do\u015bwiadczenie i si\u0142\u0119, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 dla nas pomoc\u0105 w bardziej powa\u017cnych pr\u00f3bach \u017cycia”.
\nTo jednak nie by\u0142 koniec ca\u0142ej tej historii, ani nie by\u0142a to jedyna odpowied\u017a na modlitw\u0119, kt\u00f3ra wzmocni\u0142a wiar\u0119 Hudsona Taylora w tym czasie. „To znacz\u0105ce i \u0142askawe wyswobodzenie by\u0142o dla mnie zar\u00f3wno wielk\u0105 rado\u015bci\u0105, jak i wielkim umocnieniem wiary. Oczywi\u015bcie dziesi\u0119\u0107 szyling\u00f3w jakkolwiek oszcz\u0119dnie u\u017cywanych, nie mog\u0142o starczy\u0107 na d\u0142ugo, dlatego konieczne by\u0142o dalsze trwanie w modlitwie. Prosi\u0142em Boga, aby wi\u0119ksze zaopatrzenie, kt\u00f3re mi by\u0142o ci\u0105gle nale\u017cne, zosta\u0142o przypomniane mojemu pracodawcy i wyp\u0142acone mi. Jednak\u017ce wszystkie moje pro\u015bby wydawa\u0142y si\u0119 pozostawa\u0107 bez odpowiedzi i zanim min\u0119\u0142y dwa tygodnie, stwierdzi\u0142em, \u017ce w znacznej mierze znajduj\u0119 si\u0119 na tej samej pozycji, kt\u00f3r\u0105 zajmowa\u0142em w t\u0105 pami\u0119tn\u0105 niedzieln\u0105 noc. W mi\u0119dzyczasie trwa\u0142em w modlitwie, b\u0142agaj\u0105c Boga coraz bardziej i bardziej gorliwie, aby Sam zechcia\u0142 przypomnie\u0107 dr Hardeyowi, \u017ce jest mi winien zap\u0142at\u0119.
\nOczywi\u015bcie to nie ch\u0119\u0107 posiadania pieni\u0119dzy przygniata\u0142a mnie. Te w ka\u017cdej chwili m\u00f3g\u0142bym mie\u0107 prosz\u0105c o nie. Pytaniem najwy\u017cszej wagi dla mnie by\u0142o: „Czy mog\u0119 jecha\u0107 do Chin, czy te\u017c moja ch\u0119\u0107 wiary i mocy Boga oka\u017ce si\u0119 tak powa\u017cn\u0105 przeszkod\u0105, \u017ce uniemo\u017cliwi mi ona zaj\u0119cie si\u0119 t\u0105 najbardziej chwalebn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105.
\nW miar\u0119 jak tydzie\u0144 mia\u0142 si\u0119 ku ko\u0144cowi, czu\u0142em si\u0119 niezmiernie zak\u0142opotany. Nie tylko siebie musia\u0142em bra\u0107 po uwag\u0119. W sobotni wiecz\u00f3r musia\u0142em zap\u0142aci\u0107 mojej gospodyni i dobrze wiedzia\u0142em, \u017ce ona tak \u0142atwo nie mo\u017ce oby\u0107 si\u0119 bez tych pieni\u0119dzy. Czy\u017c nie powinienem chocia\u017cby z jej powodu porozmawia\u0107 w sprawie mojej wyp\u0142aty? Uczynienie tego, w ka\u017cdym razie, b\u0119dzie potwierdzeniem, \u017ce nie nadaj\u0119 si\u0119 do podj\u0119cia misjonarskiego przedsi\u0119wzi\u0119cia. Po\u015bwi\u0119ci\u0142em niemal ca\u0142y czwartek i pi\u0105tek, oraz ca\u0142y czas wolny od niezb\u0119dnych zaj\u0119\u0107 na gorliwym bojowaniu u Boga w modlitwie. Jednak w sobotni poranek by\u0142em ci\u0105gle na tej samej pozycji, co przedtem. I teraz \u017carliwie wo\u0142a\u0142em o prowadzenie w tym czy nadal powinienem czeka\u0107 na Ojcowski czas. Na tyle na ile mog\u0142em to rozs\u0105dzi\u0107, otrzymywa\u0142em zapewnienie, \u017ce czekanie na Jego czas b\u0119dzie najlepszym wyj\u015bciem, i \u017ce B\u00f3g w ten czy inny spos\u00f3b odpowie w mojej sprawie. Tak oto czeka\u0142em, a moje serce by\u0142o teraz w odpocznieniu i ci\u0119\u017car odszed\u0142.
\nOko\u0142o pi\u0105tej popo\u0142udniu w t\u0105 sobot\u0119 dr Hardey zako\u0144czy\u0142 wypisywanie swoich recept i odby\u0142 sw\u00f3j ostatni obch\u00f3d tego dnia, rozsiad\u0142 si\u0119 w fotelu tak, jak to by\u0142o jego zwyczajem i zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107 o Bo\u017cych sprawach. By\u0142 on prawdziwym chrze\u015bcijaninem i sp\u0119dzali\u015bmy razem wiele chwil na radosnej spo\u0142eczno\u015bci. W tym czasie by\u0142em zaj\u0119ty spogl\u0105daniem na garnek z gotuj\u0105cym si\u0119 wywarem, kt\u00f3ry wymaga\u0142 po\u015bwi\u0119cenia wiele uwagi. Zaiste by\u0142o to dla mnie szcz\u0119\u015bliwym zbiegiem okoliczno\u015bci, gdy\u017c bez \u017cadnego oczywistego zwi\u0105zku z tym, co m\u00f3wi\u0142 niespodziewanie rzek\u0142:, „Ale, ale, Taylor, czy nie jestem ci znowu winien zap\u0142aty?” Mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107 moje podniecenie. Musia\u0142em ud\u0142awi\u0107 si\u0119 \u015blin\u0105 dwa, albo trzy razy zanim mog\u0142em odpowiedzie\u0107. Z moimi oczami skierowanymi na garnek, ty\u0142em do doktora powiedzia\u0142em mu tak spokojnie, jak tylko mog\u0142em, \u017ce owszem zalega pewien czas. Jak\u0105\u017c wdzi\u0119czno\u015b\u0107 czu\u0142em w tej chwili! B\u00f3g z pewno\u015bci\u0105 us\u0142ysza\u0142 moj\u0105 modlitw\u0119 i sprawi\u0142 w tym czasie mojej najwi\u0119kszej potrzeby, \u017ce przypomnia\u0142 doktorowi o mojej zap\u0142acie bez s\u0142owa sugestii z mojej strony.
\n„Och, jak\u017ce mi przykro, \u017ce nie przypomnia\u0142e\u015b mi – odpowiedzia\u0142 – wiesz jak jestem zaj\u0119ty. Szkoda, \u017ce nie pomy\u015bla\u0142em o tym troch\u0119 wcze\u015bniej, gdy\u017c w\u0142a\u015bnie tego popo\u0142udnia, wys\u0142a\u0142em wszystkie pieni\u0105dze, jakie mia\u0142em do banku. Gdyby by\u0142o inaczej od razu bym ci je wyp\u0142aci\u0142”.
\nNie da si\u0119 opisa\u0107 mojego zwrotu uczu\u0107 spowodowanego tym nieoczekiwanym stwierdzeniem. Nie wiedzia\u0142em, co czyni\u0107. Szcz\u0119\u015bliwie dla mnie garnek si\u0119 wygotowa\u0142 i mia\u0142em dobry pow\u00f3d, aby wybiec z nim z pokoju. Zaiste by\u0142em zadowolony, \u017ce pozosta\u0142em z dala od zasi\u0119gu jego wzroku i niemal wdzi\u0119czny, \u017ce nie dostrzeg\u0142 moich emocji.
\nZaraz jak tylko poszed\u0142, musia\u0142em znale\u017a\u0107 zaciszne miejsce i wyla\u0107 swe serce przed Panem, zanim uspokojenie, wi\u0119cej ni\u017c uspokojenie, wdzi\u0119czno\u015b\u0107 i rado\u015b\u0107 zosta\u0142y odnowione. Czu\u0142em, \u017ce B\u00f3g ma sw\u00f3j spos\u00f3b i nie ma zamiaru mnie zawie\u015b\u0107. Szuka\u0142em ju\u017c Jego woli rano i na tyle, na ile mog\u0142em rozs\u0105dzi\u0107 otrzyma\u0142em wskazanie, aby cierpliwie czeka\u0107. I teraz B\u00f3g zamierza\u0142 dla mnie dzia\u0142a\u0107 w jaki\u015b inny spos\u00f3b.
\nWiecz\u00f3r min\u0105\u0142, a moje sobotnie wieczory zazwyczaj sp\u0119dza\u0142em na czytaniu S\u0142owa i przygotowywaniu tematu, na kt\u00f3ry spodziewa\u0142em si\u0119 m\u00f3wi\u0107 w r\u00f3\u017cnych domach mieszkalnych, na drugi dzie\u0144. Czyta\u0142em chyba troch\u0119 d\u0142u\u017cej ni\u017c zazwyczaj. W ko\u0144cu oko\u0142o godziny dziesi\u0105tej wiecz\u00f3r, kiedy nie pojawi\u0142y si\u0119 \u017cadne zak\u0142\u00f3cenia za\u0142o\u017cy\u0142em m\u00f3j p\u0142aszcz i przygotowa\u0142em si\u0119 do wyj\u015bcia do domu, raczej wdzi\u0119czny, \u017ce tym razem wyszed\u0142em z kluczem w kieszeni, gdy\u017c moja gospodyni udawa\u0142a si\u0119 wcze\u015bniej na spoczynek. Z pewno\u015bci\u0105 tej nocy \u017cadna pomoc nie nadejdzie. Ale by\u0107 mo\u017ce do poniedzia\u0142ku B\u00f3g zadzia\u0142a dla mnie i b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 zap\u0142aci\u0107 mojej gospodyni na pocz\u0105tku tygodnia, pieni\u0105dze, kt\u00f3re da\u0142bym wcze\u015bniej gdyby to by\u0142o mo\u017cliwe.
\nW\u0142a\u015bnie, kiedy mia\u0142em zakr\u0119ci\u0107 gaz, us\u0142ysza\u0142em w ogrodzie, kt\u00f3ry le\u017cy pomi\u0119dzy domem mieszkalnym, a przychodni\u0105, kroki doktora, \u015amia\u0142 si\u0119 serdecznie do siebie samego, jak gdyby by\u0142 czym\u015b rozbawiony. Wchodz\u0105c do przychodni poprosi\u0142 o ksi\u0119g\u0119 wpis\u00f3w i powiedzia\u0142 mi, \u017ce to dziwne, ale jeden z jego najbogatszych pacjent\u00f3w w\u0142a\u015bnie przyszed\u0142, aby zap\u0142aci\u0107 za leczenie. Czy\u017c nie by\u0142o to dziwne! Nie przysz\u0142o mi na my\u015bl, \u017ce to ma jakikolwiek zwi\u0105zek z moj\u0105 spraw\u0105. Patrz\u0105c z pozycji niezainteresowanego widza r\u00f3wnie\u017c by\u0142em wysoce rozbawiony, \u017ce cz\u0142owiek p\u0142awi\u0105cy si\u0119 w bogactwie, przyszed\u0142 po godzinie dziesi\u0105tej wiecz\u00f3r, aby zap\u0142aci\u0107 rachunek, kt\u00f3ry jakiego\u015b innego dnia m\u00f3g\u0142 pokry\u0107 czekiem w o wiele wygodniejszy spos\u00f3b. Wygl\u0105da\u0142o to jakby ta sprawa nie dawa\u0142a mu spokoju i zosta\u0142 przymuszony, aby przyj\u015b\u0107 o niezwyk\u0142ej godzinie, aby sp\u0142aci\u0107 swoj\u0105 nale\u017cno\u015b\u0107.
\nSuma zosta\u0142a nale\u017cycie wpisana do ksi\u0119gi i doktor Hardey mia\u0142 zamiar wyj\u015b\u0107, kiedy nagle zawr\u00f3ci\u0142, daj\u0105c mi cz\u0119\u015b\u0107 banknot\u00f3w i ku memu zdziwieniu i wdzi\u0119czno\u015bci powiedzia\u0142: „Ale, ale Taylor, r\u00f3wnie\u017c dobrze mo\u017cesz ty wzi\u0105\u0107 te banknoty. Nie mam drobnych, lecz w przysz\u0142ym tygodniu mog\u0119 da\u0107 tobie wyr\u00f3wnanie”.
\nZnowu zosta\u0142em sam z nie odkrytymi uczuciami i wr\u00f3ci\u0142em do mojej ma\u0142ej komory i wys\u0142awia\u0142em Pana radosnym sercem, \u017ce mimo wszystko mog\u0119 pojecha\u0107 do Chin.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 5<\/p>\n
Wiara wypr\u00f3bowywana i wzmocniona<\/p>\n
Wystarczy, \u017ce B\u00f3g, m\u00f3j Ojciec wie.
\nNic tej wiary zasmuci\u0107 nie jest w stanie
\nWszak da\u0107 to, co najlepsze chce.
\nTym, kt\u00f3rzy Jemu pozostawiaj\u0105 wyb\u00f3r i dzia\u0142anie.<\/p>\n
wybrane –<\/p>\n
„Mimo wszystko mog\u0119 pojecha\u0107 do Chin!” Lecz jak wiele pr\u00f3b by\u0142o przed nim. \u017bycie, kt\u00f3re mia\u0142o by\u0107 wyj\u0105tkowo owocne, musia\u0142o by\u0107 zakorzenione i ugruntowane w Bogu, w nadzwyczajny spos\u00f3b.
\nLondyn nast\u0105pi\u0142 po Hall i tam Hudson Taylor wst\u0105pi\u0142 jako student medycyny do jednego z wielkich szpitali. Nadal polega\u0142 na Panu, je\u015bli chodzi o zaopatrzenie. I chocia\u017c jego ojciec i Towarzystwo, kt\u00f3re w ko\u0144cu wys\u0142a\u0142o go do Chin oferowali pomoc w jego wydatkach, odczuwa\u0142, \u017ce nie wolno mu traci\u0107 sposobno\u015bci do dalszego wypr\u00f3bowywania obietnic Bo\u017cych. Kiedy odm\u00f3wi\u0142 przyj\u0119cia hojnej oferty, w domu uznano, \u017ce Towarzystwo zaspokaja jego potrzeby. Pobiera\u0142 swoje honorarium z londy\u0144skiego szpitala, a wujek w Soho, odda\u0142 na kilka tygodni do jego dyspozycji dom, lecz poza tym nie by\u0142o nic pomi\u0119dzy nim, a jego potrzeb\u0105 w tym wielkim mie\u015bcie, za wyj\u0105tkiem Bo\u017cej wierno\u015bci. Przed opuszczeniem Hull napisa\u0142 do swojej matki: „Prawdziwie do\u015bwiadczam prawdy tego s\u0142owa: „Ty zachowasz w doskona\u0142ym pokoju umys\u0142 tego, kto spoczywa na tobie, poniewa\u017c za\u0142o\u017cy\u0142 sw\u0105 ufno\u015b\u0107 w Tobie”. M\u00f3j umys\u0142 jest tak samo spokojny, a nawet bardziej ni\u017c gdybym mia\u0142 sto funt\u00f3w w mojej kieszeni. Niech On zachowa mnie zawsze takim, w prostocie spolegaj\u0105cym na Nim, w sprawie ka\u017cdego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, zar\u00f3wno doczesnego jak i duchowego”.
\nA do swojej siostry Amelii pisa\u0142:
\n„\u017badna z sytuacji, jakie przytrafi\u0142y mi si\u0119 w Londynie, nie by\u0142y tymi, kt\u00f3re odpowiada\u0142yby mi. Ja jednak nie dbam o to, gdy On jest „ten Sam wczoraj, dzisiaj i na wieki”. Jego mi\u0142o\u015b\u0107 jest niezawodna, Jego s\u0142owo niezmienne. Jego moc zawsze ta sama. Dlatego serce, kt\u00f3re ufa Jemu jest zachowywane w „doskona\u0142ym pokoju”… Wiem On wypr\u00f3bowuje mnie, tylko po to, aby moja wiara wzros\u0142a i \u017ce wszystko to jest w mi\u0142o\u015bci. Tak, je\u017celi On jest uwielbiony, ja jestem zadowolony”.
\nNa dalek\u0105 chi\u0144sk\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 Hudson Taylor mia\u0142 jedn\u0105 na wszystko wystarczaj\u0105c\u0105 ufno\u015b\u0107. Je\u017celi ona zawiedzie, to lepiej by\u0142o to odkry\u0107 w Londynie ni\u017c daleko w Chinach. Dobrowolnie, z w\u0142asnej woli, odci\u0105\u0142 si\u0119 od wszelkich mo\u017cliwych \u017ar\u00f3de\u0142 zaopatrzenia. To Boga, \u017cywego Boga potrzebowa\u0142 – mocniejszej wiary, aby uchwyci\u0107 si\u0119 Jego wierno\u015bci i wi\u0119cej do\u015bwiadczenia o praktyczno\u015bci post\u0119powania z Nim w ka\u017cdej sytuacji. Wygoda lub niewygoda w Londynie, \u015brodki lub brak \u015brodk\u00f3w, wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 ma\u0142\u0105 spraw\u0105 w por\u00f3wnaniu z g\u0142\u0119bszym poznaniem Tego, od kt\u00f3rego wszystko zale\u017cy. Teraz, kiedy pojawi\u0142a si\u0119 dalsza sposobno\u015b\u0107, aby to poznanie podda\u0107 pr\u00f3bie, nie zawaha\u0142 si\u0119, chocia\u017c wiedzia\u0142, \u017ce mo\u017ce to spowodowa\u0107 niema\u0142e do\u015bwiadczenie. Rezultat udowodni\u0142, \u017ce w ka\u017cdej dziedzinie m\u0142ody student medycyny by\u0142 prawdziwie prowadzony przez Boga. By\u0142o wiele i to bezb\u0142\u0119dnych odpowiedzi na modlitwy skierowane do Boga, kiedy przebywa\u0142 w Londynie. Wzmocni\u0142y jego wiar\u0119, dostarczaj\u0105c przygotowania do nieprzewidzianego rozwoju wypadk\u00f3w, kt\u00f3re przy\u015bpieszy\u0142y jego wyjazd do Chin, w przeci\u0105gu dwunastu miesi\u0119cy. W swoim kr\u00f3tkim „wspomnieniu” pan Taylor opowiada histori\u0119 tych do\u015bwiadcze\u0144. Wystarczy powiedzie\u0107 tutaj, \u017ce ta samotno\u015b\u0107 i odosobnienie, kt\u00f3re zosta\u0142y dopuszczone, ta pr\u00f3ba wytrzyma\u0142o\u015bci – przez te wszystkie miesi\u0105ce \u017cywi\u0142 si\u0119 tylko ciemnym chlebem i jab\u0142kami, przemierzaj\u0105c wi\u0119cej ni\u017c osiem mil do i ze szpitala – i ca\u0142a niepewno\u015b\u0107 zwi\u0105zana ze z\u0142\u0105czeniem si\u0119 tylko z jednym Towarzystwem przygotowuj\u0105cym go do wys\u0142ania, przyczyni\u0142y si\u0119 nie ma\u0142o do uczynienia go m\u0119\u017cem wiary, jakim si\u0119 sta\u0142 ju\u017c w swoich wczesnych latach. Hudson Taylor mia\u0142 tylko dwadzie\u015bcia lat, kiedy nieoczekiwanie otwar\u0142a si\u0119 droga i zosta\u0142 poproszony przez chi\u0144skie Ewangelizacyjne Towarzystwo, do wyp\u0142yni\u0119cia do Szanghaju, skoro tylko znajdzie si\u0119 statek p\u0142yn\u0105cy tam. Rebelia osi\u0105gn\u0119\u0142a szczyt swojego powodzenia. Ze swoj\u0105 stolic\u0105 usytuowan\u0105 w Nanking, te nominalne chrze\u015bcija\u0144skie wojska, przemierza\u0142y centralne i p\u00f3\u0142nocne prowincje tak, \u017ce nieomal dotar\u0142y do Pekinu. „Po\u015blij mi nauczycieli, wielu nauczycieli, aby pomogli mi uczyni\u0107 prawd\u0119 znan\u0105” – napisa\u0142 ich przyw\u00f3dca do ameryka\u0144skiego misjonarza, kt\u00f3remu ufa\u0142. Kiedy ju\u017c moje przedsi\u0119wzi\u0119cie zako\u0144czy si\u0119 sukcesem, roznios\u0119 te nauk\u0119 po ca\u0142ym cesarstwie, aby wszyscy mogli si\u0119 nawr\u00f3ci\u0107 do jedynego Pana i wielbi\u0107 jedynie prawdziwego Boga. Tego moje serce gorliwie pragnie.
\nM\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko, wydawa\u0142o si\u0119 jak gdyby Chiny otwar\u0142y si\u0119 nagle na pos\u0142a\u0144c\u00f3w ewangelii. Wsz\u0119dzie zosta\u0142y g\u0142\u0119boko poruszone chrze\u015bcija\u0144skie serca. Co\u015b musi by\u0107 uczynione, i to uczynione natychmiast, aby stawi\u0107 czo\u0142o tak wielkiemu kryzysowi i na jaki\u015b czas sp\u0142yn\u0119\u0142y pieni\u0105dze. Po\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnych projekt\u00f3w, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne postanowi\u0142o \u015bwi\u0119towa\u0107 sw\u00f3j jubileusz przez wydrukowanie milion\u00f3w kopii Chi\u0144skiego Nowego Testamentu, a Towarzystwo, z kt\u00f3rym Hudson Taylor by\u0142 w kontakcie zdecydowa\u0142o si\u0119 pos\u0142a\u0107 dw\u00f3ch ludzi do Szanghaju, do pracy wewn\u0105trz kraju. Jeden z nich szkocki lekarz nie m\u00f3g\u0142 wyjecha\u0107 od razu. Liczyli, wi\u0119c na m\u0142odszego, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce uda mu si\u0119 wyruszy\u0107 w kr\u00f3tkim terminie, nawet, je\u017celi oznacza\u0142o to dla niego po\u015bwi\u0119cenie tytu\u0142\u00f3w naukowych, na kt\u00f3re pracowa\u0142 w dziedzinie medycyny i chirurgii.
\nBy\u0142 to powa\u017cny krok, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 uczyniony i Hudson Taylor zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 naturalnie do swoich rodzic\u00f3w o porad\u0119 i modlitw\u0119. Po spotkaniu z jednym z sekretarzy Chi\u0144skiego Towarzystwa Ewangelizacyjnego, napisa\u0142 do swojej matki:
\n„Pan Bird usun\u0105\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 z moich obaw, jakie odczuwa\u0142em i s\u0105dz\u0119, \u017ce b\u0119dzie dobrze dostosowa\u0107 si\u0119 do jego sugestii i od razu zaproponowa\u0107 moj\u0105 kandydatur\u0119 Komitetowi. B\u0119d\u0119 oczekiwa\u0142 na twoj\u0105 odpowied\u017a i polega\u0142 na twoich modlitwach. Je\u017celi b\u0119d\u0119 mia\u0142 wyruszy\u0107 natychmiast, to czy radzisz abym odwiedzi\u0142 dom przed wyp\u0142yni\u0119ciem. Pragn\u0119 si\u0119 znowu spotka\u0107 z tob\u0105 i wiem, \u017ce oczywi\u015bcie chcia\u0142aby\u015b mnie zobaczy\u0107. Ale wydaje mi si\u0119, \u017ce lepiej by\u0142oby nam nie spotka\u0107 si\u0119 ni\u017c rozstawa\u0107 si\u0119 na zawsze. Nie, nie na zawsze!<\/p>\n
Jeszcze ma\u0142a chwilka, a wszystko przeminie
\nDlaczego mamy wzbrania\u0107 si\u0119 przed obiecanym krzy\u017cem?
\nUznaj\u0105c dla Niego wszystko inne za strat\u0119
\nI jak\u0105\u017c zap\u0142at\u0105 b\u0119dzie Jego u\u015bmiech, za cierpienia tej ma\u0142ej chwilki. Nie potrafi\u0119 wi\u0119cej napisa\u0107, ale spodziewam si\u0119 otrzyma\u0107, tak szybko jak to b\u0119dzie mo\u017cliwe, odpowied\u017a od ciebie. M\u00f3dl si\u0119 za mnie. \u0141atwo jest m\u00f3wi\u0107 o pozostawieniu wszystkiego dla Chrystusa, lecz kiedy dochodzi do pr\u00f3by – to tylko wtedy, kiedy stoimy „przyobleczeni zupe\u0142nie w Nim”, mo\u017cemy przez to przej\u015b\u0107. Niech B\u00f3g b\u0119dzie z tob\u0105 i b\u0142ogos\u0142awi ci\u0119 moja droga matko. Niech sprawi aby\u015b niczego wi\u0119cej nie pragn\u0119\u0142a poza „poznaniem Jego, nawet w spo\u0142eczno\u015bci Jego cierpie\u0144”.
\n„M\u00f3dl si\u0119 za mn\u0105, droga Amelio, aby Ten, kt\u00f3ry obieca\u0142 zaspokoi\u0107 ka\u017cd\u0105 nasz\u0105 potrzeb\u0119, by\u0142 ze mn\u0105 w tej bolesnej, chocia\u017c d\u0142ugo oczekiwanej godzinie. Kiedy patrzymy na samych siebie, na ma\u0142o\u015b\u0107 naszej mi\u0142o\u015bci, na bezowocno\u015b\u0107 naszej s\u0142u\u017cby i na ma\u0142y post\u0119p, jaki uczynili\u015bmy w kierunku doskona\u0142o\u015bci, jak\u0105\u017c ochot\u0105 dla duszy jest zwr\u00f3cenie si\u0119 do Niego. Zanurzenie si\u0119 na nowo w „\u0179r\u00f3dle otwartym na grzech i na nieczysto\u015b\u0107”, pami\u0119tanie, \u017ce jeste\u015bmy „przyj\u0119ci w umi\u0142owanym, kt\u00f3ry z Boga jest uczyniony dla nas m\u0105dro\u015bci\u0105 i sprawiedliwo\u015bci\u0105 i u\u015bwi\u0119ceniem i odkupieniem”. Och, pe\u0142nia Chrystusa!<\/p>\n
* * * * * * *<\/p>\n
Chiny w roku 1854, do kt\u00f3rych brzeg\u00f3w dotar\u0142 po trwaj\u0105cej pi\u0119\u0107 miesi\u0119cy podr\u00f3\u017cy,by\u0142y znacznie wi\u0119kszym problemem dla ewangelizacji, ni\u017c to jest obecnie (lata trzydzieste XX wieku). Szanghaj i cztery inne Porty Traktatowe by\u0142y jedynymi miejscami gdzie wolno by\u0142o osiedla\u0107 si\u0119 cudzoziemcom. W g\u0142\u0119bi kraju nie by\u0142o ani jednego protestanckiego misjonarza. Szala\u0142a wojna domowa, a taipejska propaganda zacz\u0119\u0142a traci\u0107 sw\u00f3j wcze\u015bniejszy charakter. Obecnie przeistacza\u0142a si\u0119 w zepsuty polityczny ruch, kt\u00f3ry w ci\u0105gu dwunastu lat swojego istnienia zala\u0142 kraj powodzi\u0105 krwi i niewypowiedzianego cierpienia. Zamiast dotarcia do Nanking i mo\u017cliwo\u015bci ewangelizacyjnych w g\u0142\u0119bi kraju Hudson Taylor mia\u0142 wielkie trudno\u015bci, aby postawi\u0107 swoje stopy nawet w Szanghaju, a podr\u00f3\u017c dalej mog\u0142a by\u0107 podj\u0119ta tylko kosztem wielkiego ryzyka. Z punktu widzenia lat p\u00f3\u017aniejszych, kiedy to sam by\u0142 odpowiedzialny za przewodzenie wielu misjonarzom, \u0142atwo zauwa\u017cy\u0107, \u017ce wszystkie do\u015bwiadczenia tych wczesnych lat by\u0142y potrzebne. By\u0142 on pionierem w otwieraniu drogi w g\u0142\u0105b Chin, i z trudno\u015bci\u0105 on lub ktokolwiek inny m\u00f3g\u0142 sobie wyobrazi\u0107 te setki, kt\u00f3re mia\u0142y p\u00f3j\u015b\u0107 w jego \u015blady. Ka\u017cdy ci\u0119\u017car musia\u0142 by\u0107 jego, a ka\u017cda pr\u00f3ba tak realna jak tylko do\u015bwiadczenie mo\u017ce j\u0105 uczyni\u0107. Tak jak \u017celazo jest hartowane na stal, jego serce musi by\u0107 mocniejsze i bardziej cierpliwe ni\u017c innych mi\u0142uj\u0105c i cierpi\u0105c wi\u0119cej. Ten, kt\u00f3ry mia\u0142 zach\u0119ca\u0107 tysi\u0105ce do \u017cycia w dzieci\u0119cej ufno\u015bci, musi sam uczy\u0107 si\u0119 jeszcze g\u0142\u0119bszych lekcji Ojcowskiej mi\u0142uj\u0105cej troski. Tak, wi\u0119c zosta\u0142y do niego dopuszczone trudno\u015bci. Szczeg\u00f3lnie na pocz\u0105tku, kiedy wra\u017cenie jest g\u0142\u0119bokie i d\u0142ugotrwa\u0142e, tym trudno\u015bciom towarzyszy\u0142y rozwi\u0105zania, kt\u00f3re potem sta\u0142y si\u0119 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem ca\u0142ego jego \u017cycia.
\nSw\u00f3j pobyt w Chinach rozpocz\u0105\u0142 od Szanghaju. Miasto by\u0142o ogarni\u0119te wojn\u0105. Grupa rebeliant\u00f3w, znana pod nazw\u0105 „Czerwonych Turban\u00f3w”, zaw\u0142adn\u0119\u0142a chi\u0144sk\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 miasta, blisko cudzoziemskiej traktatowej strefy osadniczej. Czterdzie\u015bci lub pi\u0119\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy narodowych si\u0142 pa\u0144stw, kt\u00f3rych obywatele mieszkali w osadnictwie by\u0142o wok\u00f3\u0142 zgromadzonych. Walki trwa\u0142y niemal bez ustanku i cudzoziemskie wojska cz\u0119sto musia\u0142y by\u0107 wzywane, aby chroni\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w osadnictwa. Wszystkie towary, by\u0142y po g\u0142odowych cenach i zar\u00f3wno miasto jak i osadnictwo by\u0142y tak zat\u0142oczone, \u017ce z ledwo\u015bci\u0105 mo\u017cna by\u0142o zdoby\u0107 zakwaterowanie, za jak\u0105kolwiek cen\u0119. Gdyby nie dr Lockhart z Misji Londy\u0144skiej, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 przyj\u0105\u0107 go do siebie na pewien czas, nowy przybysz znalaz\u0142by si\u0119 w powa\u017cnych k\u0142opotach. Nawet stamt\u0105d, ze swego okna m\u00f3g\u0142 ogl\u0105da\u0107 zawzi\u0119t\u0105 walk\u0119, a wsz\u0119dzie gdzie si\u0119 udawa\u0142, by\u0142 \u015bwiadkiem takiego nieszcz\u0119\u015bcia, jakiego sobie wcze\u015bniej nie wyobra\u017ca\u0142. By\u0142o bardzo zimno, kiedy Hudson Taylor po raz pierwszy dotar\u0142 do Szanghaju. W\u0119giel by\u0142 sprzedawany w cenie pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu dolar\u00f3w za ton\u0119, nie by\u0142o mo\u017cna, wi\u0119c zbyt mocno ogrzewa\u0107 dom\u00f3w. I chocia\u017c nie by\u0142 przyzwyczajony do luksus\u00f3w i by\u0142 wdzi\u0119czny za jakiekolwiek schronienie na l\u0105dzie, mimo to niema\u0142o cierpia\u0142 od przenikliwego zimna i wilgoci.
\n„Moja sytuacja jest trudna (pisa\u0142 wkr\u00f3tce po przybyciu). Dr Lockhart, wzi\u0105\u0142 mnie na obecn\u0105 chwil\u0119 do siebie na mieszkanie. Nie spos\u00f3b kupi\u0107 domu, czy to po znajomo\u015bci, czy za pieni\u0105dze…. W czasie, gdy pisz\u0119, tocz\u0105 si\u0119 walki, a domy s\u0105 wstrz\u0105sane artyleryjsk\u0105 kanonad\u0105. Jest tak zimno, \u017ce z ledwo\u015bci\u0105 mog\u0119 utrzyma\u0107 pi\u00f3ro. Z mojego listu do pana Pearsa dowiecie si\u0119, w jakich k\u0142opotach si\u0119 znajduj\u0119. Cztery miesi\u0105ce zajmie mi czekanie na odpowied\u017a, a wielka dobro\u0107 misjonarzy, kt\u00f3rzy przyj\u0119li mnie z otwartymi ramionami, wywo\u0142uje we mnie obaw\u0119, przed byciem ci\u0119\u017carem. Jezus poprowadzi mnie naprz\u00f3d… Mi\u0142uj\u0119 Chi\u0144czyk\u00f3w bardziej ni\u017c kiedykolwiek. Och, by\u0107 u\u017cytecznym po\u015br\u00f3d nich”.
\nO swojej pierwszej niedzieli w Chinach pisze tak:
\n„Uczestniczy\u0142em w dw\u00f3ch nabo\u017ce\u0144stwach w Londy\u0144skiej Misji, a popo\u0142udniu wyszed\u0142em na miasto z panem Wylie. Nigdy nie widzieli\u015bcie miasta w stanie obl\u0119\u017cenia… Niech B\u00f3g sprawi aby\u015bcie nigdy nie zobaczyli! Szli\u015bmy w pewnej odleg\u0142o\u015bci od mur\u00f3w. Jak\u017ce smutny widok przedstawia\u0142y rz\u0119dy zrujnowanych dom\u00f3w. Spalone, zburzone, rozbite na kawa\u0142ki, znajdowa\u0142y si\u0119 we wszystkich stadiach zniszczenia. Nie do zniesienia jest my\u015bl o nieszcz\u0119\u015bciu tych, kt\u00f3rzy kiedy\u015b je zajmowali, a teraz, w tak surowej porze roku s\u0105 wygnani z tych dom\u00f3w i schronie\u0144.
\nGdy doszli\u015bmy do P\u00f3\u0142nocnej Bramy, na zewn\u0105trz miasta trwa\u0142y gwa\u0142towne walki. Jeden cz\u0142owiek by\u0142 niesiony martwy, inny mia\u0142 postrzelon\u0105 pier\u015b, a trzeci, kt\u00f3remu bada\u0142em rami\u0119 wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 w \u015bmiertelnej agonii. Kula g\u0142adko przesz\u0142a przez rami\u0119, \u0142ami\u0105c ko\u015b\u0107 na wyj\u015bciu… Troch\u0119 dalej spotkali\u015bmy jaki\u015b ludzi ci\u0105gn\u0105cych ma\u0142\u0105 armat\u0119, kt\u00f3r\u0105 zdobyli, Za nimi szli nast\u0119pni ci\u0105gn\u0105c za warkocze pi\u0119ciu nieszcz\u0119snych wi\u0119\u017ani\u00f3w. Ci biedacy wo\u0142ali do nas b\u0142agalnie aby\u015bmy ich ratowali. Niestety nic nie mogli\u015bmy uczyni\u0107! Prawdopodobnie od razu mieli im \u015bci\u0105\u0107 g\u0142owy. Mrozi krew w \u017cy\u0142ach my\u015blenie o takich rzeczach”.
\nCierpienia tych, kt\u00f3rzy otaczali go i fakt, \u017ce nie wiele lub nic, m\u00f3g\u0142 uczyni\u0107, aby okaza\u0107 pomoc, powali\u0142yby go gdyby nie posilenia Tego, kt\u00f3ry wycierpia\u0142 najbardziej.
\n„W pe\u0142ni zda\u0142em sobie spraw\u0119 (dodaje), co oznacza znajdowa\u0107 si\u0119 tak daleko od domu, w samym centrum wojny i nie m\u00f3c tych ludzi zrozumie\u0107 lub nie by\u0107 przez nich zrozumianym. Ich zupe\u0142na n\u0119dza i nieszcz\u0119\u015bcie i moja niezdolno\u015b\u0107, aby pom\u00f3c im, a nawet tylko wskaza\u0107 na Jezusa, bardzo oddzia\u0142ywa\u0142y na mnie. Szatan uderza\u0142 jak pow\u00f3d\u017a, lecz oto by\u0142 tu Ten, kt\u00f3ry podni\u00f3s\u0142 sztandar przeciwko niemu. Jezus jest tutaj, chocia\u017c nieznany dla wi\u0119kszo\u015bci i lekcewa\u017cony przez, wielu, kt\u00f3rzy mogliby Go zna\u0107. Jest obecny i kosztowny dla tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego”.
\nNie brak\u0142o r\u00f3wnie\u017c osobistych do\u015bwiadcze\u0144! Po raz pierwszy w swoim \u017cyciu Hudson Taylor znalaz\u0142 si\u0119 w sytuacji, w kt\u00f3rej z ledwo\u015bci\u0105 m\u00f3g\u0142 podo\u0142a\u0107 swoim finansowym zobowi\u0105zaniom. B\u0119d\u0105c w kraju ch\u0119tnie \u017cy\u0142 z tego, co mia\u0142, wed\u0142ug \u015brodk\u00f3w, jakie posiada\u0142, lecz teraz nie m\u00f3g\u0142 zapobiec wydatkom, kt\u00f3re ca\u0142kowicie wybieg\u0142y poza jego przych\u00f3d. Mieszkaj\u0105c z innymi, kt\u00f3rzy swoje pobory otrzymywali trzy lub cztery razy w miesi\u0105cu, by\u0142 zmuszony sto\u0142owa\u0107 si\u0119 tak, jak oni. Czyni\u0105c tak spostrzeg\u0142 jak jego ma\u0142e zasoby topniej\u0105 z alarmuj\u0105c\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105. W kraju zbiera\u0142 pieni\u0105dze na cudzoziemskie misje i wiedzia\u0142, co to znaczy otrzymywa\u0107 ci\u0119\u017cko zarobione datki biednych ludzi. Pieni\u0105dze misjonarskie by\u0142y dla niego \u015bwi\u0119tym depozytem i konieczno\u015b\u0107 tak swobodnego u\u017cywania ich, doprowadzi\u0142a go do prawdziwego przygn\u0119bienia. Na listy, kt\u00f3re pisa\u0142 do Towarzystwa nie otrzymywa\u0142 zadawalaj\u0105cej odpowiedzi. Po oczekiwaniu przez miesi\u0105ce na instrukcje, m\u00f3g\u0142 nie otrzyma\u0107 odpowiedzi na swoje najbardziej nagl\u0105ce pytania. Komitet w Londynie by\u0142 daleko i niewiele rozumia\u0142 z jego sytuacji. Byli to bardzo zaj\u0119ci ludzie, zaabsorbowani swoimi sprawami i chocia\u017c mieli jak najlepsze intencje i prawdziwe pragnienie, aby praca Bo\u017ca post\u0119powa\u0142a naprz\u00f3d, nie byli w stanie sobie wyobrazi\u0107 sytuacji tak r\u00f3\u017cnej od tego, co do tej pory poznali w swoim \u017cyciu. Hudson Taylor robi\u0142, co m\u00f3g\u0142, aby jak najlepiej przedstawia\u0107 im t\u0105 spraw\u0119. Mija\u0142 jednak miesi\u0105c za miesi\u0105cem, a on pozostawa\u0142 w niepewno\u015bci i przygn\u0119bieniu z powodu finans\u00f3w.
\nSzanghajski dolar mimo, ze wcze\u015bniej by\u0142 wart oko\u0142o 50 centym\u00f3w z\u0142ota, dwa razy nabra\u0142 na warto\u015bci i ci\u0105gle szed\u0142 w g\u00f3r\u0119, nie mia\u0142 wi\u0119kszej warto\u015bci nabywczej. Hudson Taylor zmuszony do rozszerzenia swoich wydatk\u00f3w, na rzeczy konieczne do \u017cycia, uczyni\u0142 u\u017cytek z listu kredytowego, w kt\u00f3ry by\u0142 zaopatrzony na wszelki wypadek. Jednak tego czy jego rachunki b\u0119d\u0105 honorowane, nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 pewien. By\u0142a to bolesna sytuacja dla tego, kt\u00f3ry by\u0142 tak sumienny w sprawach pieni\u0119\u017cnych i kosztowa\u0142a go wiele bezsennych nocy.
\nDodatkowo wraz z upa\u0142ami lata dosz\u0142y dodatkowe k\u0142opoty. Nie od w\u0142asnego Komitetu, lecz okr\u0119\u017cn\u0105 drog\u0105, Hudson Taylor dowiedzia\u0142 si\u0119, \u017ce szkocki lekarz, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 jego towarzyszem, wyp\u0142yn\u0105\u0142 z Anglii, z \u017con\u0105 i dzie\u0107mi. Nie otrzyma\u0142 \u017cadnych instrukcji w sprawie zabezpieczenia im zakwaterowania. W miar\u0119 jak mija\u0142y tygodnie, stwierdzi\u0142, \u017ce je\u017celi nie podejmie krok\u00f3w w tej sprawie, to oni pozostan\u0105 bez dachu nad g\u0142ow\u0105. Nie maj\u0105c upowa\u017cnienia do takiego wydatku, musia\u0142 znale\u017a\u0107 i wynaj\u0105\u0107 mieszkanie odpowiednie dla pi\u0119ciu ludzi, co okaza\u0142o si\u0119 nie\u0142atwym zadaniem. Nie o\u015bmielaj\u0105c si\u0119 wynaj\u0105\u0107 sedanowego krzes\u0142a – odpowiedniego \u015brodka transportu – po\u015bwi\u0119ci\u0142 czas na poszukiwania w ca\u0142ym mie\u015bcie, i w osadnictwie. W o\u015blepiaj\u0105cym s\u0142o\u0144cu ogl\u0105da\u0142 domy, na kt\u00f3re nie by\u0142o go sta\u0107. Jego szanghajscy przyjaciele zapewniali go, \u017ce jedyn\u0105 rzecz\u0105, jak\u0105 m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107, to kupi\u0107 ziemi\u0119, i od razu budowa\u0107. Jak\u017ce m\u00f3g\u0142 opowiedzie\u0107 im prawdziw\u0105 sytuacj\u0119, i odkry\u0107 przed nimi brak funduszy? Ju\u017c i tak zbyt cz\u0119sto pojawia\u0142a si\u0119 krytyka skierowana pod adresem Towarzystwa, kt\u00f3re reprezentowa\u0142. Musia\u0142, wi\u0119c swoje k\u0142opoty zachowa\u0107 dla siebie samego. I tak d\u0142ugo, jak to by\u0142o mo\u017cliwe, sk\u0142ada\u0107 sw\u00f3j ci\u0119\u017car na Pana.
\n„Ten, kt\u00f3ry rzeczywi\u015bcie spoczywa na umi\u0142owanym (pisa\u0142 pod wp\u0142ywem tych okoliczno\u015bci), zawsze stwierdzi, \u017ce mo\u017cna powiedzie\u0107: „Nie b\u0119d\u0119 ba\u0142 si\u0119 \u017cadnego z\u0142a, gdy\u017c Ty jeste\u015b ze mn\u0105”. Ale ja, podobnie jak Piotr, jestem sk\u0142onny odwr\u00f3ci\u0107 wzrok od tego, kt\u00f3remu trzeba zaufa\u0107 i patrz\u0119 na wiatry i fale… Och, potrzeba wi\u0119cej stabilno\u015bci. Czytanie s\u0142owa i rozwa\u017canie jego obietnic staje si\u0119 ostatnio coraz bardziej cenn\u0105 rzecz\u0105 dla mnie. Z pocz\u0105tku pozwoli\u0142em sobie, aby moje \u017c\u0105dze posiada\u0142y szybki j\u0119zyk w wypowiadaniu nadzwyczajnych rzeczy, co \u015bmierciono\u015bnie wp\u0142ywa\u0142o na moj\u0105 dusz\u0119. Teraz jednak w \u0142asce, kt\u00f3ra przekracza wszelkie zrozumienie, Pan ponownie sprawi\u0142, \u017ce Jego oblicze zaja\u015bnia\u0142o nade mn\u0105”.
\nA w li\u015bcie do swojej siostry dodaje: „Po raz kolejny \u0142ama\u0142em sobie g\u0142ow\u0119 w sprawie domu itd. Jednak bez skutku. Uczyni\u0142em, wi\u0119c, to tematem modlitwy i z\u0142o\u017cy\u0142em to ca\u0142kowicie w r\u0119ce Pana, i teraz odczuwam zupe\u0142ny pok\u00f3j w tej sprawie. On b\u0119dzie zaopatrywa\u0142 i b\u0119dzie moim przewodnikiem w podj\u0119ciu tego i ka\u017cdego innego kroku”.
\nMo\u017ce to si\u0119 wydawa\u0107 zbyt pi\u0119kne, aby by\u0142o prawdziwe, ale zaledwie dwa dni po tym jak powy\u017csze s\u0142owa zosta\u0142y napisane Hudson Taylor us\u0142ysza\u0142 o nieruchomo\u015bci do wynaj\u0119cia. Nie up\u0142yn\u0105\u0142 miesi\u0105c, a znalaz\u0142 si\u0119 w posiadaniu domu, kt\u00f3ry by\u0142by wystarczaj\u0105co du\u017cy do zakwaterowania oczekiwanych towarzyszy. Pi\u0119\u0107 pokoj\u00f3w na pi\u0119trze i sze\u015b\u0107 na parterze, wydawa\u0142o si\u0119 by\u0107 obszern\u0105 rezydencj\u0105. I chocia\u017c by\u0142 to ubogi chi\u0144ski dom zbudowany z drewna, w bardzo op\u0142akanym stanie, to by\u0142 on usytuowany z zbiorowisku ludzkim, blisko P\u00f3\u0142nocnej Bramy. Tutaj usadowi\u0142 si\u0119 sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy po przybyciu do Chin. I chocia\u017c sytuacja by\u0142a tak niebezpieczna, \u017ce jego nauczyciel nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 przyby\u0107 wraz z nim, to uda\u0142o mu si\u0119 zatrudni\u0107 szanghajskiego chrze\u015bcijanina. By\u0142 to wykszta\u0142cony cz\u0142owiek, kt\u00f3ry potrafi\u0142 pom\u00f3c mu pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 lokalnym dialektem. By\u0142o dla niego prawdziw\u0105 rado\u015bci\u0105 to, \u017ce m\u00f3g\u0142 znajdowa\u0107 si\u0119 po\u015br\u00f3d Chi\u0144czyk\u00f3w, w swoim w\u0142asnym domu. By\u0142a to sposobno\u015b\u0107, aby z pomoc\u0105 swojego nauczyciela, prowadzi\u0107 codzienne spotkania i wykonywa\u0107 wiele medycznej pracy. Jednak usytuowanie budynku okaza\u0142o si\u0119 bardziej niebezpieczne, ni\u017c przewidywa\u0142. Znajdowa\u0142 si\u0119 on poza ochron\u0105 osadnictwa, a w zasi\u0119gu cesarskiej artylerii, kt\u00f3ra nieustannie ostrzeliwa\u0142a P\u00f3\u0142nocn\u0105 Bram\u0119. Nie trudno, zatem by\u0142o zgadn\u0105\u0107, dlaczego ten dom sta\u0142 pusty. Przez oko\u0142o trzy miesi\u0105ce m\u0142ody misjonarz mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce sytuacja ulegnie zmianie na lepsze. Wkr\u00f3tce jednak by\u0142a tak rozpaczliwa, \u017ce jego \u017cycie by\u0142o nieustannie w niebezpiecze\u0144stwie. By\u0142 zmuszony, aby dzie\u0144 w dzie\u0144 by\u0107 \u015bwiadkiem diabelskiego okrucie\u0144stwa. W ko\u0144cu nie pozostawa\u0142o mu nic do wyboru, jak tylko powr\u00f3ci\u0107 do Londy\u0144skiej Misji.
\nTam w sam\u0105 por\u0119, na przybycie Parker\u00f3w uda\u0142o si\u0119 znale\u017a\u0107 schronienie. Ma\u0142y domek le\u017c\u0105cy na terenie Londy\u0144skiego Towarzystwa Misyjnego, le\u017c\u0105cy obok domu dr Lockharta, by\u0142 w\u0142asno\u015bci\u0105 najdro\u017cszych przyjaci\u00f3\u0142 Hudsona Taylora w Chinach. Cz\u0119sto przesiadywa\u0142 przy ich kominku bior\u0105c udzia\u0142 w rado\u015bciach m\u0142odego angielskiego misjonarza i jego \u017cony (Rev. J.S. Burdona z Ko\u015bcielnego Towarzystwa Misyjnego, p\u00f3\u017aniej biskupa Hongkongu i przez prawie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat oddanego i skutecznego misjonarza w Chinach). Jednak wraz z przyj\u015bciem ich pierwszego dziecka dom uleg\u0142 rozbiciu i ojciec przekaza\u0142 swoje osierocone, z powodu utraty matki, dziecko pod opiek\u0119 swoich wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Pogr\u0105\u017cony w smutku z powodu swojego przyjaciela Hudson Taylor, nie zdawa\u0142 sobie sprawy, \u017ce to do\u015bwiadczenie pustego domu, tak cz\u0119sto wspominane w jego pami\u0119tnikach, b\u0119dzie dotyczy\u0142o jego samego. Zanim, wi\u0119c opu\u015bci\u0142 swoje niebezpieczne mieszkanie przy P\u00f3\u0142nocnej Bramie, dom Burdon\u00f3w by\u0142 do wynaj\u0119cia.
\nPrzyjazdu Parker\u00f3w oczekiwano codziennie. I chocia\u017c to sprawi\u0142o, \u017ce Hudsonowi Taylorowi zosta\u0142y tylko trzy dolary w r\u0119ku, na w\u0142asn\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 zabezpieczy\u0142 dom. Uczyni\u0142 to w sam raz na czas, aby przyj\u0105\u0107 swoich towarzyszy wraz z urodzonym na morzu dzieckiem.
\nAby zaradzi\u0107 sytuacji, cieszy\u0142 si\u0119, \u017ce po\u0142ow\u0119 domu mo\u017ce wynaj\u0105\u0107 innej misjonarskiej rodzinie znajduj\u0105cej si\u0119 w k\u0142opotach. Jednak to sprawi\u0142o, \u017ce dla niego i Parker\u00f3w pozosta\u0142y tylko trzy pokoje. Ale nawet wtedy nie by\u0142 w stanie odpowiednio ich umeblowa\u0107. Te kilka mebli, kt\u00f3re mieli, ubogo si\u0119 przedstawia\u0142o, jak na potrzeby sze\u015bciorga ludzi. To by\u0142 jednak pocz\u0105tek k\u0142opot\u00f3w, bowiem dr Parker r\u00f3wnie\u017c posiada\u0142 zaledwie kilka dolar\u00f3w przy sobie. Po d\u0142ugiej podr\u00f3\u017cy statkiem by\u0142 zale\u017cny od listu kredytowego, wydanego przez Towarzystwo, kt\u00f3ry z powodu jakiej\u015b pomy\u0142ki nie dotar\u0142. S\u0105dzono, \u017ce zosta\u0142 on wys\u0142any zanim Parkerowie opu\u015bcili Angli\u0119. Mija\u0142y miesi\u0105ce, a \u017cadna wiadomo\u015b\u0107 lub wskaz\u00f3wka, dlaczego ten list jeszcze nie dotar\u0142, nie pojawi\u0142a si\u0119. Nie przygotowana do sp\u0119dzenia surowych zim, rodzina bardzo potrzebowa\u0142a cieplejszego ubrania i po\u015bcieli. Trudno sobie wyobrazi\u0107 jak prze\u017cyli te wszystkie surowe miesi\u0105ce, lecz nie jest trudne wyobra\u017cenie sobie, jakie by\u0142y komentarze cudzoziemskiej wsp\u00f3lnoty. Pa\u0144stwo Parkerowie znosili to w ciszy, nie rezygnuj\u0105c ze swojej misyjnej pracy, chocia\u017c byli kuszeni mo\u017cliwo\u015bciami, jakie by\u0142y otwarte dla lekarzy w Szanghaju. Pan Parker wraz ze swoim m\u0142odym koleg\u0105, regularnie wyruszali na miasto i do okolicznych wiosek, by g\u0142osi\u0107 ewangeli\u0119. W domu, w ciasnym mieszkaniu oddawali si\u0119 wytrwale nauce.
\nWszystkie te lekcje pouczy\u0142y Hudsona Taylora, jak nie nale\u017cy post\u0119powa\u0107 z tymi, kt\u00f3rzy w spos\u00f3b ludzki s\u0105 zale\u017cni od troski innych. Kilku cz\u0142onk\u00f3w Komitetu w Londynie, by\u0142o osobistymi przyjaci\u00f3\u0142mi misjonarzy. Niezapomniana by\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107 z nimi w duchowych rzeczach w Totenham oraz w innych miejscowo\u015bciach, a nawet wtedy, gdy pope\u0142niane przez nich b\u0142\u0119dy by\u0142y dotkliwie odczuwalne, Hudson Taylor t\u0119skni\u0142 do ich atmosfery modlitwy i mi\u0142o\u015bci Bo\u017cego S\u0142owa. Czego\u015b jednak brakowa\u0142o i to m\u0142ody misjonarz musia\u0142 odkry\u0107, aby m\u00f3c by\u0107 zar\u00f3wno praktyczny jak i duchowy, w duchowym przyw\u00f3dztwie, kt\u00f3re mia\u0142o nadej\u015b\u0107. Tak, wi\u0119c, jak J\u00f3zefa w dawnych czasach, \u017celazo przenikn\u0119\u0142o jego dusz\u0119. Z tej jednak wytrwa\u0142o\u015bci, mia\u0142a nadej\u015b\u0107 ulga dla tych, kt\u00f3rzy mieli nadej\u015b\u0107 p\u00f3\u017aniej.
\n„Pytasz si\u0119 jak przeszed\u0142em poprzez moje k\u0142opoty (pisa\u0142 do swojej siostry i powiernika zarazem). Oto spos\u00f3b… Oddaje je Panu. Zanim napisa\u0142em, to powy\u017csze, czyta\u0142em m\u00f3j wieczorny fragment Pisma. Psalmy 72 do 74. Czytaj je, a zobaczysz jak s\u0105 one po\u017cyteczne. Nie wiem jak to jest, ale rzadko, mog\u0119 czyta\u0107 Pismo bez rado\u015bci i wdzi\u0119czno\u015bci. Spostrzeg\u0142em, \u017ce to miejsce gdzie jestem i znajdowa\u0142em si\u0119 od czasu mojego przybycia, bardziej prowadzi\u0142o mnie do poprawy i rozwoju, ni\u017c jakiekolwiek inne, chocia\u017c pod wieloma wzgl\u0119dami by\u0142o bolesne i dalekie od tego, co sam bym wybra\u0142. Och, wi\u0119cej prostego spolegania na m\u0105dro\u015bci i mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej!”<\/p>\n
Rozdzia\u0142 6<\/p>\n
Przyja\u017a\u0144 i co\u015b wi\u0119cej<\/p>\n
Mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra ugina si\u0119 pod ci\u0119\u017carem swego brata
\nGdy wszystkie troski odlec\u0105 jak\u017ce on si\u0119 wzbije
\nMi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra o nic si\u0119 nie pyta, nagrody nie domaga
\nJak\u017ce to b\u0119dzie, gdy oczy s\u0142odsze ni\u017c swe w\u0142asne odkryje.<\/p>\n
Nic z zapisk\u00f3w tych pierwszych dw\u00f3ch lat w Chinach, nie jest bardziej zadziwiaj\u0105ce, ni\u017c spos\u00f3b, w jaki Hudson Taylor po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 pionierskiej ewangelizacji. Mo\u017cna by s\u0105dzi\u0107, \u017ce z powodu nauki j\u0119zyka, po\u015br\u00f3d warunk\u00f3w wojennych i niemal przygnieciony innymi do\u015bwiadczeniami, rzadko sta\u0107 go by\u0142o na wyprawy w g\u0142\u0105b kraju. Ale do tych lat przynale\u017cy, co najmniej dziesi\u0119\u0107 ewangelizacyjnych podr\u00f3\u017cy i wszystkie z nich by\u0142y mniej lub bardziej znacz\u0105ce w swojej odwadze i wytrwa\u0142o\u015bci.
\nNa p\u00f3\u0142noc, po\u0142udnie, zach\u00f3d od Szanghaju, rozci\u0105ga\u0142 si\u0119 zaludniony region dost\u0119pny przez nieko\u0144cz\u0105c\u0105 si\u0119 sie\u0107 kana\u0142\u00f3w. D\u017conek by\u0142o pe\u0142no, dostarcza\u0142y one schronienia w nocy, a w dzie\u0144 \u015brodka transportu, tak, wi\u0119c podr\u00f3\u017cnicy nie byli zale\u017cni od chi\u0144skich gospod. Proste posi\u0142ki dostarcza\u0142y po\u017cywienia dla rodziny wio\u015blarzy jak i dla „go\u015bci”, mog\u0142y by\u0107 one uzupe\u0142niane z jego w\u0142asnych zasob\u00f3w. \u0141\u00f3\u017cka by\u0142y po prostu drewnianymi deskami, a male\u0144kie okienka cz\u0119sto znajdowa\u0142y si\u0119 na poziomie pod\u0142ogi. Na tych \u0142\u00f3\u017ckach mo\u017cna by\u0142o po\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 lub usi\u0105\u015b\u0107, natomiast proste stanie nie by\u0142o mo\u017cliwe. Niedogodno\u015bci by\u0142o wiele, lecz by\u0142a to mo\u017cliwo\u015b\u0107, aby od jednego miasta do drugiego, od jednej wioski do drugiej dociera\u0142 do ludzi. Nieustannie wolno przep\u0142ywali obok po\u0142o\u017conych wzd\u0142u\u017c kana\u0142u wiosek.
\nTo samo przywiod\u0142o tu Hudsona, Taylora, co jego Mistrza, dawno temu. To samo „musz\u0119”, by\u0142o w jego sercu. „Musz\u0119 wykonywa\u0107 dzie\u0142a tego, kt\u00f3ry mi\u0119 pos\u0142a\u0142”, „musz\u0119 g\u0142osi\u0107 Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce r\u00f3wnie\u017c innym miastom”, „inne owce mam… te r\u00f3wnie\u017c musz\u0119 przyprowadzi\u0107”. Nie wystarcza\u0142o p\u00f3j\u015b\u0107 na ulice i boczne drogi Szanghaju, inni to ju\u017c w pewnym stopniu czynili. Jego serce by\u0142o obci\u0105\u017cone poczuciem odpowiedzialno\u015bci wobec tych, kt\u00f3rzy byli znacznie dalej, a kt\u00f3rzy nigdy nie s\u0142yszeli o drodze zbawienia i nigdy nie us\u0142yszeliby, je\u017celi ta prawda nie zosta\u0142aby im przyniesiona przez nape\u0142nionych Chrystusem pos\u0142a\u0144c\u00f3w. Tak, wi\u0119c nic nie mog\u0142o go powstrzyma\u0107, „ani ch\u0142\u00f3d zimy, ani upa\u0142y lata, ani nawet niebezpiecze\u0144stwo wojny, kt\u00f3ra w ka\u017cdej chwili mog\u0142a zagrozi\u0107 \u017cyciu Europejczyka lub odci\u0105\u0107 mu drog\u0119 powrotu do Szanghaju”. Jeszcze jedna podr\u00f3\u017c si\u0119 nie sko\u0144czy\u0142a, a ju\u017c zaczyna\u0142y si\u0119 przygotowania do nast\u0119pnej. Po okresie czasu sp\u0119dzonego na nauce, by\u0142 na tyle dobrze zaznajomiony z j\u0119zykiem, \u017ce m\u00f3g\u0142 w jednakowy, stopniu zrozumie\u0107 dialekt mandaryn, jak i lokalny dialekt, a podr\u00f3\u017ce, kt\u00f3re po tym nast\u0105pi\u0142y by\u0142y tak intensywne, \u017ce te dziesi\u0119\u0107 podr\u00f3\u017cy odbywa\u0142o si\u0119 w ci\u0105gu 15 miesi\u0119cy. Przed przybyciem dr Parkera, zosta\u0142o uczynionych wiele kr\u00f3tkich wypraw do miejsc oddalonych dziesi\u0119\u0107 lub pi\u0119tna\u015bcie mil od Szanghaju, a w czasie pierwszych trzech miesi\u0119cy, kiedy byli razem rozprowadzili tysi\u0105c osiemset sze\u015b\u0107dziesi\u0105t Nowych Testament\u00f3w i fragment\u00f3w Pisma i ponad dwa tysi\u0105ce ksi\u0105\u017cek i traktat\u00f3w. Musia\u0142y by\u0107 one rozdawane z najwi\u0119ksz\u0105 uwag\u0105 tylko tym, kt\u00f3rzy umieli czyta\u0107, a jako, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich nie potrafi\u0142a czyta\u0107, oznacza\u0142o to, \u017ce znaczn\u0105 ilo\u015b\u0107 czasu zajmowa\u0142o wyja\u015bnianie poselstw, ksi\u0105\u017cek zmieniaj\u0105cym si\u0119 t\u0142umom. Nast\u0119pnie na pocz\u0105tku zimy, od stycznia do marca zosta\u0142y podj\u0119te cztery podr\u00f3\u017ce i to pomimo zerowej temperatury. Kolejne nast\u0105pi\u0142y w kwietniu, maju, lipcu, sierpniu i wrze\u015bniu. Przebywali na zewn\u0105trz przez ca\u0142y dzie\u0144, po\u015br\u00f3d t\u0142um\u00f3w oraz w \u0142odzi, kt\u00f3ra na noc musia\u0142a by\u0107 zamykana z powodu rzecznych z\u0142odziei. Niewielkiej te\u017c doznawali ulgi od m\u0119cz\u0105cych upa\u0142\u00f3w. Nic jednak nie powstrzyma\u0142o m\u0142odego ewangelisty. Niebezpiecze\u0144stwo tych podr\u00f3\u017cy by\u0142o znaczne i kiedy by\u0142 bez towarzysza, dotkliwie odczuwa\u0142 samotno\u015b\u0107. Z dala od innych cudzoziemc\u00f3w, poruszaj\u0105c si\u0119 po\u015br\u00f3d niezbyt przyjaznych t\u0142um\u00f3w, cicho wykonywa\u0142 swoj\u0105 misj\u0119. Stwierdzi\u0142 przy tym, ze jego medyczne wyposa\u017cenie ma wielk\u0105 warto\u015b\u0107 w otwieraniu drogi do ludzkich serc. W mi\u0119dzyczasie jego serce coraz g\u0142\u0119biej doznawa\u0142o, co oznacza \u017cy\u0107 i umrze\u0107 bez Chrystusa i jego spojrzenie na t\u0105 spraw\u0119 uleg\u0142o rozszerzeniu si\u0119. Ze \u015bwi\u0105tynnych wzg\u00f3rz i szczyt\u00f3w starodawnych pag\u00f3d, m\u00f3g\u0142 spogl\u0105da\u0107 na miasta i wioski, gdzie by\u0142o wida\u0107 domy, zamieszkane przez miliony ludzi – m\u0119\u017cczyzn, kobiet i dzieci, kt\u00f3rzy nigdy nie s\u0142yszeli tego jedynego Imienia, „przez, kt\u00f3re mog\u0105 by\u0107 zbawieni”. Wielkie my\u015bli, g\u0142\u0119bokie my\u015bli, porusza\u0142y jego serce, „my\u015bli, kt\u00f3re pozosta\u0142y do ko\u0144ca”. Po\u015br\u00f3d tych wszystkich wydarze\u0144, wojna domowa osi\u0105gn\u0119\u0142a sw\u00f3j rozpaczliwy szczyt i Szanghaj upad\u0142 pod atakiem wojsk rz\u0105dowych. Hudson Taylor podr\u00f3\u017cowa\u0142 w tym czasie ze starszym misjonarzami w kierunku jeziora Suchow. Byli nieobecni przez wiele dni, kiedy zobaczyli ze szczytu wzg\u00f3rza dym ogromnego po\u017caru. Tak wielki ogie\u0144 w tym kierunku m\u00f3g\u0142 oznacza\u0107 tylko jedno – Szanghaj p\u0142on\u0105\u0142! C\u00f3\u017c si\u0119 dzia\u0142o z ich rodzinami w osadnictwie? Postanowili wraca\u0107 od razu, ich obawy potwierdzi\u0142 widok uciekaj\u0105cych rebeliant\u00f3w, kt\u00f3rzy szukali schronienia. Oczywi\u015bcie misjonarze, nie mogli go da\u0107 i ludzie ci zostali z\u0142apani i \u015bci\u0119to im g\u0142owy na ich oczach.
\nGdy pod\u0105\u017cali \u015bpiesznie naprz\u00f3d, wzrasta\u0142o ich zrozumienie sprawy. Widzieli dowody strasznej katastrofy, jaka mia\u0142a miejsce. Osadnictwo, jednak\u017ce by\u0142o w takim stanie, w jakim je pozostawili. Nasycone rzezi\u0105 wojska cesarskie zbyt bardzo radowa\u0142y si\u0119 ze swego zwyci\u0119stwa, by zwraca\u0107 uwag\u0119 na cudzoziemc\u00f3w. „Szanghaj \u017cyje teraz w pokoju (pisa\u0142 Hudson Taylor), lecz jest to jakby pok\u00f3j \u015bmierci. Co najmniej dwa tysi\u0105ce ludzi zgin\u0119\u0142o, a tortury, jakim niekt\u00f3rzy z pokonanych zostali poddani, nie dor\u00f3wnaj\u0105 najgorszemu barbarzy\u0144stwu Inkwizycji. Miasto to, to jakby masa ruin, a wiele ze zrujnowanych obiekt\u00f3w, kt\u00f3re przetrwa\u0142y, przedstawiaj\u0105 \u017ca\u0142osny widok”. Najgorsze ju\u017c min\u0119\u0142o i Hudson Taylor i jego koledzy, po\u015bwi\u0119cili si\u0119 opiece nad lud\u017ami, nad ich cia\u0142em i dusz\u0105. W mi\u0119dzyczasie oczekiwali na odpowied\u017a od ich komitetu, co do bardziej ustalonej pracy. Jednak odpowied\u017a, od kt\u00f3rej jak wydawa\u0142o si\u0119 zale\u017cy ich przysz\u0142o\u015b\u0107, d\u0142ugo nie nadchodzi\u0142a. Lato w tym okresie, by\u0142o bardzo upalne, w ich zat\u0142oczonych pokojach by\u0142o duszno, a jednak kr\u00f3tka wizyta w Ningpo otwar\u0142a kusz\u0105c\u0105 perspektyw\u0119. Misjonarze w tym mie\u015bcie, odczuwaj\u0105c potrzeb\u0119 posiadania szpitala, aby uzupe\u0142ni\u0107 swoj\u0105, sk\u0105din\u0105d skuteczn\u0105 organizacj\u0119, wys\u0142ali gor\u0105ce zaproszenie do dr Parkera, aby podj\u0105\u0142 si\u0119 tej pracy, obiecuj\u0105c swoje wsp\u00f3lne poparcie. W tych okoliczno\u015bciach, kiedy nadal oczekiwano na odpowied\u017a od Komitetu, otrzymali zawiadomienie, \u017ce dom, kt\u00f3ry dzielili z inn\u0105 rodzin\u0105, wkr\u00f3tce b\u0119dzie potrzebny dla cz\u0142onk\u00f3w misji, do kt\u00f3rej nale\u017ca\u0142. Ich wsp\u00f3\u0142lokatorzy przeprowadzili si\u0119 do swojego budynku. Oni nie znajdowali si\u0119 w sytuacji, w kt\u00f3rej mogliby zbudowa\u0107 budynek lub znale\u017a\u0107 mieszkanie do wynaj\u0119cia, czy to w Osadnictwie, czy to w Chi\u0144skim mie\u015bcie.
\nHudsonowi Taylorowi wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce tylko jeden kierunek le\u017cy przed nim otwarty, w szczeg\u00f3lno\u015bci, kiedy d\u0142ugo oczekiwana odpowied\u017a okaza\u0142a si\u0119 niepomy\u015blna. Komitet nie by\u0142 przygotowany, aby wyda\u0107 pieni\u0105dze na budownictwo w Portach. Chcieli, aby pracownicy wyruszyli w g\u0142\u0105b kraju, chocia\u017c nie powiedziano im gdzie maj\u0105 mieszka\u0107 dop\u00f3ki, to nie stanie si\u0119 wykonalne. Pod wp\u0142ywem takich okoliczno\u015bci, pa\u0144stwo Parkerowie, zdecydowali si\u0119 uda\u0107 do Ningpo, a ich kolega zosta\u0142 pozostawiony w niepewno\u015bci. Jego przyjaciele odjechali, utraci\u0142 dom, a nawet w Chi\u0144skim mie\u015bcie nie mo\u017cna by\u0142o znale\u017a\u0107 \u017cadnego zakwaterowania, jak zatem m\u00f3g\u0142 pozosta\u0107 w Szanghaju, aby nadal wykonywa\u0107 swoj\u0105 prac\u0119?
\nPrzez jaki\u015b czas nie wiedzia\u0142, co czyni\u0107, lecz stopniowo z tych trudno\u015bci wy\u0142oni\u0142a si\u0119 nowa linia post\u0119powania. Szuka\u0142 bez \u017cadnego powodzenia miejsca, kt\u00f3re m\u00f3g\u0142by wynaj\u0105\u0107 na sw\u00f3j dom. Szybki nap\u0142yw nowej ludno\u015bci sprawi\u0142, \u017ce problem mieszkaniowy w Szanghaju, by\u0142 bardziej dotkliwy ni\u017c przedtem. Je\u017celi nie m\u00f3g\u0142 naby\u0107 domu na wybrze\u017cu, dlaczego nie wzi\u0105\u0107 \u0142odzi, jak to czyni\u0142o wielu Chi\u0144czyk\u00f3w i mieszka\u0107 w niej? To dobrze pasowa\u0142o do projektu, kt\u00f3ry ju\u017c pojawi\u0142 si\u0119 w jego umy\u015ble, aby zaadoptowa\u0107 chi\u0144ski ubi\u00f3r, aby lepiej wykonywa\u0107 swoj\u0105 prac\u0119. Tak oto wszystko zaczyna\u0142o si\u0119 uk\u0142ada\u0107. M\u00f3g\u0142 zabra\u0107 kilka swoich rzeczy do Ningpo, kiedy wyruszy\u0142, aby odprowadzi\u0107 Parker\u00f3w i powr\u00f3ci\u0107 ca\u0142kowicie upodobniony do ludzi, kt\u00f3rym po\u015bwi\u0119ci\u0142 swoje \u017cycie.
\nKrok ten jednak nie by\u0142 tak prosty, jakby si\u0119 wydawa\u0142o. Noszenie chi\u0144skiego ubioru w tych dniach powodowa\u0142o zgolenie w\u0142os\u00f3w w przodu g\u0142owy i zapuszczenie warkocza. \u017baden misjonarz lub cudzoziemiec nie przyswoi\u0142 sobie takiego zwyczaju. Chi\u0144ski ubi\u00f3r m\u00f3g\u0142 by\u0107 zak\u0142adany na zwyczajne ubranie, przy okazji przypadkowych podr\u00f3\u017cy, lecz rezygnacja z europejskiego ubrania i zaadoptowanie tubylczego stroju by\u0142o zupe\u0142nie inn\u0105 spraw\u0105. Hudson Taylor przebywa\u0142 ju\u017c p\u00f3\u0142tora roku w Chinach, i zdawa\u0142 sobie spraw\u0119, jakie spo\u0142eczne odrzucenie powoduje taka postawa. Przez pewien czas toczy\u0142 walk\u0119, chocia\u017c ci\u0105gle wzrasta\u0142o w nim przekonanie o m\u0105dro\u015bci, tak podj\u0119tego kroku z powodu wy\u017cszych racji.
\nTo by\u0142a droga dost\u0119pu do ludzi, do, kt\u00f3rych pragn\u0105\u0142 dotrze\u0107. Niedawna, dwudziestopi\u0119ciodniowa podr\u00f3\u017c, kiedy to przemierzy\u0142 sto mil w g\u00f3r\u0119 Jangcy, upewni\u0142a go, \u017ce mo\u017cna by\u0142o wi\u0119cej uczyni\u0107 ni\u017c to og\u00f3lnie zak\u0142adano w podr\u00f3\u017cnej ewangelizacji. Z pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu o\u015bmiu odwiedzonych miasteczek i miast, pi\u0119\u0107dziesi\u0105t jeden nigdy wcze\u015bniej nie spotka\u0142o si\u0119 z przes\u0142aniem ewangelii. Trudy i zm\u0119czenie podr\u00f3\u017c\u0105, w znacznej mierze zawdzi\u0119cza\u0142 faktowi, \u017ce nosi\u0142 europejskie ubranie, najbardziej cudzoziemski str\u00f3j dla tych, kt\u00f3rzy nigdy wcze\u015bniej go nie widzieli. Uwaga by\u0142a ci\u0105gle odwracana od jego poselstwa, z powodu jego wygl\u0105du, kt\u00f3ry dla s\u0142uchaczy by\u0142 niepowa\u017cny i komiczny. By\u0142a to, zatem wa\u017cna sprawa, aby by\u0107 odpowiednio przyj\u0119tym przez Chi\u0144czyk\u00f3w.
\nW pa\u017adzierniku napisa\u0142:
\n„Dr Parker jest, w Ningpo, lecz ja nie jestem sam. Tak wyra\u017anie odczuwam obecno\u015b\u0107 Boga, kt\u00f3ry jest ze mn\u0105, jak nigdy wcze\u015bniej nie by\u0142o mi dane. Mam tak\u017ce wyra\u017ane pragnienie modlitwy i czuwania, s\u0105 to rzeczy bardzo b\u0142ogos\u0142awione i konieczne”.
\nChocia\u017c ma\u0142e miejsce zamieszkania, kt\u00f3re posiada\u0142 by\u0142o przyjazne i wiele mia\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie mo\u017cliwo\u015bci, Hudson Taylor, ponownie wyruszy\u0142 do „region\u00f3w w dali”. Jego chrze\u015bcija\u0144ski nauczyciel pozosta\u0142, aby zaopiekowa\u0107 si\u0119 zainteresowanymi s\u0105siadami w Szanghaju. Inni misjonarze r\u00f3wnie\u017c wykonywali pi\u0119kn\u0105 i intensywn\u0105 prac\u0119 w tym wielkim centrum. Mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119, \u017ce nie by\u0142a to zbyt owocna metoda, ale by\u0142o, to p\u00f3j\u015bcie za nauk\u0105 i przyk\u0142adem Pana. A je\u017celi ten kierunek nie zostanie obrany, jak ci, kt\u00f3rzy znajduj\u0105 si\u0119 dalej, kiedykolwiek us\u0142ysz\u0105? W dniach, kt\u00f3re nadesz\u0142y, rado\u015b\u0107 i smutek dziwnie miesza\u0142y si\u0119 ze sob\u0105, gdy\u017c, chocia\u017c w swojej podr\u00f3\u017cy odnosi\u0142 sukcesy, to cel wprowadzi\u0142 go w k\u0142opoty. Jego przeznaczeniem by\u0142a wielka wyspa Tsungning z populacj\u0105 ponad 1 milion ludzi, bez ani jednego protestanckiego misjonarza. W towarzystwie pana Burdona Hudson Taylor odwiedzi\u0142 Tsungning rok wcze\u015bniej. Teraz czeka\u0142o go ca\u0142kiem inne przyj\u0119cie. W pierwszym miejscu, w kt\u00f3rym wyl\u0105dowa\u0142, ludzie po prostu nie chcieli s\u0142ysze\u0107 o jego odje\u017adzie. Ubrany jak oni sami, nie wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 cudzoziemcem. A jego lekarska skrzynia przyci\u0105ga\u0142a ich w niemniejszym stopniu, co jego g\u0142oszenie. Kiedy us\u0142yszeli, \u017ce potrzebowa\u0142 pokoju na pi\u0119trze z powodu wilgotnej okolicy, powiedzieli: „Niech mieszka w \u015bwi\u0105tyni, je\u017celi nie mo\u017cna znale\u017a\u0107 nigdzie domu z pi\u0119trem”. Mia\u0142 jednak nadej\u015b\u0107 w\u0142a\u015bciciel, kt\u00f3rego dom posiada\u0142 pewien rodzaj strychu, i w ci\u0105gu trzech dni od swego przybycia Hudson Taylor, znalaz\u0142 si\u0119 w posiadaniu swojego pierwszego domu w „wewn\u0119trznych Chinach”.
\nTo by\u0142a wspania\u0142a rzecz, jak r\u00f3wnie\u017c odpowied\u017a na jego poselstwo. S\u0105siedzi ka\u017cdego dnia przychodzili na spotkania, a strumie\u0144 odwiedzaj\u0105cych i pacjent\u00f3w wydawa\u0142 si\u0119 nie ko\u0144czy\u0107. Sze\u015b\u0107 tygodni tej szcz\u0119\u015bliwej pracy spowodowa\u0142o powstanie opozycji w grupie lekarzy. By\u0142o to spowodowane zaistnieniem grupy szczerze zainteresowanych. Jednym z nich by\u0142 kowal o imieniu Chang, a innym businessman o dobrej pozycji, „kt\u00f3rego serce Pan otworzy\u0142”. Jego pierwszy nawr\u00f3cony Kwei-Hwa i inny chrze\u015bcija\u0144ski pomocnik byli z nimi. Tak wi\u0119c, gdy Hudson Taylor musia\u0142 powr\u00f3ci\u0107 do Szanghaju po zaopatrzenie, ma\u0142a grupa nadal by\u0142a otoczona dobr\u0105 opiek\u0105. I wtedy przysz\u0142o rozczarowanie, kt\u00f3re by\u0142o zar\u00f3wno bolesne jak i nieoczekiwane. Nie wiedzia\u0142 o tym, \u017ce na Tsungning zacz\u0119to u\u017cywa\u0107 przeciwko niemu wp\u0142yw\u00f3w. Wysoki urz\u0119dnik by\u0142 naciskany przez pewnych lekarzy i aptekarzy, aby uwolni\u0107 ich od obecno\u015bci tego, kt\u00f3rego uwa\u017cali za swojego rywala, chocia\u017c m\u0142ody lekarz nie przyjmowa\u0142 zap\u0142aty za swoj\u0105 medyczn\u0105 prac\u0119. Czeka\u0142o na niego wezwanie do Brytyjskiego Konsulatu, a jego pro\u015bba, aby pozwolono mu pozosta\u0107 na wyspie, gdzie wszystko wydawa\u0142o si\u0119 pokojowe i przyjacielskie, by\u0142a daremna. Konsul przypomnia\u0142 mu, \u017ce Brytyjski traktat zak\u0142ada jedynie przebywanie w portach i je\u017celi b\u0119dzie usi\u0142owa\u0142 osiedli\u0107 si\u0119 gdzie indziej, to b\u0119dzie podlega\u0142 karze grzywny w wysoko\u015bci pi\u0119ciuset dolar\u00f3w. Musi opu\u015bci\u0107 sw\u00f3j dom, zabra\u0107 swoje rzeczy do Szanghaju i uwa\u017ca\u0107, aby w przysz\u0142o\u015bci nie \u0142ama\u0107 prawa. To wszystko si\u0119 dzia\u0142o pomimo faktu, \u017ce francuscy ksi\u0119\u017ca mieszkali na Tsungning, chronieni przez dodatkowy traktat, kt\u00f3ry orzeka\u0142, o czym Hudson Taylor dobrze wiedzia\u0142, \u017ce immunitet przyznany innym narodom, stosuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do Brytyjczyk\u00f3w. M\u00f3g\u0142 odwo\u0142a\u0107 si\u0119 do wy\u017cszych w\u0142adz, lecz w mi\u0119dzyczasie m\u00f3g\u0142 tylko zaakceptowa\u0107 decyzj\u0119 konsula.
\nTego wieczoru napisa\u0142 do kraju rozdzieraj\u0105cy serce list. Ci m\u0142odzi zainteresowani – Czang, Sung i inni – co stanie si\u0119 z nimi? Czy\u017c nie byli jego dzie\u0107mi w wierze? Jak\u017ce m\u00f3g\u0142by opu\u015bci\u0107 ich bez \u017cadnej pomocy i z tak ma\u0142ym poznaniem spraw Bo\u017cych? Pan jednak pozwoli\u0142 na to, Praca nale\u017ca\u0142a do Niego. On ani nie zawiedzie ich, ani ich nie opu\u015bci. „Moje serce b\u0119dzie prawdziwie smutne, gdy nie b\u0119d\u0119 ju\u017c wi\u0119cej m\u00f3g\u0142 by\u0107 z tob\u0105 na zgromadzeniach” – powiedzia\u0142 kowal, gdy ostatniego wieczora byli razem. „B\u0119dziesz jednak mia\u0142 nabo\u017ce\u0144stwa w swoim domu” – odpowiedzia\u0142 jego przyjaciel. „Nadal miej zamkni\u0119ty sw\u00f3j warsztat w niedziel\u0119, gdy\u017c B\u00f3g jest tutaj, czy jestem tu, czy mnie nie ma. We\u017a kogo\u015b, aby ci czyta\u0142 i zgromad\u017a swoich s\u0105siad\u00f3w, aby s\u0142uchali ewangelii”. „Wiem tak ma\u0142o”, doda\u0142 Sung, „i kiedy czytam w \u017caden spos\u00f3b nie mog\u0119 zrozumie\u0107 wszystkich liter. Moje serce jest zasmucone, poniewa\u017c ty musisz opu\u015bci\u0107 nas, lecz dzi\u0119kuj\u0119 Bogu, \u017ce kiedy\u015b przys\u0142a\u0142 ci\u0119 do tego miejsca. Moje grzechy, kiedy\u015b tak ci\u0119\u017ckie, s\u0105 teraz z\u0142o\u017cone na Jezusa i On codziennie daje mi rado\u015b\u0107 i pok\u00f3j”. Zak\u0142opotany i rozczarowany m\u0142ody misjonarz, m\u00f3g\u0142 tylko czeka\u0107 na Boga, co do przysz\u0142ego biegu spraw.
\n„M\u00f3dlcie si\u0119 za mnie (Pisa\u0142 do swoich rodzic\u00f3w w tym czasie)). Potrzebuj\u0119 wi\u0119cej \u0142aski i \u017cycia daleko poni\u017cej moich przywilej\u00f3w. Och, odczuwa\u0107 wi\u0119cej, jak Jezus to czyni\u0142, kiedy powiedzia\u0142: „K\u0142ad\u0119 moje \u017cycie za owce”. Nie chc\u0119 by\u0107 jak ten najemnik, kt\u00f3ry ucieka, kiedy wilk jest, blisko, ale te\u017c nie chc\u0119 lekkomy\u015blnie nara\u017ca\u0107 si\u0119 na niebezpiecze\u0144stwo, kiedy o wiele wi\u0119cej mo\u017ce by\u0107 uczynione w bezpiecze\u0144stwie. Chc\u0119 pozna\u0107 wol\u0119 Pana i mie\u0107 \u0142ask\u0119, aby j\u0105 wykona\u0107, nawet, je\u017celi to spowoduje pozbawienie mnie obywatelstwa. „Teraz moja dusza jest uci\u015bniona i c\u00f3\u017c ja powiem?… Ojcze uwielbij swoje imi\u0119?” M\u00f3dl si\u0119 za mnie, abym m\u00f3g\u0142 by\u0107 na\u015bladowc\u0105 Chrystusa, nie tylko w s\u0142owie, lecz i w czynie i prawdzie”.
\nCa\u0142kowicie nieznany dla uci\u015bnionego serca by\u0142 kto\u015b inny, mocniejszy, g\u0142\u0119biej ugruntowany i bardziej do\u015bwiadczony w sprawach Bo\u017cych ni\u017c on sam, stawiaj\u0105cy czo\u0142o temu samemu problemowi. Ten cz\u0142owiek tak\u017ce by\u0142 pod brzemieniem gin\u0105cych milion\u00f3w w wewn\u0119trznych Chinach. R\u00f3wnie\u017c wypr\u00f3bowywa\u0142 mo\u017cliwo\u015bci w\u0119drownej ewangelizacji i odkry\u0142 zach\u0119caj\u0105ce mo\u017cliwo\u015bci dla takiej pracy. Lecz nie powiod\u0142o mu si\u0119 dotarcie do Nanking i zamkni\u0119ty w swojej \u0142odzi powoli wraca\u0142 na wybrze\u017ce. William Burns, kaznodzieja i ewangelista, kt\u00f3rego B\u00f3g tak znacz\u0105co u\u017cy\u0142 w Szkocji i Kanadzie, w pot\u0119\u017cnym przebudzeniu w 1839r., w\u0142a\u015bnie wtedy zbli\u017ca\u0142 si\u0119 do Szanghaju. Tam spotka\u0142 Hudsona Taylora w godzinie potrzeby. Nie trwa\u0142o d\u0142ugo, jak rozpoznali w sobie pokrewnego ducha i to pomimo dziel\u0105cej ich r\u00f3\u017cnicy wieku. Jak Pawe\u0142 i Tymoteusz, zbli\u017cyli si\u0119 do siebie. Te zimowe dni zobaczy\u0142y pocz\u0105tek przyja\u017ani przeznaczonej nie tylko do ukszta\u0142towania misjonarskiego \u017cycia Hudsona Taylora, lecz charakteru dalekosi\u0119\u017cnego przebudzenia, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 rozwin\u0105\u0107 pod jego kierownictwem. Teraz ju\u017c nie jedna, ale dwie \u0142odzie p\u0142yn\u0119\u0142y razem poprzez sie\u0107 kana\u0142\u00f3w wiod\u0105cych w g\u0142\u0105b kraju z Szanghaju. Ka\u017cdy z misjonarzy mia\u0142 ze sob\u0105 Chi\u0144skiego misjonarza, a tak\u017ce innych pomocnik\u00f3w, tak, wi\u0119c codzienna spo\u0142eczno\u015b\u0107 na \u0142odziach uros\u0142a do rozmiar\u00f3w ma\u0142ego nabo\u017ce\u0144stwa. Pan Burns opracowa\u0142 swoj\u0105 lini\u0119 post\u0119powania w tej pracy, kt\u00f3r\u0105 jego towarzysz z rado\u015bci\u0105 na\u015bladowa\u0142. Wybieraj\u0105c wa\u017cne centrum, pozostawali dwa albo trzy tygodnie na jednym miejscu. Ka\u017cdego poranka wyruszali z okre\u015blonym planem, czasami id\u0105c razem, czasami rozdzielaj\u0105c si\u0119, aby odwiedzi\u0107 r\u00f3\u017cne miejsca. Pan Burns wierzy\u0142 w cichy pocz\u0105tek na obrze\u017cach ka\u017cdego miasta, gdzie cudzoziemcy rzadko byli widywani. Nast\u0119pnie, wierzy\u0142, \u017ce nale\u017cy stopniowo wykonywa\u0107 prac\u0119 w kierunku bardziej zaludnionych dzielnic. Tak, wi\u0119c po\u015bwi\u0119cali kilka dni na g\u0142oszenie na przedmie\u015bciach, systematycznie zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do zat\u0142oczonych ulic i plac\u00f3w targowych. W ko\u0144cu mogli uda\u0107 si\u0119 w ka\u017cdym kierunku, bez nara\u017cania si\u0119 na z\u0142o\u015b\u0107 i wrogo\u015b\u0107 w\u0142a\u015bcicieli sklep\u00f3w. Nast\u0119pnie mogli odwiedzaj\u0105c \u015bwi\u0105tynie, szko\u0142y i herbaciarnie, wraca\u0107 regularnie do najlepszych miejsc g\u0142oszenia. Og\u0142aszaj\u0105c na ka\u017cdym spotkaniu, kiedy b\u0119d\u0105 tu znowu. Byli zadowoleni widz\u0105c cz\u0119sto te same twarze, a zainteresowani s\u0142uchacze byli zapraszani do \u0142odzi na dalsz\u0105 rozmow\u0119.
\nW miar\u0119 jak mija\u0142 czas, nie usz\u0142o uwagi pana Burnsa, \u017ce Hudson Taylor, chocia\u017c znacznie m\u0142odszy i mniej do\u015bwiadczony, mia\u0142 bardziej uwa\u017cnych s\u0142uchaczy. By\u0142 nawet zapraszany do prywatnych dom\u00f3w, podczas gdy on sam pozostawa\u0142 na zewn\u0105trz. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce szumowiny zawsze gromadzi\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 kaznodziei w cudzoziemskim stroju, podczas gdy ci, kt\u00f3rzy chcieli s\u0142ucha\u0107, bez przeszk\u00f3d szli do jego, mniej rzucaj\u0105cego si\u0119 w oczy, przyjaciela. W rezultacie tego pan Burns tak stwierdzi\u0142 w kolejnym swoim li\u015bcie:
\n„Stycze\u0144 26, 1856r.
\nJest teraz 41 dzie\u0144 odk\u0105d wyjecha\u0142em z Szanghaju. Znamienity m\u0142ody angielski misjonarz, pan Taylor, z Chi\u0144skiego Ewangelicznego Towarzystwa, zosta\u0142 moim towarzyszem. Do\u015bwiadczyli\u015bmy wiele mi\u0142osierdzia, a przy pewnej okazji, znacznej pomocy w naszej pracy.
\nMusz\u0119 jeszcze raz opowiedzie\u0107 histori\u0119, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c musia\u0142em opowiada\u0107 wi\u0119cej ni\u017c jeden raz, jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce na\u0142o\u017cy\u0142em chi\u0144ski ubi\u00f3r, kt\u00f3ry teraz nosz\u0119. Pan Taylor dokona\u0142 tej zmiany, kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej. Stwierdzi\u0142em, \u017ce w konsekwencji by\u0142 mniej niepokojony w g\u0142oszeniu, przez t\u0142um, zatem doszed\u0142em do wniosku, \u017ce moim obowi\u0105zkiem jest p\u00f3j\u015bcie za jego przyk\u0142adem… Mamy rozleg\u0142e, bardzo rozleg\u0142e pole pracy w tym regionie, \u017ce by\u0107 mo\u017ce b\u0119dzie trudne jednemu osi\u0105\u015b\u0107 w jakim\u015b konkretnym miejscu. Ludzie s\u0142uchaj\u0105 z uwag\u0105, lecz my potrzebujemy mocy z g\u00f3ry, aby ich nawr\u00f3ci\u0107 i zach\u0119ci\u0107. Czy jest po\u015br\u00f3d ludu Bo\u017cego w Kilsyth, jaki\u015b duch modlitwy w naszej sprawie? Albo czy jest czyniony wysi\u0142ek, aby szuka\u0107 tego ducha? Jak\u017ce wielka jest ta potrzeba i jak\u017ce wielkie argumenty i motywacje, aby modli\u0107 si\u0119 w tej sprawie! \u017bniwo tu jest prawdziwie wielkie, a pracownik\u00f3w niewielu i s\u0142abo nadaj\u0105cych si\u0119, bez wielu \u015brodk\u00f3w \u0142aski do takiej pracy. A mimo to \u0142aska mo\u017ce uczyni\u0107 kilka s\u0142abych narz\u0119dzi \u015brodkami do dokonania wielkich rzeczy – wi\u0119kszych ni\u017c mogliby\u015bmy przypuszcza\u0107”.
\nModlitwa by\u0142a atmosfer\u0105 \u017cycia Williama Burnsa, a S\u0142owo Bo\u017ce jego codziennym po\u017cywieniem.
\n„By\u0142 on pot\u0119\u017cnym w Pismach (napisa\u0142 jego biograf), a jego najwi\u0119ksz\u0105 moc\u0105 w g\u0142oszeniu by\u0142 spos\u00f3b, w jaki u\u017cywa\u0142 „miecza Ducha” przeciwko ludzkim sumieniom i sercom… Czasami komu\u015b mog\u0142o si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce s\u0142ucha nowego rozdzia\u0142u z Biblii, kiedy po raz pierwszy zosta\u0142 wyg\u0142oszony przez \u017cyj\u0105cego proroka… Jego ca\u0142e \u017cycie, by\u0142o dos\u0142ownie \u017cyciem modlitwy, a ca\u0142a jego s\u0142u\u017cba seri\u0105 bitew stoczonych u tronu mi\u0142osierdzia… W przekopywaniu S\u0142owa, wykopywa\u0142 tu i \u00f3wdzie wielkie bry\u0142y z\u0142ota, kt\u00f3re sk\u0142ada\u0142y si\u0119 na cz\u0119\u015b\u0107 jego duchowego bogactwa na zawsze”.
\nKulturalny, towarzyski, ze zdrowym rozs\u0105dkiem, by\u0142 idealnym towarzyszem. Rozkoszowa\u0142 si\u0119 religijn\u0105 muzyk\u0105. Cudowny zbi\u00f3r anegdot nadawa\u0142 urok jego towarzystwu, by\u0142 tak\u017ce hojny w przypominaniu swoich do\u015bwiadcze\u0144 ku po\u017cytkowi innych. I ten cz\u0142owiek, przyja\u017a\u0144 tego cz\u0142owieka z tym wszystkim, czym on by\u0142, by\u0142a darem i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem od Boga w tych szczeg\u00f3lnych okoliczno\u015bciach dla Hudsona Taylora. Pod takim wp\u0142ywem wzrasta\u0142 on i doszed\u0142 do zrozumienia duchowych warto\u015bci, kt\u00f3re odcisn\u0119\u0142y si\u0119 na ca\u0142ym jego p\u00f3\u017aniejszym \u017cyciu. William Burns by\u0142 dla niego lepsz\u0105 szko\u0142\u0105 ni\u017c college ze wszystkimi swoimi korzy\u015bciami, gdy\u017c on wcze\u015bniej od niego mieszka\u0142 w Chinach, w kt\u00f3rych ca\u0142ej rzeczywisto\u015bci musia\u0142 si\u0119 znale\u017a\u0107 i kt\u00f3r\u0105 musia\u0142 zna\u0107.
\nPrzez siedem szcz\u0119\u015bliwych miesi\u0119cy, razem pracowali, najpierw w rejonie Szanghaju, a nast\u0119pnie w wielkim mie\u015bcie Swatow i w jego okolicach. Wezwanie do tego po\u0142udniowego portu przysz\u0142o nieomal nieoczekiwanie i mieli oni przywilej by\u0107 misjonarzami na tym trudnym, lecz teraz owocnym polu. Lecz gdyby nie ich chi\u0144skie ubrania, nie mogliby \u017cy\u0107 bezpo\u015brednio w mie\u015bcie tak, jak to teraz czynili i pozyska\u0107 przyja\u017a\u0144 tak wielu niespokojnych s\u0105siad\u00f3w. Pod koniec czterech miesi\u0119cy byli w stanie, dzi\u0119ki Bo\u017cemu b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwu, dla medycznej pracy, wynaj\u0105\u0107 ca\u0142\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 mogli zaj\u0105\u0107 za wyj\u0105tkiem jednego pomieszczenia. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce ich pocz\u0105tkowe trudno\u015bci dobieg\u0142y ko\u0144ca.
\nWtedy na pro\u015bb\u0119 pana Burnsa, jego m\u0142ody towarzysz zgodzi\u0142 si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do Szanghaju, aby wzi\u0105\u0107 medyczne przyrz\u0105dy, pozostawione tam dla bezpiecze\u0144stwa i chocia\u017c cie\u0144 d\u0142u\u017cszego rozstania pad\u0142 na jego serce, chocia\u017c niech\u0119tnie, wyruszy\u0142. Opuszczenie pana Burnsa, kt\u00f3ry samotnie stawia\u0142 czo\u0142a najgorszemu upa\u0142owi lata, by\u0142o nie mniej przygn\u0119biaj\u0105ce, ni\u017c pozbawione towarzystwa, kt\u00f3re tak wiele znaczy\u0142o w jego \u017cyciu.
\n„Te szcz\u0119\u015bliwe miesi\u0105ce by\u0142y dla mnie niewypowiedzian\u0105 rado\u015bci\u0105 i pociech\u0105 (wspomina d\u0142ugo p\u00f3\u017aniej). Nigdy nie mia\u0142em takiego duchowego ojca, jak pan Burns i nigdy wcze\u015bniej nie pozna\u0142em tak szcz\u0119\u015bliwego, \u015bwi\u0119tego zwi\u0105zku. Jego mi\u0142o\u015b\u0107 dla S\u0142owa by\u0142a cudowna, a jego \u015bwi\u0119ta powaga \u017cycia i nieustanna spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Bogiem, sprawi\u0142y, \u017ce spo\u0142eczno\u015b\u0107 z nim zaspokaja\u0142a najg\u0142\u0119bsze pragnienia mego serca”.
\nJednak lekarstwa i narz\u0119dzia by\u0142y potrzebne, gdy\u017c pan Burns zapali\u0142 si\u0119 do rozwini\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci szpitala. Tak, wi\u0119c, pan Hudson Taylor pop\u0142yn\u0105\u0142 do Szanghaju, po to tylko, aby stwierdzi\u0107, \u017ce wszystkie jego medyczne \u015brodki zosta\u0142y zniszczone w po\u017carze. I zanim uda\u0142o mu si\u0119 je zast\u0105pi\u0107 innymi, dosz\u0142y go przygn\u0119biaj\u0105ce wie\u015bci, \u017ce jego umi\u0142owany i czcigodny przyjaciel zosta\u0142 aresztowany przez chi\u0144skie w\u0142adze i wys\u0142any pod eskort\u0105 w trzydziestojednodniow\u0105 podr\u00f3\u017c do Kantonu. Wstrz\u0105s by\u0142 o tyle bardziej bolesny, \u017ce zabroniono im powrotu do Swatow, a droga, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 im jasna, gubi\u0142a si\u0119 w nieznanym.
\nJednak bez tej wielkiej i nieoczekiwanej pr\u00f3by Hudson Taylor nigdy nie m\u00f3g\u0142by by\u0107 poprowadzony do dzie\u0142a swojego \u017cycia, kt\u00f3re czeka\u0142o na niego. Nigdy nie pozna\u0142bym mi\u0142o\u015bci przekraczaj\u0105cej wszelk\u0105 ludzk\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra mia\u0142a by\u0107 jego g\u0142\u00f3wn\u0105 rado\u015bci\u0105 i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 7<\/p>\n
Bo\u017cy spos\u00f3b – doskona\u0142o\u015b\u0107<\/p>\n
Za dni pielgrzymki dzi\u0119kujemy Ci, Panie
\nKiedy \u017ar\u00f3d\u0142a pustyni wody nie by\u0142y da\u0107 w stanie
\nWtedy poznali\u015bmy pierwszy raz
\nJakie\u017c w swej mi\u0142o\u015bci zaspokojenie potrzeb nam dasz<\/p>\n
Nad politycznym horyzontem od dawna gromadzi\u0142y si\u0119 burzowe chmury. Ta sama poczta, kt\u00f3ra przynios\u0142a wie\u015bci o aresztowaniu Pana Burnsa, m\u00f3wi\u0142a o wybuchu nienawi\u015bci pomi\u0119dzy Angli\u0105, a Chinami. B\u0119d\u0105c w Ningpo, Hudson Taylor us\u0142ysza\u0142 o bombardowaniu Kantonu przez Brytyjsk\u0105 flot\u0119 i o pocz\u0105tku wojny, kt\u00f3ra ostatecznie zako\u0144czy\u0142a si\u0119 cztery lata p\u00f3\u017aniej. Jego pierwsze my\u015bli by\u0142y naturalnie zwi\u0105zane z panem Burnsem. Jakim\u017c objawem mi\u0142osierdzia by\u0142o, \u017ce nie pozosta\u0142 d\u0142u\u017cej w Swatow, nara\u017cony na w\u015bciek\u0142o\u015b\u0107 rozognionych ludzi z po\u0142udnia!
\n„Tak jak wiesz (napisa\u0142 do swojej siostry w listopadzie) zosta\u0142em zatrzymany w Ningpo przez r\u00f3\u017cne okoliczno\u015bci, a ju\u017c wystarczaj\u0105cym powodem s\u0105 zamieszki, kt\u00f3re wybuch\u0142y na po\u0142udniu. Ostatnie wie\u015bci, jakie mamy s\u0105 takie, \u017ce Kanton by\u0142 bombardowany przez dwa dni, a na drugi dzie\u0144 zosta\u0142 uczyniony wy\u0142om i Brytyjczycy weszli do miasta. Wicekr\u00f3l odm\u00f3wi\u0142 zado\u015b\u0107uczynienia. Z niepokojem oczekujemy dalszych wie\u015bci. Nie znam obecnego biegu wypadk\u00f3w i dlatego wstrzymuj\u0119 si\u0119 przed wyra\u017ceniem swojej opinii o tym. Chcia\u0142bym jednak nawi\u0105za\u0107 do dobroci Bo\u017cej, kt\u00f3ra usun\u0119\u0142a pana Burnsa we w\u0142a\u015bciwym czasie ze Swatow. Gdy\u017c, je\u017celi mo\u017cna by by\u0142o s\u0105dzi\u0107 uczucia kanto\u0144czyk\u00f3w w Swatow, przez to, co si\u0119 widzi tutaj, to nale\u017ca\u0142oby post\u0105pi\u0107 tak surowo z ka\u017cdym zdanym na ich \u0142ask\u0119”.
\nTak oto okoliczno\u015b\u0107, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 by\u0107 wielkim nieszcz\u0119\u015bciem, zosta\u0142a rozpoznana jako ta b\u0119d\u0105ca z pomi\u0119dzy „wszystkich rzeczy”, kt\u00f3re „pracuj\u0105 razem ku dobru, dla tych, kt\u00f3rzy mi\u0142uj\u0105 Boga”. By\u0142a to jedna z tych licznych swoistych lekcji, poprzez, kt\u00f3re Hudson Taylor nauczy\u0142 si\u0119 my\u015ble\u0107 o Bogu jako o Jednej Wielkiej Okoliczno\u015bci. A o wszystkich mniejszych zewn\u0119trznych okoliczno\u015bciach, jako niezbywalnie najlepszych i najm\u0105drzejszych, poniewa\u017c zosta\u0142y zar\u00f3wno zarz\u0105dzone jak i dopuszczone przez Niego. Nie trwa\u0142o d\u0142ugo, jak zobaczy\u0142, \u017ce jego zatrzymanie w Ningpo, by\u0142o kolejnym dowodem mi\u0142o\u015bci i opieki Bo\u017cej. Gdy\u017c tam pozna\u0142 \u017cycie, kt\u00f3re tak doskonale uzupe\u0142nia\u0142o jego w\u0142asne.
\nW po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci miasta, blisko staro\u017cytnej pagody, pomi\u0119dzy dwoma jeziorami, bieg\u0142a cicha ulica, kt\u00f3r\u0105 zwano ulic\u0105 Mostow\u0105. Tam pan Parker otwar\u0142 przychodni\u0119, mil\u0119 lub dwie od swego szpitala i tam w miar\u0119 jak jesie\u0144 dobiega\u0142a ko\u0144ca Hudson Taylor z rado\u015bci\u0105 znalaz\u0142 tymczasowy dom. To ma\u0142e miejsce jest interesuj\u0105ce, gdy\u017c p\u00f3\u017aniej mia\u0142a tam znajdowa\u0107 si\u0119 pierwsza stacja Wewn\u0119trznej Misji Chin – dzia\u0142aj\u0105ca teraz z setek centr w wielu prowincjach. Patrz\u0105c wstecz na te wczesne dni pan Taylor tak pisa\u0142: „Wyra\u017anie pami\u0119tam, \u015bledz\u0105c moje pocz\u0105tki, \u015bnieg, kt\u00f3ry zbiera\u0142 si\u0119 w nocy na mojej po\u015bcieli, w szerokim podobnym do stodo\u0142y pomieszczeniu, teraz podzielonym na pi\u0119\u0107 mniejszych, ka\u017cde z odpowiednio wykonanym sufitem. Przykrycie chi\u0144skiego dachu mog\u0142o zatrzyma\u0107 deszcz, je\u017celi pada\u0142, lecz nie dostarcza\u0142o tak dobrej ochrony przed \u015bniegiem, kt\u00f3ry przeciska\u0142 si\u0119 przez szpary i p\u0119kni\u0119cia do \u015brodka. Jednak\u017ce, jakkolwiek jego wyposa\u017cenie mog\u0142o by\u0107 niedostateczne, ma\u0142y dom by\u0142 dobrze przystosowany do pracy w\u015br\u00f3d ludzi. By\u0142em wdzi\u0119czny, \u017ce tam osiad\u0142em, gdy\u017c znalaz\u0142em rozleg\u0142e pole do s\u0142u\u017cby, rano, w po\u0142udnie i wieczorem”.
\nJedynymi cudzoziemcami w tej cz\u0119\u015bci miasta byli pa\u0144stwo Jones, r\u00f3wnie\u017c z Chi\u0144skiego Towarzystwa Ewangelizacyjnego, i kobieta, kt\u00f3ra z dwiema pomocnicami prowadzi\u0142a, ze znacznymi sukcesami szko\u0142\u0119 dla dziewcz\u0105t. Pierwsz\u0105 jakakolwiek zosta\u0142a otwarta w Chinach. Ta kobiet\u0105 by\u0142a panna Aldersey. By\u0142a uszcz\u0119\u015bliwiona maj\u0105c zapewnion\u0105 asyst\u0119 c\u00f3rek wielebnego Samuela Deyera, kt\u00f3ry by\u0142 jednym w wcze\u015bniejszych misjonarzy w Chinach, koleg\u0105 R. Morrisona. Kiedy pa\u0144stwo Jones i ich rodzina postanowili zamieszka\u0107 niedaleko szko\u0142y, m\u0142odsza z si\u00f3str, znalaz\u0142a wiele mo\u017cliwo\u015bci, aby pom\u00f3c zapracowanej matce. Tak cz\u0119sto, jak to by\u0142o mo\u017cliwe, wyruszali odwiedzaj\u0105c pobliskie okolice. P\u0142ynne pos\u0142ugiwanie si\u0119 j\u0119zykiem chi\u0144skim panny Deyer sprawi\u0142o, \u017ce taka praca by\u0142a przyjemno\u015bci\u0105. Ta m\u0142oda, niespe\u0142na dwudziestoletnia, bystra i uzdolniona dziewczyna, tak bardzo zaj\u0119ta obowi\u0105zkami szkolnymi, by\u0142a prawdziwym zdobywc\u0105 dusz. Dla niej misjonarska praca, nie by\u0142a tylko nauczaniem, lecz r\u00f3wnie\u017c zdecydowanym prowadzeniem ludzi do Chrystusa.
\nTo w\u0142a\u015bnie sprawi\u0142o, \u017ce Hudson Taylor zainteresowa\u0142 si\u0119 ni\u0105. B\u0119d\u0105c w domu swego wsp\u00f3\u0142pracownika, nie m\u00f3g\u0142 nie spotka\u0107 od czasu do czasu panny Deyer, i nie m\u00f3g\u0142 nie zwr\u00f3ci\u0107 na siebie jej uwagi. By\u0142a tak szczera i naturalna, \u017ce wkr\u00f3tce stali si\u0119 dobrymi przyjaci\u00f3\u0142mi. Okaza\u0142a si\u0119 by\u0107 podobnie my\u015bl\u0105c\u0105 osob\u0105 o wszystkich wa\u017cnych sprawach. Nieomal niepostrze\u017cenie dla niego samego, zacz\u0119\u0142a zape\u0142nia\u0107 miejsce w jego sercu, kt\u00f3rego nikt wcze\u015bniej nie zaj\u0105\u0142.
\nNied\u0142ugo potem ta przyja\u017a\u0144 zosta\u0142a przerwana przez nieoczekiwane wydarzenia, kt\u00f3re rozbi\u0142y misjonarsk\u0105 wsp\u00f3lnot\u0119 w Ningpo. Zosta\u0142 odkryty spisek maj\u0105cy na celu wymordowanie wszystkich cudzoziemc\u00f3w i chocia\u017c pokrzy\u017cowano te plany, nienawi\u015b\u0107 kanto\u0144czyk\u00f3w w ca\u0142ym dystrykcie by\u0142a tak wielka, \u017ce uznano za konieczne wys\u0142anie rodzin z dzie\u0107mi na wybrze\u017ce. Znajomo\u015b\u0107 szanghajskiego akcentu sprawi\u0142a, \u017ce Hudson Taylor by\u0142 najbardziej odpowiedni\u0105 eskort\u0105 dla grupy. I chocia\u017c ci\u0119\u017cko mu by\u0142o wyje\u017cd\u017ca\u0107 w takim czasie, nie m\u00f3g\u0142 odm\u00f3wi\u0107 us\u0142ugi.
\nPanna Aldersey nie da\u0142a si\u0119 nak\u0142oni\u0107 do szukania bezpieczniejszego miejsca, Z powodu zaawansowanego wieku, mia\u0142a przekaza\u0107 swoj\u0105 szko\u0142\u0119 Ameryka\u0144skiej Misji Prezbiteria\u0144skiej. Nie by\u0142 to jednak czas na konieczne zmiany, przedsi\u0119wzi\u0105wszy, wi\u0119c wszystkie mo\u017cliwe \u015brodki ostro\u017cno\u015bci, zach\u0119ca\u0142a swoje pomocnice do pozostania z ni\u0105. Starsza z si\u00f3str zar\u0119czy\u0142a si\u0119 ze szczeg\u00f3lnym przyjacielem pana, Hudsona Taylora, panem Burdonem, a m\u0142odsza zdawa\u0142a si\u0119 by\u0107 bardziej samotna i bez opieki. Jak\u017ce ci\u0119\u017cko by\u0142o pozostawi\u0107 j\u0105 w takim czasie! Hudson Taylor nie mia\u0142 jednak \u017cadnego powodu, aby s\u0105dzi\u0107, \u017ce jego obecno\u015b\u0107 b\u0119dzie jak\u0105\u015b pociech\u0105. A pr\u00f3cz tego, to czy\u017c nie pr\u00f3bowa\u0142 zapomnie\u0107!? Z powodu jednej rzeczy zda\u0142 sobie jasno spraw\u0119, jak ma\u0142o mia\u0142 do zaoferowania tej, kt\u00f3r\u0105 mi\u0142owa\u0142. Ostatnimi czasy jego pozycja przedstawiciela Chi\u0144skiego Towarzystwa Ewangelizacyjnego, stawa\u0142a si\u0119 coraz bardziej k\u0142opotliwa. Od jakiego\u015b czasu wiedzia\u0142, \u017ce Towarzystwo by\u0142o zad\u0142u\u017cone i \u017ce jego pensja by\u0142a wyp\u0142acana z po\u017cyczonych pieni\u0119dzy. „Osobi\u015bcie (pisa\u0142 wspominaj\u0105c te okoliczno\u015bci) zawsze unika\u0142em d\u0142ugu, chocia\u017c czasami, tylko dzi\u0119ki uwa\u017cnemu oszcz\u0119dzaniu. Teraz nie by\u0142o potrzeby tego robi\u0107, gdy\u017c m\u00f3j przych\u00f3d jest wi\u0119kszy, ale Towarzystwo jest zad\u0142u\u017cone. Kwartalne rachunki, kt\u00f3re ja i inni byli\u015bmy zobowi\u0105zani wypisywa\u0107, by\u0142y cz\u0119sto pokrywane z po\u017cyczonych pieni\u0119dzy. Rozpocz\u0119ta korespondencja zosta\u0142a zako\u0144czona w nast\u0119pnym roku z powodu mojej rezygnacji ze wzgl\u0119du na sumienie.
\nWydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce nauczanie S\u0142owa Bo\u017cego jest bezb\u0142\u0119dnie jasne: „Nie b\u0105d\u017acie nikomu nic d\u0142u\u017cni”. Po\u017cyczanie pieni\u0119dzy by\u0142o w moim umy\u015ble sprzeczne z Pismem – wyznaniem, \u017ce B\u00f3g wstrzyma\u0142 pewn\u0105 dobr\u0105 rzecz i postanowieniem zdobycia tego, czego On nie da\u0142. Czy to, co by\u0142o z\u0142e dla pojedynczego chrze\u015bcijanina, mog\u0142o by\u0107 prawid\u0142owe dla stowarzyszenia chrze\u015bcijan? Albo, czy te\u017c jakakolwiek liczba precedens\u00f3w mog\u0142a usprawiedliwi\u0107 z\u0142e post\u0119powanie? Je\u017celi S\u0142owo Bo\u017ce uczy mnie czegokolwiek, to tego abym nie mia\u0142 nic wsp\u00f3lnego z d\u0142ugiem. Nie mog\u0142em uwa\u017ca\u0107, \u017ce B\u00f3g jest biedny, \u017ce brakuje Mu zasob\u00f3w lub te\u017c nie chce zaspokoi\u0107 wszelkiej potrzeby we wszelkiej pracy, kt\u00f3ra jest oczywi\u015bcie Jego. Uwa\u017ca\u0142em, \u017ce je\u017celi brakowa\u0142o funduszy, aby kontynuowa\u0107 prac\u0119, wtedy na tym poziomie, na tym szczeblu rozwoju, lub w tym czasie, nie mog\u0142a by\u0107 to praca Bo\u017ca. Aby wi\u0119c zado\u015b\u0107 uczyni\u0107 swojemu sumieniu, zosta\u0142em przymuszony do rezygnacji w moich powi\u0105za\u0144 z Towarzystwem. Wielce zadowala\u0142o mnie, \u017ce m\u00f3j kolega i przyjaciel pan Jones zosta\u0142 doprowadzony do podj\u0119cia tego samego kroku. Obaj byli\u015bmy g\u0142\u0119boko wdzi\u0119czni, \u017ce ten rozdzia\u0142 nast\u0105pi\u0142 bez najmniejszego przerwania przyjacielskich uczu\u0107 po obu stronach.
\nKrok, kt\u00f3ry podj\u0119li\u015bmy by\u0142 nie ma\u0142\u0105 pr\u00f3b\u0105 wiary. Nie by\u0142em ca\u0142kowicie pewien, co B\u00f3g chcia\u0142by, abym czyni\u0142 i czy zechce zaspokoi\u0107 moj\u0105 potrzeb\u0119, aby umo\u017cliwi\u0107 mi kontynuowanie pracy, tak jak to by\u0142o wcze\u015bniej. Lecz B\u00f3g b\u0142ogos\u0142awi\u0142 i sprzyja\u0142 mi i jak\u017ce by\u0142em radosny i wdzi\u0119czny, kiedy rzeczywi\u015bcie dosz\u0142o do rozstania. Mog\u0142em patrze\u0107 z zadowolonym sercem prosto na oblicze mojego Ojca, gotowy dzi\u0119ki Jego \u0142asce uczyni\u0107 nast\u0119pn\u0105 rzecz tak, jak nauczy mnie czuj\u0105c si\u0119 bardzo pewnym jego mi\u0142uj\u0105cej opieki. Nigdy, nigdy nie b\u0119d\u0119 w stanie opowiedzie\u0107 naprawd\u0119, w jak b\u0142ogos\u0142awiony spos\u00f3b poprowadzi\u0142 mnie. By\u0142o to co\u015b jak kontynuacja moich wcze\u015bniejszych do\u015bwiadcze\u0144 w kraju. Moja wiara nie by\u0142a wypr\u00f3bowywana, ona tak cz\u0119sto zawodzi\u0142a i by\u0142o mi tak przykro i wstyd, \u017ce nie potrafi\u0142em zaufa\u0107 takiemu Ojcu. Ale mimo to, uczy\u0142em si\u0119 poznawa\u0107 Go. Jednak nawet wtedy nie mog\u0142em omin\u0105\u0107 pr\u00f3by, On sta\u0142 si\u0119 tak bliski, tak realny, tak intymny! Okazyjne trudno\u015bci w funduszach nigdy nie pochodzi\u0142y z niedostatecznego zaopatrzenia osobistych potrzeb, lecz by\u0142y konsekwencj\u0105 us\u0142ugiwania brakom g\u0142odnych i umieraj\u0105cych ludzi wok\u00f3\u0142 nas. A pr\u00f3by daleko bardziej dotkliwsze w ca\u0142kiem inny spos\u00f3b odwraca\u0142y te trudno\u015bci, i w konsekwencji by\u0142em g\u0142\u0119biej wprowadzany w bogatsze owocobranie”.
\nUbodzy, kt\u00f3rych tej zimy karmili byli g\u0142oduj\u0105cymi uchod\u017acami, kt\u00f3rzy t\u0142umnie przybyli do Szanghaju z teren\u00f3w zniszczonych rebeli\u0105 Taiping. We wszystkich stadiach nago\u015bci, chor\u00f3b i g\u0142odu, ci nieszcz\u0119\u015bnicy \u017cyli w niskich p\u00f3\u0142okr\u0105g\u0142ych grobowcach, do kt\u00f3rych si\u0119 w\u0142amali. Zamieszkiwali te\u017c na p\u00f3\u0142 zrujnowane, opuszczone budynki. Pomimo obj\u0119cia obowi\u0105zk\u00f3w w jednej z kaplic Londy\u0144skiej Misji, Hudson Taylor codziennie g\u0142osi\u0142 w miejskiej \u015bwi\u0105tyni i wraz z panem Jonesem, znajdowa\u0142 czas, aby odwiedzi\u0107 poch\u0142oni\u0119tych n\u0119dz\u0105 ludzi, us\u0142uguj\u0105c regularnie chorym i karmi\u0105c wielu g\u0142odnych. To nie z braku zaj\u0119cia, jego my\u015bli nieustannie wraca\u0142y do Ningpo, i nie obawy by\u0142y powodem stwierdzenia, \u017ce zosta\u0142 przymuszony do pospiesznego rozwa\u017cenia sprawy ma\u0142\u017ce\u0144stwa. „Je\u017celi mog\u0119 co\u015b poradzi\u0107, to nigdy si\u0119 nie \u017ce\u0144”, brzmia\u0142a rada zapisana na grobowcu, kt\u00f3ra mog\u0142a by\u0107 \u017ale zrozumiana. Hudson Taylor jednak odkry\u0142 jej znaczenie. Oto przysz\u0142a do niego wielka, dana od Boga mi\u0142o\u015b\u0107, nie by\u0142a ona ukryta, ani pozorna. W mi\u0119dzyczasie w Ningpo dzia\u0142a\u0142a ta sama, \u0142askawa opatrzno\u015b\u0107, chocia\u017c tutaj by\u0142o znacznie wi\u0119cej przeszk\u00f3d do pokonania. Trudno\u015bci jednak\u017ce nie pojawi\u0142y si\u0119 po stronie najbardziej zainteresowanych. Maria Deyer posiada\u0142a g\u0142\u0119bok\u0105 i wra\u017cliw\u0105 natur\u0119. Samotna od dzieci\u0144stwa, ros\u0142a t\u0119skni\u0105c za prawdziwym przyjacielem od serca. Swojego ojca z trudno\u015bci\u0105 sobie przypomina\u0142a, a jej matka umar\u0142a, kiedy mia\u0142a dziesi\u0119\u0107 lat. Swoje prawdziwe nawr\u00f3cenie prze\u017cy\u0142a, kiedy podczas podr\u00f3\u017cy do Chin przy\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do panny Aldersey, co uczyni\u0142o misjonarsk\u0105 prac\u0119 ca\u0142kowicie inn\u0105 od tego, czym by\u0142aby ona w innym wypadku. By\u0142 to jednak samotny posterunek dla wci\u0105\u017c nastoletniej dziewczyny, szczeg\u00f3lnie po tym jak jej siostra postanowi\u0142a wyj\u015b\u0107 za m\u0105\u017c. I wtedy przyby\u0142 on – m\u0142ody misjonarz, kt\u00f3ry wywar\u0142 na niej wra\u017cenie, jako ten, kt\u00f3rego t\u0119sknoty za \u015bwi\u0119to\u015bci\u0105, u\u017cyteczno\u015bci\u0105, blisko\u015bci\u0105 Boga, by\u0142y podobne do jej w\u0142asnych. By\u0142 inny ni\u017c wszyscy – wcale nie bardziej utalentowany, czy atrakcyjny, chocia\u017c bystry i mi\u0142y, pe\u0142en spokojnego poczucia humoru. By\u0142o jednak w nim co\u015b, co sprawia\u0142o, \u017ce jej uczucia odpoczywa\u0142y i by\u0142y zrozumiane. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce \u017cy\u0142 w tak rzeczywistym \u015bwiecie i mia\u0142 tak rzeczywistego i realnego Boga. Chocia\u017c nie wiele go widywa\u0142a, by\u0142o dla niej pociech\u0105, kiedy dowiedzia\u0142a si\u0119, \u017ce by\u0142 blisko, a gdy po siedmiu tygodniach wyjecha\u0142 z powrotem do Swatow, co\u015b w niej poruszy\u0142o si\u0119, gdy zda\u0142a sobie spraw\u0119, jak bardzo t\u0119skni\u0142a do niego.
\nI wtedy droga, tak jak ju\u017c zauwa\u017cyli\u015bmy, zosta\u0142a zamkni\u0119ta i ku jej rado\u015bci i zdziwieniu znowu powr\u00f3ci\u0142 do Ningpo.
\nBy\u0107 mo\u017ce to otwar\u0142o jej oczy na uczucia, z jakimi zacz\u0119\u0142a zwraca\u0107 si\u0119 do niego. Tak czy inaczej wkr\u00f3tce ju\u017c wiedzia\u0142a i ze swoj\u0105 s\u0142odk\u0105, prawdziw\u0105 natur\u0105, nie pr\u00f3bowa\u0142a ukry\u0107 tego przed swoim sercem i Bogiem. Nie by\u0142o nikogo, komu odwa\u017cy\u0142aby si\u0119 powiedzie\u0107, to, co ona wiedzia\u0142a. Ludziom nie podoba\u0142o si\u0119, \u017ce nosi\u0142 chi\u0144skie ubranie i nie pochwalali tego, \u017ce ca\u0142kowicie upodobni\u0142 si\u0119 do Chi\u0144skiego ludu. Jego chi\u0144skie ubranie, jak\u017ce ona je lubi\u0142a! Albo raczej to, co reprezentowa\u0142o, to jest jego ducha. Jego ubogo\u015b\u0107 i hojno\u015b\u0107 w dawaniu biedakom, jak\u017ce dobrze rozumia\u0142a i sympatyzowa\u0142a z tym! Czy\u017c inni nie uwa\u017cali go za marzyciela, w jego t\u0119sknocie, aby dotrze\u0107 daleko tam, gdzie jest jeszcze niezaspokojona potrzeba? To by\u0142o r\u00f3wnie\u017c brzemieniem jej serca. By\u0142o to \u017cycie, jakim ona chcia\u0142a \u017cy\u0107. Wszystko inne by\u0142o pozbawione sensu. Wiele modli\u0142a si\u0119 o swojego przyjaciela, chocia\u017c nie wiele z tego, co by\u0142o w jej sercu okazywa\u0142a mu.
\nUp\u0142ywa\u0142 miesi\u0105c za miesi\u0105cem, a on by\u0142 zmuszony, aby pozosta\u0107 w Szanghaju. Nie wiedzia\u0142a jak wiele kosztowa\u0142o go opuszczenie jej. I w ko\u0144cu list! Nieoczekiwany, taka rado\u015b\u0107, cudowna, wspania\u0142a rado\u015b\u0107! Nie by\u0142a to niespodzianka, tylko spokojne rozpalenie tego, co d\u0142ugo p\u0142on\u0119\u0142o wewn\u0105trz. Zatem, nie myli\u0142a si\u0119. Byli przeznaczeni dla siebie – „dwoje, kt\u00f3rych B\u00f3g wybra\u0142, aby chodzili przed Nim”. Kiedy w ko\u0144cu by\u0142a w stanie zako\u0144czy\u0107 swoje pierwsze radosne dzi\u0119kczynienie, posz\u0142a szuka\u0107 swojej siostry, kt\u00f3ra najbardziej jej wsp\u00f3\u0142czu\u0142a. Nast\u0119pn\u0105 rzecz\u0105 by\u0142o powiedzenie o tym pannie Aldersey, spodziewaj\u0105c si\u0119, \u017ce zaaprobuje ten zwi\u0105zek, tak jak w przypadku Burdona. Lecz jak\u017ce wielkie by\u0142o wzburzenie starszej pani, gdy us\u0142ysza\u0142a t\u0105 histori\u0119. „Pan Taylor! Ten m\u0142ody, biedny bez powi\u0105za\u0144, nikt. Jak on \u015bmie my\u015ble\u0107 o takiej rzeczy! Oczywi\u015bcie propozycja musi zosta\u0107 odrzucona od razu i ostatecznie”.
\nNa pr\u00f3\u017cno Maria pr\u00f3bowa\u0142a wyja\u015bni\u0107, jak wiele on znaczy\u0142 dla niej. To tylko pogorszy\u0142o spraw\u0119. Bez zw\u0142oki musi zosta\u0107 uratowana od takiej g\u0142upoty. A jej dobry przyjaciel, maj\u0105c najlepsze intencje, odda\u0142 ca\u0142kowicie spraw\u0119 w jej r\u0119ce. Rezultatem by\u0142 list napisany pod dyktando panny Aldersey, nie tylko zamykaj\u0105cy ca\u0142a spraw\u0119, lecz nawet stwierdzaj\u0105cy bardzo zdecydowanie, aby nigdy nie zosta\u0142a ponownie otwarta.
\nOszo\u0142omiona i skruszona, biedna dziewczyna, nie mia\u0142a wyboru. By\u0142a zbyt m\u0142oda, niedo\u015bwiadczona i zbyt nie\u015bmia\u0142a w tych sprawach, aby przeciwstawi\u0107 si\u0119 decyzji panny Aldersey, silnie popieranej przez innych przyjaci\u00f3\u0142. Dotkni\u0119ta do \u017cywego, ze smutku i wstydu, mog\u0142a zostawi\u0107, to jedynie w r\u0119kach swego niebia\u0144skiego Ojca. On wiedzia\u0142 i rozumia\u0142. I w tych d\u0142ugich, samotnych dniach, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142y, nawet wtedy, gdy pannie Aldersey uda\u0142o si\u0119 pozyska\u0107 jej siostr\u0119, znalaz\u0142a schronienie w zapewnieniu, \u017ce nic nie by\u0142o zbyt trudnego dla Pana. Je\u017celi musi zabi\u0107 mojego Izaaka! – zapewnia\u0142a sobie raz za razem – to wiem, \u017ce mo\u017ce z powrotem przywr\u00f3ci\u0107 go do \u017cycia”. Kiedy znowu nadesz\u0142a wiosna i nieobecni mogli powr\u00f3ci\u0107 z Szanghaju, sytuacja stawa\u0142a si\u0119 coraz trudniejsza. Panna Aldersey oburzona pojawieniem si\u0119 Hudsona Taylora, poczytywa\u0142a sobie za sw\u00f3j obowi\u0105zek dyskredytowanie go we wszelki mo\u017cliwy spos\u00f3b. Po napisaniu przez ni\u0105 listu, nie usi\u0142owa\u0142 zobaczy\u0107 panny Deyer, nie mia\u0142 te\u017c \u017cadnej wskaz\u00f3wki, kt\u00f3ra by wyja\u015bni\u0142a zmian\u0119 postawy. Uzdolniona i atrakcyjna, nie cierpia\u0142a na brak wielbicieli, kt\u00f3rzy wyra\u017anie byli zach\u0119cani. Chi\u0144ska etykietka, powi\u0105zana z dobrze rozumian\u0105 dyplomacj\u0105, sprawi\u0142a, \u017ce nieomal nie mo\u017cliwe by\u0142o, aby dwoje mog\u0142o si\u0119 spotka\u0107 razem. Oboje jednak modlili si\u0119. Obydwa serca tak bardzo do\u015bwiadczane, by\u0142y otwarte na Boga, prawdziwie pragn\u0105c Jego woli. On mia\u0142 cudowny spos\u00f3b dzia\u0142ania!
\nBy\u0142o parne lipcowe popo\u0142udnie. Zgodnie z ustalon\u0105 kolejno\u015bci\u0105, pani Jones mia\u0142a by\u0107 gospodarzem spotkania modlitewnego. Zgromadzi\u0142a si\u0119 zwyczajowa ilo\u015b\u0107 kobiet, lecz jak mia\u0142o si\u0119 okaza\u0107, w tym dniu \u0142atwiej by\u0142o przyj\u015b\u0107 na modlitw\u0119 ni\u017c odej\u015b\u0107. Niemal bez \u017cadnego ostrze\u017cenia oberwanie chmury podnios\u0142o poziom rzeki, powoduj\u0105c zalanie Ningpo. Towarzyszy\u0142a temu pot\u0119\u017cna ulewa. Pan Jones i Hudson Taylor, w tym czasie sto\u0142uj\u0105cy si\u0119 u jego rodziny, zako\u0144czyli prac\u0119 w przychodni i z powodu zalanych ulic sp\u00f3\u017anili si\u0119 z powrotem. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 go\u015bci wysz\u0142a, p\u00f3ki jeszcze mogli dotrze\u0107 do domu, lecz s\u0142u\u017c\u0105cy ze szko\u0142y, kt\u00f3ry tu by\u0142, powiedzia\u0142, \u017ce panna Deyer i jej towarzyszka wci\u0105\u017c czekaj\u0105 na sedanowe krzes\u0142a. Id\u017a do mojej pracowni – powiedzia\u0142 pan Jones – a ja zobacz\u0119, co da si\u0119 za\u0142atwi\u0107”. Nie wiedz\u0105c w\u0142a\u015bciwie, co robi m\u0142ody cz\u0142owiek, wszed\u0142 po schodach na g\u00f3r\u0119 i znalaz\u0142 si\u0119 twarz w twarz z t\u0105, kt\u00f3r\u0105 kocha\u0142 najbardziej. Oczywi\u015bcie byli i inni obecni – by\u0142o to nieuniknione z powodu chi\u0144skich zwyczaj\u00f3w. On jednak prawie nie widzia\u0142 ich, tak naprawd\u0119 to nie widzia\u0142 niczego za wyj\u0105tkiem jej twarzy. Mia\u0142 tylko zamiar poprosi\u0107 j\u0105 o zgod\u0119, czy mo\u017ce napisa\u0107 do jej opiekuna w Londynie, aby zezwoli\u0142 na \u015blub. Teraz jednak wszystko ulecia\u0142o i nie m\u00f3g\u0142 nic na to poradzi\u0107. A ona? W\u0142a\u015bciwie to tylko bliscy przyjaciele byli z nimi i d\u0142ugo mog\u0142o to potrwa\u0107 zanim znowu spotkaliby si\u0119. Z prawdziwie kobiecym sercem uwolni\u0142a si\u0119 ze swoich obaw daj\u0105c mu pozna\u0107, \u017ce by\u0142 dla niej tak samo drogi, jak ona dla niego. Wtedy Hudson Taylor znalaz\u0142 rozwi\u0105zanie sytuacji m\u00f3wi\u0105c: „Oddajmy to wszystko w modlitwie Panu”.
\nCztery miesi\u0105ce by\u0142 to d\u0142ugi okres oczekiwania, a w szczeg\u00f3lno\u015bci, gdy wiedzieli, \u017ce panna Aldersey napisa\u0142a do kraju, aby przeci\u0105gn\u0105\u0107 odleg\u0142ych krewnych na sw\u00f3j punkt widzenia. Co b\u0119dzie, gdy opiekun w Londynie znajdzie si\u0119 pod wp\u0142ywem jej silnej argumentacji? Co si\u0119 stanie, je\u017celi odm\u00f3wi dania zgody na ma\u0142\u017ce\u0144stwo. Obydwoje m\u0142odzi ludzie mieli jasne przekonanie, \u017ce b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo Bo\u017ce zale\u017cy od pos\u0142usze\u0144stwa rodzicom lub tym, kt\u00f3rzy maj\u0105 rodzicielsk\u0105 w\u0142adz\u0119.
\n„Nigdy nie zna\u0142em (pan Taylor pisa\u0142 w p\u00f3\u017aniejszych latach) niepos\u0142usze\u0144stwa wobec zdecydowanego nakazu rodzica. Nawet, je\u017celi rodzic myli\u0142 si\u0119, nie sz\u0142a za tym odmowa. Pokonany by\u0142em przez Pana. On mo\u017ce otworzy\u0107 ka\u017cde drzwi. W takich okoliczno\u015bciach odpowiedzialno\u015b\u0107 spoczywa na rodzicach i ona jest powa\u017cna. Kiedy syn czy c\u00f3rka potrafi\u0105 z ca\u0142ej swej szczero\u015bci powiedzie\u0107: „Czekam na Ciebie, Panie aby\u015b otworzy\u0142 drog\u0119?” Sprawa jest w Jego r\u0119kach i On si\u0119 ni\u0105 zajmie. I On si\u0119 zaj\u0105\u0142, gdy\u017c gdzie\u015b pod koniec listopada nadszed\u0142 d\u0142ugo oczekiwany list i by\u0142 przychylny! Po dok\u0142adnym zbadaniu sprawy, wuj w Londynie ucieszy\u0142 si\u0119, \u017ce Hudson Taylor by\u0142 nieprzeci\u0119tnie obiecuj\u0105cym misjonarzem. Sekretarze Chi\u0144skiego Towarzystwa Ewangelizacyjnego poza drobnymi rzeczami, nie mieli o nim nic do powiedzenia, a z innych \u017ar\u00f3de\u0142 otrzyma\u0142 r\u00f3wnie\u017c jak najwy\u017csze wyrazy uznania. Uznaj\u0105c, zatem wszystkie niepokoj\u0105ce wie\u015bci, jakie s\u0142ysza\u0142 za nic nie warte, wyrazi\u0142 szczerze zgod\u0119 na ma\u0142\u017ce\u0144stwo swojej bratanicy, prosz\u0105c tylko, aby zosta\u0142o od\u0142o\u017cone do czasu uzyskania przez ni\u0105 pe\u0142noletnio\u015bci. A to mia\u0142o nast\u0105pi\u0107 za niewiele ponad dwa miesi\u0105ce.
\nPo tym publicznie si\u0119 zar\u0119czyli i jak\u017ce te szcz\u0119\u015bliwe zimowe dni wynagrodzi\u0142y wszystko, co zosta\u0142o wcze\u015bniej utracone! 16 kwietnia w sobot\u0119 narzeczona mia\u0142a uko\u0144czy\u0107 21 lat, a termin \u015blubu zosta\u0142 ustalony na nast\u0119pny tydzie\u0144.
\n„Nigdy w moim \u017cyciu nie czu\u0142em si\u0119 lepiej na ciele i duchu (pisa\u0142 Hudson Taylor) Z ledwo\u015bci\u0105 zdaj\u0119 sobie spraw\u0119 – droga matko – z tego, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Po tej ca\u0142ej agonii i niepewno\u015bci, kt\u00f3re wycierpieli\u015bmy, nie tylko mamy swobod\u0119, aby si\u0119 spotyka\u0107, lecz w ci\u0105gu kilku dni mamy wzi\u0105\u0107 \u015blub! B\u00f3g by\u0142 dobry dla nas. Naprawd\u0119 odpowiedzia\u0142 na nasz\u0105 modlitw\u0119 i wzi\u0105\u0142 nasz\u0105 stron\u0119 przeciwko silniejszemu. Och, aby\u015bmy bli\u017cej chodzili z Nim i s\u0142u\u017cyli Mu wierniej. Chcia\u0142bym aby\u015b pozna\u0142a m\u00f3j skarb. Ona jest takim klejnotem. Ona jest wszystkim, czego pragn\u0119”.
\nA nast\u0119pnie sze\u015b\u0107 tygodni p\u00f3\u017aniej.
\n„Och, by\u0107 po\u015blubiony z t\u0105, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 kocha i to kocha si\u0119 jak mo\u017cna najczulej i z oddaniem… jest to blask, kt\u00f3rego s\u0142owa nie mog\u0105 wyrazi\u0107 ani poj\u0105\u0107. Nie ma tu \u017cadnego rozczarowania. Ka\u017cdy dzie\u0144 jak i ten, pokazuje wi\u0119cej ze sposobu my\u015blenia mojej ukochanej. Kiedy ma si\u0119 taki skarb, jak m\u00f3j, jest si\u0119 tylko bardziej dumnym, bardziej szcz\u0119\u015bliwym i bardziej pokornie wdzi\u0119cznym Dawcy wszelkiego dobra, za ten najlepszy z ziemskich skarb\u00f3w”.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 8<\/p>\n
Rado\u015b\u0107 \u017cniw<\/p>\n
Snopy po sianiu, s\u0142o\u0144ce po deszczu,
\nWidok po tajemnicy, pok\u00f3j po b\u00f3lu.<\/p>\n
F.R. Marergal<\/p>\n
Tylko dwa i p\u00f3\u0142 roku trwa\u0142 pierwszy okres pobytu Hudsona Taylora w Chinach, by\u0142y to jednak bogate i obfite lata. Ma\u0142y domek na ulicy Mostowej, by\u0142 teraz prawdziwym domem. Na dole kaplica i pok\u00f3j go\u015bcinny, pozosta\u0142y takie same. Chrze\u015bcijanie i zainteresowani mogli swobodnie przychodzi\u0107 i odchodzi\u0107. G\u00f3ra jednak\u017ce wcale nie przypomina\u0142a stodo\u0142y. Zosta\u0142a podzielona na cztery ma\u0142e pokoje, kt\u00f3rych zamykane okna patrza\u0142y na w\u0105sk\u0105 uliczk\u0119 od przodu i kana\u0142 z ty\u0142u. C\u00f3\u017c za zmiana nast\u0105pi\u0142a, kiedy kobiety i dzieci mog\u0142y by\u0107 otoczone t\u0105 sam\u0105 trosk\u0105, co m\u0119\u017cczy\u017ani. Pani Taylor ju\u017c by\u0142a dobrze znana w okolicy, lecz teraz, kiedy sz\u0142a w odwiedziny, by\u0142a bardziej ni\u017c po\u017c\u0105dana, „\u015awiat, bowiem mi\u0142uje kochaj\u0105cych si\u0119”. Przywi\u0105zanie tych zespolonych serc by\u0142o szeroko odczuwalne.
\nJednym z ich najgor\u0119tszych przyjaci\u00f3\u0142 i pomocnik\u00f3w, by\u0142 bogaty buddyjski przyw\u00f3dca, kt\u00f3ry by\u0142 handlarzem bawe\u0142ny w mie\u015bcie. Ten pan Ni, chocia\u017c d\u0142ugo mieszka\u0142 Ningpo, nigdy nie zetkn\u0105\u0142 si\u0119 z ewangeli\u0105. By\u0142 on bardzo gorliwy i jako prezydent ba\u0142wochwalczego towarzystwa, sp\u0119dzi\u0142 wiele czasu i wyda\u0142 wiele pieni\u0119dzy w s\u0142u\u017cbie „bogom”. Lecz jego serce nie mia\u0142o pokoju i im bardziej pod\u0105\u017ca\u0142 za swoim kr\u0119giem przepis\u00f3w religijnych, tym bardziej stwierdza\u0142, \u017ce s\u0105 one puste.
\nPrzechodz\u0105c pewnego dnia pod otwartym oknem domu przy ulicy, zauwa\u017cy\u0142, \u017ce co\u015b si\u0119 dzia\u0142o. Bi\u0142 dzwon i ludzie zbierali si\u0119 jak na zgromadzenie. Dowiedziawszy si\u0119, \u017ce by\u0142o to pomieszczenie do omawiania religijnych spraw, r\u00f3wnie\u017c wszed\u0142. Nic tak bardzo nie interesowa\u0142o go, jak kara za grzech i w\u0119dr\u00f3wka duszy w nieznane. M\u0142ody cudzoziemiec w chi\u0144skim ubraniu g\u0142osi\u0142 ze swoich \u015bwi\u0119tych klasyk\u00f3w. By\u0142 zaznajomiony z dialektem Ningpo i pan Ni m\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107 ka\u017cde s\u0142owo, kt\u00f3re on czyta\u0142. Lecz jakie mog\u0142o by\u0107 tego znaczenie?<\/p>\n
„Jak Moj\u017cesz wywy\u017cszy\u0142 w\u0119\u017ca na pustyni, tak Syn Cz\u0142owieczy musi by\u0107 wywy\u017cszony… Gdy\u017c B\u00f3g tak umi\u0142owa\u0142 \u015bwiat, \u017ce da\u0142 Swojego Syna Jednorodzonego, aby ka\u017cdy kto wierzy w Niego nie zgin\u0105\u0142, lecz mia\u0142 \u017cycie wieczne. Gdy\u017c B\u00f3g nie pos\u0142a\u0142 Syna Swego na \u015bwiat, aby pot\u0119pi\u0142 \u015bwiat, lecz, aby \u015bwiat m\u00f3g\u0142 poprzez Niego by\u0107 zbawiony”. Zbawiony, nie pot\u0119piony, spos\u00f3b na znalezienie wiecznego \u017cycia. B\u00f3g, kt\u00f3ry umi\u0142owa\u0142 \u015bwiat. W\u0105\u017c, a nie „Syn Cz\u0142owieczy wywy\u017cszony”, – co to wszystko znaczy? M\u00f3wienie, \u017ce Ni by\u0142 tylko zainteresowany z ledwo\u015bci\u0105 oddaje to, co zaw\u0142adn\u0119\u0142o jego umys\u0142em. Historia o miedzianym w\u0119\u017cu na pustkowiach, ilustruj\u0105ce Bo\u017ce lekarstwo na grzech i jego \u015bmiertelne konsekwencje, \u015bmier\u0107, \u017cycie i zmartwychwstanie Pana Jezusa, odniesienie tego wszystkiego do jego w\u0142asnych potrzeb, dokona\u0142o si\u0119 za spraw\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego. Jest to cud, jaki si\u0119 dokonuje od wiek\u00f3w, i dzi\u0119ki Bogu, \u017ce nadal go ogl\u0105damy! „Je\u017celi ja b\u0119d\u0119 wywy\u017cszony, wszystkich poci\u0105gn\u0119 ku sobie”. Spotkanie jednak dobieg\u0142o ko\u0144ca. Cudzoziemski nauczyciel sko\u0144czy\u0142 przemawia\u0107. Z instynktem przyzwyczajonym do przewodzenia, w takich sprawach Ni powsta\u0142 ze swego miejsca i rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 po s\u0142uchaczach powiedzia\u0142 z prost\u0105 bezpo\u015brednio\u015bci\u0105: „D\u0142ugo szuka\u0142em Prawdy, nie znajduj\u0105c jej. Podr\u00f3\u017cowa\u0142em daleko i blisko, lecz nigdy jej nie odkry\u0142em. W konfuncjani\u017amie, buddyzmie, taoizmie, nie znalaz\u0142em odpocznienia. Ale tu, w tym, co s\u0142ysza\u0142em, tego wieczora znalaz\u0142em odpocznienie. Odt\u0105d jestem wierz\u0105cym w Jezusa.”
\nSta\u0142 si\u0119 gorliwym studentem Biblii i jego wzrost w poznaniu i \u0142asce by\u0142 cudowny. Nied\u0142ugo po swoim nawr\u00f3ceniu otrzyma\u0142 zgod\u0119, aby przemawia\u0107 na zgromadzeniu towarzystwa, kt\u00f3rego wcze\u015bniej by\u0142 prezydentem. Pan Taylor, kt\u00f3ry towarzyszy\u0142 mu, by\u0142 pod g\u0142\u0119bokim wra\u017ceniem wyrazisto\u015bci i pe\u0142ni, z jak\u0105 przedstawi\u0142 Ewangeli\u0119. Jeden z jego wcze\u015bniejszych na\u015bladowc\u00f3w zosta\u0142 poprowadzony do Chrystusa, dzi\u0119ki jego \u015bwiadectwu i Ni zacz\u0105\u0142 poznawa\u0107 rado\u015b\u0107 zdobywcy dusz.
\nTo on w rozmowie ze swoim przyjacielem misjonarzem, nieoczekiwanie zada\u0142 pytanie: „Jak d\u0142ugo radosna nowina jest w waszym kraju?” „Kilkaset lat” – brzmia\u0142a niech\u0119tna odpowied\u017a. „Co setki lat? M\u00f3j ojciec szuka\u0142 Prawdy – i dalej m\u00f3wi\u0142 smutno umar\u0142 nie znajduj\u0105c jej. Dlaczego wcze\u015bniej nie przyby\u0142e\u015b?” By\u0142 to moment takiego b\u00f3lu, kt\u00f3rego Hudson Taylor mia\u0142 nigdy nie zapomnie\u0107, i kt\u00f3ry spot\u0119gowa\u0142 jego gorliwo\u015b\u0107 w szukaniu mo\u017cliwo\u015bci, aby przynie\u015b\u0107 Chrystusa tym, do kt\u00f3rych ci\u0105gle mo\u017cna by\u0142o dotrze\u0107. W tych dniach by\u0142a wielka potrzeba cierpliwo\u015bci, aby nie wyprzedzi\u0107 Ducha Bo\u017cego, w sprawie zatrudnienia pe\u0142noetatowych pomocnik\u00f3w w pracy. Jak dot\u0105d m\u0142odzi misjonarze nie mieli regularnych chi\u0144skich pomocnik\u00f3w. Pan Ni gorliwie po\u015bwi\u0119ca\u0142 ca\u0142y czas, jaki m\u00f3g\u0142 zaoszcz\u0119dzi\u0107 na prowadzeniu interes\u00f3w. Tak samo by\u0142o z Neng-Kuei, wytw\u00f3rc\u0105 koszyk\u00f3w, Wangiem, rolnikiem z Hosi i Tsiu, nauczycielem, i jego \u017carliwie, ca\u0142ym sercem oddan\u0105 matk\u0105. Lecz oni i inni byli zaj\u0119ci swoimi koniecznymi zaj\u0119ciami w ci\u0105gu dnia, chocia\u017c wieczorami przychodzili do domu misyjnego i sp\u0119dzali tam wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu w niedziel\u0119. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce \u0142atw\u0105 rzecz\u0105 jest zatrudnienie chrze\u015bcija\u0144skiego nauczyciela w szkole, kt\u00f3rej pani Taylor po\u015bwi\u0119ca\u0142a codziennie wiele godzin. Lub te\u017c przyj\u0119cie do pracy innych za skromnym wynagrodzeniem, aby szkoli\u0107 ich, by stali si\u0119 u\u017cytecznymi. To jednak, jak stwierdzili misjonarze, na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 sta\u0142o si\u0119 raczej przeszkod\u0105 ni\u017c pomoc\u0105. P\u0142acenie nowonawr\u00f3conym, jakkolwiek szczerym, aby rozpowszechniali ewangeli\u0119 – i to p\u0142acenie z zagranicznych \u017ar\u00f3de\u0142 – niechybnie musia\u0142o os\u0142abi\u0107 ich wp\u0142yw na innych, je\u017celi nie chrze\u015bcija\u0144ski charakter. By\u0107 mo\u017ce nadejdzie taki czas, kiedy ich powo\u0142anie przez Boga do takiej pracy stanie si\u0119 widoczne dla wszystkich i kiedy sami chrze\u015bcijanie b\u0119d\u0105 gotowi, aby wesprze\u0107 ich. W jaki spos\u00f3b Chiny kiedykolwiek mog\u0142yby by\u0107, zewangelizowane, je\u017celi nie przez chi\u0144ski ko\u015bci\u00f3\u0142? I jak nawr\u00f3ceni poznaliby kiedykolwiek rado\u015b\u0107 z bezp\u0142atnej, ochotniczej s\u0142u\u017cby dla Pana Jezusa Chrystusa, je\u017celi misjonarze byliby niecierpliwi i nie poczekali na ich duchowy rozw\u00f3j?
\nTak, wi\u0119c \u017cycie Hudsona Taylora i jego towarzyszy by\u0142o pe\u0142ne r\u00f3\u017cnych zaj\u0119\u0107, podczas gdy m\u0142odzi nawr\u00f3ceni wzrastali wok\u00f3\u0142 nich. Wykonywa\u0142 on nie ma\u0142o medycznej pracy, do tego g\u0142osi\u0142 na ulicach i w kaplicy, przyjmowa\u0142 go\u015bci, zajmowa\u0142 si\u0119 korespondencj\u0105 i odbywa\u0142 ewangelizacyjne podr\u00f3\u017ce. Nic jednak nie mog\u0142o przeszkodzi\u0107 g\u0142\u00f3wnemu zaj\u0119ciu – to jest codziennym spo\u0142eczno\u015bciom z chrze\u015bcijanami i zainteresowanymi.
\nNic dziwnego, \u017ce otoczeni tak\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i opiek\u0105 nawr\u00f3ceni, wzrastali w \u0142asce i w poznaniu spraw Bo\u017cych. Ka\u017cdego wieczora misjonarze byli do ich dyspozycji i po regularnych publicznych spotkaniach, trzy okresy zosta\u0142y po\u015bwi\u0119cone na uwa\u017cnie przygotowan\u0105 nauk\u0119. Na pocz\u0105tek by\u0142y to lekcje ze Starego Testamentu, kiedy Hudson Taylor rozkoszowa\u0142 si\u0119 odkrywaniem ich duchowego znaczenia. Nast\u0119pnie po przerwie by\u0142 czytany rozdzia\u0142 z „W\u0119dr\u00f3wki pielgrzyma” lub innej po\u017cytecznej ksi\u0105\u017cki. Na ko\u0144cu by\u0142 czytany fragment z Nowego Testamentu z zastosowaniem do praktycznego \u017cycia. Taki regularny porz\u0105dek obowi\u0105zywa\u0142 ka\u017cdego wieczora, a\u017c do niedzieli, kiedy to odbywa\u0142o si\u0119 szczeg\u00f3lne nabo\u017ce\u0144stwo i docieranie do tych, kt\u00f3rzy byli na zewn\u0105trz. Niedziela r\u00f3wnie\u017c, mia\u0142a swoje okresy nauczania. Nie ma\u0142o kosztowa\u0142o chrze\u015bcijan zamkni\u0119cie sklepu, czy magazynu, po\u015bwi\u0119cenie swoich interes\u00f3w dla jednego z siedmiu dni. Mimo to Hudson Taylor i jego towarzysze wiedzieli, \u017ce \u017caden silny, samodzielnie dzia\u0142aj\u0105cy Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie mo\u017ce by\u0107 budowany na \u017cadnej innej podstawie, pr\u00f3cz tej. Postanowili, zatem uczyni\u0107 wszystko, co by\u0142o mo\u017cliwe, aby nie zmarnowa\u0107 tego po\u015bwi\u0119cenia, wype\u0142niaj\u0105c dane od Boga godziny po\u017cytecznym i radosnym zaj\u0119ciem. Pomi\u0119dzy regularnymi us\u0142ugami, chrze\u015bcijanie, zainteresowani pacjenci, dzieci ze szko\u0142y i s\u0142u\u017c\u0105cy, byli dzieleni na klasy i nauczani w jasny bezpo\u015bredni spos\u00f3b. To sprawia\u0142o, \u017ce niedziela by\u0142a m\u0119cz\u0105cym dniem dla misjonarzy, gdy\u017c by\u0142o ich tylko czworo. Ale je\u017celi nawet to kosztowa\u0142o troch\u0119 wysi\u0142ku i zm\u0119czenia, to lepiej byli w stanie doceni\u0107 ofiary poniesione przez nawr\u00f3conych. Niekt\u00f3rzy musieli przeby\u0107 d\u0142ug\u0105 drog\u0119 i to bez jedzenia przez wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dnia, niekt\u00f3rzy musieli stawi\u0107 czo\u0142a prze\u015bladowaniom i osobistym stratom. Czynili to jednak ch\u0119tnie, przynajmniej wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich, gdy\u017c wszystkich poci\u0105ga\u0142o pragnienie, aby po\u015bwi\u0119ci\u0107 dzie\u0144 Pa\u0144ski na uwielbianie, gdy\u017c byli \u015bwiadomi r\u00f3\u017cnicy, jaka istnia\u0142a pomi\u0119dzy tym dniem, a ca\u0142ym tygodniem. Tak oto Ko\u015bci\u00f3\u0142 wzrasta\u0142, misjonarze rozwijali si\u0119 wok\u00f3\u0142 nich, zwi\u0119ksza\u0142y si\u0119 mo\u017cliwo\u015bci s\u0142u\u017cby. Traktat z Tentsin podpisany latem po \u015blubie Hudsona Taylora, otworzy\u0142 w ko\u0144cu drog\u0119 do wszystkich wewn\u0119trznych prowincji. Cudzoziemcy mieli teraz prawo swobodnego podr\u00f3\u017cowania, chronieni paszportami i tylko pozosta\u0142o wykorzysta\u0107 u\u0142atwienia, o kt\u00f3re tak d\u0142ugo si\u0119 modlili. „Zanim ten list dotrze do ciebie (pisa\u0142 Taylor w listopadzie), ju\u017c us\u0142yszysz o nowym traktacie. Mo\u017cemy utraci\u0107 niekt\u00f3rych z naszych misjonarzy w Ningpo, tych, kt\u00f3rzy wyrusz\u0105 w g\u0142\u0105b kraju. Och, kiedy\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 w kraju si\u0119 obudzi i przy\u015ble nam wi\u0119cej ludzi, aby g\u0142osili radosn\u0105 wie\u015b\u0107.
\nWielu z nas t\u0119skni, aby wyruszy\u0107 – jak\u017ce t\u0119sknimy, aby p\u00f3j\u015b\u0107! Tu jednak s\u0105 obowi\u0105zki i odpowiedzialno\u015bci, kt\u00f3re zobowi\u0105zuj\u0105 nas i nikt za wyj\u0105tkiem Pana nie mo\u017ce nas zwolni\u0107 z nich. Oby da\u0142 „dary” dla wielu tutejszych chrze\u015bcijan uzdalniaj\u0105c ich… z powodu troski o ju\u017c utworzone Ko\u015bcio\u0142y… i tak uwolni\u0142 nas do pionierskiej pracy”.
\nBy\u0142o to brzemi\u0119 le\u017c\u0105ce na ich sercu – wzbudzi\u0107, poprzez b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo Bo\u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry sam b\u0119dzie g\u0142osi\u0142 i sam zaopatrywa\u0142 si\u0119. Ale wo\u0142anie ma\u0142ej grupki wierz\u0105cych, kt\u00f3rzy ci\u0105gle potrzebowali ich jako rodzic\u00f3w nie mog\u0142o by\u0107 zlekcewa\u017cone. To ich mi\u0142o\u015bci, ich modlitwom, te dusze zosta\u0142y powierzone. Pozostawienie ich teraz, nawet ze wzgl\u0119du na dobro innych, by\u0142oby zlekcewa\u017ceniem najwy\u017cszego ze wszystkich zobowi\u0105za\u0144, zobowi\u0105zania rodzicielskiej odpowiedzialno\u015bci. I tak p\u00f3\u017aniejsze \u017cniwo pokaza\u0142o, \u017ce mieli racj\u0119, i\u017c trwali w tym przekonaniu. Ci chrze\u015bcijanie Ni, Neng Kuei, Wang i pozostali byli lud\u017ami, kt\u00f3rych B\u00f3g m\u00f3g\u0142 u\u017cy\u0107. I chocia\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich by\u0142a biedna i bez wykszta\u0142cenia, r\u00f3wnie\u017c sta\u0142a si\u0119 „rybakami ludzi”. Co najmniej sze\u015bciu lub siedmiu z tych wcze\u015bnie nawr\u00f3conych przyby\u0142o, aby pom\u00f3c ich umi\u0142owanemu przyw\u00f3dcy w latach, kt\u00f3re kszta\u0142towa\u0142y Wewn\u0119trzn\u0105 Misj\u0119 Chin. Bez ich wsp\u00f3\u0142pracy, nowy projekt, po ludzku m\u00f3wi\u0105c, nigdy nie zosta\u0142by zrealizowany. Trudno jest oceni\u0107 wszystko to, co wyros\u0142o z intensywnej pracy na ulicy Mostowej, w tamtym czasie. Gdy to, czym byli misjonarze, tym w znacznej mierze sta\u0142y si\u0119 ich dzieci w wierze. Nie ma lepszego sposobu na przekazanie duchowego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. W po\u015brodku tej ca\u0142ej rado\u015bci \u017cniw, wielki nieoczekiwany smutek wezwa\u0142 Hudsona Taylora do nowych obowi\u0105zk\u00f3w. W osadnictwie dr Parker niedawno za\u0142o\u017cy\u0142 nowy szpital. Doskonale usytuowany w pobli\u017cu jednej z miejskich bram, zwr\u00f3cony w stron\u0119 rzeki, ten pojemny budynek codziennie przyci\u0105ga\u0142 uwag\u0119 tysi\u0119cy ludzi. Wszystko na miejscu by\u0142o wspaniale przystosowane do dzie\u0142a cierpliwie budowanego przez lata. Jednak w domu doktora znajdowa\u0142y si\u0119 cierpi\u0105ce serca. Gdy\u017c ten \u015bmia\u0142y cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zwyci\u0119\u017cy\u0142 wiele trudno\u015bci, op\u0142akiwa\u0142 utrat\u0119 swojej \u017cony, kt\u00f3ra zaledwie po kilku godzinach choroby odesz\u0142a pozostawiaj\u0105c czworo dzieci. Jedno z nich by\u0142o powa\u017cnie chore i doktor stwierdzi\u0142, \u017ce musi zabra\u0107 je do kraju, do Szkocji. Co jednak stanie si\u0119 ze szpitalem? Oddzia\u0142y by\u0142y pe\u0142ne pacjent\u00f3w, a przychodnia by\u0142a dzie\u0144 po dniu zape\u0142niona potokiem ludzi potrzebuj\u0105cych pomocy. \u017baden inny doktor nie by\u0142 wolny, aby zaj\u0105\u0107 jego miejsce. Zamkni\u0119cie szpitala przy zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 zimie by\u0142o nie do pomy\u015blenia. Chocia\u017c nie by\u0142o funduszy pozostawionych na t\u0105 prac\u0119 – gdy\u017c by\u0142a ona finansowana z dochod\u00f3w z prywatnej praktyki doktora, to by\u0107 mo\u017ce jego kolega Hudson Taylor, b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 jako\u015b zaj\u0105\u0107 si\u0119 prowadzeniem przychodni. Tak wi\u0119c ta nieoczekiwana propozycja zosta\u0142a mu przedstawiona. „Po oczekiwaniu na Pana, prosz\u0105c o wskaz\u00f3wk\u0119 (wspomina pan Taylor), czu\u0142em si\u0119 zmuszony do zaj\u0119cia nie tylko przychodni\u0105, lecz r\u00f3wnie\u017c i szpitalem. Mia\u0142em spolega\u0107 tylko na wierno\u015bci wys\u0142uchuj\u0105cego modlitwy Boga, \u017ce dostarczy \u015brodk\u00f3w na wsparcie tego przedsi\u0119wzi\u0119cia”.
\nW tym czasie by\u0142o, co najmniej pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu hospitalizowanych pacjent\u00f3w, pr\u00f3cz znacznej liczby, kt\u00f3ra odwiedza\u0142a przychodnie. Trzydzie\u015bci \u0142\u00f3\u017cek by\u0142o zazwyczaj przyznane wolnym od na\u0142ogu pacjentom i odwiedzaj\u0105cym ich go\u015bciom, znacznie wi\u0119ksza liczba zosta\u0142a przeznaczona dla palaczy opium, kt\u00f3rzy p\u0142acili za swoje miejsca podczas kuracji odwykowej.
\nChocia\u017c potrzeby chorych na oddzia\u0142ach by\u0142y hojnie zaspokajane, a tak\u017ce te, kt\u00f3re wi\u0105za\u0142y si\u0119 z przychodni\u0105 przyszpitaln\u0105, codzienne wydatki by\u0142y znaczne. Odwiedzaj\u0105cy szpital r\u00f3wnie\u017c wymagali opieki, co poci\u0105ga\u0142o za sob\u0105 konieczno\u015b\u0107 wspomo\u017cenia ich. Do tej pory fundusze na utrzymanie tego wszystkiego by\u0142y dostarczane z praktyki lekarskiej doktora w\u015br\u00f3d cudzoziemc\u00f3w. Jednak wraz z jego wyjazdem, to \u017ar\u00f3d\u0142o przychod\u00f3w sko\u0144czy\u0142o si\u0119. Czy\u017c jednak B\u00f3g nie powiedzia\u0142 nam, \u017ce o cokolwiek b\u0119dziemy prosi\u0107 w imieniu Jezusa, b\u0119dzie nam dane? I czy\u017c nie zosta\u0142o nam powiedziane aby\u015bmy wpierw szukali Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego – a nie \u015brodk\u00f3w by rozprzestrzenia\u0107 je – a te wszystkie rzeczy b\u0119d\u0105 przydane nam. Takie obietnice s\u0105 z pewno\u015bci\u0105 wystarczaj\u0105ce. Dla m\u0142odych misjonarzy nie mia\u0142o znaczenia, ze sytuacja by\u0142a niespodziewana i \u017ce \u017caden z ich przyjaci\u00f3\u0142 w kraju nie m\u00f3g\u0142 przewidzie\u0107 jej i \u017ce musz\u0105 up\u0142yn\u0105\u0107 miesi\u0105ce zanim otrzymaj\u0105 jak\u0105kolwiek odpowied\u017a na list. Czy\u017c oni sami nie spodziewali si\u0119 wsparcia jedynie od Pana i czy On kiedykolwiek zawi\u00f3d\u0142 ich. Tajemnica wiary, kt\u00f3ra jest gotowa na sytuacje nadzwyczajne jest cichym, praktycznym spoleganiem na Bogu dzie\u0144 po dniu, kiedy On czyni go realnym dla wierz\u0105cego.
\n„Sze\u015b\u0107 dni przed przej\u0119ciem opieki nad szpitalem w Ningpo (pisa\u0142 pan Taylor), nie mia\u0142em najmniejszego poj\u0119cia, \u017ce b\u0119d\u0119 si\u0119 tym zajmowa\u0107. Przyjaciele w kraju r\u00f3wnie\u017c nie przewidzieli tego”.
\nPan jednak przewidzia\u0142 t\u0105 sytuacj\u0119, jak w pe\u0142ni wykaza\u0142y to p\u00f3\u017aniejsze wydarzenia. Kiedy asystenci pozostawieni przez dr Parkera dowiedzieli si\u0119 o zmienionych warunkach, \u017ce funduszy starczy tylko na pokrycie wydatk\u00f3w na najbli\u017cszy miesi\u0105c, potem tylko modlitwa mia\u0142a by\u0107 jednym \u017ar\u00f3d\u0142em zaopatrzenia nie jest dziwn\u0105 rzecz\u0105, \u017ce zdecydowali wycofa\u0107 si\u0119, otwieraj\u0105c drog\u0119 dla nast\u0119pnych pracownik\u00f3w. By\u0142a ta zmiana, kt\u00f3r\u0105 dr Parker pragn\u0105\u0142 ju\u017c dawno uczyni\u0107, nie wiedzia\u0142 tylko jak otrzyma\u0107 tych innego rodzaju pracownik\u00f3w. Hudson Taylor wiedzia\u0142 i z rozja\u015bnionym sercem zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do ma\u0142ego kr\u0119gu tych, kt\u00f3rzy nigdy nie zawiedli go. Gdy\u017c dla chrze\u015bcijan z ulicy Mostowej wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce jest ca\u0142kiem naturaln\u0105 rzecz\u0105 ufanie Panu zar\u00f3wno w sprawie doczesnych, jak i duchowych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw. Czy\u017c wi\u0119ksze nie zawiera mniejszego? I czy\u017c B\u00f3g nie by\u0142, jak ich „nauczyciel” przypomina\u0142 im cz\u0119sto, prawdziwym Ojcem, kt\u00f3ry nie m\u00f3g\u0142 zapomnie\u0107 potrzeb swoich dzieci. Tak, wi\u0119c, przyszli do szpitala zadowoleni, \u017ce nie tylko wzmocni\u0105 r\u0119ce swoich przyjaci\u00f3\u0142 misjonarzy, ale, \u017ce na nowo do\u015bwiadcz\u0105 na sobie samych i na wszystkich zainteresowanych wierno\u015bci Boga. Jedni pracowali w ten, inni w tamten spos\u00f3b. Jedni oddawali sw\u00f3j wolny czas, inni oddawali ca\u0142y sw\u00f3j czas bez obietnicy zap\u0142aty. A wszyscy wzi\u0119li sobie do serca w modlitwie, szpital i jego potrzeby. Nic, zatem dziwnego, \u017ce nowa atmosfera zacz\u0119\u0142a przenika\u0107 do przychodni i na oddzia\u0142y. Z tego powodu pacjenci mogli tylko radowa\u0107 si\u0119 i przynajmniej na pocz\u0105tku, szcz\u0119\u015bliw\u0105, domow\u0105 atmosfer\u0105 i tymi pozosta\u0142ymi rzeczami, jakie to nios\u0142o za sob\u0105. Dni by\u0142y zape\u0142nione nowymi sprawami. Ci pracownicy Wang, malarz, Ni, Neng – Kuei i inni – wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce posiedli sekret nieustannej szcz\u0119\u015bliwo\u015bci i tym wywierali wielki wp\u0142yw.. Nie tylko byli \u0142agodni i uwa\u017cni w pracach na oddzia\u0142ach, lecz ca\u0142y sw\u00f3j wolny czas po\u015bwi\u0119cali na opowiadanie o Tym, Kt\u00f3ry przeobrazi\u0142 ich \u017cycie, i kt\u00f3ry jak mawiali, jest gotowy przyj\u0105\u0107 wszystkich, kt\u00f3rzy przychodz\u0105 do Niego po odpocznienie. Potem by\u0142y ksi\u0105\u017cki, obrazki i \u015bpiewanie! Zaiste, wszystko wydawa\u0142o si\u0119 by\u0107 pie\u015bni\u0105. Natomiast codzienne spotkania w kaplicy wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 kolejn\u0105 pie\u015bni\u0105 tyle, \u017ce d\u0142u\u017csz\u0105. By\u0142o tam w Chinach kilka sekret\u00f3w, a finansowe podstawy, na kt\u00f3rych by\u0142 prowadzony szpital, by\u0142y jednym z nich. Wkr\u00f3tce pacjenci wiedzieli wszystko o tej sprawie, i z zapa\u0142em oczekiwali na wynik. By\u0142a ta sprawa r\u00f3wnie\u017c tematem przemy\u015ble\u0144 i rozm\u00f3w. I kiedy pieni\u0105dze pozostawione przez dr Parkera sko\u0144czy\u0142y si\u0119, a zapasy Hudsona Taylora zmala\u0142y, pojawi\u0142o si\u0119 wiele przypuszcze\u0144, co do tego, co si\u0119 teraz wydarzy. Nale\u017cy powiedzie\u0107, \u017ce Hudson Taylor z ma\u0142\u0105 grup\u0105 pomocnik\u00f3w, wiele modli\u0142 si\u0119 w tym czasie. By\u0142 to bardziej otwarty, a co za tym idzie bardziej istotny test, od tych, kt\u00f3re wcze\u015bniej przechodzi\u0142. Stwierdzi\u0142, \u017ce wchodzi tu w gr\u0119, nie tylko wiara nie ma\u0142ej liczby os\u00f3b, jak i r\u00f3wnie\u017c sprawa dalszej pracy szpitala. Mija\u0142 dzie\u0144 za dniem, nie przynosz\u0105c oczekiwanej odpowiedzi. A\u017c w ko\u0144cu pewnego poranka pojawi\u0142 si\u0119 kucharz z powa\u017cnymi wie\u015bciami dotycz\u0105cymi tej sprawy. Ostatni worek ry\u017cu zosta\u0142 otwarty i jego zawarto\u015b\u0107 szybko znika\u0142a. „Zatem – odpowiedzia\u0142 Hudson Taylor – Pa\u0144ski czas na nades\u0142anie nam pomocy musi by\u0107 blisko”. I tak si\u0119 te\u017c sta\u0142o. Zanim ten worek ry\u017cu si\u0119 sko\u0144czy\u0142, do r\u0105k m\u0142odych misjonarzy dotar\u0142 list, kt\u00f3ry by\u0142 najbardziej zadziwiaj\u0105cym ze wszystkich, kt\u00f3re dostali. By\u0142 on podobnie, jak poprzednie, od pana Bergera i zawiera\u0142 czek na 50 funt\u00f3w. Tylko, \u017ce w tym wypadku list zosta\u0142 wys\u0142any z zawiadomieniem, \u017ce wielki ci\u0119\u017car spocz\u0105\u0142 na pisz\u0105cym, ci\u0119\u017car bogactwa, aby spo\u017cytkowa\u0107 je dla Boga. Ojciec pana Bergera niedawno odszed\u0142, zostawiaj\u0105c mu znacznie pomno\u017con\u0105 fortun\u0119. Syn nie mia\u0142 zamiaru powi\u0119ksza\u0107 swoich osobistych wydatk\u00f3w. Wcze\u015bniej ju\u017c mia\u0142 wystarczaj\u0105co i teraz modli\u0142 si\u0119, aby by\u0107 poprowadzonym w tej sprawie Bo\u017cego zamiaru. Co do tej sprawy, mo\u017ce by tak pom\u00f3c swoim przyjacio\u0142om w Chinach? Za\u0142\u0105czony czek by\u0142 na zaspokojenie nag\u0142ych potrzeb. A czy oni zechcieliby pe\u0142niej napisa\u0107, po przemodleniu sprawy, czy by\u0142y sposoby, w jakie korzystniej mogliby zu\u017cy\u0107 wi\u0119cej pieni\u0119dzy?
\nPi\u0119\u0107dziesi\u0105t funt\u00f3w! Oto le\u017c\u0105 one na stole i ich daleki przyjaciel nic nie wiedz\u0105c o ostatniej torbie ry\u017cu i o wielu potrzebach szpitala, pyta\u0142 ich czy nie m\u00f3g\u0142by przys\u0142a\u0107 wi\u0119cej. Nic dziwnego, \u017ce Hudson Taylor upad\u0142 pokonany, w wdzi\u0119czno\u015bci i z boja\u017ani\u0105.
\nPrzypu\u015b\u0107my, \u017ce powstrzyma\u0142by si\u0119 przed przyj\u0119ciem obowi\u0105zk\u00f3w kierowania szpitalem z braku \u015brodk\u00f3w, lub raczej z braku wiary. Brak wiary – z takimi obietnicami, i z takim Bogiem?! W tamtych dniach nie by\u0142o Armii Zbawienia, lecz zgromadzenia, uwielbieniowe, kt\u00f3re odbywa\u0142y si\u0119 w kaplicy, ca\u0142kiem dobrze w \u015bpiewie i w okrzykach rado\u015bci, poprzedza\u0142y pojawienie si\u0119 jej. Lecz w por\u00f3wnaniu do pewnych zgromadze\u0144 Armii, te musia\u0142y by\u0107 kr\u00f3tkie, bo czy\u017c na oddzia\u0142ach nie znajdowali si\u0119 pacjenci? Jak\u017ce s\u0142uchali – ci m\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety, kt\u00f3rzy przez ca\u0142e swoje \u017cycie nie znali niczego za wyj\u0105tkiem pustego poga\u0144stwa.
\n„Gdzie jest ten bo\u017cek, kt\u00f3ry mo\u017ce co\u015b podobnego uczyni\u0107?” By\u0142o to pytanie, kt\u00f3re pojawia\u0142o si\u0119 w wielu ludzkich sercach. „Czy kiedykolwiek wybawi nas w naszych k\u0142opotach lub odpowie na modlitw\u0119 w taki spos\u00f3b?”<\/p>\n
Rozdzia\u0142 9<\/p>\n
Ukryte lata<\/p>\n
Och, zbawi\u0107 tamtych, zgin\u0105\u0107 ratuj\u0105c ich
\n\u015amier\u0107 za ich \u017cycie, by\u0107 ofiarowanym za nich wszystkich<\/p>\n
Ta szcz\u0119\u015bliwa, owocna praca, opowiada o tych, kt\u00f3rzy byli w ni\u0105 zaanga\u017cowani. W przeci\u0105gu dziewi\u0119ciu miesi\u0119cy, szesnastu pacjent\u00f3w ze szpitala zosta\u0142o ochrzczonych, podczas gdy wi\u0119cej ni\u017c trzydziestu innych by\u0142o kandydatami do wst\u0105pienia do tego lub tamtego Ko\u015bcio\u0142a w Ningpo. Jednak sze\u015b\u0107 lat w Chinach, sze\u015b\u0107 takich lat, pozostawi\u0142o sw\u00f3j \u015blad i Hudsona Taylora szybko opuszcza\u0142y si\u0142y.
\n„Ludzie gin\u0105, a B\u00f3g tak b\u0142ogos\u0142awi t\u0105 prac\u0119 (napisa\u0142 do swojego ojca). My jednak jeste\u015bmy utrudzeni i musimy otrzyma\u0107 pomoc. Czy nie znasz jaki\u015b gorliwych, oddanych ludzi, pragn\u0105cych s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu w Chinach, kt\u00f3rzy nie chc\u0105c niczego ponad rzeczywiste wsparcie, b\u0119d\u0105 gotowi wyruszy\u0107 i pracowa\u0107 tutaj? Och, czterech lub pi\u0119ciu takich pomocnik\u00f3w! Prawdopodobnie w przeci\u0105gu sze\u015bciu miesi\u0119cy zaczn\u0105 g\u0142osi\u0107 po chi\u0144sku, a w odpowiedzi na modlitw\u0119 znajd\u0105 si\u0119 \u015brodki na ich wsparcie”.
\n„Ludzie gin\u0105, a B\u00f3g tak b\u0142ogos\u0142awi prac\u0119” – ten nagl\u0105cy fakt przeprowadzi\u0142 Hudsona Taylora przez powa\u017cn\u0105 chorob\u0119 i bolesne rozdzielenie, kiedy choroba powali\u0142a go w Anglii w 1860r. To nag\u0142o\u015b\u0107 tych fakt\u00f3w podtrzymywa\u0142a go poprzez nast\u0119pne lata, kiedy wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce lekarze mieli racj\u0119, s\u0105dz\u0105c, \u017ce nigdy nie b\u0119dzie dosy\u0107 silny, aby powr\u00f3ci\u0107 do Chin.
\nWielka potrzeba, kt\u00f3r\u0105 widzia\u0142 i g\u0142\u0119bokie poczucie odpowiedzialno\u015bci, p\u0142on\u0105ce ci\u0105g\u0142ym ogniem w jego duszy, sprawia\u0142y, \u017ce ani s\u0142abe zdrowie, ani brak zach\u0119ty, ani inne trudno\u015bci nie mog\u0142y zmniejszy\u0107 jego pragnienia wo\u0142ania, aby przynie\u015b\u0107 Chrystusa tym gin\u0105cym milionom.
\nMieszkaj\u0105c na wschodnim ko\u0144cu Londynu, blisko swojego starego szpitala, Pan Taylor, na tyle na ile pozwala\u0142a mu poprawa jego zdrowia, podj\u0105\u0142 na nowo swoje medyczne studia. Podj\u0105\u0142 si\u0119 tak\u017ce pracy nad rewizj\u0105 Nowego Testamentu w dialekcie Ningpo, a Towarzystwo Biblijne wyrazi\u0142o zgod\u0119, aby opublikowa\u0107 nowe wydanie. Przez pewien okres czasu mia\u0142a miejsce o\u017cywiona korespondencja z m\u0142odymi, kt\u00f3rzy rozwa\u017cali pole misyjnej pracy w Chinach, jako wyzwanie swojego \u017cycia. W rezultacie tego wyruszy\u0142a jedna osoba, tylko jedna, kt\u00f3ra mia\u0142a przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do pa\u0144stwa Jones w Ningpo. Stopniowo wewn\u0119trzne zainteresowanie zacz\u0119\u0142o male\u0107 i pa\u0144stwo Taylor znale\u017ali si\u0119 sami ze swoimi przyjaci\u00f3\u0142mi, oddani modlitwie i cierpliwemu oczekiwaniu.
\nKiedy ma si\u0119 29 czy 24 lata, nie jest \u0142atwo by\u0107 odstawionym na bok, od\u0142\u0105czonym od pracy, kt\u00f3r\u0105 kochali i by\u0107 pozostawionymi w zau\u0142ku ponurej ulicy, w biednej cz\u0119\u015bci Londynu\/
\nJednak\u017ce bez tych ukrytych lat z ca\u0142ym ich wzrostem i wypr\u00f3bowaniem jak\u017ce ta wizja i entuzjazm m\u0142odo\u015bci, mog\u0142yby dojrze\u0107 do przyw\u00f3dztwa, kt\u00f3re mia\u0142o nast\u0105pi\u0107.
\nPi\u0119\u0107 d\u0142ugich, ukrytych lat. Nie wiele wiedzieliby\u015bmy o ich do\u015bwiadczeniu gdyby nie stara zakurzona skrzynia zawieraj\u0105ca r\u00f3\u017cnej grubo\u015bci notatniki, wype\u0142nione pismem pana Taylora. Z po\u015br\u00f3d bardziej bezu\u017cytecznych \u015bmieci wybieramy jeden po drugim, a le\u017cy przed nami ca\u0142y komplet dwunastu, nie brakuje ani jednego. I c\u00f3\u017c za opowie\u015b\u0107 odkrywa si\u0119 przed nami. Cz\u0119sto oczy tego, kt\u00f3ry \u015bledzi te zapiski zalewaj\u0105 si\u0119 \u0142zami. Te nieprzegl\u0105dane, zakurzone stronice zawieraj\u0105 wzrastaj\u0105c\u0105 blisk\u0105 znajomo\u015b\u0107 z Bogiem i spoleganie na Nim. Wiara i wierno\u015b\u0107 s\u0105 tu sprowadzone do najmniejszych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Po\u015bwi\u0119cenie i oddanie si\u0119 Bogu, prowadz\u0105 tu do niestrudzonego wysi\u0142ku. Jest tu obecna modlitwa, cierpliwa, wytrwa\u0142a i cudownie wys\u0142uchana. Lecz jest tutaj co\u015b wi\u0119cej, g\u0142\u0119bokie d\u0142ugotrwa\u0142e do\u015bwiadczenie duszy, kt\u00f3ra wytrwale pod\u0105\u017ca z a Bogiem. Jest tu stopniowe wzmacnianie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry zosta\u0142 wezwany, aby chodzi\u0107 wiar\u0105, a nie ogl\u0105daniem. Niewys\u0142owiona ufno\u015b\u0107 serca, kt\u00f3re przylgn\u0119\u0142o do Boga i tylko do Boga. Serca, kt\u00f3re bardziej ni\u017c cokolwiek innego pragnie podoba\u0107 si\u0119 Jemu.
\n„Bez wiary jest nie mo\u017cliwe, aby podoba\u0107 si\u0119 Bogu (lub zadowoli\u0107 go). Gdy\u017c ten, kto przychodzi do Boga, musi uwierzy\u0107, \u017ce On jest i \u017ce nagradza tych, kt\u00f3rzy Go gorliwie szukaj\u0105?”
\nZewn\u0119trznie, dni by\u0142y wype\u0142nione cichymi zwyk\u0142ymi obowi\u0105zkami, bogatymi w r\u00f3\u017cnego rodzaju rado\u015bci i pr\u00f3by. Ma\u0142a c\u00f3reczka, kt\u00f3ra tyle rado\u015bci im sprawi\u0142a w Ningpo, mia\u0142a teraz trzech braci. Dom i dzieci, musia\u0142y by\u0107 utrzymywane z bardzo ograniczonych \u015brodk\u00f3w i tu wiara na drodze bezpo\u015bredniej zale\u017cno\u015bci od Boga, kt\u00f3r\u0105 pod\u0105\u017cali pa\u0144stwo Taylor, cz\u0119sto by\u0142a wypr\u00f3bowywana. Praca w Ningpo tak\u017ce wymaga\u0142a zaopatrywania i kierowania, co wymaga\u0142o wiele korespondencji. Rewizja Nowego Testamentu, by\u0142a przedsi\u0119wzi\u0119ciem, kt\u00f3re wydawa\u0142o si\u0119 raczej rosn\u0105\u0107 ni\u017c male\u0107, kiedy dosz\u0142o do przygotowania odno\u015bnik\u00f3w. Okaza\u0142y si\u0119 one wielk\u0105 warto\u015bci\u0105 dla chrze\u015bcijan w Ningpo, a praca przygotowywania ich, chocia\u017c by\u0142a znaczna, by\u0142a niema\u0142ym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem dla m\u0142odego misjonarza. Sp\u0119dza\u0142 on ka\u017cdego dnia godziny nad S\u0142owem Bo\u017cym. Ilo\u015b\u0107 wykonanej pracy by\u0142a zadziwiaj\u0105ca i gdyby nie te zapiski, z trudno\u015bci\u0105 mo\u017cna by w to uwierzy\u0107. Ka\u017cdego dnia pan Taylor odnotowywa\u0142 czas po\u015bwi\u0119cony na g\u0142\u00f3wne zaj\u0119cie i cz\u0119sto mo\u017cna natkn\u0105\u0107 si\u0119 na podobne zapiski:
\n27 kwiecie\u0144, rewizja 7 godz. (wiecz\u00f3r w Exter Hall)
\n28 kwiecie\u0144, rewizja 9,5 godz.
\n29 kwiecie\u0144. rewizja 12 godz.
\n30 kwiecie\u0144, rewizja 5,5 godz. (spotkania Babtystycznego Towarzystwa Misyjnego)
\n1 maj, rewizja 8,5 godz. (go\u015bcie do dziesi\u0105tej wiecz\u00f3r)
\n2 maj, rewizja 13 godz.
\n3 maj, niedziela w Bayswater. S\u0142uchanie Pana Levisa z Jana 3,33. Wzi\u0119cie tam popo\u0142udniu udzia\u0142u w Wieczerzy Pa\u0144skiej. Wiecz\u00f3r, pozostanie w domu i oddanie si\u0119 modlitwie o nasz\u0105 chi\u0144sk\u0105 prac\u0119.
\n4 maj, rewizja 4 godz. (Korespondencja, go\u015bcie).
\n5 maj, rewizja 12,5 godz.
\n6 maj, rewizja 7 godz. (wa\u017cne rozmowy)
\n7 maj, rewizja 9,5 godz.
\n8 maj, rewizja 10,5 godz.
\n9 maj, rewizja 13 godz.
\n10 maj, niedziela poranek z Lae-djun, rozwa\u017cnie na temat Hebr. 11, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 szcz\u0119\u015bliwe chwile. Napisa\u0142em do Jamesa Meadowsa. Popo\u0142udnie, modlitwa z Mari\u0105 o opuszczenie tego domu, o Meadows\u00f3w, szczer\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, rewizj\u0119. Napisa\u0142em do pana Lorda. Wiecz\u00f3r, s\u0142uchanie pana Kennedego na temat Mat. 27,42 – „Zbawi\u0142 innych, a samego siebie nie mo\u017ce zbawi\u0107…” Och, by\u0107 jeszcze bardziej, tak \u0142agodny, wyrozumia\u0142y i kochaj\u0105cy jak Jezus! Panie, uczy\u0144 mnie bardziej podobnym do Ciebie.<\/p>\n
Spotkania, o kt\u00f3rych tu mowa by\u0142y znaczn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 pracy pana Taylora, w tym czasie. Czyni\u0142 on, co m\u00f3g\u0142, aby sk\u0142oni\u0107 przyw\u00f3dc\u00f3w denominacyjnych Ko\u015bcio\u0142\u00f3w, do zaj\u0119cia si\u0119 ewangelizacj\u0105 wewn\u0119trznych Chin. Sam lub ze swoim koleg\u0105 od rewizji, wielb. F.F. Gough z C.M.S. odwiedza\u0142 sekretarzy r\u00f3\u017cnych Towarzystw, przedstawiaj\u0105c im potrzeb\u0119 tego d\u0142ugo zaniedbanego pola, teraz dost\u0119pnego przez otrzymanie paszport\u00f3w na podr\u00f3\u017c, a nawet na przebywanie wewn\u0105trz kraju. Lecz chocia\u017c wsz\u0119dzie spotyka\u0142 si\u0119 z przychylnymi s\u0142uchaczami, to jednak jasne by\u0142o, \u017ce nikt z kierownictwa nie by\u0142 przygotowany, aby podj\u0105\u0107 si\u0119 odpowiedzialno\u015bci za tak wielkie przedsi\u0119wzi\u0119cie.
\nWszystko to, naturalnie tylko w jeden spos\u00f3b zadzia\u0142a\u0142o na Hudsona Taylora. I kiedy do jego osobistego poznania pewnych cz\u0119\u015bci Chin, zosta\u0142y dodane uwa\u017cne studia ca\u0142ego obszaru, rezultat by\u0142 przyt\u0142aczaj\u0105cy. Zosta\u0142 poproszony przez swego przyjaciela i pastora pana Levisa, wydawc\u0119 Magazynu Babtystycznego, do napisania serii artyku\u0142\u00f3w maj\u0105cych obudzi\u0107 zainteresowanie Misj\u0105 w Ningpo. Zacz\u0119\u0142y one by\u0107 przygotowywane i jeden ju\u017c zosta\u0142 opublikowany, kiedy pan Levis zwr\u00f3ci\u0142 kolejny r\u0119kopis. Czu\u0142, \u017ce te artyku\u0142y by\u0142y zbyt wa\u017cne i powa\u017cne, aby ograniczy\u0107 je do jednej denominacyjnej gazety.
\n„Napisz ich wi\u0119cej – zach\u0119ca\u0142 – niech obejm\u0105 ca\u0142a pras\u0119 i b\u0119d\u0105 opublikowane jako apel do wewn\u0119trznych Chin”. To poprowadzi\u0142o do szczeg\u00f3\u0142owego przestudiowania duchowych potrzeb ka\u017cdej cz\u0119\u015bci Chin i odleg\u0142ych, podleg\u0142ych im kraj\u00f3w. Kiedy przebywa\u0142 w Ningpo, presja nagl\u0105cych potrzeb wok\u00f3\u0142 niego by\u0142a tak wielka, \u017ce pan Taylor nie by\u0142 w stanie odda\u0107 si\u0119 rozmy\u015blaniu o jeszcze wi\u0119kszych potrzebach le\u017c\u0105cych w dalszych miejscach. Ale teraz, codziennie patrz\u0105c na map\u0119 wisz\u0105c\u0105 na \u015bcianie, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy\u0142a mu do studi\u00f3w, maj\u0105c otwart\u0105 Bibli\u0119, kt\u00f3rej obietnice porywa\u0142y jego serce, rozleg\u0142e prowincje wewn\u0119trznych Chin, by\u0142y dla niego tak samo bliskie, jak te blisko wybrze\u017ca, w kt\u00f3rych pracowa\u0142.
\nNic dziwnego, \u017ce modlitwa by\u0142a jedynym sposobem, w jaki obci\u0105\u017cone serce mog\u0142o otrzyma\u0107 ulg\u0119. Ale prawdziwy kryzys nadszed\u0142 dopiero wtedy, kiedy modlitwa ju\u017c wi\u0119cej nie przynosi\u0142a ulgi, lecz jakby coraz bardziej po\u015bwi\u0119ca\u0142a go przedsi\u0119wzi\u0119ciu, przed, kt\u00f3rym si\u0119 wzbrania\u0142. Zacz\u0105\u0142 widzie\u0107 w \u015bwietle otwartej Biblii, \u017ce B\u00f3g mo\u017ce u\u017cy\u0107 jego, w\u0142a\u015bnie jego, aby da\u0107 odpowied\u017a na jego w\u0142asne modlitwy.
\n„Towarzyszy mi rosn\u0105ce przekonanie (pisa\u0142), \u017ce B\u00f3g chce abym u Niego szuka\u0142 potrzebnych pracownik\u00f3w i wyruszy\u0142 z nimi. Lecz przez d\u0142ugi czas niewiara przeszkadza\u0142a mi w podj\u0119ciu pierwszego kroku… Studiuj\u0105c S\u0142owo Bo\u017ce nauczy\u0142em si\u0119, \u017ce aby otrzyma\u0107 owocnych pracownik\u00f3w, nie pomog\u0105 wznios\u0142e apele o pomoc, lecz przede wszystkim gorliwa modlitwa do Boga, aby wypchn\u0105\u0142 pracownik\u00f3w, a nast\u0119pnie pog\u0142\u0119bianie duchowego \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a, tak, aby ludzie nie potrafili pozosta\u0107 w domu, gdy by\u0142a taka potrzeba. Zobaczy\u0142em, \u017ce apostolskim planem nie by\u0142o stworzenie sposob\u00f3w i \u015brodk\u00f3w, lecz p\u00f3j\u015bcie i wykonywanie pracy i ufanie pewnej obietnicy Tego, kt\u00f3ry rzek\u0142: „Szukajcie wpierw Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego i jego sprawiedliwo\u015bci, a wszystkie te rzeczy b\u0119d\u0105 przydane wam…”
\nLecz jak\u017ce niewiara jest zawsze sprzeczna. Nie mia\u0142em \u017cadnej w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce je\u017celi modli\u0142em si\u0119 o wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w w imieniu Pana Jezusa Chrystusa, to b\u0119d\u0105 oni dani. Nie mia\u0142em \u017cadnej w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce w odpowiedzi na tak\u0105 modlitw\u0119 zostan\u0105 nam dostarczone \u015brodki potrzebne do wyruszenia, i \u017ce przed nami zostan\u0105 otwarte drzwi do niedost\u0119pnych cz\u0119\u015bci cesarstwa. Jednak nie nauczy\u0142em si\u0119 ufa\u0107 Bogu, aby zachowa\u0107 moc i \u0142ask\u0119 dla siebie samego. Tak, wi\u0119c nic dziwnego, \u017ce nie mog\u0142em zaufa\u0107 Mu, \u017ce zachowa mnie i tych, kt\u00f3rzy mog\u0105 by\u0107 gotowi, aby wyruszy\u0107 ze mn\u0105. Obawia\u0142em si\u0119, \u017ce po\u015br\u00f3d niebezpiecze\u0144stw, trudno\u015bci i pr\u00f3b nierozerwalnie zwi\u0105zanych z tak\u0105 prac\u0105, niekt\u00f3rzy niezbyt do\u015bwiadczeni chrze\u015bcijanie mog\u0105 za\u0142ama\u0107 si\u0119 i gorzko oskar\u017ca\u0107 mnie o zach\u0119cenie ich do podj\u0119cia si\u0119 zadania, kt\u00f3re dla nich by\u0142o zbyt trudne.
\nC\u00f3\u017c, zatem mia\u0142em czyni\u0107? Poczucie winy za przelanie krwi stawa\u0142o si\u0119 coraz bardziej intensywne. Po prostu, dlatego, ze odm\u00f3wi\u0142em prosi\u0107 o nich. Pracownicy nie wyruszyli i nie pojechali do Chin. Ka\u017cdego dnia dziesi\u0105tki tysi\u0119cy w tym kraju odchodzi\u0142y bez Chrystusa do grob\u00f3w! Gin\u0105ce Chiny tak wype\u0142ni\u0142y moje serce i umys\u0142, \u017ce nie mia\u0142em odpocznienia w dzie\u0144, a w nocy niewiele spa\u0142em, tak, \u017ce opu\u015bci\u0142o mnie zdrowie”.
\nOto ukryte lata wykona\u0142y swoj\u0105 prace i instrument by\u0142 got\u00f3w, aby B\u00f3g m\u00f3g\u0142 go u\u017cy\u0107. \u017barliwe modlitwy wyp\u0142ywaj\u0105ce z domu we Wschodnim Londynie, mia\u0142y otrzyma\u0107 szybk\u0105, chocia\u017c niespodziewan\u0105 odpowied\u017a.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 10<\/p>\n
Cz\u0142owiek zamkni\u0119ty na Boga<\/p>\n
Nic przed, nic poza kroki wiary
\nUpa\u015b\u0107 zdawa\u0142oby si\u0119 w pr\u00f3\u017cni\u0119
\nI odkry\u0107 oparcie ze ska\u0142y<\/p>\n
Nadesz\u0142o znowu lato i ulice we Wschodnim Londynie by\u0142y parne i zakurzone. Widz\u0105c, \u017ce pan Taylor nie wygl\u0105da dobrze, stary przyjaciel, zaprosi\u0142 go na wybrze\u017ce, aby sp\u0119dzi\u0142 kilka dni w Brighton. Pani Taylor, kt\u00f3ra troska\u0142a si\u0119 o jego zdrowie, cieszy\u0142a si\u0119 widz\u0105c, \u017ce chodzi, chocia\u017c tylko w cz\u0119\u015bci rozumia\u0142a do\u015bwiadczenia, przez, kt\u00f3re przechodzi\u0142. Nawet jej nie m\u00f3g\u0142 w pe\u0142ni przedstawi\u0107 do\u015bwiadczenia duszy, kt\u00f3re stawa\u0142o si\u0119 nie do zniesienia. B\u0119d\u0105c sam na pla\u017cy, w niedzielny poranek, w Brighton prze\u017cy\u0142 kryzys swojego \u017cycia. Poszed\u0142 do Ko\u015bcio\u0142a wraz z innymi, lecz widok t\u0142um\u00f3w raduj\u0105cych si\u0119 z b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa zbawienia by\u0142 ponad jego si\u0142y. „Inne owce mam” – zagubione i gin\u0105ce w Chinach, o kt\u00f3re nikt si\u0119 nie troszczy – „te r\u00f3wnie\u017c musz\u0119 przyprowadzi\u0107”. I g\u0142os Mistrza i mi\u0142o\u015b\u0107 na Jego obliczu prosi\u0142y cicho. Wiedzia\u0142, \u017ce to B\u00f3g m\u00f3wi\u0142. Wiedzia\u0142 jak ju\u017c zauwa\u017cyli\u015bmy, \u017ce je\u017celi podda\u0142by si\u0119 Jego woli i modli\u0142 si\u0119 pod Jego przewodnictwem, to ewangeli\u015bci do wewn\u0119trznych Chin, zostan\u0105 dani. Co do ich zaopatrzenia, nie potrzebowa\u0142 si\u0119 martwi\u0107. Czy Ten, kt\u00f3ry powo\u0142a\u0142 i pos\u0142a\u0142 ich, nie potrafi\u0142 da\u0107 im codziennego chleba? Hudson Taylor stawia\u0142 czo\u0142a nieznanej sytuacji. By\u0142 on zaznajomiony z warunkami w Chinach, z rzeczywistymi pokusami, jakie napotyka si\u0119 i rzeczywistym wrogiem, jaki umocni\u0142 si\u0119 na swoim terytorium. Lecz c\u00f3\u017c, je\u017celi pracownicy b\u0119d\u0105 przeci\u0105\u017ceni i z\u0142o\u017c\u0105 win\u0119 na niego?
\n„By\u0142o to po prostu przeprowadzenie samego siebie przez niewiar\u0119 (wspomina). Diabe\u0142 wk\u0142ada odczucie, \u017ce je\u017celi modlitwa i wiara wprowadz\u0105 kogo\u015b w tarapaty, to ten kto\u015b b\u0119dzie musia\u0142 wydosta\u0107 si\u0119 z nich, tak jak tylko b\u0119dzie potrafi\u0142, o w\u0142asnych si\u0142ach. Nie dostrzega\u0142em tego, \u017ce moc, kt\u00f3ra mo\u017ce da\u0107 ludzi i \u015brodki, b\u0119dzie wystarczaj\u0105ca, aby ich tak\u017ce zachowa\u0107, nawet daleko, w g\u0142\u0119bi Chin”.
\nW mi\u0119dzyczasie, w tym wielkim oczekuj\u0105cym kraju, co miesi\u0105c umiera\u0142y miliony. Umiera\u0142y bez Boga. By\u0142 to ogie\u0144 w jego duszy. Decyzja musia\u0142a by\u0107 podj\u0119ta i on o tym wiedzia\u0142 gdy\u017c d\u0142u\u017cej ten konflikt by\u0142 nie do zniesienia. Dosy\u0107 \u0142atwo by\u0142o modli\u0107 si\u0119 o pracownik\u00f3w, lecz czy zechcia\u0142by, czy m\u00f3g\u0142by, zaakceptowa\u0107 ci\u0119\u017car przyw\u00f3dztwa?
\n„W wielkim duchowym zmaganiu, samotnie w\u0119drowa\u0142em po pla\u017cy. I wtedy Pan zwyci\u0119\u017cy\u0142 moj\u0105 niewiar\u0119 i podda\u0142em si\u0119 Bogu dla Jego s\u0142u\u017cby. Powiedzia\u0142em Mu, \u017ce ca\u0142a odpowiedzialno\u015b\u0107, co do wynik\u00f3w i konsekwencji musi spoczywa\u0107 na Nim. A moj\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105 jako s\u0142ugi, by\u0142o pos\u0142usze\u0144stwo i pod\u0105\u017canie za Nim. On musia\u0142 kierowa\u0107, prowadzi\u0107 i troszczy\u0107 si\u0119 o mnie i o tych, kt\u00f3rzy mieli pracowa\u0107 ze mn\u0105. Czy potrzebuj\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce od razu nap\u0142yn\u0105\u0142 do mojego udr\u0119czonego serca, pok\u00f3j? Wtedy tam poprosi\u0142em Go o dwudziestu czterech wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, dw\u00f3ch do ka\u017cdej z dwunastu prowincji, kt\u00f3re by\u0142y bez misjonarzy i dw\u00f3ch do Mongolii.
\nZapisawszy t\u0119 pro\u015bb\u0119 na marginesie Biblii, kt\u00f3r\u0105 mia\u0142em ze sob\u0105, wr\u00f3ci\u0142em do domu z sercem raduj\u0105cym si\u0119 z takiego pokoju, jakiego nie mia\u0142em przez ca\u0142e miesi\u0105ce, i z zapewnieniem, \u017ce Pan pob\u0142ogos\u0142awi Swoj\u0105 prac\u0119 i \u017ce ja, b\u0119d\u0119 mia\u0142 udzia\u0142 w tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie.
\nKonflikt dobieg\u0142 ko\u0144ca, wszystko by\u0142o pokojem i rado\u015bci\u0105. Czu\u0142em si\u0119, jak gdybym nie szed\u0142, a lecia\u0142 do domu pana Pearce. I jak\u017ce spa\u0142em tej nocy! Moja droga \u017cona my\u015bla\u0142a, \u017ce Brighton zdzia\u0142a\u0142 cud dla mnie i tak te\u017c by\u0142o.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 11<\/p>\n
Cz\u0142owiek pos\u0142any od Boga<\/p>\n
Spolegaj na Panu stale
\nA tak b\u0119dziesz bezpiecznie i\u015b\u0107 do przodu
\nPatrz na Jego dzie\u0142o wytrwale
\nA tak twoja praca b\u0119dzie uczyniona<\/p>\n
Paul Gerhardt<\/p>\n
Szcz\u0119\u015bliwy to cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zosta\u0142 powo\u0142any, aby i\u015b\u0107 naprz\u00f3d po \u015bcie\u017ckach wiary, kt\u00f3ry znajduje w swoim towarzyszu \u017cycia tylko \u017cyczliwo\u015b\u0107 i pomoc. Przez siedem i p\u00f3\u0142 roku – doskona\u0142ych lat, je\u015bli chodzi o ich ma\u0142\u017ce\u0144stwo. Hudson Taylor nie dozna\u0142 \u017cadnego rozczarowania w tej, kt\u00f3r\u0105 pokocha\u0142, a ona i teraz nie zawiod\u0142a go. S\u0142abego zdrowia, r\u0119ce dwudziestoo\u015bmioletniej pani Taylor w chwili, gdy dowiedzia\u0142a si\u0119 o powo\u0142aniu jej m\u0119\u017ca do, wydawa\u0142oby si\u0119 niemo\u017cliwego zadania ewangelizacji wewn\u0119trznych Chin, w nowy spos\u00f3b sta\u0142a si\u0119 jego pociech\u0105 i inspiracj\u0105. Jej r\u0119ce pisa\u0142y dla niego, jej wiara umacnia\u0142a, a jej modlitwy ogarnia\u0142y ca\u0142\u0105 prac\u0119, a jej praktyczne do\u015bwiadczenie i mi\u0142uj\u0105ce serce uczyni\u0142y j\u0105 matk\u0105 misji. W nied\u0142ugim czasie wi\u0119kszy dom przy ulicy Coborn, do kt\u00f3rego si\u0119 przeprowadzili, zacz\u0105\u0142 zape\u0142nia\u0107 si\u0119 kandydatami do Chin. Pokoje, kt\u00f3re wydawa\u0142y si\u0119 tak obszerne, z trudno\u015bci\u0105 mog\u0142y pomie\u015bci\u0107 przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy zgromadzali si\u0119 na niedzielne modlitwy. Pi\u0119\u0107dziesi\u0105t dolar\u00f3w (wszystko, co mia\u0142), otwar\u0142o konto bankowe o nazwie „Wewn\u0119trzna Misja Chin”, uros\u0142o dzi\u0119ki dobrowolnym, nieproszonym datkom, tych, kt\u00f3rzy pragn\u0119li mie\u0107 udzia\u0142 w tej pracy, do setek. I tak oto zacz\u0105\u0142 kszta\u0142towa\u0107 si\u0119 plan wys\u0142ania pierwszej grupy. Wyobra\u017acie sobie, zatem pok\u00f3j go\u015bcinny przy ulicy Coborn 30 w niedziel\u0119, jedyny dzie\u0144, kiedy pan Taylor m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 czas na spokojne pisanie. Przy stole siedzi pani Taylor z pi\u00f3rem w r\u0119ku, podczas gdy on chodzi tam i z powrotem, zaabsorbowany spraw\u0105 ich serca. Gdy\u017c zgodnie z sugesti\u0105 pana Levisa, artyku\u0142y powinny nabra\u0107 nowego znaczenia. To nie tylko oznajmienie nagl\u0105cej potrzeby, lecz nowe wyj\u015bcie, zdecydowany wysi\u0142ek, aby wyj\u015b\u0107 naprzeciw tej potrzebie polegaj\u0105c na Bogu. „Duchowa potrzeba i wymogi Chin”, by\u0142a ksi\u0105\u017ceczk\u0105, kt\u00f3ra zaistnia\u0142a, kiedy modlili si\u0119 i pisali, pisali i modlili si\u0119 i prawdopodobnie \u017cadna inna ksi\u0105\u017cka wsp\u00f3\u0142czesnych czas\u00f3w nie okaza\u0142a si\u0119 tak skuteczna w pokrzepianiu serc ludu Bo\u017cego. Jak\u017ce wiele os\u00f3b wys\u0142a\u0142a ona do Chin, Kiedy jedno wydanie po drugim ukazywa\u0142o si\u0119, jak\u017ce wiele sympatii przyci\u0105gn\u0119\u0142a dla pracy misyjnej na ca\u0142ym \u015bwiecie, Jak bardzo wzmocni\u0142a wiar\u0119 i wzbudzi\u0142a modlitw\u0119 i oddanie dla Boga, nigdy nie b\u0119dzie wiadome, dop\u00f3ki sekrety serca nie b\u0119d\u0105 objawione. „Ka\u017cde zdanie by\u0142o zapisywane w modlitwie”, i ka\u017cde zdanie wydawa\u0142o si\u0119 \u017cy\u0107 w mocy Bo\u017cej. Ksi\u0105\u017cka sprawi\u0142a, \u017ce wielu sta\u0142o si\u0119 przyjaci\u00f3\u0142mi i otwar\u0142a wiele mo\u017cliwo\u015bci. Musia\u0142a by\u0107 powt\u00f3rnie wydrukowana w ci\u0105gu trzech tygodni, od opublikowania jej po raz pierwszy, a skutkiem tego by\u0142y takie listy jak ten: „Przeczyta\u0142em twoj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 i zosta\u0142em wielce przez ni\u0105 poruszony. Ufam, \u017ce dzi\u0119ki Duchowi \u015awi\u0119temu b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 takie s\u0142owa, kt\u00f3re wypchn\u0105 pracownik\u00f3w do winnicy. Drogi bracie, rozszerz swoje pragnienia! Pro\u015b o stu, a Pan da ci ich”.
\nJednak\u017ce nie stu, ale dwudziestu czterech na pocz\u0105tku by\u0142o celem. Przed nami le\u017cy znoszona Biblia, w kt\u00f3rej ta modlitwa zosta\u0142a zapisana, wyra\u017anym, lecz nieco wyblak\u0142ym pismem pana Taylora. By\u0142 daleki od uniesienia z powodu zmiany biegu wypadk\u00f3w, gdy\u017c sukces tylko powi\u0119kszy\u0142 jego poczucie odpowiedzialno\u015bci. By\u0142 cz\u0142owiekiem obci\u0105\u017conym danym mu przez Boga poselstwem, podr\u00f3\u017cuj\u0105cym z miejsca na miejsce w t\u0105 pami\u0119tn\u0105 zim\u0119. Pobudzaj\u0105cym serca innych do podobnej \u015bwiadomo\u015bci Boga. Gdy\u017c w tamte dni, zdawa\u0142o si\u0119 nowa rzecz\u0105 m\u00f3wienie o wierze jako o wystarczaj\u0105cej finansowej podstawie dla przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 misjonarskich na drugim kra\u0144cu \u015bwiata. „Misje wiary”, by\u0142y czym\u015b, o czym nie s\u0142yszano. Jedynymi organizacjami, kt\u00f3re wtedy istnia\u0142y, by\u0142y regularne denominacyjne stowarzyszenia. Ale Hudson Taylor, chocia\u017c tak m\u0142ody, nauczy\u0142 si\u0119 poznawa\u0107 Boga w bardzo realny spos\u00f3b. Widzia\u0142 Go, tak jak napisa\u0142, uciszaj\u0105cego rozszala\u0142y sztorm na morzu, w odpowiedzi na zdecydowan\u0105 modlitw\u0119. Zmieniaj\u0105cego kierunek wiatru i zsy\u0142aj\u0105cego deszcz w okresie suszy. Widzia\u0142 Go w odpowiedzi na modlitw\u0119 powstrzymuj\u0105cego r\u0119ce niedosz\u0142ych morderc\u00f3w i uciszaj\u0105cego rozszala\u0142y t\u0142um. Widzia\u0142 Go gromi\u0105cego niemoc i wzbudzaj\u0105cego umieraj\u0105cego, kiedy wszelka nadzieja na wyzdrowienie zdawa\u0142a si\u0119 przepa\u015b\u0107. Ponad osiem lat do\u015bwiadcza\u0142 Jego wierno\u015bci i zaspokajania potrzeb swojej rodziny i dzia\u0142ania w odpowiedzi na modlitw\u0119. Niewiarygodne jak wiele tych potrzeb by\u0142o. Jak\u017ce nie m\u00f3g\u0142 wi\u0119c zach\u0119ci\u0107 innych, aby z\u0142o\u017cyli swoj\u0105 ufno\u015b\u0107 w mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra nie mo\u017ce by\u0107 zapomniana i wierno\u015bci, kt\u00f3ra nie mo\u017ce zawie\u015b\u0107?
\n„Mamy do czynienia (przypomina\u0142 swoim s\u0142uchaczom) z Tym, kt\u00f3ry jest Panem wszelkiej mocy i si\u0142y. Jego rami\u0119 nie jest za kr\u00f3tkie, aby nie mog\u0142o zbawi\u0107, ani Jego ucho zbyt obci\u0105\u017cone, aby nie m\u00f3g\u0142 s\u0142ysze\u0107. Mamy do czynienia z Tym, Kt\u00f3rego niezmienne s\u0142owo, prowadzi nas aby\u015bmy prosili i otrzymywali, aby nasza rado\u015b\u0107 by\u0142a pe\u0142na, aby otwar\u0142y si\u0119 nasze usta, aby On m\u00f3g\u0142 nape\u0142ni\u0107 je. I dobrze wiemy, \u017ce ten \u0142askawy B\u00f3g jest tak \u0142askawy, aby umie\u015bci\u0107 swoj\u0105 wszechmocn\u0105 moc na pro\u015bb\u0119 modlitwy wiary. I nie pob\u0142a\u017ca On tym, kt\u00f3rzy s\u0105 winni krwi tych, kt\u00f3rych zaniedbali, nie oddaj\u0105c siebie ku po\u017cytkowi gin\u0105cych…
\nDla tych, kt\u00f3rzy nigdy nie zostali wezwani, aby wypr\u00f3bowa\u0107 wierno\u015b\u0107 dotrzymuj\u0105cego przymierza Boga… Mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 hazardem, wys\u0142anie dwudziestu czterech ewangelist\u00f3w do dalekiego poga\u0144skiego kraju, „patrz\u0105cych jedynie na Boga”. Dla tych jednak, kt\u00f3rych przywilejem by\u0142o, przez wiele lat wypr\u00f3bowywanie tego Boga – w kraju, za granic\u0105, na l\u0105dzie i morzu, w chorobie i zdrowiu, w niebezpiecze\u0144stwach, w potrzebach i u bram \u015bmierci – takie zrozumienie b\u0119dzie ca\u0142kowicie nieuzasadnione”.
\nDzie\u0142o, kt\u00f3rego si\u0119 podj\u0119li by\u0142o zbyt wielkie, aby ograniczy\u0107 je do jakiej\u015b jednej denominacji. Fakt, \u017ce Misja nie ofiarowa\u0142a \u017cadnych wynagrodze\u0144, by\u0142 sam w sobie wystarczaj\u0105cy, aby powstrzyma\u0107 wszystkich, pr\u00f3cz tych, kt\u00f3rych do\u015bwiadczenie nauczy\u0142o by\u0107 pewnym Boga i takie dusze posiada\u0142y jedno\u015b\u0107 nie tylko z nazwy.
\n„Musieli\u015bmy rozwa\u017cy\u0107 (kontynuuje pan Taylor), czy b\u0119dzie mo\u017cliwe dla cz\u0142onk\u00f3w r\u00f3\u017cnych denominacji, pracowa\u0107 razem, tak zwyczajnie na ewangelizacyjnej p\u0142aszczy\u017anie, nie czyni\u0105c podzia\u0142\u00f3w w tym, czym w sumieniach r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 pogl\u0105dami. Rozwa\u017cywszy w modlitwie, \u017ce jest to mo\u017cliwe, zdecydowali\u015bmy si\u0119, aby zaprosi\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy braci, bez wzgl\u0119du na ich denominacyjne pogl\u0105dy. Tych, kt\u00f3rzy w pe\u0142ni wierz\u0105 w natchnione S\u0142owo Bo\u017ce i s\u0105 ch\u0119tni, aby wypr\u00f3bowa\u0107 swoj\u0105 wiar\u0119, wyruszaj\u0105c do Wewn\u0119trznych Chin z jedyn\u0105 gwarancj\u0105, jak\u0105 maj\u0105 w swoich Bibliach.
\nS\u0142owo m\u00f3wi: „Szukajcie wpierw Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego i jego sprawiedliwo\u015bci, a wszystkie te rzeczy (pokarm i odzienie) b\u0119d\u0105 wam przydane”. Je\u017celi kto\u015b nie wierzy, \u017ce B\u00f3g powiedzia\u0142 prawd\u0119, lepiej dla niego, aby nie wyrusza\u0142 do Chin, by rozprzestrzenia\u0107 wiar\u0119. I znowu mamy zapewnienie: „\u017badna dobra rzecz nie b\u0119dzie zatrzymana przed tymi, kt\u00f3rzy chodz\u0105 sprawiedliwie”. Je\u017celi kto\u015b nie ma zamiaru chodzi\u0107 sprawiedliwie, niech lepiej zostanie w kraju. Je\u017celi zamierza chodzi\u0107 sprawiedliwie, ma wszystko w formie zagwarantowanych funduszy. Do Boga nale\u017cy wszelkie z\u0142oto i srebro \u015bwiata i byd\u0142o na tysi\u0105cach wzg\u00f3rz. Nie musimy by\u0107 wegetarianami! Zaiste mogliby\u015bmy mie\u0107 fundusze gwarancyjne, je\u017celi \u017cyczyliby\u015bmy sobie tego, lecz czujemy, \u017ce nie jest to konieczne i przynios\u0142oby to szkod\u0119. Pieni\u0105dze \u017ale umieszczone i pieni\u0105dze dane ze z\u0142ych pobudek s\u0105 tym, czego trzeba si\u0119 obawia\u0107. Sta\u0107 nas tylko na tyle, na ile da Pan, nie sta\u0107 nas jednak na to, aby posiada\u0107 nie po\u015bwi\u0119cone pieni\u0105dze lub mie\u0107 pieni\u0105dze umieszczone w z\u0142ym miejscu. Daleko lepiej jest nie mie\u0107 pieni\u0119dzy, nawet na zakup chleba. Jest wiele kruk\u00f3w w Chinach i Pan znowu mo\u017ce je pos\u0142a\u0107 z chlebem i mi\u0119sem… Utrzymywa\u0142 trzy miliony Izraelit\u00f3w na pustkowiach przez czterdzie\u015bci lat. Nie oczekujemy, \u017ce po\u015ble trzy miliony misjonarzy do Chin, lecz je\u017celi to uczyni, to b\u0119dzie mia\u0142 odpowiednie \u015brodki, aby ich wszystkich utrzyma\u0107. Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119 czy mamy Pana przed naszymi oczami, czy chodzimy Jego drogami i chcemy podoba\u0107 si\u0119 Jemu i uwielbi\u0107 Go we wszystkim, ma\u0142ym i wielkim. Spolega\u0107 na tym, \u017ce Bo\u017ca praca, wykonana w Bo\u017cy spos\u00f3b, nigdy nie cierpi niedostatku Bo\u017cego zaopatrzenia”.
\nJedna rzecz troska\u0142a pana Taylora, aby to nowe przedsi\u0119wzi\u0119cie nie odci\u0105gn\u0119\u0142o m\u0119\u017cczyzn i kobiet od wcze\u015bniej istniej\u0105cych prac. Okrada\u0107 Piotra, aby zap\u0142aci\u0107 Paw\u0142owi, w tym sensie, nie by\u0142 to \u017caden zysk dla pracy Bo\u017cej. Otworzy\u0107 drog\u0119 dla pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy mog\u0105 nie by\u0107 zaakceptowani przez inne misje, kt\u00f3rych przygotowanie nie zawiera\u0142o uniwersyteckiego szkolenia, by\u0142o cz\u0119\u015bci\u0105 ich planu. Nikt te\u017c nie mia\u0142 by\u0107 proszony do wst\u0105pienia w szeregi Wewn\u0119trznej Misji. Je\u017celi Pan \u017cniw chcia\u0142 ich mie\u0107 na konkretnym terenie, to w\u0142o\u017cy w ich serca ofiarowanie samego siebie. W taki sam spos\u00f3b, nie by\u0142o \u017cadnych apeli o pieni\u0105dze. Je\u017celi Misja b\u0119dzie mog\u0142a by\u0107 utrzymywana w odpowiedzi na modlitw\u0119, bez list ofiarodawc\u00f3w lub zabiegania o jakiekolwiek fundusze, mo\u017ce rozwija\u0107 si\u0119 pomi\u0119dzy innymi starszymi towarzystwami bez niebezpiecze\u0144stwa innego ukierunkowania funduszy z tradycyjnych kana\u0142\u00f3w. Mog\u0142oby to by\u0107 nawet pomocne przez skierowanie uwagi na Wielkiego Czyniciela i dostarczenia i lustracji przez podkre\u015blenie zasady, \u017ce B\u00f3g i tylko B\u00f3g jest wystarczaj\u0105cy dla Swojej pracy. Co do reszty spraw, to zadowala\u0142y ich niewielkie potrzeby w sposobie organizacji. Cudowne by\u0142o to, w jaki spos\u00f3b zosta\u0142o dane zaopatrzenie na prac\u0119, kt\u00f3ra odbywa\u0142a si\u0119 w kraju. Pragnienie zaj\u0119cia si\u0119 t\u0105 ci\u0119\u017ck\u0105 prac\u0105 zosta\u0142o w\u0142o\u017cone w serca pa\u0144stwa Berger z Saint Hill. Troszczyli si\u0119 o ni\u0105, niemal tak bardzo, jak pa\u0144stwo Taylor. Modlili si\u0119 o ni\u0105 i \u017cyli dla niej z jednakowym po\u015bwi\u0119ceniem, zamieniwszy sw\u00f3j pi\u0119kny dom w centrum dla wszystkich spraw Misji.
\n„Kiedy zdecydowa\u0142em si\u0119 wyruszy\u0107 (m\u00f3wi\u0142 pan Taylor w zwi\u0105zku z tym), pan Berger podj\u0105\u0142 si\u0119 reprezentowa\u0107 nas w kraju. Ta rzecz rozwija\u0142a si\u0119 stopniowo. Jeste\u015bmy sobie bardzo bliscy. Misja otrzyma\u0142a swoj\u0105 nazw\u0119 w jego pokoju. Ani nikt z nas o nic nie prosi\u0142, ani nie wyznacza\u0142 drugiego – to tak po prostu ju\u017c by\u0142o”.
\nIstota duchowych zasad omawiana z kandydatami, by\u0142a jasno pojmowana jako podstawa Misji. Kilka prostych spotka\u0144 zosta\u0142o uzgodnionych w towarzystwie pana Bergera i to by\u0142o wszystko.
\n„Wyruszyli\u015bmy jako Bo\u017ce dzieci, pod przewodnictwem Boga (w prosty spos\u00f3b stwierdzi\u0142 pan Taylor), aby wykona\u0107 Bo\u017c\u0105 prac\u0119, b\u0119d\u0105c zale\u017cnym od Niego w sprawie zaopatrzenia, Mieli\u015bmy nosi\u0107 chi\u0144ski ubi\u00f3r i wyruszy\u0107 w g\u0142\u0105b kraju. Mia\u0142em by\u0107 przyw\u00f3dc\u0105 w Chinach… Nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci, co do tego, kto mia\u0142 wyznacza\u0107 istotne punkty”.
\nW ten sam spos\u00f3b pan Berger by\u0142 odpowiedzialny w kraju. Mia\u0142 korespondowa\u0107 z kandydatami, przyjmowa\u0107 i wysy\u0142a\u0107 datki, publikowa\u0107 okoliczno\u015bciow\u0105 gazetk\u0119 z zas\u0142yszanymi relacjami. Wysy\u0142a\u0107 odpowiednie wsparcie na tyle na ile b\u0119d\u0105 pozwala\u0107 fundusze i strzec si\u0119 d\u0142ug\u00f3w. To ostatnie by\u0142o najg\u0142\u00f3wniejsz\u0105 zasad\u0105, kt\u00f3ra dotyczy\u0142a wszystkich spraw.
\n„Jest rzeczywi\u015bcie \u0142atw\u0105 rzecz\u0105 (wskazywa\u0142 pan Taylor) dla Boga dawa\u0107 wcze\u015bniej i o wiele bardziej woli tak dawa\u0107. Jest zbyt m\u0105dry, aby pozwoli\u0107 \u017ceby Jego zamiary dozna\u0142y przeszkody z powodu braku ma\u0142ych pieni\u0119dzy. Jednak pieni\u0105dze otrzymywane w nieduchowy spos\u00f3b s\u0105 z pewno\u015bci\u0105 przeszkod\u0105 w b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie”.
\nBy\u0142o du\u017co problem\u00f3w i wiele z nich mog\u0142o rozwi\u0105za\u0107 jedynie do\u015bwiadczenie i cz\u0119sto nasuwa si\u0119 na my\u015bl jako ilustracja przyk\u0142ad pana Bergera. By\u0142 on cz\u0142owiekiem interes\u00f3w, wytw\u00f3rc\u0105 krochmalu. Wiedzia\u0142, \u017ce tak jak drzewa w jego posiad\u0142o\u015bci, \u017cywa rzecz te\u017c uro\u015bnie.
\n„Oczekujesz a\u017c uro\u015bnie drzewo (powiedzia\u0142 w zwi\u0105zku z tym), zanim si\u0119 tak stanie jest co\u015b na kszta\u0142t patyka. Na pocz\u0105tek masz tylko wiotki pie\u0144, z kilkoma li\u015bciami lub ga\u0142\u0119ziami. Potem pojawiaj\u0105 si\u0119 ma\u0142e odro\u015bla. W ko\u0144cu mog\u0105 si\u0119 sta\u0107 wielkimi konarami wszystkie, jak oddzielne drzewa. To jednak potrzebuje czasu i wymaga cierpliwo\u015bci. Tam znajduje si\u0119 \u017cycie i b\u0119dzie rozwija\u0107 si\u0119 wed\u0142ug swego porz\u0105dku”.
\nNie mo\u017cemy teraz rozwodzi\u0107 si\u0119 tu nad wieloma odpowiedziami na modlitw\u0119 w czasie, gdy pierwsza grupa przygotowywa\u0142a si\u0119 do wyp\u0142yni\u0119cia. Jednak\u017ce jak wspania\u0142e one by\u0142y! Tak cudownie, \u017ce do okoliczno\u015bciowej gazetki musia\u0142 by\u0107 do\u0142\u0105czony za\u0142\u0105cznik m\u00f3wi\u0105cy, \u017ce ca\u0142\u0105 sum\u0119, jak\u0105 potrzebowali na podr\u00f3\u017c i wyposa\u017cenie, mieli ju\u017c w swoim r\u0119ku. Ale za tymi do\u015bwiadczeniami kry\u0142a si\u0119 codzienna godzina modlitwy w domu pana Taylora, a tak\u017ce cotygodniowe zgromadzenie w Sain Hill, w szczeg\u00f3lne dni na modlitw\u0119 i post. Wszystko to oznacza\u0142o, bardzo bliskie i szcz\u0119\u015bliwe chodzenie z Bogiem. Ludzka nico\u015b\u0107 i Boska wystarczalno\u015b\u0107, jedno tak samo rzeczywiste jak i drugie. Ta \u015bwiadomo\u015b\u0107 charakteryzowa\u0142a na ulicy Coborn atmosfer\u0119 w tych ostatnich dniach przed odjazdem. Przyjaciele nie mogli przyj\u015b\u0107 i odej\u015b\u0107 nie odczuwszy tego. Ostatnie zgromadzenie modlitewne odbywa\u0142o si\u0119 po\u015br\u00f3d paczek i tobo\u0142k\u00f3w. Ludzie zape\u0142nili pok\u00f3j i klatk\u0119 schodow\u0105, siedz\u0105c na tym, co mieli pod r\u0119k\u0105. Na \u015bcianie ci\u0105gle wisia\u0142a mapa, a na stole le\u017ca\u0142a otwarta Biblia. „Naszym wielkim pragnieniem i celem (pan Taylor pisa\u0142 o nowej misji) jest zaszczepienie zasady krzy\u017ca w dwunastu dot\u0105d nie zaj\u0119tych prowincjach Chin, i w Chi\u0144skim Turkmenistanie”.
\n„Szale\u0144cza sprawa” – rzekli ci, kt\u00f3rzy zobaczyli jedynie trudno\u015bci. „Nadludzkie zadanie” – wzdychali inni, kt\u00f3rzy \u017cyczyli im dobrze. A wielu z ich przyjaci\u00f3\u0142 potrafi\u0142o nie okaza\u0107 niczego innego za wyj\u0105tkiem zaniepokojenia.
\n„B\u0119dziecie zapomniani” – martwili si\u0119 niekt\u00f3rzy.
\n„Bez Komitetu lub organizacji, zostaniecie straceni z widoku opinii publicznej, w tym dalekim kraju. W dzisiejszych czasach jest wiele potrzeb. W nied\u0142ugim czasie mo\u017cecie znale\u017a\u0107 si\u0119 nawet bez niezb\u0119dnych \u015brodk\u00f3w do \u017cycia”.
\n„Zabieram moje dzieci ze sob\u0105” – brzmia\u0142a cicha odpowied\u017a. I chc\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce nie jest trudno pami\u0119ta\u0107, \u017ce potrzebuj\u0105 rano \u015bniadania, obiadu w po\u0142udnie i kolacji wieczorem. Zaiste nie mog\u0119 zapomnie\u0107 o tym nawet gdybym pr\u00f3bowa\u0142. I stwierdzi\u0142em, \u017ce nie mo\u017cliwe jest mniemanie, \u017ce nasz Niebieski Ojciec jest mniej czu\u0142y i pami\u0119taj\u0105cy o swoich dzieciach ni\u017c ja, biedny ziemski ojciec. Nie On nie zapomni nas!”<\/p>\n
Rozdzia\u0142 12<\/p>\n
Duchowe przynaglenie<\/p>\n
Ludzie umieraj\u0105 w ciemno\u015bci u twego boku
\nBez nadziei krzepi\u0105cej w pr\u00f3bie
\nChwy\u0107 pochodni\u0119 i machaj szeroko
\nPochodni\u0119, co roz\u015bwietli najg\u0119stszy mrok<\/p>\n
To, \u017ce podtrzymuj\u0105ca moc kry\u0142a si\u0119 za pierwszymi pracownikami nowej misji, bardzo wyra\u017anie wida\u0107 z zapisu nast\u0119pnych kilku lat. Czytaj\u0105cy nie mo\u017ce si\u0119 oprze\u0107 wp\u0142ywowi tego ducha przynaglenia, jaki ich charakteryzowa\u0142. Wielkie podw\u00f3jne przynaglenie, kt\u00f3re prowadzi\u0142o ich poprzez wszelkiego rodzaju trudno\u015bci i do\u015bwiadczenia. By\u0142o to przynaglenie mi\u0142o\u015bci do Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3re sprawia\u0142o, \u017ce chlubili si\u0119 z przywileju znania Go, w spo\u0142eczno\u015bci Jego cierpie\u0144, w nowy i g\u0142\u0119bszy spos\u00f3b. By\u0142o w nich przynaglenie Jego przymuszaj\u0105cej mi\u0142o\u015bci za duszami gin\u0105cych ludzi, kt\u00f3rzy ich otaczali. Mo\u017ce to wydawa\u0107 si\u0119 czym\u015b staro\u015bwieckim w tych dniach i m\u00f3wienie o duszach, gin\u0105cych duszach potrzebuj\u0105cych zbawienia, lecz teologia Jana 3,16 jest pobudzaj\u0105c\u0105 moc\u0105, kt\u00f3ra wykonuje si\u0119 w i przez wierz\u0105cych, kt\u00f3rej ca\u0142a m\u0105dro\u015b\u0107 i zasoby \u015bwiata nie mog\u0105 dor\u00f3wna\u0107.
\n„B\u00f3g tak umi\u0142owa\u0142 \u015bwiat,,, \u017ce da\u0142 jednorodzonego Syna, aby ka\u017cdy, kto we\u0144 wierzy nie zgin\u0105\u0142, lecz mia\u0142 \u017cycie wieczne”.
\nMo\u017cemy w tych dniach mie\u0107 wiele bogactw, lepsze wykszta\u0142cenie, wi\u0119ksz\u0105 wygod\u0119 w podr\u00f3\u017cowaniu i w naszym otoczeniu, nawet jako misjonarze. Ale czy mamy ducha przynaglenia, g\u0142\u0119bokie wewn\u0119trzne przekonania, kt\u00f3re porusza\u0142y tymi, kt\u00f3rzy byli przed nami. Czy mamy t\u0105 sam\u0105 gor\u0105c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do Pana Jezusa Chrystusa? Je\u017celi tego brakuje, to jest to strata, kt\u00f3rej nic nie mo\u017ce zrekompensowa\u0107.<\/p>\n
*******************<\/p>\n
Przez ciemne, niebieskie morze przez niezmierzone morze
\nMa\u0142a grupka wyruszy\u0142a w s\u0142u\u017cbie swojego Boga
\nBezludne przestrzenie wodne przemierzaj\u0105 by g\u0142osi\u0107
\nW dalekim kraju Sinim
\nImmanuela Zbawiciela Imi\u0119
\nUs\u0142yszeli z Dalekiego Wschodu g\u0142os krwi ich braci
\nMilion, co miesi\u0105c umiera w Chinach, umiera bez Chrystusa
\n\u017badnej pr\u00f3cz Boga nie maj\u0105 pomocy
\nJedynie na r\u0119ce swego Boga patrz\u0105
\nOczekuj\u0105c zaspokojenia swych potrzeb w dalekim kraju
\nPe\u0142ni\u0105 \u015bwiata jest Jego „wszelka moc”
\nNa ziemi i na niebie
\nS\u0105 mocni, cho\u0107 s\u0142abi, bogaci, cho\u0107 biedni
\nW obietnicy, kt\u00f3r\u0105 On da\u0142
\nTo wystarczy, \u017ce s\u0142ysz\u0105 wo\u0142anie
\ng\u0142osu krwi swych braci
\nMilion, co miesi\u0105c w Chinach umiera bez Boga<\/p>\n
*****************<\/p>\n
Cztery miesi\u0105ce podr\u00f3\u017cy na \u017caglowcu o wyporno\u015bci mniej ni\u017c osiem ton, by\u0142o nie ma\u0142ym przedsi\u0119wzi\u0119ciem dla grupy szesnastu misjonarzy i czworga ma\u0142ych dzieci. Wcze\u015bniej jednak wiele si\u0119 modlono, nie tylko o bezpiecze\u0144stwo, ale i o za\u0142og\u0119, aby B\u00f3g zechcia\u0142 pob\u0142ogos\u0142awi\u0107 ich swoim S\u0142owem. Jeden dzie\u0144 zosta\u0142 po\u015bwi\u0119cony na uporz\u0105dkowanie rzeczy w kabinach, a potem zacz\u0119\u0142a si\u0119 nauka chi\u0144skiego. Pan Taylor uczy\u0142 rano, a pani Taylor po po\u0142udniu. By\u0142y chwile, gdy wszyscy studenci byli powaleni chorob\u0105 morsk\u0105 i nauczyciele musieli przej\u0105\u0107 obowi\u0105zki steward\u00f3w. Ale byli oni dobrymi \u017ceglarzami i najm\u0142odsi z nich wkr\u00f3tce przyzwyczaili si\u0119 do morza. Jak\u017ce oni byli m\u0142odzi! Ich przyw\u00f3dca w wieku trzydziestu czterech lat, by\u0142 seniorem w tej grupie. Przebywaj\u0105c z sob\u0105 tak blisko, na tym ma\u0142ym \u017caglowcu, by\u0142 wypr\u00f3bowywany ich charakter. Za\u0142oga \u0142atwo mog\u0142a zobaczy\u0107 na ile pasa\u017cerowie doro\u015bli do swojego zawodu. Nie ma potrzeby m\u00f3wi\u0107, \u017ce bacznie obserwowali ich prac\u0119 i godziny wypoczynku, robi\u0105c wszystko, co mogli, aby uprzyjemni\u0107 czas na statku wsp\u00f3\u0142towarzyszom, misjonarze modlili si\u0119 i pos\u0142ugiwali. Potem ju\u017c i sami \u017ceglarze prosili o spotkania i zacz\u0119\u0142a si\u0119 Bo\u017ca praca, kt\u00f3rej rezultatem by\u0142o nawr\u00f3cenie wi\u0119kszej cz\u0119\u015bci za\u0142ogi. Kiedy kto\u015b przeczyta listy pisane w tym czasie, zobaczy wspania\u0142y zapis tego, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Bardzo wyra\u017anie wida\u0107 w nich, \u017ce pionierzy Misji nie \u017cyli dla niczego innego jak tylko po to, aby zdobywa\u0107 dusze dla Chrystusa. Nie byli nieomylni i mo\u017cna przeczyta\u0107 o b\u0142\u0119dach, kt\u00f3re sta\u0142y na przeszkodzie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwu. Lecz nie by\u0142y one obierane jako w\u0142a\u015bciwy kierunek. By\u0142y one rozpoznawane i wyznawane ze szczero\u015bci\u0105, kt\u00f3ra odnawia spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Panem.
\nNast\u0119pnie nie b\u0119d\u0105c w stanie zburzy\u0107 u\u017cyteczno\u015bci grupy, zdawa\u0142o si\u0119 jak gdyby, wielki przeciwnik „Ksi\u0105\u017c\u0119 mocy w powietrzu”, postanowi\u0142 pos\u0142a\u0107 ich, statek i wszystko, co tam by\u0142o, na dno. To cud, \u017ce osi\u0105gn\u0119li swoje przeznaczenie, gdy\u017c przez ca\u0142\u0105 drog\u0119 poprzez morze Chi\u0144skie byli atakowani przez sztorm i burz\u0119. Przez 15 dni byli poddani naporowi jednego tajfunu za drugim, a\u017c niemal ulegli rozbiciu.
\n„Widok by\u0142 prawdziwie przera\u017caj\u0105cy (pisa\u0142 Taylor dwana\u015bcie dni po tym do\u015bwiadczeniu). Ko\u0142ysz\u0105c si\u0119 straszliwie, maszty i zwisaj\u0105ce w d\u00f3\u0142 reje, rozrywa\u0142y nasz jedyny \u017cagiel i uderza\u0142y jak taran w grotrej\u0119. Pok\u0142ad od dziobu do rufy prawie ca\u0142kowicie by\u0142 zalany falami morza. Szum wody, d\u017awi\u0119k \u0142a\u0144cuch\u00f3w, walenie zwisaj\u0105cych maszt\u00f3w i rej, ostry d\u017awi\u0119k rozdzielanych \u017cagli, sprawia\u0142y, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 \u017cadnego polecenia, jakie mog\u0142o by\u0107 wydane”.
\nCztery dni po tym, niebezpiecze\u0144stwo tylko wzros\u0142o i statek szybko nabiera\u0142 wody. Piece wygas\u0142y i ugotowanie czegokolwiek by\u0142o niemo\u017cliwe. Przez jaki\u015b czas nie by\u0142o dost\u0119pne picie, a kobiety na r\u00f3wni z m\u0119\u017cczyznami pracowa\u0142y przy pompach. Ale w tym wszystkim modlitwy tak cudownie zosta\u0142y wys\u0142uchane, \u017ce nikt nie straci\u0142 \u017cycia i nikt nie dozna\u0142 powa\u017cnych obra\u017ce\u0144. Zachowana w pokoju, kt\u00f3ry przechodzi zrozumienie, nawet matka niespokojna o swoje dzieci mog\u0142a, jak napisa\u0142a: „Wej\u015b\u0107 w do\u015bwiadczenie Habakuka, jak nigdy przedtem – „jednak ja b\u0119d\u0119 radowa\u0107 si\u0119 w Panu, b\u0119d\u0119 radowa\u0107 si\u0119 w Bogu mojego zbawienia”.
\nNie mniej cudowne by\u0142y odpowiedzi na modlitwy, kiedy grupa wyruszy\u0142a z Szanghaju, wszyscy w Chi\u0144skich ubiorach, aby szuka\u0107 domu w g\u0142\u0119bi kraju. Podr\u00f3\u017cowali w \u0142odziach mieszkalnych, gdzie kobiety i dzieci mog\u0142y znale\u017a\u0107 schronienie przed ciekawskim t\u0142umem. P\u0142yn\u0119li tak z miasta do miasta, aby znale\u017a\u0107 jakie\u015b miejsce, gdzie m\u0142odzi ludzie mieliby zamieszka\u0107. Jednak tylko rozczarowanie czeka\u0142o na nich. Raz za razem, kiedy wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce ju\u017c si\u0119 uda\u0142o, negocjacje zatrzymywa\u0142y si\u0119 i musieli pod\u0105\u017ca\u0107 dalej w zbitej grupie w stron\u0119 Hangchow. Dwie lub trzy rodziny misjonarskie ju\u017c mieszka\u0142y w tym mie\u015bcie. Lecz zar\u00f3wno dla nich, jak i ich nowoprzyby\u0142ych, przybycie tak du\u017cej grupy mog\u0142o oznacza\u0107 powa\u017cne niebezpiecze\u0144stwo, gdy\u017c taka ilo\u015b\u0107 ludzi mog\u0142a wzbudzi\u0107 opozycj\u0119. C\u00f3\u017c jednak mieli robi\u0107? Ju\u017c by\u0142a p\u00f3\u017ana jesie\u0144, a noce na \u0142odzi przenikliwie zimne. Kilka os\u00f3b z grupy by\u0142o bardziej lub mniej chorych, a ludzie z \u0142odzi, zbierali si\u0119 do powrotu na zim\u0119 do domu. Nigdy wcze\u015bniej, tak bardzo pan Taylor nie zdawa\u0142 sobie sprawy z odpowiedzialno\u015bci jak\u0105 ma, jak wtedy, gdy postawiwszy \u0142odzie na spokojnym miejscu, na zewn\u0105trz miasta wyruszy\u0142, aby poszukiwa\u0107 miejsca do zamieszkania, kt\u00f3rego potrzeba by\u0142a tak nagl\u0105ca. Pani Taylor tak samo wyra\u017anie odczuwa\u0142a sytuacj\u0119, kiedy z cich\u0105 ufn\u0105 wiar\u0105 zgromadzi\u0142a m\u0142odszych misjonarzy na modlitwie, m\u00f3wi\u0105c im o pocieszeniu, jakiego dozna\u0142a przez psalm. Kiedy oddawa\u0142a si\u0119 tego poranka regularnemu czytaniu, przeczyta\u0142a: „Kt\u00f3\u017c zaprowadzi mnie do domu? Czy\u017c nie to ty, o Bo\u017ce… Daj nam pomoc w do\u015bwiadczeniu, gdy\u017c daremna jest pomoc cz\u0142owieka”. Teraz czytali to razem, modlitwa, kt\u00f3ra za tym posz\u0142a, zamieni\u0142a godzin\u0119 bolesnego oczekiwania na spo\u0142eczno\u015b\u0107, kt\u00f3ra mia\u0142a by\u0107 d\u0142ugo pami\u0119tana.
\nCzy to g\u0142os pana Taylora poruszy\u0142 ludzi \u0142odzi na zewn\u0105trz? Czy\u017cby tak szybko wr\u00f3ci\u0142? Jakie wie\u015bci przyni\u00f3s\u0142? „Zanim zawo\u0142aj\u0105, ja odpowiem, kiedy jeszcze m\u00f3wi\u0105, ja wys\u0142ucham”. Tak, wszystko by\u0142o w porz\u0105dku. Dom by\u0142 przygotowany i czeka\u0142 na nich. Jeden z misjonarzy z Hangchow by\u0142 nieobecny przez tydzie\u0144 i zostawi\u0142 wiadomo\u015b\u0107 dla pana Taylora, \u017ce jego dom, wygodnie urz\u0105dzony by\u0142 do dyspozycji grupy pana Taylora. Usytuowany by\u0142 przy cichej ulicy i mo\u017cna by\u0142o do niego podp\u0142yn\u0105\u0107 niepostrze\u017cenie \u0142odzi\u0105. Tej nocy utrudzeni i wdzi\u0119czni podr\u00f3\u017cnicy, odpoczywali w wielkim mie\u015bcie. W ci\u0105gu nast\u0119pnych kilku dni, pomimo r\u00f3\u017cnych zwyk\u0142ych trudno\u015bci, panu Taylorowi, udawa\u0142o si\u0119 znale\u017a\u0107 dla nich dom – rozleg\u0142y, pe\u0142ny kr\u0119tych korytarzy. Dawniej rezydencja mandaryna, a teraz z biegiem czasu, sta\u0142 si\u0119 zwyk\u0142\u0105 „kr\u00f3likarni\u0105”, zajmowan\u0105 przez wiele rodzin. Jednak dobrze nadawa\u0142 si\u0119 do adaptacji i jako, \u017ce nowi w\u0142a\u015bciciele mieli tylko cz\u0119\u015b\u0107 posesji, mogli zacz\u0105\u0107 prac\u0119 misyjn\u0105 wewn\u0105trz swojego budynku, nie przyci\u0105gaj\u0105c zbyt wiele uwagi. Nie potrzeba wielu s\u0142\u00f3w by mi\u0142uj\u0105ce serce otworzy\u0142o si\u0119 i pani Fulding, najm\u0142odszej z grupy ju\u017c uda\u0142o si\u0119 by\u0107 zrozumian\u0105 przez kobiety.
\n„Uda\u0142o nam si\u0119 dosta\u0107 nieco mniej wygodny dom (pisa\u0142a w \u015brodku grudnia), chocia\u017c ci\u0105gle jest tu wiele do zrobienia. Pan Taylor i m\u0142odzi ludzie wymy\u015blili papierowe sufity, zawieszane na drewnianych ramach, kt\u00f3re troch\u0119 zatrzymaj\u0105 ziemne powietrze, gdy\u017c domy pi\u0119trowe maj\u0105 takie sufity, jakie mo\u017cecie znale\u017a\u0107 w kaplicach, w kraju. Przygotowali tak\u017ce \u015bcianki dzia\u0142owe pomi\u0119dzy pokojami. Oczywi\u015bcie jeste\u015bmy zak\u0142opotani, ale idziemy naprz\u00f3d i mam nadziej\u0119, \u017ce pewnego dnia dom b\u0119dzie zasiedlony.
\nMieszka\u0144cy maj\u0105 si\u0119 wprowadzi\u0107 w nast\u0119pnym tygodniu. Zajm\u0105 g\u0142\u00f3wnie parter. Jestem tak zadowolona, \u017ce s\u0105 tu chi\u0144scy mieszka\u0144cy, gdy\u017c wielu z nich przychodzi na chi\u0144skie modlitwy i uwa\u017cnie s\u0142ucha. Jeszcze nie mogli\u015bmy odwiedzi\u0107 ludzi na zewn\u0105trz… lecz czytam i rozmawiam z tymi kobietami i wydaje mi si\u0119, \u017ce lubi\u0105 to. Co do jednej kobiety \u017cywi\u0119 wielk\u0105 nadziej\u0119”. Przed Bo\u017cym narodzeniem pi\u0119\u0107dziesi\u0105t os\u00f3b by\u0142o uwa\u017cnymi s\u0142uchaczami na niedzielnych nabo\u017ce\u0144stwach, a pan Taylor wykona\u0142 przynajmniej jedn\u0105 ewangelizacyjn\u0105 podr\u00f3\u017c. W s\u0105siednim mie\u015bcie Siaoshan on i pan Meadows znale\u017ali doskona\u0142e mo\u017cliwo\u015bci do g\u0142oszenia ewangelii. Uda\u0142o im si\u0119 wynaj\u0105\u0107 ma\u0142y dom, z zamiarem osiedlenia nowoprzyby\u0142ych, tak szybko, jak to tylko by\u0142o mo\u017cliwe. Jego listy do pana Bergera ukazuj\u0105, jak stawiali czo\u0142a swemu wielkiemu zadaniu.
\n„Ucieszysz si\u0119, gdy dowiesz si\u0119, \u017ce u\u0142atwienia w przesy\u0142aniu list\u00f3w i przekazywaniu pieni\u0119dzy przez tutejsz\u0105 poczt\u0119, s\u0105 znaczne. Nie s\u0105dz\u0119 \u017ceby by\u0142y jakiekolwiek trudno\u015bci w przesy\u0142aniu pieni\u0119dzy do kt\u00f3rej\u015b z prowincji cesarstwa, kt\u00f3rych nie da\u0142oby si\u0119 pokona\u0107. W ten sam spos\u00f3b mog\u0105 by\u0107 przesy\u0142ane listy do najodleglejszych zak\u0105tk\u00f3w, do port\u00f3w. Taka komunikacja jest powolna i mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 raczej kosztown\u0105, lecz jest w miar\u0119 pewn\u0105. W taki oto spos\u00f3b widzimy przed nami drog\u0119, jaka otwiera si\u0119 do pracy w g\u0142\u0119bi kraju.
\nJest dosy\u0107 zimno (4 grudzie\u0144) na to, aby mieszka\u0107 w domu bez sufit\u00f3w i z kilkoma \u015bcianami i oknami. Jest szpara w \u015bcianie sze\u015b\u0107 st\u00f3p na dziewi\u0119\u0107, zakryta papierem, zatem przewiew powietrza jest wyra\u017anie swobodny. Ma\u0142o jednak zwracamy uwag\u0119 na te rzeczy. Wok\u00f3\u0142 nas s\u0105 biedne, ciemne, poga\u0144skie du\u017ce miasta bez ani jednego misjonarza, ludne miasteczka bez misjonarza, wiosek bez liku, wszystkie bez \u015brodk\u00f3w \u0142aski. Niepokoi mnie stan umys\u0142u, kt\u00f3ry zapomnia\u0142by ich lub skaza\u0142 na \u015bmier\u0107, z obawy przed odrobin\u0105 niewygody. Niech B\u00f3g sprawi, aby\u015bmy byli wierni Jemu i Jego pracy” W mi\u0119dzyczasie jego r\u0119ce by\u0142y wi\u0119cej ni\u017c pe\u0142ne pracy w Hangchow. Wraz z Chi\u0144skim Nowym Rokiem, pacjenci zape\u0142niali przychodnie, a\u017c do dwustu dziennie. Podobna liczba ucz\u0119szcza\u0142a na niedzielne nabo\u017ce\u0144stwa. Kiedy przyby\u0142y pierwsze posi\u0142ki z kraju, na pocz\u0105tku 1867r., pan Taylor by\u0142 zbyt zaj\u0119ty, aby spotka\u0107 si\u0119 kimkolwiek z nich przed wieczorem. Sta\u0142 w tym czasie na stole, g\u0142osz\u0105c do t\u0142umu pacjent\u00f3w na podw\u00f3rzu i m\u00f3g\u0142 wykrzykn\u0105\u0107 serdeczne powitanie, kiedy grupa nowoprzyby\u0142ych wchodzi\u0142a prowadzona przez pana Meadowsa. Nowoprzybyli byli bardzo zadowoleni ze stanu rzeczy i nied\u0142ugo po tym John Mc Carthy znalaz\u0142 si\u0119 u boku pana Taylora, aby wkr\u00f3tce sta\u0107 si\u0119 jego g\u0142\u00f3wnym pomocnikiem w medycznej pracy. By\u0142y to dni, kiedy po\u015br\u00f3d ekstremalnych trudno\u015bci, jego wsp\u00f3\u0142pracownicy mieli sposobno\u015b\u0107, aby mie\u0107 blisk\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z przyw\u00f3dc\u0105, kt\u00f3rego mi\u0142owali, a kt\u00f3ry uosabia\u0142 tak bardzo ich idea\u0142y.
\n„My\u015bl\u0119 o nim jak gdybym zawsze go zna\u0142 (pisa\u0142 Mc Carthy z zachodnich Chin 38 lat p\u00f3\u017aniej). \u0141agodny, kochaj\u0105cy, my\u015bl\u0105cy o ka\u017cdym za wyj\u0105tkiem siebie. Wsz\u0119dzie gdzie poszed\u0142 by\u0142 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem, posileniem i pociech\u0105 dla ka\u017cdego, z kim si\u0119 zetkn\u0105\u0142… ci\u0105g\u0142y wz\u00f3r tego wszystkiego czym misjonarz by\u0107 powinien”.
\nByli jednak i tacy w tych wczesnych dniach, kt\u00f3rzy z powodu niepowodze\u0144 w swoim duchowym \u017cyciu, stali si\u0119 krytykanccy wobec wszystkich, kt\u00f3rzy byli wok\u00f3\u0142 nich. Duch, kt\u00f3ry spowodowa\u0142 k\u0142opoty w podr\u00f3\u017cy, by\u0142 ci\u0105gle widoczny i pani Taylor, nie mniej ni\u017c jej m\u0105\u017c cierpia\u0142a z powodu tych obm\u00f3w. Jednak dopiero miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej wspomnia\u0142a o tej sprawie pisz\u0105c do pani Berger. Te k\u0142opoty tak bardzo pragn\u0119li pokona\u0107 przez mi\u0142o\u015b\u0107 i cierpliwo\u015b\u0107. To w odpowiedzi na pytania z Saint Hill, w ko\u0144cu napisa\u0142a:
\n„Bardzo m\u00f3dl si\u0119 za nas, gdy\u017c potrzebujemy Bo\u017cej, strzeg\u0105cej mocy w obecnym czasie. Wyruszyli\u015bmy, aby walczy\u0107 z szatanem w jego warowniach i on nie pozostawi nas samych. Jak\u0105\u017c g\u0142upot\u0119 by\u015bmy pope\u0142nili gdyby\u015bmy byli tu, w naszej w\u0142asnej mocy. Lecz wi\u0119kszy jest ten, kt\u00f3ry jest po naszej stronie, ni\u017c wszyscy ci, kt\u00f3rzy s\u0105 przeciwko nam… Jest mi bardzo przykro, kiedy widz\u0119 sian\u0105 niezgod\u0119 pomi\u0119dzy siostrami z naszej grupy i jest to jedna z tych z\u0142ych rzeczy, kt\u00f3rej si\u0119 teraz obawiam… Jaki obr\u00f3t we\u017amie sprawa N, trudno mi powiedzie\u0107. Ale jedno wiem „Nadzieja Izraela nie opu\u015bci nas”. Niemal jeste\u015bmy kuszeni, aby zapyta\u0107:, „Dlaczego N pozwolono wyruszy\u0107?” By\u0107 mo\u017ce, dlatego, aby nasza Misja mog\u0142a by\u0107 ca\u0142kowicie utrwalona na w\u0142a\u015bciwych podstawach na pocz\u0105tku swojej historii”.
\nJeszcze innego rodzaju smutki zosta\u0142y dopuszczone, w miar\u0119 jak lato mia\u0142o si\u0119 ku ko\u0144cowi, aby wypr\u00f3bowa\u0107 wiar\u0119 i wytrwa\u0142o\u015b\u0107. A to wszystko dzia\u0142o si\u0119 w czasie, gdy dusze by\u0142y zbawiane a Ko\u015bci\u00f3\u0142 budowany, kt\u00f3rego liczba do dzisiejszego dnia si\u0119ga 1500 cz\u0142onk\u00f3w. Kiedy odby\u0142 si\u0119 pierwszy chrzest w maju, pani Taylor ponownie napisa\u0142a do pani Berger:
\n„By\u0107 mo\u017ce drogi Pan widzi, \u017ce potrzebujemy smutk\u00f3w, aby by\u0107 zachowanym od pychy z powodu obfitego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, jakie daje nam w naszej pracy”. Lecz ma\u0142o zdawa\u0142a sobie spraw\u0119 z przygniataj\u0105cego osobistego smutku, jaki mia\u0142 przynie\u015b\u0107 gor\u0105cy okres.
\nNajs\u0142odszym i najbystrzejszym z ich wszystkich dzieci by\u0142a ma\u0142a c\u00f3reczka dana im w Ningpo, kt\u00f3ra teraz mia\u0142a osiem lat. Pe\u0142na mi\u0142o\u015bci do Pana Jezusa i do ludzi wok\u00f3\u0142 nich, by\u0142a niema\u0142\u0105 pomoc\u0105 w pracy jak r\u00f3wnie\u017c przy zajmowaniu si\u0119 m\u0142odszymi bra\u0107mi, dla kt\u00f3rych by\u0142a tym wszystkim, czym siostra powinna by\u0107.
\nObok swego umieraj\u0105cego dziecka w starej zrujnowanej \u015bwi\u0105tyni pan Taylor stawi\u0142 czo\u0142a sytuacji, kt\u00f3ra dotkn\u0119\u0142a jego samego i tych, kt\u00f3rych najbardziej kocha\u0142.
\n„Nie by\u0142 to pr\u00f3\u017cny i nierozumny akt (pisa\u0142 do pana Bergera), kiedy znaj\u0105c ten kraj, jego ludzi i klimat z\u0142o\u017cy\u0142em moj\u0105 \u017con\u0119, dzieci i samego siebie na o\u0142tarzu tej s\u0142u\u017cby. I ten, kt\u00f3remu tak niegodnie, ale w prostocie i pobo\u017cnej szczero\u015bci, chcemy s\u0142u\u017cy\u0107 – z pewnym powodzeniem – nie zostawi\u0142 nas i teraz”.
\nDo swojej matki, pani Taylor napisa\u0142 bardziej swobodnie:
\n„Nasza ma\u0142a droga Gracie! Jak\u017ce nam brakuje jej s\u0142odkiego g\u0142osu o poranku, jednego z pierwszych d\u017awi\u0119k\u00f3w, jakie wita\u0142y nas, gdy si\u0119 obudzili\u015bmy, a potem przez ca\u0142y czas a\u017c do wieczora! Kiedy wychodzi\u0142em na spacer mia\u0142em zwyczaj bra\u0107 ze sob\u0105 jej w\u0105t\u0142\u0105 osob\u0119. My\u015bli przychodz\u0105 mi na nowo jak dreszcz agonii. „Czy\u017c to mo\u017cliwe, \u017ce ju\u017c nigdy nie b\u0119d\u0119 czu\u0142 u\u015bcisku tej ma\u0142ej d\u0142oni… nigdy nie zobacz\u0119 b\u0142ysku tych jasnych oczu? A jednak ona nie jest zgubiona. Nie, b\u0119d\u0119 j\u0105 mia\u0142 z powrotem. Jestem wdzi\u0119czny, \u017ce to raczej ona, a nie kt\u00f3re\u015b inne zosta\u0142o zabrane, chocia\u017c ona by\u0142a s\u0142o\u0144cem mego \u017cycia…
\nMy\u015bl\u0119, \u017ce nigdy nie widzia\u0142em niczego, tak doskona\u0142ego, tak pi\u0119knego jak to, co pozosta\u0142o z tego drogiego dziecka. D\u0142ugie jedwabne rz\u0119sy pod pi\u0119knie wygi\u0119tymi brwiami. Nos tak delikatnie wyrze\u017abiony. Usta ma\u0142e i s\u0142odko wyraziste, czysto\u015b\u0107 bia\u0142ych rys\u00f3w… Wszystko wywar\u0142o g\u0142\u0119bokie pi\u0119tno w sercu i w pami\u0119ci. Dalej jej s\u0142odkie chi\u0144skie ubranie i ma\u0142e d\u0142onie z\u0142o\u017cone na jej \u0142onie, trzymaj\u0105ce ma\u0142y kwiatek. Och, to by\u0142a odchodz\u0105ca pi\u0119kno\u015b\u0107 i tak ci\u0119\u017cko zakry\u0107 j\u0105 na zawsze z przed naszego wzroku! M\u00f3dl si\u0119 za nas, czasami wydaje mi si\u0119, \u017ce jestem prawie powalony wewn\u0119trznymi i zewn\u0119trznymi pr\u00f3bami zwi\u0105zanymi z nasz\u0105 prac\u0105. Lecz On rzek\u0142: „Nigdy ci\u0119 nie opuszcz\u0119, ani nie porzuc\u0119” i „Moja moc staje si\u0119 doskona\u0142a w s\u0142abo\u015bci”. I niech tak b\u0119dzie”.
\nW smutku tego opuszczenia, pa\u0144stwo Taylor po\u015bwi\u0119cili si\u0119 na nowo dzie\u0142u dotarcia do wewn\u0119trznych Chin z ewangeli\u0105. Przed ko\u0144cem roku wszystkie miasta prefekturalne w Chekiang, zosta\u0142y odwiedzone. Nanking, w s\u0105siedniej prowincji by\u0142 ju\u017c zaj\u0119ty. Cz\u0142onkowie misji pracowali w centrach odleg\u0142ych o dwadzie\u015bcia cztery dni drogi. Tak\u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 w Hangchow zosta\u0142 dobrze umocniony z Wang Lae-djunem, jako pastorem i kiedy znowu nadesz\u0142a wiosna przyw\u00f3dcy misji mogli opu\u015bci\u0107 to centrum.
\nBy\u0142y to dni, kiedy rzadko, kt\u00f3ra stacja Misyjna w Chinach mog\u0142a by\u0107 otwarta bez nara\u017cenia \u017cycia. Zamieszki by\u0142y tak powszechne, \u017ce wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 cz\u0119\u015bci\u0105 ich dzia\u0142alno\u015bci. By\u0142o wi\u0119c naturaln\u0105 rzecz\u0105, \u017ce pan Taylor do kandydata, kt\u00f3ry straci\u0142 nog\u0119 i m\u00f3g\u0142 porusza\u0107 si\u0119 tylko za pomoc\u0105 kul powiedzia\u0142:, „Lecz c\u00f3\u017c uczynisz w Chinach, kiedy wybuchn\u0105 zamieszki i b\u0119dziesz musia\u0142 ucieka\u0107?” „Nie rozwa\u017ca\u0142em mo\u017cliwo\u015bci ucieczki” – brzmia\u0142a cicha odpowied\u017a – „My\u015bla\u0142em, \u017ce chromy mia\u0142 pochwyci\u0107 ofiar\u0119”. I tak uczyni\u0142 w rzeczywisto\u015bci, kiedy nadszed\u0142 czas i mia\u0142 on przywilej prze\u017cy\u0107 k\u0142opoty, przez, kt\u00f3re ewangelia dotar\u0142a do Wenchow. „Dlaczego nie uciekasz?!” – krzyczeli rebelianci, kt\u00f3rzy okradali go ze wszystkiego zabieraj\u0105c nawet jego kule. „Ucieka\u0107?” – odpowiedzia\u0142 z u\u015bmiechem. „Jak\u017ce cz\u0142owiek mo\u017ce biec maj\u0105c tylko jedn\u0105 nog\u0119? Chcia\u0142bym to wiedzie\u0107”. Rozbrojeni jego odwag\u0105 i przyjaznym nastawieniem, zwyci\u0119\u017cy\u0142a w nich lepsza cz\u0105stka i niewidzialna moc zwyci\u0119\u017cy\u0142a w tym dniu. W tym samym duchu George Duncan, wysoki, spokojny g\u00f3ral uda\u0142 si\u0119 do Nanking, jako pierwszy rezyduj\u0105cy misjonarz. Zadowolony z mieszkania z Grzmi\u0105cej Wie\u017cy, gdy nie m\u00f3g\u0142 zdoby\u0107 \u017cadnego innego mieszkania, dzieli\u0142 otwarty strych ze szczurami i g\u0142\u0119boko brzmi\u0105cym dzwonem, sp\u0119dzaj\u0105c dnie po\u015br\u00f3d t\u0142um\u00f3w, na ulicach i w sklepach herbacianych. Kiedy zacz\u0119\u0142o ubywa\u0107 zapas\u00f3w pieni\u0119dzy, jego chi\u0144ski kucharz, a zarazem jedyny towarzysz, przyszed\u0142 pyta\u0107 – co robi\u0107? Gdy\u017c opuszczenie tego miasta i ma\u0142ego miejsca, kt\u00f3re wynajmowali, prawdopodobnie oznacza\u0142o niemo\u017cliwo\u015b\u0107 powrotu.
\n„Co? – rzek\u0142 misjonarz – dlaczego nie zaufamy Panu czyni\u0105c dobro „A tak b\u0119dziemy mieszka\u0107 w kraju i prawdziwie b\u0119dziemy nasyceni”.
\nMija\u0142y dni, a pan Taylor stwierdzi\u0142, \u017ce nie ma mo\u017cliwo\u015bci, aby dotrze\u0107 do Nanking za pomoc\u0105 tutejszych dr\u00f3g nad kana\u0142ami. W ko\u0144cu niepokoj\u0105c si\u0119 o Ducana, pos\u0142a\u0142 innego brata misjonarza, aby rozwi\u0105za\u0142 sytuacj\u0119. Do tego czasu oszcz\u0119dno\u015bci kucharza, kt\u00f3re on ochotnie odda\u0142 na prac\u0119, sko\u0144czy\u0142y si\u0119 i nie pozosta\u0142 nawet dolar. Duncan wyruszy\u0142 tak, jak zwykle, aby g\u0142osi\u0107, m\u00f3wi\u0105c do swego zaniepokojonego towarzysza: „Po prostu ufajmy Panu i czy\u0144my dobro. Jego obietnica jest nadal taka sama; tak oto b\u0119dziesz mieszka\u0142 w kraju i prawdziwie b\u0119dziesz nasycony”.
\nTego wieczora Rudland zrozumia\u0142, dlaczego wody na wielkim kanale opad\u0142y tak nisko, \u017ce musia\u0142 uko\u0144czy\u0107 podr\u00f3\u017c l\u0105dem. To sprawi\u0142o, \u017ce dotar\u0142 do Nanking kilka dni wcze\u015bniej ni\u017c by\u0142oby to mo\u017cliwe \u0142odzi\u0105. Kiedy przyby\u0142 do domu to stwierdzi\u0142, \u017ce zar\u00f3wno kredens jak i sakiewka by\u0142y puste.
\nPrzemierzaj\u0105c nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 okolice Duncan, g\u0142osi\u0142 przez ca\u0142y dzie\u0144 i wraca\u0142 zm\u0119czony i g\u0142odny, kiedy ku swemu zdziwieniu zobaczy\u0142 swojego chi\u0144skiego pomocnika biegn\u0105cego mu na spotkanie. „Och, panie – wo\u0142a\u0142 bez tchu – wszystko w porz\u0105dku, wszystko w porz\u0105dku. Pan Rudland, pieni\u0105dze, dobra kolacja!” „Czy\u017c nie powiedzia\u0142em ci tego poranka? – Duncan odpowiedzia\u0142 \u0142agodnie k\u0142ad\u0105c r\u0119k\u0119 na jego ramieniu, – \u017ce zawsze jest wszystko w porz\u0105dku, kiedy ufa si\u0119 \u017cywemu Bogu?”
\nAle pan Taylor nie by\u0142 zadowolony z wrzucenia m\u0142odych ludzi w pioniersk\u0105 prace. Nie by\u0142o takich niebezpiecze\u0144stw i trudno\u015bci, kt\u00f3rym pa\u0144stwo Taylor nie byliby gotowi stawi\u0107 czo\u0142a, a wewn\u0119trzne duchowe przynaglenie w ich sercach by\u0142o tak samo mocne jak i u innych w Misji. Nie \u0142atwo by\u0142o opu\u015bci\u0107 Hangchow po szesnastu miesi\u0105cach osiad\u0142ego \u017cycia i pracy. Ko\u015bci\u00f3\u0142 liczy\u0142 ju\u017c pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu ochrzczonych cz\u0142onk\u00f3w, a w stosunku do wielu sympatyk\u00f3w \u017cywiono wielkie nadzieje. Z Wang Lae-djunem jako pastorem, towarzysz\u0105cym panem McCartheyem, z pann\u0105 Faulding opiekuj\u0105c\u0105 si\u0119 kobietami, ta dobra praca mog\u0142a posuwa\u0107 si\u0119 dalej.
\nTam znajdowali si\u0119 samotni pionierzy potrzebuj\u0105cy pomocy i ludzie miast, miasteczek i wiosek, ca\u0142kowicie pozbawieni S\u0142owa \u017bywota. Chocia\u017c oznacza\u0142o to rozbicie ich domu i zabranie dzieci, aby \u017cy\u0142y w \u0142odzi przez jaki\u015b czas, tak jak zobaczyli\u015bmy, wyruszyli na wiosn\u0119 gotowi, aby po\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 z Duncanem w Nanking, lub pozosta\u0107 w jakimkolwiek innym miejscu, kt\u00f3re by otwar\u0142o si\u0119 przed nimi w drodze.
\nPo dw\u00f3ch miesi\u0105cach \u017cycia na \u0142odzi, podr\u00f3\u017cnicy mogli osi\u0105\u015b\u0107 w wielkim mie\u015bcie Yang-chow. Sp\u0119dzili tam u pana Henry Cordona trzy tygodnie. By\u0142 on cz\u0142onkiem Misji, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zaczyna\u0142 prac\u0119 w s\u0142awnym mie\u015bcie Soochow i zbli\u017ca\u0142 si\u0119 do Chinkiang, gdzie \u0142\u0105czy si\u0119 z Wielkim Kana\u0142em pot\u0119\u017cna Jangcy. B\u0119d\u0105c pod wra\u017ceniem wa\u017cno\u015bci tego miejsca, pan Taylor szybko podj\u0105\u0142 rozmowy w sprawie nabycia budynku, kt\u00f3ry w ko\u0144cu otrzyma\u0142. Stwierdziwszy, \u017ce negocjacje prawdopodobnie przed\u0142u\u017c\u0105 si\u0119, kontynuowali swoja podr\u00f3\u017c w poprzek Jangcy i pi\u0119\u0107 mil w g\u00f3r\u0119 p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Wielkiego Kana\u0142u. I tak oto dotarli do s\u0142ynnego miasta, w kt\u00f3rym kiedy\u015b Marco Polo by\u0142 zarz\u0105dc\u0105. Wewn\u0105trz tego miasta otoczonego murami z basztami, \u017cy\u0142o trzysta sze\u015b\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy ludzi bez \u017cadnego \u015bwiadka Chrystusa.
\n„Gdyby\u015b sama nie by\u0142a starym podr\u00f3\u017cnikiem (pani Taylor pisa\u0142a do pani Berger) to s\u0105dzi\u0142abym, \u017ce nie jeste\u015b w stanie zrozumie\u0107 naszych uczu\u0107 ostatniego poniedzia\u0142ku, kiedy zamienili\u015bmy niewygod\u0119 \u0142odzi, gdzie ka\u017cde pomieszczenie podczas ulewy przecieka\u0142o na apartamenty chi\u0144skiego hotelu pierwszej klasy. Takiego miejsca m\u00f3j m\u0105\u017c, kt\u00f3ry jest dobrze zaznajomiony z warunkami zakwaterowania w Chinach, nigdy wcze\u015bniej nie spotka\u0142. A w dodatku ten hotel znajduje si\u0119 w samym centrum miasta Yangchow”.
\nPrzyjazny str\u00f3\u017c i t\u0142umy zainteresowanych by\u0142y dobr\u0105 zapowiedzi\u0105 na samym pocz\u0105tku. A po tym jak pojawi\u0142o si\u0119 przychylne obwieszczenie gubernatora, otrzymali dom, do kt\u00f3rego rodzina przeprowadzi\u0142a si\u0119 w \u015brodku lipca. Upa\u0142 wtedy by\u0142 te\u017c trudny do zniesienia i mieli nadziej\u0119, \u017ce w sierpniu nadejd\u0105 spokojniejsze dni. Jednak nadal przychodzi\u0142o mn\u00f3stwo go\u015bci i pacjent\u00f3w. Zainteresowanie cudzoziemsk\u0105 rodzin\u0105 by\u0142o znaczne w mie\u015bcie, szczeg\u00f3lnie po tym, jak pan Taylor okaza\u0142 si\u0119 zr\u0119cznym lekarzem. Przyjemny g\u0142os i spos\u00f3b bycia pani Taylor przyci\u0105ga\u0142 kobiety i podobnie jak w Hangchow, serca wyda\u0142y si\u0119 by\u0107 otwarte na ewangeli\u0119.
\nWr\u00f3g jednak nie spa\u0142. Nie mog\u0142o by\u0107 tak, aby takie zapuszczenie si\u0119 w g\u0142\u0105b jego terytorium pozosta\u0142o bez wyzwania. „Pi\u015bmienni”, w tym mie\u015bcie zorganizowali spotkania i zdecydowali si\u0119 wywo\u0142a\u0107 zamieszki. W ca\u0142ym mie\u015bcie pojawi\u0142y si\u0119 anonimowe ulotki, przypisuj\u0105ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 buntowniczych przest\u0119pstw cudzoziemcom, w szczeg\u00f3lnie tym, kt\u00f3rych zaj\u0119ciem by\u0142o rozpowszechnianie „religii Jezusa”. Nie trwa\u0142o d\u0142ugo, jak misjonarze zdali sobie spraw\u0119, ze zmiany, jaka zasz\u0142a w postawie ludzi. Przyjacielscy go\u015bcie ust\u0105pili miejsca t\u0142umom pospolitego mot\u0142ochu, kt\u00f3ry gromadzi\u0142 si\u0119 przed drzwiami. \u015awie\u017cy zestaw ulotek tylko dola\u0142 oliwy do ognia. Przez cierpliwo\u015b\u0107 i \u0142agodno\u015b\u0107 raz za razem, zamieszki by\u0142y powstrzymywane. Pan Taylor przez kilka dni rzadko o\u015bmiela\u0142 si\u0119 opuszcza\u0107 wej\u015bcie do posesji i pilnowa\u0142 porz\u0105dek w t\u0142umie.
\nWielka by\u0142a wdzi\u0119czno\u015b\u0107 gospodarza, powi\u0119kszona o przybycie Rudlands\u00f3w i pana Duncana, w chwili, gdy burza zdawa\u0142a si\u0119 cichn\u0105\u0107. Uci\u0105\u017cliwy upa\u0142 sierpnia zosta\u0142 przerwany przez ulewy, kt\u00f3re do ko\u0144ca rozproszy\u0142y t\u0142umy. Ulga jednak trwa\u0142a kr\u00f3tko… Dw\u00f3ch cudzoziemc\u00f3w z Chingkiang, nie nosz\u0105cych chi\u0144skiego ubrania, zaadoptowanego przez misjonarzy, nieprzebrani, lecz maj\u0105cy na sobie nieodpowiednie cudzoziemskie ubranie, przybyli z wizyt\u0105 do Yangchow, powoduj\u0105c niema\u0142\u0105 sensacj\u0119. By\u0142a to zbyt dobra szansa, aby j\u0105 zmarnowa\u0107. „Pi\u015bmienni”, znowu byli zaj\u0119ci. I wkr\u00f3tce, nim go\u015bcie wyjechali, maj\u0105c wra\u017cenie, \u017ce wszystko jest w porz\u0105dku, ju\u017c zacz\u0119\u0142y kr\u0105\u017cy\u0107 wie\u015bci, \u017ce wsz\u0119dzie gin\u0105 dzieci. Co najmniej dwadzie\u015bcia czworo. Tak, wi\u0119c ludzie uwierzyli, \u017ce pad\u0142y ofiar\u0105 nieludzkich cudzoziemc\u00f3w. „Odwagi – pom\u015bcijmy nasze krzywdy! Do ataku! Zniszczy\u0107! Zdob\u0119dziemy wi\u0119cej \u0142upu!”<\/p>\n
***************<\/p>\n
Czterdzie\u015bci osiem godzin p\u00f3\u017aniej w \u0142odzi zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 do Chingkiang, poraniona, cierpi\u0105ca, lecz nieustraszona grupa misjonarzy, dzi\u0119kowa\u0142a Bogu za Jego cudown\u0105 ochron\u0119, podczas burzy morderczych \u017c\u0105dz, kt\u00f3ra nieomal powali\u0142a ich.
\n„Nasz B\u00f3g przeprowadzi\u0142 nas (pani Taylor pisa\u0142a podczas podr\u00f3\u017cy) w tym celu aby\u015bmy od tej pory pe\u0142niej \u017cyli dla Jego chwa\u0142y i uwielbienia. Rzek\u0142abym, \u017ce mieli\u015bmy kolejny tajfun, nie tak d\u0142ugo trwaj\u0105cy, jak ten dos\u0142owny, prawie dwa lata temu, lecz prawie tak samo niebezpieczny dla naszego \u017cycia, a w czasie swego trwania bardziej przera\u017caj\u0105cy. Wierz\u0119, \u017ce B\u00f3g odbierze chwa\u0142\u0119 z tego do\u015bwiadczenia i mam nadziej\u0119, \u017ce to pos\u0142u\u017cy rozpowszechnianiu ewangelii… Twoja w \u017cyj\u0105cym Zbawicielu…”
\n„\u017byj\u0105cy Zbawiciel” – Jak\u017ce ma\u0142o ci, co wywo\u0142ali te zamieszki, rozumieli sekret tego spokoju i si\u0142y! Przestraszony przez co\u015b, czego nie zna\u0142, szalej\u0105cy t\u0142um zosta\u0142 powstrzymywany przed dokonaniem najgorszych gwa\u0142t\u00f3w. \u015amier\u0107, chocia\u017c ci\u0105gle tak bliska, raz za razem by\u0142a oddalana. I zar\u00f3wno pan Taylor wystawiony na ca\u0142\u0105 gwa\u0142towno\u015b\u0107 t\u0142um\u00f3w, kiedy wyruszy\u0142, aby szuka\u0107 pomocy u lokalnych w\u0142adz, jak ci, kt\u00f3rych musia\u0142 pozostawi\u0107, kt\u00f3rzy stawiali czo\u0142a niebezpiecze\u0144stwu ataku i ognia w swoim obl\u0119\u017conym domu, byli jednakowo chronieni przez Niewidoczn\u0105 R\u0119k\u0119.
\nBy\u0142y tam godziny b\u00f3lu i rozpaczy, kiedy matka chroni\u0142a dzieci i kobiety z grupy w g\u00f3rnym pokoju, z kt\u00f3rego w ko\u0144cu zostali wygnani przez ogie\u0144. By\u0142 tam b\u00f3l ojca, kt\u00f3ry z oddali, w pa\u0142acu mandaryna, s\u0142ysza\u0142 ryk t\u0142umu d\u0105\u017c\u0105cego do zniszczenia, a ona zewn\u0119trznie tak spokojna jak gdyby nie by\u0142o \u017cadnego niebezpiecze\u0144stwa, pani Taylor stawia\u0142a czo\u0142a tym strasznym scenom. Przez trze\u017awo\u015b\u0107 swojego umys\u0142u i doskona\u0142\u0105 w\u0142adz\u0119 j\u0119zyka, nie raz uratowa\u0142a \u017cycie. W tym czasie jej serce by\u0142o rozdarte za tymi, kt\u00f3rych mi\u0142owa\u0142a i mog\u0142a nigdy nie zobaczy\u0107.
\nD\u0142ugie i wyczerpuj\u0105ce by\u0142y negocjacje, kt\u00f3re po tym nast\u0105pi\u0142y, zanim dom w Yangchow zosta\u0142 naprawiony, a grupie pozwolono powr\u00f3ci\u0107. Na ich przyj\u0119cie zosta\u0142a przygotowana du\u017ca uroczysto\u015b\u0107 i wdzi\u0119czny przyw\u00f3dca Misji m\u00f3g\u0142 napisa\u0107: „Wynik tego zdarzenia z ca\u0142ym prawdopodobie\u0144stwem u\u0142atwi prac\u0119 wewn\u0105trz kraju. Jednak to rodzinne \u017cycie i przyjazny duch misjonarzy stopniowo usuwa\u0142 uprzedzenia. „Czyny m\u00f3wi\u0105 g\u0142o\u015bniej ni\u017c s\u0142owa”. S\u0105siedzi mieli wiele do my\u015blenia, kiedy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce pani Taylor nie waha\u0142a si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 w stanie, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce pok\u00f3j i cisza s\u0105 najbardziej po\u017c\u0105dane. „I tym razem znowu (pisze do swojej umi\u0142owanej przyjaci\u00f3\u0142ki z Saint Hill), B\u00f3g w\u0142o\u017cy\u0142 pragnienie do mego serca. Gdy\u017c czuj\u0119, \u017ce je\u017celi bezpiecze\u0144stwo mojego dziecka pozwoli na to, to chcia\u0142bym, aby raczej narodzi\u0142o w tym mie\u015bcie, w tym domu, w tym w\u0142a\u015bnie pokoju, bardziej ni\u017c w jakimkolwiek innym miejscu. Nie wy\u0142\u0105czaj\u0105c swojego pi\u0119knego domu, w kt\u00f3rym by\u0142am otoczona tak\u0105 troskliw\u0105 opiek\u0105, i kt\u00f3rego wygody i luksusy umiem doceni\u0107”. Narodziny czwartego syna mog\u0142y sprawi\u0107 jedynie pozytywne wra\u017cenie, tak jak i szybkie wyzdrowienie wszystkich, kt\u00f3rzy zostali poranieni w zamieszkach. Lecz daleko wi\u0119ksz\u0105 rekompensat\u0105 by\u0142o stwierdzenie, \u017ce str\u00f3\u017c, kt\u00f3ry ich na pocz\u0105tku przywita\u0142 w tym mie\u015bcie i dw\u00f3ch innych, kt\u00f3rzy o\u015bmielili si\u0119 by\u0107 ich przyjaci\u00f3\u0142mi w czasie zamieszek, byli teraz wierz\u0105cymi wyznaj\u0105cymi swoj\u0105 wiar\u0119 w Chrystusa i kandydatami do chrztu.
\n„Ten, kto wyrusza z p\u0142aczem nios\u0105c kosztowne nasienie, bez w\u0105tpienia przyjdzie z rado\u015bci\u0105
\ni poniesie ze sob\u0105 swoje snopy”.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 13<\/p>\n
Dni ciemno\u015bci<\/p>\n
Przeciwko mnie ziemia i
\nPiek\u0142o tocz\u0105 b\u00f3j
\nPo mojej stronie wci\u0105\u017c \u015bwie\u017cy Bo\u017cej
\nMocy zdr\u00f3j
\nJezus wszystkim i On jest m\u00f3j<\/p>\n
W Anglii tej zimy pan Berger, stawia\u0142 czo\u0142o jeszcze gorszej burzy, ni\u017c tej, kt\u00f3ra zerwa\u0142a si\u0119 nad g\u0142owami ma\u0142ej misji w Chinach. Zamieszki w Yangchow wywo\u0142a\u0142y krytyk\u0119 w parlamencie i w ca\u0142ym kraju dosz\u0142a ona do rozmiar\u00f3w trudnych do uwierzenia. Opieraj\u0105c si\u0119 na niezrozumieniach, opinia publiczna srogo zaatakowa\u0142a misjonarzy, kt\u00f3rzy sprowadzili kraj na kraw\u0119d\u017a wojny z Chinami. Uwa\u017cano, \u017ce ci misjonarze domagali si\u0119 ochrony brytyjskich okr\u0119t\u00f3w wojennych w swojej kampanii sk\u0142onienia Chi\u0144czyk\u00f3w do zmiany ich religii: „Pod lufami dzia\u0142 i ostrzy bagnet\u00f3w”. Nie trzeba m\u00f3wi\u0107, \u017ce pan Taylor i jego towarzysze nie dali odrobiny podstawy do takiej krytyki. Ich spraw\u0105 zaj\u0119\u0142y si\u0119 w\u0142adze konsularne w spos\u00f3b, jakiego misjonarze ani nie oczekiwali, ani nie pragn\u0119li. Dzia\u0142aj\u0105c pod wp\u0142ywem instrukcji otrzymanych od Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jego przedstawiciele chcieli po\u015bpiesznie wykorzysta\u0107 sposobno\u015b\u0107, aby wywrze\u0107 nacisk na prawa traktatowe. Lecz za nim nierozs\u0105dne \u017c\u0105dania brytyjskiego ambasadora zosta\u0142y spe\u0142nione, zmiana w rz\u0105dzie Anglii skomplikowa\u0142a sytuacj\u0119. Pani Taylor pisz\u0105c, aby ul\u017cy\u0107 swemu m\u0119\u017cowi, w pe\u0142ni przedstawi\u0142a wszystkie szczeg\u00f3\u0142y pa\u0144stwu Berger.
\n„Co do surowych os\u0105d\u00f3w (stwierdzi\u0142a) lub jeszcze bardziej bolesnego niezrozumienia naszych chrze\u015bcija\u0144skich braci, og\u00f3lnie czujemy, \u017ce najlepszy plan post\u0119puje naprz\u00f3d, wraz z nasz\u0105 prac\u0105. Bogu pozostawiamy os\u0105d naszej sprawy. S\u0142uszn\u0105 jednak rzecz\u0105 jest, aby\u015b wiedzia\u0142a, jak post\u0119powali\u015bmy i dlaczego. Chcia\u0142abym zasugerowa\u0107, \u017ce by\u0142oby niepo\u017c\u0105dan\u0105 rzecz\u0105 wydrukowanie faktu, \u017ce pan Medhurst, Konsul Generalny, a poprzez niego pan Rutheford Allock zaj\u0119li si\u0119 spraw\u0105 bez naszego zwr\u00f3cenia si\u0119 do nich z pro\u015bb\u0105. Nowy Minister w kraju kontroluje ich tutaj z powodu polityki, jak\u0105 ostatnio Ministerstwo na\u0142o\u017cy\u0142o na nich. By\u0142oby to niewdzi\u0119czno\u015bci\u0105 gdyby\u015bmy uczynili ich pozycj\u0119 gorsz\u0105 przez zrzucenie na nich ca\u0142ego brzemienia”. Nie pozosta\u0142o nic do zrobienia w tej sprawie poza modlitw\u0105 i cierpliwo\u015bci\u0105, aby rozwia\u0107 burz\u0119, kt\u00f3ra d\u0142ugo trwa\u0142a po tym jak odzyskano spokojn\u0105 rezydencj\u0119 w Yangchow. Cztery miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej pan Berger pisa\u0142 z Saint Hill: „Sprawa Yangchow jest w Izbie Lord\u00f3w…. z ledwo\u015bci\u0105 mo\u017cesz sobie wyobrazi\u0107, jaki skutek wywo\u0142a\u0142a ona w kraju. Dzi\u0119ki Bogu, mog\u0119 rzec: \u017cadna z tych rzeczy nie porusza mnie”. Wierz\u0119, \u017ce to On wezwa\u0142 nas do tej pracy. I nie do nas nale\u017cy ucieczka lub pozwolenie, aby trudno\u015bci pokona\u0142y nas…. B\u0105d\u017a dobrej my\u015bli, bitwa nale\u017cy do Pana”.
\nPodw\u00f3jnie bolesnym by\u0142o to, \u017ce w tak kryzysowym momencie, rozczarowanie pewnych cz\u0142onk\u00f3w Misji osi\u0105gn\u0119\u0142o sw\u00f3j szczyt i musiano poprosi\u0107 o rezygnacj\u0119 tych, kt\u00f3rzy od samego pocz\u0105tku powodowali k\u0142opoty. Ich przedstawienie sprawy spowodowa\u0142o jeszcze wi\u0119ksze niezrozumienie w kraju. Pomimo m\u0105dro\u015bci pana Bergera i jego silnego przyw\u00f3dztwa nie ma\u0142o przyjaci\u00f3\u0142 bardziej lub mniej odsun\u0119\u0142o si\u0119 od pracy. To wydarzenie wraz z surowo\u015bci\u0105 publicznego nacisku wywar\u0142o powa\u017cny wp\u0142yw na przychody. Tak, wi\u0119c do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re napar\u0142y na przyw\u00f3dc\u00f3w Misji by\u0142y liczne i powa\u017cne
\n„M\u00f3dl si\u0119 za nami (pan Taylor pisa\u0142 wkr\u00f3tce po zamieszkach). Potrzebujemy wiele \u0142aski. Nie mo\u017cesz poj\u0105\u0107 tego codziennego wo\u0142ania o cierpliwo\u015b\u0107, o wyrozumia\u0142o\u015b\u0107, o takt w post\u0119powaniu z wieloma trudno\u015bciami i z niezrozumieniami, jakie powstaj\u0105 pomi\u0119dzy tak wieloma osobami r\u00f3\u017cnej narodowo\u015bci, j\u0119zyka i temperamentu. M\u00f3dl si\u0119, aby Pan zawsze dawa\u0142 mi wyra\u017ane spojrzenie, jasny os\u0105d, m\u0105dro\u015b\u0107, \u0142agodno\u015b\u0107, cierpliwego ducha, niezachwiany cel, nieporuszon\u0105 wiar\u0119 i mi\u0142o\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 potrzebn\u0105 do skutecznego wykonywania moich obowi\u0105zk\u00f3w. A tak\u017ce, aby Pan da\u0142 mi odpowiednich pomocnik\u00f3w do tej wielkiej pracy, kt\u00f3r\u0105 ledwie, co zacz\u0119li\u015bmy”.<\/p>\n
W po\u015brodku tego wszystkiego nie nast\u0105pi\u0142o \u017cadne zatrzymanie w pionierskiej ewangelizacji, do kt\u00f3rej Misja zosta\u0142a powo\u0142ana. Jeszcze zanim u\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 sprawy w Yangchow, pan Taylor podj\u0105\u0142 wa\u017cn\u0105 podr\u00f3\u017c w g\u00f3r\u0119 Wielkiego Kana\u0142u, do miasta, z kt\u00f3rego spodziewa\u0142 si\u0119 dotrze\u0107 do p\u00f3\u0142nocnych prowincji. Pan Meadows pozostawi\u0142 innym swoj\u0105 prac\u0119 w Ningpo, aby m\u00f3c wyruszy\u0107 jako pierwszy do pierwszej wewn\u0119trznej prowincji w kierunku na zach\u00f3d od Chinkiang-Auhwei, z dwudziestoma misjonarzami. Lecz zamiast wzrostu liczby ludzi i \u015brodk\u00f3w, o kt\u00f3re si\u0119 modlili, mia\u0142o miejsce znacz\u0105ce pomniejszenie funduszy, kt\u00f3re dociera\u0142y do nich z kraju. W spos\u00f3b dla nich niewidoczny sytuacja nie by\u0142a nie przygotowana, jak to mogli stwierdzi\u0107 ku swojej zach\u0119cie. Gdy\u017c Ten, kt\u00f3ry dopu\u015bci\u0142 k\u0142opoty, tak\u017ce w sw\u00f3j cudowny spos\u00f3b da\u0142 zaopatrzenie. Pozbawiony \u015brodk\u00f3w do \u017cycia cz\u0142owiek w Anglii – dos\u0142ownie maj\u0105cy nie wi\u0119cej zasob\u00f3w od ptak\u00f3w w powietrzu lub lilii polnych – ju\u017c wspieraj\u0105cy przez modlitw\u0119 i wiar\u0119 rodzin\u0119 oko\u0142o dw\u00f3ch tysi\u0119cy osieroconych dzieci, a p\u00f3\u017aniej liczba ta wzros\u0142a dwukrotnie. Bez centa uposa\u017cenia, bez \u017cadnych apeli o pomoc, nawet nie pozwalaj\u0105cy, aby ich potrzeby by\u0142y znane komukolwiek, za wyj\u0105tkiem Ojca w niebie, na kt\u00f3rego obietnicy spolega\u0142, George M\u00fcller do\u015bwiadcza\u0142 wierno\u015bci Boga w spos\u00f3b, jaki przez d\u0142ugi czas pobudza\u0142 wiar\u0119 Hudsona Taylora i wielu innych. Jednak serce tego wielkiego m\u0119\u017ca Bo\u017cego w Bristolu, by\u0142o tak wielkie, \u017ce nie by\u0142 zadowolony, nie maj\u0105c jakiego\u015b udzia\u0142u w prowadzeniu misyjnej pracy w najciemniejszych zak\u0105tkach ziemi. Modli\u0142 si\u0119 o fundusze, kt\u00f3re mog\u0142yby pom\u00f3c g\u0142oszeniu ewangelii w wielu krajach, w\u0142\u0105czaj\u0105c Chiny. Radowa\u0142 si\u0119 mog\u0105c by\u0107 Bo\u017cym kana\u0142em pomocy w wielu trudnych sytuacjach. Wydawa\u0142o si\u0119 jak gdyby Pan posiada\u0142 jego ucho w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b i m\u00f3g\u0142 u\u017cy\u0107 Go do wspierania pos\u0142ug, kt\u00f3re inni przeoczyli lub nie byli gotowi, aby tam nie\u015b\u0107 pomoc. Zanim jeszcze zamieszkali w Yangchow mia\u0142y miejsce i d\u0142ugo przed tym wie\u015bci o tym dotar\u0142y do Anglii, na sercu pana M\u00fcllera by\u0142o po\u0142o\u017cone pragnienie wys\u0142ania finansowej pomocy dla Wewn\u0119trznej Misji Chin. Ju\u017c j\u0105 wspiera\u0142, ale w ci\u0105gu jednego lub dw\u00f3ch dni od zamieszek napisa\u0142 do pana Bergera, prosz\u0105c o nazwiska kolejnych cz\u0142onk\u00f3w Misji, kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142by doda\u0107 do listy swojej pos\u0142ugi i modlitwy. Pan Berger pos\u0142a\u0142 mu sze\u015b\u0107 nazwisk do wyboru i on je wybra\u0142 wszystkie. A potem, rok p\u00f3\u017aniej, kiedy zmniejszenie funduszy w Chinach by\u0142o bardzo powa\u017cnie odczuwane, pan M\u00fcller znowu napisa\u0142 rozszerzaj\u0105c swoj\u0105 pomoc, kiedy ten list by\u0142 w drodze, pan Taylor rozsy\u0142aj\u0105c grudniowy przekaz, napisa\u0142 do jednego z pracownik\u00f3w:
\n„Ponad tysi\u0105c funt\u00f3w mniej by\u0142o dostarczone w ci\u0105gu pierwszej po\u0142owy tego roku finansowego ni\u017c rok wcze\u015bniej. Ju\u017c nie trzymam kucharza. Stwierdzi\u0142em, \u017ce taniej jest przynosi\u0107 gotowy posi\u0142ek z jad\u0142odajni w cenie dolara od osoby na miesi\u0105c… M\u00f3dlmy si\u0119 z wiar\u0105 o fundusze, aby\u015bmy nie musieli ogranicza\u0107 swojej pracy”.
\nOgraniczenie swoich wyg\u00f3d wydawa\u0142o mu si\u0119 ma\u0142\u0105 spraw\u0105, lecz „ograniczenie naszej pracy” – dzi\u0119ki Bogu – czym\u015b, co nie powinno nigdy nast\u0105pi\u0107. Ale zanim rok dobieg\u0142 ko\u0144ca, dotar\u0142 do jego r\u0105k list pana M\u00fcllera: „M\u00f3j drogi bracie (czytamy) praca Pa\u0144ska w Chinach le\u017cy mi coraz bardziej na sercu, st\u0105d te\u017c pragn\u0119 i modl\u0119 si\u0119, aby m\u00f3c wi\u0119cej, i wi\u0119cej jej asystowa\u0107, zar\u00f3wno w \u015brodkach jak i poprzez modlitw\u0119. Ostatnio mia\u0142em szczeg\u00f3lne pragnienie, aby pom\u00f3c wszystkim drogim braciom i siostrom, kt\u00f3rzy s\u0105 z tob\u0105 w finansowych trudno\u015bciach. To moje pragnienie Pan teraz spe\u0142ni\u0142”. Za\u0142\u0105czone dwana\u015bcie czek\u00f3w by\u0142o przeznaczone dla wszystkich cz\u0142onk\u00f3w Misji, kt\u00f3rym pan M\u00fcller wcze\u015bniej nie us\u0142ugiwa\u0142. Pisz\u0105c w tej samej poczcie pan Berger powiedzia\u0142:
\n„Pan M\u00fcller po uwa\u017cnym rozwa\u017ceniu, poprosi\u0142 o nazwiska wszystkich braci i si\u00f3str zwi\u0105zanych z W.M.Ch., jako \u017ce uwa\u017ca, i\u017c dobrze b\u0119dzie, je\u017celi b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 pom\u00f3c ka\u017cdemu, je\u017celi my nie widzimy \u017cadnych przeszk\u00f3d… Z pewno\u015bci\u0105 Pan wiedzia\u0142, \u017ce nasze fundusze si\u0119 kurcz\u0105 i tak oto w\u0142o\u017cy\u0142 w serce swego czcigodnego s\u0142ugi pragnienie pomocy”.
\nLecz nie tylko pieni\u0105dze, ale i by\u0142a za\u0142\u0105czona modlitewna \u017cyczliwo\u015b\u0107 takiego m\u0119\u017ca Bo\u017cego, co spowodowa\u0142o, \u017ce jego dary by\u0142y wspania\u0142\u0105 zach\u0119t\u0105. „Moim g\u0142\u00f3wnym celem (pisa\u0142 w li\u015bcie do misjonarzy), jest powiedzenie wam, \u017ce mi\u0142uj\u0119 was w Panu i \u017ce czuj\u0119 si\u0119 g\u0142\u0119boko zainteresowany prac\u0105 Pa\u0144sk\u0105 w Chinach i \u017ce codziennie modl\u0119 si\u0119 za was.
\nPomy\u015bla\u0142em, \u017ce tak\u0105 ma\u0142\u0105 zach\u0119t\u0105 dla was w waszych trudno\u015bciach, b\u0119dzie us\u0142yszenie o jeszcze jednej osobie, kt\u00f3ra my\u015bli o was i wspomina was przed Panem. Ale gdyby by\u0142o inaczej, gdyby\u015bcie nie mieli nikogo, kto by troszczy\u0142 si\u0119 o was lub przynajmniej byliby\u015bcie w takiej pozycji, jak gdyby wydawa\u0142o si\u0119 wam, \u017ce nikt o was si\u0119 nie troszczy – to zawsze b\u0119dziecie mieli Pana, kt\u00f3ry b\u0119dzie z wami. Pami\u0119tajcie o sytuacji Paw\u0142a w Rzymie (2 Tym. 4;16-18). Zatem spolegnijcie na Panu, na Niego patrzcie, od Niego b\u0105d\u017acie zale\u017cni. I b\u0105d\u017acie pewni jednego, \u017ce je\u017celi b\u0119dziecie chodzi\u0107 z Nim, patrze\u0107 na Niego i oczekiwa\u0107 pomocy od Niego, On was nigdy nie zawiedzie. Starszy brat, kt\u00f3ry zna Pana czterdzie\u015bci cztery lata, pisze to ku waszemu zach\u0119ceniu, bo On nigdy nie zawi\u00f3d\u0142 mnie. W najwi\u0119kszych trudno\u015bciach, w najci\u0119\u017cszych pr\u00f3bach, w najwi\u0119kszej biedzie i potrzebach, On nigdy nie zawi\u00f3d\u0142 mnie. A dlatego, \u017ce mog\u0142em poprzez Jego \u0142ask\u0119 ufa\u0107 Mu, On zawsze pojawia\u0142 si\u0119 ku mojej pomocy. Sprawia mi rozkosz to, kiedy dobrze m\u00f3wi\u0119 o Jego imieniu”.
\nZ pewno\u015bci\u0105 wiele takiego zach\u0119cenia potrzebowa\u0142 sam pan Taylor. Mo\u017ce to wyda\u0107 si\u0119 dziwne, ale k\u0142opoty, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142y po zamieszkach w Yangchow, by\u0142y czym\u015b niewielkim w por\u00f3wnaniu z wewn\u0119trznym zmaganiem. By\u0107 mo\u017ce cz\u0119\u015bciowo, to nap\u00f3r zewn\u0119trzny okoliczno\u015bci przeszkadza\u0142 duchowej rado\u015bci i odpocznieniu. Mimo to po najwi\u0119kszym do\u015bwiadczeniu, kt\u00f3re go jeszcze bardziej przybli\u017cy\u0142o do Boga, wiele dozna\u0144 nie zaciemni\u0142o jego radowania si\u0119 w Panu. „W istocie nie ma znaczenia, jak wielka jest presja – zwyk\u0142 mawia\u0107 – znaczenie ma tylko to, gdzie le\u017cy presja”. Bacz, aby nigdy nie stan\u0119\u0142a pomi\u0119dzy tob\u0105 a Panem. Wtedy im wi\u0119ksza jest presja, tym bardziej przyciskasz si\u0119 do Jego piersi”.
\nW tym czasie nie nauczy\u0142 si\u0119 jeszcze sekretu, kt\u00f3ry potem uczyni\u0142 go tak promiennym i prze\u017cy\u0142 wiele godzin wewn\u0119trznej ciemno\u015bci i prawie rozpaczy. „Cz\u0119sto prosi\u0142em ci\u0119, aby\u015b pami\u0119ta\u0142a o mnie w modlitwie (pisa\u0142 do swojej matki) i kiedy tak by\u0142o, to, dlatego, \u017ce by\u0142a wielka potrzeba ku temu. Ta potrzeba jednak\u017ce nie by\u0142a wi\u0119ksza ni\u017c obecnie. Cz\u0119sto by\u0142em w zawi\u015bci u niekt\u00f3rych, pogardzony przez wielu, znienawidzony przez innych, obmawiany o rzeczy, o kt\u00f3rych nigdy nie s\u0142ysza\u0142em lub, z kt\u00f3rymi nie mia\u0142em nic wsp\u00f3lnego. Wynalazca tego, co nazywa si\u0119 ustalonymi zasadami misjonarskiej praktyki, Przeciwnik pot\u0119\u017cnego systemu poga\u0144skiego, oszustwa i zabobonu, pod wieloma wzgl\u0119dami pracuj\u0105c bez precedensu z ma\u0142o do\u015bwiadczonymi pomocnikami. I gdyby Pan nie by\u0142 szczeg\u00f3lnie \u0142askawy dla mnie i gdyby m\u00f3j umys\u0142 nie by\u0142 podtrzymywany przez przekonanie, \u017ce praca jest Jego i \u017ce On jest ze mn\u0105 w tym, co bez przesady jest naporem walki, to musia\u0142bym os\u0142abn\u0105\u0107 i za\u0142ama\u0107 si\u0119. Lecz bitwa jest Pana i On zwyci\u0119\u017cy. My mo\u017cemy zawie\u015b\u0107 – zawodzi\u0107 nieustannie, – ale jedynie On nie zawodzi. Ci\u0105gle potrzebuj\u0119 twoich modlitw, bardziej ni\u017c kiedykolwiek. Moja pozycja staje si\u0119 coraz bardziej odpowiedzialn\u0105 i potrzeba mi wi\u0119kszej szczeg\u00f3lnej \u0142aski, aby jej sprosta\u0107. Ci\u0105gle jednak smuc\u0119 si\u0119, \u017ce na\u015bladuj\u0119 tak mizernie Pana i tak wolno ucz\u0119 si\u0119 pod\u0105\u017ca\u0107 za moim kosztownym Mistrzem. Nie potrafi\u0119 opowiedzie\u0107 ci, jak czasami jestem uderzany przez pokuszenia. Nigdy nie widzia\u0142em, jak mam z\u0142e serce. Ale wiem, \u017ce mi\u0142uj\u0119 Boga i mi\u0142uj\u0119 Jego prac\u0119 i pragn\u0119 tylko Jemu s\u0142u\u017cy\u0107 we wszystkich rzeczach. A ponadto wszystko ceni\u0119 sobie Tego kosztownego Zbawiciela, w kt\u00f3rym jedynie mog\u0119 by\u0107 przyj\u0119ty. Cz\u0119sto jestem kuszony, by my\u015ble\u0107, \u017ce kto\u015b taki, tak pe\u0142en grzechu, nie mo\u017ce w og\u00f3le by\u0107 dzieckiem Bo\u017cym. Pr\u00f3buj\u0119 jednak odrzuci\u0107 to i jeszcze bardziej radowa\u0107 si\u0119 z kosztowno\u015bci Jezusa i z jego bogactwa \u0142aski, kt\u00f3ra uczyni\u0142a nas „zaakceptowanymi w Umi\u0142owanym”. Ten Umi\u0142owany jest z Boga, Ten Umi\u0142owany powinien by\u0107 z nas. Ach, jak\u017ce mi tego „znowu nie dostaje! Oby B\u00f3g dopom\u00f3g\u0142 mi\u0142owa\u0107 „Go wi\u0119cej i s\u0142u\u017cy\u0107 Mu lepiej. M\u00f3dl si\u0119 za mnie, aby B\u00f3g zachowa\u0142 mnie od grzechu, aby u\u015bwi\u0119ci\u0142 mnie ca\u0142kowicie i u\u017cy\u0142 mnie bardziej w swojej s\u0142u\u017cbie”.
\nDuch \u015awi\u0119ty nigdy nie wytwarza g\u0142odu i pragnienia sprawiedliwo\u015bci w innym celu, jak tylko w tym, aby Chrystus m\u00f3g\u0142 zaspokoi\u0107 t\u0119skni\u0105c\u0105 dusz\u0119”. Wiara w Jezusa ukrzy\u017cowanego jest drog\u0105 pokoju dla grzesznika, a wiara w Jezusa zmartwychwsta\u0142ego jest drog\u0105 codziennego zbawienia dla \u015bwi\u0119tego”. „Nie mo\u017cesz nale\u017ce\u0107 do siebie i do Zbawiciela, ani w ca\u0142o\u015bci, ani w cz\u0119\u015bci”.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 14<\/p>\n
Przemienione \u017cycie<\/p>\n
Tak we mnie, we mnie mieszka On
\nW Nim ja, a we mnie On
\nI wype\u0142nia dusz\u0119 ca\u0142\u0105
\nTeraz i na wieczno\u015b\u0107 wspania\u0142\u0105<\/p>\n
Bonar<\/p>\n
Sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej po tym, jak uprzedni list zosta\u0142 napisany, na p\u00f3\u0142nocy Wielkiego Kana\u0142u, p\u0142yn\u0119\u0142a \u0142\u00f3d\u017a unosz\u0105c z sob\u0105 pasa\u017cera, kt\u00f3rego serce przepe\u0142nia\u0142a, ta wielka nowoodkryta rado\u015b\u0107. Pan Judd z Yangchow oczekiwa\u0142 powrotu swojego przyjaciela i przyw\u00f3dcy, by\u0142 jednak s\u0142abo przygotowany na przemian\u0119, kt\u00f3ra mia\u0142a miejsce w \u017cyciu tego, kt\u00f3rego tak dobrze zna\u0142. Nie mog\u0105c doczeka\u0107 si\u0119 przywitania, Pan Taylor zag\u0142\u0119bi\u0142 si\u0119 w swojej historii. W charakterystycznej postawie – z r\u0119kami z ty\u0142u na plecach, chodzi\u0142 tam i z powrotem po pokoju wykrzykuj\u0105c:
\n„Och, panie Judd, B\u00f3g uczyni\u0142 mnie nowym cz\u0142owiekiem”. C\u00f3\u017c to by\u0142o za cudowne do\u015bwiadczenie, kt\u00f3re przysz\u0142o w odpowiedzi na modlitw\u0119. Tak proste, \u017ce prawie nie do opisania. By\u0142o to tak, jak dawno temu zawo\u0142a\u0142 cz\u0142owiek: „By\u0142em \u015blepy, a teraz widz\u0119!”
\nPo\u015br\u00f3d stosu list\u00f3w oczekuj\u0105cych na Pana Taylora w Chinkiang, jeden pochodzi\u0142 od Johna McCarthy, napisany w starym domu w Hangchow. Chwa\u0142a wielkiej \u015bwiat\u0142o\u015bci go otacza\u0142a, wewn\u0119trzne \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3rego \u015bwit, czyni wszystkie rzeczy nowymi. McCarthy t\u0119skni\u0142, aby powiedzie\u0107 o tym panu, Taylorowi, gdy\u017c wiedzia\u0142, co nieco o do\u015bwiadczeniu duszy, przez jakie przechodzi\u0142 jego przyjaciel. Nie wiedzia\u0142 jednak gdzie to si\u0119 zacz\u0119\u0142o i jak to ubra\u0107 w s\u0142owa.
\n„Chcia\u0142bym teraz porozmawia\u0107 z tob\u0105 o drodze \u015bwi\u0119to\u015bci (pisa\u0142). W czasie, gdy m\u00f3wi\u0142e\u015b o tym do mnie, by\u0142 to temat, kt\u00f3ry z wszystkich innych najbardziej zajmowa\u0142 moje my\u015bli. Nie jakobym gdzie\u015b wyczyta\u0142… to wysz\u0142o ze \u015bwiadomo\u015bci upadku, nieustannego braku tego, co powinienem osi\u0105gn\u0105\u0107. Niedostatku odpocznienia, ci\u0105g\u0142ego zmagania si\u0119, aby znale\u017a\u0107 jaki\u015b spos\u00f3b, w jaki m\u00f3g\u0142bym nieustannie radowa\u0107 si\u0119 z tej spo\u0142eczno\u015bci, czasami tak realnej, lecz znacznie cz\u0119\u015bciej, tak nierealnej, tak dalekiej… Wiesz, uwa\u017cam teraz, \u017ce to zmaganie si\u0119, ta t\u0119sknota, oczekiwanie nadej\u015bcia lepszych dni, nie jest prawdziw\u0105 drog\u0105 \u015bwi\u0119to\u015bci, szcz\u0119\u015bcia czy u\u017cyteczno\u015bci. Jest to bez w\u0105tpienia lepsze, daleko lepsze ni\u017c by\u0107 zadowolonym z \u017ca\u0142osnych usi\u0142owa\u0144, lecz mimo wszystko nie jest to najlepszy spos\u00f3b. Zosta\u0142em poruszony fragmentem ksi\u0105\u017cki… „Chrystus jest wszystkim”. Jest tam powiedziane: „Przyj\u0119cie Pana Jezusa jest pocz\u0105tkiem \u015bwi\u0119to\u015bci, radowanie si\u0119 Panem Jezusem, jest pod\u0105\u017caniem w \u015bwi\u0119to\u015bci. Uwa\u017canie Pana Jezusa za zawsze obecnego b\u0119dzie ca\u0142kowit\u0105 \u015bwi\u0119to\u015bci\u0105… Ten jest naj\u015bwi\u0119tszy, kto ma najwi\u0119cej Chrystusa w sobie i raduje si\u0119 najwi\u0119cej z wykonanego dzie\u0142a. Taka wiara, kt\u00f3ra k\u0142adzie si\u0119 k\u0142od\u0105 pod stopy, jest wadliw\u0105 wiar\u0105 i powoduje, \u017ce wielu upada”.
\nTo jest ostatnie zadanie, kt\u00f3re uwa\u017cam, \u017ce w pe\u0142ni zaakceptowa\u0142em. Pozwoli\u0107 mojemu kochaj\u0105cemu Zbawicielowi, aby Jego wola si\u0119 we mnie wykonywa\u0142a. Moje u\u015bwi\u0119cenie jest tym, dla czego ja bym chcia\u0142 \u017cy\u0107 dzi\u0119ki Jego \u0142asce. Przebywa\u0107, a nie zmaga\u0107 si\u0119 i walczy\u0107, wypatrywa\u0107 Go, ufa\u0107 w Jego dzia\u0142aj\u0105c\u0105 moc… Spoczywa\u0107 w mi\u0142o\u015bci Wszechmog\u0105cego Zbawiciela, w rado\u015bci dokonanego zbawienia, od wszystkich grzech\u00f3w. To nie jest nowe – lecz jest to nowe dla mnie. Czuj\u0119 si\u0119 jak gdyby blask chwalebnego dnia wsta\u0142 nade mn\u0105. Witam go z dr\u017ceniem, ale te\u017c z ufno\u015bci\u0105. Wydaje mi si\u0119, \u017ce posiad\u0142em jedynie brzeg niezg\u0142\u0119bionego morza, \u017ce zanu\u017cy\u0142em tylko stopy w tym, co w pe\u0142ni zadowala Chrystusa, dos\u0142ownie, ca\u0142kowicie wydaje mi si\u0119 teraz moc\u0105, jedyn\u0105 moc\u0105 do s\u0142u\u017cby, jedynym gruntem dla niezmiernej rado\u015bci…
\nJak zatem sprawi\u0107, aby nasza wiara wzrasta\u0142a? Tylko dzi\u0119ki my\u015bleniu o tym wszystkim, czym Jezus jest i wszystkim, czym On jest dla nas. Jego \u017cycie, Jego \u015bmier\u0107, Jego dzie\u0142o, On sam jako objawione w nas S\u0142owo. To wszystko powinno by\u0107 tematem naszych ci\u0105g\u0142ych rozmy\u015bla\u0144. Nie zmaganie si\u0119, aby posi\u0105\u015b\u0107 wiar\u0119… lecz wypatrywanie Tego, kt\u00f3ry jest wierny i wydaje si\u0119 by\u0107 wszystkim, czego potrzebujemy. Spocz\u0105\u0107 ca\u0142kowicie w umi\u0142owanym, teraz i na wieki”.
\n„Nie wiem jak cud si\u0119 dokona\u0142. Lecz kiedy przeczyta\u0142em, zobaczy\u0142em to wszystko (napisa\u0142 pan Taylor). Spojrza\u0142em na Jezusa i kiedy zobaczy\u0142em – och, jak\u017ce pop\u0142yn\u0119\u0142a rado\u015b\u0107!”
\n„Teraz by\u0142 radosnym cz\u0142owiekiem (pan Judd zanotowa\u0142), jasnym, szcz\u0119\u015bliwym chrze\u015bcijaninem. Wcze\u015bniej zmaga\u0142 si\u0119, walczy\u0142 z brzemieniem, co nie dawa\u0142o wiele spokoju duszy. Teraz to by\u0142o odpocznienie w Jezusie, pozwoleniu Mu na wykonywanie pracy, kt\u00f3ra czyni wszystko innym. Kiedykolwiek po tym przemawia\u0142 na spotkaniach, zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce nowa moc wyp\u0142ywa z niego, a w praktycznych sprawach \u017cyciowych nowy pok\u00f3j zaw\u0142adn\u0105\u0142 nim. K\u0142opoty ju\u017c nie martwi\u0142y go tak, jak przedtem. Sk\u0142ada\u0142 wszystko na Boga w nowy spos\u00f3b i po\u015bwi\u0119ca\u0142 wi\u0119cej czasu na modlitw\u0119. Zamiast pracowa\u0107 do p\u00f3\u017ana w nocy zacz\u0105\u0142 wcze\u015bniej chodzi\u0107 spa\u0107, wstaj\u0105c o pi\u0105tej rano, aby po\u015bwi\u0119ci\u0107 czas na studiowanie Biblii i modlitw\u0119 (cz\u0119sto dwie godziny) zanim zacz\u0105\u0142 dzie\u0144 pracy”.
\nTo by\u0142o przemienione \u017cycie, kt\u00f3re dotar\u0142o do niego – \u017cycie, kt\u00f3re prawdziwie jest: „Ju\u017c wi\u0119cej nie ja”. Sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy wcze\u015bniej napisa\u0142: „Ci\u0105gle si\u0119 smuc\u0119, \u017ce z takiej odleg\u0142o\u015bci i tak wolno ucz\u0119 si\u0119 na\u015bladowa\u0107 mojego kosztownego Mistrza”. Teraz ju\u017c nie by\u0142o \u017cadnej my\u015bli o na\u015bladowaniu! Znajdowa\u0142 si\u0119 w b\u0142ogos\u0142awionej rzeczywisto\u015bci „Chrystus \u017cyje we mnie”. Jaka\u017c wielka r\u00f3\u017cnica zamiast niewoli – wolno\u015b\u0107, zamiast upadku – ciche wewn\u0119trzne zwyci\u0119stwo. Zamiast l\u0119ku i s\u0142abo\u015bci, spokojne poczucie wystarczalno\u015bci w Bogu. Tak wielkie by\u0142o to wyswobodzenie, \u017ce od tego czasu, Taylor nie m\u00f3g\u0142 wystarczaj\u0105co si\u0119 natrudzi\u0107, aby wyja\u015bni\u0107 wsz\u0119dzie gdzie by\u0142 kosztown\u0105 tajemnic\u0119 g\u0142odnym sercom. I dzisiaj r\u00f3wnie\u017c jest tak wiele z\u0142aknionych serc, kt\u00f3re potrzebuj\u0105 takiej pomocy. O\u015bmielamy si\u0119, wi\u0119c zacytowa\u0107 jeden z jego list\u00f3w na ten temat. By\u0142 on napisany do jego siostry pani Broomhalt, kt\u00f3rej obci\u0105\u017cenie rodzin\u0105, kt\u00f3ra liczy\u0142a dziesi\u0119cioro dzieci by\u0142o bardzo prawdziwe i przygniataj\u0105ce.
\n„Tak bardzo dzi\u0119kuj\u0119 za tw\u00f3j drogi, d\u0142ugi list… Nie s\u0105dzi\u0142em, \u017ce od czasu mojego powrotu do Chin napiszesz do mnie taki list. Wiem, z tob\u0105 jest tak samo jak ze mn\u0105, nie to, \u017ce nie chcesz, ale nie mo\u017cesz. Umys\u0142 i cia\u0142o s\u0105 w stanie unie\u015b\u0107 nieco wi\u0119cej ponad pewn\u0105 ilo\u015b\u0107 obci\u0105\u017cenia, a dalej ju\u017c nie mog\u0105 wykona\u0107 wi\u0119cej pracy, ni\u017c to jest mo\u017cliwe.
\nCo do pracy, mia\u0142em jej tak wiele i nigdy nie by\u0142a tak odpowiedzialna i tak trudna, lecz ca\u0142y ci\u0119\u017car i utrudzenie odesz\u0142y. Ostatni miesi\u0105c by\u0142 chyba najszcz\u0119\u015bliwszym w moim \u017cyciu i t\u0119skni\u0119, aby powiedzie\u0107 ci troch\u0119 o tym, co Pan uczyni\u0142 dla mojej duszy. Nie wiem na ile b\u0119d\u0119 sam w stanie zrozumie\u0107, to, gdy\u017c nie jest to nic nowego, zadziwiaj\u0105cego czy cudownego – a jednak jest to nowe!
\nChyba stan\u0119 si\u0119 bardziej zarozumia\u0142y, gdy troch\u0119 cofn\u0119 si\u0119 w czasie. Tak kochana, m\u00f3j umys\u0142 by\u0142 bardzo do\u015bwiadczany przez minione sze\u015b\u0107 czy osiem miesi\u0119cy, odczuwaj\u0105c osobist\u0105 potrzeb\u0119, a tak\u017ce potrzeb\u0119 dla Misji, wi\u0119kszej \u015bwi\u0119to\u015bci, \u017cycia i mocy dzia\u0142aj\u0105cej w naszych duszach. Odczuwa\u0142em niewdzi\u0119czno\u015b\u0107, niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce nie jestem tak blisko Boga, jak powinienem by\u0107. Modli\u0142em si\u0119, toczy\u0142em \u015bmiertelny b\u00f3j, po\u015bci\u0142em, zmaga\u0142em si\u0119, czyni\u0142em postanowienia, czyta\u0142em gorliwie S\u0142owo, szuka\u0142em wi\u0119cej czasu na rozwa\u017canie – wszystko bez skutku. Ka\u017cdego dnia, niemal ka\u017cdej godziny, \u015bwiadomo\u015b\u0107 grzechu przygniata\u0142a mnie.
\nWiedzia\u0142em, \u017ce je\u017celi tylko m\u00f3g\u0142bym przebywa\u0107 w Chrystusie, wszystko by\u0142oby dobrze, lecz nie mog\u0142em. Chcia\u0142em zacz\u0105\u0107 dzie\u0144 modlitw\u0105, postanawiaj\u0105c nie odwr\u00f3ci\u0107 moich oczu od Pana, lecz ci\u0119\u017car obowi\u0105zk\u00f3w czasami bardzo dokuczliwy i ci\u0105g\u0142e przerwy ze zm\u0119czenia sprawia\u0142y, \u017ce zapomina\u0142em o Nim. W takim klimacie nerwy s\u0105 bardzo podra\u017cnione, pokusy, irytacja, surowe my\u015bli, a czasami nieprzyjemne s\u0142owa s\u0105 coraz trudniejsze do kontroli. Ka\u017cdy dzie\u0144 przynosi\u0142 zapis grzech\u00f3w, upadku i braku mocy. Wola by\u0142a rzeczywi\u015bcie obecna we mnie, lecz jak j\u0105 wykona\u0107, nie potrafi\u0142em tego odkry\u0107.
\nWtedy pojawi\u0142o si\u0119 pytanie – czy nie ma wybawienia? Czy tak musi by\u0107 do ko\u0144ca, nieustanny konflikt i cz\u0119sta pora\u017cka? Jak\u017ce mog\u0119 szczerze g\u0142osi\u0107 to, \u017ce tym, kt\u00f3rzy przyj\u0119li Jezusa „tym da\u0142 moc sta\u0107 si\u0119 dzie\u0107mi Bo\u017cymi” (to jest na obraz Boga), gdy to nie by\u0142o moim do\u015bwiadczeniem? Zamiast stawa\u0107 si\u0119 mocniejszym, wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce stawa\u0142em si\u0119 s\u0142abszym i mia\u0142em mniej mocy przeciwko grzechowi i nic dziwnego, gdy\u017c wiara, a nawet nadzieja mala\u0142y. Nienawidzi\u0142em samego siebie, nienawidzi\u0142em mojego grzechu, lecz nie posiada\u0142em \u017cadnej si\u0142y przeciwko niemu. Czu\u0142em, \u017ce by\u0142em dzieckiem Boga. Jego Duch w moim sercu chcia\u0142 wo\u0142a\u0107 pomimo wszystko „Abba Ojcze!” Jednak by\u0142em ca\u0142kowicie bezsilny, aby si\u0119gn\u0105\u0107 po sw\u00f3j przywilej dziecka. My\u015bla\u0142em, \u017ce \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, praktyczna \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 ma by\u0107 stopniowo osi\u0105gana poprzez gorliwe wykorzystywanie \u015brodk\u00f3w \u0142aski. Niczego bardziej od \u015bwi\u0119to\u015bci nie pragn\u0105\u0142em. Osi\u0105gni\u0119cie tego by\u0142o jednak dalekie ode mnie. Im wi\u0119cej zmaga\u0142em si\u0119, aby to mie\u0107, tym wi\u0119cej nie udawa\u0142o mi si\u0119 pochwyci\u0107 tego, a\u017c nadzieja nieomal wygas\u0142a ca\u0142kowicie i zacz\u0105\u0142em my\u015ble\u0107, \u017ce chyba, dlatego, aby uczyni\u0107 niebo s\u0142odszym, B\u00f3g nie da\u0142 go tutaj. Nie s\u0105dz\u0119, \u017ce walczy\u0142em, aby to osi\u0105gn\u0105\u0107 w mojej mocy, wiedzia\u0142em, \u017ce by\u0142em bezsilny. Powiedzia\u0142em to Panu i poprosi\u0142em, aby da\u0142 mi pomoc i posilenie. Czasami prawie wierzy\u0142em, \u017ce On chcia\u0142by podtrzyma\u0107 mnie, lecz patrz\u0105c za siebie wieczorem, niestety! By\u0142o tylko wyznanie grzechu i upadku, w smutku. By\u0142o to jedyne do\u015bwiadczenie tych d\u0142ugich i uci\u0105\u017cliwych miesi\u0119cy. By\u0142 to zbyt cz\u0119sty stan duszy i to w takim kierunku, jaki nie by\u0142 moim zamiarem i nieomal ko\u0144czy\u0142o si\u0119 to rozpacz\u0105. A mimo to nigdy Chrystus nie wydawa\u0142 mi si\u0119 bardziej kosztowny. Zbawiciel, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 i chcia\u0142 zbawi\u0107 takiego grzesznika… By\u0142y te\u017c czasami okresy, nie tylko pokoju, ale i rado\u015bci w Panu, by\u0142o to jednak chwilowe, przewa\u017ca\u0142 smutny brak mocy. Och, jaki\u017c dobry jest Pan, \u017ce doprowadzi\u0142 ten konflikt do ko\u0144ca!
\nPrzez ca\u0142y czas czu\u0142em zapewnienie, \u017ce w Chrystusie by\u0142o wszystko, czego potrzebowa\u0142em. Jednak praktycznym pytaniem by\u0142o, jak to zdoby\u0107? On rzeczywi\u015bcie by\u0142 bogaty, a ja by\u0142em biedny. On by\u0142 mocny, a ja by\u0142em s\u0142aby. Bardzo dobrze wiedzia\u0142em, \u017ce w korzeniu, w pniu by\u0142a obfito\u015b\u0107, lecz jak j\u0105 wprowadzi\u0107 w moj\u0105 biedn\u0105 ga\u0142\u0105\u017a, by\u0142o ci\u0105gle istniej\u0105cym pytaniem. W miar\u0119 jak \u015bwiat\u0142o stopniowo ja\u015bnia\u0142o, zobaczy\u0142em, \u017ce wiara by\u0142a jedynym narz\u0119dziem, by\u0142a r\u0119k\u0105, kt\u00f3ra mog\u0142a wzi\u0105\u0107 z Jego pe\u0142ni i uczyni\u0107 j\u0105 moj\u0105. Nie mia\u0142em takiej wiary.
\nZmaga\u0142em si\u0119, aby posi\u0105\u015b\u0107 wiar\u0119, lecz ona nie chcia\u0142a nadej\u015b\u0107, pr\u00f3bowa\u0142em wy\u0107wiczy\u0107 j\u0105, lecz na pr\u00f3\u017cno. Widz\u0105c coraz bardziej cudowne posilenie sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z \u0142aski, jaka jest w Jezusie, pe\u0142ni\u0119 naszego kosztownego Zbawiciela, moja wina i bezsilno\u015b\u0107 zdawa\u0142y si\u0119 rosn\u0105\u0107.
\nGrzechy pope\u0142nione wygl\u0105da\u0142y jak b\u0142ahostki w por\u00f3wnaniu z grzechem niewiary, kt\u00f3ry by\u0142 ich powodem. Ta niewiara nie mog\u0142a lub nie chcia\u0142a chwyci\u0107 Boga za Jego S\u0142owo, przeciwnie, czyni\u0142a Go k\u0142amc\u0105! Niewiara, tak czu\u0142em, by\u0142a przekl\u0119tym grzechem \u015bwiata, mimo to ja w niej ugrz\u0119z\u0142em. Modli\u0142em si\u0119 o wiar\u0119, lecz ona nie nadchodzi\u0142a. C\u00f3\u017c mia\u0142em robi\u0107? Gdy agonia mojej duszy osi\u0105gn\u0119\u0142a szczyt, zdanie z listu drogiego McCarthego zosta\u0142o u\u017cyte, aby usun\u0105\u0107 \u0142uski z moich oczu, a Duch Bo\u017cy objawi\u0142 mi prawd\u0119 naszej jedno\u015bci z Jezusem, jak nigdy przedtem. McCarthy, kt\u00f3ry by\u0142 bardzo do\u015bwiadczany przez to samo poczucie upadku, lecz zobaczy\u0142 \u015bwiat\u0142o przede mn\u0105, napisa\u0142 (cytuj\u0119 z pami\u0119ci): „Ale jak posi\u0105\u015b\u0107 wzmocnion\u0105 wiar\u0119? Nie poprzez toczenie zmagania o wiar\u0119, lecz poprzez spoczywanie na Tym Jedynym Wiernym”.
\n„A to jest odpocznienie” – pomy\u015bla\u0142em. Na pr\u00f3\u017cno zmaga\u0142em si\u0119, aby odpocz\u0105\u0107 w Nim”. Ju\u017c wi\u0119cej nie b\u0119d\u0119 si\u0119 zmaga\u0142. Bo czy\u017c On nie obieca\u0142 przebywa\u0107 ze mn\u0105 – nigdy nie opu\u015bci\u0107 i nie zawie\u015b\u0107 mnie?” I kochana, On nigdy tego nie uczyni!
\nNie by\u0142o to wszystko, ani nawet po\u0142owa, z tego, co pokaza\u0142 mi. Kiedy my\u015bla\u0142em o winoro\u015bli i latoro\u015blach, c\u00f3\u017c za \u015bwiat\u0142o b\u0142ogos\u0142awiony Duch wla\u0142 prosto w moj\u0105 dusz\u0119! Jak\u017ce wielka wyda\u0142a mi si\u0119 pomy\u0142ka, \u017ce chcia\u0142em wycisn\u0105\u0107 sok, pe\u0142ni\u0119 z Niego! Nie tylko zobaczy\u0142em, \u017ce Jezus nie opu\u015bci mnie, lecz, \u017ce jestem cz\u0142onkiem Jego cia\u0142a i ko\u015bci. Winoro\u015bl nie jest tylko korzeniem – lecz ca\u0142o\u015bci\u0105, korze\u0144, pie\u0144, ga\u0142\u0119zie, odro\u015bla, li\u015bcie, kwiaty, owoc. I Jezus nie jest tylko tym jedynie – On jest gleb\u0105, s\u0142o\u0144cem, powietrzem, deszczem i dziesi\u0119\u0107 tysi\u0119cy razy wi\u0119cej ni\u017c wymarzyliby\u015bmy sobie, \u017cyczyli lub potrzebowali. Och, rado\u015b\u0107 widzenia tej prawdy! Modl\u0119 si\u0119, aby r\u00f3wnie\u017c oczy naszego zrozumienia mog\u0142y by\u0107 o\u015bwiecone, aby\u015bcie mogli pozna\u0107 i radowa\u0107 si\u0119 z bogactw za darmo danych nam w Chrystusie. Och, moja droga siostro, jest to cudowna rzecz, by\u0107 prawdziwie jedno ze wzbudzonym i wywy\u017cszonym Zbawicielem, by\u0107 cz\u0142onkiem Chrystusa! Pomy\u015bl o tym, co to powoduje? Czy mo\u017ce Chrystus by\u0107 bogaty, a ja biedny? Czy mo\u017ce twoja prawa r\u0119ka by\u0107 bogata, a lewa pozostawiona biedn\u0105? Albo twoja g\u0142owa odkarmiona, a cia\u0142o g\u0142oduj\u0105ce? Znowu pomy\u015bl o tym w odniesieniu do modlitwy. Czy\u017c mo\u017ce urz\u0119dnik bankowy powiedzie\u0107 do klienta: „To nie pan, ale tylko pana r\u0119ka podpisa\u0142a ten czek” lub „Nie mog\u0119 wyp\u0142aci\u0107 tej sumy pa\u0144skiej r\u0119ce tylko panu samemu”. Tym bardziej twoje lub moje modlitwy, nie mog\u0105 by\u0107 zdyskredytowane, je\u017celi s\u0105 ofiarowane w imieniu Jezusa (to znaczy nie tylko z powodu Chrystusa lecz na gruncie tego, \u017ce jeste\u015bmy Jego cz\u0142onkami), tak d\u0142ugo jak pozostajemy wewn\u0105trz limitu kredytu Chrystusa – a jest to dosy\u0107 rozleg\u0142y limit! Je\u017celi prosimy o co\u015b niezgodnie z Pismem lub nie wed\u0142ug woli Bo\u017cej, to sam Chrystus, nie m\u00f3g\u0142by tego uczyni\u0107. Lecz je\u017celi prosimy o co\u015b wed\u0142ug Jego woli… wiemy, \u017ce mamy pro\u015bby, kt\u00f3rych pragnienie przysz\u0142o od Niego. Najs\u0142odsz\u0105 rzecz\u0105, je\u017celi jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 mo\u017ce by\u0107 s\u0142odsza od innej, jest odpocznienie w pe\u0142nym uto\u017csamieniu si\u0119 z tym, co Chrystus przynosi. Ju\u017c wi\u0119cej o nic si\u0119 nie niepokoj\u0119 kiedy to stwierdzam, gdy\u017c On, wiem to, jest w stanie przeprowadzi\u0107 swoj\u0105 wol\u0119, a Jego wola jest moj\u0105. Nie ma znaczenia gdzie On mnie umie\u015bci lub w jaki spos\u00f3b. Rozwa\u017canie to nale\u017cy raczej do Niego ni\u017c do mnie, gdy\u017c i w naj\u0142atwiejszym po\u0142o\u017ceniu musi zes\u0142a\u0107 mi Swoj\u0105 \u0142ask\u0119 i w najtrudniejszym Jego \u0142aska jest wystarczaj\u0105ca. Dla mojego s\u0142ugi ma niewielkie znaczenie, czy po\u015bl\u0119 go, aby kupi\u0142 rzeczy warte niewiele pieni\u0119dzy czy najdro\u017csze artyku\u0142y. W ka\u017cdym wypadku oczekuje ode mnie pieni\u0119dzy i przynosi mi swoje zakupy. I tak je\u017celi B\u00f3g umie\u015bci\u0142by mnie w miejscu powa\u017cnych k\u0142opot\u00f3w, to czy\u017c nie otrzymam od Niego wi\u0119cej prowadzenia. W pozycji wielkiej trudno\u015bci, wi\u0119cej \u0142aski, w sytuacji wielkiej presji i do\u015bwiadczenia, wi\u0119cej si\u0142y? Nie ma obawy, \u017ce te \u017ar\u00f3d\u0142a, oka\u017c\u0105 si\u0119 niedostateczne w kryzysowej sytuacji! A Jego \u017ar\u00f3d\u0142a s\u0105 moje, gdy\u017c On jest m\u00f3j i ze mn\u0105, i mieszka we mnie.
\nI odk\u0105d Chrystus w taki spos\u00f3b zamieszka\u0142 w moim sercu przez wiar\u0119, jaki\u017c jestem szcz\u0119\u015bliwy! Chcia\u0142bym opowiedzie\u0107 ci o tym zamiast napisa\u0107. Nie jestem lepszy ni\u017c wcze\u015bniej by\u0142em. W pewnym sensie nie pragn\u0119 by\u0107, ani nie wysilam si\u0119, aby by\u0107. Lecz jestem martwy i pogrzebany z Chrystusem, a tak\u017ce z martwych wzbudzony z Nim! I teraz Chrystus \u017cyje we mnie i „\u017cycie, kt\u00f3rym teraz \u017cyj\u0119 w ciele jest \u017cyciem przez wiar\u0119 Syna Bo\u017cego, kt\u00f3ry umi\u0142owa\u0142 mnie i wyda\u0142 samego siebie za mnie…”
\nMusz\u0119 ju\u017c ko\u0144czy\u0107. Nie powiedzia\u0142em po\u0142owy tego, co chcia\u0142bym, ani nie mia\u0142em tyle czasu, co chcia\u0142bym. Niech B\u00f3g da ci pochwyci\u0107 te b\u0142ogos\u0142awione prawdy. Nie m\u00f3wmy ci\u0105gle: „kt\u00f3\u017c wst\u0105pi do nieba (to znaczy, aby sprowadzi\u0107 Chrystusa w d\u00f3\u0142 z g\u00f3ry)” Inaczej m\u00f3wi\u0105c nie uwa\u017cajmy, \u017ce jest On daleko, kiedy B\u00f3g uczyni\u0142 nas jedno z Nim, cz\u0142onkami Jego w\u0142asnego cia\u0142a. Ani nie powinni\u015bmy uwa\u017ca\u0107 to do\u015bwiadczenie, te prawdy, jako przeznaczone dla niewielu. W ka\u017cdym dziecku Bo\u017cym jest prawo pierwor\u00f3dztwa i nikt nie mo\u017ce obej\u015b\u0107 si\u0119 bez niego, nie znies\u0142awiaj\u0105c naszego Pana. Jedyn\u0105 moc\u0105 dla wyswobodzenia z grzechu lub dla prawdziwej s\u0142u\u017cby jest Chrystus”. I to wszystko by\u0142o tak proste i praktyczne! – kiedy zaj\u0119ta matka odkry\u0142a, \u017ce ona tak\u017ce wesz\u0142a w to odpocznienie wiary.<\/p>\n
„Ale czy zawsze jeste\u015b \u015bwiadomy przebywania w Chrystusie? – Pan Taylor by\u0142 pytany wiele lat p\u00f3\u017aniej. „Kiedy spa\u0142em, ostatniej nocy – odpowiedzia\u0142 – przesta\u0142em przebywa\u0107 w twoim domu, poniewa\u017c by\u0142em nie\u015bwiadomy tego faktu? My nigdy nie powinni\u015bmy by\u0107 \u015bwiadomi co to znaczy nie przebywa\u0107 w Chrystusie.<\/p>\n
Ja zmieniam si\u0119, On nie zmienia si\u0119
\nChrystus nigdy nie mo\u017ce umrze\u0107
\nJego prawda, nie moja, odpocznienia miejscem
\nJego mi\u0142o\u015b\u0107 nie moja w\u0119z\u0142em,<\/p>\n
Rozdzia\u0142 15<\/p>\n
Nigdy wi\u0119cej spragniony<\/p>\n
C\u00f3\u017c zatem? Ju\u017c o nic nie dbam, nie pytam si\u0119
\nWiem, b\u0119d\u0105 \u0142zy, obawy, smutek
\nA wtedy mi\u0142uj\u0105cy Zbawiciel zbli\u017cy si\u0119
\nM\u00f3wi\u0105c „dam odpowied\u017a na jutro”.<\/p>\n
Wybrane<\/p>\n
By\u0142o to do\u015bwiadczenie, kt\u00f3re przetrzyma\u0142o pr\u00f3b\u0119 nadchodz\u0105cych miesi\u0119cy i lat. Nigdy wi\u0119cej nie powr\u00f3ci\u0142y dni niezadowolenia, nigdy wi\u0119cej potrzebuj\u0105ca dusza, nie zosta\u0142a oddzielona od pe\u0142ni Chrystusa. Pr\u00f3by nadesz\u0142y, g\u0142\u0119bsze i bardziej dotkliwe od tych wcze\u015bniejszych, lecz z niczym niezak\u0142\u00f3conej obecno\u015bci samego Pan wyp\u0142ywa\u0142a pe\u0142nia rado\u015bci. Gdy\u017c Hudson Taylor odnalaz\u0142 tajemnic\u0119 odpocznienia duszy. W tym do\u015bwiadczeniu, nie tylko pe\u0142niejsze zrozumienie samego Pana i wszystkiego, czym On jest dla nas, dotar\u0142o do niego, ale i pe\u0142niejsze poddanie si\u0119 – prawdziwe samozaparcie dla Niego.
\n„Ju\u017c d\u0142u\u017cej o nic si\u0119 nie k\u0142opocz\u0119 (jak ju\u017c zauwa\u017cyli\u015bmy, pisa\u0142)… gdy\u017c On, wiem to, jest w stanie przeprowadzi\u0107 swoj\u0105 wol\u0119, a Jego wola jest moj\u0105. Nie ma znaczenia, gdzie mnie umie\u015bci lub jak to uczyni.
\nPoddanie Chrystusowe by\u0142o czym\u015b, co d\u0142ugo ju\u017c zna\u0142, lecz to by\u0142a nowa uleg\u0142o\u015b\u0107, radosne, niepohamowane oddanie siebie i wszystkiego Jemu. Nie by\u0142a to ju\u017c sprawa oddania tego lub tamtego, je\u017celi Pan za\u017c\u0105da\u0142by tego. By\u0142a to lojalna, pe\u0142na mi\u0142o\u015bci zgoda. Radosne wyj\u015bcie naprzeciw Jego woli, w rzeczach ma\u0142ych i wielkich, jako rzecz najlepsza, jaka mo\u017ce spotka\u0107 tych, co nale\u017c\u0105 do Boga. To sprawi\u0142o, \u017ce do\u015bwiadczenia nadchodz\u0105cego lata by\u0142y sposobno\u015bci\u0105, aby Bo\u017ca \u0142aska triumfowa\u0142a, zamieniaj\u0105c dolin\u0119 p\u0142aczu”, w miejsce \u017ar\u00f3de\u0142, sk\u0105d p\u0142yn\u0105 ci\u0105gle potoki b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.
\nJeszcze przed niebezpiecze\u0144stwem i zamieszkami, kt\u00f3re osi\u0105gn\u0119\u0142y zw\u00f3j punkt kulminacyjny w masakrze w Tientsin, pa\u0144stwo Taylor zostali powo\u0142ani, aby przej\u015b\u0107 przez g\u0142\u0119boki osobisty smutek. Nadszed\u0142 czas kiedy nieuchronne rozstanie si\u0119 z ich dzie\u0107mi nie mog\u0142o by\u0107 odk\u0142adane. W Chinach nie by\u0142o szk\u00f3\u0142, w kt\u00f3rych mo\u017cna by przeprowadzi\u0107 ich edukacj\u0119, ani o\u015brodk\u00f3w wypoczynkowych jakie s\u0105 teraz, kt\u00f3re da\u0142yby schronienie przed gor\u0105cem lata. Klimat oraz ub\u00f3stwo ich \u017cycia, odbi\u0142y si\u0119 na zdrowiu dzieci. Jeden gr\u00f3b ju\u017c u\u015bwi\u0119ci\u0142 w sercach rodzic\u00f3w ziemi\u0119 chi\u0144sk\u0105, z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 wi\u0119c przyj\u0119li ofert\u0119 sekretarki i oddanej przyjaci\u00f3\u0142ki, panny Emilii Blatchley, gotowej zabra\u0107 trzech ch\u0142opc\u00f3w i tylko jedn\u0105 ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0119 do Anglii i tam opiekowa\u0107 si\u0119 nimi. To oznacza\u0142o d\u0142ugie rozstanie, a Wsch\u00f3d i Zach\u00f3d by\u0142y o wiele bardziej oddalone od siebie ni\u017c teraz! Ale zanim mali podr\u00f3\u017cnicy mieli by\u0107 odprowadzeni na wybrze\u017ce, mia\u0142o ich jeszcze spotka\u0107 znacznie d\u0142u\u017csze rozstanie. Najm\u0142odszy ch\u0142opiec, maj\u0105cy tylko pi\u0119\u0107 lat, szczeg\u00f3lnie przywi\u0105zany do rodzic\u00f3w by\u0142 tym, kt\u00f3rego zdrowie ucierpia\u0142o najbardziej. Zatroskani rodzice zobaczyli t\u0105 udr\u0119k\u0119 nadchodz\u0105cego rozstania, kt\u00f3ra zwi\u0119kszy\u0142a jego chroniczne dolegliwo\u015bci. Ca\u0142\u0105 noc czuwali u jego boku, w \u0142odzi, kt\u00f3ra wioz\u0142a ich w d\u00f3\u0142 kana\u0142u z Yangchow, lecz o \u015bwicie nast\u0119pnego poranka zasn\u0105\u0142 g\u0142\u0119bokim snem i ze wzburzonych w\u00f3d Yangcy, przeszed\u0142 bez b\u00f3lu i strachu do lepszego kraju. Przed nadci\u0105gaj\u0105c\u0105 burz\u0105 rodzice przep\u0142yn\u0119li wszerz rzek\u0119 (w tym miejscu szerok\u0105 na dwie mile), aby z\u0142o\u017cy\u0107 sw\u00f3j skarb na cmentarzu w Chinkiang, a potem z pozosta\u0142ymi dzie\u0107mi wyruszyli do Szanghaju. Troch\u0119 p\u00f3\u017aniej po zaokr\u0119towaniu ich na pok\u0142adzie francuskiego statku pocztowego, kt\u00f3ry mia\u0142 odp\u0142yn\u0105\u0107 o \u015bwicie, pan Taylor napisa\u0142 do pana Bergera:
\n„Po raz ostatni w Chinach widzia\u0142em ich budz\u0105cych si\u0119 (wr\u00f3ci\u0142 zabra\u0107 pani\u0105 Taylor, kt\u00f3ra ci\u0105gle by\u0142a na parowcu). O dwoje z naszych male\u0144stw ju\u017c si\u0119 nie niepokoimy. Spoczywaj\u0105 na \u0142onie Jezusa. I teraz drogi przyjacielu, chocia\u017c \u0142zy nie mog\u0105 przesta\u0107 p\u0142yn\u0105\u0107, dzi\u0119kuj\u0119 Bogu, \u017ce pozwoli\u0142 komu\u015b tak niegodnemu, wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w tej wielkiej pracy i nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce zaanga\u017cowa\u0142em si\u0119 w ni\u0105. To jest Jego praca, nie moja, ani twoja, a mimo to jest nasza – nie z powodu naszego zaanga\u017cowania si\u0119 w ni\u0105, lecz dlatego, \u017ce jeste\u015bmy Jego i jedno z Tym, do kt\u00f3rego ta praca nale\u017cy”.
\nTo by\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107, kt\u00f3ra podtrzymywa\u0142a ich. Nigdy lato w Chinach, nie by\u0142o tak uci\u0105\u017cliwe, jak te, w kt\u00f3re wchodzili (1870r.). Jednak po\u015brodku tego, t\u0119skni\u0105c za dzie\u0107mi, t\u0119sknot\u0105 nie do opisania, nigdy nie mieli wi\u0119cej odpocznienia i rado\u015bci w Bogu.
\nMog\u0119 by\u0107 tylko zdumiony \u0142ask\u0105, kt\u00f3ra tak pociesza i podtrzymuje czu\u0142o\u015b\u0107 matek (pan Taylor wspomina potem). Tajemnic\u0105 jest Jezus, zaspokajaj\u0105cy g\u0142\u0119bokie pragnienia serca i duszy. Pani Taylor czyni\u0142a, co mog\u0142a tego lata, nie trac\u0105c ducha, zdaj\u0105c si\u0119 znajdowa\u0107 w samym \u015brodku burzy k\u0142opot\u00f3w, jaka szala\u0142a wok\u00f3\u0142 nich. Choroby by\u0142y cz\u0119stsze w misji i zanim dotarli do Chinkiang, po rozstaniu si\u0119 ze swymi dzie\u0107mi, dotar\u0142y do nich wie\u015bci, \u017ce znajdowa\u0142a si\u0119 tam umieraj\u0105ca pani Judd. Pan Taylor z powodu innego pacjenta nie m\u00f3g\u0142 opu\u015bci\u0107 \u0142odzi, lecz pozwoli\u0142 pani Taylor uda\u0107 si\u0119 samej, aby okaza\u0142a tyle pomocy, ile mo\u017ce. Po dniach i nocach opieki, pan Judd doszed\u0142 ju\u017c do kresu swoich si\u0142, kiedy us\u0142ysza\u0142 z podw\u00f3rza dobiegaj\u0105ce odg\u0142osy niespodziewanego przybysza. Kt\u00f3\u017c to by\u0142 o tak nocnej porze i sk\u0105d przybywa\u0142? \u017baden parowiec nie p\u0142yn\u0105\u0142 w g\u00f3r\u0119 rzeki, a tubylcze \u0142odzie nie p\u0142ywa\u0142y o zmroku. By\u0142 to pow\u00f3z, kt\u00f3ry si\u0119 wtoczy\u0142. D\u0142ug\u0105, dzienn\u0105 podr\u00f3\u017c na tym niesfornym powozie, kobieta odby\u0142a samotnie i wkr\u00f3tce zobaczy\u0142 twarz, kt\u00f3r\u0105 ze wszystkich innych pragn\u0105\u0142 ujrze\u0107 najbardziej.
\n„Chocia\u017c pani Taylor wtedy cierpia\u0142a i by\u0142a zm\u0119czona ci\u0119\u017ck\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 (wspomina pan Judd) nak\u0142ania\u0142a mnie, abym poszed\u0142 do \u0142\u00f3\u017cka i \u017ce ona przejmie opiek\u0119. Nic nie mog\u0142o sk\u0142oni\u0107 jej do odpoczynku. „Nie – powiedzia\u0142a – ju\u017c wystarczaj\u0105co du\u017co znios\u0142e\u015b bez odpoczynku nocnego. Id\u017a do \u0142\u00f3\u017cka, gdy\u017c pozostan\u0119 z twoj\u0105 \u017con\u0105, czy b\u0119dziesz tu czy nie”.
\nNigdy nie zapomn\u0119 stanowczo\u015bci i mi\u0142o\u015bci z jak\u0105 to powiedzia\u0142a. Jej twarz w mi\u0119dzyczasie, ja\u015bnia\u0142a troskliwo\u015bci\u0105, Tego, w kt\u00f3rym by\u0142a jej rado\u015b\u0107 i si\u0142y do wytrwania”.
\nNic pr\u00f3cz modlitwy nie mog\u0142o przeprowadzi\u0107 pacjenta, tak jak nic za wyj\u0105tkiem modlitwy, nie mog\u0142o uratowa\u0107 sytuacji w wielu godzinach kra\u0144cowych do\u015bwiadcze\u0144 tego lata.
\n„Wcze\u015bniej wiedzieli\u015bmy co nieco o trudnych pr\u00f3bach jakie przechodzi\u0142a, ta czy inna stacja (pan Taylor pisa\u0142 do przyjaci\u00f3\u0142 Misji). Teraz jednak we wszystkich jednocze\u015bnie, lub prawie jednocze\u015bnie, rozszerzaj\u0105ce si\u0119 zamieszki, wstrz\u0105sn\u0119\u0142y fundamentami miejscowej spo\u0142eczno\u015bci. Nie mo\u017cna opisa\u0107 alarmu i zamieszania Chi\u0144czyk\u00f3w, kiedy po raz pierwszy uwierzyli, \u017ce tubylczy magicy, zaczarowali ich lub ich gniewu i z\u0142o\u015bci, kiedy powiedziano im, \u017ce ci zdradzieccy wrogowie byli agentami cudzoziemc\u00f3w. Dobrze wiadomo jak powstali w Tiensin i barbarzy\u0144sko zamordowali siostry mi\u0142osierdzia, ksi\u0119\u017cy, a nawet francuskiego konsula. C\u00f3\u017c zatem mo\u017ce ich powstrzyma\u0107 w g\u0142\u0119bi kraju, gdzie nasi bracia byli samotni, daleko od jakiejkolwiek ochrony ludzkiej si\u0142y. Nic pr\u00f3cz pot\u0119\u017cnej r\u0119ki Boga, w odpowiedzi na zjednoczon\u0105, ci\u0105g\u0142\u0105 modlitw\u0119 we wszystko zwyci\u0119\u017caj\u0105cym imieniu Jezus – z Jego obecno\u015bci\u0105, Jego mi\u0142o\u015bci\u0105, Jego prowadzeniem. \u0141atwo si\u0119 czyta o takich do\u015bwiadczeniach, lecz tylko ci, kt\u00f3rzy prze\u017cyli podobne chwile niebezpiecze\u0144stwa, mog\u0105 mie\u0107 jakie\u015b poj\u0119cie, jakie to powoduje zmaganie. Upa\u0142 tego lata by\u0142 niezwykle dokuczliwy i przed\u0142u\u017caj\u0105cy si\u0119, a do tego niepok\u00f3j tubylczej ludno\u015bci. Kobiety i dzieci musia\u0142y by\u0107 sprowadzane na wybrze\u017ce i przez jaki\u015b czas wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce chi\u0144skie w\u0142adze mog\u0105 za\u017c\u0105da\u0107 od nich ca\u0142kowitego opuszczenia kraju. To wywo\u0142a\u0142o wiele korespondencji z urz\u0119dnikami chi\u0144skimi i cudzoziemskimi, i cz\u0119ste listy do pracownik\u00f3w, kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 by\u0142a w niebezpiecze\u0144stwie. Zakwaterowanie domu Misyjnego w Chinkiang zosta\u0142o opodatkowane do granic mo\u017cliwo\u015bci, a wzburzenie by\u0142o tak wielkie, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o naby\u0107 dodatkowych nieruchomo\u015bci.
\n„Stare czasy wydaj\u0105 si\u0119 znowu wraca\u0107 (pan Taylor pisa\u0142 w czerwcu, odnosz\u0105c si\u0119 do zamieszek w Yangchow) z t\u0105 jednak r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce nasze k\u0142opoty tak, jak wcze\u015bniej nie s\u0105 ograniczone do jednego miejsca.
\nW tym czasie wygl\u0105da\u0142o to tak, jakby mia\u0142y by\u0107 utracone wszystkie rzeczne stacje. Pa\u0144stwo Taylor przygotowywali sw\u00f3j dom w Chinkiang, jako bardziej centralnie po\u0142o\u017cony ni\u017c Yangchow, on spa\u0142 na pod\u0142odze w jadalni lub na korytarzu, aby ona mog\u0142a dzieli\u0107 ich pok\u00f3j z innymi kobietami. „Jedna trudno\u015b\u0107 nast\u0119puje po drugiej bardzo szybko (dalej pisze po masakrze w Tiensin), lecz to B\u00f3g kr\u00f3luje a nie przypadek. W Nanking wzburzenie by\u0142o straszne… Tutaj te\u017c s\u0105 niepokoje, mam nadziej\u0119, \u017ce mijaj\u0105ce, lecz w Yangchow jest bardzo \u017ale… M\u00f3dl si\u0119 wiele za nas. Moje serce jest spokojne, ale moja g\u0142owa obci\u0105\u017cona ci\u0105g\u0142ym nast\u0119powaniem jednej trudno\u015bci za drug\u0105”. Jednak trudno\u015bci tego czasu nie przeszkodzi\u0142y duchowej stronie pracy, w kt\u00f3rej pa\u0144stwo Taylor wzi\u0119li udzia\u0142. W najgor\u0119tsze dni lipca zosta\u0142 napisany list do panny Blatchley:
\n„Prowadzimy lekcje w niedziel\u0119 i w dwa lub trzy wieczory w tygodniu, aby zainteresowa\u0107 chi\u0144skich chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy umiej\u0105 czyta\u0107, badaniem Pisma. A tych, kt\u00f3rzy nie umiej\u0105 czyta\u0107, nauczy\u0107 ich tego i uczyni\u0107 przyk\u0142ad dla m\u0142odszych cz\u0142onk\u00f3w Misji, kt\u00f3rzy dosy\u0107 dobrze wiedz\u0105, \u017ce nie mamy braku pracy. Mo\u017ce to by\u0107 dla nich praktyczny dow\u00f3d, \u017ce przywi\u0105zujemy wag\u0119 do tego, aby chrze\u015bcijanie i inni wok\u00f3\u0142 nauczyli si\u0119 czyta\u0107 i sami rozumie\u0107 S\u0142owo Bo\u017ce”.
\nRado\u015b\u0107, kt\u00f3ra przysz\u0142a do pana Taylora w jego duchowym do\u015bwiadczeniu, wydawa\u0142a si\u0119 raczej pog\u0142\u0119bia\u0107 ni\u017c doznawa\u0107 przeszk\u00f3d z powodu niedogodno\u015bci czasu. Jego ksi\u0105\u017cka listowa nie odkrywa nam zbyt wiele z tego naporu trudno\u015bci i problem\u00f3w, jak z tej pe\u0142nej fali b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3ra przenios\u0142a go poprzez wszystkie te do\u015bwiadczenia. Do panny Desgraz napisa\u0142 na przyk\u0142ad w po\u0142owie lipca, po uwa\u017cnym przeczytaniu jej listu odno\u015bnie wydarze\u0144 w Yangchow:
\nMam teraz werset dla ciebie, Pan tak bardzo ub\u0142ogos\u0142awi\u0142 nim moj\u0105 dusz\u0119! Jan 7;37-39 „Je\u017celi kto\u015b pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije!” Kt\u00f3\u017c nie ma pragnienia. Pragnienia umys\u0142u, pragnienia serca, pragnienia duszy. Czy te\u017c pragnienia cia\u0142a? Nie ma znaczenia, kt\u00f3re z nich mam lub czy mam je wszystkie. „Przyjd\u017a do mnie i pozosta\u0144 spragniony? Ale\u017c nie! Przyjd\u017a do mnie i pij!”
\nC\u00f3\u017c zatem czy Jezus mo\u017ce zaspokoi\u0107 moja potrzeb\u0119? Tak i wi\u0119cej ni\u017c zaspokoi\u0107. Nie ma znaczenia jak skomplikowana jest moja \u015bcie\u017cka, jak trudna jest moja s\u0142u\u017cba. Nie ma znaczenia jak smutne jest moje ub\u00f3stwo, jak daleko s\u0105 moi ukochani. Nie ma znaczenia jak jestem bezradny, jak g\u0142\u0119bokie jest wzdychanie mojej duszy. Jezus mo\u017ce zaspokoi\u0107 je wszystkie i wi\u0119cej ni\u017c zaspokoi\u0107. On nie tylko obiecuje mi odpocznienie – jak\u017ce po\u017c\u0105dane by\u0142oby gdyby to jedno s\u0142owo ogarn\u0119\u0142o co to znaczy! Och, nie tylko, \u017ce napij\u0119 si\u0119, aby zaspokoi\u0107 moje pragnienie. Wi\u0119cej ni\u017c to! „Ten kto Mi ufa w tej sprawie (kto wierzy mi, bierze mnie za s\u0142owo) z jego wn\u0119trza pop\u0142yn\u0105…” Mo\u017ce to by\u0107? Czy mo\u017ce kto\u015b wyschni\u0119ty i spragniony, nie tylko dozna\u0107 och\u0142ody – spalona gleba, nawil\u017cona, spieczone miejsca, och\u0142odzone – lecz ziemia tak nawodniona, \u017ce wytry\u015bnie strumie\u0144 wyp\u0142ywaj\u0105cy z niej? W\u0142a\u015bnie tak! I to nie s\u0105 g\u00f3rskie potoki, pe\u0142ne gdy pada deszcz, a potem znowu suche… lecz „z jego wn\u0119trza pop\u0142yn\u0105 rzeki” – rzeki pot\u0119\u017cnej Jangcy, zawsze g\u0142\u0119bokiej i pe\u0142nej. W okresach suszy potoki mog\u0105 wyschn\u0105\u0107 i cz\u0119sto tak si\u0119 dzieje. Kana\u0142y mog\u0105 by\u0107 wypompowane do sucha i cz\u0119sto tak jest, lecz Jangcy nigdy. Zawsze pot\u0119\u017cny strumie\u0144 wody, zawsze p\u0142yn\u0105cy g\u0142\u0119boko i niepowstrzymanie. „Przyjd\u017acie do mnie i pijcie (pisa\u0142 w innym czerwcowym li\u015bcie). Nie, przyjd\u017acie, we\u017acie pospiesznego \u0142yka. Nie! Przyjd\u017acie lekko och\u0142od\u017acie si\u0119 lub na chwil\u0119 usu\u0144cie pragnienie? Nie! „pijcie” nieustannie, codziennie. Pow\u00f3d pragnienia mo\u017ce by\u0107 nieodwracalny. Ten kto przychodzi i pije mo\u017ce och\u0142odzi\u0107 si\u0119, poczu\u0107 si\u0119 dobrze. Ale my zawsze mamy przychodzi\u0107, zawsze pi\u0107. Nie ma obawy, \u017ce opr\u00f3\u017cni si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142o lub si\u0119 wyczerpi\u0105 rzeki!” Jak\u017ce tego lata b\u0119dzie potrzebowa\u0142 pociechy Chrystusa w swoim sercu. Nie wiele zdawa\u0142 sobie z tego sprawy, gdy to pisa\u0142 lecz Ten, kt\u00f3remu ufa\u0142 w nowy i g\u0142\u0119boki spos\u00f3b, nie zawi\u00f3d\u0142 go.<\/p>\n
**************************<\/p>\n
Sze\u015b\u0107 tygodni p\u00f3\u017aniej rado\u015b\u0107 ze smutkiem dziwnie pomiesza\u0142a si\u0119 w misyjnym domu w Chinkiang. Ma\u0142y synek dany pa\u0144stwu Taylor nape\u0142ni\u0142 ich serca rado\u015bci\u0105. Jednak atak cholery wielce zmorzy\u0142 matk\u0119 i brak naturalnego pokarmu odbi\u0142 si\u0119 na zdrowiu niemowl\u0119cia. Kiedy zosta\u0142a znaleziona chi\u0144ska niania, by\u0142o zbyt p\u00f3\u017ano, aby uratowa\u0107 ma\u0142e \u017cycie. Zaledwie po tygodniu \u017cycia na ziemi, odszed\u0142 do domu w g\u00f3rze, gdzie wkr\u00f3tce jego matka mia\u0142a do\u0142\u0105czy\u0107 do niego.
\n„Chocia\u017c by\u0142a niezmiernie wyczerpana na ciele (pan Taylor pisze), to nape\u0142niona g\u0142\u0119bokim pokojem duszy, \u015bwiadomo\u015bci\u0105 obecno\u015bci Pana i rado\u015bci\u0105 bycia w Jego \u015bwi\u0119tej woli. I mi to dane by\u0142o dzieli\u0107, a na co nie znajduj\u0119 s\u0142\u00f3w, aby to opisa\u0107. Sama wybra\u0142a hymny, kt\u00f3re mia\u0142y by\u0107 za\u015bpiewane na pogrzebie, z kt\u00f3rych jeden: „O \u015bwi\u0119ty Zbawicielu, niewidzialny Przyjacielu”, wydawa\u0142 si\u0119 szczeg\u00f3lnie zapa\u015b\u0107 w jej pami\u0119ci.<\/p>\n
„Cho\u0107 wiara i nadzieja cz\u0119sto wypr\u00f3bowywane
\nNie prosz\u0119 o nic, nie potrzebuj\u0119 niczego obok
\nTak bezpieczne, tak spokojne, tak zaspokojone
\nDusze, kt\u00f3re przylgn\u0119\u0142y do Ciebie
\nNie boj\u0105 si\u0119 szatana, ni grobu
\nWidz\u0105, \u017ce bliski jeste\u015b i mocny by zbawi\u0107
\nNie boj\u0105 si\u0119 przekroczy\u0107 Jordanu fal
\nGdy ci\u0105gle lgn\u0105 do Ciebie”<\/p>\n
Chocia\u017c by\u0142a s\u0142aba, nie dopuszczali do siebie my\u015bli, \u017ce jej dni by\u0142y policzone. Ta mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra tak mocno zwi\u0105za\u0142a ich serca wyklucza\u0142a my\u015bl o rozdzieleniu. Mia\u0142a tylko 33 lata. Do ko\u0144ca nie czu\u0142a b\u00f3lu, tylko zwi\u0119kszaj\u0105ce si\u0119 os\u0142abienie. Dwa dni przed ko\u0144cem dotar\u0142 do nich list od pani Berger, opowiadaj\u0105cym o bezpiecznym przybyciu do Saint Hill panny Blatchley i starszych dzieci. Ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142 z przywitania i z tego, jak si\u0119 nimi zaj\u0119to nape\u0142ni\u0142 serce matki rado\u015bci\u0105. Nie potrafi\u0142a by\u0107 dosy\u0107 wdzi\u0119czna i zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce nie mia\u0142a \u017cadnego innego pragnienia za wyj\u0105tkiem oddania chwa\u0142y Bogu, za Jego dobro\u0107. Wiele razy listy pani Berger osi\u0105ga\u0142y cel swego przeznaczenia w potrzebnej chwili. Wiele razy jej mi\u0142uj\u0105ce serce przewidywa\u0142o wydarzenia w jakich listy mia\u0142y by\u0107 dostarczone, lecz nigdy bardziej ni\u017c teraz.
\nI teraz do zobaczenia droga przyjaci\u00f3\u0142ko – pisa\u0142a – Pan ogarn\u0105\u0142 ci\u0119 swymi wiecznymi ramionami”.
\nI w tych ramionach odpoczywa\u0142a.
\n„Nigdy nie by\u0142em uczestnikiem takiej sceny (pisa\u0142a jedna z obecnych os\u00f3b). Kiedy droga pani Taylor wyda\u0142a sw\u00f3j ostatni dech, pan Taylor ukl\u0105k\u0142 i powierzy\u0142 j\u0105 Panu, dzi\u0119kuj\u0105c Mu, \u017ce da\u0142 mu j\u0105 i za dwana\u015bcie i p\u00f3\u0142 roku doskona\u0142ego wsp\u00f3lnego szcz\u0119\u015bcia. Dzi\u0119kuj\u0105c Mu tak\u017ce, \u017ce zabra\u0142 j\u0105 do Swojej obecno\u015bci i uroczy\u015bcie na nowo powierzy\u0142 si\u0119 s\u0142u\u017cbie dla Niego”. Letnie s\u0142o\u0144ce wznosi\u0142o si\u0119 coraz wy\u017cej nad miastem, wzg\u00f3rzami i rzek\u0105. Zewsz\u0105d dociera\u0142 do nich z ulic i podw\u00f3rzy, gwarliwy ha\u0142as tocz\u0105cego \u017cycia.<\/p>\n
**************************<\/p>\n
„Nigdy nie b\u0119dzie pragn\u0105\u0142” – Czy teraz mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 to prawdziwe? „Wiem, \u017ce nigdy, oznacza nigdy, „nie b\u0119dzie”, oznacza nie b\u0119dzie „pragn\u0105\u0142” oznacza „niezaspokojon\u0105 potrzeb\u0119” – pan Taylor cz\u0119sto m\u00f3wi\u0142 w p\u00f3\u017aniejszych latach: „Oby to by\u0142o jedno z najwi\u0119kszych objawie\u0144, jakie B\u00f3g uczyni dla naszych dusz”. To w\u0142a\u015bnie w tych dniach ca\u0142kowitego spustoszenia, ta obietnica sta\u0142a si\u0119 realna dla z\u0142amanego serca.
\nDo swojej matki napisa\u0142 w sierpniu:
\n„Z g\u0142\u0119bi duszy rozkoszuj\u0119 si\u0119 poznaniem tego, \u017ce B\u00f3g dzia\u0142a, lub dopuszcza, \u017ce wszystkie rzeczy dzia\u0142aj\u0105 wsp\u00f3lnie ku dobru tych, kt\u00f3rzy mi\u0142uj\u0105 Go”. On i tylko On wiedzia\u0142 czym moja droga \u017cona by\u0142a dla mnie. On wiedzia\u0142, \u017ce \u015bwiat\u0142o moich oczu i rado\u015b\u0107 mego serca by\u0142o w niej. W ostatni dzie\u0144 jej \u017cycia – nie mieli\u015bmy poj\u0119cia, \u017ce to mo\u017ce by\u0107 ostatni – nasze serca wzajemnie rozkoszowa\u0142y si\u0119 nigdy nie starzej\u0105c\u0105 si\u0119 histori\u0105 naszej mi\u0142o\u015bci… Niemal jej ostatnim aktem woli by\u0142o, z jednym ramieniem wok\u00f3\u0142 mojej szyi, umieszczenie jej r\u0119ki na mojej g\u0142owie, i tak jak wierz\u0119, gdy\u017c jej usta straci\u0142y swoj\u0105 zr\u0119czno\u015b\u0107, z\u0142o\u017cenie na mnie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. On wiedzia\u0142, \u017ce dobr\u0105 dla niej rzecz\u0105 jest zabranie jej, prawdziwie dobr\u0105 dla niej, i w Swojej mi\u0142o\u015bci zabra\u0142 j\u0105 bezbole\u015bnie. A i nie mniej dobr\u0105 rzecz\u0105 dla mnie, kt\u00f3ry teraz musz\u0119 si\u0119 zmaga\u0107 i cierpie\u0107 samotnie. Jednak nie samotnie, gdy\u017c B\u00f3g jest bli\u017cej mnie ni\u017c kiedykolwiek”.
\nA do pana Bergera:
\n„Kiedy my\u015bl\u0119 o swojej stracie, moje serce bliskie rozbicia, powstaje w dzi\u0119kczynieniu wobec Tego, kt\u00f3ry zaoszcz\u0119dzi\u0142 jej takiego smutku i uczyni\u0142 j\u0105 niewypowiedzianie szcz\u0119\u015bliw\u0105. Moje \u0142zy s\u0105 bardziej \u0142zami rado\u015bci ni\u017c smutku. Lecz ponad wszystko raduj\u0119 si\u0119 w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, w Jego dzie\u0142ach, Jego drogach, Jego prowadzeniu, w Nim Samym. On daje mi dow\u00f3d (poznanie przez pr\u00f3b\u0119), „co to jest dobra, mi\u0142a i doskona\u0142a wola Bo\u017ca”, raduj\u0119 si\u0119 w tej woli. Jest ona mi\u0142a dla mnie, jest doskona\u0142a, ukochana w dzia\u0142aniu. I wkr\u00f3tce w tej s\u0142odkiej woli na nowo po\u0142\u0105czymy si\u0119, aby ju\u017c wi\u0119cej si\u0119 nie rozdzieli\u0107”. Ojcze chc\u0119, aby oni tak\u017ce ci, kt\u00f3rych mi da\u0142e\u015b, byli ze mn\u0105, gdzie ja jestem”.
\nBy\u0142a jednak miara odreagowania, szczeg\u00f3lnie gdy choroba przysz\u0142a wraz z d\u0142ugim bezsennymi nocami.
\n„Jak\u017ce samotne (wspomina pan Taylor) by\u0142y te nu\u017c\u0105ce godziny, gdy by\u0142em ograniczony do mojego pokoju! Jak t\u0119skni\u0142em za moj\u0105 drog\u0105 \u017con\u0105 i g\u0142osem dzieci, daleko w Anglii. Wtedy to zrozumia\u0142em dlaczego Pan uczyni\u0142 te wersety tak realnymi dla mnie: „Ktokolwiek pije z wody, kt\u00f3r\u0105 ja mu dam, nigdy nie b\u0119dzie pragn\u0105\u0142”. Chyba z dwadzie\u015bcia razy na dzie\u0144, kiedy czu\u0142em, \u017ce pragnienie serca wraca\u0142o wo\u0142a\u0142em do Niego:
\n„Panie Ty obieca\u0142e\u015b! Obieca\u0142e\u015b mi, \u017ce nigdy nie b\u0119d\u0119 pragn\u0105\u0107”. I czy wo\u0142a\u0142em w dzie\u0144, czy w nocy, jak\u017ce szybko On przychodzi\u0142, aby zaspokoi\u0107 smuc\u0105ce si\u0119 serce! Tak bardzo, \u017ce cz\u0119sto zastanawia\u0142em si\u0119 czy mog\u0142o by\u0107 mo\u017cliwe, \u017ce moi umi\u0142owani, kt\u00f3rzy zostali zabrani, mogli radowa\u0107 si\u0119 bardziej z Jego obecno\u015bci, ni\u017c ja w moim samotnym pokoju. On dos\u0142ownie wype\u0142ni\u0142 si\u0119 modlitw\u0105: „Panie Jezu, sta\u0144 si\u0119 Sam dla mnie \u017cyj\u0105c\u0105 jasn\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105, bardziej obecny, dla wiary spojrzenia, ni\u017c jakikolwiek widzialny obiekt. Bardziej drogi, bardziej intymnie bliski, ni\u017c nawet najs\u0142odsze ziemskie wi\u0119zy”.
\nPo\u015br\u00f3d wielu list\u00f3w tego okresu, tych kilka, kt\u00f3re uda\u0142o mu si\u0119 napisa\u0107 do dzieci, do kt\u00f3rych jego serce t\u0119skni\u0142o wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 jest najbardziej kosztownych, czy odkrywaj\u0105cych stan jego serca.
\n„Nie wiecie jak cz\u0119sto ojciec my\u015bli o swoich skarbach, jak cz\u0119sto patrzy na wasze fotografie, a\u017c \u0142zy nape\u0142niaj\u0105 jego oczy. Czasami prawie obawia si\u0119 niezadowolenia, kiedy my\u015bli jak daleko jeste\u015bcie od niego. Ale wtedy drogi Pan Jezus, kt\u00f3ry nigdy nie opuszcza go m\u00f3wi: „nie b\u00f3j si\u0119, zachowam twoje serce zaspokojone”. I ja dzi\u0119kuj\u0119 Mu i ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce b\u0119dzie \u017cy\u0142 w moim sercu i zachowa je prawym dla mnie. Chc\u0119 aby\u015bcie, moje kochane dzieci, wiedzia\u0142y, \u017ce to oddanie waszych serc Jezusowi, strze\u017ce je ka\u017cdego dnia. Kiedy\u015b pr\u00f3bowa\u0142em zachowa\u0107 moje serce w prawo\u015bci, lecz zawsze zbacza\u0142em w z\u0142ym kierunku. I w ko\u0144cu musia\u0142em zrozumie\u0107 z w\u0142asnych pr\u00f3b i zaakceptowa\u0107 ofert\u0119 Pana, \u017ce b\u0119dzie je strzeg\u0142 dla mnie. Nie uwa\u017cacie, \u017ce jest to najlepszy spos\u00f3b? Mo\u017ce czasami my\u015blicie: „spr\u00f3buj\u0119 nie by\u0107 samolubnym, nieuprzejmym, niepos\u0142usznym”. I chocia\u017c rzeczywi\u015bcie pr\u00f3bujecie, nie udaje si\u0119 wam. Ale Jezus m\u00f3wi: „Powiniene\u015b t\u0105 rzecz powierzy\u0107 Mi.” B\u0119d\u0119 strzeg\u0142 tego ma\u0142ego serca, je\u017celi zechcesz zaufa\u0107 mi w tym”. I On tego te\u017c chce. Kiedy\u015b pr\u00f3bowa\u0142em my\u015ble\u0107 wiele i cz\u0119sto o Jezusie, lecz cz\u0119sto zapomina\u0142em o Nim. Teraz ufam Jezusowi, \u017ce sprawi, i\u017c moje serce b\u0119dzie pami\u0119ta\u0142o o Nim i On to uczyni. To jest najlepszy spos\u00f3b. Popro\u015bcie pann\u0119 Blatchley, aby opowiedzia\u0142a wam wi\u0119cej o tym sposobie. M\u00f3dlcie si\u0119 do Boga, aby wyja\u015bni\u0142 to wam i pom\u00f3g\u0142 wam ufa\u0107 Jezusowi”.
\nA do panny Blatchley napisa\u0142 na ten sam temat z niewygodnej kajuty przybrze\u017cnego parowca:
\n„Znowu napisa\u0142em do drogich dzieci. Pragn\u0119, aby one wcze\u015bnie nauczy\u0142y si\u0119 tych kosztownych prawd, kt\u00f3re p\u00f3\u017ano dotar\u0142y do mnie odno\u015bnie jedno\u015bci z Chrystusem i zamieszkania Jego we wn\u0119trzu. One nie wydaj\u0105 mi si\u0119 bardziej trudne do zrozumienia, ni\u017c prawdy o odkupieniu. Jedne i drugie potrzebuj\u0105 namaszczenia Ducha i niczego wi\u0119cej. Niech dopomo\u017ce ci, aby\u015b \u017cy\u0142a Chrystusem przed oczami tych dzieci i us\u0142ugiwa\u0142a im Nim. Jak\u017ce cudownie On prowadzi\u0142 i uczy\u0142 nas. Jak\u017ce ma\u0142o wierzy\u0142em, \u017ce odpocznienie i pok\u00f3j serca, kt\u00f3rymi si\u0119 teraz raduj\u0119, s\u0105 mo\u017cliwe na ziemi. Czy nie jest tak, \u017ce niebo zaczyna si\u0119 poni\u017cej… W por\u00f3wnaniu z jedno\u015bci\u0105 z Chrystusem, niebo i ziemia wydaj\u0105 si\u0119 niewa\u017cnymi zdarzeniami”.
\nOch, c\u00f3\u017c to za rado\u015b\u0107 czu\u0107, \u017ce Jezus \u017cyje w tobie (pisa\u0142 do swojej siostry, pani Walker podczas tej samej podr\u00f3\u017cy). Odnale\u017a\u0107 swoje serce ca\u0142kowicie pochwycone przez Niego. Przypomina\u0107 sobie czas spo\u0142eczno\u015bci z tob\u0105, a nie przez twoje bolesne usi\u0142owania mieszkania w Nim. On jest naszym \u017cyciem, nasz\u0105 si\u0142\u0105, naszym Zbawieniem. On jest nasz\u0105 m\u0105dro\u015bci\u0105, sprawiedliwo\u015bci\u0105 i u\u015bwi\u0119ceniem i odkupieniem. On jest nasz\u0105 moc\u0105 do s\u0142u\u017cby i owocowania, a Jego \u0142ono jest naszym miejscem odpocznienia teraz i na wieki”.
\nW mi\u0119dzyczasie zewn\u0119trzne trudno\u015bci nie mala\u0142y. Polityczny aspekt sprawy by\u0142 o wiele gro\u017aniejszy ni\u017c zdawa\u0142 sobie z tego spraw\u0119 pan Taylor b\u0119d\u0105c w Chinach. \u017b\u0105dania, kt\u00f3re pojawi\u0142y si\u0119 po masakrze w Tientsin, w kt\u00f3rej dwudziestu jeden cudzoziemc\u00f3w straci\u0142o swoje \u017cycie, w\u0142\u0105czaj\u0105c w to francuskiego konsula, by\u0142y ci\u0105gle niezaspokojone, a Chi\u0144skie w\u0142adze wiedz\u0105c, \u017ce Europa zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w wojn\u0119, nie podj\u0119\u0142y \u017cadnych krok\u00f3w, aby uciszy\u0107 antycudzoziemsk\u0105 propagand\u0119. Tak bardzo w pewien spos\u00f3b sytuacja przypomina\u0142a obecn\u0105 (1932r), cho\u0107 w miniaturze. Zdecydowali\u015bmy si\u0119 zacytowa\u0107 jeden z dalszych list\u00f3w pokazuj\u0105cych ducha w jakim wyruszono na spotkanie niebezpiecze\u0144stw z 1870r. Zasady pozostaj\u0105 te same, gdy\u017c jako misja jeste\u015bmy w tym samym miejscu, w jakim byli oni, kiedy pan Taylor rozes\u0142a\u0142 wezwanie o post i modlitw\u0119 przy ko\u0144cu roku.
\n„Obecny rok pod wieloma wzgl\u0119dami by\u0142 znacz\u0105cy. Chyba ka\u017cdy z po\u015br\u00f3d nas mniej lub bardziej stan\u0105\u0142 twarz\u0105 w twarz z niebezpiecze\u0144stwem, k\u0142opotami i uciskami, lecz ze wszystkich Pan nas wybawi\u0142. A ci, kt\u00f3rzy wi\u0119cej ni\u017c kiedykolwiek przedtem wychylili z kielicha M\u0119\u017ca Bole\u015bci, mog\u0105 za\u015bwiadczy\u0107, \u017ce to by\u0142 najbardziej b\u0142ogos\u0142awiony rok dla naszych dusz i mog\u0105 z\u0142o\u017cy\u0107 za\u0144 dzi\u0119kczynienie Bogu. Dla mnie osobi\u015bcie, by\u0142 to najsmutniejszy i najbardziej b\u0142ogos\u0142awiony rok mojego \u017cycia i nie w\u0105tpi\u0119, \u017ce inni w pewnej mierze mieli podobne do\u015bwiadczenia. Wypr\u00f3bowali\u015bmy wierno\u015b\u0107 Boga – Jego moc podtrzymuj\u0105c\u0105 w trudnych chwilach i daj\u0105c\u0105 cierpliwo\u015b\u0107 w uciskach, a tak\u017ce wybawiaj\u0105c\u0105 z niebezpiecze\u0144stwa. I je\u017celi wi\u0119ksze niebezpiecze\u0144stwa czekaj\u0105 na nas, je\u017celi przyjdzie g\u0142\u0119bszy smutek – mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce napotkaj\u0105 wzmocnion\u0105 ufno\u015b\u0107 w naszego Boga.
\nPod jednym wzgl\u0119dem mamy wielki pow\u00f3d do dzi\u0119kczynienia. Zostali\u015bmy umieszczeni w takiej pozycji, kt\u00f3ra pokazuje chi\u0144skim chrze\u015bcijanom, \u017ce zar\u00f3wno oni jak i my jeste\u015bmy, i znowu mo\u017cemy by\u0107 w miejscu zagro\u017cenia. To bez w\u0105tpienia pomog\u0142o im odwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 od „cudzoziemskich si\u0142” i zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 do Boga w sprawach ochrony. Raz, \u017ce odczuwano, i\u017c pierwsza pomoc jest nierealna i niepewna… i dwa, \u017ce zostali\u015bmy zachowani w spokoju, i rado\u015bci w naszych r\u00f3\u017cnorodnych obowi\u0105zkach. Je\u017celi w jakiej\u015b mierze nie uda\u0142o nam si\u0119 wykorzysta\u0107 ku ich dobru tej mo\u017cliwo\u015bci, lub zawiedli\u015bmy w naszym odpocznieniu w Bo\u017c\u0105 moc podtrzymuj\u0105c\u0105 i chroni\u0105c\u0105 nas w niebezpiecze\u0144stwie. Pokornie wyznajemy to i ca\u0142y \u015bwiadomy brak naszej wierno\u015bci w dotrzymywaniu przymierza wobec Boga.
\nUfam, \u017ce jeste\u015bmy w pe\u0142ni usatysfakcjonowani, \u017ce jeste\u015bmy Bo\u017cymi s\u0142ugami, posy\u0142anymi przez Niego na r\u00f3\u017cnorodne stanowiska, kt\u00f3re zajmujemy i \u017ce na nich wykonujemy Jego prac\u0119. On otworzy\u0142 przed nami drzwi przez, kt\u00f3re weszli\u015bmy, a w minionych okresach niepokoju zachowa\u0142 nas. Nie przybyli\u015bmy do Chin dlatego, \u017ce praca misyjna by\u0142a tutaj bezpieczna lub \u0142atwa, ale dlatego, \u017ce On nas wezwa\u0142. Nie zaj\u0119li\u015bmy naszych obecnych pozycji maj\u0105c gwarancj\u0119 ludzkiej ochrony, lecz opieraj\u0105c si\u0119 na obietnicy Jego obecno\u015bci. Wydarzenia, u\u0142atwienia, trudno\u015bci, wyra\u017ane niebezpiecze\u0144stwo czy bezpiecze\u0144stwo, ludzka aprobata czy dezaprobata, w \u017caden spos\u00f3b nie wp\u0142yn\u0119\u0142y na nasze obowi\u0105zki. Je\u017celi powstan\u0105 trudno\u015bci powoduj\u0105ce, \u017ce znajdziemy si\u0119 w tym, co mo\u017ce wyda\u0107 si\u0119 szczeg\u00f3lnym niebezpiecze\u0144stwem, ufam, \u017ce b\u0119dziemy mieli \u0142ask\u0119 zamanifestowa\u0107 g\u0142\u0119biej realno\u015b\u0107 naszej ufno\u015bci w Nim. A poprzez powierzon\u0105 nam wierno\u015b\u0107 okaza\u0107, \u017ce jeste\u015bmy na\u015bladowcami dobrego Pasterza, kt\u00f3ry Sam nie uciek\u0142 od \u015bmierci. Lecz je\u017celi musimy zamanifestowa\u0107 takiego ducha, to ju\u017c teraz musimy szuka\u0107 potrzebnej \u0142aski. Za p\u00f3\u017ano szuka\u0107 armii i j\u0105 musztrowa\u0107 kiedy wida\u0107 wroga.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 16<\/p>\n
Wylanie rzeki<\/p>\n
W pot\u0119\u017cnej Twej d\u0142oni k\u0142ad\u0119 si\u0119
\nI tak oto praca b\u0119dzie wykonana
\nBo kt\u00f3\u017c potrafi dzia\u0142a\u0107 cudowniej
\nOd d\u0142oni Wszechmocnego Pana.
\nwybrane –<\/p>\n
Panu Taylorowi min\u0119\u0142o trzydzie\u015bci lat aktywnego \u017cycia, jako dyrektor Wewn\u0119trznej Misji Chin, kiedy przekaza\u0142 te obowi\u0105zki. Sze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat, przeci\u0119tny okres dw\u00f3ch pokole\u0144, dostarczy\u0142y czasu, aby wypr\u00f3bowa\u0107 drzewo przez jego owoc. Inaczej m\u00f3wi\u0105c wykaza\u0107 jaki by\u0142 cel wiary i rado\u015bci w Bogu, w kt\u00f3rym jego \u017cycie by\u0142o zakorzenione. Je\u017celi do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re \u015bledzili\u015bmy, by\u0142y emocjonalne i nierealne, je\u017celi duchowy to nie jest praktyczny, je\u017celi B\u00f3g nie jest wystarczaj\u0105cy, aby zaspokoi\u0107 potrzeby swojej pracy, pr\u00f3cz finansowych gwarancji i ludzkiej protekcji, wtedy pr\u00f3bny odczyn czasu z pewno\u015bci\u0105 rozwieje iluzje. Lecz je\u017celi Hudson Taylor, ze wszystkimi swoimi ograniczeniami rzeczywisto\u015bci znalaz\u0142 sekret mocy i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa w \u017cywej jedno\u015bci z Panem Jezusem Chrystusem, wtedy rezultaty pozostania b\u0119d\u0105 na ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107.<\/p>\n
Wszystkie rzeczy s\u0105 mo\u017cliwe dla Boga
\nDla Chrystusa mocy Boga w cz\u0142owieku
\nDla mnie gdy ca\u0142kiem jestem odnowiony
\nI w Chrystusie jestem w pe\u0142ni ukszta\u0142towany
\nI od panowania grzechu uwolniony
\nWszystkie rzeczy s\u0105 mo\u017cliwe dla mnie.<\/p>\n
*********************<\/p>\n
W dniach pr\u00f3by w 1870r. Hudson Taylor by\u0142 ci\u0105gle m\u0142odym cz\u0142owiekiem w wieku 30 lat, a misja liczy\u0142a tylko trzydziestu trzech cz\u0142onk\u00f3w. W trzech prowincjach by\u0142y otwarte stacje, a nawr\u00f3ceni gromadzili si\u0119 w dziesi\u0119ciu lub dwunastu ma\u0142ych Ko\u015bcio\u0142ach. Ci\u0119\u017car by\u0142 jednak znaczny, gdy\u017c to wszystko skupia\u0142o si\u0119 na jednym cz\u0142owieku. By\u0142 on przem\u0119czony takimi pi\u0119cioma latami w Chinach.
\nPrzy ko\u0144cu 1871r sta\u0142o si\u0119 jasne, \u017ce pa\u0144stwo Berger, kt\u00f3rzy tak wspania\u0142omy\u015blnie troszczyli si\u0119 o Misj\u0119 w kraju, nie mog\u0105 d\u0142u\u017cej kontynuowa\u0107 swych wyczerpuj\u0105cych zaj\u0119\u0107. S\u0142abn\u0105ce zdrowie zmusi\u0142o ich zim\u0105 do wyjechania za granic\u0119. Saint Hill mia\u0142o by\u0107 sprzedane, a ca\u0142a korespondencja, ksi\u0119gowo\u015b\u0107, praca wydawnicza, wypr\u00f3bowywanie kandydat\u00f3w i praktyczne zarz\u0105dzanie r\u00f3\u017cnymi szczeg\u00f3\u0142ami przedsi\u0119wzi\u0119cia, musia\u0142o przej\u015b\u0107 w inne r\u0119ce. Wi\u0119zi mi\u0142o\u015bci pozosta\u0142y te same. Ale w poczuciu prawie ca\u0142kowitego opuszczenia, pan Taylor przej\u0105\u0142 obowi\u0105zki, kt\u00f3re sprawi\u0142y, \u017ce konieczne by\u0142o pozostanie jaki\u015b czas w Anglii.
\nBy\u0142o to dalekie przywo\u0142anie z Saint Hill do Pyrland Road, ma\u0142ej podmiejskiej uliczki w p\u00f3\u0142nocnym Londynie. Zamiana biblioteki pana Bergera na ma\u0142y pokoik, kt\u00f3ry mia\u0142 spe\u0142nia\u0107 rol\u0119 pokoju do nauki, a r\u00f3wnie\u017c biura, by\u0142a w niemniejszym stopniu ca\u0142kowita. Jak\u017ce drogie i \u015bwi\u0119te jest dla wielu serc ka\u017cde wspomnienie „numeru sz\u00f3stego”, i przyleg\u0142ych dom\u00f3w, nabywanych w miar\u0119 potrzeby. Przez ponad dwadzie\u015bcia lat praca Misji w kraju by\u0142a prowadzona z tego centrum, tylko par\u0119 krok\u00f3w od obecnej siedziby. Tygodniowe spotkania modlitewne odbywa\u0142y si\u0119 w pokoju na parterze. Dwa z nich zosta\u0142y po\u0142\u0105czone razem i wielu oddanych m\u0119\u017cczyzn i kobiet, w\u0142\u0105czaj\u0105c w to „siedemdziesi\u0119ciu” i „stu”, wyruszy\u0142o od tych drzwi. Wybiegamy jednak zbyt daleko do przodu, od ma\u0142ych pocz\u0105tk\u00f3w z 1872r., kiedy to Pan Taylor sam jeden, by\u0142 jedynym organem wykonawczym Misji, jak te\u017c dyrektorem, jej pracy w Chinach. „Moja droga jest daleka od \u0142atwizny (pisa\u0142 na pocz\u0105tku tego roku). Nigdy nie by\u0142em bardziej szcz\u0119\u015bliwy w Jezusie i jestem ca\u0142kowicie pewny, \u017ce On nie zawiedzie nas. Jednak nigdy od czasu za\u0142o\u017cenia Misji nie spolegli\u015bmy bardziej na Bogu. Bez w\u0105tpienia tak powinno by\u0107. Trudno\u015bci dostarczaj\u0105 p\u0142aszczyzny, na kt\u00f3rej On mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107. Bez nich nigdy nie dowiedzieliby\u015bmy si\u0119, jak troskliwy, wierny i wszechmog\u0105cy jest nasz B\u00f3g. Zmiana zwi\u0105zana z pa\u0144stwem Berger w niema\u0142ym stopniu mnie wypr\u00f3bowa\u0142a. Tak bardzo ich kocham! Wydaje mi si\u0119, \u017ce kolejna wi\u0119\u017a z przesz\u0142o\u015bci zosta\u0142a zerwana, kt\u00f3rej cz\u0119\u015bci\u0105 byli moi ukochani, kt\u00f3rzy odeszli, a kt\u00f3rzy rzadko s\u0105 nieobecni w moich my\u015blach. Ale Jego S\u0142owo brzmi: „Oto, wszystko nowym czyni\u0119”.
\nT\u0119skni\u0105c do pchni\u0119cia do przodu wielkiego zadania jakie sta\u0142o przed Misj\u0105, musia\u0142o naprawd\u0119 by\u0107 trudnym, dla pana Taylora, w miar\u0119, jak mija\u0142y dni i tygodnie, zaprz\u0119gni\u0119cie siebie w rutyn\u0119 biurowej pracy. Nie spieszy\u0142 si\u0119, aby anga\u017cowa\u0107 si\u0119 w nowe uk\u0142ady, nie maj\u0105c wskazania, co Pan mia\u0142 na my\u015bli. Kiedy modlitwa o odpowiednich pomocnik\u00f3w wydawa\u0142a si\u0119 nie przynosi\u0107 rezultatu, a praca wykonywana trzyma\u0142a go z daleka od tego, co uwa\u017ca\u0142 za bardziej wa\u017cne, \u0142atwo by\u0142o by\u0107 niecierpliwym czy zniech\u0119conym. W jednej sprawie w podobnym do\u015bwiadczeniu szuka\u0142 sposobno\u015bci podzielenia si\u0119 pewnymi lekcjami, kt\u00f3rych si\u0119 nauczy\u0142.
\n„Niema\u0142\u0105 pociech\u0105 dla mnie jest poznanie, \u017ce B\u00f3g wezwa\u0142 mnie do mojej pracy, umieszczaj\u0105c mnie tam gdzie jestem i takim jakim jestem. Nie szuka\u0142em tej pozycji i nie o\u015bmiel\u0119 si\u0119 opu\u015bci\u0107 jej. On wie dlaczego umieszcza mnie tutaj – czy aby pracowa\u0107, uczy\u0107 si\u0119, czy cierpie\u0107. „Ten, kt\u00f3ry wierzy, nie spieszy si\u0119”. Jest to dla ciebie i dla mnie nie\u0142atwa lekcja. Szczerze my\u015bl\u0119, \u017ce dziesi\u0119\u0107 lat b\u0119dzie dobrze sp\u0119dzone i my b\u0119dziemy mieli z nich pe\u0142n\u0105 korzy\u015b\u0107, gdy ca\u0142kowicie si\u0119 tego nauczymy w tym czasie… Wydaje si\u0119, \u017ce Moj\u017cesz zosta\u0142 odstawiony na bok, na czterdzie\u015bci lat, aby si\u0119 tego nauczy\u0107… W mi\u0119dzyczasie strze\u017cmy si\u0119 czego\u015b takiego, jak po\u015bpiesznego, niecierpliwego cia\u0142a z jego rozczarowaniem i obci\u0105\u017ceniem”.
\nJednak to ograniczone \u017cycie z powodu jego rzeczywistej spo\u0142eczno\u015bci z Panem Jezusem Chrystusem przynosi\u0142o owoc. Interesuj\u0105ce jest zauwa\u017cenie reakcji m\u0142odych ludzi, a w szczeg\u00f3lno\u015bci tego, jak to na nich wp\u0142ywa\u0142o. W gwarnym \u015bwiecie Londynu bystry ch\u0142opiec odda\u0142 swoje serce Panu i zapragn\u0105\u0142 dowiedzie\u0107 si\u0119 czego\u015b o mo\u017cliwo\u015bci po\u015bwi\u0119cenia swojego \u017cycia do pracy w Chinach. Kiedy przyby\u0142 do Pyrland Road zamieszka\u0142 w prosto umeblowanym pokoju, gdzie ludzie zgromadzali si\u0119 na modlitw\u0119.
\n„Du\u017cy tekst (wspomina) wisia\u0142 na drzwiach, przez kt\u00f3re przechodzili\u015bmy: „M\u00f3j B\u00f3g zaspokaja wasz\u0105 wszelk\u0105 potrzeb\u0119”. I chocia\u017c w tych dniach nie by\u0142em przyzwyczajony do ogl\u0105dania tekst\u00f3w wisz\u0105cych na \u015bcianach w ten spos\u00f3b, to ten zdecydowanie wywar\u0142 na mnie wra\u017cenie. Liczba obecnych os\u00f3b waha\u0142a si\u0119 od tuzina do dwudziestki.
\nPan Taylor rozpocz\u0105\u0142 spotkanie przez podanie hymnu i sam zasiad\u0142 do harmonium, aby poprowadzi\u0107 \u015bpiew. Jego wygl\u0105d nie wywar\u0142 na mnie wra\u017cenia. By\u0142 drobnej budowy i m\u00f3wi\u0142 cichym g\u0142osem. S\u0105dz\u0119, \u017ce jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 m\u0142odych ludzi, wi\u0105za\u0142em moc z g\u0142osem i spodziewa\u0142em si\u0119 fizycznej prezentacji przyw\u00f3dcy. Ale kiedy powiedzia\u0142: „M\u00f3dlmy si\u0119” i poprowadzi\u0142 zgromadzenie w modlitwie, moje my\u015blenie unicestwi\u0142a przemiana. Nigdy nie s\u0142ysza\u0142em kogo\u015b tak modl\u0105cego si\u0119. By\u0142a tam prostota, czu\u0142o\u015b\u0107, \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 i moc, kt\u00f3ra pochwyci\u0142a i podda\u0142a mnie sobie. I sta\u0142o si\u0119 jasne, \u017ce B\u00f3g zalicza\u0142 go do bliskiego kr\u0119gu swoich przyjaci\u00f3\u0142. Taka modlitwa wyra\u017anie by\u0142a wynikiem d\u0142ugiego przebywania w sekretnym miejscu i by\u0142a jak rosa od Pana. „Wtedy s\u0142ysza\u0142em wielu m\u0119\u017c\u00f3w modl\u0105cych si\u0119, ale modlitwy pana Taylora i modlitwy pana Spurgeona sta\u0142y najwy\u017cej. Kt\u00f3\u017c kto s\u0142ysza\u0142 je, mo\u017ce kiedykolwiek o nich zapomnie\u0107? By\u0142o to do\u015bwiadczeniem ca\u0142ego \u017cycia, s\u0142uchanie modlitwy pana Spuergona kiedy bra\u0142 zgromadzenie sze\u015bciu tysi\u0119cy ludzi za r\u0119k\u0119 i prowadzi\u0142 ich do miejsca \u015bwi\u0119tego. A s\u0142uchanie pana Taylora wstawiaj\u0105cego si\u0119 za Chinami, by\u0142o poznaniem czego\u015b, co uwa\u017ca si\u0119 za „skuteczn\u0105, \u017carliw\u0105 modlitw\u0119 sprawiedliwego cz\u0142owieka”. Spotkanie trwa\u0142o od czwartej do sz\u00f3stej po po\u0142udniu, lecz dla mnie wydawa\u0142o si\u0119 najkr\u00f3tszym spotkaniem na jakie kiedykolwiek ucz\u0119szcza\u0142em”.
\nZ zachodniej Anglii wykszta\u0142cona i dystyngowana dziewczyna przyby\u0142a do Londynu, aby uczestniczy\u0107 w Mildmay na konferencji i zatrzyma\u0142a si\u0119 jako go\u015b\u0107 w Pyrland Road. S\u0142ysza\u0142a jak pan Taylor otworzy\u0142 spotkanie przem\u00f3wieniem, podczas gdy dwa lub trzy tysi\u0105ce ludzi zape\u0142nia\u0142o holl i widzia\u0142a jaki mia\u0142 wp\u0142yw na chrze\u015bcija\u0144skich przyw\u00f3dc\u00f3w. By\u0142o jednak co\u015b w codziennym \u017cyciu misyjnego domu, nieugi\u0119tego, co\u015b co wywar\u0142o na niej najwi\u0119ksze wra\u017cenie – branie ci\u0119\u017car\u00f3w i poddawanie ich codziennym pr\u00f3bom wiary z codzienn\u0105 rado\u015bci\u0105 w Panu.
\n„Pami\u0119tam zach\u0119t\u0119 pana Taylora (panna Soltau pisa\u0142a d\u0142ugo po tym), aby wyciszy\u0107 si\u0119 na wszystko wok\u00f3\u0142 i pozwoli\u0107, aby nasze potrzeby by\u0142y znane jedynie Bogu. Pewnego dnia, gdy mieli\u015bmy skromne \u015bniadanie i prawie nic nie mieli\u015bmy na obiad, zosta\u0142am poruszona, gdy us\u0142ysza\u0142am go \u015bpiewaj\u0105cego dzieci\u0119cy hymn:
\nJezus mi\u0142uje mnie to wiem
\nGdy\u017c Biblia mi m\u00f3wi tak
\nNast\u0119pnie wezwa\u0142 nas razem do chwalenia Pana, za Jego niezmiern\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i opowiedzenia Mu o naszych potrzebach i domagania si\u0119 spe\u0142nienia obietnic. I zanim dzie\u0144 dobieg\u0142 ko\u0144ca, radowali\u015bmy si\u0119 z Jego \u0142askawej odpowiedzi. B\u0119d\u0105c daleki od zniech\u0119cenia z powodu uszczuplenia funduszy po odej\u015bciu na emerytur\u0119 pana Bergera, pan Taylor bardziej zdecydowanie patrzy\u0142 w kierunku p\u00f3j\u015bcia do przodu. Stoj\u0105c pewnego dnia w Pyrland Road, przed wielk\u0105 map\u0105 Chin, zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do kilku przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy byli z nim: „Czy macie wiar\u0119, aby przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do mnie w uchwyceniu si\u0119 Boga w modlitwie, aby da\u0142 osiemnastu ludzi, po dw\u00f3ch do dziewi\u0119ciu niezewangelizowanych prowincji?” Anna Soltau by\u0142a w tej grupie i ci\u0105gle wspomina jak przed map\u0105 z\u0142\u0105czyli r\u0119ce \u017carliwie \u015blubuj\u0105c, \u017ce b\u0119d\u0119 codziennie si\u0119 modli\u0107 o osiemnastu ewangelist\u00f3w a\u017c zostan\u0105 dani. Nawet nie marzyli o szerszej ekspansji, kt\u00f3ra mia\u0142a nadej\u015b\u0107. Wa\u017cna cz\u0119\u015b\u0107 tych wydarze\u0144 zosta\u0142a powierzona pannie Soltau, kt\u00f3ra sama mia\u0142a zaj\u0105\u0107 si\u0119 rozwojem Misji, a szczeg\u00f3lna s\u0142u\u017cba zosta\u0142a z\u0142o\u017cona na r\u0119ce pana F.W. Ballera, bystrego ch\u0142opca wspomnianego wy\u017cej. Oboje zostali poci\u0105gni\u0119ci do pracy, przez nie\u015bwiadomy dla nich wp\u0142yw \u017cycia pana Taylora. W taki oto spos\u00f3b czas oczekiwania by\u0142 owocny, i kiedy pan Taylor m\u00f3g\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do Chin, pozostawi\u0142 za sob\u0105 w Londynie Rad\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 z wypr\u00f3bowanych przyjaci\u00f3\u0142, a dodatkowo pann\u0119 Blatchley zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 domem i dzie\u0107mi w Pyrland Road.
\nNie ma\u0142y ci\u0119\u017car zosta\u0142 przekazany sekretarzom. Dwadzie\u015bcia jeden funt\u00f3w by\u0142o ca\u0142\u0105 kwot\u0105 pieni\u0119dzy jak\u0105 posiadali. Ale nie by\u0142o d\u0142ugu i pan Taylor napisa\u0142 do przyjaci\u00f3\u0142 Misji:
\n„Jako \u017ce praca rozros\u0142a si\u0119, teraz potrzeba wi\u0119cej pomocnik\u00f3w zar\u00f3wno w kraju jak i za granic\u0105, jednak zasady pozostaj\u0105 te same. I tak jak dot\u0105d b\u0119dziemy szukali szczeg\u00f3lnej pomocy od Boga przez modlitw\u0119. On po\u0142o\u017cy nam na sercu tych, kt\u00f3rych uwa\u017ca za nadaj\u0105cych si\u0119 do tego, aby byli Jego kana\u0142ami. Kiedy b\u0119d\u0105 pieni\u0105dze, to b\u0119d\u0105 przekazane do Chin, gdy ich nie b\u0119dzie, nic nie b\u0119dzie przes\u0142ane, a my nie b\u0119dziemy \u015bci\u0105ga\u0107 ich z kraju, gdy\u017c nie mo\u017cemy wej\u015b\u0107 w d\u0142ug. Je\u017celi nasza wiara b\u0119dzie wypr\u00f3bowywana, tak jak to mia\u0142o miejsce wcze\u015bniej, Pan oka\u017ce si\u0119 wierny tak jak zawsze. Nawet je\u017celi nasza wiara zawiedzie, Jego wierno\u015b\u0107 nigdy, gdy\u017c jest napisane: „Je\u017celi my nie wierzymy, to On pozostaje wierny”.
\nNigdy ta ufno\u015b\u0107 nie by\u0142a bardziej potrzebna ni\u017c wtedy, gdy po pi\u0119tnastomiesi\u0119cznej nieobecno\u015bci, przyw\u00f3dca Misji znowu znalaz\u0142 si\u0119 w Chinach. Z powodu choroby i innych przeszk\u00f3d, zosta\u0142o os\u0142abione kilka ze starszych centr. Ma\u0142e Ko\u015bcio\u0142y ju\u017c nie by\u0142y tym, co poprzednio. Stacje mia\u0142y niekompletny stan osobowy, a niekt\u00f3re nawet zamkni\u0119to. Pan Taylor z ledwo\u015bci\u0105 m\u00f3g\u0142 si\u0119 po\u0142apa\u0107, gdzie zacz\u0105\u0107 okazywa\u0107 pomoc i potrzebn\u0105 zach\u0119t\u0119, zamiast planowania wyruszenia do niezdobytych prowincji. Wszystko co m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107, to budowa\u0107 istniej\u0105c\u0105 prac\u0119. Dobr\u0105 rzecz\u0105, ku jego posileniu by\u0142o to, \u017ce mia\u0142 ze sob\u0105 oddanego towarzysza, kt\u00f3rego B\u00f3g wprowadzi\u0142 do jego \u017cycia. Panna Fulding, ukochany przyw\u00f3dca kobiecej pracy w Hangchow, zosta\u0142a jego drug\u0105 \u017con\u0105. Rozpoczynaj\u0105c w\u0142asn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 bezinteresownie u jego boku, kt\u00f3ra przez trzydzie\u015bci trzy lata przywi\u0105za\u0142a si\u0119 do ca\u0142ej spo\u0142eczno\u015bci Misji. Cz\u0119sto jednak byli rozdzieleni. W zimow\u0105 pogod\u0119, kiedy g\u0142\u0119boki \u015bnieg pokrywa\u0142 ziemi\u0119, pan Taylor by\u0142 wdzi\u0119czny Bogu, \u017ce zaoszcz\u0119dzi\u0142 jej podr\u00f3\u017cy, kt\u00f3re sam podj\u0105\u0142 niema\u0142ym kosztem.
\n„Zaprosi\u0142em zainteresowanych cz\u0142onk\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a, na obiad do mnie (pisa\u0142 z jednej z zamkni\u0119tych stacji). Chc\u0119, aby wszyscy si\u0119 spotkali razem, aby Pan da\u0142 nam Swoje b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Chocia\u017c rzeczy maj\u0105 si\u0119 \u017ale, to nie jest beznadziejnie. Dzi\u0119ki Bo\u017cemu b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwu wkr\u00f3tce rzeczy b\u0119d\u0105 widziane je\u017celi si\u0119 na nie oczekuje”.
\nBardzo charakterystyczne dla praktycznej natury pana Taylora, by\u0142o to ma\u0142e powiedzonko: „Rzeczy dzi\u0119ki Bo\u017cemu b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwu b\u0119d\u0105 widziane je\u017celi s\u0105 oczekiwane”. Zajmuj\u0105c sam najtrudniejsze pozycje i polegaj\u0105c na o\u017cywczej mocy Ducha, wyrusza\u0142 modl\u0105c si\u0119 i cierpliwie rozwi\u0105zuj\u0105c trudno\u015bci pobudzaj\u0105c do nowej gorliwo\u015bci, zar\u00f3wno misjonarzy, jak i nawr\u00f3conych. Po przy\u0142\u0105czeniu si\u0119 pani Taylor w dolinie Yangcy, sp\u0119dzi\u0142 tam trzy miesi\u0105ce w Nanking, po\u015bwi\u0119caj\u0105c wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu na bezpo\u015bredni\u0105 ewangelizacj\u0119. „Ka\u017cdego wieczora za pomoc\u0105 obrazk\u00f3w wy\u015bwietlanych przy pomocy latarni, gromadzili\u015bmy spor\u0105 grup\u0119 ludzi (pisa\u0142 z tego miasta) i g\u0142osili\u015bmy im Jezusa. Ostatniego wieczora mieli\u015bmy w kaplicy pi\u0119ciuset ludzi. Niekt\u00f3rzy nie zostali d\u0142ugo, inni byli tam prawie trzy godziny. Niech Pan pob\u0142ogos\u0142awi nasz pobyt tu dla tych dusz!”
\nCo\u015b z jego wewn\u0119trznej si\u0142y, kt\u00f3ra go podtrzymywa\u0142a, mo\u017cemy pochwyci\u0107 z pytania w li\u015bcie do panny Blatchley:
\n„Je\u017celi zawsze pijesz ze \u017ar\u00f3d\u0142a (pisa\u0142) to, to czym twoje \u017cycie b\u0119dzie przepe\u0142nione to Jezus, Jezus, Jezus”.
\nW tym znaczeniu ni\u00f3s\u0142 pe\u0142en kielich i jego przelewanie by\u0142o w\u0142a\u015bnie tym, co by\u0142o potrzebne. Tak wi\u0119c wizyty spe\u0142ni\u0142y sw\u00f3j cel i by\u0142y kontynuowane dop\u00f3ki pan Taylor nie by\u0142 przynajmniej raz w ka\u017cdej stacji i prawie w ka\u017cdej zewn\u0119trznej plac\u00f3wce Misji. Niezadowolony tym, wyszukiwa\u0142 na ka\u017cdym miejscu chi\u0144skich lider\u00f3w. Ewangeli\u015bci, kolporterzy, nauczyciele i kobiety znaj\u0105ce Bibli\u0119, wszyscy byli potrzebni. Kiedy mogli by\u0107 razem, towarzystwo pani Taylor by\u0142o nieocenione, i czasami pracowali do p\u00f3\u017ana w nocy zajmuj\u0105c si\u0119 korespondencj\u0105. W czasie medycznych podr\u00f3\u017cy, cz\u0119sto by\u0142a jego towarzyszem lub mog\u0142a pozosta\u0107 w jednej stacji, gdzie byli chorzy, podczas gdy on rusza\u0142 do nast\u0119pnej. Jak\u017ce cieszyli si\u0119 w tych dniach, z jego medycznej wiedzy, gdy\u017c w Misji nie by\u0142o \u017cadnego innego lekarza, ani w miejscach oddalonych od atrakcyjnych port\u00f3w. Nie ma potrzeby m\u00f3wi\u0107, \u017ce to znacznie zwi\u0119kszy\u0142o obci\u0105\u017cenia pana Taylora. Kiedy dotar\u0142 do odleg\u0142ej stacji, znalaz\u0142 osiemna\u015bcie list\u00f3w czekaj\u0105cych na niego, i zaraz nast\u0119pnego dnia po\u015bwi\u0119ci\u0142 czas, aby napisa\u0107 stron\u0119 medycznego pouczenia o „dziecku Aliang”. Aliang by\u0142 cennym pomocnikiem w Chinkiang. I nawet gdy oznacza\u0142o to d\u0142u\u017csze listy lub dodatkowe podr\u00f3\u017ce, by\u0142 wdzi\u0119czny za ka\u017cd\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 bycia pomocnym. Gdy\u017c by\u0107 s\u0142ug\u0105 wszystkich by\u0142o przywilejem, kt\u00f3rego pragn\u0105\u0142 najbardziej. „Pan sprzyja nam (m\u00f3g\u0142 napisa\u0107 po oko\u0142o dziewi\u0119ciu miesi\u0105cach) i praca stopniowo ro\u015bnie, szczeg\u00f3lnie w najwa\u017cniejszej cz\u0119\u015bci, pomocy rdzennym mieszka\u0144com tego kraju. Pomocnicy sami potrzebuj\u0105 wiele pomocy, troski i pouczenia. Ale staj\u0105 si\u0119 zar\u00f3wno bardziej skuteczni jak i liczni, i nadzieja Chin le\u017cy bez w\u0105tpienia w nich. Spogl\u0105dam na cudzoziemskich misjonarzy jak na rusztowanie wok\u00f3\u0142 budynku. Im wcze\u015bniej zostan\u0105 usuni\u0119ci, tym lepiej, lub raczej wcze\u015bniej, aby zostali przeniesieni, by s\u0142u\u017cy\u0107 temu samemu doczesnemu celowi gdzie indziej”.
\nC\u00f3\u017c za modlitwa i wizja towarzyszy\u0142a tym niestrudzonym wysi\u0142kom. \u0141atwo by\u0142o utraci\u0107 poczucie przynaglanie wielkiej potrzeby z dala, b\u0119d\u0105c pod presj\u0105 potrzeb, kt\u00f3re by\u0142y najbli\u017cej, szczeg\u00f3lnie wtedy kiedy fundusze na ju\u017c istniej\u0105c\u0105 prac\u0119 nie by\u0142y zbyt wielkie. Ale u pana Taylora by\u0142o w\u0142a\u015bnie odwrotnie. Odbywaj\u0105c dalekie podr\u00f3\u017ce pomi\u0119dzy stacjami, poprzez wiejskie krainy, zamieszkane przez przyjaznych, otwartych ludzi, jego serce rwa\u0142o si\u0119 coraz bardziej do tych, do kt\u00f3rych jeszcze nie dotar\u0142, dalekich i bliskich. „Ostatniego tygodnia by\u0142em w Taiping (pisa\u0142 do Rady w Londynie). Moje serce zosta\u0142o poruszone widokiem t\u0142um\u00f3w, kt\u00f3re dos\u0142ownie zape\u0142ni\u0142y ulice na odleg\u0142o\u015b\u0107 dw\u00f3ch albo trzech mili, tak \u017ce z ledwo\u015bci\u0105 mogli\u015bmy chodzi\u0107, gdy\u017c by\u0142o to w dzie\u0144 targowy. Nie wiele g\u0142osili\u015bmy, gdy\u017c szukali\u015bmy miejsca do docelowej pracy, lecz zosta\u0142em przymuszony, aby cofn\u0105\u0107 si\u0119 do muru miejskiego i wo\u0142a\u0107 do Boga, aby okaza\u0142 mi\u0142osierdzie ludowi i otworzy\u0142 ich serca, i da\u0142 nam mo\u017cliwo\u015b\u0107 przebywania po\u015br\u00f3d nich. Bez \u017cadnych poszukiwa\u0144 z naszej strony zetkn\u0119li\u015bmy si\u0119, z co najmniej czterema niespokojnymi duszami. Jeden stary cz\u0142owiek odnalaz\u0142 nas nie wiem jak i poszed\u0142 za mn\u0105 do \u0142odzi. Poprosi\u0142em go, aby wszed\u0142 i zapyta\u0142em jak si\u0119 nazywa. „Nazywam si\u0119 Dzing – odrzek\u0142 – ale pytanie, kt\u00f3re przygn\u0119bia mnie i na kt\u00f3re nie umiem znale\u017a\u0107 odpowiedzi jest takie: Co mam uczyni\u0107 z moimi grzechami? Nasi uczeni m\u00f3wi\u0105 nam, \u017ce nie ma \u017cadnego przysz\u0142ego bytu, lecz ja nie dowierzam im. Och, panie le\u017c\u0119 na moim \u0142o\u017cu i my\u015bl\u0119, lecz nie umiem powiedzie\u0107, co si\u0119 stanie w zwi\u0105zku z moimi grzechami. Mam 72 lata. Nie mog\u0119 oczekiwa\u0107, \u017ce do\u017cyj\u0119 do nast\u0119pnej dziesi\u0105tki. Dzi\u015b nie wiem jakie jest jutrzejsze przeznaczenie, jak m\u00f3wi przys\u0142owie. Czy mo\u017ce mi pan powiedzie\u0107, co uczyni\u0107 z moimi grzechami?” „Zaiste, mog\u0119 – brzmia\u0142a moja odpowied\u017a – To w\u0142a\u015bnie, aby odpowiedzie\u0107 na to pytanie przebyli\u015bmy tysi\u0105ce mil. Pos\u0142uchaj, a ja wyja\u015bni\u0119 ci, co chcesz i musisz wiedzie\u0107”. Kiedy moi towarzysze powr\u00f3cili, znowu wys\u0142ucha\u0142 cudownej opowie\u015bci o krzy\u017cu i pozostawi\u0142 nas uspokojony i pocieszony… Ucieszony, gdy dowiedzia\u0142 si\u0119, \u017ce wynaj\u0119li\u015bmy dom i spodziewamy si\u0119, \u017ce wkr\u00f3tce chrze\u015bcija\u0144scy kolporterzy b\u0119d\u0105 przebywa\u0107 w mie\u015bcie.
\nTaka sama praca musia\u0142a by\u0107 wykonana w ponad pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu miastach w jednej prowincji Chekiang, miastach bez ani jednego \u015bwiadka Chrystusa. Och, te oczekuj\u0105ce miliony w oddali! Samotny w \u0142odzi pan Taylor, m\u00f3g\u0142 tylko zrzuci\u0107 ci\u0119\u017car na Pana. Wiara zosta\u0142a wzmocniona, a w jednej z jego Biblii mo\u017cna znale\u017a\u0107 wpis, kt\u00f3ry uczyni\u0142 nast\u0119pnego dnia, 27 stycznia 1874r. „Prosi\u0142em Boga o pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu lub dziesi\u0119ciu dodatkowych miejscowych ewangelist\u00f3w i tak wielu misjonarzy, jak to b\u0119dzie potrzebne, aby otworzy\u0107 cztery miasta okr\u0119gu Fus, i czterdzie\u015bci osiem miast okr\u0119gu Hsien. A tak\u017ce o ludzi, kt\u00f3rzy wkrocz\u0105 do ci\u0105gle nie zaj\u0119tych dziewi\u0119ciu miast prowincji Chekiang. Prosi\u0142em w imieniu Jezusa.
\n„Dzi\u0119kuj\u0119 ci, Panie Jezu za obietnic\u0119, w kt\u00f3rej da\u0142e\u015b mi odpocznienie. Daj mi ca\u0142\u0105 potrzebn\u0105 si\u0142\u0119 cia\u0142a, m\u0105dro\u015b\u0107 umys\u0142u i \u0142ask\u0119 dla duszy, aby wykona\u0107 Twoj\u0105 tak wielk\u0105 prac\u0119”.
\nDziwne, ale natychmiastowym nast\u0119pstwem tego, nie by\u0142o przydanie si\u0142y, lecz powa\u017cna choroba. Tydzie\u0144 za tygodniem le\u017ca\u0142 bezradny cierpi\u0105c, mog\u0105c jedynie wiar\u0105 trzyma\u0107 si\u0119 niebia\u0144skiej wizji. Fundusze przez miesi\u0105ce by\u0142y tak ma\u0142e, \u017ce z trudno\u015bci\u0105 potrafi\u0142 rozes\u0142a\u0107 t\u0105 cz\u0105stk\u0119 przychod\u00f3w, a na dalsze rozszerzenie pracy, ju\u017c nie starczy\u0142o. Ale „pod\u0105\u017camy w g\u0142\u0105b kraju – pisa\u0142 do sekretarzy w Londynie – „Spodziewam si\u0119, \u017ce nied\u0142ugo zobacz\u0119 zewangelizowane, niekt\u00f3re opuszczone prowincje. Pragn\u0119 tego ka\u017cdego dnia i modl\u0119 si\u0119 o to w nocy. Czy On mniej mo\u017ce troszczy\u0107 si\u0119 ode mnie? Nigdy dalszy post\u0119p nie wydawa\u0142 si\u0119 bardziej niemo\u017cliwy”.
\nLecz w Biblii, kt\u00f3ra le\u017ca\u0142a przed nim, znajdowa\u0142 si\u0119 zapis tej transakcji, jego duszy z Bogiem, a w jego sercu by\u0142o przekonanie, \u017ce dla wewn\u0119trznych Chin, Bo\u017cy czas nadszed\u0142. Wtedy w\u0142a\u015bnie, gdy le\u017ca\u0142 powoli odzyskuj\u0105c zdrowie, dotar\u0142 do jego r\u0105k list, kt\u00f3ry przeby\u0142 dwumiesi\u0119czn\u0105 drog\u0105 z Anglii.
\nBy\u0142 od nieznanego korespondenta.
\n„M\u00f3j drogi panie (nieco dr\u017c\u0105c\u0105 r\u0119k\u0105 napisa\u0142em) b\u0142ogos\u0142awi\u0119 Boga – w ci\u0105gu dw\u00f3ch miesi\u0119cy spodziewam si\u0119 odda\u0107 do dyspozycji waszej Rady, osiemset funt\u00f3w (wtedy by\u0142o to cztery tysi\u0105ce dolar\u00f3w w z\u0142ocie), na rozszerzenie pracy Wewn\u0119trznej Misji Chin. Prosz\u0119 pami\u0119ta\u0107 o nowych prowincjach. My\u015bl\u0119 o pa\u0144skiej zasadzie z pi\u0119knej ksi\u0105\u017cki: „Pan naszym sztandarem”, „Pan zaopatrzy”. Je\u017celi wiara jest ukazana, a uwielbienie ustanowione, jestem pewny, \u017ce Jahwe Zast\u0119p\u00f3w ukoronuje to”.
\nOsiemset funt\u00f3w na nowe prowincje! Rekonwalescent z ledwo\u015bci\u0105 m\u00f3g\u0142 uwierzy\u0107, \u017ce czyta prawid\u0142owo. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce jakby ukryta tajemnica jego serca, spogl\u0105da\u0142a na niego z nad tej kartki cudzoziemskiego listu. Jeszcze zanim t\u0119 modlitw\u0119 zapisa\u0142 w swej Biblii, list ten zosta\u0142 wys\u0142any. I teraz w\u0142a\u015bnie, wtedy gdy to by\u0142o najbardziej potrzebne, dotar\u0142 do niego z tym cudownym zapewnieniem. Z pewno\u015bci\u0105 Bo\u017cy czas nadszed\u0142!
\nPo chorobie, kolejnym krokiem by\u0142 powr\u00f3t do doliny Jangcy. Te wiosenne dni by\u0142y \u015bwiadkiem znamiennego zgromadzenia w Chinkiang. Tam podobnie, jak niemal we wszystkich stacjach, nowe \u017cycie wst\u0105pi\u0142o w chi\u0144skich chrze\u015bcijan. Nawr\u00f3ceni byli przyjmowani do Ko\u015bcio\u0142\u00f3w, a miejscowi przyw\u00f3dcy wzrastali w gorliwo\u015bci i u\u017cyteczno\u015bci. Starsi misjonarze zostali zach\u0119ceni po\u015br\u00f3d potrzeb ich rozleg\u0142ych rejon\u00f3w, a m\u0142odzi ludzie, kt\u00f3rzy uczynili du\u017ce post\u0119py w nauce j\u0119zyka, byli ch\u0119tni do pionierskiej pracy. Tak wielu, jak tylko mog\u0142o, opu\u015bci\u0142o swoje stacje i zebra\u0142o si\u0119 razem z panem Taylorem na tydzie\u0144 modlitwy i Konferencji. By\u0142o to przed przekroczeniem przez niego i pana Judda wielkiej rzeki, aby poszuka\u0107 bazy dla d\u0142ugo wymodlonej zachodniej odro\u015bli Misji.
\n„Czy\u017c dla Pana nie jest dobr\u0105 rzecz\u0105 tak zach\u0119ci\u0107 nas (pan Taylor pisa\u0142 z Chinking), kiedy jeste\u015bmy tak bardzo do\u015bwiadczeni z powodu braku funduszy?” To nie z powodu obfito\u015bci \u015brodk\u00f3w nale\u017cy przypisa\u0107 nasz\u0105 rado\u015b\u0107 i nadziej\u0119. Mo\u017cna to wywnioskowa\u0107 z kolejnego listu do przyjaciela, g\u0142\u0119boko do\u015bwiadczonego w \u017cyciu wiary.
\n„Nigdy nasza praca nie poci\u0105ga\u0142a za sob\u0105 tak rzeczywistej pr\u00f3by i do\u015bwiadczenia wiary. Choroba naszej ukochanej przyjaci\u00f3\u0142ki panny Beltchley, jej silne pragnienie zobaczenia mnie, potrzeby naszych, drogich dzieci, stan funduszy. Zmiany konieczne w pracy, wymagaj\u0105ce nak\u0142onienia niekt\u00f3rych do wyruszenia do kraju, a innych do przybycia i dalsza ekspansja i wiele innych rzeczy nie\u0142atwych do wyra\u017cenia w pi\u015bmie, kt\u00f3re rozbi\u0142yby nas gdyby\u015bmy je wzi\u0119li na siebie. Lecz Pan niesie nas i te sprawy, i czyni nasze serca radosnymi – tak, \u017ce nigdy nie zna\u0142em wi\u0119kszej wolno\u015bci od troski i niepokoju.
\nW nast\u0119pnym tygodniu, gdy dotar\u0142em do Szanghaju, znowu byli\u015bmy w wielkiej i nagl\u0105cej potrzebie. Obie poczty dotar\u0142y, lecz bez przekazu! A rachunki nie wykazywa\u0142y \u017cadnego przychodu z kraju. Zrzuci\u0142em ci\u0119\u017car na Pana. Nast\u0119pnego poranka budz\u0105c si\u0119 czu\u0142em si\u0119, \u017ce poddaj\u0119 si\u0119 k\u0142opotom, lecz Pan mi da\u0142 s\u0142owo: „Znam ich smutki i przychodz\u0119, aby wybawi\u0107”. „Z pewno\u015bci\u0105 b\u0119d\u0119 z tob\u0105”. By\u0142em pewny, \u017ce pomoc by\u0142a blisko. Kiedy ko\u0142o po\u0142udnia otrzyma\u0142em list od pana M\u00fcllera, kt\u00f3ry by\u0142 wys\u0142any do Ningpo i dlatego op\u00f3\u017ania\u0142 si\u0119 z dotarciem do mnie. Zawiera\u0142 on trzysta funt\u00f3w.
\nMoja potrzeba jest teraz wielka i nagl\u0105ca, lecz B\u00f3g jest wi\u0119kszy, i bardziej bliski. I dlatego, \u017ce On jest tym kim jest, wszystko b\u0119dzie dobrze. Och, m\u00f3j drogi bracie, rado\u015b\u0107 ze znania \u017cywego Boga, widzenie \u017cywego Boga, spoczywanie na \u017cywym Bogu, w naszych szczeg\u00f3lnych i wyj\u0105tkowych okoliczno\u015bciach! Jestem tylko Jego przedstawicielem. On troszczy\u0142 si\u0119 o Swoj\u0105 cze\u015b\u0107, zaopatrywa\u0142 swoje s\u0142ugi i zaspokaja\u0142 wszelk\u0105 nasza potrzeb\u0119 wed\u0142ug Swego bogactwa. Ty dopomagasz temu przez swoje modlitwy i trud mi\u0142o\u015bci”.
\nNotatka napisana do pani Taylor, oko\u0142o tego samego czasu (kwiecie\u0144 1874r), tchnie podobn\u0105 ufno\u015bci\u0105: „Stan konta wczoraj wynosi\u0142 87 cent\u00f3w. Pan kr\u00f3luje, st\u0105d wyp\u0142ywa nasza rado\u015b\u0107 i odpocznienie. A do pana Bellera powiedzia\u0142, gdy stan konta by\u0142 jeszcze ni\u017cszy: „Mamy to, i wszystkie obietnice Bo\u017ce”. „Dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 cent\u00f3w – wspomina list – plus wszystkie obietnice Bo\u017ce!” Oto dlaczego m\u00f3g\u0142 czu\u0107 si\u0119 bogaty jak krezus i \u015bpiewa\u0107.
\n„Nie zamieni\u0142bym mego b\u0142ogos\u0142awionego stanu
\nNa wszelkie ziemskie bogactwa dobre lub wielkie.
\nI gdy moja wiara mo\u017ce w Nim pozosta\u0107
\nNie dbam o grzesznik\u00f3w z\u0142oto.
\nHymnem Konferencji tej wiosny w Chinach by\u0142o: W ten czy w inny spos\u00f3b Pan zaopatrzy”, i w tym duchu pan Taylor napisa\u0142 do panny Blatchley: „Jestem pewien, \u017ce je\u017celi tylko b\u0119dziemy czeka\u0107, Pan zaopatrzy… Wyruszymy wkr\u00f3tce, to znaczy pan Judd i ja, aby sprawdzi\u0107, czy mo\u017cemy za\u0142o\u017cy\u0107 g\u0142\u00f3wn\u0105 kwater\u0119 w Wuchang, sk\u0105d wyruszymy do zachodnich Chin, je\u017celi Pan pozwoli. Jeste\u015bmy przynagleni, aby uczyni\u0107 ten wysi\u0142ek, chocia\u017c r\u0119ce nam mdlej\u0105, zar\u00f3wno z powodu potrzeby nieosi\u0105gni\u0119tych prowincji, jak te\u017c z powodu naszych funduszy na prac\u0119 w nich. W czasie, gdy nie mamy na og\u00f3lne cele… Nie potrafi\u0119 sobie wyobrazi\u0107, jak zostaniemy wspomo\u017ceni w nast\u0119pnym miesi\u0105cu chocia\u017c w pe\u0142ni oczekuj\u0119, \u017ce b\u0119dziemy. Pan nie mo\u017ce i nie zawiedzie nas”. I w\u0142a\u015bnie w tym czasie zosta\u0142y dopuszczone nowe trudno\u015bci i op\u00f3\u017anienia. Odwa\u017cn\u0105 i wiern\u0105 do ko\u0144ca pann\u0119 Blatchley opu\u015bci\u0142o zdrowie, pod ci\u0119\u017carem wielu obowi\u0105zk\u00f3w. Dzieci w Pyrland Road potrzebowa\u0142y opieki, a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Misji w kraju dosz\u0142a nieomal do zastoju, gdy rzeczy coraz bardziej i bardziej przechodzi\u0142y w r\u0119ce utalentowanej i oddanej niewiasty. Czekaj\u0105c tylko, a\u017c pan Judd urz\u0105dzi si\u0119 w Wuchang, pa\u0144stwo Taylor po\u015bpieszyli do kraju. Lecz zanim jeszcze mogli opu\u015bci\u0107 Chiny, umi\u0142owana przyjaci\u00f3\u0142ka, kt\u00f3r\u0105 mieli nadziej\u0119 wspom\u00f3c, pozostawi\u0142a ten ziemski pad\u00f3\u0142.
\nDziwny i smutny by\u0142, par\u0119 tygodni p\u00f3\u017aniej, powr\u00f3t do kraju. Zastali puste miejsce panny Blatchley, dzieci rozproszone, a cotygodniowe spotkania modlitewne przerwane. Ale nawet wtedy nie osi\u0105gn\u0119li dna. W drodze w g\u00f3r\u0119 Jangcy, z panem Judd, upadek powa\u017cnie zrani\u0142 pana Taylora. Naruszenie kr\u0119gos\u0142upa post\u0119powa\u0142o wolno i zaledwie po kilku tygodniach przebywania w kraju, zacz\u0119\u0142o wywiera\u0107 na niego wp\u0142yw po\u015bpieszne \u017cycie Londynu. Potem nast\u0105pi\u0142 stopniowy parali\u017c ko\u0144czyn, ca\u0142kowicie przykuwaj\u0105cy go do \u0142\u00f3\u017cka. Odstawiony na bok w kwiecie swego wieku, m\u00f3g\u0142 tylko le\u017ce\u0107 w g\u00f3rnym pokoju, \u015bwiadom wszystkiego, co tam powinno by\u0107 uczynione i wszystkiego czego nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 spodziewa\u0107. Le\u017ca\u0142 tam i radowa\u0142 si\u0119 w Bogu. Tak, radowa\u0142 si\u0119 w Bogu! Z pragnieniem i nadziejami tak nieograniczonymi, jak potrzeby, kt\u00f3re napiera\u0142y na jego serce. Z modlitwami, kt\u00f3re zanosi\u0142 i z odpowiedziami, kt\u00f3re B\u00f3g dawa\u0142. Z modlitwami otwieraj\u0105cymi si\u0119 w Chinach, z fal\u0105 duchowego przebudzenia o\u017cywiaj\u0105cego Ko\u015bci\u00f3\u0142 w kraju, kt\u00f3re pragn\u0105\u0142, aby zamieni\u0142o si\u0119 w kana\u0142y misyjne i z ma\u0142\u0105 nadziej\u0105, \u017ce kiedykolwiek powstanie, i b\u0119dzie znowu chodzi\u0142. Najg\u0142\u0119bsza w nim by\u0142a rado\u015b\u0107 z bycia w woli Bo\u017cej jako „dobrej, mi\u0142ej i doskona\u0142ej”. Z pewno\u015bci\u0105 z tego miejsca cierpienia, dokona\u0142 si\u0119 wi\u0119kszy wzrost wewn\u0119trznej Misji Chin.
\nW\u0105skie \u0142\u00f3\u017cko z czterema s\u0142upkami, by\u0142o teraz obszarem, do kt\u00f3rego pan Taylor by\u0142 ograniczony. Ale pomi\u0119dzy s\u0142upkami na ko\u0144cu \u0142\u00f3\u017cka – nadal mapa! Tak, tam wisia\u0142a mapa ca\u0142ych Chin, a wok\u00f3\u0142 niego dzie\u0144 i noc by\u0142a obecno\u015b\u0107, do kt\u00f3rej mia\u0142 dost\u0119p w imieniu Jezusa. D\u0142ugo potem jak modlitwa zosta\u0142a w pe\u0142ni wys\u0142uchana i pionierzy Misji g\u0142osili Chrystusa wszerz, i wzd\u0142u\u017c poprzez te wewn\u0119trzne prowincje, przyw\u00f3dca Ko\u015bcio\u0142a Szkocji powiedzia\u0142 do pana Taylora: „Musisz by\u0107 czasami kuszony, aby si\u0119 nie wynosi\u0107 z powodu tego, w jak cudowny spos\u00f3b B\u00f3g u\u017cy\u0142 ciebie. W\u0105tpi\u0119 czy jakikolwiek \u017cyj\u0105cy cz\u0142owiek dost\u0105pi\u0142 wi\u0119kszej czci”. „Przeciwnie – brzmia\u0142a \u017carliwa odpowied\u017a – cz\u0119sto my\u015bl\u0119, \u017ce B\u00f3g musia\u0142 szuka\u0107 kogo\u015b wystarczaj\u0105co ma\u0142ego i s\u0142abego, aby m\u00f3g\u0142 go u\u017cy\u0107 i znalaz\u0142 mnie”.
\nW miar\u0119 jak rok zbli\u017ca\u0142 si\u0119 do ko\u0144ca, nie by\u0142o wida\u0107 widok\u00f3w na popraw\u0119. Pan Taylor coraz mniej i mniej by\u0142 w stanie porusza\u0107 si\u0119, m\u00f3g\u0142 tylko obraca\u0107 si\u0119 w \u0142\u00f3\u017cku przy pomocy sznura, kt\u00f3ry by\u0142 zawieszony nad nim. Na pocz\u0105tku usi\u0142owa\u0142 troch\u0119 pisa\u0107, ale teraz nie m\u00f3g\u0142 nawet trzyma\u0107 pi\u00f3ra w r\u0119ku, a okoliczno\u015bci pozbawi\u0142y go na jaki\u015b czas pomocy pani Taylor. By\u0142o to na pocz\u0105tku 1875r. kiedy ma\u0142a gazetka dotar\u0142a do chrze\u015bcija\u0144skiej prasy, zatytu\u0142owana: „Apel o modlitw\u0119 w sprawie ponad stu pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu milion\u00f3w Chi\u0144czyk\u00f3w”. Kr\u00f3tko przedstawia\u0142 zalety w odniesieniu do dziewi\u0119ciu niezewangelizowanych prowincji i cele Misji. M\u00f3wi\u0142 o tym, \u017ce od razu zosta\u0142o przekazanych cztery tysi\u0105ce funt\u00f3w w specjalnym celu, pos\u0142ania ewangelii do tych odleg\u0142ych rejon\u00f3w. Chi\u0144scy chrze\u015bcijanie byli gotowi wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w pracy. Nagl\u0105c\u0105 potrzeb\u0105 by\u0142o wi\u0119cej misjonarzy, m\u0142odych ludzi ch\u0119tnych do stawienia czo\u0142a trudno\u015bciom, czekaj\u0105cych ich na drodze.
\n„Czy ka\u017cdy z was, chrze\u015bcija\u0144scy czytelnicy – by\u0142o napisane – od razu wzniesie swoje serce do Boga, sp\u0119dzaj\u0105c jedn\u0105 minut\u0119 w gorliwej modlitwie, aby wzbudzi\u0142, tego roku osiemnastu odpowiednich m\u0119\u017c\u00f3w, aby po\u015bwi\u0119cili si\u0119 do tej pracy?”
\nApel nic nie m\u00f3wi\u0142, \u017ce przyw\u00f3dca Misji, by\u0142 wed\u0142ug wszelkiego prawdopodobie\u0144stwa beznadziejnym inwalid\u0105. Nie wyja\u015bnia\u0142 on, \u017ce cztery tysi\u0105ce funt\u00f3w przysz\u0142o do jego \u017cony od niego samego, z cz\u0119\u015bci ich kapita\u0142u, wszystkiego, co po\u015bwi\u0119cili na dzie\u0142o Bo\u017ce. Nie nadmienia\u0142 o przymierzu z przed dw\u00f3ch lub trzech lat, zawartym po to, aby modli\u0107 si\u0119 o wiar\u0119 o osiemnastu ewangelist\u00f3w, a\u017c b\u0119d\u0105 oni dani. Ci jednak, kt\u00f3rzy czytali t\u0105 ma\u0142\u0105 gazetk\u0119, czuli, \u017ce za tym musi si\u0119 kry\u0107 co\u015b wi\u0119cej. I byli poruszeni, jak ludzie, kt\u00f3rzy s\u0105 poruszeni oddzia\u0142ywaniami, kt\u00f3re maj\u0105 swoje korzenie w Bogu.
\nTak wi\u0119c, nied\u0142ugo korespondencja pana Taylora bardzo wzros\u0142a i rado\u015bci\u0105 dla niego by\u0142o zajmowanie si\u0119 ni\u0105 lub raczej ogl\u0105danie jak Pan si\u0119 tym zajmowa\u0142.<\/p>\n
„Misja nie mia\u0142a p\u0142atnych pomocnik\u00f3w (pisa\u0142 w tym czasie), lecz B\u00f3g przyprowadza\u0142 ochotnik\u00f3w, bez uprzedniego uzgodnienia, aby przychodzili dzie\u0144 po dniu i pisali pod dyktando. I je\u017celi kto\u015b kto by\u0142 wezwany o poranku, a nie m\u00f3g\u0142 pozosta\u0107 wystarczaj\u0105co d\u0142ugo, aby odpowiedzie\u0107 na wszystkie listy, to z pewno\u015bci\u0105 nadejdzie nast\u0119pny i by\u0107 mo\u017ce popo\u0142udniu zajrzy jeden lub dw\u00f3ch. Czasami m\u0142ody przyjaciel zatrudniony w mie\u015bcie, m\u00f3g\u0142 przyj\u015b\u0107 po godzinach pracy i zaj\u0105\u0107 si\u0119 ksi\u0105\u017ckami lub doko\u0144czy\u0107 listy, kt\u00f3rymi jeszcze nikt si\u0119 nie zaj\u0105\u0142. I tak by\u0142o dzie\u0144 po dniu. Jednym z najszcz\u0119\u015bliwszych okres\u00f3w mojego \u017cycia by\u0142 ten czas wymuszonej bezaktywno\u015bci, kiedy nie mo\u017cna by\u0142o nic czyni\u0107, za wyj\u0105tkiem radowania si\u0119 w Panu i „czekania cierpliwie”, na Niego i patrzenia jak On zaspokaja wszystkie potrzeby. Nigdy wcze\u015bniej ani potem moje listy, moja korespondencja, nie by\u0142a tak regularnie prowadzona i listy tak szybko odpisywane”.
\n„I osiemnastu wyproszonych u Boga zacz\u0119\u0142o przychodzi\u0107. Na pocz\u0105tku by\u0142o troch\u0119 korespondencji, potem przybyli, aby zobaczy\u0107 si\u0119 ze mn\u0105 w moim pokoju. Wkr\u00f3tce mia\u0142em klas\u0119 ucz\u0105cych si\u0119 chi\u0144skiego przy moim \u0142\u00f3\u017cku. We w\u0142a\u015bciwym czasie Pan wys\u0142a\u0142 ich wszystkich i wtedy drodzy przyjaciele w Mildmay zacz\u0119li modli\u0107 si\u0119 o moje uzdrowienie. Pan pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 u\u017cyte \u015brodki i zosta\u0142em podniesiony. Jeden pow\u00f3d mojego odstawienia na bok min\u0105\u0142. Gdybym by\u0142 zdrowy i m\u00f3g\u0142 porusza\u0107 si\u0119, kto\u015b m\u00f3g\u0142by pomy\u015ble\u0107, \u017ce to raczej nagl\u0105ce apele, ni\u017c dzia\u0142anie Bo\u017ce pos\u0142a\u0142o osiemnastu m\u0119\u017cczyzn do Chin. Ca\u0142kowicie odstawiony na bok mog\u0142em tylko dyktowa\u0107 pro\u015bb\u0119 o modlitw\u0119, tym bardziej odpowied\u017a na nasze modlitwy jest oczywista”.
\nR\u00f3wnie\u017c cudowne w tym czasie by\u0142y odpowiedzi na modlitw\u0119 o fundusze. Co miesi\u0119czny przekaz, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 przes\u0142any do Chin, tym razem by\u0142 bardzo ma\u0142y. O prawie 235 funt\u00f3w za ma\u0142o, aby pokry\u0107 koszty przeci\u0119tnej przesy\u0142ki. Sprawa zosta\u0142a zaniesiona przed Pana w zdecydowanej modlitwie i On w Swojej dobroci nie przeci\u0105gn\u0105\u0142 czasu odpowiedzi. Tego samego wieczoru listonosz przyni\u00f3s\u0142 list, kt\u00f3ry jak si\u0119 okaza\u0142o zawiera\u0142 do\u0142\u0105czony czek na sum\u0119 235, 79 funt\u00f3w.
\nWracaj\u0105c ze spotkania, kiedy m\u00f3g\u0142 znowu na nie ucz\u0119szcza\u0107, pan Taylor zosta\u0142 zaczepiony przez rosyjskiego szlachcica, kt\u00f3ry s\u0142ucha\u0142, jak on m\u00f3wi\u0142. W czasie gdy razem podr\u00f3\u017cowali do Londynu, hrabia Bobri\u0144ski chwyci\u0142 sw\u00f3j portfel; „Prosz\u0119 pozwoli\u0107, \u017ce dam panu drobne, na pa\u0144sk\u0105 prac\u0119 w Chinach. Banknot, kt\u00f3ry przekaza\u0142 panu Taylorowi, opiewa\u0142 na znaczn\u0105 sum\u0119 i ten drugi zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce musia\u0142a nast\u0105pi\u0107 pomy\u0142ka: „Czy nie zamierza\u0142. pan da\u0107 mi pi\u0119\u0107 funt\u00f3w? – zapyta\u0142 – prosz\u0119 pozwoli\u0107 mi zwr\u00f3ci\u0107 ten banknot, on jest 50 funtowy”. ” Nie mog\u0119 wzi\u0105\u0107 go z powrotem”. Pod wra\u017ceniem tego, co si\u0119 wydarzy\u0142o, pan Taylor dotar\u0142 do Pyrland Road i znalaz\u0142 domownik\u00f3w zgromadzonych na specjalnej modlitwie. Do Chin mia\u0142 by\u0107 przes\u0142any przekaz, a do sumy, kt\u00f3r\u0105 mieli w r\u0119ku brakowa\u0142o 49,11 funt\u00f3w. I wtedy na stole pan Taylor po\u0142o\u017cy\u0142 sw\u00f3j banknot na 50 funt\u00f3w. Nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 chyba bardziej bezpo\u015brednio otrzymany z Ojcowskiej r\u0119ki.
\nAle nawet ze wszystkimi odpowiedziami na modlitw\u0119 w tych latach, daleko by\u0142o do otwarcia drogi do Wewn\u0119trznych Chin. Nadszed\u0142 czas, \u017ce gdy po tym jak osiemnastu zosta\u0142o wys\u0142anych, wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce nic nie mo\u017ce przeszkodzi\u0107 wybuchowi wojny, z powodu morderstwa brytyjskiego urz\u0119dnika. Negocjacje przeci\u0105ga\u0142y si\u0119 miesi\u0105cami, a Chi\u0144ski rz\u0105d, nie da\u0142 \u017cadnego zado\u015b\u0107uczynienia i brytyjski ambasador by\u0142 got\u00f3w do opuszczenia Pekinu. Wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce nie jest mo\u017cliwe, aby wrogo\u015b\u0107 zosta\u0142a powstrzymana i w Misji byli przyjaciele, kt\u00f3rzy chcieli odradzi\u0107 panu Taylorowi wyp\u0142yni\u0119cie z grup\u0105 osiemnastu nowych pracownik\u00f3w.
\n„B\u0119dziecie musieli wszyscy wr\u00f3ci\u0107 – m\u00f3wili – A sprawa wys\u0142ania pionier\u00f3w do najdalszych prowincji, jest po prostu poza wszelk\u0105 dyskusj\u0105”. Czy zosta\u0142 pope\u0142niony jaki\u015b b\u0142\u0105d? Czy ludzie i pieni\u0105dze zosta\u0142y dane na pr\u00f3\u017cno? Czy Wewn\u0119trzne Chiny ci\u0105gle mia\u0142y pozosta\u0107 zamkni\u0119te dla Ewangelii? W kabinie trzeciej klasy francuskiego parowca, znajdowa\u0142 si\u0119 cz\u0142owiek na kolanach rozmawiaj\u0105cy z Bogiem.
\n„Moja dusza wzdycha i to jak\u017ce gor\u0105co”. Napisa\u0142 dwa lata wcze\u015bniej. „Do ewangelizacji 180 milion\u00f3w z tych niezaj\u0119tych prowincji. Och, gdybym mia\u0142 sto dusz, aby wyda\u0107 je dla ich dobra! Wszystko, co by\u0142o w jego mocy uczyni\u0142 zachowuj\u0105c nie zaciemnion\u0105 wizj\u0119, mimo r\u00f3\u017cnego rodzaju zniech\u0119ce\u0144. I teraz? Ale Bo\u017cy czas rzeczywi\u015bcie nadszed\u0142. U niego nigdy nie jest za p\u00f3\u017ano. W ostatniej chwili zasz\u0142a zmiana w Chi\u0144skim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Wicekr\u00f3l Li Hang-Czang, po\u015bpieszy\u0142 na wybrze\u017ce i dogoni\u0142 brytyjskiego ministra w Chefoo i tam zosta\u0142 podpisany pami\u0119tny uk\u0142ad daj\u0105cy wolno\u015b\u0107 dost\u0119pu do ka\u017cdej cz\u0119\u015bci Chin.
\n„W\u0142a\u015bciwie wtedy, gdy nasi bracia byli gotowi – pan Taylor cieszy\u0142 si\u0119 wspominaj\u0105c – „Nie za szybko i nie za p\u00f3\u017ano, d\u0142ugo zamkni\u0119te drzwi, otwar\u0142y si\u0119 dla nich jednocze\u015bnie”.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 17<\/p>\n
Dalszy przelew<\/p>\n
Och, Chrystus, On jest zdrojem tryskaj\u0105cym
\nG\u0142\u0119bokiej, s\u0142odkiej studni mi\u0142o\u015bci
\nJu\u017c kosztowa\u0142em tu z tych w\u00f3d p\u0142yn\u0105cych
\nWi\u0119cej napij\u0119 si\u0119 w wieczno\u015bci<\/p>\n
W ci\u0105gu dw\u00f3ch lat pionierzy Misji przebyli trzydzie\u015bci tysi\u0119cy mil, przemierzaj\u0105c wewn\u0119trzne prowincje Chin, wsz\u0119dzie opowiadaj\u0105c wie\u015bci o odkupie\u0144czej mi\u0142o\u015bci. Okres ten sprowadzi\u0142 na pana Taylora, jedn\u0105 z najwi\u0119kszych pr\u00f3b wiary w jego \u017cyciu. Jako, \u017ce kraj okaza\u0142 ci\u0119 cudownie otwarty, by\u0142o naturaln\u0105 rzecz\u0105, \u017ce po latach trud\u00f3w, m\u0142odzi misjonarze zechc\u0105 wykorzysta\u0107 te udogodnienia, aby za\u0142o\u017cy\u0107 swoje domy, z kt\u00f3rych b\u0119d\u0105 pracowali jako ze sta\u0142ych centr\u00f3w. To oznacza\u0142o oczywi\u015bcie budowanie dom\u00f3w! Kilku pionier\u00f3w by\u0142o gotowych do ma\u0142\u017ce\u0144stwa, tylko czekali na pozwolenie pana Taylora, aby zabra\u0107 pierwsze bia\u0142e kobiety jako wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w daleko, w g\u0142\u0105b kraju. Nie przewidzieli jednak\u017ce, tak jak ich przyw\u00f3dca, konsekwencji jakie to za sob\u0105 poci\u0105gnie, gdy\u017c nied\u0142ugo inne kobiety b\u0119d\u0105 musia\u0142y przedsi\u0119wzi\u0105\u0107 te trudne podr\u00f3\u017ce, aby pod\u0105\u017cy\u0107 za rozpocz\u0119t\u0105 prac\u0105, kt\u00f3r\u0105 podj\u0119\u0142y te zaj\u0119te matki, w odleg\u0142ych domach.
\nJednak ju\u017c lata wcze\u015bniej pan Taylor, stawi\u0142 temu czo\u0142a i rozpocz\u0105\u0142 polityk\u0119 zach\u0119ty dla kobiecej pracy. Wo\u0142ania by\u0142y ogromne, tak jak si\u0119 tego spodziewa\u0142, kiedy usankcjowa\u0142 wyjazd pierwszego ma\u0142\u017ce\u0144stwa daleko w g\u0142\u0105b kraju. Misyjna praca w Chinach wchodzi\u0142a w now\u0105 faz\u0119, wzywa\u0142a ona do nowych ofiar i nowych wymaga\u0144 odno\u015bnie wiary i wytrwa\u0142o\u015bci.
\nSytuacja rozwija\u0142a si\u0119 stopniowo. Przez rok lub wi\u0119cej krytyka jakiej pan Taylor musia\u0142 stawi\u0107 czo\u0142a, by\u0142a g\u0142\u00f3wnie skierowana przeciwko coraz dalszym podr\u00f3\u017com pionier\u00f3w. Mia\u0142y tam miejsca zar\u00f3wno niebezpiecze\u0144stwa i rozczarowania, jak te\u017c i chwalebna zach\u0119ta. „Na zewn\u0105trz by\u0142y walki, a wewn\u0105trz obawy”. Jak dawniej pan Taylor zosta\u0142 zatrzymany w Chinkiang z powodu administracyjnej pracy Misji, ciesz\u0105c si\u0119, \u017ce by\u0142 pod r\u0119k\u0105, aby s\u0142u\u017cy\u0107 przewodnictwem i posileniem.
\nTajemnicy jego w\u0142asnego sekretu nie trzeba szuka\u0107 daleko. Kiedykolwiek na to pozwala\u0142a praca, pan Taylor mia\u0142 zwyczaj zasiada\u0107 przy ma\u0142ych organach. Dla odpoczynku gra\u0142 i \u015bpiewa\u0142 wiele ulubionych hymn\u00f3w, zawsze jednak wraca\u0142 do: „Jezu odpoczywam, w rado\u015bci, kt\u00f3r\u0105 Ty jeste\u015b. W Tobie znajduj\u0119 wielko\u015b\u0107 Twego mi\u0142uj\u0105cego serca”.
\nPrzy pewnej okazji, kiedy dotar\u0142y do jego biura listy przynosz\u0105ce wie\u015bci o powa\u017cnych zamieszkach w dw\u00f3ch starszych stacjach Misji, by\u0142 z nim jeden z dwunastu ewangelist\u00f3w, pan George Nichol. S\u0105dz\u0105c, \u017ce pan Taylor \u017cyczy\u0142by sobie pozosta\u0107 sam, m\u0142ody cz\u0142owiek mia\u0142 zamiar wycofa\u0107 si\u0119, kiedy ku jego zdziwieniu kto\u015b zacz\u0105\u0142 gwizda\u0107, by\u0142 to \u0142agodny refren tego samego ukochanego hymnu: „Jezu ja odpoczywam, odpoczywam w rado\u015bci, kt\u00f3r\u0105 Ty jeste\u015b…” Zawracaj\u0105c pan Nichol nie m\u00f3g\u0142 powstrzyma\u0107 okrzyku: „Jak mo\u017cesz gwizda\u0107 kiedy nasi przyjaciele s\u0105 w tak wielkim niebezpiecze\u0144stwie?” „Czy chcia\u0142by\u015b mnie widzie\u0107 zaniepokojonym, za\u0142amanym?” – brzmia\u0142a cicha odpowied\u017a: „To nie pomog\u0142oby im, a z pewno\u015bci\u0105 uczyni\u0142oby mnie niezdolnym do pracy. Ja po prostu ci\u0119\u017car z\u0142o\u017cy\u0142em na Pana”.
\nDzie\u0144 i noc by\u0142o jego sekretem: „po prostu z\u0142o\u017cy\u0107 ci\u0119\u017car na Pana”. Cz\u0119sto ci, kt\u00f3rzy budzili si\u0119 w ma\u0142ym domu w Chinkiang, mogli s\u0142ucha\u0107 dwa lub trzy razy o poranku, \u0142agodny refren ulubionego hymnu pana Taylora. Nauczy\u0142 si\u0119, \u017ce dla niego w tych wszystkich wydarzeniach tylko jedno \u017cycie by\u0142o mo\u017cliwe po prostu, to b\u0142ogos\u0142awione \u017cycie odpocznienia i radowania si\u0119 w Panu, a Pan zajmowa\u0142 si\u0119 trudno\u015bciami wewn\u0105trz i na zewn\u0105trz, wielkimi i ma\u0142ymi.<\/p>\n
********************<\/p>\n
Pan Taylor znowu by\u0142 w kraju, w Londynie. Sze\u015b\u0107 milion\u00f3w ludzi w P\u00f3\u0142nocnych Chinach doznawa\u0142o g\u0142odu, w prowincji, gdzie nie by\u0142o, za wyj\u0105tkiem pionier\u00f3w Wewn\u0119trznej Misji Chin, \u017cadnych misjonarzy.
\nDzieci umiera\u0142y tysi\u0105cami, a m\u0142ode dziewczyny by\u0142y sprzedawane w grupach do miast dalszego po\u0142udnia. Pan Taylor przyby\u0142 do Anglii pod brzemieniem tej strasznej sytuacji i czyni\u0142 wszystko, co by\u0142o w jego mocy, aby pchn\u0105\u0107 naprz\u00f3d dzie\u0142o ratowania. By\u0142y dost\u0119pne fundusze na ratowanie dzieci, ale gdzie by\u0142y kobiety, kt\u00f3re posz\u0142yby do tych dotkni\u0119tych prowincji i podj\u0119\u0142y prac\u0119? \u017badna bia\u0142a kobieta nigdy nie by\u0142a, poza g\u00f3rami, kt\u00f3re oddziela\u0142y Szansi od Wybrze\u017ca. Dotarcie tam oznacza\u0142o dwa tygodnie podr\u00f3\u017cy na mule po niebezpiecznych drogach z n\u0119dznymi gospodami po drodze, w nocy. Tak wi\u0119c, z powodu tego przedsi\u0119wzi\u0119cia pa\u0144stwo Taylor zostali rozdzieleni, kiedy zaledwie kilka miesi\u0119cy przebywa\u0142 w kraju. Ma\u0142y znoszony notatnik wspomina do\u015bwiadczenie przez, kt\u00f3re wiara pani Taylor zosta\u0142a wzmocniona, kiedy czeka\u0142a na Boga, aby dowiedzie\u0107 si\u0119 czy wezwanie pochodzi rzeczywi\u015bcie od Niego. Ale kiedy ju\u017c si\u0119 dowiedzia\u0142a, nic nawet ofiara ze strony pana Taylora, nie mog\u0142y jej powstrzyma\u0107. Dwoje jej w\u0142asnych male\u0144stw, czworo starszych dzieci i adoptowana c\u00f3rka, sk\u0142ada\u0142o si\u0119 na siedmioosobow\u0105 rodzin\u0119, kt\u00f3r\u0105 musia\u0142aby pozostawi\u0107. Jak\u0105 one b\u0119d\u0105 mia\u0142y opiek\u0119? Wszystkie te trudne pytania przynios\u0142a przed Boga, a On nie tylko odpowiedzia\u0142 na nie, zaspokajaj\u0105c ka\u017cd\u0105 potrzeb\u0119, kt\u00f3ra si\u0119 pojawi\u0142a, ale i da\u0142 \u0142ask\u0119 ku rozstaniu si\u0119 i we wszelkich trudno\u015bciach niebezpiecznej pracy w Chinach. „Potrzebni s\u0105 ludzie mi\u0142uj\u0105cy krzy\u017c (pan Taylor napisa\u0142 przed przybyciem do kraju). Och, niech B\u00f3g uczyni ciebie i mnie lud\u017ami tego ducha. Czuj\u0119 si\u0119 zawstydzony, \u017ce dla was drogie dzieci, mog\u0119 mie\u0107 wi\u0119cej uczucia ni\u017c do tych milion\u00f3w tutaj, kt\u00f3re gin\u0105. Podczas gdy my wszyscy razem jeste\u015bmy pewni wieczno\u015bci”.
\nPo tym panu Taylorowi \u0142atwiej by\u0142o pozwoli\u0107 innym kobietom do\u0142\u0105czy\u0107 do frontowych szereg\u00f3w, kiedy jego w\u0142asna \u017cona przetar\u0142a szlak. Cz\u0119\u015bci\u0105 jego zap\u0142aty by\u0142o, gdy ponownie z\u0142\u0105czyli si\u0119 rok p\u00f3\u017aniej (1879r), posiadanie jej ze sob\u0105 w Chinach, podczas gdy w g\u0142\u0119bi kraju prowincj\u0119 za prowincj\u0105 otwiera\u0142a cicha praca kobiet.
\nBardziej ni\u017c jaka\u015b powie\u015b\u0107 fascynuje i porusza serce, historia tamtych lat. Po rozbiciu si\u0119 w w\u0105wozach Jangcy, pierwsza kobieta, kt\u00f3ra wyruszy\u0142a tak daleko na zach\u00f3d, sp\u0119dzi\u0142a dziwne Bo\u017ce Narodzenie po\u015br\u00f3d swych \u015blubnych rzeczy, roz\u0142o\u017conych do wysuszenia na ska\u0142ach. C\u00f3\u017c za t\u0142umy ogarn\u0119\u0142y ich po przybyciu do miejsca przeznaczenia.
\n„Przez oko\u0142o miesi\u0105c (pani Nichol pisa\u0142a do Chinkiang), widzia\u0142am si\u0119 z setkami kobiet dziennie. Nasz dom jest podobny do bazaru”. Wi\u0119cej ni\u017c raz s\u0142ab\u0142a ze zm\u0119czenia w po\u015br\u00f3d swoich go\u015bci – jedyna bia\u0142a kobieta w prowincji licz\u0105cej sze\u015b\u0107 milion\u00f3w ludzi. Wracaj\u0105c do przytomno\u015bci widzia\u0142a kobiety wachluj\u0105ce j\u0105, pe\u0142ne uczucia i troski. Jedna kobieta, kt\u00f3ra troszczy\u0142a si\u0119 o ni\u0105 jak matka, pos\u0142a\u0142a jej sedanowe krzes\u0142o z pro\u015bb\u0105, aby wr\u00f3ci\u0142a w nim. Najwygodniejsze \u0142\u00f3\u017cko w apartamencie czeka\u0142o i odes\u0142awszy wszystkie m\u0142odsze kobiety, usiad\u0142a sama przy \u0142\u00f3\u017cku, wachluj\u0105c zm\u0119czonego go\u015bcia, a\u017c zasn\u0105\u0142. Nast\u0119pnie zosta\u0142 przygotowany obiad i w \u017cadnym razie, nie pozwolono pani Nichol odej\u015b\u0107 dop\u00f3ki nie spo\u017cyje odpowiedniego posi\u0142ku.
\nZadziwiaj\u0105ce by\u0142o to, \u017ce wsz\u0119dzie tam gdzie by\u0142y pierwsze kobiety, kt\u00f3re wyruszy\u0142y – ludzie z rado\u015bci\u0105 spotykali si\u0119 z nimi, cz\u0119sto ch\u0119tni, aby s\u0142ucha\u0107 ich poselstwa, okazuj\u0105c nie tylko ciekawo\u015b\u0107, lecz prawdziw\u0105 z serca p\u0142yn\u0105c\u0105 sympati\u0119. I jak\u017ce cz\u0119sto zaczyna\u0142o si\u0119 to od opowiadania o tym, \u017cyj\u0105cym Chrystusie, tak otwarcie. Przy ko\u0144cu drugiego roku, po tym jak kobiety misjonarki wesz\u0142y na scen\u0119, pionierzy radowali si\u0119 z sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu lub siedemdziesi\u0119ciu nawr\u00f3conych, zgromadzonych w ma\u0142ych Ko\u015bcio\u0142ach, w tych odleg\u0142ych prowincjach.
\nPierwsz\u0105, kt\u00f3ra dotar\u0142a do kobiet z P\u00f3\u0142nocnego Zachodu, po trzymiesi\u0119cznej podr\u00f3\u017cy w g\u00f3r\u0119 rzeki Han, by\u0142a Emilii King. By\u0142a te\u017c pierwsz\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a odwo\u0142ana do Niebieskiej Ojczyzny (1881r.). Ale za nim jej kr\u00f3tki bieg \u017cycia zako\u0144czy\u0142 si\u0119, mia\u0142a rado\u015b\u0107 z ogl\u0105dania co najmniej osiemna\u015bcie kobiet ochrzczonych w wyznaniu wiary w Chrystusa. Umieraj\u0105c na gor\u0105czk\u0119 tyfusow\u0105, by\u0142o to tym, co unosi\u0142o j\u0105 ponad smutek opuszczenia swojego m\u0119\u017ca i osierocenia swoich ma\u0142ych dzieci. M\u0105\u017c Bole\u015bci widzia\u0142 prac\u0119 w jej duszy, w tych, na kt\u00f3rych d\u0142ugo czeka\u0142 – a ona tak\u017ce by\u0142a zadowolona. Nikt lepiej od pana Taylora nie rozumia\u0142 kosztu jakim ta praca by\u0142a wykonywana. Nikt nie towarzyszy\u0142 jej bardziej niezawodn\u0105 modlitw\u0105.
\n„Nie potrafi\u0119 powiedzie\u0107 ci jak radosne jest moje serce (napisa\u0142 do swojej matki po\u015br\u00f3d wielu do\u015bwiadcze\u0144), gdy widz\u0119 dzie\u0142o rozprzestrzeniaj\u0105ce si\u0119 i konsoliduj\u0105ce w najodleglejszych cz\u0119\u015bciach Chin. Jest to rzecz, dla kt\u00f3rej warto \u017cy\u0107 i umrze\u0107”.
\nPo tym nast\u0105pi\u0142 szybki i cudowny rozw\u00f3j. Jednak do\u015bwiadczeniem pana Taylora by\u0142o to, \u017ce ka\u017cdemu post\u0119powi, wzro\u015bcie w mocy i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie, towarzyszy\u0142 odpowiedni okres cierpienia i pr\u00f3by. To \u017cycie musia\u0142o pod\u0105\u017ca\u0107 coraz bardziej w d\u00f3\u0142 i w d\u00f3\u0142 w Bogu.<\/p>\n
Czasami na zewn\u0105trz mog\u0142o si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce praca dokonywa\u0142a si\u0119 na fali sukcesu. Chwalebne kroki wiary zosta\u0142y przedsi\u0119wzi\u0119te, zosta\u0142y otrzymane chwalebne odpowiedzi na modlitwy. Ale wcze\u015bniejsze przygotowanie serca i ci\u0105g\u0142e d\u017awiganie ci\u0119\u017car\u00f3w, by\u0142o znane tylko tym, kt\u00f3rzy dzielili z nim trud z zaplecza sceny.
\nSta\u0142 w milczeniu przed tak g\u0142\u0119bokim do\u015bwiadczeniem serca, takimi pr\u00f3bami wiary, takim wypr\u00f3bowywaniem duszy. Cz\u0142owiek dany przez Boga, przygotowany, aby przemierza\u0107 wszystkie Bo\u017ce d\u0142ugo\u015bci, przygotowany, aby umrze\u0107 w cichej, praktycznej rzeczywisto\u015bci. Przygotowany, aby by\u0107 s\u0142ug\u0105 swoich braci (najmniejszym ze wszystkich i s\u0142ug\u0105 wszystkich). Przygotowany, aby wstawia\u0107 si\u0119 za nimi w nieustannych modlitwach. Nie tylko bior\u0105c ich upadki i s\u0142abo\u015bci, lecz unosz\u0105c je w tw\u00f3rczej wierze i mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra wznosi si\u0119 na najwy\u017csze poziomy. I tylko w taki spos\u00f3b, duchowy sukces jest mo\u017cliwy. Przed wyruszeniem naprz\u00f3d, kt\u00f3re tchn\u0119\u0142o nowe \u017cycie w prac\u0119 – kiedy kobiety misjonarki, po raz pierwszy wyruszy\u0142y w g\u0142\u0105b kraju – nast\u0105pi\u0142 okres intensywnego i przed\u0142u\u017caj\u0105cego si\u0119 cierpienia. Tyle razy \u017cycie pana Taylora by\u0142o w niebezpiecze\u0144stwie z powodu powa\u017cnej choroby. A w roku, kt\u00f3ry nast\u0105pi\u0142, kiedy nowa linia dzia\u0142ania by\u0142a testowana i ustanowiona przez Bo\u017ce b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, Misja stawia\u0142a czo\u0142a gwa\u0142townym i skumulowanym cierpieniom. Pani Taylor dotkn\u0119\u0142a g\u0142\u0119bokiej zasady kiedy pisa\u0142a w tym czasie:
\n„Nie s\u0105dzisz, \u017ce je\u017celi postanowimy, aby \u017cadna presja nie obrabowa\u0142a nas ze spo\u0142eczno\u015bci z Panem, b\u0119dziemy mogli w ka\u017cdej godzinie \u017cy\u0107 triumfalnym \u017cyciem, kt\u00f3rego echo powr\u00f3ci do nas z ka\u017cdej cz\u0119\u015bci Misji. Odczuwa\u0142am to w ostatnich miesi\u0105cach, \u017ce w ca\u0142ej naszej pracy najwa\u017cniejsza jest ta, na g\u00f3rze wstawiennictwa. Nasza wiara musi zdoby\u0107 zwyci\u0119stwo dla wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, kt\u00f3rych B\u00f3g nam da\u0142. Oni tocz\u0105 widoczn\u0105, a my musimy stoczy\u0107 niewidoczn\u0105 bitw\u0119. I czy o\u015bmielamy domaga\u0107 si\u0119 mniej, ni\u017c nieustannego zwyci\u0119stwa, kiedy ono jest dla Niego, a my przychodzimy w Jego imieniu?”
\nAle okresy cierpienia wed\u0142ug duchowego prawa zawsze prowadz\u0105 do szerszego dzia\u0142ania i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. By\u0142o tak na przyk\u0142ad, kiedy po rozstaniu si\u0119 z pani\u0105 Taylor, kt\u00f3ra d\u0142u\u017cej ju\u017c nie mog\u0142a by\u0107 poza krajem, przyw\u00f3dca Misji wyruszy\u0142, aby spotka\u0107 si\u0119 z niekt\u00f3rymi m\u0142odszymi pracownikami. „Ty przemierzasz Morze \u015ar\u00f3dziemne (pisa\u0142), wkr\u00f3tce zobaczysz Neapol, Ja czekam na parowiec do Wuczang. Nie potrzebuj\u0119 i nie potrafi\u0119 powiedzie\u0107 ci, jak bardzo mi ciebie brakuje, lecz B\u00f3g sprawia, \u017ce odczuwam, jak\u017ce bogaci jeste\u015bmy w Jego obecno\u015bci i mi\u0142o\u015bci… On pomaga mi radowa\u0107 si\u0119 w wrogich nam okoliczno\u015bciach, w naszej biedzie, w naszych odej\u015bciach od naszej Misji. Wszystkie te trudno\u015bci s\u0105 tylko pod\u0142o\u017cem do zamanifestowania si\u0119 Jego \u0142aski, mocy i mi\u0142o\u015bci”.
\n„Jestem bardzo zaj\u0119ty (kontynuuje z Wuczang kiedy zacz\u0119\u0142y si\u0119 spotkania). B\u00f3g daje nam szcz\u0119\u015bliwy czas wsp\u00f3lnej spo\u0142eczno\u015bci i umacnia nas w zasadach na jakich dzia\u0142amy”.
\nTo jedno kr\u00f3tkie zdanie, wzi\u0119te w powi\u0105zaniu z kryzysem, do kt\u00f3rego doszli, rzuca \u015bwiat\u0142o na dalszy ci\u0105g tych spo\u0142eczno\u015bci w Wuczang. Nie\u015bwiadomie dla m\u0142odych misjonarzy nadszed\u0142 kryzys i wi\u0119cej zawis\u0142o na szali, ni\u017c sam pan Taylor zdawa\u0142 sobie spraw\u0119. Po latach modlitwy i cierpliwego, wytrwa\u0142ego wysi\u0142ku, zosta\u0142a osi\u0105gni\u0119ta pozycja niepor\u00f3wnywalnych mo\u017cliwo\u015bci.. Wewn\u0119trzne Chiny le\u017ca\u0142y przed nimi otworem. We wszystkich stacjach na dalekiej p\u00f3\u0142nocy, po\u0142udniu i zachodzie by\u0142y potrzebne dni. Nie by\u0142oby \u017cadnym post\u0119pem wycofanie si\u0119 z pozycji wiary zaj\u0119tej na pocz\u0105tku. By\u0142oby to patrzeniem raczej na trudno\u015bci, ni\u017c na \u017cywego Boga. Prawda, fundusze by\u0142y niewielkie, ale tak by\u0142o przez lata, a nowych pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy wyruszyli by\u0142o niewielu. \u0141atwo mo\u017cna by\u0142oby powiedzie\u0107: „Obecnie \u017cadna dalsza ekspansja nie jest mo\u017cliwa”. Jednak nie wyruszenie naprz\u00f3d by\u0142oby wypaczeniem i przeszkod\u0105 w pracy, odrzuceniem mo\u017cliwo\u015bci danych przez Boga i w nied\u0142ugim czasie oznacza\u0142oby zamkni\u0119cie stacji otwartych wielkim kosztem. To z pewno\u015bci\u0105 nie m\u00f3g\u0142by by\u0107 Jego spos\u00f3b na ewangelizacj\u0119 Wewn\u0119trznych Chin.
\nC\u00f3\u017c zatem by\u0142o celem tych dni wielkiego oczekiwania na Boga? By\u0142 to krok wiary, aby poruszy\u0107 na jaki\u015b czas sympati\u0119 przyjaci\u00f3\u0142 w kraju, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 w\u0105tpliwa. Gdy\u017c by\u0142 to nie mniej nie wi\u0119cej, apel do Ko\u015bcio\u0142\u00f3w w kraju – p\u00f3\u017aniej podpisany przez prawie wszystkich cz\u0142onk\u00f3w Misji – aby zosta\u0142o pos\u0142anych siedemdziesi\u0119ciu nowych pracownik\u00f3w w ci\u0105gu nast\u0119pnych lat.
\nWszystkich cz\u0142onk\u00f3w Misji by\u0142o zaledwie stu, a fundusze przez d\u0142ugi czas by\u0142y ograniczone. Jednak grupa z Wucuang by\u0142a tak pewna prowadzenia Bo\u017cego, w swojej zdecydowanej modlitwie i oczekiwaniu, \u017ce jeden z nich wykrzykn\u0105\u0142: „Je\u015bli tylko mogliby\u015bmy znowu spotka\u0107 si\u0119, aby mie\u0107 wsp\u00f3lne zgromadzenie uwielbiaj\u0105ce, kiedy ostatni z siedemdziesi\u0119ciu w ko\u0144cu dotrze do Chin.”. Trzy lata zosta\u0142y uzgodnione, kiedy pierwszy rok z trzech lat, w kt\u00f3rych spodziewano si\u0119 siedemdziesi\u0119ciu dobieg\u0142 ko\u0144ca, sta\u0142o si\u0119 jasne, \u017ce w kraju pojawi\u0142y si\u0119 powa\u017cne obawy, co do apelu. W tym czasie pan Taylor by\u0142 w Chefu i czu\u0142, \u017ce zosta\u0142a po\u0142o\u017cona mu na sercu pro\u015bba do Pana, aby po\u0142o\u017cy\u0142 na tej sprawie swoj\u0105 piecz\u0119\u0107, tak aby nie mog\u0142a by\u0107 ona niezrozumia\u0142a. By\u0142o to jedno z tych codziennych zgromadze\u0144, gdzie\u015b oko\u0142o drugiego lutego i tych kilka os\u00f3b, kt\u00f3re zosta\u0142o zgromadzonych mia\u0142o \u015bwiadomo\u015b\u0107 du\u017cej wolno\u015bci w z\u0142o\u017ceniu tej pro\u015bby przed Panem.
\n„Wiedzieli\u015bmy, \u017ce nasz Ojciec mi\u0142uje swoje dzieci i ma w nich upodobanie i prosili\u015bmy Go z mi\u0142o\u015bci\u0105, aby mia\u0142 w nas upodobanie, a tak\u017ce, aby zach\u0119ci\u0142 niekt\u00f3rych nie\u015bmia\u0142ych w kraju, przez kt\u00f3rego\u015b ze swych kosztownych s\u0142ug, aby uczynili miejsce dla szerszego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, dla siebie, swojej rodziny, poprzez po\u015bwi\u0119ceniu si\u0119 temu szczeg\u00f3lnemu celowi”.
\nKilka dni p\u00f3\u017aniej pan Taylor wyp\u0142yn\u0105\u0142 do Anglii i dopiero, gdy zatrzyma\u0142 si\u0119 w Aden, dowiedzia\u0142 si\u0119 o rezultacie. \u017badne sprawozdanie z tego szczeg\u00f3lnego zgromadzenia modlitewnego nie zosta\u0142o wys\u0142ane do kraju. Ale na Pyrland Road prze\u017cywali rado\u015b\u0107 otrzymania trzech tysi\u0119cy funt\u00f3w ze s\u0142owami: „Pro\u015b mnie, a ja dam tobie pogan za dziedzictwo i najdalsze kra\u0144ce ziemi za twoj\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107”. Nie by\u0142o to wszystko, dar zosta\u0142 pos\u0142any w niezwyk\u0142y spos\u00f3b, imiona pi\u0119ciorga dzieci zosta\u0142y dodane do imion rodzic\u00f3w. C\u00f3\u017c mog\u0142oby by\u0107 bardziej zach\u0119caj\u0105cego od dos\u0142ownie wys\u0142uchanej modlitwy.
\nTak samo by\u0142o kilka lat p\u00f3\u017aniej kiedy kolejny krok naprz\u00f3d zosta\u0142 podj\u0119ty w wierze.
\nB\u00f3g tak pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 wyruszenie siedemdziesi\u0119ciu, \u017ce Misja zosta\u0142a podniesiona do nowego poziomu wp\u0142yw\u00f3w w kraju. W czasie tych lat co\u015b z pionierskiego charakteru pracy, sta\u0142o si\u0119 znane. „Oni otwieraj\u0105 kraj – napisa\u0142 Aleksander Wyli z Londy\u0144skiego Towarzystwa Misyjnego – I to jest to czego my chcemy. Inne Misje wykonuj\u0105 dobr\u0105 prac\u0119, lecz oni nie wykonuj\u0105 tej pracy”. Tak wi\u0119c kiedy John McCarthy dotar\u0142 do Anglii po przej\u015bciu w poprzek Chin ze Wschodu na Zach\u00f3d, g\u0142osz\u0105c przez ca\u0142\u0105 drog\u0119 Chrystusa. Kiedy J. W. Stevenson i dr Henry Soltau przybyli do kraju, pierwsi, kt\u00f3rzy weszli do Zachodnich Chin z Birmy id\u0105c wzd\u0142u\u017c Jangcy do Szanghaju. Kiedy oni spotkali si\u0119 w Anglii z panem Taylorem i z apelem o siedemdziesi\u0119ciu nowych pracownik\u00f3w, chrze\u015bcija\u0144skie serca zosta\u0142y g\u0142\u0119boko poruszone. Droga zosta\u0142a przygotowana przez pe\u0142ne po\u015bwi\u0119cenia wysi\u0142ki szwagra pana Taylora, pana Beniamina Broom-Halla, kt\u00f3ry przez siedem lat reprezentowa\u0142 Misj\u0119 w Londynie, i kt\u00f3ry wraz z \u017con\u0105 za\u0142o\u017cy\u0142 swoj\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 siedzib\u0119 w Pyrland Road, centrum mi\u0142o\u015bci i modlitwy. Ze zdolno\u015bci\u0105 do zawierania przyja\u017ani i sercem, kt\u00f3re ogarnia\u0142o ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142 Bo\u017cy, pan Broom-Hall, odkry\u0142 wiele mo\u017cliwo\u015bci do z\u0142o\u017cenia \u015bwiadectwa o Misji. Gdy\u017c ludzie byli ch\u0119tni do s\u0142uchania, jak to co wydawa\u0142o si\u0119 niemo\u017cliwe dokonuje si\u0119 i jak bez apelu o pieni\u0105dze, a nawet bez kolekty, wzrastaj\u0105ca praca by\u0142a podtrzymywana.
\n„Je\u017celi jeszcze nie jeste\u015b martwy (brzmia\u0142o czaruj\u0105ce oznajmienie dziecka z Cambridge, dla kt\u00f3rego Hudson Taylor by\u0142 codziennym has\u0142em), chcia\u0142em pos\u0142a\u0107 ci pieni\u0105dze, kt\u00f3re zaoszcz\u0119dzi\u0142em, aby dopom\u00f3c ma\u0142ym ch\u0142opcom i dziewczynkom z Chin kocha\u0107 Jezusa”.
\n„Czy zechcia\u0142by by\u0107 pan tak uprzejmy (nalega\u0142 Canon Wilberforce z Southampton) i poczyta\u0107 Bibli\u0119 w moim domu dla oko\u0142o sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu os\u00f3b… I sp\u0119dzi\u0107 wiecz\u00f3r z nami? Prosz\u0119 o okazanie nam przychylno\u015bci w imi\u0119 Mistrza”.
\n„Przesy\u0142am wiele zapewnie\u0144 o mi\u0142o\u015bci w Panu (pisa\u0142 Lord Redstock z kontynentu). Jeste\u015b wielk\u0105 pomoc\u0105 dla nas w Anglii, wzmacniaj\u0105c nasz\u0105 wiar\u0119”.
\nOd dr Anderw Bonara nadesz\u0142o sto funt\u00f3w przekazanych przez nieznanego prezbiteria\u0144skiego przyjaciela, „Kt\u00f3ry troszczy\u0142 si\u0119 o kraj Sinin”. Spurgeon pos\u0142a\u0142 swoje charakterystyczne zaproszenie do Ko\u015bcio\u0142a w Tabernacle, a panna Macpherson do Betham Green.
\n„Moje serce jest nadal w chwalebnej pracy (pisa\u0142 pan Berger, przesy\u0142aj\u0105c r\u00f3wnie\u017c czek na pi\u0119\u0107set funt\u00f3w). Z ca\u0142ego serca przy\u0142\u0105czam si\u0119 w modlitwie o siedemdziesi\u0119ciu wi\u0119cej pracownik\u00f3w – ale nie zatrzymuj si\u0119 na siedemdziesi\u0119ciu. Z pewno\u015bci\u0105 zobaczymy wi\u0119ksze rzeczy ni\u017c te je\u017celi b\u0119dziemy wypr\u00f3\u017cnieni ze swojego ja, szukaj\u0105c jedynie chwa\u0142y Bo\u017cej i zbawienia dusz”.
\nI wiara pana Bergera by\u0142a usprawiedliwiona: „Z pewno\u015bci\u0105 zobaczymy wi\u0119ksze rzeczy ni\u017c te”. I siedemdziesi\u0119ciu, kiedy B\u00f3g ich da\u0142, okaza\u0142o si\u0119 obfit\u0105 odpowiedzi\u0105 na modlitw\u0119. Zanim ostatnia grupa odp\u0142yn\u0119\u0142a, zostali pochwyceni, przez dobrze znan\u0105 „Grup\u0119 Cambridge”, kt\u00f3rej u\u015bwi\u0119cone \u015bwiadectwo, zanim opu\u015bcili Angli\u0119, rozpowszechni\u0142o si\u0119 na Brytyjskich Uniwersytetach. A potem ten g\u0142\u0119boki duchowy ruch, dotar\u0142 do kra\u0144c\u00f3w ziemi. By\u0142a to wzrastaj\u0105ca fala duchowego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa i nowy wydawca pana Taylora znalaz\u0142 czas, aby opublikowa\u0107 „Duchow\u0105 potrzeb\u0119 i \u017c\u0105danie Chin”, jako pog\u0142\u0119bione i rozszerzone dzie\u0142o.
\nZanim grupa z Cambridge mog\u0142a wyp\u0142yn\u0105\u0107 zostali powstrzymani przez przebudzenie w centrach uniwersyteckich. Pan Taylor wyruszy\u0142 pierwszy do Chin, trac\u0105c ko\u0144cowe po\u017cegnalne spotkanie w Exter Hall. Nie mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107 wi\u0119kszego kontrastu, jaki mia\u0142 miejsce pomi\u0119dzy rozentuzjazmowanym wielkim zgromadzeniem, za kt\u00f3rym sta\u0142y wszystkie Misje, a pojedynczym cz\u0142owiekiem, samotnym na swoich kolanach, dzie\u0144 po dniu w kabinie statku, kt\u00f3ry wi\u00f3z\u0142 go z powrotem do surowej rzeczywisto\u015bci i walki. „Unoszona na wielkiej fali gor\u0105cego entuzjazmu”, jak to wyrazi\u0142 sekretarz wydawniczy Ko\u015bcielnego Towarzystwa Misyjnego, praca wkroczy\u0142a w nowe miejsce sympatii ludu Pana. „Misja sta\u0142a si\u0119 popularna”, pan Broom-Hall pisa\u0142 nie bez troski. Lecz daleko w Chinach Hudson Taylor musia\u0142 stawia\u0107 czo\u0142a innej stronie do\u015bwiadczenia.
\n„Wkr\u00f3tce b\u0119dziemy w po\u015brodku bitwy (pisa\u0142 z Morza Chi\u0144skiego), lecz Pan nasz B\u00f3g w po\u015broku jest pot\u0119\u017cny, tak wi\u0119c b\u0119dziemy ufa\u0107 i nie b\u0119dziemy si\u0119 ba\u0107. On zbawi, b\u0119dzie ratowa\u0142 nas zawsze i wsz\u0119dzie”.
\nI znowu kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej:
\n„Cia\u0142o i krew cz\u0119sto zawodz\u0105, Niech zawodz\u0105! On nie zawodzi. M\u00f3dl si\u0119 wiele, m\u00f3dl si\u0119 ci\u0105gle, gdy\u017c szatan szaleje przeciwko nam…”
\n„Jest wiele ucisku. Twoja nieobecno\u015b\u0107 jest wielk\u0105 i zawsze obecn\u0105 pr\u00f3b\u0105, a tu jest ci\u0105gle zwyczajny i wyj\u0105tkowy konflikt. Ale zach\u0119ty s\u0105 tak cudowne – \u017cadne i inne s\u0142owo nie przybli\u017cy prawdy, a po\u0142owa z nich nie mo\u017ce by\u0107 wyra\u017cona w pi\u015bmie. Nikt nie m\u00f3g\u0142 marzy\u0107 o pot\u0119\u017cnej pracy post\u0119puj\u0105cej w zwi\u0105zku z nasz\u0105 Misj\u0105. Inne misje bez w\u0105tpienia tak\u017ce s\u0105 wielce u\u017cywane. Spodziewam si\u0119 cudownego roku”. I cudowny rok nadszed\u0142 (1886) prowadz\u0105cy do nast\u0119pnych ruch\u00f3w naprz\u00f3d wraz z niezwyk\u0142ymi odpowiedziami na modlitw\u0119 o czym wspomina powy\u017csze.
\nPan Taylor sp\u0119dzi\u0142 kilka miesi\u0119cy w g\u0142\u0119bi kraju, wizytuj\u0105c okr\u0119gi, w kt\u00f3rych zosta\u0142o umieszczonych wielu nowych pracownik\u00f3w. Podr\u00f3\u017cowa\u0142 przez Szansi, odbywaj\u0105c konferencje, kt\u00f3re zosta\u0142y opisane w ma\u0142ej kosztownej ksi\u0105\u017ceczce, zatytu\u0142owanej: „Dni b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa”. Cicha moc jego \u017cycia i \u015bwiadectwo, otwiera\u0142y przed m\u0142odszymi pracownikami, g\u0142\u0119bokie rzeczy Bo\u017ce. To by\u0142y prawdziwe, dni b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, szczeg\u00f3lnie w dystrykcie pastora Hsi, kiedy pan Taylor spotka\u0142 nawr\u00f3conego uczonego po raz pierwszy. Cudown\u0105 rzecz\u0105 by\u0142o ogl\u0105danie ich wzajemnej mi\u0142o\u015bci i szacunku, kiedy wsp\u00f3lnie omawiali przysz\u0142o\u015b\u0107 pracy.
\n„W tym czasie wszyscy mieli\u015bmy wizj\u0119, wspomina pan Stevenson, kt\u00f3ry by\u0142 z nimi – Te dni by\u0142y dniami nieba na ziemi. Nic nie wydawa\u0142o si\u0119 trudne.”. Pod\u0105\u017caj\u0105c w d\u00f3\u0142 rzeki Han, na ostatnim etapie jego podr\u00f3\u017cy, by\u0142o ca\u0142kiem naturalne dla pana Taylora, zaopiekowanie si\u0119 ma\u0142\u0105 pi\u0119cioletni\u0105 dziewczynk\u0105, kt\u00f3rej rodzice misjonarze stwierdzili, \u017ce tylko zmiana klimatu, pobyt na wybrze\u017cu, mo\u017ce uratowa\u0107 \u017cycie dziecka. W grupie nie by\u0142o kobiety i oni wiedzieli, \u017ce przez miesi\u0105c lub sze\u015b\u0107 tygodni nikt nie b\u0119dzie si\u0119 troszczy\u0142 o ma\u0142\u0105 Annie, za wyj\u0105tkiem dyrektora Misji. Lecz byli wi\u0119cej ni\u017c usatysfakcjonowani.
\n„M\u00f3j ma\u0142y baga\u017c okaza\u0142 si\u0119 cudowny (pisa\u0142 z \u0142odzi). Przytula si\u0119 s\u0142odko do mnie. I rozkosz\u0105 jest czucie ma\u0142ych ramion wok\u00f3\u0142 szyi, jeszcze raz”. Przy ko\u0144cu roku, prosto z podr\u00f3\u017cy pan Taylor przyby\u0142 na pierwsze spotkanie Chi\u0144skiej Rady Misji. Nowo wyznaczeni superintendenci prowincji zebrali si\u0119 w Anking, w\u0142\u0105czaj\u0105c pana Stevensona i pana McCarthy. Ca\u0142y tydzie\u0144 zosta\u0142 oddany na modlitw\u0119 i post tak, aby z przygotowanymi sercami mogli stawi\u0107 czo\u0142a wa\u017cnym zadaniom przed nimi. Z m\u0105dro\u015bci\u0105 wyniesion\u0105 z
\ndwudziestoletniego do\u015bwiadczenia jako dyrektora pracy, pan Taylor szuka\u0142 sposobu na m\u0105dr\u0105 i pomocn\u0105 organizacj\u0119, maj\u0105c na wzgl\u0119dzie dalszy post\u0119p. Ale nawet on zosta\u0142 poruszony przez sugesti\u0119, kt\u00f3ra wyros\u0142a z konferencji, \u017ce nagle potrzebnych jest stu nowych pracownik\u00f3w. Sytuacja by\u0142a rozwa\u017cana bardzo ostro\u017cnie i pan Taylor w ko\u0144cu musia\u0142 si\u0119 zgodzi\u0107, \u017ce z pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioma centralnymi stacjami i z Chinami otwartymi przed nimi od kra\u0144ca do kra\u0144ca, stu nowych pracownik\u00f3w b\u0119dzie ci\u0105gle zbyt ma\u0142o, jak na spodziewany rozw\u00f3j. Pan Stevenson w tym czasie, zast\u0119pca dyrektora, by\u0142 pe\u0142en wiary i zach\u0119ty, wys\u0142a\u0142 ma\u0142\u0105 notatk\u0119, wyja\u015bniaj\u0105c\u0105 sytuacje, do wszystkich cz\u0142onk\u00f3w Misji i zatelegrafowa\u0142 do Londynu, za zgod\u0105 pana Taylora – „Modlimy si\u0119 o stu nowych pracownik\u00f3w w 1887r.”.
\nC\u00f3\u017c to za poruszenie wywo\u0142a\u0142o w kraju? Stu nowych rekrut\u00f3w dla Chin w jednym roku? \u017badna istniej\u0105ca Misja nawet nie marzy\u0142a o wys\u0142aniu posi\u0142k\u00f3w na tak\u0105 skal\u0119. Wtedy wewn\u0119trzna Misja Chin liczy\u0142a stu dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu cz\u0142onk\u00f3w, a modlitwa o ponad pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioprocentowy wzrost w ci\u0105gu nast\u0119pnych dwunastu miesi\u0119cy zatyka\u0142a dech w piersiach ludziom! Ale tylko raz pan Taylor przyby\u0142 do kraju, „mocny w wierze, oddaj\u0105cy chwa\u0142\u0119 Bogu”, wni\u00f3s\u0142 on duchowe pokrzepienie, kt\u00f3re wkr\u00f3tce by\u0142o odczuwane w ca\u0142ej spo\u0142eczno\u015bci Misyjnej. Ta tr\u00f3jza\u0142o\u017ceniowa modlitwa, kt\u00f3r\u0105 modlili si\u0119 w Chinach, zosta\u0142a pochwycona przez niezliczone serca ufaj\u0105cych, \u017ce B\u00f3g da stu nowych pracownik\u00f3w, tych wed\u0142ug wyboru. \u017be dostarczy pi\u0119\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy dolar\u00f3w dodatkowego potrzebnego przychodu, bez \u017cadnego uczynionego apelu lub kolekty. I \u017ce pieni\u0105dze nadejd\u0105 w znacznych sumach, aby utrzyma\u0107 korespondencj\u0119,, praktyczny punkt ma\u0142ego personelu biurowego. I co wydarzy\u0142o si\u0119 w 1887r? Sze\u015b\u0107set m\u0119\u017cczyzn i kobiet odda\u0142o si\u0119 Misji w tym roku, z kt\u00f3rych wybrano, wyekwipowano i wys\u0142ano sto dwie osoby. Nie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t ale pi\u0119\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy dolar\u00f3w otrzymano w rzeczywisto\u015bci bez proszenia i tak oto wszelka potrzeba by\u0142a zaspokojona. I jak wiele list\u00f3w musia\u0142o by\u0107 napisanych i pokwitowa\u0144 wydanych, aby potwierdzi\u0107 odbi\u00f3r tak znacznej sumy? Tylko dwana\u015bcie dar\u00f3w z\u0142o\u017cy\u0142o si\u0119 na ni\u0105 nie wiele przy tym przydaj\u0105c pracy personelowi biurowemu, obci\u0105\u017conego do granic mo\u017cliwo\u015bci w inny spos\u00f3b. A przede wszystkim wiara by\u0142a wzmocniona, a serca poruszone nowymi i g\u0142\u0119bszymi t\u0119sknotami, gdziekolwiek opowie\u015b\u0107 o „stu”, stawa\u0142a si\u0119 znana.
\nNieoczekiwany rezultat przynios\u0142a wizyta w Londynie m\u0142odego ameryka\u0144skiego bisnessmena, kt\u00f3ry by\u0142 tak\u017ce ewangelist\u0105, i mia\u0142 po\u0142o\u017cone na sercu, aby zaprosi\u0107 pana Taylora do przybycia do Stan\u00f3w. Pan Henry W. Forst by\u0142 tak pewien, \u017ce jego wizyta w Anglii, w tym celu, by\u0142a pod Bo\u017cym prowadzeniem, \u017ce rozczarowanie, gdy pan Taylor nie da\u0142 mu odpowiedzi, by\u0142o dla niego przygniataj\u0105ce. Zbli\u017cywszy si\u0119 do Wewn\u0119trznej Misji Chin, przez wszystko, co widzia\u0142 i s\u0142ysza\u0142, a do pana Taylora w szczeg\u00f3lno\u015bci, by\u0142 w wielkim zak\u0142opotaniu, kiedy powr\u00f3ci\u0142 do Nowego Jorku, czuj\u0105c, \u017ce jego misja by\u0142a daremna. Ale Bo\u017ca praca w tej sprawie dopiero si\u0119 zacz\u0119\u0142a. Pan Taylor przyby\u0142 do Ameryki nast\u0119pnego lata (1888r.) i by\u0142 serdecznie przyj\u0119ty przez D.C. Moodego i innych przyw\u00f3dc\u00f3w Biblijnej Konferencji w Niagara. Tam i w Northfield mia\u0142 miejsce zadziwiaj\u0105cy rozw\u00f3j odpowiedzi na modlitwy – g\u0142\u00f3wnie modlitwy, kt\u00f3re wysz\u0142y z serca, kt\u00f3re zna\u0142o takie rozczarowania i teraz radowa\u0142o si\u0119 ogl\u0105daj\u0105c r\u0119k\u0119 Bo\u017c\u0105 dzia\u0142aj\u0105c\u0105 daleko poza to, o co prosi\u0142 lub my\u015bla\u0142. Gdy\u017c kiedy pan Taylor dotar\u0142 trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej do Chin, nie dotar\u0142 tam sam. Czternastu m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn i kobiet towarzyszy\u0142o mu, kosztowny dar Bo\u017cy dla Misji z tego wielkiego kontynentu. By\u0142y reprezentowane r\u00f3\u017cne denominacje, zar\u00f3wno ze Stan\u00f3w jak i Kanady. A dary i modlitwy tak nieoczekiwanie wywo\u0142ane, by\u0142y tylko pocz\u0105tkiem sta\u0142ego strumienia, kt\u00f3ry od tamtej pory pop\u0142yn\u0105\u0142 w kierunku Chin. Zainteresowanie by\u0142o tak wielkie, \u017ce musia\u0142a zosta\u0107 utworzona P\u00f3\u0142nocno Ameryka\u0144ska Rada. Z niema\u0142ym po\u015bwi\u0119ceniem dla siebie i swojej rodziny, pan Henry Forst, kt\u00f3rego B\u00f3g u\u017cy\u0142, aby to wszystko si\u0119 wydarzy\u0142o, podj\u0105\u0142 si\u0119 reprezentowania Misji i kierowania jej prac\u0105 w P\u00f3\u0142nocnej Ameryce. By\u0142 to jeden z najbardziej owocnych post\u0119p\u00f3w, dla kt\u00f3rego Pan poprowadzi\u0142 w powi\u0105zaniu ze s\u0142u\u017cb\u0105 pana Taylora. A on nape\u0142niony now\u0105 wiar\u0105 i zach\u0119t\u0105 wyruszy\u0142 na spotkanie wszystkiego, co z tego wynika\u0142o.
\nZosta\u0142 podj\u0119ty wielki krok naprz\u00f3d i od tego czasu Wewn\u0119trzna Misja Chin, kt\u00f3ra zawsze by\u0142a mi\u0119dzywyznaniowa, sta\u0142a si\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105. Panu Taylorowi pozosta\u0142o jeszcze dwana\u015bcie lat aktywnego \u017cycia i by\u0142y to lata og\u00f3lno\u015bwiatowej s\u0142u\u017cby. Wizyta w Skandynawii otworzy\u0142a przed nim gor\u0105ce serca Szwedzkich i Norweskich chrze\u015bcijan. Niemcy pos\u0142a\u0142y oddany kontyngent do pracy w powi\u0105zaniu z Misj\u0105. Australia i Nowa Zelandia powita\u0142y pana Taylora, jak kogo\u015b d\u0142ugo znanego i kochanego, a Chi\u0144ska Rada w Szanghaju, sta\u0142a ci\u0119 centrum o wiele wi\u0119kszej organizacji, ni\u017c jej za\u0142o\u017cyciel sobie wyobra\u017ca\u0142. Duchowa rzeka tamtych lat by\u0142a najlepsza, by\u0142y to te same strumienie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, tylko teraz docieraj\u0105ce do kra\u0144c\u00f3w ziemi w powi\u0105zaniu z t\u0105 prac\u0105. Wra\u017cenia episkopalnego duchownego, kt\u00f3ry go\u015bci\u0142 pana Taylora w Melbourne s\u0105 bardzo interesuj\u0105ce.
\n„By\u0142 on obiektem lekcji w cicho\u015bci. Wyci\u0105gn\u0105\u0142 z niebia\u0144skiego banku ka\u017cde \u0107wier\u0107 pensa swojego codziennego przychodu – „M\u00f3j pok\u00f3j daj\u0119 wam”. To co nie porusza\u0142o Zbawiciela i nie wia\u0142o Jego Duchem, nie porusza\u0142o nim. \u0141agodne usposobienie Pana Jezusa odno\u015bnie jakiejkolwiek sprawy w jej najbardziej krytycznym momencie, by\u0142o jego idealn\u0105 i praktyczn\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105. Nic nie wiedzia\u0142 o po\u015bpiechu, pogoni, dr\u017ceniu nerw\u00f3w i ducha. On wiedzia\u0142, \u017ce jest pok\u00f3j przekraczaj\u0105cy wszelkie zrozumienie, i \u017ce nie mo\u017ce si\u0119 bez niego obej\u015b\u0107…”
\n„Ja jestem w biurze, a pan w bawialni – powiedzia\u0142 w ko\u0144cu do pana Taylora. Pan jest zaj\u0119ty milionami, a ja dziesi\u0105tkami. Pa\u0144skie listy s\u0105 znacz\u0105co wa\u017cne, moje por\u00f3wnywalnie tylko na ma\u0142\u0105 chwil\u0119. Ja jestem zatroskany i przygn\u0119biony, podczas gdy pan jest zawsze spokojny. Prosz\u0119 mi powiedzie\u0107, co czyni r\u00f3\u017cnic\u0119?” „M\u00f3j drogi McCarthy – odpowiedzia\u0142 – Pok\u00f3j, o kt\u00f3rym pan m\u00f3wi jest w moim wypadku wi\u0119cej ni\u017c rozkosznym przywilejem, jest konieczno\u015bci\u0105. Prawdopodobnie nie m\u00f3g\u0142bym wykona\u0107 tej pracy, kt\u00f3r\u0105 czyni\u0119, bez pokoju Bo\u017cego „kt\u00f3ry przekracza wszelkie zrozumienie, strzeg\u0105c mojego serca i my\u015bli”.
\nTo by\u0142o moim g\u0142\u00f3wnym do\u015bwiadczeniem z panem Taylorem. Czy jeste\u015b w po\u015bpiechu, straci\u0142e\u015b g\u0142ow\u0119 i jeste\u015b przygn\u0119biony? Sp\u00f3jrz! Zobacz cz\u0142owieka w chwale! Niech oblicze Jezusa zaja\u015bnieje nad tob\u0105 – cudowne oblicze Pana Jezusa Chrystusa. Czy jest On zatroskany i przygn\u0119biony? Nie ma \u017cadnego zatroskania na Jego czole, najmniejszego cienia niepokoju. Jednak sprawy s\u0105 Jego, tak bardzo jak twoje.
\nNauka Keswick, jak j\u0105 nazywaj\u0105, nie by\u0142a nowa dla mnie. Otrzyma\u0142em te chwalebne prawdy i g\u0142osi\u0142em je innym. Ale tutaj by\u0142o rzeczywiste uto\u017csamienie „Keswick nauki”, w takim stopniu, w jakim nigdy nie spodziewa\u0142em si\u0119 ujrze\u0107. To wywar\u0142o na mnie wielkie wra\u017cenie. Oto tu by\u0142 cz\u0142owiek maj\u0105cy prawie sze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat, d\u017awigaj\u0105cy ogromne ci\u0119\u017cary, a jednak ca\u0142kowicie spokojny i niezaspokojony. Och, stosy list\u00f3w! Ka\u017cdy z nich m\u00f3g\u0142 zawiera\u0107 wie\u015bci o \u015bmierci, braku funduszy, zamieszkach i powa\u017cnych k\u0142opotach. Jednak wszystkie by\u0142y otwierane, czytane i otrzymywa\u0142y odpowied\u017a z tym samym spokojem. Chrystus, oto pow\u00f3d jego pokoju, jego moc dla wyciszenia. Mieszkaj\u0105c w Chrystusie czerpa\u0142 z Jego istoty i \u017ar\u00f3de\u0142 w po\u015brodku i w odniesieniu do spraw, kt\u00f3re rozwa\u017ca\u0142. I czyni\u0142 to przez postaw\u0119 wiary, zar\u00f3wno prostej jak i nieustannej.
\nJednak by\u0142 on czaruj\u0105co wolny i naturalny. Nie potrafi\u0119 znale\u017a\u0107 s\u0142\u00f3w, aby to opisa\u0107, za wyj\u0105tkiem wyra\u017cenia z Pisma „w Bogu”. On by\u0142 przez ca\u0142y czas w Bogu, a B\u00f3g w nim. By\u0142o to prawdziwe mieszkanie z Ewangelii Jana 15 rozdzia\u0142u. Lecz jaka\u017c to by\u0142a postawa, kt\u00f3ra to podkre\u015bla\u0142a. Mia\u0142 w odniesieniu do Chrystusa najobfitsze do\u015bwiadczenie z Pie\u015bni nad Pie\u015bniami. By\u0142a to cudowna kulminacja – si\u0142y i czu\u0142o\u015bci tego, kt\u00f3ry po\u015br\u00f3d surowych zaj\u0119\u0107, podobnych do tych, kt\u00f3re ma s\u0119dzia na swojej \u0142awie, wni\u00f3s\u0142 do swojego serca \u015bwiat\u0142o i mi\u0142o\u015b\u0107 Ojczyzny.
\nI poprzez to wszystko wizja i duchowe przynaglenie wcze\u015bniejszych lat pozosta\u0142o niezmienione. W istocie poczucie odpowiedzialno\u015bci, aby by\u0107 pos\u0142usznym ostatniemu przykazaniu Pana Jezusa Chrystusa tak wzros\u0142o, a\u017c doszed\u0142 do lepszego zrozumienia wielkiego pos\u0142annictwa.
\n„Wyznaj\u0119 ze wstydem (pisa\u0142 w 1889r.), \u017ce to pytanie, co naprawd\u0119 Pan mia\u0142 na my\u015bli przez swoje kazanie „g\u0142o\u015bcie Ewangeli\u0119 wszelkiemu stworzeniu”, nigdy przeze mnie nie zosta\u0142o postawione. Przez wiele lat trudzi\u0142em si\u0119, tak jak wielu innych, aby nie\u015b\u0107 Ewangeli\u0119 na odleg\u0142e tereny. Pracowa\u0142em nad planami dotarcia, do ka\u017cdej niezewangelizowanej prowincji i wielu mniejszych obszar\u00f3w Chin, nie zdaj\u0105c sobie sprawy z jasnego znaczenia s\u0142\u00f3w Zbawiciela „wszelkiemu stworzeniu?” Ca\u0142kowita liczba protestanckich wiernych w Chinach wynosi tylko 40 tysi\u0119cy. Podwoiwszy lub potroiwszy t\u0119 liczb\u0119, wy\u0142\u0105czaj\u0105c sympatyk\u00f3w i zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce ka\u017cdy z nich b\u0119dzie pos\u0142a\u0144cem \u015bwiat\u0142a do o\u015bmiu ludzi ze swego ludu, to nawet wtedy dotrze si\u0119 do jednego miliona. „Ka\u017cdemu stworzeniu”, s\u0142owa p\u0142on\u0119\u0142y w g\u0142\u0119bi jego duszy. Lecz jak daleki by\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142, jak daleki by\u0142 on sam od wzi\u0119cia ich dos\u0142ownie, jako zamierzonego sposobu dzia\u0142ania.
\n„Jak zamierzamy potraktowa\u0107 Pana Jezusa Chrystusa (pisa\u0142 pod wp\u0142ywem g\u0142\u0119bokiego przekonania) w odniesieniu do tego ostatniego polecenia? Czy zdecydowanie podkre\u015blamy tytu\u0142 „Pan”, jako stosuj\u0105cy si\u0119 do Niego? Czy zak\u0142adamy, \u017ce jeste\u015bmy ca\u0142kiem ch\u0119tni, aby rozpozna\u0107 Go jako naszego Zbawiciela, co do kary za grzech, lecz nie jeste\u015bmy przygotowani, aby uzna\u0107 siebie za „nabytych za cen\u0119” lub Chrystusa jako maj\u0105cego prawo domaga\u0107 si\u0119 niekwestionowanego pos\u0142usze\u0144stwa? Jak\u017ce niewielu z ludu Bo\u017cego praktycznie rozpozna\u0142o t\u0105 prawd\u0119, \u017ce Chrystus jest albo Panem wszystkiego albo nie jest Panem wcale! Je\u017celi my mo\u017cemy s\u0105dzi\u0107 Bo\u017ce S\u0142owo zamiast by\u0107 s\u0105dzonymi przez nie, je\u017celi mo\u017cemy Bogu dawa\u0107 tyle ile chcemy, wtedy to my jeste\u015bmy panami, a On naszym d\u0142u\u017cnikiem, kt\u00f3ry ma by\u0107 wdzi\u0119czny za nasz\u0105 ja\u0142mu\u017cn\u0119, za nasze ulegni\u0119cie Jego \u017cyczeniom.
\nJe\u017celi z drugiej strony, jest On Panem, traktujmy Go jako takiego. „Dlaczego wo\u0142acie do Mnie Panie, a nie czynicie rzeczy, kt\u00f3re Ja m\u00f3wi\u0119?” Tak wi\u0119c ca\u0142kowicie nieoczekiwanie Hudson Taylor doszed\u0142 do szerszego spojrzenia na cel swojego \u017cycia, cel, kt\u00f3ry dominowa\u0142 w ostatnich latach jego aktywnej s\u0142u\u017cby. Nic pr\u00f3cz zdecydowanego i systematycznego wysi\u0142ku czynienia tego, co Mistrz rozkaza\u0142. Niesienie radosnej nowiny o Jego odkupie\u0144czej mi\u0142o\u015bci do ka\u017cdego m\u0119\u017cczyzny, kobiety i dziecka poprzez ca\u0142e Chiny. Nie uwa\u017ca\u0142, \u017ce Wewn\u0119trzna Misja Chin dokona tego wszystkiego. Ale cieszy\u0142 si\u0119, \u017ce przy w\u0142a\u015bciwym podziale pola misyjnego, misyjne si\u0142y Ko\u015bcio\u0142a by\u0142y w stanie wykona\u0107 to zadanie.<\/p>\n
************************<\/p>\n
Tego jednak nie mia\u0142 za swoich dni zobaczy\u0107. Wraz z ch\u0119ci\u0105 do wsp\u00f3\u0142pracy z Misj\u0105, pocz\u0105tek zosta\u0142 uczyniony w Kiangsi i plany dojrzewa\u0142y do dalszego post\u0119pu w g\u0142\u0105b pola. Lecz z Bo\u017cej opatrzno\u015bci najpierw nadszed\u0142 g\u0142\u0119boki chrzest cierpienia. Szale\u0144stwo Bokser\u00f3w z 1900r. rozpowszechnia\u0142o si\u0119 po kraju i Wewn\u0119trzna Misja by\u0142a bardziej ni\u017c jakakolwiek inna wystawiona na jej furi\u0119. Pan Taylor w\u0142a\u015bnie dotar\u0142 do Anglii po powa\u017cnym za\u0142amaniu si\u0119 stanu jego zdrowia. B\u0119d\u0105c pod wp\u0142ywem troski, kt\u00f3r\u0105 z trudno\u015bci\u0105 m\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107, pani Taylor przekona\u0142a go, aby uda\u0142 si\u0119 do cichej miejscowo\u015bci w Szwajcarii, gdzie odzyska\u0142 zdrowie kilka lat wcze\u015bniej.
\nI tam dotar\u0142 cios, telegram za telegramem przychodzi\u0142, opowiadaj\u0105c o zamieszkach, pracownikach uciekaj\u0105cych ze stacji do stacji Misji. A\u017c w ko\u0144cu jego serce, kt\u00f3re tak d\u0142ugo podtrzymywa\u0142o tych ukochanych pracownik\u00f3w przez Panem, nie mog\u0142o d\u0142u\u017cej ju\u017c wi\u0119cej, wytrzyma\u0107 i niemal przesta\u0142o bi\u0107. Ale dzi\u0119ki ochronie odleg\u0142ej doliny, gdzie wie\u015bci, chocia\u017c w cz\u0119\u015bci by\u0142y trzymane z dala od niego, Hudson Taylor m\u00f3g\u0142 by\u0107 sam po\u015br\u00f3d tych, kt\u00f3rzy swoje \u017cycie k\u0142adli z powodu Chrystusa w tym rozszerzaj\u0105cym si\u0119 horrorze tego lata.<\/p>\n
**************************<\/p>\n
Kryzys Bokser\u00f3w min\u0105\u0142 i ciche s\u0142owa siwego pastora Shansi okaza\u0142y si\u0119 prawdziwe:
\n„Kr\u00f3lestwa mog\u0105 zgin\u0105\u0107” – powiedzia\u0142 niemal swym ostatnim tchnieniem – lecz Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusa nigdy nie mo\u017ce by\u0107 zniszczony”. W tej ufno\u015bci on i setki innych Chi\u0144skich Chrze\u015bcijan przypiecz\u0119towali swoje \u015bwiadectwo, swoj\u0105 krwi\u0105. I w tej ufno\u015bci wierni \u015bwiadkowie, kt\u00f3rzy zostali oszcz\u0119dzeni, zacz\u0119li ponowne dzie\u0142o.
\nPan D.E. Hoste, kt\u00f3rego pan Taylor naznaczy\u0142 na swego nast\u0119pc\u0119, tak m\u0105drze zaj\u0105\u0142 si\u0119 sytuacj\u0105, \u017ce wrogowie zostali zamienieni w przyjaci\u00f3\u0142. A Chi\u0144skie w\u0142adze nie oci\u0105ga\u0142y si\u0119 z wyra\u017ceniem swojego uznania dla dos\u0142ownego niesienia przykaza\u0144 Chrystusa, kt\u00f3re znaczy\u0142y wi\u0119cej z ich punktu widzenia, ni\u017c wszystkie g\u0142oszenia, kt\u00f3re by\u0142y wcze\u015bniej.
\nA pan Taylor do\u017cy\u0142 zobaczenia nowego dnia mo\u017cliwo\u015bci otwieraj\u0105cych si\u0119 w Chinach. Do\u017cy\u0142, aby wr\u00f3ci\u0107 do kraju swojej mi\u0142o\u015bci i modlitw. Powr\u00f3ci\u0142 jednak sam. Umi\u0142owana towarzyszka wielu lat, kt\u00f3ra tak rozja\u015bni\u0142a ko\u0144cowe lata wsp\u00f3lnej pielgrzymki spoczywa ponad miejscowo\u015bci\u0105 Vevey przy jeziorze Genewskim, gdzie mieli sw\u00f3j ostatni dom, ze swoim synem i synow\u0105 (pisz\u0105cymi to w\u0142a\u015bnie). Jeszcze raz zwr\u00f3ci\u0142 swoj\u0105 twarz w stron\u0119 Chin, i w wieku siedemdziesi\u0119ciu trzech lat odby\u0142 jedn\u0105 z najbardziej znacz\u0105cych podr\u00f3\u017cy swojego \u017cycia.
\nJak\u017ce chrze\u015bcijanie kochali i szanowali go, kiedy mija\u0142 stacj\u0119 za stacj\u0105. Wsz\u0119dzie by\u0142 witany jako „Dobroczy\u0144ca Chin”, ten przez, kt\u00f3rego ewangelia dotar\u0142a do tych wewn\u0119trznych prowincji! Po podr\u00f3\u017cy w g\u00f3r\u0119 Jangcy do Hankow i sp\u0119dzeniu kilku tygodni w p\u00f3\u0142nocnej prowincji Honam, pan Taylor zosta\u0142 posilony, aby podj\u0105\u0107 jeszcze jedn\u0105 podr\u00f3\u017c. Pierwsza z dziesi\u0119ciu niezewangelizowanych prowincji, do kt\u00f3rej weszli pionierzy Wewn\u0119trznej Misji Chin z powodu odleg\u0142o\u015bci, by\u0142a najtrudniejsza do dotarcia. Adam Dorward po ponad o\u015bmiu latach trud\u00f3w i cierpienia, bezdomny, prze\u015bladowany, uciekaj\u0105cy przed zamieszkami, umar\u0142 w ko\u0144cu samotnie. Radowa\u0142 si\u0119 oddaj\u0105c swoje \u017cycie w nadziei rezultat\u00f3w, kt\u00f3re widzimy dzisiaj. Przez ponad trzydzie\u015bci lat, pan Taylor nosi\u0142 t\u0105 prowincj\u0119 w swoim sercu, w modlitwie. Nale\u017ca\u0142o zatem, aby ostatnia, obfita rado\u015b\u0107, kt\u00f3ra dotar\u0142a do niego, by\u0142a przyniesiona przez pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci przywitanie nawr\u00f3conych w Hunan. Chrze\u015bcijanie z zapa\u0142em zgromadzili si\u0119 w stolicy prowincji i w domu dr Franka Kellera – pierwszego, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 sta\u0142\u0105 siedzib\u0119 w tej prowincji – oczekuj\u0105c niedzielnego nabo\u017ce\u0144stwa z umi\u0142owanym przyw\u00f3dc\u0105, o kt\u00f3rym tak wiele s\u0142yszeli. Ci, kt\u00f3rzy przybyli wystarczaj\u0105co wcze\u015bnie spotkali si\u0119 w sobot\u0119 kiedy r\u00f3wnie\u017c misjonarze w mie\u015bcie oczekiwali przyj\u0119cia zaplanowanego przez pa\u0144stwo Keller\u00f3w.<\/p>\n
********************<\/p>\n
Jednak wieczorem nadesz\u0142o wezwanie. Nie by\u0142a to ci\u0119\u017cka \u015bmier\u0107, raczej radosne, g\u0142adkie wej\u015bcie do wiecznego \u017cycia.
\n„M\u00f3j ojcze, m\u00f3j ojcze, powozie Izraela i jego konnico”.
\nA pok\u00f3j wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 wype\u0142niony niewypowiedzianym pokojem.<\/p>\n
Rozdzia\u0142 18<\/p>\n
Powiedzia\u0142 mi o rzece jasnej zorzy
\nCo do mnie od Niego p\u0142yn\u0105c faluje
\nBym m\u00f3g\u0142 by\u0107 dla Jego w\u0142asnej rozkoszy
\nCzystym drzewem, kt\u00f3re owocuje.<\/p>\n
Kiedy pan Taylor zosta\u0142 pochwycony z serca Chin – przechodz\u0105c w jednej bezbolesnej chwili do obecno\u015bci Pana, kt\u00f3rego mi\u0142owa\u0142 – uczucie niepewno\u015bci pochwyci\u0142o wiele serc. Co si\u0119 teraz stanie z Misj\u0105? – brzmia\u0142o niewypowiedziane pytanie. Hudson Taylor by\u0142 cz\u0142owiekiem tak niezwyk\u0142ej wiary! Wszystko by\u0142o w porz\u0105dku, kiedy \u017cy\u0142 i modli\u0142 si\u0119. Ale teraz? – ta my\u015bl by\u0142a naturalna. Jednak lata udowodni\u0142y, \u017ce chocia\u017c ojciec i kochany przyw\u00f3dca pracy odszed\u0142 to B\u00f3g, w kt\u00f3rym by\u0142a ca\u0142a jego ufno\u015b\u0107 pozostaje. Linijki w nag\u0142\u00f3wku tego rozdzia\u0142u by\u0142y drogie dla pana Taylora i wyra\u017caj\u0105 istot\u0119 jego duchowego sekretu:
\n„To jest bardzo proste (pisa\u0142), bo czy\u017c On nie zasadzi\u0142 nas przy rzece \u017cywej wody, aby\u015bmy mogli by\u0107 dla Jego rozkoszy, czy\u015bci i owocuj\u0105cy dla Jego ludu?” B\u00f3g by\u0142 pierwszy w \u017cyciu Hudsona Taylora – nie praca, potrzeby Chin czy Misji, i nie jego w\u0142asne do\u015bwiadczenia. Wiedzia\u0142, \u017ce obietnica by\u0142a prawdziwa: „Rozkoszuj si\u0119 w Panu, a On da pragnienie twego serca”. Czy\u017c ta obietnica jest mniej prawdziwa dla nas dzisiaj?
\nNiech do\u015bwiadczenie jednego z przyw\u00f3dc\u00f3w Misji wystarczy za wiele przyk\u0142ad\u00f3w.
\n„Praca ci\u0105gle wzrasta (pisa\u0142a panna Soltau) i gdyby nie \u015bwiadomo\u015b\u0107 Chrystusa jako mojego \u017cycia, godzina za godzin\u0105, nie mog\u0142abym p\u00f3j\u015b\u0107 dalej. Lecz On uczy mnie chwalebnych lekcji o Swojej wystarczalno\u015bci i ka\u017cdego dnia jestem niesiona naprz\u00f3d, bez \u017cadnego uczucia, zmagania si\u0119 lub l\u0119ku przed upadkiem”.
\nPotoki ci\u0105gle p\u0142yn\u0105, by\u0142o to zawarte w do\u015bwiadczeniu ci\u0105gle rozrastaj\u0105cej si\u0119 Misji! G\u0142\u00f3wne fakty, co do rozwoju w ostatnich trzydziestu latach s\u0105 podane w dodatku i s\u0105 to cudowne fakty. Tutaj jednak odniesiemy si\u0119 – b\u0119dziemy posuwa\u0107 si\u0119 od przesz\u0142o\u015bci do tera\u017aniejszo\u015bci – do praktycznej strony duchowego \u017cycia Hudsona Taylora. On wiedzia\u0142, \u017ce jedna my\u015bl wyra\u017cona przez jeden g\u0142\u0119boki werset z rzeczy Bo\u017cych jest prawdziwy: „B\u00f3g nie daje nam przezwyci\u0119\u017caj\u0105cego \u017cycia, B\u00f3g daje nam \u017cycie kiedy zwyci\u0119\u017camy”. Dla niego tajemnica zwyci\u0119\u017cania le\u017ca\u0142a w codziennej, w ka\u017cdej godzinie spo\u0142eczno\u015bci z Bogiem. A to, stwierdzi\u0142, mo\u017ce by\u0107 jedynie podtrzymywane przez tajemnic\u0119 modlitwy i karmienia si\u0119 S\u0142owem Bo\u017cym, przez kt\u00f3re B\u00f3g objawia Samego Siebie oczekuj\u0105cym duszom. Nie by\u0142o \u0142atwe dla pana Taylora przy ci\u0105g\u0142ych zmianach w jego \u017cyciu, znale\u017a\u0107 czas na modlitw\u0119 i studiowanie Biblii, ale wiedzia\u0142, \u017ce by\u0142o to \u017cyciow\u0105 konieczno\u015bci\u0105. Pisz\u0105cy to, dobrze pami\u0119ta wsp\u00f3lne z nim podr\u00f3\u017cowanie miesi\u0105c za miesi\u0105cem po p\u00f3\u0142nocnych Chinach. Cz\u0119sto powozem i riksz\u0105, sp\u0119dzaj\u0105c noce w najbiedniejszych gospodach. Cz\u0119sto z jednym tylko du\u017cym pokojem zar\u00f3wno dla kulis\u00f3w jak i podr\u00f3\u017cnych. Mogli odgrodzi\u0107 jeden r\u00f3g pokoju dla swego ojca a drugi dla siebie, pewnym rodzajem kurtyny. I wtedy kiedy w ko\u0144cu sen przyni\u00f3s\u0142 troch\u0119 spokoju, s\u0142yszeli trzask zapa\u0142ki i widzieli p\u0142omie\u0144 \u015bwiecy, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142 im, \u017ce pan Taylor, jakkolwiek zm\u0119czony pochyla\u0142 si\u0119 nad ma\u0142\u0105 Bibli\u0105 w dw\u00f3ch tomach, kt\u00f3r\u0105 mia\u0142 zawsze pod r\u0119k\u0105. Od drugiej do czwartej rano by\u0142 to czas, kt\u00f3ry zazwyczaj po\u015bwi\u0119ca\u0142 na modlitw\u0119, czas kiedy by\u0142 pewny tego, \u017ce nie niepokojony mo\u017ce oczekiwa\u0107 na Boga. Ten p\u0142omyk znaczy\u0142 wi\u0119cej dla nich, ni\u017c to, co czytali lub s\u0142yszeli o tajemnicy modlitwy. Oznacza\u0142 rzeczywisto\u015b\u0107, nie g\u0142oszenie lecz praktyk\u0119. Najtrudniejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 misjonarskiej kariery jak\u0105 odkry\u0142 pan Taylor, by\u0142o utrzymywanie regularnego studium Biblijnego w modlitwie. „Szatan zawsze znajdzie ci co\u015b do zrobienia – mawia\u0142 – kiedy tym masz si\u0119 zaj\u0105\u0107, nawet je\u017celi jest to strojenie okna”. W pe\u0142ni przyswoi\u0142 sobie te wa\u017ckie s\u0142owa. „Znajd\u017a czas, daj Bogu czas, aby si\u0119 objawi\u0142 tobie, znajd\u017a sobie czas, aby by\u0107 milcz\u0105cym i cichym przed Nim, oczekuj\u0105c, a\u017c otrzymasz Jego Ducha, zapewnienie o Jego obecno\u015bci z tob\u0105, Jego mocy dzia\u0142aj\u0105cej w tobie. Znajd\u017a czas, aby czyta\u0107 Jego S\u0142owo. Kiedy jeste\u015b w Jego obecno\u015bci aby\u015b z Niego m\u00f3g\u0142 pozna\u0107 o co ci\u0119 B\u00f3g prosi i co ci obiecuje. Niech s\u0142owo stworzy wok\u00f3\u0142 ciebie, wewn\u0105trz ciebie, \u015bwi\u0119t\u0105 atmosfer\u0119, \u015bwi\u0119te niebia\u0144skie \u015bwiat\u0142o, w kt\u00f3rym twoja dusza b\u0119dzie od\u015bwie\u017cona i wzmocniona, dla pracy codziennego \u017cycia”.
\nTo w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce to czyni\u0142, \u017cycie Hudsona Taylora by\u0142o pe\u0142ne rado\u015bci i mocy poprzez Bo\u017c\u0105 \u0142ask\u0119. Kiedy w wieku ponad siedemdziesi\u0119ciu lat, zatrzyma\u0142 si\u0119 z Bibli\u0105 w r\u0119ku, kiedy przemierza\u0142 pok\u00f3j w swym domu w Lozannie, powiedzia\u0142 do jednego ze swoich dzieci: „W\u0142a\u015bnie dzisiaj sko\u0144czy\u0142em czytanie ca\u0142ej Biblii, czterdziesty raz w ci\u0105gu czterdziestu lat. I nie tylko j\u0105 czyta\u0142, on ni\u0105 \u017cy\u0142. Hudson Taylor nie zatrzyma\u0142 si\u0119 przed \u017cadn\u0105 ofiar\u0105 w na\u015bladowaniu Chrystusa. Potrzebny jest cz\u0142owiek mi\u0142uj\u0105cy krzy\u017c – napisa\u0142 w po\u015brodku swoich wysi\u0142k\u00f3w w Chinach. I gdyby m\u00f3g\u0142 przem\u00f3wi\u0107 do nas dzisiaj to czy\u017c nie by\u0142oby to wezwanie nas do najwznio\u015blejszej ambicji ze wszystkich – „abym m\u00f3g\u0142 pozna\u0107 Go (Tego, kt\u00f3rego my r\u00f3wnie\u017c najbardziej mi\u0142ujemy) i moc Jego zmartwychwstania i spo\u0142eczno\u015b\u0107 Jego cierpie\u0144”. Czy mo\u017cemy znowu pos\u0142ucha\u0107 tonu jego cichego g\u0142osu gdy m\u00f3wi:
\n„Jest w was potrzeba oddania samych siebie za \u017cycie \u015bwiata? \u0141atwe nie zapieraj\u0105ce si\u0119 siebie \u017cycie, nigdy nie b\u0119dzie mia\u0142o mocy. Przynoszenie owocu powoduje niesienie krzy\u017ca. Nie ma dw\u00f3ch Chrystus\u00f3w – jednego dla \u0142atwo \u017cyj\u0105cych chrze\u015bcijan i drugiego – cierpi\u0105cego, zmagaj\u0105cego si\u0119 dla wyj\u0105tkowych wierz\u0105cych. Jest tylko jeden Chrystus. Czy jeste\u015b got\u00f3w, aby przebywa\u0107 z Nim i w ten spos\u00f3b przynosi\u0107 wiele owocu?”<\/p>\n
Dodatek<\/p>\n
Kiedy pan Hudson Taylor odda\u0142 przyw\u00f3dztwo Misji w 1900 roku, pi\u0119\u0107 lat przed odwo\u0142aniem do Ojczyzny w Niebie, Wewn\u0119trzna Misja Chin liczy\u0142a 750 misjonarzy. Dzisiaj (1932r) liczy 1285 cz\u0142onk\u00f3w. Wp\u0142ywy w czasie gdy pan Taylor kierowa\u0142 prac\u0105, podtrzymywa\u0142 j\u0105 swoimi modlitwami, dochodzi\u0142y do milion\u00f3w dolar\u00f3w, nie proszonych od nikogo za wyj\u0105tkiem Boga – by\u0142o to co najmniej 4 miliony dolar\u00f3w. Ca\u0142kowity wp\u0142yw od 1900 roku wynosi\u0142 20 milion\u00f3w dolar\u00f3w, nie proszonych od nikogo za wyj\u0105tkiem Boga. Bez \u017cadnych d\u0142ug\u00f3w. Siedmset Chi\u0144skich pracownik\u00f3w by\u0142o zwi\u0105zanych z Misj\u0105, hojna odpowied\u017a na modlitw\u0119 pana Taylora, a liczba nawr\u00f3conych, ochrzczonych wynosi\u0142a 13 tys. Dzisiaj jest od 3 do 4 tys. Chi\u0144skich pracownik\u00f3w zwi\u0105zanych z Wewn\u0119trzn\u0105 Misj\u0105 Chin, a liczba ochrzczonych od 1900r, wynosi 100 tys. „Nie nam, o Panie, ale Twojemu imieniowi daj chwa\u0142\u0119”.
\nPan Taylor by\u0142 wyj\u0105tkow\u0105 osob\u0105 w odniesieniu do pracy, kt\u00f3rej by\u0142 zar\u00f3wno za\u0142o\u017cycielem jak i dyrektorem, w tym znaczeniu nikt nie m\u00f3g\u0142 zaj\u0105\u0107 jego miejsca. Jednak w przyw\u00f3dcy, kt\u00f3rego B\u00f3g powo\u0142a\u0142, aby poszed\u0142 za Nim zosta\u0142 wzbudzony nie mniej unikalny dar. Przejmuj\u0105c obowi\u0105zki, kt\u00f3re znacznie uros\u0142y od 1900r. pan D.E. Hoste, by\u0142 podtrzymywany w \u017cyciu modlitwy, kt\u00f3re jest b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem Misji, w czasie gdy pod jego przyw\u00f3dztwem praca post\u0119powa\u0142a poprzez lata burz i ucisk\u00f3w, stale z mocy w moc. Prawda, by\u0142y okresy przygn\u0119biaj\u0105cych pr\u00f3b i wyra\u017anego cofania si\u0119. Kiedy w Chinach wybuch\u0142a rewolucja i Chiny niemal w ci\u0105gu jednej nocy sta\u0142y si\u0119 republik\u0105, panowanie terroru zwyci\u0119\u017cy\u0142o w pewnych dystryktach i Misja jeszcze raz zosta\u0142a wezwana, aby do\u0142o\u017cy\u0107 do swego rejestru m\u0119cze\u0144stwa. W mie\u015bcie Sian, dawnej stolicy cesarstwa, pani Bukman i sze\u015bcioro dzieci z misjonarskich rodzin zosta\u0142o zabitych przez wyj\u0119ty z pod prawa mot\u0142och, a tak\u017ce pan Vatne, kt\u00f3ry pr\u00f3bowa\u0142 ich broni\u0107. Nie ma\u0142o misjonarzy zosta\u0142o zmuszonych do opuszczenia swoich stacji, aby uda\u0107 si\u0119 do miejsc wi\u0119kszego bezpiecze\u0144stwa. Inni, kt\u00f3rzy pozostali mogli chroni\u0107 wielu przera\u017conych ludzi wok\u00f3\u0142 siebie, szczeg\u00f3lnie kobiety, kt\u00f3re uciek\u0142y do dom\u00f3w misyjnych szukaj\u0105c schronienia. W tych dniach zosta\u0142y dostarczone kosztowne mo\u017cliwo\u015bci zar\u00f3wno do \u017cycia jak i g\u0142oszenia Ewangelii, a przyjazne uczucia wobec misjonarzy w g\u0142\u0119bi kraju by\u0142y bardzo znacz\u0105ce.
\nWraz z rozpowszechniaj\u0105cym si\u0119 bezprawiem, a tak\u017ce okrutnym bandytyzmem, jak te\u017c zorganizowanej agitacji po\u015br\u00f3d student\u00f3w, zar\u00f3wno misjonarze, jak i chi\u0144scy chrze\u015bcijanie musieli stawi\u0107 czo\u0142a wielkiemu i wzrastaj\u0105cemu niebezpiecze\u0144stwu. Zadziwiaj\u0105c\u0105 jednak rzecz\u0105 by\u0142o to, \u017ce te zmiany tak zdumiewaj\u0105ce mog\u0142y mie\u0107 miejsce bez wi\u0119kszego przelewu krwi i zamieszania. Starzy Manrowie rozproszeni wsz\u0119dzie, si\u0119gali z gor\u0105cym zapa\u0142em po lepsze rzeczy, a Chiny w swojej bezradno\u015bci wpada\u0142y w r\u0119ce z\u0142odziei. Rozpaczliwe rady komunizmu i bolszewizmu zwyci\u0119\u017cy\u0142y w wielu miejscach przyczyniaj\u0105c si\u0119 do niewypowiedzianego wzrostu istniej\u0105cego z\u0142a, a p\u00f3\u017aniej niepohamowana agresja s\u0105siednich mocarstw jeszcze bardziej wp\u0142yn\u0119\u0142a na tragedi\u0119 sytuacji. „Kiedy bracia opadaj\u0105, m\u00f3wi stare chi\u0144skie przys\u0142owie, wtedy obcy maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107, aby skorzysta\u0107 na tym”. I jeszcze, „aby doprowadzi\u0107 rzecz do pe\u0142ni i sto lat jest niewystarczaj\u0105ce, aby zniszczy\u0107, jeden dzie\u0144 jest a\u017c nadto wystarczaj\u0105cy”.
\nJednak w po\u015brodku tego wszystkiego, chroni\u0105ca d\u0142o\u0144 Bo\u017ca, by\u0142a nad prac\u0105. Tak\u017ce post\u0119p w zwi\u0105zku z programem Wewn\u0119trznej Misji Chin by\u0142 sta\u0142y. Fakt, \u017ce praca jest raczej ewangelizacyjna, ni\u017c instytucjonalna, t\u0142umaczy przyja\u017a\u0144 ludzi i ich gotowo\u015b\u0107 s\u0142uchania rad Ewangelii. Nigdy nie by\u0142o takich mo\u017cliwo\u015bci, jak dzisiaj, aby sprzedawa\u0107 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 literatur\u0119 i \u015bwiadczy\u0107 mi\u0142uj\u0105cym sercom o zbawiaj\u0105cej mocy Chrystusa. „Uzdrowienie Jego tkanej szaty”, jest uzdrowieniem serc, kt\u00f3re zwracaj\u0105 si\u0119 do Niego po \u017cycie i nadziej\u0119 po\u015brodku stanu rozpaczy. W takiej godzinie nie jest to czas na ograniczenia i to w misjonarskim przedsi\u0119wzi\u0119ciu musi by\u0107 jawne dla wszystkich, kt\u00f3rzy spogl\u0105daj\u0105 na Boga, dla tych, kt\u00f3rzy patrz\u0105 raczej w g\u00f3r\u0119, ni\u017c na okoliczno\u015bci. To jest to, co wezwa\u0142o Wewn\u0119trzn\u0105 Misj\u0119 Chin ostatnimi laty od polityki oczekiwania do chwalebnego p\u00f3j\u015bcia naprz\u00f3d, zgodnie z lini\u0105 ostatniej i najwi\u0119kszej wizji pana Taylora. W odniesieniu do naj\u015bwie\u017cszego zrozumienia, jasnego zrozumienia, wyra\u017anego pos\u0142ania Pana jakie dotar\u0142o do niego: „G\u0142o\u015bcie ewangeli\u0119 wszelkiemu stworzeniu”. Pan Taylor napisa\u0142:
\n„Ta praca nie dokona si\u0119 bez ukrzy\u017cowania, bez po\u015bwi\u0119cenia, kt\u00f3re jest gotowe, aby zap\u0142aci\u0107 ka\u017cd\u0105 cen\u0119, aby wykona\u0107 przykazanie Mistrza. Lecz gdy tak si\u0119 stanie, wierz\u0119 w g\u0142\u0119bi duszy, \u017ce to si\u0119 dokona. Je\u017celi kiedykolwiek w moim \u017cyciu by\u0142em \u015bwiadom prowadzenia Bo\u017cego, to wtedy, gdy pisa\u0142em i wydawa\u0142em te gazetki („Wszelkiemu stworzeniu”)”.
\n\u017bywe nasienie chocia\u017c upadnie na ziemi\u0119 i obumrze, to jednak wyda owoc. Pan Taylor dawno odszed\u0142 do swojej zap\u0142aty, kiedy zosta\u0142 dopuszczony drugi chrzest cierpienia i przygniataj\u0105cy ucisk 1927r. Ponad sze\u015bciuset cz\u0142onk\u00f3w Misji zosta\u0142o zmuszonych do ewakuowania swoich stacji w tym tragicznym roku, kiedy zachodnie rz\u0105dy zaalarmowane nowym i gwa\u0142townym wybuchem antycudzoziemskiej agitacji, nakaza\u0142y swoim obywatelom do wycofania si\u0119 w g\u0142\u0105b kraju.
\nBy\u0142o to inspirowane przez propagandzist\u00f3w z Moskwy (jak dr Robert H. Glover teraz P\u00f3\u0142nocno Ameryka\u0144ski Dyrektor Misji pisze), kt\u00f3rzy pobudzili chi\u0144skich \u017co\u0142nierzy i student\u00f3w do dzia\u0142a\u0144 gwa\u0142tu w szczeg\u00f3lno\u015bci skierowanych przeciwko misjonarzom i innym cudzoziemcom… Tak wi\u0119c wi\u0119kszo\u015b\u0107 misjonarzy w ca\u0142ych Chinach zosta\u0142a zmuszona do opuszczenia swoich stacji, swoich umi\u0142owanych nawr\u00f3conych i prac\u0119 wielu lat i do udania si\u0119 na wybrze\u017ce. Tak wi\u0119c, zanim zdali sobie z tego spraw\u0119, kilkuset misjonarzy Wewn\u0119trznej Misji Chin, wraz z innymi znalaz\u0142o si\u0119 z dala od wewn\u0119trznych Chin, z zamkni\u0119tymi za sob\u0105 drzwiami.
\nZaopatrzenie tych uciekinier\u00f3w w przeludnionych miastach znacznie obci\u0105\u017cy\u0142o finanse Misji. W samym Szanghaju musia\u0142o by\u0107 wynaj\u0119tych 14 dom\u00f3w i w jaki\u015b spos\u00f3b umeblowanych. A wszystkie wydatki zwi\u0105zane z podr\u00f3\u017c\u0105 musia\u0142y by\u0107 zaspokojone z kurcz\u0105cych si\u0119 zasob\u00f3w. Wielu z tych, kt\u00f3rzy wspierali Misj\u0119 w kraju widz\u0105c, \u017ce praca przez jaki\u015b czas w znacznym stopniu jest w zastoju, znale\u017ali inne kana\u0142y. Kana\u0142y dla swych misyjnych darowizn. I gdyby Wewn\u0119trzna Misja Chin polega\u0142a na darczy\u0144cach raczej, ni\u017c na \u017cywym Bogu, wynik m\u00f3g\u0142by by\u0107 daleko inny od tego jaki jest teraz. Ale „B\u00f3g jest wystarczaj\u0105cy na wszelkie stany kryzysowe”, jak pan Taylor lubi\u0142 przypomina\u0107 sobie i innym, a Bo\u017ce post\u0119powanie z Wewn\u0119trzn\u0105 Misj\u0105 Chin w okresie finansowego kryzysu z 1927r, da\u0142o jedn\u0105 z najbardziej zadziwiaj\u0105cych odpowiedzi na modlitw\u0119, jakie misja kiedykolwiek zna\u0142a. Fakty s\u0105 nast\u0119puj\u0105ce: Wp\u0142ywy Misji w tym jednym roku zmala\u0142y nie o tysi\u0105ce, ale o dziesi\u0105tki tysi\u0119cy dolar\u00f3w. Z wzrastaj\u0105cymi potrzebami i z surowym trzymaniem si\u0119 zasad, aby nie czyni\u0107 \u017cadnego apelu o pomoc finansow\u0105 i aby nigdy nie zad\u0142u\u017ca\u0107 si\u0119 – jak ta sytuacja mog\u0142a by\u0107 zaspokojona z wp\u0142ywem, kt\u00f3ry zmala\u0142 o co najmniej 114 tys. dolar\u00f3w. Ale „B\u00f3g jest wystarczaj\u0105cy we wszystkich stanach kryzysowych i w tym roku podoba\u0142o Mu si\u0119 dzia\u0142a\u0107 w nieoczekiwany spos\u00f3b. Pieni\u0105dze przekazywane do Chin z ojczystych kraj\u00f3w musia\u0142y zosta\u0107 zamienione na walut\u0119 w srebrze, kt\u00f3rej warto\u015b\u0107 zawsze si\u0119 zmienia. W tym roku, dziwne, ale wahania waluty wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 ci\u0105gle na korzy\u015b\u0107 Misyjnych funduszy. Coraz wi\u0119cej i wi\u0119cej srebra mo\u017cna by\u0142o naby\u0107 za pieni\u0105dze przekazane z kraju i przy ko\u0144cu roku stwierdzono, \u017ce chocia\u017c zosta\u0142o przes\u0142anych 114 tys. dolar\u00f3w mniej do Chin ni\u017c w poprzednim roku, to Misja skorzysta\u0142a na wymianie, a\u017c 115 tys. dolar\u00f3w! Tak oto wszystkie potrzeby zosta\u0142y zaspokojone, a ten rok szczeg\u00f3lnej pr\u00f3by, sta\u0142 si\u0119 rokiem obfitej chwa\u0142y.
\nA co do sprawy zamkni\u0119tych drzwi dr Glower kontynuuje:
\n„By\u0142a to prawdziwie smutna godzina… A widok z ludzkiego punktu widzenia by\u0142 dosy\u0107 mroczny. Czy znowu b\u0119d\u0105 otwarte drzwi misjonarskich mo\u017cliwo\u015bci? Na to pytanie r\u00f3\u017cnie sobie odpowiadano… (przez sceptyk\u00f3w, m\u0105drych po \u015bwiatowemu i zniech\u0119conych). Ale byli misjonarze i w ich liczbie, szcz\u0119\u015bliwi misjonarze, Wewn\u0119trznej Misji Chin, kt\u00f3rych namaszczone oko widzia\u0142o w zupe\u0142nie innym \u015bwietle.
\nTo, \u017ce uderzenie przysz\u0142o od szatana, aby zrujnowa\u0107 prac\u0119 misji, nikt nie w\u0105tpi\u0142. Lecz czy S\u0142owo gdzie\u015b uczy, aby Bo\u017cy s\u0142udzy kiedykolwiek mieli zaakceptowa\u0107 pora\u017ck\u0119 z r\u0119ki szatana? Z pewno\u015bci\u0105, nie! Czy szatanowi powiod\u0142o si\u0119 kiedykolwiek przez prze\u015bladowanie, zniszczenie sprawy Chrystusa? Absolutnie, nie! Pawe\u0142, wielki misjonarz \u015bwiadczy\u0142, \u017ce prze\u015bladowania, kt\u00f3re spad\u0142y na niego „spad\u0142y raczej ku rozpowszechnieniu ewangelii”, i dalej zach\u0119ca\u0142 swoich wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Nic z zapisk\u00f3w misjonarzy w Nowym Testamencie nie robi wi\u0119kszego wra\u017cenia, ni\u017c spos\u00f3b w jaki opozycja i prze\u015bladowania od wroga, by\u0142y raz za razem przez Boga czynione \u015brodkami do post\u0119pu misjonarskiej dzia\u0142alno\u015bci. Zatem ka\u017cdy taki atak wroga, dzisiaj powinien sta\u0107 si\u0119 sposobno\u015bci\u0105 do dalszego p\u00f3j\u015bcia naprz\u00f3d, powoduj\u0105cego \u015bwie\u017c\u0105 ekspansj\u0119 i jeszcze wi\u0119ksze rezultaty. W\u0142a\u015bnie w taki spos\u00f3b Wewn\u0119trzna Misja Chin by\u0142a prowadzona, aby post\u0119powa\u0107 z wrog\u0105 sytuacj\u0119 z jak\u0105 zosta\u0142a skonfrontowana… Czy misjonarska praca w Chinach dosz\u0142a do kresu? Jak to si\u0119 mo\u017ce sta\u0107, z nieodwo\u0142alnym Wielkim Pos\u0142annictwem Chrystusa i zadaniem dania Ewangelii Chinom, ci\u0105gle dalekiemu od sko\u0144czenia? Jakimkolwiek kosztem praca musi i\u015b\u0107 naprz\u00f3d. I tak oto Misja przysz\u0142a padaj\u0105c na twarz przed Bogiem w gor\u0105cej modlitwie, o ponowne otwarcie drzwi, o jasne prowadzenie, co do przysz\u0142ych plan\u00f3w. By\u0142y to dni g\u0142\u0119bokiego badania serc (dr Glower dalej \u015bwiadczy), a tak\u017ce dni gor\u0105cej modlitwy. I wtedy w po\u015brodku pr\u00f3by B\u00f3g da\u0142 wizj\u0119 i przekonanie, co do wielkiego post\u0119pu. W\u0142a\u015bnie wtedy na podstawie zbadania ca\u0142ego pola Wewn\u0119trznej Misji Chin, przyw\u00f3dcy Misji odczuwali wyra\u017anie, \u017ce s\u0105 prowadzeni, aby zaapelowa\u0107 do Boga Jego ludu nie o 100 ale o 200 dodatkowych pracownik\u00f3w, do dalszego p\u00f3j\u015bcia naprz\u00f3d w zdecydowanie ewangelizacyjnym charakterze. Cia\u0142o kierownicze Misji w kraju nie mog\u0142o by\u0107 bardziej rozradowane i przej\u0119te, ni\u017c wtedy, gdy ten apel zosta\u0142 przyj\u0119ty. Uznano, \u017ce pochodzi on od Boga, jako czynnik wielu modlitw i od razu czu\u0142o si\u0119 nowe \u017cycie we wszystkich cz\u0119\u015bciach pracy. Te dwa lata, w kt\u00f3rych nowi misjonarze byli oczekiwani min\u0119\u0142y szybko (1929-31) i chocia\u017c wiara by\u0142a wypr\u00f3bowywana na r\u00f3\u017cne sposoby, nie tylko przez bezpo\u015brednie ataki wrog\u00f3w w Chinach, to mimo wszystko by\u0142a historia g\u0142\u0119bokiej zach\u0119ty i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. Rok 1931 nie tylko by\u0142 \u015bwiadkiem wyruszenia ostatniej grupy dwustu (91 z nich by\u0142o z P\u00f3\u0142nocnej Ameryki) lecz i dostarczenie zaopatrzenia na ich przyj\u0119cie w Chinach, by\u0142o nie mniej znacz\u0105ce. Siedziba G\u0142\u00f3wna Misji w Szanghaju, kt\u00f3ra przez d\u0142ugi czas by\u0142a niewystarczaj\u0105ca na potrzeby pracy, zosta\u0142a w ci\u0105gu roku zamieniona na o wiele wi\u0119ksz\u0105, bardziej odpowiedni\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107. B\u00f3g j\u0105 dostarczy\u0142 w taki spos\u00f3b, \u017ce misja nie ponios\u0142a nawet jednego centa koszt\u00f3w. Nadesz\u0142a sposobno\u015b\u0107, odpowied\u017a na wiele modlitw, aby sprzeda\u0107 star\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107 za 65 razy wi\u0119cej od pierwotnego kosztu. By\u0142 to dar cz\u0142onka Misji, kt\u00f3ry teraz jest z Panem, kt\u00f3ry po ponad 40 latach m\u00f3g\u0142 naby\u0107 now\u0105 siedzib\u0119 dla rozwijaj\u0105cej si\u0119 pracy, w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy pilnie by\u0142a potrzebna. Nowe budynki by\u0142y gotowe na czas, aby przyj\u0105\u0107 chwalebne grupy ostatniego rzutu, kiedy ponad stu nowych pracownik\u00f3w przyby\u0142o do Chin do Wewn\u0119trznej Misji Chin w kr\u00f3tkim czasie jednego miesi\u0105ca. O wiele wi\u0119cej by\u0142o zawarte w tym cudownym zaopatrzeniu, wi\u0119cej ni\u017c najm\u0105drzejsi przyw\u00f3dcy Misji mogli przewidzie\u0107. Kiedy na pocz\u0105tku obecnego roku zosta\u0142 nieoczekiwanie dokonany atak na Szanghaj przez wojska japo\u0144skie, wi\u0119kszo\u015b\u0107 walk by\u0142a skoncentrowana wok\u00f3\u0142 dzielnicy Honkingu, w kt\u00f3rej by\u0142a ulokowana wcze\u015bniejsza siedziba Wewn\u0119trznej Misji Chin. W sam\u0105 por\u0119 prowadz\u0105ca r\u0119ka Boga, zaprowadzi\u0142a zmian\u0119, kt\u00f3ra przesun\u0119\u0142a siedzib\u0119 Misji o trzy mile dalej w g\u0142\u0105b Mi\u0119dzynarodowego Traktatowego Osadnictwa, do miejsca wi\u0119kszego bezpiecze\u0144stwa. Kt\u00f3\u017c pr\u00f3cz Niego m\u00f3g\u0142 przewidzie\u0107 i zapobiec, w tak cudowny spos\u00f3b, aby da\u0107 wyj\u015bcie z sytuacji tak nieoczekiwanie i bole\u015bnie przygn\u0119biaj\u0105cej?
\nTak, On nadal si\u0119 troszczy o potrzeby Swojej pracy. Nic dziwnego, \u017ce Wewn\u0119trzna Misja Chin stoi solidnie na starych prawach, na kt\u00f3rych zosta\u0142a za\u0142o\u017cona. Nic dziwnego, \u017ce z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 obchodzi tego roku (1932) stulecie narodzin swojego Ojca w Bogu, za\u0142o\u017cyciela, kt\u00f3rego wiara i pos\u0142usze\u0144stwo doprowadzi\u0142y do jej zaistnienia. Dzi\u0119ki Bogu, \u017ce nie ma nikogo z 1285 misjonarzy, kt\u00f3rzy by mogli i to nie bez rado\u015bci odczuwa\u0107 przekonania swego za\u0142o\u017cyciela.
\n\u017bywy B\u00f3g nadal \u017cyje, a \u017cywe S\u0142owo jest \u017cywym S\u0142owem i mo\u017cemy na nim polega\u0107. Mo\u017cemy uchwyci\u0107 si\u0119 ka\u017cdego S\u0142owa Bo\u017cego kiedykolwiek wypowiedzianego.<\/p>\n
E P I L O G<\/p>\n
W 1982r. minie 50 lat odk\u0105d ukaza\u0142o si\u0119 pierwsze wydanie „Duchowych sekret\u00f3w Hudsona Taylora”. Autorzy opisuj\u0105 jak ludzkie przyw\u00f3dztwo Wewn\u0119trznej Misji Chin zosta\u0142o przekazane i jak zasady pod fundament Misji za\u0142o\u017cone na pocz\u0105tku, nadal funkcjonowa\u0142y przez pierwszych 25 lat od \u015bmierci Hudsona Taylora.
\nPo przez rewolucj\u0119, wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105, czasu takiego niepokoju, jakiemu nikt nie stawi\u0142 czo\u0142a w minionym stuleciu, Misja raz za razem do\u015bwiadcza\u0142a, Bo\u017cej mocy zaopatrzenia i ochrony. On si\u0119 nie zmieni\u0142.
\nDuchowa potrzeba i wezwania Chin, nadal trwaj\u0105 i wzywaj\u0105 g\u0142\u0119boko oddanych m\u0142odych ludzi z Zachodu. Borden z Yale odpowiedzia\u0142 na wezwanie do pracy w\u015br\u00f3d muzu\u0142man\u00f3w w P\u00f3\u0142nocno Zachodnich Chinach. Umar\u0142 w czasie drogi, w Egipcie. W tym samym czasie I.O. Frazer muzyk in\u017cynier w modlitwie za\u0142o\u017cy\u0142 fundament pod fenomenalny rozw\u00f3j Ko\u015bcio\u0142a po\u015br\u00f3d plemion Lisu w Po\u0142udniowo Zachodnich Chinach. Jako ponure preludium do pr\u00f3by ognia, kt\u00f3r\u0105 Ko\u015bci\u00f3\u0142 w Chinach mia\u0142 przej\u015b\u0107 w 50-tych i 60-tych latach, John i Betty Stam z Albionu, Michigan polegli jako m\u0119czennicy na pocz\u0105tku Wielkiego Marszu Mao. Japo\u0144ska inwazja na Chiny i II Wojna \u015awiatowa zmusi\u0142a wielu do opuszczenia swoich stacji i siedzib Wewn\u0119trznej Misji Chin. Tymczasowo zosta\u0142a przeniesiona z Szanghaju do Chungking. Ca\u0142a Chefoo, szko\u0142a dla dzieci misjonarzy pomaszerowa\u0142a do obozu koncentracyjnego. Nigdy nie zapomn\u0119 tego marszu. Nasi nauczyciele prowadzili nas kiedy \u015bpiewali\u015bmy.
\nB\u00f3g jest naszym schronieniem i si\u0142\u0105
\nZawsze obecn\u0105 pomoc\u0105 w niepokoju
\nDlatego nie b\u0119dziemy si\u0119 ba\u0107
\nPan Zast\u0119p\u00f3w jest z nami
\nB\u00f3g Jakuba jest nasz\u0105 ucieczk\u0105<\/p>\n
Oddzieleni od rodzic\u00f3w na ponad 5 lat, wielu nauczy\u0142o si\u0119, \u017ce Bogu mo\u017cna zaufa\u0107. Lecz najwi\u0119ksza pr\u00f3ba mia\u0142a jeszcze nadej\u015b\u0107. W p\u00f3\u017anych latach 40-tych komunistyczne armie triumfalnie sz\u0142y na Po\u0142udnie. Tak jak Phylic Thompson wyra\u017anie opisa\u0142a w swojej ksi\u0105\u017ceczce „Chiny”. Wraz ze zwyci\u0119stwem komunist\u00f3w, ca\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107 Misji zosta\u0142a zmuszona do opuszczenia Chin pomi\u0119dzy 1949 a 1952r. Spolegliwszy na Bogu w sprawie dalszego prowadzenia, jak Hudson Taylor na pla\u017cy w Brighton, 86 lat wcze\u015bniej, przyw\u00f3dcy Wewn\u0119trznej Misji Chin spotkali si\u0119 w Moumemouth w Anglii. Jeszcze raz w pos\u0142usze\u0144stwie i wierze zosta\u0142y podj\u0119te pami\u0119tne decyzje. Ca\u0142y personel, kt\u00f3ry pozosta\u0142, mia\u0142 by\u0107 przereorganizowany, tak jak i ca\u0142a Misja i umieszczony we Wschodniej Azji, z siedzib\u0105 w Singapurze. Nowym kierunkiem dzia\u0142ania mia\u0142a by\u0107 Japonia, Tajwan, Hong-Kong, Filipiny, Tajlandia, Malezja, Singapur, Indonezja. P\u00f3\u017aniej miano wkroczy\u0107 do Wietnamu, Laosu, Kambod\u017cy i Korei. Dla niekt\u00f3rych kraj\u00f3w czas by\u0142 kr\u00f3tki, a \u017cniwo nagl\u0105ce. Z drzwiami do Chin szczelnie zamkni\u0119tymi i z powa\u017cnymi podejrzeniami w wielu krajach P\u00f3\u0142.-Wsch. Azji wobec wszystkiego, co mia\u0142o na swej etykiecie Chiny, nazwa Wewn\u0119trznej Misji Chin, zosta\u0142a zamieniona, jakkolwiek niech\u0119tnie, na Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Misji Zamorskich. Nowa wizj\u0105 by\u0142o: „Ko\u015bci\u00f3\u0142 w ka\u017cdej wsp\u00f3lnocie, a przez to ewangelia dla wszystkiego stworzenia. Zbli\u017cenie by\u0142o podw\u00f3jnie ostre. Uznano strategiczn\u0105 wa\u017cno\u015b\u0107 miejskich centr\u00f3w Azji z ich koncentracj\u0105 urz\u0119dnik\u00f3w, student\u00f3w i robotnik\u00f3w. „Duchowy sekret Hudsona Taylora” jest ci\u0105gle aktualn\u0105 opowie\u015bci\u0105 o J.H. Taylorze i zak\u0142adaniu przez niego Wewn\u0119trznej Misji Chin. Te zapiski z zadziwiaj\u0105cego \u017cycia wielkiego misjonarza by\u0142y duchow\u0105 inspiracj\u0105 dla dziesi\u0105tk\u00f3w tysi\u0119cy. Doktor Howard Taylor i jego \u017cona Geraldine, we wst\u0119pie do pierwszego wydania powiedzieli: „Ten zapis zosta\u0142 w szczeg\u00f3lno\u015bci przygotowany dla tych czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie… Czytaj dalej SSoHTDuchowySekretHudsonaTaylora Duchowy sekret Hudsona Taylora<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[37],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/161"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=161"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/161\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=161"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=161"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=161"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nW tym samym czasie by\u0142y wyszukiwane zaniedbane obszary ukrytych plemiennych grup „wn\u0119trza”, Wschodniej Azji. Zosta\u0142y wys\u0142ane ko\u015bcielne grupy do g\u0142oszenia, j\u0119zyki zosta\u0142y przygotowane do pisania, aby Biblia mog\u0142a by\u0107 przet\u0142umaczona. I w ka\u017cdym polu najwy\u017cszy priorytet dano, teologicznej edukacji i literaturze dla s\u0142u\u017cby. W wiejskich obszarach Tajlandii, spo\u0142eczno\u015b\u0107 za sw\u00f3j g\u0142\u00f3wny medyczny cel po\u0142\u0105czenie si\u0119 z trzema szpitalami i programem kontroli tr\u0105du. Tu tak\u017ce Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Misji Zamorskich p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a zaanga\u017cowana w s\u0142u\u017cbie dla uchod\u017ac\u00f3w.
\nW 1965r, W.M.Ch. – S.M.Z. \u015bwi\u0119ci\u0142a swoje 100-lecie i przygotowywa\u0142a si\u0119 na nowe stulecie. Spo\u0142eczno\u015b\u0107 z dzi\u0119kczynieniem spostrzeg\u0142a, \u017ce wielu krajach Wschodniej Azji pojawi\u0142 si\u0119 Ko\u015bci\u00f3\u0142. Pragnie ona sta\u0107 si\u0119 nowym instrumentem w partnerstwie z Ko\u015bcio\u0142ami w pos\u0142usze\u0144stwie wobec pos\u0142annictwa Chrystusa. Rezultatem by\u0142o powstanie w wielu krajach Azji, Krajowych Rad, gdzie wizja zr\u00f3\u017cnicowanych kulturowo Misji by\u0142a jasna i wzrastaj\u0105ca. Teraz jest sze\u015b\u0107 krajowych Rad. Dzisiaj Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Misji Zamorskich rozwija si\u0119 w s\u0142u\u017cbie jako spo\u0142eczno\u015b\u0107 gdzie gorliwi chrze\u015bcijanie ze Wschodu i Zachodu s\u0142u\u017c\u0105 razem jako koledzy w odpowiedzi na Bo\u017ce suwerenne wezwanie. To nowe partnerstwo to tylko pocz\u0105tek, ale mo\u017cliwo\u015bci do dzia\u0142ania Bo\u017cego s\u0105 niemal nieograniczone.
\nNa koniec, Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Misji Zamorskich jest g\u0142\u0119boko oddana chi\u0144skiemu ludowi i nigdy nie mo\u017ce zapomnie\u0107, \u017ce istnia\u0142a Wewn\u0119trzna Misja Chin. Przez 30 lat Spo\u0142eczno\u015b\u0107 aktywnie pobudza\u0142a Ko\u015bci\u00f3\u0142 wzywaj\u0105c go do modlitwy o naszych braci i siostry w Chinach, i nadal kontynuowa\u0142a g\u0142oszenie Ewangelii przez rozg\u0142o\u015bnie radiowe. Wida\u0107 wyra\u017anie, \u017ce B\u00f3g dzia\u0142a dzisiaj w Chinach. Spo\u0142eczno\u015b\u0107 nie d\u0105\u017cy do odtworzenia swoich wcze\u015bniejszych struktur, lecz pragnie dowiedzie\u0107 si\u0119 od naszych braci i si\u00f3str w Chinach o ich inicjatywach i odpowiedzie\u0107 na nie i nowy wymiar partnerstwa w niezr\u00f3wnanej s\u0142u\u017cbie Chrystusa.
\nDuchowySekretHudsonaTaylora.doc<\/a>
\nDuchowySekretHudsonaTaylora.docx<\/a>
\nDuchowySekretHudsonaTaylora.odt<\/a>
\nDuchowySekretHudsonaTaylora.pdf<\/a>
\nSSoHTDuchowySekretHudsonaTaylora.doc<\/a>
\nSSoHTDuchowySekretHudsonaTaylora.docx<\/a>
\nSSoHTDuchowySekretHudsonaTaylora.odt<\/a>
\nSSoHTDuchowySekretHudsonaTaylora.pdf<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"