Du\u017co ha\u0142asu o nic.<\/p>\n
S\u0105siad Skrobek upar\u0142 si\u0119, by ostrzydz sw\u0105 \u015bwini\u0119 i mie\u0107 z niej we\u0142n\u0119. Znajomi \u015bmiej\u0105 si\u0119 z niego i t\u0142omacz\u0105, \u017ce cho\u0107by strzyg\u0142 ca\u0142e \u017cycie, nic nie wystrzy\u017ce. Ale Skrobek udaje g\u0142uchego i nie odst\u0119puje od swego nierozumnego zamiaru. W ka\u017cdym razie us\u0142yszy on du\u017co kwiku, wobec kt\u00f3rego niczem by\u0142y flety, harfy, puzony i ko\u0142atki Nabuchodonozora, ale we\u0142ny nawet tyle nie wystrzyganie, by m\u00f3c sobie ni\u0105 zatka\u0107 uszy.
\nCzy\u017c przyk\u0142ad ten nie ilustruje najlepiej \u015bwia\u00adtowych poj\u0119\u0107 o tem co przyjemne? Ha\u0142asu w nim du\u017co, du\u017co \u015bmiechu, lecz gdzie\u017c jest pociecha, kt\u00f3raby rozgrza\u0142a serce i da\u0142a spok\u00f3j duszy? W przyjemno\u015bciach \u015bwiatowych na og\u00f3\u0142 du\u017co jest dymu, a ma\u0142o ognia. Weso\u0142o\u015b\u0107 \u015bwiata jest podobna do rakiety: zaszumi, zasyczy i zga\u015bnie. Wiele ty\u00adsi\u0119cy os\u00f3b pope\u0142nia ten b\u0142\u0105d, \u017ce na ziemi szuka nieba; wiele tysi\u0119cy swoje b\u0142\u0119dy op\u0142akuje; a jednak p\u0119dz\u0105 w wir \u015bwiata jak owce jedna za drug\u0105, nic a nic nie m\u0119drsi mimo do\u015bwiadczenia ca\u0142ego sze\u00adregu pokole\u0144. Prawie ka\u017cdy cz\u0142owiek zdaje si\u0119 strzydz sw\u0105 \u015bwini\u0119, bo nie chce da\u0107 si\u0119 przekona\u0107, \u017ce nic z niej nie wystrzy\u017ce. Ludzie r\u00f3\u017cnie si\u0119 zapatruj\u0105 na to, co dla nich by\u0142oby najlepszem w \u017cyciu. Pod tym wzgl\u0119dem podobni s\u0105 do dzwo\u00adn\u00f3w wielkiego miasta, nie zgadzaj\u0105cych si\u0119 w tonie. W jednym tylko kierunku pod\u0105\u017caj\u0105 razem harmo\u00adnijnie, a mianowicie w kierunku pr\u00f3\u017cno\u015bci, bo wszyscy s\u0105 pr\u00f3\u017cni a\u017c do dna serca.
\nJedni strzyg\u0105 \u015bwini\u0119 karczmarza, kt\u00f3ra tak lubi beczk\u0119 z pomyjami, i licz\u0105 na to, \u017ce do domu przynios\u0105 du\u017co we\u0142ny; lecz kto idzie po we\u0142n\u0119 do szynku pod \u201eZ\u0142otem Runem\u201d, ten wr\u00f3ci do domu jako golec. \u201eNiebieski Dzik\u201d, \u201eCzerwony Lew\u201d, \u201eCzarny Osie\u0142\u201d, to bardzo nieodpowiednie zwie\u00adrz\u0119ta do strzy\u017cenia. Lepiej samemu si\u0119 ogoli\u0107, jak by\u0107 ogolonym przez nie.
\nInni zn\u00f3w s\u0105 chciwi i s\u0105dz\u0105, \u017ce uciekn\u0105 od n\u0119dzy, gdy b\u0119d\u0105 n\u0119dznymi sknerami. Ich serca nienasycone jak kiesze\u0144 adwokata, wiecznie po\u00ad\u017c\u0105daj\u0105 coraz to nowych bogactw. Lecz cho\u0107by zgromadzili wszystkie skarby ca\u0142ego \u015bwiata, c\u00f3\u017c im z tego przyjdzie? \u201eRaz kozie \u015bmier\u0107\u201d, m\u00f3wi ludowe przys\u0142owie.
\nPrzypatrzcie si\u0119 \u017cyciu staruszki Zadobrej: Uwa\u017ca siebie za wz\u00f3r doskona\u0142o\u015bci i sama siebie pasuje na \u015bwi\u0119t\u0105. \u2014 Bywaj\u0105 ludzie, kt\u00f3rzy si\u0119 maj\u0105 za \u015bmietank\u0119 ludzko\u015bci, za klejnoty swego rodu; rozumny cz\u0142owiek jednak wola\u0142by z nimi nie mieszka\u0107 pod jednym dachem. Dla obcych bowiem s\u0105 oni \u015bwi\u0119tymi, ale spytaj tylko ich domownik\u00f3w, jakimi s\u0105 u siebie. Jak\u017ce cz\u0119sto odkrywamy, \u017ce ci, co si\u0119 chwal\u0105, nie maj\u0105 co chwali\u0107, a ci co pogardzaj\u0105 drugimi, sami tylko na pogard\u0119 zas\u0142u\u00adguj\u0105-
\nJeszcze inni chc\u0105c pr\u00f3bowa\u0107 ka\u017cdego z\u0142a, badaj\u0105 wszelkie \u015bcie\u017cki ludzkich nami\u0119tno\u015bci. Lecz mog\u0105 ostrzydz ca\u0142e chlewy brudnej trzody i nie znajd\u0105 nawet kawa\u0142ka we\u0142ny. Lekkie obyczaje, bezmy\u015blne zabawy, uczty \u2014 oto \u015bwinie, na kt\u00f3rych sk\u00f3rze chyba tylko g\u0142upiec pr\u00f3bowa\u0142by wystrzydz we\u0142n\u0119. Uciechom \u015bwiatowym towarzyszy \u015bmiech i muzyka, bo i kt\u00f3\u017cby m\u00f3g\u0142 spodziewa\u0107 si\u0119 ciszy w chlewie? Ale \u015bmiech i muzyka \u015bwi\u0144ska nie nape\u0142ni\u0105 serca, ani ul\u017c\u0105 duszy grzesznej.
\nJan Oracz sam wszystkiego pr\u00f3bowa\u0142 i doszed\u0142 do wniosku, \u017ce ca\u0142y \u015bwiat z jego t. zw. uciechami jest tylko \u015bwini\u0105, kt\u00f3rej nie warto ostrzydz. \u201ePr\u00f3\u017c\u00adno\u015b\u0107 pr\u00f3\u017cno\u015bci, wszystko jest pr\u00f3\u017cno\u015bci\u0105. \u201e
\nA jednak we\u0142na istnieje. Dla tego, kto umie szuka\u0107, istniej\u0105 rado\u015bci prawdziwe. Uciechy ziem\u00adskie zawsze nas zawiod\u0105, zawsze po sobie pozostawi\u0105 pr\u00f3\u017cni\u0119; ale mamy prawdziwego Przyjaciela nad nami! On nam najlepiej wska\u017ce, gdzie nale\u017cy szuka\u0107 rado\u015bci i szcz\u0119\u015bcia trwa\u0142ego.<\/p>\n
Wiara w Jezusa b\u0119dzie dla ciebie
\nNajtrwalszem szcz\u0119\u015bciem na tym padole;
\nWiara w Jezusa b\u0119dzie i w niebie
\nSta\u0142\u0105 rado\u015bci\u0105 w zbawionych kole.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Du\u017co ha\u0142asu o nic. S\u0105siad Skrobek upar\u0142 si\u0119, by ostrzydz sw\u0105 \u015bwini\u0119 i mie\u0107 z niej we\u0142n\u0119. Znajomi \u015bmiej\u0105 si\u0119 z niego i t\u0142omacz\u0105, \u017ce cho\u0107by strzyg\u0142 ca\u0142e \u017cycie, nic nie wystrzy\u017ce. Ale Skrobek udaje g\u0142uchego i nie odst\u0119puje od swego nierozumnego zamiaru. W ka\u017cdym razie us\u0142yszy on du\u017co kwiku, wobec kt\u00f3rego niczem by\u0142y flety,… Czytaj dalej Du\u017co ha\u0142asu o nic.<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[37],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/157"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=157"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/157\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=157"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=157"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=157"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}