{"id":15,"date":"2008-01-14T14:16:10","date_gmt":"2008-01-14T14:16:10","guid":{"rendered":"http:\/\/chrzescijanin.wordpress.com\/2008\/01\/14\/tam-jestem-posrod-nich-christian-briem-gbv-rlch\/"},"modified":"2008-01-14T14:16:10","modified_gmt":"2008-01-14T14:16:10","slug":"tam-jestem-posrod-nich-christian-briem-gbv-rlch","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/?p=15","title":{"rendered":"Tam jestem po\u015br\u00f3d nich, Christian Briem, GBV, RLCh"},"content":{"rendered":"
\n

Tam Jestem po\u015br\u00f3d nich \u2013 wprowadzenie <\/span>[Christian Briem]<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Rozwa\u017cania te stanowi\u0105 w pewnym sensie dalszy ci\u0105g mojej ksi\u0105\u00ad\u017ceczki \u201eZ ciemno\u015bci do \u015bwiat\u0142o\u015bci”. Stara\u0142em si\u0119 w niej wska\u00adza\u0107 drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 grzeszny cz\u0142owiek mo\u017ce doj\u015b\u0107 do \u015bwi\u0119tego Boga. Fakt, \u017ce droga ta istnieje i \u017ce jest ni\u0105 Pan Jezus Chrystus, ma nie\u00adzwyk\u0142e wprost znaczenie. To bowiem, jak ustosunkuje si\u0119 do tego poszczeg\u00f3lny cz\u0142owiek, czy drog\u0119 t\u0119 wybierze, czy te\u017c j\u0105 odrzuci, decyduje o jego szcz\u0119\u015bciu albo nieszcz\u0119\u015bciu, o niebie lub piekle. Za\u0142\u00f3\u017cmy jednak – a sta\u0142o si\u0119 to ju\u017c w niezliczo\u00adnych przypadkach szcz\u0119\u015bliw\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105 – \u017ce \u0142asce Bo\u00ad\u017cej uda\u0142o si\u0119 wyprowadzi\u0107 jakiego\u015b cz\u0142owieka z ciemno\u015bci do Bo\u017cego cudownego \u015bwiat\u0142a, ze \u015bmierci do \u017cycia, z oddalenia od Boga do jego blisko\u015bci: co wtedy?<\/span><\/p>\n

Sytuacja takiego nowonarodzonego cz\u0142owieka wygl\u0105da na\u00adst\u0119puj\u0105co: sta\u0142 si\u0119 on dzieckiem Bo\u017cym, raduje si\u0119 z odpuszczenia grzech\u00f3w i z nadziei chwa\u0142y Bo\u017cej. Nie ma jednak jesz\u00adcze jasno\u015bci co do swej dalszej drogi. Czy ma i\u015b\u0107 ni\u0105 samotnie? Czy te\u017c nadal kroczy\u0107 wraz \u201ez tera\u017aniejszym wiekiem z\u0142ym\u201d?<\/i> – O nie, tak post\u0119powa\u0107 nie powinien, zosta\u0142 przecie\u017c z niego wyrwany, dlatego w\u0142a\u015bnie Chrystus za niego umar\u0142 (Galacjan 1,4)! Zaczyna teraz to rozumie\u0107. Rozgl\u0105da si\u0119 za inny\u00admi, kt\u00f3rzy wcze\u015bniej do\u015bwiadczyli tego samego, co on. Widzi i spotyka wiele dzieci Bo\u017cych – ale tu w\u0142a\u015bnie rzecz si\u0119 kom\u00adplikuje, a to przez to, \u017ce id\u0105 one r\u00f3\u017cnymi chrze\u015bcija\u0144skimi dro\u00adgami. Niemo\u017cliwo\u015bci\u0105 nieomal jest wyliczy\u0107 cechy charakte\u00adrystyczne tak licznych \u201eko\u015bcio\u0142\u00f3w”, spo\u0142eczno\u015bci i ugrupowa\u0144 na niwie chrze\u015bcija\u0144stwa. Kt\u00f3ra z nich jest wobec tego t\u0105 praw\u00addziw\u0105? A mo\u017ce ju\u017c sam spos\u00f3b stawiania takich pyta\u0144 jest b\u0142\u0119dny? Czy jest to oboj\u0119tne albo przynajmniej drugorz\u0119dne, jak\u0105 drog\u0105 id\u0105 chrze\u015bcijanie, byle tylko byli o jej s\u0142uszno\u015bci przekonani i czuli si\u0119 na niej szcz\u0119\u015bliwi? Czy\u017c przecie\u017c nie jest r\u00f3wnie\u017c obowi\u0105zkiem chrze\u015bcijanina respektowa\u0107 pogl\u0105dy innych dzieci Bo\u017cych?<\/span><\/p>\n

Cz\u0142owieka takiego jednak, zg\u0142\u0119biaj\u0105cego S\u0142owo Bo\u017ce i nie znajduj\u0105cego w nim niczego o r\u00f3\u017cnych \u201eko\u015bcio\u0142ach\u201d, nurtuje k\u0142o\u00adpotliwe pytanie: czy\u017cby B\u00f3g naprawd\u0119 chcia\u0142 tej r\u00f3\u017cnorodno\u00ad\u015bci chrze\u015bcija\u0144skich \u201eko\u015bcio\u0142\u00f3w\u201d? Znajduje wreszcie w Ewan\u00adgelii Mateusza, w 18 rozdziale miejsce, z kt\u00f3rego zaczerpni\u0119to tytu\u0142 tych rozwa\u017ca\u0144. Co znaczy s\u0142owo Chrystusa Pana, \u017ce jest On po\u00ad\u015brodku tych, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni do Jego Imienia? I czy Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie zar\u00f3wno tu jak i tam, bez wzgl\u0119du na to, na jakim wy\u00adznaniu wiary chrze\u015bcija\u0144skiej by\u015bmy si\u0119 oparli? Jedni na ta\u00adkim, a drudzy na innym? Chocia\u017c niekt\u00f3re doktryny, jakich si\u0119 w nich naucza, nawzajem si\u0119 wykluczaj\u0105, s\u0105 ze sob\u0105 sprzecz\u00adne, to jednak ka\u017cda z tych grup uwa\u017ca, \u017ce \u201eChrystus jest po\u00ad\u015br\u00f3d nich\u201d. Czy naprawd\u0119 tak jest?<\/span><\/p>\n

W ten oto spos\u00f3b u takiego dopiero co nawr\u00f3conego cz\u0142o\u00adwieka, niczym pow\u00f3d\u017a, b\u0142yskawicznie narastaj\u0105 pytania za pytaniami. Ale przecie\u017c i ten, kto ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu ra\u00adduje si\u0119 Bo\u017cym dzieci\u0119ctwem, nie mo\u017ce uciec przed natarczywo\u015bci\u0105 pyta\u0144, i to tym bardziej, im powa\u017cniej traktuje S\u0142owo Bo\u017ce. By\u0107 mo\u017ce kto\u015b urodzi\u0142 si\u0119 i wychowa\u0142 w pewnej spo\u0142ecz\u00adno\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej, ju\u017c jego rodzice szli t\u0105 drog\u0105 – lecz czy ona jest t\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105? Konfrontuj\u0105c to, co zauwa\u017ca wok\u00f3\u0142 sie\u00adbie z tym, co m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce, kiedy\u015b i on spotka si\u0119 z takim pytaniem. Rozwa\u017cania te chc\u0105 ka\u017cdemu dziecku Bo\u017cemu pom\u00f3c w odnalezieniu odpowiedzi na wszystkie powy\u017csze pytania -odpowiedzi, opartych nie na ludzkich domys\u0142ach, lecz na S\u0142o\u00adwie Boga.<\/span><\/p>\n

Nie chcia\u0142bym przy tym przemilcze\u0107 faktu, i\u017c ten kompleks pyta\u0144 jest jednym z najtrudniejszych, jakie istniej\u0105. Opisanie drogi, kt\u00f3r\u0105 grzeszny cz\u0142owiek powinien przyj\u015b\u0107 do Boga i na kt\u00f3rej mo\u017ce uzyska\u0107 odpuszczenie grzech\u00f3w, jest w po\u00adr\u00f3wnaniu z tamtymi pytaniami ca\u0142kiem proste. Dlaczego za\u00adtem pytania te s\u0105 tak trudne? Czy wynika to z faktu, i\u017c Pismo \u015awi\u0119te nie m\u00f3wi o tym dostatecznie jasno? Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie! Nie jest ono jednak zarazem poradnikiem, w kt\u00f3rym na rozwi\u0105zanie jakiego\u015b problemu znajduje si\u0119 odpowiedni\u0105 re\u00adcept\u0119. Pismo \u015awi\u0119te trzeba czyta\u0107, rozumie\u0107 i rozwa\u017ca\u0107 jako ca\u0142o\u015b\u0107, to za\u015b wymaga powa\u017cnego wysi\u0142ku i rozpatrzenia tak Starego, jak i Nowego Testamentu, i to w mocy i zale\u017cno\u015bci od Ducha \u015awi\u0119tego. Udziela On przy tym swojej my\u015bli tylko temu, kto przychodzi do niego w odpowiednim stanie duchowym – m\u00f3wi\u0105c pro\u015bciej: temu, kto gotowy jest by\u0107 mu pos\u0142usznym.<\/span><\/p>\n

Bardzo powa\u017cn\u0105 przeszkod\u0105 w zrozumieniu prawdy Bo\u017cej s\u0105 uprzedzenia i w\u0142asne przekonania. Mo\u017cna je mie\u0107 nieraz zupe\u0142nie nie\u015bwiadomie, za spraw\u0105 r\u00f3\u017cnych przyczyn, takich jak wychowanie, zwyczaje, przekazane tradycje oraz ludzki charakter itd. Tradycje ludzkie s\u0105 przeciwne S\u0142owu Bo\u017cemu; z tego powodu jednak, \u017ce wywodz\u0105 si\u0119 z dawnych wiek\u00f3w, w oczach wielu ludzi uwa\u017cane s\u0105 za autorytety. Silnie si\u0119 zado\u00admowi\u0142y i trudno si\u0119 od nich uwolni\u0107. To w\u0142a\u015bnie r\u00f3wnie\u017c spra\u00adwia, \u017ce ogarni\u0119cie tej cz\u0119\u015bci Boskiej prawdy dokonuje si\u0119 nie\u00adraz tak trudno i wymaga g\u0142\u0119bokiego \u0107wiczenia serca. Mimo to mam nadziej\u0119, \u017ce B\u00f3g zmi\u0142uje si\u0119 i da \u015bwiat\u0142o oraz udzieli mocy do uwielbienia Tego, kt\u00f3ry za nas umar\u0142.<\/span><\/p>\n

Cz\u0119sto m\u00f3wi\u0142em, \u017ce B\u00f3g nie napomina grzesznika. Gdyby to czyni\u0142, przyznawa\u0142by tym samym, \u017ce nie jest on a\u017c tak bar\u00addzo zgubiony. Napomina natomiast swoje dzieci, i to w wielu dziedzinach. By jednak m\u00f3c sprosta\u0107 tym napomnieniom, musimy zrozumie\u0107, w jak blisk\u0105 wi\u0119\u017a wprowadzi\u0142 On swoich wybranych i na czym si\u0119 ona opiera. Tu w\u0142a\u015bnie jest najwi\u0119\u00adcej brak\u00f3w. Wielu wierz\u0105cych ma bardzo znikome poj\u0119cie o tym, w jak drogocenn\u0105 relacj\u0119 z Bogiem, z Panem Jezusem Chrystusem i wzajemnie ze sob\u0105 wprowadzeni zostali przez Bo\u017c\u0105 \u0142ask\u0119. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tych rozwa\u017ca\u0144 po\u015bwi\u0119ci\u0142em wi\u0119c temu, co le\u017cy mi na sercu – przedstawieniu Boskich zale\u017cno\u00ad\u015bci, w jakich znajduj\u0105 si\u0119 prawdziwi chrze\u015bcijanie w odr\u00f3\u017c\u00adnieniu od tych, kt\u00f3rzy stanowili lud Bo\u017cy w Starym Testamen\u00adcie, tzn. od ludu izraelskiego. Nie ma chyba niczego wa\u017cniejszego dla zrozumienia wszystkiego, o czym b\u0119dzie dalej mowa, jak to, by nauczy\u0107 si\u0119 rozr\u00f3\u017cnia\u0107 pomi\u0119dzy dro\u00adgami Bo\u017cymi wobec Izraela a post\u0119powaniem Boga z prawdziwym ko\u015bcio\u0142em. W ksi\u0105\u017cce tej od pocz\u0105tku uwa\u017camy, \u017ce dopiero w\u00f3wczas, gdy sercem pojmie si\u0119 te r\u00f3\u017cnice, b\u0119dzie si\u0119 w stanie zrozumie\u0107 i doceni\u0107 szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119, dan\u0105 ko\u015bcio\u00ad\u0142owi.<\/span><\/p>\n

Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 tych rozwa\u017ca\u0144, o charakterze raczej nau\u00adczaj\u0105cym, opisuje b\u0142ogos\u0142awion\u0105 pozycj\u0119 dzieci Bo\u017cych w aspekcie zbiorowym. Stanowi to konieczny fundament dla cz\u0119\u00ad\u015bci drugiej, bardziej ju\u017c w swej istocie praktycznej. Nie chc\u0119 przez to powiedzie\u0107, \u017ce druga cz\u0119\u015b\u0107 nie zawiera nauki. Przeciwnie. W drugiej cz\u0119\u015bci jednak przechodz\u0119 do pyta\u0144 i kwe\u00adstii praktycznych, jakie poruszy\u0142em na wst\u0119pie – spraw zwi\u0105\u00adzanych ze wsp\u00f3ln\u0105 drog\u0105 wierz\u0105cych. Obie te cz\u0119\u015bci razem maj\u0105 przedstawi\u0107 mo\u017cliwie jak najszerszy obraz z jednej stro\u00adny w\u0142a\u015bciwej istoty ko\u015bcio\u0142a, a z drugiej form przydatnych w praktycznym zgromadzeniu.<\/span><\/p>\n

Jest jeszcze pewna grupa wierz\u0105cych chrze\u015bcijan, do kt\u00f3rej chcia\u0142bym skierowa\u0107 t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119, a mianowicie dzieci Bo\u017ce, kt\u00f3re pragn\u0105 wed\u0142ug Pisma zajmowa\u0107 w\u0142a\u015bciwe dla siebie miejsce. Mieli oni mo\u017cliwo\u015b\u0107 otrzyma\u0107 nieocenione korzy\u015bci ze s\u0142u\u017cby i walki tych s\u0142ug Pa\u0144skich, kt\u00f3rzy ju\u017c przed nimi przeszli t\u0119 dro\u00adg\u0119. Dzi\u0119ki s\u0142u\u017cbie tych dawniejszych braci s\u0105 om \u201eutwierdzeni w obecnej prawdzie”<\/i> (2 Piotra 1,12). W\u0142a\u015bnie oni jednak po\u00adtrzebuj\u0105 ci\u0105g\u0142ego przypominania o \u201etych rzeczach”, chocia\u017c je zasadniczo znaj\u0105, aby przez przypominanie pobudzone zosta\u00ad\u0142y ich \u201eprawe umys\u0142y” (2 Piotra 3,1). Chocia\u017c sami nie musieli wcale walczy\u0107 o prawd\u0119 to jednak ciesz\u0105 si\u0119 wielkim \u015bwiat\u0142em dzi\u0119ki tym, kt\u00f3rzy o to walczyli. Wielu z racji urodzenia znala\u00adz\u0142o si\u0119 na tym miejscu i niekt\u00f3rzy nawet dobrze nie wiedz\u0105, dlaczego t\u0105 drog\u0105 id\u0105. Czy z racji tego, \u017ce nie musieli oni \u201ewal\u00adczy\u0107 o wiar\u0119 raz \u015bwi\u0119tym podan\u0105”<\/i> (Judy 3), nie istnieje wiel\u00adkie niebezpiecze\u0144stwo, i\u017c dobro, kt\u00f3re przysz\u0142o im mniej czy bardziej \u201esamo”, mog\u0105 znowu z lekkim sercem porzuci\u0107? \u201eZdo\u00adbywaj prawd\u0119 i nie sprzedawaj jej”<\/i> (Przypowie\u015bci 23,23) – tak m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce i jest moim serdecznym pragnieniem, \u017ceby tak im, jak i wszystkim dzieciom Bo\u017cym w urzeczywistnieniu tej rady dopom\u00f3c.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym przede wszystkim wskaza\u0107 na to, jak cudowne s\u0105 my\u015bli Bo\u017ce i jakie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa z tym si\u0119 wi\u0105\u017c\u0105, aby\u00ad\u015bmy si\u0119 nimi zajmowali i za nimi pod\u0105\u017cali. Prowadzi to do uwielbienia i do pokornego usposobienia, kt\u00f3re zachowuje ta\u00adkich braci i siostry od wywy\u017cszania si\u0119 nad innych, kt\u00f3rzy mog\u0105 nie mie\u0107 przywileju tak jasnego pouczenia przez S\u0142owo Bo\u017ce. <\/span>Prawdziwe poznanie Pana i Jego S\u0142owa czyni cz\u0142owieka pokornym.<\/span> Czy mo\u017cna si\u0119 che\u0142pi\u0107 i pyszni\u0107 czym\u015b, co si\u0119 otrzyma\u0142o jedynie z \u0142aski? Czy wtedy, gdy staniemy przed Bo\u017c\u0105 prawd\u0105, kiedy Boskie \u015bwiat\u0142o o\u015bwieci nasze \u017cycie i serca – nie odczujemy w g\u0142\u0119bi, \u017ce\u015bmy wszyscy mniej albo bardziej zawie\u00addli w tym, co poznali\u015bmy z \u0142aski jako prawdziwe? Czy wobec tego nie musimy te\u017c uzna\u0107, \u017ce Pan Jezus Chrystus nie mo\u017ce by\u0107 zado\u00adwolony, gdy w\u0142a\u015bciw\u0105 dla nas pozycj\u0119 zajmujemy jedynie w sensie zewn\u0119trznym? Czy rzeczywi\u015bcie wierzymy w to, co On powiedzia\u0142? \u201eTam Jestem po\u015brodku nich”<\/i> – jest to napraw\u00add\u0119 obietnica o ogromnej skuteczno\u015bci. Mo\u017ce On By\u0142 obecny, a my\u015bmy wcale tego nie spostrzegli? A mo\u017ce taka sama sytu\u00adacja, w jakiej si\u0119 znajdujemy, przed\u0142u\u017ca si\u0119 i nadal nie zauwa\u00ad\u017camy Jego obecno\u015bci?<\/span><\/p>\n

W zwi\u0105zku z tym narzuca mi si\u0119 jeszcze jedno pytanie: czy nie mo\u017ce zaj\u015b\u0107 takie niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce mo\u017cna si\u0119 po pro\u00adstu do tych drogocennych rzeczy<\/i> i przywilej\u00f3w poprzez d\u0142u\u00adgoletnie obcowanie z nimi przyzwyczai\u0107, i to do tego stopnia, i\u017c nie stanowi\u0105 one ju\u017c wi\u0119cej dla nas niczego szczeg\u00f3lnego? Tak wcale nie musi by\u0107, absolutnie nie! Je\u015bli jednak Bo\u017ca prawda nie ma ju\u017c wp\u0142ywu na nasze serce, poniewa\u017c dali\u015bmy miejsce innym my\u015blom, to w\u00f3wczas do tego mo\u017ce doj\u015b\u0107. I w takim przypadku zaledwie kwesti\u0105 czasu jest, kiedy utracimy \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3re B\u00f3g nam podarowa\u0142. Niech nas B\u00f3g od tego za\u00adchowa! Oby On Sam pobudzi\u0142 nasze \u201eprawe umys\u0142y”, oby tak by\u0142o w przypadku ka\u017cdego z nas. Oby te\u017c Pan pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 te skromne starania autora i otworzy\u0142 dla Siebie i dla Swojego S\u0142owa jego serce, a tak\u017ce serca wszystkich czytelnik\u00f3w, i uczy\u00adni\u0142 nas wszystkich szcz\u0119\u015bliwymi w poznaniu Tego, Kt\u00f3ry nas Umi\u0142owa\u0142 i Siebie Samego da\u0142 za nas!<\/span><\/p>\n

Oddaj\u0119 wi\u0119c to rozwa\u017canie czytelnikom z ufno\u015bci\u0105 zwr\u00f3\u00adcon\u0105 ku Bogu, dzi\u0119kuj\u0105c jednocze\u015bnie tym wszystkim, kt\u00f3rzy swoimi radami i wysi\u0142kami w\u0142o\u017conymi w jego korekt\u0119, przyczy\u00adnili si\u0119 do jego rozpowszechnienia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

ZGROMADZENIE BOGA \u017bYWEGO<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

1. Wieki<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W pierwszej cz\u0119\u015bci tego rozwa\u017cania chcia\u0142bym z Bo\u017c\u0105 pomoc\u0105 spr\u00f3\u00adbowa\u0107 w mo\u017cliwie w\u0142a\u015bciwej kolejno\u015bci i obszernej formie na\u00ad\u015bwietli\u0107 charakter, pochodzenie i przeznaczenie prawdziwego ko\u015bcio\u0142a. Na tym nast\u0119pnie oparta b\u0119dzie druga, bardziej prak\u00adtyczna jego cz\u0119\u015b\u0107. W tym celu zaczerpn\u0105\u0142em nag\u0142\u00f3wek z Pierw\u00adszego Listu do Tymoteusza, rozdzia\u0142u 3, wiersza 15. Aposto\u0142 Pawe\u0142 podaje tam pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego ten List napisa\u0142:<\/span><\/p>\n

\u201e…gdyby jednak moje przyj\u015bcie si\u0119 odwlok\u0142o, to masz wiedzie\u0107, jak nale\u017cy post\u0119powa\u0107 w domu Bo\u00ad\u017cym, kt\u00f3ry jest<\/span> <\/span>zgromadzeniem<\/span> <\/span>Boga \u017bywego, filarem i podwalin\u0105 prawdy”.<\/span><\/p>\n

To doprawdy cudowna my\u015bl: \u017bywy B\u00f3g ma na ziemi miejsce zamieszkania, dom, w kt\u00f3rym Mieszka! A dom ten, Zgromadzenie Boga \u017bywego, jest tak\u017ce i dzi\u015b filarem i podwalin\u0105 praw\u00addy. Nigdzie indziej nie mo\u017cna znale\u017a\u0107 prawdy, tylko tutaj. Nie znajdziecie prawdy w islamie ani w buddyzmie, ale jedynie w prawdziwym chrze\u015bcija\u0144stwie. Prawdziwy ko\u015bci\u00f3\u0142 nie jest jed\u00adnak prawd\u0105 – jest ni\u0105 jedynie Pan Jezus Chrystus, jest ni\u0105 S\u0142owo Bo\u017ce – a Zgromadzenie jest podpor\u0105 prawdy, ono j\u0105 w tym \u015bwiecie podtrzymuje. <\/span><\/p>\n

W naszych czasach panuje wielkie zamieszanie w tej kwestii, a zrozumienie tego, czym jest Zgromadzenie Bo\u017ce, jest bardzo nik\u0142e.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0142yszymy dzisiaj o wielu denominacjach, ugrupowaniach i \u201eko\u015bcio\u0142ach\u201d. Kt\u00f3ry z nich jest tym prawdziwym? Odpowiedzi nie powinni\u015bmy szuka\u0107 w\u015br\u00f3d ludzkich przekona\u0144 i pogl\u0105d\u00f3w; mo\u017ce j\u0105 da\u0107 tylko i wy\u0142\u0105cznie S\u0142owo Bo\u017ce. Jedynie ono bowiem jest autorytetem, na kt\u00f3rym mo\u017cemy si\u0119 oprze\u0107. Musimy jed\u00adnak tutaj odrzuci\u0107 powszechnie propagowan\u0105 koncepcj\u0119 dal\u00adszego rozwoju prawdy, czyli jej wykraczania ponad to, co m\u00f3wi Pismo \u015awi\u0119te. \u201eRozw\u00f3j” taki bowiem otworzy\u0142by na o\u015bcie\u017c wrota dla wprowadzenia do rzeczy \u015bwi\u0119tych ludzkich koncep\u00adcji, wymys\u0142\u00f3w i wyobra\u017ce\u0144. Taka prawda, kt\u00f3ra by si\u0119 mia\u0142a dopiero rozwija\u0107, nie by\u0142aby prawd\u0105 od samego pocz\u0105tku. Nie mieliby\u015bmy w\u00f3wczas niczego na czym mo\u017cna by si\u0119 oprze\u0107. O nie! B\u00f3g objawi\u0142 nam przecie\u017c w Swoim S\u0142o\u00adwie swoj\u0105 \u015bwi\u0119t\u0105 wol\u0119, nasza m\u0105dro\u015b\u0107 za\u015b i pewno\u015b\u0107 polegaj\u0105 na tym, \u017ce poddajemy si\u0119 jego S\u0142owu i pozostajemy w tym, co od pocz\u0105tku s\u0142yszeli\u015bmy (1 <\/span>Jana 2,24<\/span>).<\/span><\/p>\n

W S\u0142owie tym znajdujemy tylko JEDNO ZGROMADZENIE w b\u0142o\u00adgos\u0142awionej jedno\u015bci, we wszystkich krajach. Zgromadzenie Boga \u017bywego jest JEDYNYM ZGROMADZENIEM, czyli ko\u015bcio\u0142em, kt\u00f3ry B\u00f3g uznaje i do kt\u00f3rego nale\u017cy ka\u017cdy wierz\u0105cy w Pana Jezusa Chry\u00adstusa.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Co to znaczy \u201ezgromadzenie”?<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce teraz kto\u015b zapyta\u0107, dlaczego u\u017cywam okre\u015blenia \u201ezgro\u00admadzenie\u201d, a nie \u201eko\u015bci\u00f3\u0142” czy te\u017c \u201egmina”, lub \u201ezb\u00f3r\u201d. Ot\u00f3\u017c \u201ezgromadze\u00adnie” jest najlepszym t\u0142umaczeniem greckiego s\u0142owa ekklesia.<\/i> S\u0142owo to sk\u0142ada si\u0119 z greckiego przyimka ek,<\/i> kt\u00f3ry znaczy \u201ez czego\u015b” oraz z czasownika kaleo,<\/i> przet\u0142umaczone\u00adgo jako \u201ewo\u0142anie”; tak wi\u0119c ekklesia<\/i> znaczy dos\u0142ownie \u201ewy\u00adwo\u0142ana”.<\/span><\/p>\n

Dawniej s\u0142owem ekklesia<\/i> Grecy okre\u015blali liczne grono oby\u00adwateli, kt\u00f3rzy zgromadzali si\u0119 w celu przedyskutowania spraw publicznych. Znajdziemy na to dwa interesuj\u0105ce przyk\u0142ady w Dziejach Apostolskich 19,39: \u201eJe\u017celi za\u015b chodzi o co\u015b wi\u0119cej, zostanie to za\u0142atwione na prawomocnym zgromadzeniu” –<\/i> m\u00f3wi pisarz miejski. A w wierszu 40: \u201eTo powiedziawszy, rozwi\u0105za\u0142 zgromadzenie”.<\/i> W Nowym Testamencie s\u0142owem \u201ezgromadzenie” okre\u015bla si\u0119 przewa\u017cnie wierz\u0105cych chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy zostali \u201ewywo\u0142ani” ze \u015bwiata, a kt\u00f3rzy teraz zgod\u00adnie z my\u015bl\u0105 i wol\u0105 Boga s\u0105 skupieni wok\u00f3\u0142 Chrystusa Pana – czyli \u201ezgromadzeni”. Zgromadzania si\u0119 wok\u00f3\u0142 jednej osoby nie na\u00adzywano s\u0142owami \u201eko\u015bci\u00f3\u0142” ani \u201egmina”. Na to w\u0142a\u015bnie znacze\u00adnie pragn\u0105\u0142 widocznie wskaza\u0107 Duch Bo\u017cy, skoro u\u017cywa On tu s\u0142owa ekklesia.<\/i> Ponadto s\u0142owo \u201eko\u015bci\u00f3\u0142” oparte jest na grec\u00adkim s\u0142owie kyriake,<\/i> kt\u00f3re oznacza\u0142o w mowie potocznej wcze\u00adsnych chrze\u015bcijan \u201edzie\u0144 Pa\u0144ski”. Tym samym okazuje si\u0119 ono nieadekwatne dla okre\u015blenia zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

W Nowym Testamencie znajdujemy trojakie u\u017cycie s\u0142owa ekklesia,<\/i> a okre\u015bla ono:<\/span><\/p>\n

1) og\u00f3lne zgromadzenie;<\/span><\/p>\n

2) Zgromadzenie Izraela w Starym Testamencie;<\/span><\/p>\n

3) Zgromadzenie Boga \u017bywego (na przyk\u0142ad 1 Koryntian 10,32); wyra\u017cenie to jest najcz\u0119\u015bciej u\u017cywane w tym w\u0142a\u015bnie znaczeniu.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Czym Zgromadzenie nie jest<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Spotykamy si\u0119 tak\u017ce z b\u0142\u0119dnymi pogl\u0105dami, \u017ce Zgromadzenie nowotestamentowe jest dalszym ci\u0105giem Izraela Starego Testa\u00admentu; \u017ce jest ono niejako duchowym Izraelem i \u017ce post\u0119powa\u00adnie Bo\u017ce w Starym i w Nowym Testamencie jest zasadniczo ta\u00adkie samo. Cz\u0119sto uwa\u017ca si\u0119, \u017ce to, co dotyczy \u017cydostwa w Starym Testamencie, r\u00f3wnie\u017c obecnie jest t\u0105 sam\u0105 miar\u0105, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g odnosi do chrze\u015bcija\u0144stwa. Dla wielu za\u015b Zgromadzenie (ko\u00ad\u015bci\u00f3\u0142) jest po prostu sum\u0105 wierz\u0105cych wszystkich czas\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Tymczasem dla zrozumienia poruszonego tu zagadnienia bardzo wa\u017cne jest, by nale\u017cycie poj\u0105\u0107 znaczne r\u00f3\u017cnice, a na\u00adwet przeciwie\u0144stwa, zachodz\u0105ce pomi\u0119dzy tym, co si\u0119 tyczy post\u0119powania Boga i Bo\u017cych dr\u00f3g w Starym Testamencie, a tym, czego On dokonuje dzisiaj ku uwielbieniu swego Syna, jak r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce Izrael to nie zgromadzenie, a Zgromadzenie to nie Izrael.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

To, co by\u0142o prawd\u0105 ju\u017c w Starym Testamencie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zanim przejdziemy do r\u00f3\u017cnic pomi\u0119dzy drogami Bo\u017cymi w Starym i Nowym Testamencie, chcemy podkre\u015bli\u0107 to, \u017ce za\u00adwsze istnia\u0142y rzeczy, kt\u00f3re s\u0105 prawd\u0105 ponadczasow\u0105 i kt\u00f3re s\u0105 na zawsze wa\u017cne. Tak samo jak B\u00f3g zawsze by\u0142 i jest Jedy\u00adnym Bogiem, absolutnie Jedynym prawdziwym Bogiem, tak te\u017c zawsze istnieli ludzie, kt\u00f3rzy dzi\u0119ki Jego \u0142asce wierzyli, ufa\u00adj\u0105c Jego S\u0142owu, a kt\u00f3rych On mi\u0142owa\u0142. B\u00f3g to, czego dokony\u00adwa\u0142 ju\u017c w Starym Testamencie, czyni\u0142 przez Ducha \u015awi\u0119tego. Dzisiaj jest identycznie. Dalej, istniej\u0105 jeszcze moralne zasady rz\u0105d\u00f3w Boga, to znaczy jego post\u0119powanie z lud\u017ami – stano\u00adwi\u0105 one wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Starego Testamentu: te by\u0142y i s\u0105 zawsze takie same. Znamy na przyk\u0142ad \u017cycie starotestamentowych patriarch\u00f3w i wierz\u0105cych, jakie prowadzili oni przed obliczem Boga – i jest to dla nas wa\u017cnym pouczeniem, jak mamy za\u00adchowywa\u0107 si\u0119 w praktycznym \u017cyciu. Czytamy ju\u017c w bodaj naj\u00adstarszej ksi\u0119dze \u015awi\u0119tej Biblii, w Ksi\u0119dze Joba, wypowied\u017a pe\u0142n\u0105 pociechy, a wa\u017cn\u0105 jeszcze dzisiaj, dotycz\u0105c\u0105 Bo\u017cego post\u0119po\u00adwania wobec wierz\u0105cych: \u201eOn nie odwraca swoich oczu od sprawiedliwego”<\/i> (Joba 36,7). Ju\u017c w Starym Testamencie B\u00f3g dobrowolnie da\u0142 obietnice, na kt\u00f3rych zawsze opiera si\u0119 wia\u00adra: r\u00f3wnie\u017c Nowy Testament zawiera drogie obietnice, cho\u0107 ich charakter mo\u017ce by\u0107 inny.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Siedem wiek\u00f3w<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co si\u0119 tyczy dr\u00f3g Bo\u017cego post\u0119powania wobec cz\u0142owieka w r\u00f3\u017cnych czasach, czyli na przestrzeni historii zbawienia, do\u00adstrzegamy tu znaczne r\u00f3\u017cnice. W Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym znajduje si\u0119 \u0142\u0105cznie siedem wiek\u00f3w Bo\u017cego zarz\u0105dzania. Przez okre\u015ble\u00adnie \u201ewiek” mamy na my\u015bli kolejno po sobie nast\u0119puj\u0105ce okre\u00adsy historii zbawienia – r\u00f3\u017cne pod wzgl\u0119dem sposobu post\u0119po\u00adwania Boga wzgl\u0119dem cz\u0142owieka. Ka\u017cdy z tych wiek\u00f3w nosi inny charakter i wszystkie one gdy si\u0119 ko\u0144cz\u0105 przemijaj\u0105 bezpowrotnie. Do tej pory min\u0119\u0142o pi\u0119\u0107 z nich, teraz \u017cyjemy w sz\u00f3stym, a po nim nast\u0105pi si\u00f3dmy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek niewinno\u015bci<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pierwszy z tych wiek\u00f3w to czas niewinno\u015bci, kiedy pierwsza para ludzi radowa\u0142a si\u0119 ziemskim rajem Bo\u017cym, ogrodem Eden, nie maj\u0105c \u015bwiadomo\u015bci dobra i z\u0142a. Mo\u017cemy przyj\u0105\u0107, \u017ce okres ten nie trwa\u0142 d\u0142ugo, bowiem wskutek wkroczenia grze\u00adchu nast\u0105pi\u0142 jego nag\u0142y koniec. Tak wi\u0119c ju\u017c pierwszy wiek B\u00f3g musia\u0142 zako\u0144czy\u0107 s\u0105dem: \u201eI<\/i> wygna\u0142 cz\u0142owieka, a na wsch\u00f3d od ogrodu Eden umie\u015bci\u0142 cheruby i p\u0142omienisty miecz wiruj\u0105cy, aby strzeg\u0142y drogi do drzewa \u017cycia” <\/i>(1 Moj\u017cesza 3,24).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek sumienia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Drugi wiek to wiek sumienia; trwa\u0142 on od upadku Adama w grzech a\u017c do Noego i obejmowa\u0142 wed\u0142ug oblicze\u0144 Biblijnych czas oko\u0142o 1656 lat. B\u00f3g nie poda\u0142 wtedy jeszcze zarz\u0105dze\u0144 dotycz\u0105cych wsp\u00f3\u0142\u017cycia ludzi mi\u0119dzy sob\u0105 ani nie uregulowa\u0142 ich stosunku do Niego Samego. Przez upadek w grzech jednak cz\u0142owiek otrzyma\u0142 w opatrzno\u015bci Bo\u017cej sumienie, \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, co jest z\u0142e, a co dobre, jak to wyra\u017ca B\u00f3g: \u201esta\u0142 si\u0119 taki jak My; zna dobro i z\u0142o”<\/i> (1 Moj\u017cesza. 3,22). Opr\u00f3cz objawienia, kt\u00f3re B\u00f3g da\u0142 o Sobie Samym w stworzeniu oraz w Swoim po\u00adst\u0119powaniu wzgl\u0119dem pierwszego cz\u0142owieka, sumienie mia\u0142o by\u0107 na d\u0142ugi czas jedynym w swoim rodzaju wyznacznikiem czynienia lub te\u017c nie czynienia czego\u015b. Wiek ten zako\u0144czy\u0142 si\u0119 Bo\u017cym s\u0105dem: B\u00f3g sprowadzi\u0142 na \u015bwiat bezbo\u017cnych ludzi po\u00adtop (1 Moj\u017cesza 7,11-23; 2 Piotra 2,5).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek rz\u0105d\u00f3w<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Trzeci wiek, czas rz\u0105d\u00f3w charakteryzuje si\u0119 tym, \u017ce B\u00f3g da\u0142 cz\u0142owiekowi – Noemu – miecz, w\u0142adz\u0119, aby utrzymywa\u0142 na zie\u00admi w\u0142a\u015bciwe obyczaje i porz\u0105dek, (1 Moj\u017cesza 9,3-7). Okres ten rozci\u0105ga si\u0119 od Noego do Abrahama i trwa oko\u0142o 452 lata. Aby po\u0142o\u017cy\u0107 kres ludzkim gwa\u0142tom, B\u00f3g ustanowi\u0142 w pewnym sen\u00adsie rz\u0105dy, kt\u00f3re dotychczas sprawowa\u0142 wy\u0142\u0105cznie On sam, a kt\u00f3re teraz z\u0142o\u017cy\u0142 w r\u0119ce ludzi, i nakaza\u0142: \u201eKto przelewa krew cz\u0142owieka, tego krew przez cz\u0142owieka b\u0119dzie przelana, bo na obraz Bo\u017cy uczyni\u0142 cz\u0142owieka\u201d <\/i>(1 Moj\u017cesza 9,6). Na ko\u0144cu tego wieku nast\u0105pi\u0142 s\u0105d Bo\u017cy: B\u00f3g pomiesza\u0142 jeden j\u0119zyk, kt\u00f3\u00adrego dot\u0105d u\u017cywali wszyscy ludzie (1 Moj\u017cesza. 11,5-9).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek obietnic<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W czwartym wieku, w czasie od Abrahama do Moj\u017cesza, znaj\u00addujemy obietnic\u0119 dan\u0105 przez Boga Abrahamowi, \u017ce Uczyni z niego wielki nar\u00f3d: \u201eI<\/i> b\u0119d\u0119 b\u0142ogos\u0142awi\u0142 b\u0142ogos\u0142awi\u0105cym to\u00adbie, a przeklinaj\u0105cych ci\u0119 przeklina\u0107 b\u0119d\u0119; i b\u0119d\u0105 w tobie b\u0142ogos\u0142awione wszystkie plemiona ziemi”<\/i> (1 Moj\u017cesza 12,3). Nast\u0119pnie B\u00f3g obieca\u0142 Abrahamowi syna, kt\u00f3rego ten otrzyma\u0142 w wieku stu lat (Rzymian 4,19-21), a kt\u00f3ry by\u0142 tak\u017ce obrazem Kogo\u015b wi\u0119kszego, Chrystusa Jezusa Pana. W \u015bwietle tych Bo\u017cych obietnic up\u0142yn\u0119\u00ad\u0142o od tego czasu 505 lat s\u0105du, kiedy to lud izraelski uciskany by\u0142 przez faraona w Egipcie (2 Moj\u017cesza 1,8-16).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek zakonu<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pi\u0105ty wiek to wiek zakonu, obejmuj\u0105cy czas od Moj\u017cesza do Chrystusa Pana. Jest to okres oko\u0142o 1420 lat. Wiek ten zajmuje w pouczeniach starotestamentowych najwi\u0119cej miejsca i ma nad\u00adzwyczajne znaczenie. Zakon, nadany ziemskiemu ludowi Bo\u00ad\u017cemu – Izraelowi, rozprzestrzenia\u0142 jasne \u015bwiat\u0142o co do my\u015bli i istoty Boga. Zawiera te\u017c niezwykle trafne obrazy Pana Jezusa Chrystusa i Jego dzie\u0142a (chodzi tu zw\u0142aszcza o Bo\u017ce zarz\u0105dzenia w kwe\u00adstii sk\u0142adania ofiar oraz o budow\u0119 namiotu zgromadzenia). W innej perspektywie by\u0142o to zapewne jarzmo, jak m\u00f3wi\u0142 Piotr, \u201ekt\u00f3rego ani ojcowie nasi, ani my nie mogli\u015bmy unie\u015b\u0107” <\/i>(Dzieje Ap. 15,10). Zakon by\u0142 przewodnikiem {\u201ewychowawc\u0105”) <\/i>do Chrystusa (Galacjan 3,24); On sam urodzi\u0142 si\u0119 jeszcze – co za \u0142aska! – \u201epod zakonem”<\/i> (Galacjan 4,4). Tak\u017ce na ko\u0144cu tej epoki nast\u0105pi\u0142 s\u0105d, kt\u00f3ry dotyczy\u0142 narodu izraelskiego jako ca\u0142o\u015bci. B\u00f3g podda\u0142 dziesi\u0119\u0107 pokole\u0144 Izraela niewoli asyryjskiej (2 Kr\u00f3lewska 17,1-6), a jaki\u015b czas potem pozosta\u0142e dwa pokolenia – niewoli babilo\u0144skiej (2 Kr\u00f3lewska 25,1-11). Jest to s\u0105d, kt\u00f3ry trwa a\u017c do dzi\u015b. Na koniec za\u015b sprowadzi\u0142 B\u00f3g 70 lat po Chrystusie Panu s\u0105d nad systemem \u017cydowskim przez zburzenie Jerozolimy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wiek \u0142aski<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Obecny za\u015b czas jako sz\u00f3sty wiek, wiek, w kt\u00f3rym \u017cyjemy, jest czasem \u0142aski. Rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 on od dnia Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy (Dzieje Ap. 2), a zako\u0144czenie swoje znajdzie w chwili pochwycenia zgromadzenia (1 Tesaloniczan 4,15-17). Gdy patrzymy na histori\u0119 zba\u00adwienia, wiek ten jest okresem najwa\u017cniejszym najwznio\u015blej\u00adszym w drogach Bo\u017cego post\u0119powania wzgl\u0119dem cz\u0142owieka. Jest to czas<\/b> ko\u015bcio\u0142a na ziemi; czas, w kt\u00f3rym B\u00f3g powo\u0142uje z tego \u015bwiata grzesznik\u00f3w, by wprowadzi\u0107 ich do cudownej swej \u015bwiat\u0142o\u015bci. Patrz\u0105c z perspektywy historycznej, r\u00f3wnie\u017c ten wiek, okres chrze\u015bcija\u0144stwa, zako\u0144czony b\u0119dzie najwa\u017cniej\u00adszym s\u0105dem: Pan Jezus dokona os\u0105du nominalnych chrze\u015bci\u00adjan, zsy\u0142aj\u0105c na nich skuteczn\u0105 moc b\u0142\u0119du, \u201eaby wierzyli k\u0142amstwu, aby zostali os\u0105dzeni ci, kt\u00f3rzy nie uwierzyli prawdzie”<\/i> (2 Tesaloniczan 2,7-12).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wiek tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Si\u00f3dmym i ostatnim wiekiem b\u0119dzie tysi\u0105cletnie kr\u00f3lestwo, rozpoczynaj\u0105ce si\u0119 ukazaniem si\u0119 Pana w mocy i chwale (Objawienie 11,15-18), a ko\u0144cz\u0105ce si\u0119 wielkim bia\u0142ym tronem (Objawienie 20,10-15), przed kt\u00f3rym wszyscy umarli, kt\u00f3rzy kiedy\u015b, za \u017cycia na ziemi, nie przyj\u0119li Chrystusa w wierze, zostan\u0105 os\u0105dzeni i wrzuceni do jeziora ognistego.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Do\u015bwiadczanie cz\u0142owieka<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Zauwa\u017cyli\u015bmy zapewne podczas przegl\u0105du tych siedmiu wie\u00adk\u00f3w, \u017ce ka\u017cdy z nich zako\u0144czy\u0142 si\u0119 s\u0105dem. Jak do tego do\u00adsz\u0142o? Co jest powodem tak powa\u017cnego post\u0119powania Boga? Czy\u017cby B\u00f3g mia\u0142 upodobanie w s\u0105dzeniu? O nie, On nie jest skory do gniewu, lecz wielki w dobroci i mi\u0142osierdziu. Odpo\u00adwiedzi szuka\u0107 raczej nale\u017cy w tym, \u017ce B\u00f3g w swoim post\u0119po\u00adwaniu z cz\u0142owiekiem w r\u00f3\u017cnych wiekach nak\u0142ada\u0142 na niego zawsze pewn\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 i poddawa\u0142 go r\u00f3\u017cnorodnym pr\u00f3bom, je\u015bli tak mo\u017cna powiedzie\u0107. Chcia\u0142 znale\u017a\u0107 u cz\u0142owie\u00adka co\u015b dobrego, bo przecie\u017c On sam uczyni\u0142 go jako stworzenie \u201ebardzo dobre” (1 Moj\u017cesza 1,31). Jaki by\u0142 jednak wynik ta\u00adkiego do\u015bwiadczania go?<\/span><\/p>\n

Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry cieszy\u0142 si\u0119 najszcz\u0119\u015bliwszymi warunkami, jakie panowa\u0142y w\u00f3wczas w raju, jeszcze w stanie niewinno\u00ad\u015bci otrzyma\u0142 odpowiedzialno\u015b\u0107, by nie je\u015b\u0107 z drzewa pozna\u00adnia dobra i z\u0142a (1 Moj\u017cesza 2,16-17). Sta\u0142 si\u0119 jednak niepos\u0142usz\u00adny, nie zaufa\u0142 Bogu, uwierzy\u0142 natomiast w\u0119\u017cowi i popad\u0142 w grzech (1 Moj\u017cesza 3,6). W czasie gdy panowa\u0142o jedynie sumie\u00adnie, a cz\u0142owiek by\u0142 odpowiedzialny, by \u201eczyni\u0107 dobrze” (1 Moj\u017cesza 4,3-7), dokonane zosta\u0142o pierwsze morderstwo: brat zabi\u0142 brata. B\u00f3g musia\u0142 patrze\u0107, jak wielka jest z\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142o\u00adwieka na ziemi, a wszystkie my\u015bli jego serca ustawicznie z\u0142e, przez ca\u0142y dzie\u0144 (1 Moj\u017cesza 6,5).<\/span><\/p>\n

Kiedy B\u00f3g w okresie rz\u0105d\u00f3w cz\u0142owieka powierzy\u0142 Noemu miecz, i on zawi\u00f3d\u0142; Noe nie potrafi\u0142 zapanowa\u0107 nawet nad samym sob\u0105 (1 Moj\u017cesza 9,21). W tym r\u00f3wnie\u017c czasie dosz\u0142o do tego, \u017ce ludzie w swej wynios\u0142o\u015bci zbuntowali si\u0119 przeciw Bogu i chcieli zbudowa\u0107 sobie miasto z wie\u017c\u0105, kt\u00f3rej szczyt mia\u0142 si\u0119\u00adga\u0107 a\u017c do nieba, i chcieli nada\u0107 sobie imi\u0119 (1 Moj\u017cesza 11,4).<\/span><\/p>\n

Kiedy B\u00f3g obra\u0142 sobie ziemski lud w Abrahamie, nada\u0142 mu przez Moj\u017cesza zakon z odpowiedzialno\u015bci\u0105 dla tego naro\u00addu, by pilnie s\u0142ucha\u0142 jego g\u0142osu i zachowywa\u0142 jego przymie\u00adrze (2 Moj\u017cesza 19,5). Nada\u0142 Izraelitom szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119, na kt\u00f3rej mieli oni zewn\u0119trzne przywileje, i oddzieli\u0142 ich od obrzydliwo\u015bci pozosta\u0142ych narod\u00f3w poprzez r\u00f3\u017cne instytu\u00adcje, zwyczaje, zarz\u0105dzenia i s\u0142u\u017cb\u0119 dla siebie. Oddzieli\u0142 ich poprzez sw\u00f3j \u015bwi\u0119ty zakon, chocia\u017c nar\u00f3d ten w wi\u0119kszo\u015bci by\u0142 tak samo z\u0142y, jak i inne narody. Oddzieli\u0142 ich w ten spo\u00ads\u00f3b, \u017ce dla \u017byda by\u0142o grzechem mie\u0107 jak\u0105kolwiek spo\u0142ecz\u00adno\u015b\u0107 z poganami. Przypomnijmy w tym miejscu, jak wiele tru\u00addu Pan sobie zada\u0142, \u017ceby przekona\u0107 Piotra, by poszed\u0142 do Cezarei do Korneliusza, poga\u0144skiego setnika; i to r\u00f3wnie\u017c uczyni\u0142 Pan w \u0142asce (Dzieje Ap. 10).<\/span><\/p>\n

Lud izraelski jednak z\u0142ama\u0142 dopiero co zarz\u0105dzony zakon, skazi\u0142 si\u0119 przed Bogiem, swoim Bogiem (2 Kr\u00f3lewska 17,7-20). Od\u00adwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 od Boga, a zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do ba\u0142wan\u00f3w, dowodz\u0105c tym samym przed \u015bwiatem, \u017ce cho\u0107by jaki\u015b nar\u00f3d korzysta\u0142 z naj\u00adwy\u017cszych nawet przywilej\u00f3w i kierowa\u0142a nim wielka Boska m\u0105dro\u015b\u0107, wynikiem tego b\u0119dzie jeszcze wi\u0119ksza wrogo\u015b\u0107 tych ludzi przeciwko Bogu.<\/span><\/p>\n

Ukoronowaniem Bo\u017cych dzia\u0142a\u0144 w do\u015bwiadczaniu cz\u0142owieka by\u0142o zes\u0142anie Przeze\u0144 na ten \u015bwiat grzechu i \u015bmierci swego umi\u0142owanego Syna. W Ewangelii Marka 12,6 czytamy przeszywaj\u0105ce s\u0142owa: \u201eMia\u0142 jeszcze Jednego, Syna umi\u0142o\u00adwanego; pos\u0142a\u0142 Go do nich na ko\u0144cu”. Pan Jezus Chrystus znalaz\u0142 si\u0119 w\u015br\u00f3d grzechu i \u015bmierci, uosabiaj\u0105c doskona\u0142o\u015b\u0107, mi\u0142o\u015b\u0107 i dobro\u0107 Bo\u017c\u0105. \u201eBoga nikt nigdy nie widzia\u0142, On, Jedyny Syn, kt\u00f3ry jest w \u0142onie Ojca, objawi\u0142 Go (<\/span>Jana 1,18<\/span>; gr.). <\/span><\/p>\n

Przyj\u015bcie Chrystusa wywiod\u0142o na \u015bwiat\u0142o okropn\u0105 prawd\u0119: cz\u0142owiek jest nie tylko zepsuty i pod\u0105\u017ca za sw\u00f3j \u0105 w\u0142asn\u0105 wol\u0105, lecz jest wrogiem Boga i nienawidzi doskona\u0142ej Bo\u017cej dobro\u00adci, objawionej w Nim – w tym cz\u0142owieku z nieba. Jak wzrusza\u00adj\u0105ce i powa\u017cne s\u0105 s\u0142owa Pana: \u201eGdybym w\u015br\u00f3d nich nie pe\u0142ni\u0142 uczynk\u00f3w, kt\u00f3rych nikt inny nie czyni\u0142, nie mieliby grzechu, lecz teraz i widzieli, i znienawidzili zar\u00f3wno Mnie, jak i Ojca mego (<\/span>Jana 15,24<\/span>). Przez odrzucenie Pana Jezusa Chrystusa wysz\u0142a na jaw zupe\u0142na ruina cz\u0142owieka, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 odpowiedzialno\u015b\u0107. Cz\u0142owiek nie tylko \u017ce mi\u0142uje grzech, lecz r\u00f3wnie\u017c nienawi\u00addzi Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci.<\/i><\/b><\/span><\/p>\n

Czy wobec tego taki rozw\u00f3j rzeczy zaskoczy\u0142 Boga, czy by\u0142o to dla Niego niespodziank\u0105? Nie! Albowiem przez dzie\u0142o Pana Jezusa Chrystusa, Jego umi\u0142owanego Syna, na krzy\u017cu Golgoty, B\u00f3g zo\u00adsta\u0142 w doskona\u0142y spos\u00f3b uwielbiony, tak\u017ce je\u015bli chodzi o kwe\u00adsti\u0119 grzechu. Teraz ofiarowuje On cz\u0142owiekowi swoj\u0105 nieogra\u00adniczon\u0105 \u0142ask\u0119. \u017bydzi utracili wprawdzie na obecny czas swe uprzywilejowane miejsce, poniewa\u017c ukrzy\u017cowali Pana Jezusa – Chrystusa Bo\u017cego, swojego Mesjasza, i zostali wygnani z w\u0142asnego kra\u00adju oraz rozproszeni pomi\u0119dzy wszystkie narody ziemi. Cho\u0107 jednak B\u00f3g odstawi\u0142 Izraela na bok, otworzy\u0142 drog\u0119 narodom, by mog\u0142y one przej\u015b\u0107 z ciemno\u015bci do jego cudownej \u015bwiat\u0142o\u00ad\u015bci. Przed blisko dwoma tysi\u0105cami lat zapocz\u0105tkowa\u0142 On wiek swojej \u0142aski. W Bo\u017cych drogach post\u0119powania wobec ziemi, krzy\u017c i zmartwychwstanie Pana Jezusa Chrystusa stanowi\u0105 prawdziwie punkt zwrotny Na podstawie dokonanego przez Chrystusa Pana dzie\u0142a przeb\u0142agania, B\u00f3g nie szuka i nie \u017c\u0105da ju\u017c od cz\u0142owieka niczego, lecz daje wszystko Sam (<\/span>Jana 3,16<\/span>; 4,10).<\/span><\/p>\n

Od czasu ofiary z\u0142o\u017conej na krzy\u017cu Golgoty B\u00f3g nie poddaje ju\u017c cz\u0142owieka pr\u00f3bie, poniewa\u017c szczytowy punkt Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci by\u0142 jednocze\u015bnie punktem szczytowym ludzkiej z\u0142o\u015bci. Cz\u0142owiek nie mo\u017ce ju\u017c bardziej wykaza\u0107, kim jest, ponad to, co pokaza\u0142 przez ukrzy\u00ad\u017cowanie Pana Jezusa Chrystusa. Dlaczego by B\u00f3g mia\u0142 go jesz\u00adcze do\u015bwiadcza\u0107 czy pr\u00f3bowa\u0107? Oczywi\u015bcie, nie ulega w\u0105tpli\u00adwo\u015bci, \u017ce cz\u0142owiek jest odpowiedzialny tak\u017ce w obecnym czasie \u0142aski – odpowiedzialny za swoje post\u0119powanie. Jasne jest tak\u017ce, czy zgodnie z Bo\u017cym zamys\u0142em b\u0119dzie za to odpo\u00adwiada\u0142, czy te\u017c nie. Chrze\u015bcija\u0144stwo zepsu\u0142o si\u0119, podobnie jak przedtem judaizm (1 Tymoteusza 4,1-3), i Pan Jezus Chrystus wypluje ten sys\u00adtem ze swoich ust – system, kt\u00f3ry jedynie ma nazw\u0119 od Jego Imienia (Objawienie 3,16).<\/span><\/p>\n

Wyszli\u015bmy wi\u0119c, jak wida\u0107, daleko naprz\u00f3d w tych rozwa\u00ad\u017caniach, dotycz\u0105cych poddania cz\u0142owieka pr\u00f3bom w tych ro\u017c\u00adnych wiekach. Chcemy teraz pozostawi\u0107 lini\u0119 odpowie\u00addzialno\u015bci cz\u0142owieka, a skierowa\u0107 si\u0119 ku temu, co B\u00f3g czyni w obecnym czasie, gdy ju\u017c udowodni\u0142 ruin\u0119 cz\u0142owieka. Musz\u0119 jednak raz jeszcze om\u00f3wi\u0107 tu znaczenie krzy\u017ca w spojrzeniu na Bo\u017ce drogi, kt\u00f3re dotycz\u0105 ziemi.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Krzy\u017c Chrystusowy w dwojakim znaczeniu<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201cAle teraz wy, kt\u00f3rzy niegdy\u015b byli\u015bcie dalecy, stali\u00ad\u015bcie si\u0119 w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chry\u00adstusow\u0105. Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawi\u0142, \u017ce z dwojga jedno\u015b\u0107 powsta\u0142a, i zburzy\u0142, w ciele Swoim stoj\u0105c\u0105 po\u015brodku przegrod\u0119 z muru nieprzyja\u017ani. On zni\u00f3s\u0142 zakon przykaza\u0144 i przepis\u00f3w, aby czyni\u0105c pok\u00f3j, stworzy\u0107 w Sobie Samym z dw\u00f3ch JEDNEGO<\/b> nowego cz\u0142owieka i pojedna\u0107 obydw\u00f3ch z Bogiem w JEDNYM<\/b> ciele przez krzy\u017c, zniweczywszy na nim nieprzyja\u017a\u0144”<\/span> (Efezjan 2,13-16).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

We fragmencie tym przedstawiony jest szczeg\u00f3lny aspekt krzy\u00ad\u017ca Chrystusowego. Krzy\u017c jako podstaw\u0119 osobistego zbawie\u00adnia i pokoju duszy z Bogiem, og\u00f3lnie rzecz bior\u0105c, rozumiej\u0105 i doceniaj\u0105 lepiej czy gorzej wszyscy prawdziwi chrze\u015bcijanie – inaczej przecie\u017c nie byliby prawdziwymi chrze\u015bcijanami. Zrozumienie to mo\u017ce wprawdzie by\u0107 niekiedy w\u0105tle, a docenienie krwi Chrystusa Pana s\u0142abe; zasadnicze wszak znaczenie dzie\u00ad\u0142a Chrystusowego dla osobistych potrzeb grzesznika przed Bogiem uznaj\u0105 wszyscy prawdziwi wierz\u0105cy.<\/span><\/p>\n

Na og\u00f3\u0142 jednak ma\u0142o znana jest warto\u015b\u0107, jak\u0105 krew Chrys\u00adtusa ma w my\u015blach Bo\u017cych. B\u00f3g zajmowa\u0142 si\u0119 dot\u0105d jedynie swoim ziemskim ludem izraelskim (Rzymian 9,4-5). Poganie za\u015b, w sensie zbiorowym, znajdowali si\u0119 na zewn\u0105trz tego, co czy\u00adni\u0142 B\u00f3g. Nie byli oni brani pod uwag\u0119, tak jakby dla Boga nie istnieli. By\u0142o to posuni\u0119te do tego stopnia, \u017ce Pan Jezus Chrystus za czasu swego \u017cycia na ziemi przekaza\u0142 swym uczniom, aby nie szli na drogi pogan (Mateusza 10,5). On sam pos\u0142any by\u0142 tylko do owiec z domu Izraela (Mateusza 15,24), i tam te\u017c wys\u0142a\u0142 uczni\u00f3w. Przyczyn\u0105 tego nie by\u0142 brak mi\u0142o\u015bci ani niedocenianie wiary, jak\u0105 znalaz\u0142 On chocia\u017cby u poga\u0144skiego setnika (Mateusza 8,10), ale to, \u017ce istnia\u0142 jeszcze zakon, kt\u00f3ry w powy\u017cszym fragmen\u00adcie nazwany jest \u201cprzegrod\u0105 z muru nieprzyja\u017ani”.<\/i><\/span><\/p>\n

B\u00f3g zwraca si\u0119 do wierz\u0105cych spo\u015br\u00f3d pogan w Li\u015bcie do Efezjan 2. Jaki obraz, ich dotycz\u0105cy, przedstawia w wierszach 12 i 13? Byli oni przecie\u017c niegdy\u015b bez Chrystusa, obcy prawom izraelskim, obcy przymierzom zawieraj\u0105cym obietnice, bez nadziei i bez Boga na \u015bwiecie.<\/span><\/p>\n

Jest to wy\u0142\u0105cznie Bo\u017ca \u0142aska, \u017ce tak oni, jak i my, b\u0119d\u0105c \u201cda\u00adlekimi”, stali\u015bmy si\u0119 teraz przez krew Chrystusow\u0105 bliscy. Nie tylko jednak tych dalekich B\u00f3g przywi\u00f3d\u0142 do blisko\u015bci, dzi\u0119ki czemu maj\u0105 przez Ducha przyst\u0119p do niego, lecz widzimy te\u017c, \u017ce Pan Jezus Chrystus – na podstawie Swego krzy\u017ca – stwarza co\u015b zu\u00adpe\u0142nie nowego (w. 15). Tworzy On teraz z \u017byd\u00f3w i pogan niebia\u0144ski lud, stwarza z tych dawniej wrogo wzgl\u0119dem siebie nastawionych ludzi jednego, nowego cz\u0142owieka. Zwr\u00f3\u0107my jed\u00adnak uwag\u0119: wierz\u0105cy spomi\u0119dzy narod\u00f3w nie zostaj\u0105 podnie\u00adsieni do wysoko\u015bci przywilej\u00f3w Izraela, to znaczy nie s\u0105 uczy\u00adnieni \u017bydami. Cho\u0107 i to by\u0142oby ju\u017c bardzo wiele, gdyby nas, kt\u00f3rzy\u015bmy nie mieli \u017cydowskich obietnic, \u017cadnych ojc\u00f3w i \u017cad\u00adnej nadziei, przywi\u00f3d\u0142 B\u00f3g do przywilej\u00f3w ludu izraelskiego. Tymczasem Chrystus stwarza co\u015b daleko wznio\u015blejszego: za\u00adr\u00f3wno z \u017byd\u00f3w, jak i z pogan, czyli z narod\u00f3w, czyni jednego nowego cz\u0142owieka, gdzie nie ma \u017byda ani Greka (Galacjan 3,28); czyni nowego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry tu, na ziemi, jest manifestacj\u0105, odzwierciedleniem istotnych cech jego w\u0142asnego charakteru.<\/span><\/p>\n

Usun\u0105\u0142 On zakon przykaza\u0144 i postanowie\u0144, stanowi\u0105cy re\u00adgu\u0142\u0119 \u017cycia, dzi\u0119ki czemu tak \u017bydzi, jak i poganie, kt\u00f3rzy byli wzgl\u0119dem siebie dotychczas wrogo usposobieni, teraz zostali pojednani w jednym ciele z Bogiem przez krzy\u017c. Krzy\u017c usun\u0105\u0142 ca\u0142kowicie wrogo\u015b\u0107 mi\u0119dzy wierz\u0105cymi spo\u015br\u00f3d \u017byd\u00f3w i z narod\u00f3w oraz wrogo\u015b\u0107, jaka istnia\u0142a pomi\u0119dzy nimi a Bogiem. Wrogo\u015b\u0107 ta zosta\u0142a usuni\u0119ta przez krzy\u017c do tego stopnia, \u017ce obecnie wierz\u0105cy zar\u00f3wno z \u017byd\u00f3w, jak i z narod\u00f3w stanowi\u0105 jedno cia\u0142o, jeden \u017cywy organizm. Pochwalony niech b\u0119dzie Pan Jezus Chrystus, pochwalony niech b\u0119dzie B\u00f3g i Ojciec nasz za to cudowne dzie\u0142o! Teraz ju\u017c nie ma \u017byd\u00f3w i pogan (chodzi o wierz\u0105cych czasu \u0142aski), lecz jedynie Zgromadzenie Bo\u017ce (1 Koryntian 10,32). Zgromadzenie to jest niebia\u0144skim organizmem, po\u0142\u0105czonym z uwielbion\u0105 G\u0142ow\u0105, Chrystusem w niebie. Jest ono Jego cia\u0142em (Efezjan 1.23).<\/span><\/p>\n

O tej wspania\u0142ej prawdzie us\u0142yszymy jeszcze wi\u0119cej w dalszej cz\u0119\u015bci naszych rozwa\u017ca\u0144, mog\u0119 wi\u0119c teraz ograniczy\u0107 si\u0119 do wzmian\u00adki, \u017ce B\u00f3g przedstawia nas, zgromadzenie, w Nowym Testa\u00admencie pod czterema obrazami – jako cia\u0142o Chrystusa<\/span><\/a>, jako dom Bo\u017cy<\/span><\/a>, jako \u015bwiecznik<\/span><\/a> i wreszcie na koniec jako Oblubie\u00adnic\u0119 Chrystusa<\/span><\/a>. To stanowi zawarto\u015b\u0107 dalszych naszych rozwa\u017ca\u0144.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tajemnica<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy w Nowym Testamencie mowa jest o \u201ctajemnicy”, nie zna\u00adczy to, \u017ce chodzi tu o co\u015b tajemniczego lub trudnego do zrozu\u00admienia. My\u015bl dotyczy tu raczej prawdy, kt\u00f3ra w Starym Testa\u00admencie nie by\u0142a jeszcze objawiona. Prawdy, kt\u00f3ra mog\u0142a zosta\u0107 oznajmiona jedynie przez Bo\u017ce objawienie, kt\u00f3ra nast\u0119pnie – zostawszy ju\u017c objawion\u0105 – mog\u0142a by\u0107 wykonana, i kt\u00f3r\u0105 wresz\u00adcie ludzie mog\u0105 poj\u0105\u0107 tylko wiar\u0105. Wierz\u0105cym darowany jest przywilej poznania tych \u201ctajemnic” Nowego Testamentu i ich zrozumienia. Dlatego \u017ce nie s\u0105 ju\u017c tajemnicami ukrytymi, lecz objawio\u00adnymi. \u201cWam dane jest” – m\u00f3wi Pan Jezus Chrystus swoim uczniom w Ewangelii Mateusza 13 \u2013 \u201ezna\u0107 tajemnice kr\u00f3lestwa niebios, ale tym (to znaczy niewierz\u0105cym) nie jest to dane” (w. 11). Przepowiednie Starego Testamentu zawieraj\u0105 wiele drogocennych rzeczy, nie s\u0105 one jednak nazwane tajemnicami. Zapewne b\u0119dzie nam po\u00admocne, je\u015bli wymienimy w tym miejscu najwa\u017cniejsze tajemni\u00adce, objawione w Nowym Testamencie:<\/span><\/p>\n

1. Tajemnica prawdziwej pobo\u017cno\u015bci (1 Tymoteusza 3,16). \u201eB\u00f3g objawi\u0142 si\u0119 w ciele\u201d<\/span><\/p>\n

2. Tajemnica wiary (1 Tymoteusza 3,9).<\/span><\/p>\n

3. Tajemnica jedno\u015bci Jezusa Chrystusa Pana i Jego zgromadzenia (Efezjan 5,32).<\/span><\/p>\n

4. Chrystusowa tajemnica jedno\u015bci wierz\u0105cych \u017byd\u00f3w i pogan (Efezjan 3,4-6).<\/span><\/p>\n

5. Tajemnica przemienienia wierz\u0105cych przy przyj\u015bciu Pana Jezusa Chrystusa po Swoich (1 Koryntian 15,51).<\/span><\/p>\n

6. Tajemnica przywr\u00f3cenia Izraela do Pana (Rzymian 11,25).<\/span><\/p>\n

7. Tajemnica ewangelii (Efezjan 6,19).<\/span><\/p>\n

8. Tajemnica kr\u00f3lestwa Bo\u017cego (Marka 4,11; Mateusza 13,11; \u0141ukasza 8,10).<\/span><\/p>\n

9. Tajemnica siedmiu gwiazd i z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w (Objawienie 1,20).<\/span><\/p>\n

10. Tajemnica nieprawo\u015bci (2 Tesaloniczan 2,7).<\/span><\/p>\n

11. Tajemnica Babilonu, wszetecznicy (Objawienie 17,5).<\/span><\/p>\n

12. Tajemnica w\u0142\u0105czenia wszystkiego pod jedn\u0105 G\u0142ow\u0119, Chrystusa (Efezjan 1,9-10).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Prawda o Chrystusie i zgromadzeniu jest zatem tajemnic\u0105:<\/span><\/p>\n

Bo\u017cy zamiar dotycz\u0105cy Pana Jezusa Chrystusa i zgromadzenia nie by\u0142 ob\u00adjawiony w Starym Testamencie. B\u00f3g skrywa\u0142 go przed wszyst\u00adkimi czasami w swoim sercu, lecz by\u0142 on tam ukryty jako tajemnica (Efezjan 3,5-9; Rzymian 16,25-26; Kolosan 1,26). Ta \u201ctajemnica Chrystusowa”<\/i> nie zosta\u0142a oznajmiona innym pokoleniom ludzkim, to znaczy ludziom poprzednich czas\u00f3w, o czym m\u00f3wi aposto\u0142 Pawe\u0142 w Efezjan 3,5, gdzie dodaje \u201ca teraz objawiona jego \u015bwi\u0119tym aposto\u0142om i prorokom w duchu” <\/i>(gr.). Kolejno\u015b\u0107 ta: \u201caposto\u0142om i prorokom”<\/i> uwidacznia, \u017ce nie chodzi tutaj o prorok\u00f3w starotestamentowych, lecz o apo\u00adsto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w Nowego Testamentu, kt\u00f3rych nauka – za\u00adwarta dzisiaj w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym – stanowi podstaw\u0119 zgromadzenia, \u201ckt\u00f3rego kamieniem w\u0119gielnym jest sam Jezus Chrystus”<\/i> (Efezjan 2,20). Trzeba tak\u017ce wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119, \u017ce aposto\u0142 w przeciwie\u0144stwie do tego, co by\u0142o przedtem oznaj\u00admione, m\u00f3wi tu o tym, co zosta\u0142o objawione \u201cteraz”.<\/i> Rzecz t\u0119 czyni jeszcze wyra\u017aniejsz\u0105 fakt, i\u017c objawienie \u201czarz\u0105dzania t\u0105 tajemnic\u0105”<\/i> powierzone zosta\u0142o wy\u0142\u0105cznie Paw\u0142owi: tylko w jego listach znajdujemy rozwini\u0119cie ukrytych dot\u0105d my\u015bli Bo\u017cego serca.<\/span><\/p>\n

Nie powinni\u015bmy wi\u0119c szuka\u0107 prawdy o zgromadzeniu Bo\u00ad\u017cym w Starym Testamencie. Je\u015bliby jednak kto\u015b to czyni\u0142, b\u0119\u00addzie to wtenczas prowadzi\u0107 do ca\u0142kiem b\u0142\u0119dnych wniosk\u00f3w i nigdy osoba taka nie zrozumie prawdziwej istoty zgroma\u00addzenia. \u017baden z m\u0119\u017c\u00f3w wiary Starego Testamentu – ani Abra\u00adham, ani Moj\u017cesz, ani Dawid, ani Izajasz – nie wiedzieli ni\u00adczego o zgromadzeniu Boga \u017bywego, dlatego te\u017c \u017caden z nich nic o nim nie m\u00f3wi\u0142, nawet obrazowo. Niestety, wiele dzieci Bo\u017cych tego nie rozumie. Zadaj\u0105 sobie trud doszukiwania si\u0119 w Starym Testamencie tego, co uwa\u017caj\u0105 za ko\u015bci\u00f3\u0142; post\u0119pu\u00adj\u0105c tak jednak, b\u0142\u0105dz\u0105 i wci\u0105\u017c mieszaj\u0105 nowotestamentowe prawdy z prawd\u0105 Starego Testamentu, wiek chrze\u015bcija\u0144ski z \u017cydowskim. Nie maj\u0105 wskutek tego nale\u017cytego wgl\u0105du w my\u00ad\u015bli Bo\u017ce i pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej popadaj\u0105 w zb\u0142\u0105dzenie. Przy\u00adk\u0142adem takiego b\u0142\u0119du jest mniemanie, jakoby drzewo oliwne w Li\u015bcie do Rzymian 11 rozdzia\u0142 mia\u0142o by\u0107 obrazem prawdziwego ko\u00ad\u015bcio\u0142a, a dzieci Bo\u017ce mog\u0142y zosta\u0107 \u201codci\u0119te”, czyli tym samym p\u00f3j\u015b\u0107 na zatracenie. Z tego powodu zrozumienie tego, i\u017c ist\u00adniej\u0105 r\u00f3\u017cne wieki<\/span><\/a>, jest nadzwyczaj istotne. Oczywi\u015bcie, ca\u0142kiem inn\u0105 rzecz\u0105 jest to, \u017ce dzisiaj spogl\u0105daj\u0105c wstecz na Stary Tes\u00adtament, znajdujemy tam wzory, czyli obrazy i cienie dotycz\u0105\u00adce rzeczywisto\u015bci zgromadzenia {ko\u015bcio\u0142a} – kiedy na przyk\u0142ad pomy\u00ad\u015blimy o \u017conie J\u00f3zefa, Moj\u017cesza, o namiocie zgromadzenia czy o garstce za czas\u00f3w Ezdrasza i Nehemiasza.<\/span><\/p>\n

Nawet kiedy Pan Jezus Chrystus by\u0142 na tej ziemi, Zgromadzenie Bo\u017ce {ko\u015bci\u00f3\u0142} jeszcze nie istnia\u0142o. Pierwsza wzmianka o zgromadzeniu znajduje si\u0119 w Mateusza 16,18. Wiersz ten pokazuje budowanie zgromadzenia jako czego\u015b przysz\u0142ego. Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi: \u201cNa tej skale zbuduj\u0119 Zgromadzenie Moje”.<\/i> Da\u0142 On Szymonowi nowe imi\u0119 – Petros = ka\u00admyk – i wskaza\u0142, \u017ce to na Osobie, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 Piotr, na tej Skale (greckie petra)<\/i> zbuduje On swoje zgromadzenie. Druga i zarazem ostatnia wzmianka w Ewangeliach znajduje si\u0119 w Mateusza 18,17. R\u00f3wnie\u017c to miejsce jednak m\u00f3wi otwarcie o czym\u015b przysz\u0142ym; Pan Jezus Chrystus bowiem by\u0142 jeszcze na ziemi, tak wi\u0119c rzeczy i problemy mi\u0119dzy bra\u0107mi mog\u0142y by\u0107 przedstawiane Jemu.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niezwykle wa\u017cny dzie\u0144 narodzin<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Drugi rozdzia\u0142 Dziej\u00f3w Apostolskich opisuje nam wa\u017cne \u201cnaro\u00addziny” zgromadzenia Bo\u017cego. Widzimy tam rzesze wiernych, wierz\u0105cych jeszcze z czas\u00f3w Pana, kt\u00f3rzy osobi\u015bcie z nim chodzili. Stali si\u0119 oni niejako rdzeniem zgromadzenia w dniu jego za\u0142o\u017cenia. Zostali po\u0142\u0105czeni, jak tylko mo\u017cna naj\u015bci\u015blej, z uwiel\u00adbionym Zbawicielem w niebie. Odt\u0105d poruszali si\u0119 ju\u017c nie jako pojedyncze osoby, lecz jako zbiorowy organizm, jako cia\u0142o Chry\u00adstusa; z osobna za\u015b byli cz\u0142onkami jedni drugich. Cu\u00addown\u0105 jedno\u015b\u0107 i jednomy\u015blno\u015b\u0107 w ich praktycznym post\u0119powa\u00adniu, a sprawi\u0142 zamieszkuj\u0105cy w nich Duch \u015awi\u0119ty. Czytamy w rozdziale 2 Dziej\u00f3w Apostolskich (wiersze 42-44): <\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201cI trwali w nauce apostolskiej i we wsp\u00f3lnocie, w \u0142a\u00admaniu chleba i w modlitwach. A dusze wszystkich ogarni\u0119te by\u0142y boja\u017ani\u0105, albowiem za spraw\u0105 apo\u00adsto\u0142\u00f3w dzia\u0142o si\u0119 wiele cud\u00f3w i znak\u00f3w. Wszyscy za\u015b, kt\u00f3rzy uwierzyli, byli razem i mieli wszystko wsp\u00f3lne”.<\/span><\/p>\n

A w rozdziale 4,32-33 s\u0142yszymy znacz\u0105ce s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201cA u tych wszystkich wierz\u0105cych by\u0142o jedno serce i jedna dusza i nikt nie nazywa\u0142 swoim tego, co po\u00adsiada\u0142, ale wszystko mieli wsp\u00f3lne. Aposto\u0142owie za\u015b sk\u0142adali z wielk\u0105 moc\u0105 \u015bwiadectwo o zmartwychw\u00adstaniu Pana Jezusa, a wielka \u0142aska spoczywa\u0142a na nich wszystkich”.<\/span><\/p>\n

Oto wi\u0119c Zgromadzenie Bo\u017ce: \u017cywa zbiorowo\u015b\u0107, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z prawdziwych wierz\u0105cych, ochrzczona w jedno cia\u0142o przez \u015awi\u0119tego Ducha Bo\u017cego, z\u0142\u0105czona z Panem Jezusem Chrystusem jako G\u0142ow\u0105 tego cia\u0142a w g\u00f3rze i po\u0142\u0105czona mi\u0119dzy sob\u0105. Ko\u015bci\u00f3\u0142 wed\u0142ug Pisma \u015awi\u0119tego nie jest zatem \u017cadnym materialnym budynkiem; B\u00f3g bowiem nie mieszka w \u015bwi\u0105tyniach zbudowanych r\u0119kami (Dzieje 17,24). Jest on natomiast \u017cywym organizmem, duchowym domem, sk\u0142adaj\u0105cym si\u0119 z \u017cywych kamieni (1 Piotra 2,5). Tym w\u0142a\u015bnie zajmiemy si\u0119 nieco bli\u017cej.<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan Jezus Chrystus zosta\u0142 ochrzczony Duchem \u015awi\u0119tym (zau\u00adwa\u017cmy, \u017ce by\u0142 On jedynym cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 Du\u00adcha \u015awi\u0119tego, zanim zosta\u0142o dokonane dzie\u0142o odkupienia, poniewa\u017c by\u0142 \u015awi\u0119tym Bo\u017cym i nie potrzebowa\u0142 wykupienia), Duch \u015awi\u0119ty zst\u0105pi\u0142 na Niego w postaci podobnej do go\u0142\u0119bicy (Mateusza 3,16). Tu natomiast, gdy wierz\u0105cy otrzymali chrzest Duchem \u015awi\u0119\u00adtym, ukaza\u0142 si\u0119 On w postaci rozdzielonych j\u0119zyk\u00f3w, jakby z ognia, i spocz\u0105\u0142 na ka\u017cdym z nich. I wszyscy zostali nape\u0142nie\u00adni Duchem \u015awi\u0119tym, i zacz\u0119li m\u00f3wi\u0107 innymi j\u0119zykami, jak im Duch \u015awi\u0119ty pozwala\u0142 m\u00f3wi\u0107. Te rozdzielone j\u0119zyki jakby z ognia m\u00f3wi\u0105 o Bo\u017cym \u015bwiadectwie w mocy. \u015awiadectwo to nie mia\u0142o jednak ogranicza\u0107 si\u0119 tylko do \u017byd\u00f3w; r\u00f3wnie\u017c poganie mieli us\u0142ysze\u0107 o wielkich dzie\u0142ach Bo\u017cych (Dzieje 2,11). Wi\u00addzimy tu, jak Duch \u015awi\u0119ty usun\u0105\u0142 na pewien czas przeszkody j\u0119zykowe, kt\u00f3re B\u00f3g wprowadzi\u0142 od czasu wie\u017cy Babel w celu przyt\u0142umienia ludzkiej wynios\u0142o\u015bci. M\u00f3wienie j\u0119zykami by\u0142o znakiem tego, \u017ce ewangelia \u0142aski Bo\u017cej powinna teraz dotrze\u0107 i do tych, kt\u00f3rzy s\u0105 daleko.<\/span><\/p>\n

Oto wi\u0119c \u201cnarodziny” zgromadzenia. Od dnia Pi\u0119\u0107dzie\u00adsi\u0105tnicy B\u00f3g, Duch \u015awi\u0119ty jako Osoba jest na ziemi, a Dzie\u00adje Apostolskie pokazuj\u0105 jego dzia\u0142anie w zgromadzeniu, kt\u00f3rym On ma kierowa\u0107. U\u017cywa\u0142 te\u017c On r\u00f3\u017cnorakich na\u00adrz\u0119dzi, a my \u015bledz\u0105c te nadzwyczajne dzieje zgromadzenia, odkryjemy, \u017ce wsz\u0119dzie, gdzie tylko Duch \u015awi\u0119ty dzia\u0142a\u0142, prowadzi\u0142 do jedno\u015bci i tworzy\u0142 jedno zgromadzenie. Wi\u00addoczna by\u0142a moc, nie ludzka, lecz Bo\u017ca. Zgromadzenie by\u0142o miejscem rozwoju tej mocy. Zaraz na pocz\u0105tku Dziej\u00f3w Apostolskich, w 4 rozdziale, znajdujemy pierwsze godziny modlitewne zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

\u201cA teraz Panie, sp\u00f3jrz na pogr\u00f3\u017cki ich i dozw\u00f3l s\u0142u\u00adgom twoim, aby g\u0142osili z ca\u0142\u0105 odwag\u0105 S\u0142owo Twoje, gdy Ty wyci\u0105gasz r\u0119k\u0119, aby uzdrawia\u0107 i aby si\u0119 dzia\u0142y znaki i cuda przez Imi\u0119 \u015awi\u0119tego Syna Twe\u00adgo, Jezusa. A gdy sko\u0144czyli modlitw\u0119, zatrz\u0119s\u0142o si\u0119 miejsce, na kt\u00f3rym byli zebrani, i nape\u0142nieni zosta\u00adli wszyscy Duchem \u015awi\u0119tym, i g\u0142osili z odwag\u0105 S\u0142o\u00adwo Bose”<\/span> (4,29-31).<\/span><\/span><\/p>\n

Co to by\u0142a za scena! Jedno zgromadzenie, jedno serce, jedno postanowienie: uwielbi\u0107 Pana Jezusa Chrystusa! Duch \u015awi\u0119ty by\u0142 obecny i czynny, i to bez przeszk\u00f3d. Oczywi\u015bcie, \u017ce wzdychamy, por\u00f3w\u00adnuj\u0105c obecny stan chrze\u015bcija\u0144stwa z tamtymi, tak szcz\u0119\u015bli\u00adwymi na pocz\u0105tku, dniami!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Obecno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tak aktywna by\u0142a obecno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego na tej ziemi, \u017ce Piotr m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 do Ananiasza i Safiry: \u201cDlaczego ok\u0142a\u00admali\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego?” W rozdziale 10, wierszu 19 czytamy, \u017ce Duch rzek\u0142 do Piotra: \u201cOto szukaj\u0105 ci\u0119 trzej m\u0119\u017cowie”. A po nawr\u00f3ceniu pogan i wylaniu daru Ducha \u015awi\u0119tego r\u00f3w\u00adnie\u017c i na nich, Piotr m\u00f3wi w 11 rozdziale, w wierszu 12: \u201cI po\u00adwiedzia\u0142 mi Duch, abym z nimi poszed\u0142 bez wahania”. W 13 rozdziale Duch \u015awi\u0119ty zajmuje to samo kierownicze miejsce. W zgromadzeniu odprawiali s\u0142u\u017cb\u0119 Pa\u0144sk\u0105 i po\u015bcili uczniowie, i wtedy rzek\u0142 Duch \u015awi\u0119ty: Od\u0142\u0105czcie Mi Barnab\u0119 i Saula do tego dzie\u0142a, do kt\u00f3\u00adrego ich powo\u0142a\u0142em”. Dalej w wierszu 4 czytamy: \u201cA oni, wy\u00ads\u0142ani przez Ducha \u015awi\u0119tego, udali si\u0119…”. Kiedy za\u015b powsta\u0142 niezwykle powa\u017cny problem, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 rozstrzygni\u0119ty przez Zgromadzenie w Jerozolimie, wtenczas znowu uwidacz\u00adnia si\u0119 obecno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego: \u201cPostanowili\u015bmy bowiem, Duch \u015awi\u0119ty i my, by nie nak\u0142ada\u0107 na was \u017cadnego innego ci\u0119\u00ad\u017caru opr\u00f3cz nast\u0119puj\u0105cych rzeczy niezb\u0119dnych…” (Dzieje 15,28). Aposto\u0142owie byli w swej s\u0142u\u017cbie prowadzeni przez Bosk\u0105 Osob\u0119: \u201cI przeszli przez frygijsk\u0105 i galack\u0105 krain\u0119, po\u00adniewa\u017c Duch \u015awi\u0119ty przeszkodzi\u0142 im w g\u0142oszeniu S\u0142owa Bo\u00ad\u017cego w Azji … chcieli p\u00f3j\u015b\u0107 do Bitynii, lecz Duch Jezusa nie pozwoli\u0142 im” (Dzieje 16,6-7).<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy wi\u0119c zobaczy\u0107, \u017ce przez ca\u0142e Dzieje Apostolskie Zgromadzenie znajdowa\u0142o si\u0119 pod suwerennym kierownic\u00adtwem Ducha \u015awi\u0119tego. R\u00f3wnie\u017c w tej dziedzinie jednak spo\u00adtyka nas w Dziejach Apostolskich w rozdziale 20 zaw\u00f3d. Raz nawet sam Pawe\u0142 nie us\u0142u\u00adcha\u0142 g\u0142osu Ducha (Dzieje 21,4-5), mimo \u017ce kierowa\u0142 si\u0119 nadzwyczaj szlachetnymi pobudkami – mi\u0142o\u015bci\u0105 do swych braci wed\u0142ug cia\u0142a, Izraelit\u00f3w (Rzymian 9,1-3). Chocia\u017c cz\u0142owiek zawodzi, to jednak nie zmieni prawdy Bo\u017cej. Uwielbiony Pan Jezus Chrystus jest w niebie; Duch \u015awi\u0119ty zosta\u0142 zes\u0142any na ziemi\u0119 i mieszka w zgro\u00admadzeniu. Jak\u017ce ca\u0142kowicie chrze\u015bcija\u0144stwo zawiod\u0142o w uzna\u00adwaniu Bo\u017cej obecno\u015bci i urzeczywistnianiu obecno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego, nie daj\u0105c si\u0119 Jemu kierowa\u0107!<\/span><\/p>\n

Przypomnijmy sobie raz jeszcze to, \u017ce ekklesia<\/i> znaczy \u201czgromadzenie” i jest zast\u0119pem \u201cwywo\u0142anych” z tego \u015bwiata. Jakub m\u00f3wi w Dziejach Apostolskich 15,13-14: \u201cM\u0119\u017cowie bracia, pos\u0142uchajcie mnie! Szymon opowiedzia\u0142, jak to B\u00f3g pierw\u00adszy zatroszczy\u0142 si\u0119 o to, aby spomi\u0119dzy pogan wybra\u0107 lud dla imienia swego”. Oto wi\u0119c zgromadzenie: lud wzi\u0119ty spo\u015br\u00f3d narod\u00f3w przez niezale\u017cn\u0105 od nikogo dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ducha Bo\u00ad\u017cego, lud dla Jego imienia. Gdyby tylko ko\u015bci\u00f3\u0142 {zgromadzenie} zwa\u017ca\u0142 na to i zachowywa\u0142 sw\u00f3j niebia\u0144ski charakter! Czy wobec tego ci, kt\u00f3rzy zgromadzili si\u0119 w g\u00f3rnej sali, w oddzieleniu od religij\u00adnego \u015bwiata, kt\u00f3ry ukrzy\u017cowa\u0142 ich Zbawiciela, jednomy\u015bl\u00adnie zgromadzeni na modlitwie – czy nie s\u0105 oni symbolem Bo\u00adskiego stanowiska, jakie i my dzisiaj nadal powinni\u015bmy zajmowa\u0107?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

A Pan przydawa\u0142<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W tamtych dniach wczesny ko\u015bci\u00f3\u0142 cechowa\u0142y si\u0142a i \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, czytamy bowiem w Dziejach 5,13: \u201cZ postronnych jednak nikt nie o\u015bmiela\u0142 si\u0119 do nich przy\u0142\u0105czy\u0107; ale lud mia\u0142 ich w wielkim powa\u017caniu”.<\/i> Niewierz\u0105cy odczuwali, \u017ce nie maj\u0105 tego, co ci nowonarodzeni: Ducha \u015awi\u0119tego. Ci za\u015b, kt\u00f3rzy naprawd\u0119 zostali zbawieni, byli \u201cprzy\u0142\u0105czani do Pana” – nie do ludzi ani do jakichkolwiek organizacji ko\u015bcielnych<\/span><\/a>. Nie mo\u017cna si\u0119 samemu przy\u0142\u0105czy\u0107 do prawdziwego ko\u00ad\u015bcio\u0142a. Nie czytamy te\u017c, \u017ceby ludzie \u201cprzy\u0142\u0105czali si\u0119” do ta\u00adkiej czy innej spo\u0142eczno\u015bci, czy nawet do ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego; s\u0142yszymy raczej w Dziejach Apostolskich 2,47 takie znamie\u00adnite s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201cPan<\/span><\/b> za\u015b codziennie pomna\u017ca\u0142 liczb\u0119 tych, kt\u00f3rzy mieli by\u0107 zbawieni”.<\/span><\/p>\n

Jaka to pociecha w naszych dniach upadku i nieporz\u0105dku, \u017ce ka\u017cdy prawdziwie nawr\u00f3cony nale\u017cy do \u201czgromadzenia pier\u00adworodnych” (Hebrajczyk\u00f3w 12,23). Oto jedyny ko\u015bci\u00f3\u0142, do kt\u00f3rego zgodnie z Pismem \u015awi\u0119tym mo\u017cna nale\u017ce\u0107. Jest to jedyna przyna\u00adle\u017cno\u015b\u0107, jak\u0105 zna Pismo \u015awi\u0119te: by\u0107 cz\u0142onkiem cia\u0142a Chrystu\u00adsowego.<\/span><\/p>\n

Zgromadzenie jest Bo\u017cym zgromadzeniem; jest ono w\u0142asno\u00ad\u015bci\u0105 Boga i jedynie On ma do niego wszelkie prawa. To On bo\u00adwiem naby\u0142 je Swoj\u0105 W\u0142asn\u0105 krwi\u0105 (Dzieje 20,28). Nie otrzymamy pe\u0142nego \u015bwiat\u0142a co do tego, czym jest Zgromadzenie Bo\u017ce w oczach Boga, dop\u00f3ki nie rozpoznamy, \u017ce to On Stworzy\u0142 je ku Swemu uwielbieniu oraz ku wieczne\u00admu uwielbieniu Pana Jezusa Chrytusa: \u201cTemu niech b\u0119dzie chwa\u0142a w Zgromadzeniu w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokole\u00adnia na wieki wiek\u00f3w”<\/i> (Efezjan 3,21).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Bo\u017cy zamiar obecnie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

B\u00f3g realizuje swoje cele wobec zgromadzenia nie tylko w od\u00adniesieniu do wieczno\u015bci, ale tak\u017ce w obecnym czasie. Wyja\u00ad\u015bnia nam to s\u0142owo \u201cteraz” w Li\u015bcie do Efezjan 3,10:<\/span><\/p>\n

\u201c…aby teraz panowaniem i w\u0142adzom w okr\u0119gach niebia\u0144skich zosta\u0142a przez Zgromadzenie oznajmio\u00adna r\u00f3\u017cnorodna m\u0105dro\u015b\u0107 Boga „.<\/span><\/p>\n

Zgromadzenie jest r\u00f3wnocze\u015bnie najbardziej interesuj\u0105c\u0105 ksi\u0119g\u0105, udzielaj\u0105c\u0105 lekcji anio\u0142om. Bo\u017cym zamiarem i powo\u00ad\u0142aniem wzgl\u0119dem zgromadzenia jest, by anio\u0142owie niebia\u0144scy mogli przez nie pozna\u0107 r\u00f3\u017cnorodn\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 Boga. M\u0105dro\u015bci takiej nie mog\u0105 si\u0119 nauczy\u0107 nigdzie indziej, jak tylko w zgro\u00admadzeniu. Anio\u0142owie ogl\u0105dali pierwsze stworzenie, oni te\u017c wykrzykiwali przy jego powstaniu (Joba 38,7). Ogl\u0105dali drogi Bo\u017cego post\u0119powania wobec cz\u0142owieka i wobec Izraela; w tym wszystkim mieli mo\u017cno\u015b\u0107 stwierdzenia Bo\u017cej wspania\u0142o\u015bci, ale te\u017c zarazem g\u0142\u0119bokie cienie tego, jak bardzo cz\u0142owiek zawi\u00f3d\u0142.<\/span><\/p>\n

Teraz jednak B\u00f3g zapragn\u0105\u0142 tych naturalnych mieszka\u0144c\u00f3w niebios uczy\u0107 ca\u0142kiem innej m\u0105dro\u015bci: jego w\u0142asny, Jedyny, Wieczny Bo\u017cy Syn, S\u0142owo, sta\u0142 si\u0119 cia\u0142em, zszed\u0142 do najni\u017cszego miejsca i tam, na ziemi, na kt\u00f3rej B\u00f3g zosta\u0142 najbardziej zniewa\u017cony, uwiel\u00adbi\u0142 Boga. W rezultacie Swego zmartwychwstania i uwielbie\u00adnia go po prawicy Bo\u017cej, nie mia\u0142 ju\u017c jednak (jako cz\u0142owiek) pozostawa\u0107 d\u0142u\u017cej Sam, lecz jako G\u0142owa w niebie mia\u0142 otrzy\u00adma\u0107 na ziemi ludzi, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 z nim nierozerwalnie po\u0142\u0105cze\u00adni, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 jego wsp\u00f3\u0142dziedzicami i wsp\u00f3\u0142uczestnikami Jego obietnicy w Chrystusie (Efezjan 3,6). Co za cudowne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo! Kt\u00f3\u017c zdo\u0142a w pe\u0142ni je zg\u0142\u0119bi\u0107?<\/span><\/p>\n

Czy jeste\u015bmy w stanie poj\u0105\u0107, \u017ce B\u00f3g spojrza\u0142 poniek\u0105d po\u00adnad otaczaj\u0105cych go anio\u0142\u00f3w i zajmuje si\u0119 takimi istotami, jak my? On widzi nas, najdro\u017cszy przedmiot swojego upodobania. Da\u0142 nam Chrystusa jako nasze \u017cycie, zes\u0142a\u0142 na nas Ducha \u015awi\u0119tego, aby w nas mieszka\u0142 – w nas jako \u015bwi\u0105tyni – i aby nas po\u0142\u0105czy\u0142 z Nim, z G\u0142ow\u0105 w niebie, jeszcze w czasie, kiedy jeste\u015bmy tu na ziemi. Co za powo\u0142anie! Rzeczywi\u015bcie, je\u015bli kt\u00f3\u00adry\u015b z anio\u0142\u00f3w pragnie wiedzie\u0107, czym jest m\u0105dro\u015b\u0107, czym jest mi\u0142o\u015b\u0107, czym jest \u0142aska, wtedy musi spojrze\u0107 na nas, umi\u0142o\u00adwanych, na zgromadzenie. Poniewa\u017c tylko Zgromadzenie Bo\u017ce posiada w postanowieniach Boga tak wznios\u0142\u0105 pozycj\u0119, jedy\u00adnie ono odkry\u0107 mo\u017ce doskona\u0142\u0105 chwa\u0142\u0119 Jego m\u0105dro\u015bci. Widzi\u00admy, \u017ce stworzenie by\u0142o w tym sensie koniecznym wst\u0119pem albo inaczej przygotowaniem do tego nowego, niebia\u0144skiego stwo\u00adrzenia. On, Kt\u00f3ry stworzy\u0142 wszystkie rzeczy, mia\u0142 w swoich my\u015blach zgromadzenie, zanim jeszcze to dzie\u0142o rozpocz\u0105\u0142. Teraz za\u015b owe niebia\u0144skie moce maj\u0105 poznawa\u0107 w jego no\u00adwym stworzeniu o wiele bardziej r\u00f3\u017cnorodn\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105. Nigdy bowiem nie przysz\u0142o im na my\u015bl, \u017ceby ich Stw\u00f3rca (Kolosan 1,16) Sta\u0142 si\u0119 mniejszy od nich (Hebrajczyk\u00f3w 2,7); by tam, pomi\u0119dzy lud\u017ami, znalaz\u0142 stosownych uczestnik\u00f3w swojej rado\u015bci. Te\u00adraz, w powo\u0142aniu zgromadzenia do spo\u0142eczno\u015bci z Synem Bo\u00ad\u017cym (1 Koryntian 1,9) maj\u0105 dow\u00f3d nowej, przewy\u017cszaj\u0105cej wszyst\u00adko m\u0105dro\u015bci ich Stw\u00f3rcy.<\/span><\/p>\n

W jak\u0105 g\u0142\u0119bi\u0119 tajemnic pragn\u0105 wgl\u0105da\u0107 anio\u0142owie, kiedy widz\u0105, \u017ce Ten, kt\u00f3ry ich utrzymuje przez S\u0142owo Swojej mocy, ma rado\u015b\u0107 w tym, aby potwierdza\u0107 swoj\u0105 ca\u0142kowit\u0105 jedno\u015b\u0107 z tymi, kt\u00f3\u00adrzy niegdy\u015b byli z natury ca\u0142kiem obcymi i wrogami Bo\u017cymi, a teraz przez krew Chrystusa Jezusa Pana stali si\u0119 tak bliskimi!<\/span><\/p>\n

Tak jak Jahweh pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 kiedy\u015b swym w\u0142asnym ludem izraelskim, by oznajmia\u0107 ludziom \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 swoich dr\u00f3g, tak obecnie B\u00f3g u\u017cywa zgromadzenia, kt\u00f3re cudownie po\u0142\u0105czy\u0142 z Chrystusem Panem i kt\u00f3remu da\u0142 ju\u017c teraz miejsce w Nim w niebio\u00adsach (Efezjan 2,6), aby tym, kt\u00f3rzy s\u0105 w niebie, oznajmi\u0107 dosko\u00adna\u0142\u0105 drog\u0119 jedynie m\u0105drego Boga. Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119: tym, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 w niebie! Ten \u015bwiat nie uczy si\u0119 niczego przez prawdziwy ko\u015bci\u00f3\u0142, gdy\u017c nie jest w stanie stwierdzi\u0107 rzeczy duchowych ani ich zrozumie\u0107. To anio\u0142owie pragn\u0105 mie\u0107 wgl\u0105d w rzeczy Chrystusowe (1 Piotra 1,12), i przez Zgromadzenie w\u0142a\u015bnie jest im to oznajmiane. Zapewne, je\u015bli jest jeszcze co\u015b wi\u0119cej, co mo\u017ce wzbudza\u0107 ich podziw, a co dotyczy wcielenia Chrystusa Jezusa Pana i Jego wspania\u0142ych nast\u0119pstw, kt\u00f3rych potwierdze\u00adniem jest Osoba wywy\u017cszonego Chrystusa Pana, to musi to by\u0107 fakt, \u017ce B\u00f3g wybra\u0142 sobie tak s\u0142abych i niegodnych, aby uczyni\u0107 ich pomnikami swojej mi\u0142o\u015bci (Efezjan 2,7).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

R\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy judaizmem a chrze\u015bcija\u0144stwem<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niebia\u0144skiego powo\u0142ania zgromadzenia niestety nie zacho\u00adwano w sercu. Dlatego ju\u017c bardzo wcze\u015bnie w historii ko\u015bcio\u00ad\u0142a chrze\u015bcija\u0144skiego wcisn\u0119\u0142o si\u0119, tak do jego nauki, jak i do praktyk, mn\u00f3stwo element\u00f3w \u017cydowskich. Ju\u017c sam Pawe\u0142 czu\u0142 si\u0119 przynaglony, aby wyst\u0119powa\u0107 przeciwko judaizuj\u0105cym na\u00adukom. Poniewa\u017c dzisiaj nieznajomo\u015b\u0107 kolejnych wiek\u00f3w oraz mieszanie zakonu i \u0142aski<\/span><\/a> przenikn\u0119\u0142y ju\u017c prawie ca\u0142e chrze\u00ad\u015bcija\u0144stwo, przynosz\u0105c ze sob\u0105 rujnuj\u0105ce skutki tak dla po\u00adkoju jednostki, jak i dla \u015bwiadectwa ca\u0142o\u015bci, chcia\u0142bym raz jeszcze wskaza\u0107 podstawowe r\u00f3\u017cnice pomi\u0119dzy judaizmem a chrze\u015bcija\u0144stwem<\/span><\/a>, mi\u0119dzy Izraelem a zgroma\u00addzeniem.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Izrael<\/span><\/b> by\u0142 ziemskim ludem Bo\u017cym, narodem na ziemi, po\u00adsiadaj\u0105cym ziemskie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa i nadzieje. Egzystencja i ci\u0105g\u0142e trwanie tego narodu przy w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci opiera\u00ad\u0142y si\u0119 na obietnicach Bo\u017cych danych Abrahamowi, a lud ten by\u0142 wybrany od za\u0142o\u017cenia \u015bwiata. Istnia\u0142a tam szczeg\u00f3lna kla\u00adsa kap\u0142a\u0144ska oraz materialna \u015bwi\u0105tynia, do kt\u00f3rej wchodzi\u0107 mogli jedynie kap\u0142ani; lud za\u015b znajdowa\u0142 si\u0119 na zewn\u0105trz. Ten, kto oddawa\u0142 cze\u015b\u0107, przynosi\u0142 zwierz\u0119 ofiarne, jego samego jed\u00adnak od obecno\u015bci Bo\u017cej oddziela\u0142a zas\u0142ona. Ca\u0142y \u00f3w system oddawania chwa\u0142y i s\u0142u\u017cby Bogu mia\u0142 natur\u0119 zewn\u0119trzn\u0105. \u017beby w tym uczestniczy\u0107, wystarcza\u0142o urodzi\u0107 si\u0119 jako cz\u0142o\u00adnek tego narodu. Dlatego Zgromadzenie izraelskie sk\u0142ada\u0142o si\u0119 z wierz\u0105cych i niewierz\u0105cych; by\u0142o to Zgromadzenie mie\u00adszane, w kt\u00f3rym tylko nieliczni mieli prawdziw\u0105 wiar\u0119, masy natomiast by\u0142y niewierz\u0105ce. Tym za\u015b, co trzyma\u0142o Zgromadzenie razem, by\u0142a wi\u0119\u017a narodowa: nale\u017celi oni do narodu izrael\u00adskiego, mieli swoje narodowe nadzieje, zwi\u0105zane z t\u0105 ziemi\u0105, a zewn\u0119trzn\u0105 tego oznak\u0105 by\u0142a dla nich obrzezka. Nar\u00f3d ten mia\u0142 obowi\u0105zek wype\u0142niania zakonu Moj\u017ceszowego, i na tej podstawie przyj\u0105\u0142 ich B\u00f3g. Na podstawie dzie\u0142a Chrystusa Jezusa Pana ten lud – albo lepiej powiedziawszy, pewna garstka z tego ludu – ma przysz\u0142o\u015b\u0107. Przysz\u0142o\u015b\u0107 ta jednak b\u0119dzie mia\u0142a miejsce tu, na ziemi i ograniczona b\u0119dzie do okresu tysi\u0105cletniego kr\u00f3le\u00adstwa i panowania Jezusa Chrystusa Pana.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Zgromadzenie Bo\u017ce<\/span><\/b> albo inaczej prawdziwe chrze\u015bci\u00adja\u0144stwo stoi w zupe\u0142nym przeciwie\u0144stwie wzgl\u0119dem wszyst\u00adkich wymienionych tu cech, znamionuj\u0105cych lud izraelski, za\u00adr\u00f3wno w przysz\u0142o\u015bci, jak i w przesz\u0142ych dniach. Wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy stanowi\u0105 zgromadzenie, wybrani s\u0105 przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata (Efezjan 1,4). Samo Zgromadzenie ma swoj\u0105 wiecznie wa\u017cn\u0105 podstaw\u0119 w dokonanym przez Chrystusa dziele. Utwo\u00adrzone zosta\u0142o przez przyj\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego (kt\u00f3re by\u0142o na\u00adst\u0119pstwem \u015bmierci Pana Jezusa Chrystusa, jego zmartwychwstania i wnie\u00adbowst\u0105pienia), przy czym pojedyncze cz\u0142onki jego cia\u0142a po\u0142\u0105czone zosta\u0142y mi\u0119dzy sob\u0105 oraz z uwielbion\u0105 G\u0142ow\u0105 w jed\u00adno jako jedno cia\u0142o.<\/span><\/p>\n

Powo\u0142anie organicznej jedno\u015bci prawdziwych wierz\u0105cych, tak z \u017byd\u00f3w, jak i z narod\u00f3w, jest tak samo niebia\u0144skie, jak ich nadzieja i ich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. Dla nich rozdarta zosta\u00ad\u0142a zas\u0142ona: w wierze maj\u0105 przyst\u0119p do niebia\u0144skiej \u015bwi\u0105tyni Boga (Hebrajczyk\u00f3w 10,19-22). Wi\u0119cej nawet: wszyscy prawdziwie wie\u00adrz\u0105cy sami stanowi\u0105 dom duchowy, \u015bwi\u0105tyni\u0119 Bo\u017c\u0105 (Efezjan 2,19-22). Przy tym wszyscy bez wyj\u0105tku s\u0105 kap\u0142anami i przynosz\u0105 duchowe ofiary (1 Piotra 2,4-5), tzn. wszyscy maj\u0105 przywilej i zdolno\u015b\u0107 w Chrystusie Jezusie Panu, aby wielbi\u0107 Boga w duchu i w prawdzie (Jana 4,23-24). Nie s\u0105 pod zakonem, lecz pod \u0142ask\u0105 (Rzymian 6,14). Zakon za\u015b nie jest dla nich ani \u015brodkiem do zbawienia, ani ich \u201cregu\u0142\u0105 \u017cycia”, ani te\u017c wyznacznikiem ich praktycznego post\u0119powania. Umarli oni z Chrystusem dla zakonu (Galacjan 2,19-20), aby chodzi\u0107 teraz w nowo\u015bci \u017cycia (Rzymian 6,4) i w mocy Ducha. Miar\u0105 tego za\u015b jest sam Chry\u00adstus Jezus ich Pan. Nie maj\u0105 nadziei na narodowe wyniesienie si\u0119 i odrodze\u00adnie (jakiego do\u015bwiadczy Izrael – Ezechiela 36 i 37), lecz ju\u017c teraz s\u0105 nowonarodzeni (Jana 3,3-8) i oczekuj\u0105 powt\u00f3rnego przyj\u00ad\u015bcia Pana Jezusa Chrystusa (1 Tesaloniczan 4,15-18), Kt\u00f3ry ich z tego \u015bwiata wpro\u00adwadzi do chwa\u0142y Bo\u017cej, do domu swego Ojca (Jana 14,2-3). Tam, na miejscu najwy\u017cszej szcz\u0119\u015bliwo\u015bci, gdzie Ojciec i Syn mieszkaj\u0105 od wieczno\u015bci, b\u0119d\u0105 mieszka\u0107 nie tylko przez ty\u00adsi\u0105c lat, ale przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wywy\u017cszone, wys\u0142awione niech b\u0119dzie imi\u0119 Boga, Ojca i imi\u0119 jego Syna, naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, za tak\u0105 \u0142ask\u0119.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Drzewo oliwne<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wydaje si\u0119, \u017ce b\u0119dzie korzystne i na miejscu, je\u015bli w tym roz\u00addziale, dotycz\u0105cym wiek\u00f3w, porusz\u0119 jeszcze jedno zagadnienie, kt\u00f3re aposto\u0142 Pawe\u0142 szeroko przedstawia w 11 rozdziale Listu do Rzymian, mianowicie przysz\u0142o\u015b\u0107 Izraela. Zajmuje si\u0119 on tam kwesti\u0105, co do kt\u00f3rej nawet sami chrze\u015bcijanie maj\u0105 r\u00f3\u017cne kon\u00adcepcje: czy Izrael ma przysz\u0142o\u015b\u0107?<\/i><\/span><\/p>\n

Rozdzia\u0142y 9-11 stanowi\u0105 po\u015bwi\u0119con\u0105 wie\u00adkom cz\u0119\u015b\u0107 tego Listu. Pawe\u0142 obja\u015bnia w nich drogi Bo\u017cego post\u0119powania wobec Izraela i narod\u00f3w, a w jedenastym prze\u00adchodzi do szlachetnego drzewa oliwnego, do kt\u00f3rego zosta\u0142y wszczepione ga\u0142\u0105zki z dzikiego drzewa oliwnego. Jakie znaczenie ma to obrazowe przedstawienie? O czym m\u00f3wi szla\u00adchetne drzewo oliwne, a o czym dzikie? Czy to szlachetne drzewko jest symbolem zgromadzenia, ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego? Czy ko\u015bci\u00f3\u0142 przy tym wszystkim nie jest jednak dalszym ci\u0105giem Izraela, cho\u0107 mo\u017ce posiadaj\u0105cym lepsze przymioty? Czy wie\u00adrz\u0105cy mo\u017ce by\u0107 w ko\u0144cu \u201codci\u0119ty” i i\u015b\u0107 na zgub\u0119? Wobec ta\u00adkich pyta\u0144 jasne jest, \u017ce niew\u0142a\u015bciwe zrozumienie znaczenia drzewa oliwnego mo\u017ce mie\u0107 zgubne nast\u0119pstwa. Dlatego chcia\u0142bym si\u0119 nieco zatrzyma\u0107 przy tym, tak wa\u017cnym, rozdzia\u00adle jedenastym Listu do Rzymian i spr\u00f3bowa\u0107 udzieli\u0107 na po\u00adstawione pytania jasnych, zgodnych z Pismem \u015awi\u0119tym odpowiedzi. Pomo\u017ce to czytelnikowi zrozumie\u0107, czy Izrael nie ma ju\u017c \u017cad\u00adnej nadziei. W rozdziale dziewi\u0105tym aposto\u0142 szkicuje przysz\u0142e dzieje Izraela, w dziesi\u0105tym za\u015b obecn\u0105 sytuacj\u0119 tego ludu. Znajduje si\u0119 on w stanie niewierno\u015bci i niewiary. Nar\u00f3d ten potkn\u0105\u0142 si\u0119 o kamie\u0144 obrazy i ska\u0142\u0119 zgorszenia – o Pana Jezusa Chrystusa – poniewa\u017c Go odrzuci\u0142 (9,33). B\u00f3g odsun\u0105\u0142 swoj\u0105 r\u0119k\u0119 wyci\u0105\u00adgni\u0119t\u0105 w dobroci wzgl\u0119dem tego niepos\u0142usznego, sprzeciwia\u00adj\u0105cego Mu si\u0119 ludu, aby skierowa\u0107 si\u0119 do tych, kt\u00f3rzy o Niego nie pytali – do narod\u00f3w (Rzymian 10,20-21). Izrael jako nar\u00f3d zosta\u0142 w ca\u0142o\u015bci odstawiony na bok i znalaz\u0142 si\u0119 pod Bo\u017cym s\u0105dem. Rozwa\u017cali\u015bmy ju\u017c to, patrz\u0105c na dzieje zbawienia. B\u00f3g zwraca si\u0119 dzi\u015b do wszystkich lud\u00f3w ziemi, bez r\u00f3\u017cnicy. Izra\u00adel utraci\u0142 swoj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119 na ziemi. Straci\u0142 swoje miejsce \u015bwiadka Bo\u017cego i przedmiot obietnic Bo\u017cych na zie\u00admi. Izraelici sami uczynili si\u0119 w najwy\u017cszym stopniu winny\u00admi, poniewa\u017c ukrzy\u017cowali pos\u0142anego im od Boga Mesjasza i wo\u0142ali: \u201cKrew Jego na nas i na dzieci nasze!”<\/i> (Mateusza 27,25).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czy\u017cby nar\u00f3d ten nie mia\u0142 ju\u017c \u017cadnej nadziei?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tym pytaniem, jak to ju\u017c zaznaczyli\u015bmy, zajmuje si\u0119 jedenasty rozdzia\u0142 Listu do Rzymian. Z powodu tego, co ten nar\u00f3d uczy\u00adni\u0142, nie ma on ju\u017c faktycznie \u017cadnych praw. Utraci\u0142 wszelkie obietnice, kt\u00f3re by\u0142y obietnicami uwarunkowanymi. A jednak: poniewa\u017c dary \u0142aski i powo\u0142anie Bo\u017ce s\u0105 nieodwo\u0142alne (w. 29) poniewa\u017c B\u00f3g powo\u0142a\u0142 ten nar\u00f3d do pewnego celu (uwielbienie Pana Jezusa Chrystusa na ziemi i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa ziemi), a zamiary jego \u0142aski nie mog\u0105 by\u0107 pokrzy\u017cowane, przeto Izrael ma jeszcze na\u00addziej\u0119. To za\u015b daje jasn\u0105 odpowied\u017a na pytanie, postawione w 1 i 11 wierszu jedenastego rozdzia\u0142u. Na pytanie w 1 wierszu \u201cczy B\u00f3g odrzuci\u0142 sw\u00f3j lud?” aposto\u0142, natchniony przez Ducha \u015awi\u0119tego, odpowiada zdecydowanie: \u201cBynajmniej!” Ju\u017c sam fakt, \u017ce on sam jako Izraelita, pochodz\u0105cy z nasienia Abrahamowego zo\u00adsta\u0142 zbawiony, wskazuje jasno, \u017ce B\u00f3g nie odrzuci\u0142 ca\u0142kowicie swojego ludu. Czy\u017c i on nie nienawidzi\u0142 Chrystusa Pana i nie prze\u00ad\u015bladowa\u0142 zgromadzenia Bo\u017cego? Jego udzia\u0142em jednak sta\u0142o si\u0119 mi\u0142osierdzie Bo\u017ce, \u201cdla przy k\u0142adu tym, kt\u00f3rzy maj\u0105 We\u0144 uwierzy\u0107 ku \u017cywotowi wiecznemu”<\/i> (1 Tymoteusza 1,16). Jego bez\u00adprecedensowe nawr\u00f3cenie jest tak\u017ce prorocz\u0105 wskaz\u00f3wk\u0105 co do nawr\u00f3cenia si\u0119 resztki Izraela w czasie przyj\u015bcia Pana Jezusa Chrystusa w mocy i chwale.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Resztka Izraela<\/span><\/i><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

B\u00f3g w swoim mi\u0142osierdziu zawsze pozostawia dla siebie resztk\u0119, r\u00f3wnie\u017c w obecnym czasie – resztk\u0119 wed\u0142ug wybo\u00adru \u0142aski (w. 5). Prawda ta dotyczy jedynie ludu izraelskiego i poza nim \u017cadnego innego narodu na ziemi. Powinno to nas zastanowi\u0107 i uczyni\u0107 skromnymi. Na przyk\u0142ad garstka w przesz\u0142o\u015bci, za czas\u00f3w proroka Eliasza, siedem tysi\u0119cy tych, kt\u00f3rzy nie zgi\u0119li swych kolan przed ba\u0142wanami {baalem}. A zatem na\u00adwet za panowania bezbo\u017cnego kr\u00f3la Achaba B\u00f3g pozostawi\u0142 sobie resztk\u0119, kt\u00f3ra trwa\u0142a przy Nim nie s\u0142u\u017cy\u0142a ba\u0142wanom. W rzeczywisto\u015bci taka wierna resztka istnia\u0142a w tym naro\u00addzie w ka\u017cdym czasie, chocia\u017c lud ten jako ca\u0142o\u015b\u0107 oddali\u0142 si\u0119 od Boga. Tak te\u017c by\u0142o w czasie uprowadzenia do Babilo\u00adnu. Pomy\u015blmy tylko o Danielu i jego przyjacio\u0142ach na dwo\u00adrze Nebukadnesara! Podobnie by\u0142o te\u017c w czasach Ezdrasza i Nehemiasza, kiedy kilkadziesi\u0105t tysi\u0119cy powr\u00f3ci\u0142o do zie\u00admi obiecanej. Tak r\u00f3wnie\u017c by\u0142o w czasach Malachiasza, cha\u00adrakteryzuj\u0105cych si\u0119 odst\u0119pstwem od Boga: \u201cTak to m\u00f3wili mi\u0119dzy sob\u0105 ci, kt\u00f3rzy boj\u0105 si\u0119 Pana, a Pan uwa\u017ca\u0142 i s\u0142ysza\u0142 to. I tak zosta\u0142a spisana przed Nim ksi\u0119ga pami\u0105tkowa dla tych, kt\u00f3rzy boj\u0105 si\u0119 Pana i czcz\u0105 jego imi\u0119” (Malachiasza 3,16).<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan Jezus Chrystus przyszed\u0142 na ziemi\u0119, B\u00f3g r\u00f3wnie\u017c znalaz\u0142 w Izraelu garstk\u0119 tych, kt\u00f3rzy \u201coczekiwali odkupienia Jero\u00adzolimy” (\u0141ukasza 2,38). Zachariasz i El\u017cbieta, pasterze w polu, Symeon i Anna – wszyscy oni te\u017c nale\u017celi do tej resztki (\u0141ukasza 1 i 2). Ludzie tacy s\u0105 w tym narodzie r\u00f3wnie\u017c w dzisiejszych czasach. Na pocz\u0105tku chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiadectwa wielu \u017byd\u00f3w zosta\u0142o zbawionych i dodanych do zgromadzenia (Dzieje 2,47). Tak dzieje si\u0119 i dzisiaj. Potem, kiedy Zgromadzenie zostanie pochwycone i tym samym czas \u0142aski si\u0119 zako\u0144czy, tak\u017ce w\u015br\u00f3d ludu izraelskiego znajdzie si\u0119 na ziemi wierna resztka, kt\u00f3ra nie b\u0119dzie oddawa\u0142a czci \u201czwierz\u0119ciu” i jego obrazowi i z tego powodu b\u0119dzie przechodzi\u0107 przez niepor\u00f3w\u00adnywalne z niczym uciski, ukazane w Ksi\u0119dze Objawienia. Fakt, \u017ce B\u00f3g mia\u0142 i zawsze ma pewn\u0105 resztk\u0119 z tego narodu, jest rzecz\u0105 niezwykle radosn\u0105. Dowodzi to bowiem, \u017ce B\u00f3g nie odrzuci\u0142 swego narodu, mimo tego, \u017ce wielka rzesza tego ludu poddana jest s\u0105dowi Bo\u017cemu i znajduje si\u0119 przez to w stanie zatwardzia\u0142o\u015bci i u\u015bpienia. R\u00f3wnie\u017c to jednak zapowiadali prorocy Starego Testamentu (w. 8,10).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pojednanie \u015bwiata<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Na drugie pytanie, postawione w wierszu 11: \u201cczy si\u0119 potkn\u0119li, aby upa\u015b\u0107?” Pawe\u0142 udziela tak samo zdecydowanej odpowie\u00addzi: \u201cBynajmniej!” A zatem i taka my\u015bl, \u017ce Izrael potkn\u0105\u0142 si\u0119 dlatego, by by\u0107 na zawsze zgubionym, jest b\u0142\u0119dna. Upadek tego narodu sta\u0142 si\u0119 powodem ku temu, aby zbawienie zosta\u0142o za\u00adniesione tak\u017ce do narod\u00f3w, i dokona\u0142 si\u0119 po to, jak mamy tu oznajmione, \u201caby w nich wzbudzi\u0107 zazdro\u015b\u0107”. Odrzucenie Izra\u00adela nie by\u0142o wobec tego zupe\u0142ne: dziesi\u0119\u0107 pocz\u0105tkowych wierszy wskazuje na to, \u017ce ma to miejsce tylko na pewien czas. Wyja\u015bnia nam to wiersz 11 i nast\u0119pne. Kiedy bowiem przez skierowanie si\u0119 do narod\u00f3w chce On pobudzi\u0107 lud izraelski do zazdro\u015bci, czyni to – zapewne nie po to, by go na zawsze od\u00adrzuci\u0107. Nie, przyjmie ich kiedy\u015b ponownie, przyjmie ich jako nar\u00f3d, a b\u0119dzie to jak \u201cpowstanie do \u017cycia z martwych” (w. 15) M\u00f3wi\u0105 o tym tak\u017ce prorocy – Ezechiel (37,1-17 oraz 39,25-29) i Ozeasz (5,15 oraz 6,3) w spos\u00f3b wyrazi\u015bcie obrazowy.<\/span><\/p>\n

W dalszych wierszach wydaje si\u0119, jakby aposto\u0142 mia\u0142 przed sob\u0105 histori\u0119 J\u00f3zefa. Jest ona w ka\u017cdym razie bardzo pi\u0119kn\u0105 ilustracj\u0105 tego, co tutaj widzimy. Po tym, kiedy J\u00f3zef zosta\u0142 przez swoich braci wrzucony do studni i dosta\u0142 si\u0119 do wi\u0119\u00adzienia, wyniesiony zosta\u0142 na tron \u015bwiata jako najwi\u0119kszy po faraonie. Jego powstanie i wywy\u017cszenie by\u0142o dla \u015bwiata bo\u00adgactwem podczas siedmiu lat obfito\u015bci. Nast\u0119pnie, gdy wr\u00f3ci\u00adli do niego jego bracia w pokucie w latach g\u0142odu, by\u0142o to jakby o\u017cycie z martwych. Podobnie b\u0119dzie te\u017c, kiedy Izrael zostanie przywr\u00f3cony u kresu czas\u00f3w.<\/span><\/p>\n

M\u00f3wi to r\u00f3wnie\u017c nam, kt\u00f3rzy jeste\u015bmy z narod\u00f3w, \u017ce nie po\u00adwinni\u015bmy tego lekcewa\u017cy\u0107. Upadek Izraela jest bowiem bo\u00adgactwem \u015bwiata, jego odrzucenie – pojednaniem \u015bwiata (Rzymian 11:12 i 15). Czy jeste\u015bmy wystarczaj\u0105co wdzi\u0119czni za to, \u017ce B\u00f3g po\u00ads\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 upadkiem Izraela jako sposobno\u015bci\u0105 do tego, aby nam, pochodz\u0105cym z narod\u00f3w, ofiarowa\u0107 bogactwa swojej \u0142aski? O to przecie\u017c chodzi w pojednaniu \u015bwiata. W przeci\u00adwie\u0144stwie do 5 rozdzia\u0142u, 10 wiersza, Duch \u015awi\u0119ty nie m\u00f3wi tu o pojednaniu jako plonie dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa, a tym samym o prawdziwych, rzeczywistych i wiecznych skutkach, jakie z nie\u00adgo wynikaj\u0105 dla jednostki, lecz o pojednaniu jako wyra\u017ceniu dr\u00f3g Jego Boskiej opatrzno\u015bci wobec cz\u0142owieka. Tu jest ono nast\u0119pstwem upadku Izraela. Nie ma tu ani s\u0142owa o \u017cadnym \u201cwszechpojednaniu”, o kt\u00f3rym niekiedy mo\u017cna us\u0142ysze\u0107. Taka nauka jest nauk\u0105 z\u0142\u0105, przeciwn\u0105 ca\u0142emu Pismu \u015awi\u0119temu. Wyra\u017cenie to, w kt\u00f3rym – co charakterystyczne – przed s\u0142o\u00adwem \u201e\u015bwiat\u201d nie wyst\u0119puje rodzajnik, okre\u015bla raczej zmian\u0119 wieku zarz\u0105dzania, oznacza zwr\u00f3cenie si\u0119 Boga ku narodom w Jego drogach post\u0119powania z cz\u0142owiekiem, dotychczas bo\u00adwiem narody nie by\u0142y pod tym wzgl\u0119dem brane pod uwag\u0119. Bogu upodoba\u0142o si\u0119 w Jego \u0142asce u\u017cy\u0107 upadku Izraela jako sposobno\u015bci do tego, by na podstawie dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa ofiarowa\u0107 teraz narodom \u015bwiat\u0142o ewangelii \u0142aski. \u201cIch upadek sta\u0142 si\u0119 bogactwem \u015bwiata, a ich pora\u017cka bogactwem pogan” (w. 12) – zaprawd\u0119 niezmiernie bogatym sta\u0142 si\u0119 teraz ten, poga\u0144ski niegdy\u015b, \u015bwiat dzi\u0119ki \u015bwiat\u0142u chrze\u015bcija\u0144stwa! Post\u0119powanie Boga wobec tych, kt\u00f3rzy pochodz\u0105 z narod\u00f3w, postawienie ich na tak wielce usprawiedliwiaj\u0105cej pozycji, wi\u0105\u017ce si\u0119 te\u017c z po\u00adwa\u017cn\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105. Aby to wyja\u015bni\u0107, aposto\u0142 pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 przyk\u0142adem szlachetnego drzewka oliwnego, do kt\u00f3rego wszczepione zosta\u0142y ga\u0142\u0105zki z dzikiego drzewa oliwnego. Po\u00ads\u0142uchajmy jednak s\u0142\u00f3w samego Pisma \u015awi\u0119tego:<\/span><\/p>\n

\u201cA je\u015bli zaczyn jest \u015bwi\u0119ty, to i ciasto; a je\u015bli korze\u0144 jest \u015bwi\u0119ty, to i ga\u0142\u0119zie. Je\u015bli za\u015b niekt\u00f3re z ga\u0142\u0119zi zosta\u0142y od\u0142amane, a ty, b\u0119d\u0105c ga\u0142\u0105zk\u0105 z dzikiego drzewa oliwnego, zosta\u0142e\u015b na ich miejsce wszczepio\u00adny i sta\u0142e\u015b si\u0119 uczestnikiem korzenia i t\u0142uszczu oliw\u00adnego, to nie wyno\u015b si\u0119 nad ga\u0142\u0119zie; a je\u015bli si\u0119 che\u0142\u00adpisz, to pami\u0119taj, \u017ce nie ty d\u017awigasz korze\u0144, lecz ko\u00adrze\u0144 ciebie.<\/span><\/p>\n

Powiesz tedy: Od\u0142amane zosta\u0142y ga\u0142\u0119zie, abym ja by\u0142 wszczepiony. S\u0142usznie! Od\u0142amane zosta\u0142y z po\u00adwodu niewiary, ty za\u015b trwasz dzi\u0119ki wierze; nie wzbi\u00adjaj si\u0119 w pych\u0119, ale si\u0119 b\u00f3j. Je\u015bli bowiem B\u00f3g nie oszcz\u0119dzi\u0142 ga\u0142\u0119zi naturalnych, nie oszcz\u0119dzi te\u017c cie\u00adbie. Zwa\u017c tedy na dobrotliwo\u015b\u0107 i surowo\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 – surowo\u015b\u0107 dla tych, kt\u00f3rzy upadli, a dobrotliwo\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 wzgl\u0119dem ciebie, o ile wytrwasz w dobroci, bo inaczej i ty b\u0119dziesz odci\u0119ty. Ale i oni, je\u017celi nie b\u0119d\u0105 trwali w niewierze, zostan\u0105 wszczepieni, gdy\u017c B\u00f3g ma moc wszczepi\u0107 ich ponownie. Bo je\u017celi ty, odci\u0119\u00adty z dzikiego z natury drzewa oliwnego, zosta\u0142e\u015b wszczepiony wbrew naturze w szlachetne drzewo oliwne, o ile\u017c pewniej zostan\u0105 wszczepieni w swoje drzewo oliwne ci, kt\u00f3rzy z natury do niego nale\u017c\u0105.<\/span><\/p>\n

A \u017ceby\u015bcie nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chc\u0119 wam, bracia, ods\u0142oni\u0107 t\u0119 tajemnic\u0119: zatwardzia\u0142o\u015b\u0107 przysz\u0142a na cz\u0119\u015b\u0107 Izraela a\u017c do czasu, gdy poganie w pe\u0142ni wejd\u0105, i w ten spos\u00f3b b\u0119dzie zbawiony ca\u0142y Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwr\u00f3ci<\/b> bezbo\u017cno\u015b\u0107 od<\/b> Jakuba”<\/span> (Rzymian 11,16-26).<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Korze\u0144<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Aby zrozumie\u0107, co oznacza drzewo oliwne, dobrze b\u0119dzie za\u00adpyta\u0107 najpierw, kto albo co jest jego korzeniem. Drzewko oliw\u00adne sw\u00f3j pokarm i t\u0142usto\u015b\u0107 otrzymuje z korzenia. Czy korze\u00adniem tym jest Pan Jezus Chrystus? Czy mo\u017ce Abraham? Do rozwi\u0105zania tej kwestii przybli\u017cy nas przyjrzenie si\u0119 temu, co powiedzia\u00adne jest o ga\u0142\u0119ziach.<\/span><\/p>\n

Nie o wszystkich, lecz tylko o niekt\u00f3rych ga\u0142\u0119ziach s\u0142yszy\u00admy, \u017ce pozostaj\u0105 w po\u0142\u0105czeniu z korzeniem. To one by\u0142y z na\u00adtury cz\u0119\u015bci\u0105 drzewka oliwnego. Dalej natomiast s\u0142yszymy te\u017c o takich drzewka oliwnego. Dalej natomiast s\u0142yszymy te\u017c o takich ga\u0142\u0119ziach, kt\u00f3re mimo \u017ce nale\u017ca\u0142y do drzewa oliwne\u00adgo, jednak zosta\u0142y od\u0142amane; kiedy jednak b\u0119dzie si\u0119 Bogu podoba\u0142o, zostan\u0105 znowu wszczepione do swego drzewa. W tym samym czasie dokona\u0142o si\u0119 co\u015b jeszcze: ga\u0142\u0119zie z drze\u00adwa dzikiego zosta\u0142y wszczepione pomi\u0119dzy ga\u0142\u0119zie natural\u00adne. W ten spos\u00f3b ga\u0142\u0119zie te wraz z tymi, kt\u00f3re pozostawa\u0142y przez ca\u0142y czas w po\u0142\u0105czeniu z drzewem oliwnym, maj\u0105 udzia\u0142 w t\u0142usto\u015bci korzenia drzewa oliwnego. Korzeniem tego drze\u00adwa nie mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 Chrystus Jezus Pan, gdy\u017c z natury<\/b> nikt nie jest z Nim po\u0142\u0105czony; to rzecz zupe\u0142nie i absolutnie niemo\u017cliwa. On sam przecie\u017c powiedzia\u0142: \u201cZaprawd\u0119, zaprawd\u0119 powiadam wam, je\u015bli ziarnko pszeniczne, kt\u00f3re wpad\u0142o do ziemi, nie ob\u00adumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz je\u015bli obumrze, ob\u00adfity owoc wydaje” (Jana 12,24).<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi przy tym o Sobie jako prawdziwym krzewie winnym<\/b>, a o uczniach jako latoro\u015blach. Ci, kt\u00f3rzy tu na ziemi przyznali si\u0119 do niego jako Mesjasza, byli latoro\u015blami krze\u00adwu. Znaczenie dla naszej kwestii ma tu fakt, \u017ce o ga\u0142\u0105zkach nie przynosz\u0105cych owocu (a wi\u0119c o uczniach, kt\u00f3rzy byli po\u00ad\u0142\u0105czeni z Nim tylko zewn\u0119trznie, wed\u0142ug wyznania, nie posia\u00addaj\u0105c rzeczywistego \u017cycia) nie ma tam najmniejszej wzmian\u00adki, i\u017c zostan\u0105 znowu wszczepione. Jest nawet ca\u0142kiem przeciwnie – zostan\u0105 one wrzucone do ognia i sp\u0142on\u0105 (w. 6).<\/span><\/p>\n

Tak wi\u0119c Pan Jezus Chrystus nie jest tym korzeniem! On jest krzewem winnym. Czy jednak nie mo\u017ce nim by\u0107 Abraham? Czy z natu\u00adry nie s\u0105 z nim po\u0142\u0105czeni ci, kt\u00f3rzy s\u0142usznie nazwani s\u0105 natu\u00adralnymi ga\u0142\u0119ziami (w. 21 i 24)? Czy\u017c nie s\u0105 oni jego potomka\u00admi, dzie\u0107mi Izraela? Tak, wszystko za tym przemawia. Drzewo oliwne nazwane jest ich w\u0142asnym drzewem oliwnym (w. 24). W tym szlachetnym drzewie, kt\u00f3rego naturalnymi ga\u0142\u0119ziami s\u0105 Izraelici, poganie nie mieli \u017cadnego udzia\u0142u. Bez trudu za\u00adtem rozpoznajemy w tym dzikim drzewie oliwnym obraz na\u00adrod\u00f3w, czyli pogan, kt\u00f3rzy znajdowali si\u0119 poza szlachetnym drzewem oliwnym.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Drzewo obietnicy<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Szlachetne drzewo oliwne, kt\u00f3re przynosi olej, a kt\u00f3rego li\u015b\u0107 nie wi\u0119dnie, jest samo w sobie obrazem b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa i \u015bwiadectwa, nie jest jednak bezpo\u015brednio obrazem Izraela; o tym m\u00f3wi\u0105 raczej jego naturalne ga\u0142\u0119zie. Abrahamowi, jego korzeniowi, dane by\u0142y obietnice: \u201cA uczyni\u0119 z ciebie nar\u00f3d wielki i b\u0119d\u0119 ci b\u0142ogos\u0142awi\u0142, … i b\u0119d\u0105 w tobie b\u0142ogos\u0142awione wszystkie plemiona ziemi” (1 Moj\u017cesza 12,2-3). List do Galacjan m\u00f3wi: \u201caby b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo Abrahamowe przesz\u0142o na po\u00adgan”. Mo\u017cemy wi\u0119c powiedzie\u0107: wsz\u0119dzie, dok\u0105d si\u0119gaj\u0105 obiet\u00adnice b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, jakie B\u00f3g da\u0142 Abrahamowi, jest szla\u00adchetne drzewo oliwne. Albo inaczej m\u00f3wi\u0105c: szlachetne drzewo oliwne jest symbolem posiadania obietnic i \u015bwiadectwa Bo\u017ce\u00adgo na ziemi. Przedstawia nam ono ci\u0105g dalszy, \u0142a\u0144cuch tych, kt\u00f3rzy z tych obietnic w tym \u015bwiecie korzystaj\u0105”. Jest ono drze\u00adwem obietnicy. Pokazuje lini\u0119 obietnicy, kt\u00f3ra rozci\u0105ga si\u0119 od Abrahama do Chrystusa, a\u017c do jego przyj\u015bcia w celu ustano\u00adwienia swego kr\u00f3lestwa pokoju na ziemi. Maj\u0105c w r\u0119kach takie badawcze wyposa\u017cenie chcemy raz jeszcze przejrze\u0107 cytowany wst\u0119p Listu do Rzymian 11, pa\u00adtrz\u0105c na to, co dotyczy drzewa oliwnego. Zdziwimy si\u0119, jak samorzutnie i w nale\u017cytej kolejno\u015bci do g\u0142\u00f3wnej linii ca\u0142ego tego rozdzia\u0142u do\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119, zawarte w nim, pouczenia, po\u00adtwierdzaj\u0105c to, co ju\u017c ogl\u0105dali\u015bmy. Korze\u0144, Abraham, by\u0142 \u015bwi\u0119\u00adty, to znaczy oddzielony przez Boga i dla Boga. Tak\u017ce ga\u0142\u0119zie, jego naturalni potomkowie, byli narodem oddzielonym dla Boga. W tym sensie i oni byli \u015bwi\u0119tymi – nie wed\u0142ug istoty, lecz wed\u0142ug ich zewn\u0119trznej pozycji.<\/span><\/p>\n

W wi\u0119kszo\u015bci jednak nie odpowiadali oni tej pozycji, kt\u00f3r\u0105 da\u0142 im B\u00f3g (1 Koryntian 10,5), przez co B\u00f3g musia\u0142 w rozrz\u0105dzaniu swoich dr\u00f3g od\u0142ama\u0107 niejedn\u0105 ga\u0142\u0105zk\u0119 ze szlachetnego drze\u00adwa oliwnego – \u201cz powodu niewiary”. Jak nas poucza wiersz 20, by\u0142o to konieczne. Od\u0142amane jednak zosta\u0142y tylko niekt\u00f3\u00adre ga\u0142\u0119zie. Pewna ich cz\u0119\u015b\u0107 pozosta\u0142a w drzewie, nadal maj\u0105c b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa – jako resztka, o czym by\u0142a ju\u017c mowa w pierwszych siedmiu wierszach, w kt\u00f3rych nazwano ich wy\u00adbranymi. Teraz zamiarem Boga by\u0142o wprowadzi\u0107 w swojej \u0142asce do tych linii obietnic na ziemi r\u00f3wnie\u017c narody. Wzi\u0105\u0142 On wi\u0119c ga\u0142\u0119zie z dzikiego drzewa oliwnego, kt\u00f3re nie by\u0142y, jak Izrael, w naturalny spos\u00f3b po\u0142\u0105czone z korzeniem, to znaczy z ojcem wierz\u0105cych, i wszczepi\u0142 je \u201cwbrew naturze” (\u0142aska jest w istocie zawsze przeciwna naturze) pomi\u0119dzy ga\u0142\u0119zie drze\u00adwa szlachetnego. W ten oto spos\u00f3b ci, kt\u00f3rzy pochodz\u0105 z na\u00adrod\u00f3w, stali si\u0119 wsp\u00f3\u0142uczestnikami korzenia i t\u0142usto\u015bci drze\u00adwa oliwnego.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Odpowiedzialno\u015b\u0107<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W naszym przelotnym rozwa\u017caniu tego proroczego obrazu zr\u00f3bmy ma\u0142y my\u015blowy \u201cprzerywnik”, po to by zastanowi\u0107 si\u0119 nad inn\u0105 rzecz\u0105. A\u017ceby posun\u0105\u0107 si\u0119 dalej w zrozumieniu ob\u00adrazowego przedstawienia dzisiejszych czas\u00f3w, to znaczy ob\u00adrazu wieku \u0142aski, trzeba tu, jak si\u0119 zdaje, doda\u0107 kilka podsta\u00adwowych rozwa\u017ca\u0144. Przeniesienie na pozycj\u0119 przywilej\u00f3w zawiera w sobie z konieczno\u015bci r\u00f3wnie\u017c odpowiedzialno\u015b\u0107. Powinni\u015bmy mianowicie odpowiada\u0107 (w naszym stanie), w sensie praktycz\u00adnym, przekazanym nam przywilejom w sensie \u201eprawniczym\u201d. Zajmowanie miejsca uprzywilejowanego i posiadanie odpo\u00adwiedzialno\u015bci niekoniecznie wi\u0105\u017ce si\u0119 z tym, \u017ce ka\u017cda jed\u00adnostka zajmuj\u0105ca t\u0119 pozycj\u0119 ma naprawd\u0119 \u017cycie z Boga. Tego w\u0142a\u015bnie cz\u0119stokro\u0107 si\u0119 nie rozumie nale\u017cycie i nie rozgranicza.<\/span><\/p>\n

Izrael mia\u0142 udzia\u0142 w drzewie oliwnym i posiada\u0142 drogocen\u00adne obietnice; a mimo to wielka rzesza tego ludu by\u0142a niewierz\u0105\u00adca. Mia\u0142 on zatem udzia\u0142 w drzewie oliwnym, co nie oznacza jeszcze wcale posiadania \u017cywej wi\u0119zi z Bogiem. Oczywi\u015bcie, B\u00f3g jest wielce cierpliwy i w swej cierpliwo\u015bci d\u0142ugo taki stan znosi\u0142, aby ich wypr\u00f3bowa\u0107. Na koniec wkroczy\u0142 z s\u0105dem i od\u0142ama\u0142 niejedn\u0105 ga\u0142\u0105\u017a. W ich miejsce przyprowadzi\u0142 teraz ludzi z narod\u00f3w, z pogan, do miejsca b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw na zie\u00admi, otwieraj\u0105c im kana\u0142y swej \u0142aski i daj\u0105c im do rozg\u0142asza\u00adnia ewangeli\u0119 \u0142aski. Ci z narod\u00f3w, kt\u00f3rzy przyznali si\u0119 i przyznaj\u0105 do chrze\u015bcija\u0144stwa, a wi\u0119c tacy, kt\u00f3rzy odrzucaj\u0105 mahometanizm, judaizm czy tym podobne, znajduj\u0105 si\u0119 przy\u00adnajmniej zewn\u0119trznie na pozycji b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw chrze\u015bcija\u0144\u00adstwa i ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 za to, co B\u00f3g im powierzy\u0142. O tym m\u00f3wi wszczepienie do drzewa oliwnego.<\/span><\/p>\n

Nie chodzi tu wi\u0119c o Zgromadzenie Bo\u017ce {ko\u015bci\u00f3\u0142}, ale wy\u0142\u0105cznie o kwesti\u0119 wyznania, posiadania obietnic i \u015bwiadectwa Bo\u017cego tu, na ziemi. Kto zatem przyznaje si\u0119 do Chrystusa Jezusa Pana, ten stoi nominalnie na zasadzie wiary. Poci\u0105ga to jednak za sob\u0105 od\u00adpowiedzialno\u015b\u0107, aby \u017cy\u0107 wed\u0142ug tej zasady. Czy wobec tego chrze\u015bcijanie, ga\u0142\u0119zie wszczepione z dzikiego drzewa, poczu\u00adwaj\u0105 si\u0119 do tej odpowiedzialno\u015bci? Czy \u017cyj\u0105 zgodnie z zasa\u00addami wiary? Je\u015bli B\u00f3g nie oszcz\u0119dzi\u0142 naturalnych ga\u0142\u0119zi, to jest niewierz\u0105cych Izraelit\u00f3w, to czy oszcz\u0119dzi niewierz\u0105ce chrze\u015bcija\u0144stwo, kt\u00f3re ma o wiele wi\u0119ksz\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107?<\/span><\/p>\n

Dlatego w stosunku do nich mowa tu jest o mo\u017cliwo\u015bci od\u00adci\u0119cia. \u017baden cz\u0142onek nie b\u0119dzie nigdy odci\u0119ty od cia\u0142a Chrystusa, ale od drzewa oliwnego niekt\u00f3re ga\u0142\u0119zie mog\u0105 by\u0107 od\u00adci\u0119te. Dokona\u0142o si\u0119 to ju\u017c w przypadku Izraela. Bardzo powa\u017c\u00adne zatem s\u0105 napomnienia, skierowane do nas, kt\u00f3rzy pocho\u00addzimy z narod\u00f3w, aby nikt si\u0119 nie chlubi\u0142 i nie by\u0142 wynios\u0142y! Je\u015bli bowiem nie pozostaniemy przy Bo\u017cej dobroci, i my b\u0119dziemy odci\u0119ci. W miejscu tym nic nie m\u00f3wi si\u0119, \u017ce wierz\u0105cy mo\u017ce p\u00f3j\u015b\u0107 na zgub\u0119, ale \u017ce chrze\u015bcijanie z wyznania, z na\u00adzwy, bez \u017cycia od Boga zostan\u0105 usuni\u0119ci z kr\u0119gu b\u0142ogos\u0142a\u00adwie\u0144stw, do kt\u00f3rego przywiod\u0142y ich dobro\u0107 i opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca, i ju\u017c tam wi\u0119cej nie powr\u00f3c\u0105. Podkre\u015blamy jeszcze raz: dla nich nie ma ju\u017c ponownego wszczepienia! Natomiast z Izraelem rzecz ma si\u0119 zupe\u0142nie inaczej. Podsumujmy wi\u0119c wyra\u017anie wszystkie te pouczenia: w ca\u0142ym przedstawionym tu obra\u00adzie nie chodzi o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa dla poszczeg\u00f3lnego wie\u00adrz\u0105cego, lecz o drogi Bo\u017cego post\u0119powania wobec cz\u0142owie\u00adka, to jest o to, i\u017c usun\u0105\u0142 On na bok lud izraelski jako taki, a zamiast ku niemu, zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 ku narodom. Chodzi r\u00f3wnie\u017c o odpowiedzialno\u015b\u0107 tych, kt\u00f3rzy weszli na pozycj\u0119 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw i obietnic na tej ziemi.<\/span><\/p>\n

Chcemy tym samym powy\u017cszy przegl\u0105d sceny proroczej kon\u00adtynuowa\u0107 i doprowadzi\u0107 do ko\u0144ca. Skoro B\u00f3g nie oszcz\u0119dzi\u0142 na\u00adturalnych ga\u0142\u0119zi, nie b\u0119dzie te\u017c oszcz\u0119dza\u0142 tych, kt\u00f3rzy zostali wszczepieni wbrew naturze. To, \u017ce odetnie chrze\u015bcija\u0144skich wy\u00adznawc\u00f3w nie maj\u0105cych \u017cycia, kt\u00f3rzy nie podo\u0142ali swej odpowie\u00addzialno\u015bci, nie jest tu powiedziane wprost. Wskazuj\u0105 jednak na to inne miejsca, np. Mateusza 24,45; 25,30. Kiedy prawdziwe Zgromadzenie b\u0119dzie ju\u017c w niebie, wtedy w ostatniej fazie Pan Jezus wypluje ze swoich ust to wyznanie chrze\u015bcija\u0144skie, gdy\u017c zasta\u00adnie je ani zimne, ani gor\u0105ce (Objawienie 3,16).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ponowne wszczepienie Izraela<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Drzewo oliwne b\u0119dzie istnia\u0142o nadal – odci\u0119cie odpad\u0142ego chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania przygotuje drog\u0119 do ponowne\u00adgo wszczepienia Izraela. Tak jak chrze\u015bcija\u0144stwo nie wy\u00adtrwa\u0142o w wierze (czy w og\u00f3le mo\u017cna mie\u0107 co do tego w\u0105tpliwo\u015bci, patrz\u0105c na dzisiejszy stan chrze\u015bcija\u0144stwa?), tak Izrael nie pozostanie w niewierze. Naturalne odnogi zostan\u0105 ponownie wszczepione do ich w\u0142asnego drzewa oliwnego, \u201cgdy\u017c B\u00f3g mo\u017ce wszczepi\u0107\u201d. Tu aposto\u0142 porzuca niespodzie\u00adwanie obrazowy spos\u00f3b m\u00f3wi wyra\u017ca si\u0119 wprost i otwar\u00adcie: \u201cA \u017ceby\u015bcie nie mieli zbyt wysokiego o sobie mnie\u00admania, chc\u0119 wam, bracia, ods\u0142oni\u0107 t\u0119 tajemnic\u0119: zatwardzia\u0142o\u015b\u0107 przysz\u0142a na cz\u0119\u015b\u0107 Izraela a\u017c do czasu, gdy poganie w pe\u0142ni wejd\u0105, i w ten spos\u00f3b b\u0119dzie zba\u00adwiony ca\u0142y Izrael<\/b><\/i> <\/b>(Rzymian 11, 25-26).<\/span><\/p>\n

Dzisiejszy czas \u0142aski charakteryzuje si\u0119 tym, \u017ce Izrael cz\u0119\u00ad\u015bciowo – w\u0142a\u015bnie z wyj\u0105tkiem istniej\u0105cej wci\u0105\u017c resztki – po\u00adpad\u0142 w zatwardzia\u0142o\u015b\u0107; tak jednak nie pozostanie. Kiedy wej\u00addzie pe\u0142na liczba spo\u015br\u00f3d narod\u00f3w, to znaczy kiedy liczba tych, kt\u00f3rzy dzisiaj pozwol\u0105 si\u0119 zbawi\u0107 spo\u015br\u00f3d narod\u00f3w ca\u0142ego \u015bwiata i kt\u00f3rzy stanowi\u0105 Zgromadzenie Bo\u017ce, zostanie dope\u0142\u00adniona zgodnie z Bo\u017cym zamiarem, wtenczas po pochwyceniu \u015bwi\u0119tych obecnego czasu (1 Tesaloniczan 4,17) Pan \u201cprzyjdzie z Syjo\u00adnu jako Wybawiciel i odwr\u00f3ci bezbo\u017cno\u015b\u0107 od Jakuba”<\/i> (w. 26). A stanie si\u0119 to, kiedy Pan Jezus Chrystus w wielkiej mocy i chwale przyjdzie z niebios w widzialny spos\u00f3b na ziemi\u0119 (Mateusza 24,27-31; Objawienie 19,11). Tak oto ca\u0142y Izrael b\u0119dzie zbawiony.<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie \u201cca\u0142y Izrael” nie wskazuje na to, \u017ce uratowany zostanie ka\u017cdy poszczeg\u00f3lny Izraelita, \u017cyj\u0105cy w tym czasie. Wiemy przecie\u017c, \u017ce przewa\u017caj\u0105ca cz\u0119\u015b\u0107 ludu tak\u017ce w\u00f3wczas b\u0119dzie niewierz\u0105ca: b\u0119dzie oddawa\u0142a cze\u015b\u0107 antychrystowi i poginie w s\u0105dach. S\u0142owo to m\u00f3wi, \u017ce wybawiony b\u0119dzie Izra\u00adel jako ca\u0142o\u015b\u0107, jako nar\u00f3d. Dzi\u015b dokonuje si\u0119 to inaczej: Pan zbawia ludzi ze \u015bwiata jednostkowo i do\u0142\u0105cza ich do zgromadzenia. Wskaza\u0142em ju\u017c na to w Dziejach Apostolskich 2,47. W\u00f3wczas za\u015b Izrael b\u0119dzie zbawiony jako ca\u0142o\u015b\u0107. W sensie absolutnym jednak chodzi tu jedynie o pewn\u0105 resztk\u0119, kt\u00f3ra zostanie zbawiona; czytamy bowiem w rozdziale 9,27: \u201cCho\u0107\u00adby liczba syn\u00f3w Izraela by\u0142a jak piasek morski, tylko resztka ocalona b\u0119dzie<\/b>\u201d.<\/b><\/i> \u201cCa\u0142y Izrael\u201d – \u201ctylko resztka\u201d zo\u00adstanie wybawiona! Wskazuje to na nadzwyczaj wa\u017cn\u0105 i interesuj\u0105c\u0105 zasad\u0119, do kt\u00f3rej chcia\u0142bym znowu pod koniec ksi\u0105\u017cki powr\u00f3ci\u0107: w oczach Boga resztka stoi zawsze za ca\u0142y lud. To do niej w\u0142a\u015bnie, do tej resztki Pan Jezus Chrystus odnosi wszystkie prawa i obowi\u0105zki.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym tak\u017ce poruszy\u0107 p\u00f3\u017aniej jeszcze inn\u0105 kwesti\u0119, kt\u00f3r\u0105 dosy\u0107 cz\u0119sto b\u0142\u0119dnie podejmuje si\u0119 i miesza ze zgroma\u00addzeniem Bo\u017cym – a mianowicie nowe przymierze. Na pod\u00adstawie nowego przymierza B\u00f3g b\u0119dzie znowu b\u0142ogos\u0142awi\u0142 sw\u00f3j ziemski<\/b> lud.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o ewangeli\u0119, Izraelici s\u0105 jeszcze nieprzyjaci\u00f3\u0142\u00admi, a to z powodu nas, jak nam to m\u00f3wi wiersz 28 – to znaczy aby\u015bmy dost\u0105pili u\u0142askawienia. B\u00f3g mi\u0142uje ich jednak zawsze, jeszcze z powodu ojc\u00f3w. On nie odrzuci swego ludu, r\u00f3wnie\u017c Izrael bowiem dost\u0105pi znowu u\u0142askawienia (w. 31). B\u00f3g nie \u017ca\u0142uje ani swych dar\u00f3w \u0142aski (o kt\u00f3rych by\u0142a mowa w 9 roz\u00addziale, 4 i 5 wierszu), ani powo\u0142ania (o kt\u00f3rym tak\u017ce by\u0142a mowa w 9 rozdziale, 7 wierszu). Pragnie b\u0142ogos\u0142awi\u0107 grzesz\u00adne stworzenie i sam te\u017c wykona to, co by\u0142o od pocz\u0105tku w jego sercu. Ostatnie wierszy tego rozdzia\u0142u jednak jasno i niedwu\u00adznacznie pokazuj\u0105, \u017ce sta\u0107 si\u0119 to mo\u017ce tylko i wy\u0142\u0105cznie na podstawie jego nieograniczonej \u0142aski.<\/span><\/p>\n

Czy teraz, ujrzawszy wszystkie te cudowne my\u015bli i drogi Bo\u017ce, nie zaczniemy dobrze rozumie\u0107, dlaczego aposto\u0142 wznosi pod koniec tego rozdzia\u0142u Listu do Rzymian tak podnios\u0142\u0105 pie\u015b\u0144 pochwaln\u0105 o m\u0105dro\u015bci i poznaniu Boga? Tak samo ka\u017c\u00adda wierz\u0105ca dusza r\u00f3wnie\u017c zaintonuje z serca, wraz z t\u0105 pie\u00ad\u015bni\u0105 pochwaln\u0105, s\u0142owa wys\u0142awiaj\u0105ce Boga:<\/span><\/p>\n

Jemu niech b\u0119dzie chwa\u0142a na wieczno\u015b\u0107! Amen.<\/i><\/span><\/b><\/span><\/p>\n

2. Zgromadzenie jako cia\u0142o Chrystusa<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Mam nadziej\u0119, \u017ce lektura pierwszego rozdzia\u0142u pozwoli\u0142a nam wyrobi\u0107 sobie pogl\u0105d na temat Bo\u017cego post\u0119powania w kolej\u00adnych wiekach, jak r\u00f3wnie\u017c pochodzenia, istoty oraz przezna\u00adczenia zgromadzenia Bo\u017cego. Zanim przejdziemy do g\u0142\u00f3wne\u00adgo zagadnienia, to znaczy schodzenia si\u0119 zgromadzenia, chcia\u0142bym zwr\u00f3ci\u0107 nieco baczniejsz\u0105 uwag\u0119 na kilka charak\u00adterystycznych cech zgromadzenia, przedstawionych w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym przy pomocy czterech symboli.<\/span><\/p>\n

Kiedy B\u00f3g w celu wyja\u015bnienia nam swych my\u015bli pos\u0142uguje si\u0119 obrazowymi przyk\u0142adami, w\u00f3wczas obrazy te – w przeci\u00adwie\u0144stwie do naszych por\u00f3wna\u0144 – s\u0105 jak najbardziej precy\u00adzyjne i adekwatne, pe\u0142ne Bo\u017cej m\u0105dro\u015bci, i jako por\u00f3wnania nie \u201ckulej\u0105”. Nie powinni\u015bmy jednak miesza\u0107 ze sob\u0105 r\u00f3\u017cnych obrazowych przyk\u0142ad\u00f3w, jakie daje nam B\u00f3g po to, by nas wie\u00adlostronnie pouczy\u0107 o danej kwestii. Niestety, rzeczy te bywaj\u0105 cz\u0119stokro\u0107 ze sob\u0105 mylone. Jedno cia\u0142o to nie dom, a \u015bwiecz\u00adnik to nie oblubienica. Chocia\u017c chodzi tu o t\u0119 sam\u0105 rzecz, o zgromadzenie, to ka\u017cdy z tych obraz\u00f3w przedstawia inny jego aspekt. Na przyk\u0142ad Pismo nie m\u00f3wi nigdy o cz\u0142onkach tego czy innego ko\u015bcio\u0142a, lecz o cz\u0142onkach cia\u0142a Chrystusa. Dla wyja\u015bnienia tej kwestii we\u017amy jeszcze inny przyk\u0142ad, niekt\u00f3\u00adrzy bowiem uwa\u017caj\u0105, \u017ce skoro Zgromadzenie jest cia\u0142em Chry\u00adstusa, to nie mo\u017ce by\u0107 r\u00f3wnocze\u015bnie oblubienic\u0105 Chrystusa. W Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym wierz\u0105cy okre\u015blani s\u0105 r\u00f3\u017cnymi nazwami. Tak wi\u0119c wierz\u0105cy jest dzieckiem Bo\u017cym, synem Bo\u017cym, \u015bwi\u0119\u00adtym, uczniem Pana Jezusa Chrystusa itd. Dziecko jednak to nie to samo co syn, a \u015bwi\u0119ty to nie to samo co ucze\u0144. Chocia\u017c mo\u017ce tu cho\u00addzi\u0107 o t\u0119 sam\u0105 osob\u0119, to jednak za ka\u017cdym razem ukazana jest ona od innej strony Aby pozna\u0107 przywileje i odpowiedzialno\u015b\u0107 tej osoby, trzeba pozna\u0107 pozycj\u0119, jak\u0105 otrzyma\u0142a i na kt\u00f3\u00adrej widzi j\u0105 B\u00f3g. Tak samo ma si\u0119 rzecz ze zgromadzeniem Bo\u017cym. B\u00f3g wprowadzi\u0142 Zgromadzenie w wieloaspektow\u0105 wi\u0119\u017a z Samym Sob\u0105 i ze Swoim Synem. Aby te stosunki duchowe uczyni\u0107 dla nas cho\u0107 troch\u0119 zrozumia\u0142ymi i mo\u017cliwymi do ogarni\u0119cia, B\u00f3g po\u00ads\u0142uguje si\u0119 r\u00f3\u017cnorodnymi symbolami, czy obrazowymi okre\u00ad\u015bleniami. W wielu miejscach nowotestamentowych list\u00f3w Zgromadzenie przedstawione jest jako cia\u0142o Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Przez obraz ludzkiego cia\u0142a Duch \u015awi\u0119ty chce wzbudzi\u0107 w nas my\u015bl o naj\u015bci\u015blejszej jedno\u015bci i po\u0142\u0105czeniu. Co w natural\u00adnym zakresie sk\u0142ada si\u0119 na nasze cia\u0142o? Og\u00f3lnie mamy tu na my\u015bli ka\u017cd\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie jest nasz\u0105 g\u0142ow\u0105. Jest rzecz\u0105 zu\u00adpe\u0142nie nie do pomy\u015blenia, aby cia\u0142o nie mia\u0142o g\u0142owy; tak samo nie do pomy\u015blenia jest g\u0142owa bez cia\u0142a. Obraz cia\u0142a Chrystu\u00adsa przedstawia nam Zgromadzenie w swej cudownej jedno\u015bci z Panem Jezusem Chrystusem, jako G\u0142ow\u0105 w niebie, jak to jest przedstawione w Li\u015bcie do Efezjan 2.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Co nie ma udzia\u0142u w budowaniu cia\u0142a<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co ma udzia\u0142 w tworzeniu cia\u0142a? W celu lepszego obja\u015bnie\u00adnia czego\u015b po\u017cyteczne jest niekiedy jasne wykazanie, czym ta rzecz nie jest. Zastan\u00f3wmy si\u0119 wi\u0119c nad tym, co nie ma udzia\u0142u w jednoczeniu cia\u0142a, a rzuci to jasne \u015bwiat\u0142o na rozwa\u017cane przez nas zagadnienie:<\/span><\/p>\n

1) Nie ma w tym udzia\u0142u osobista wiara<\/b> cz\u0142owieka. Oczy\u00adwi\u015bcie, wiara jest koniecznym warunkiem do tego, by uczest\u00adniczy\u0107 w tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie; wiara ma jednak zawsze charakter osobisty i nie jednoczy. Wiara istnia\u0142a te\u017c w daw\u00adniejszych wiekach, a przecie\u017c nie by\u0142o wtedy jeszcze cia\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

2) Nie ma w tym udzia\u0142u fakt otrzymania nowego \u017cycia. <\/b>Boskie \u017cycie mieli te\u017c starotestamentowi wierz\u0105cy, jak r\u00f3w\u00adnie\u017c uczniowie Pana Jezusa Chrystusa przed Jego \u015bmierci\u0105 i zmartwych\u00adwstaniem. A jednak Zgromadzenie Bo\u017ce, czyli cia\u0142o Chrystu\u00adsa jeszcze w\u00f3wczas nie istnia\u0142o.<\/span><\/p>\n

3) W tworzeniu cia\u0142a nie ma udzia\u0142u fakt, \u017ce Chrystus Jezus, nasz Pan sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem.<\/b> B\u0142\u0119dne jest przekonanie, i\u017c Pan Jezus Chrystus przez to, \u017ce sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem, z\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z upad\u0142ym cz\u0142owie\u00adcze\u0144stwem i zjednoczy\u0142 si\u0119 z nim. Jako cz\u0142owiek tu, na ziemi, jak nam pokazuje Ewangelia Jana 12,24, by\u0142 On prawdziwym ziarnem pszenicznym, i jako takie ziarno by\u0142 samotny. Pan Jezus Chrystus nie zjednoczy\u0142 si\u0119 z naszym upad\u0142ym stanem.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boskie podstawy utworzenia cia\u0142a<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zanim Zgromadzenie mog\u0142o zaistnie\u0107, Pan Jezus Chrystus musia\u0142 przedtem zakosztowa\u0107 \u015bmierci: prawdziwe ziarno pszeniczne mu\u00adsia\u0142o wpa\u015b\u0107 do ziemi i obumrze\u0107. Wraz ze wzbudzeniem Pana Jezu\u00adsa Chrystusa z umar\u0142ych B\u00f3g potwierdzi\u0142, \u017ce dzie\u0142o Jego Wiecznego Syna ca\u0142kowicie Go zadowoli\u0142o. Nast\u0119pnie przez czterdzie\u015bci dni Pan Jezus Chrystus objawia\u0142 si\u0119 swoim uczniom jako \u017cyj\u0105cy, daj\u0105c im liczne tego dowody; by\u0142 przez nich ogl\u0105dany i m\u00f3wi\u0142 o rzeczach, doty\u00adcz\u0105cych kr\u00f3lestwa Bo\u017cego (Dzieje 1,3). Duch \u015awi\u0119ty nie by\u0142 jeszcze na ziemi, poniewa\u017c Pan Jezus Chrystus nie by\u0142 jeszcze uwielbiony; czytamy bowiem w Jana 7,39: \u201calbowiem Duch \u015awi\u0119ty nie by\u0142 jeszcze dany, gdy\u017c Jezus nie by\u0142 jeszcze uwielbiony”. Dopiero kiedy Pan Jezus Chrystus zosta\u0142 wzi\u0119ty do nieba i ukoronowany chwa\u0142\u0105 i czci\u0105, zes\u0142a\u0142 swoim uczniom obietnic\u0119 Ojca, czyli Ducha \u015awi\u0119\u00adtego. Jak ju\u017c widzieli\u015bmy, sta\u0142o si\u0119 to w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy. By\u0142a to godzina narodzin zgromadzenia: przez zst\u0105pienie Du\u00adcha \u015awi\u0119tego zosta\u0142o utworzone cia\u0142o Chrystusa, cudowna jed\u00adno\u015b\u0107. To samo m\u00f3wi nam Pierwszy List do Koryntian 12,13; zechciejmy to miejsce nieco bli\u017cej rozwa\u017cy\u0107.<\/span><\/p>\n

M\u00f3wimy teraz przede wszystkim o podstawach umo\u017cli\u00adwiaj\u0105cych utworzenie cia\u0142a. Cho\u0107 stwierdzili\u015bmy przedtem, \u017ce przez samo wcielenie Chrystusa Jezusa Pana, b\u0119d\u0105ce rzecz\u0105 niepoj\u0119t\u0105, cia\u0142o to nie mog\u0142o powsta\u0107, musimy tu doda\u0107, \u017ce fakt, i\u017c Pan Jezus Chrystus sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem, stanowi\u0142 oczywi\u015bcie istotn\u0105 podstaw\u0119 dla utworzenia cia\u0142a. Gdyby po prostu pozosta\u0142 w Swojej chwale jako B\u00f3g, i nie zst\u0105pi\u0142by tu na ziemi\u0119, nigdy by nie dosz\u0142o do naszego po\u0142\u0105czenia si\u0119 z Nim.<\/span><\/p>\n

chrzest Duchem \u015awi\u0119tym, zgodnie z nauk\u0105 1 Listu do Koryntian 12, jest tym, co poszczeg\u00f3lnych wierz\u0105cych z\u0142\u0105czy\u0142o w jedno cia\u0142o. Zsumujmy to, co dotychczas zosta\u0142o powie\u00addziane:<\/span><\/p>\n

1) Nie mog\u0142o powsta\u0107 cia\u0142o, dop\u00f3ki Pan Jezus Chrystus, kt\u00f3ry jest G\u0142ow\u0105, by\u0142 w niebie.<\/span><\/p>\n

2) Zgromadzenie nie mog\u0142o mie\u0107 swego pocz\u0105tku, dop\u00f3ki nie nast\u0105pi\u0142 chrzest Duchem \u015awi\u0119tym w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wzmianka w czterech listach<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Dziejach Apostolskich, w owej natchnionej relacji o wcze\u00adsnym ko\u015bciele nie znajdujemy jeszcze pouczenia o ciele Chry\u00adstusa, lecz tylko sam fakt Jego obecno\u015bci. Jedynie w 9 rozdziale, w opisie nawr\u00f3cenia Saula spotykamy cenn\u0105 wskaz\u00f3wk\u0119 do\u00adtycz\u0105c\u0105 tej wspania\u0142ej prawdy w s\u0142owach: \u201cSaulu, Saulu, cze\u00admu Mnie prze\u015bladujesz?” Pan Jezus Chrystus nie m\u00f3wi tu do Saula: Czemu prze\u015bladujesz moich uczni\u00f3w? (Por. Dzieje\u00a0 <\/span>9,4), lecz jedno\u00adczy si\u0119 z tymi, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego. Saul, prze\u015bladuj\u0105c jego lud, prze\u00ad\u015bladowa\u0142 Jego Samego. Forma, w jakiej Pan Jezus Chrystus tu zapytuje, wska\u00adzuje na t\u0119 prawd\u0119, i\u017c Jego \u015bwi\u0119ci na ziemi s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Jego Samego.<\/span><\/p>\n

Nauka o zgromadzeniu jako ciele Chrystusa podana jest w Nowym Testamencie w czterech listach Paw\u0142a: Li\u015bcie do Rzy\u00admian, w 1 Li\u015bcie do Koryntian oraz w Listach do Efezjan i do Kolosan. Podczas gdy w Li\u015bcie do Efezjan Zgromadzenie przed\u00adstawione jest bardziej od strony jego wiecznego przeznaczenia, zgodnie z Bo\u017cym postanowieniem, czyli tym samym w swojej wspania\u0142ej pozycji w Chrystusie – to w Li\u015bcie do Kolosan uka\u00adzana jest raczej chwa\u0142a G\u0142owy w niebie. Wol\u0105 Bo\u017c\u0105 jest, by moralne cnoty G\u0142owy tego cia\u0142a zosta\u0142y teraz przedstawione tu, na ziemi. Dlatego aposto\u0142 opisuje tam wspania\u0142o\u015b\u0107 owej \u201ctajemnicy”, pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 godnym uwagi wyra\u017ceniem, kt\u00f3\u00adre jest r\u00f3wnocze\u015bnie kluczowym s\u0142owem tego Listu: \u201ckt\u00f3r\u0105 Jest Chrystus w was, nadzieja chwa\u0142y”<\/i> (1,27). Pierwsz\u0105, bardzo prost\u0105, ale niezwykle wa\u017cn\u0105 dla naszych rozwa\u017ca\u0144, wzmiank\u0119 o ciele Chrystusa znajdujemy w Li\u015bcie do Rzymian 12,4-5; i tam w\u0142a\u015bnie chcemy si\u0119 teraz zwr\u00f3ci\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201cJak bowiem w jednym ciele wiele mamy cz\u0142onk\u00f3w, a nie wszystkie cz\u0142onki t\u0119 sam\u0105 czynno\u015b\u0107 wykonuj\u0105, tak my wszyscy jeste\u015bmy jednym cia\u0142em w Chry\u00adstusie, a z osobna jeste\u015bmy cz\u0142onkami jedni dru\u00adgich”.<\/span><\/p>\n

Jaki\u017c \u0142atwy do zrozumienia obraz! Podobnie jak w naszym ludzkim ciele mamy wiele cz\u0142onk\u00f3w i cz\u0142onki te stanowi\u0105 jed\u00adno cia\u0142o, tak te\u017c my, wierz\u0105cy, jeste\u015bmy pojedynczo cz\u0142onkami jedni drugich, a stanowimy jedno cia\u0142o w Chrystusie Jezusie Panu naszym. S\u0142owo \u201cmy” wskazuje na wszystkich prawdziwie wierz\u0105cych chrze\u00ad\u015bcijan. Tak jak cz\u0142onki naszego naturalnego cia\u0142a maj\u0105 do spe\u0142\u00adnienia r\u00f3\u017cne zadania i funkcje, tak te\u017c i cz\u0142onki cia\u0142a Chry\u00adstusa maj\u0105 do wype\u0142nienia rozmaite czynno\u015bci. Powr\u00f3cimy jeszcze p\u00f3\u017aniej do tej wa\u017cnej<\/span> <\/span>kwestii, kiedy zajmowa\u0107 si\u0119 b\u0119dziemy darami, jakie Pan darowa\u0142 swemu zgromadzeniu, \u201clu\u00addzi” (Efezjan 4,8).<\/span><\/p>\n

\u0141\u0105czno\u015b\u0107 wierz\u0105cych pomi\u0119dzy sob\u0105 jest w tym miejscu Li\u00adstu do Rzymian my\u015bl\u0105 przewodni\u0105: ja nie mog\u0119 obej\u015b\u0107 si\u0119 bez ciebie, a ty beze mnie. Ta jednocz\u0105ca wi\u0119\u017a nie jest jak\u0105\u015b nauk\u0105 ani wyznaniem wiary, lecz jest to Duch \u015awi\u0119ty, czemu nieba\u00adwem si\u0119 bli\u017cej przyjrzymy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Ochrzczeni w jedno cia\u0142o<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W 1 Li\u015bcie do Koryntian 12,12-13, po kr\u00f3tkiej wzmiance o Sto\u00adle Pa\u0144skim<\/span><\/a> w 10 rozdziale, po raz drugi w tym Li\u015bcie spotyka\u00admy si\u0119 z prawd\u0105 o jednym ciele:<\/span><\/p>\n

\u201cAlbowiem jak cia\u0142o jest JEDNO, a cz\u0142onk\u00f3w ma wie\u00adle, ale wszystkie cz\u0142onki cia\u0142a, chocia\u017c ich jest wie\u00adle, tworz\u0105 JEDNO CIA\u0141O, tak i Chrystus; bo te\u017c w JED\u00adNYM Duchu wszyscy zostali\u015bmy ochrzczeni w JEDNO CIA\u0141O – czy to \u017bydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, <\/span>c<\/span>zy wolni, i wszyscy zostali\u015bmy napojeni JEDNYM Duchem”.<\/span><\/p>\n

Aby przedstawi\u0107 jedno\u015b\u0107 wierz\u0105cych przy ich osobistej r\u00f3\u017c\u00adnorodno\u015bci, aposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa tu ponownie obrazu cia\u0142a ludzkiego. Tak jak naturalne cia\u0142o sk\u0142ada si\u0119 z rozmaitych cz\u0142onk\u00f3w, ale mimo to stanowi sp\u00f3jny organizm, tak te\u017c Zgromadzenie jest harmonijn\u0105 ca\u0142o\u015bci\u0105, organiczn\u0105 jedno\u015bci\u0105, zharmonizowan\u0105 r\u00f3\u017cnymi darami, kt\u00f3rych Duch \u015awi\u0119ty \u2013 B\u00f3g, udziela tak, jak Chce. Dary te om\u00f3wimy w kolejnym rozdziale. Po\u0142\u0105czenie mi\u0119dzy G\u0142ow\u0105 i cia\u0142em jest tak \u015bcis\u0142e, \u017ce o Panu Jezusie Chrystusie i zgro\u00admadzeniu razem powiedziane tu jest \u201cChrystus”: \u201ctak i Chry\u00adstus\u201d. My nie odwa\u017cyliby\u015bmy si\u0119 tego tak wyrazi\u0107, ale powiedzieliby\u015bmy zapewne: \u201ctak i zgromadzenie”. Cudowna \u0142aska Bo\u017ca! B\u00f3g traktuje Pana Jezusa Chrystusa i Zgromadzenie jako JEDNEGO tajemniczego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry mimo \u017ce posiada wiele cz\u0142on\u00adk\u00f3w, jest doskona\u0142\u0105 jedno\u015bci\u0105, Zgromadzenie uczynione zosta\u00ad\u0142o jedno z Nim, a to dlatego, poniewa\u017c \u201cprzez jednego Ducha wszyscy zostali\u015bmy ochrzczeni <\/i>{dos\u0142. \u201ezanurzeni\u201d}<\/span> w jedno cia\u0142o – czy to \u017bydzi czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zosta\u00adli\u015bmy napojeni jednym Duchem”.<\/i> W ciele tym znikn\u0119\u0142y wszelkie religijne czy towarzyskie r\u00f3\u017cnice; Pan Jezus Chrystus jest \u201cwszystkim we wszystkich”<\/i> (Kolosan 3,11).<\/span><\/p>\n

To, \u017ce s\u0105 ochrzczeni w jednym Duchu (1ub w mocy jednego Ducha), nie oznacza otrzymania Boskiego \u017cycia. Chrzest ten, jak ju\u017c zobaczyli\u015bmy, nie jest darowany martwym niewie\u00adrz\u0105cym, ale ju\u017c przedtem o\u017cywionym. Duch \u015awi\u0119ty, kt\u00f3rego B\u00f3g zes\u0142a\u0142 jako odpowied\u017a na dokonane dzie\u0142o Jego Jedynego Syna w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy na ziemi\u0119, prawdziwie po\u0142\u0105czy\u0142 wszystkich prawdziwych wie\u00adrz\u0105cych ze sob\u0105. Co wobec tego uczyni\u0142o wierz\u0105cych cz\u0142onka\u00admi cia\u0142a Chrystusa? Chrzest Duchem \u015awi\u0119tym! Nie za\u015b chrzest w wodzie, kt\u00f3ry jest rzecz\u0105 ca\u0142kowicie osobist\u0105. \u201cNiechaj si\u0119 ka\u017cdy z was da ochrzci\u0107”<\/i> (Dzieje 2,38). Chrzest ten jest pogrzebem i dokonuje si\u0119 w \u015bmierci Pana Jezusa Chrystusa (Rzymian 6,2-3).<\/span><\/p>\n

Czy istnieje jaka\u015b r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy wyra\u017ceniem \u201cochrzczeni w jednym Duchu w jedno cia\u0142o”, a \u201cnapojeni jednym Duchem”? Co oznaczaj\u0105 te wyra\u017cenia? Odwa\u017c\u0119 si\u0119 da\u0107 nast\u0119puj\u0105ce wyja\u015bnienie. \u201cW jednym Duchu” okre\u015bla w widoczny spos\u00f3b Bo\u017cy wp\u0142yw, moc dzia\u0142aj\u0105c\u0105 w tym tajemniczym wydarzeniu, \u201cchrzest Duchem \u015awi\u0119tym” (cho\u0107 oczywi\u015bcie Duch \u015awi\u0119ty jest absolutnie Bogiem, jedn\u0105 z Os\u00f3b B\u00f3stwa). \u201cW jedno cia\u0142o” na\u00adtomiast pokazuje rezultat, jaki zostaje przez to osi\u0105gni\u0119ty. Greckie s\u0142owo patizo<\/i> oznacza \u201cnapoi\u0107”, \u201cda\u0107 si\u0119 napi\u0107”. Zda\u00adnie to wi\u0119c \u201cI wszyscy zostali\u015bmy napojem jednym Duchem” m\u00f3wi: zostali\u015bmy wszyscy doprowadzeni do napojenia tym jed\u00adnym Duchem, Duchem \u015awi\u0119tym. Nie chodzi tu jedynie o samo \u201cuduchowienie”, aby wszyscy byli jednego i tego samego usposobienia. Uczymy si\u0119 tu z Biblii, \u017ce jest tu mowa o osobistym otrzymaniu Ducha \u015awi\u0119tego. Mo\u017ce to by\u0107 pewna wskaz\u00f3wka dotycz\u0105ca Jana 7,37-39, ale tymi wiersza\u00admi ju\u017c si\u0119 zajmowali\u015bmy. Tam rezultatem by\u0142o wyp\u0142ywanie rzek \u017cywej wody z wn\u0119trza poszczeg\u00f3lnych wierz\u0105cych. Tu za\u015b, skutkiem jest to, \u017ce poszczeg\u00f3lni wierz\u0105cy dzi\u0119ki otrzy\u00admaniu Ducha \u015awi\u0119tego zostali do\u0142\u0105czeni do JEDNEGO CIA\u0141A, do cia\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Wiersz 13 w 1 Li\u015bcie do Koryntian 12 jest stwierdzeniem absolutnym w formie czasu przesz\u0142ego, okre\u015blaj\u0105cym czynno\u015b\u0107 dokonan\u0105 w przesz\u0142o\u015bci: \u201cBo te\u017c przez jednego Ducha wszyscy zostali\u015bmy zanurzeni w jedno cia\u0142o… i wszyscy zostali\u015bmy napojeni jednym Duchem”. Chcia\u0142bym w zwi\u0105zku z tymi s\u0142o\u00adwami zaznaczy\u0107, \u017ce nie ka\u017cdego dnia na nowo b\u0119dzie mia\u0142 miejsce chrzest Duchem \u015awi\u0119tym. Cia\u0142o bowiem nie jest tworzone wci\u0105\u017c na nowo. Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi o tym w Dziejach Apostolskich 1,5, a samo wydarzenie mia\u0142o miejsce jeden jedyny raz w historii w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy (Dzieje 2). Pocz\u0105tkowo Zgromadzenie tworzyli tylko wierz\u0105cy spo\u00ad\u015br\u00f3d \u017byd\u00f3w. Dopiero w Dziejach Apostolskich 8 i 10 wprowa\u00addzeni zostali do niego wierz\u0105cy spo\u015br\u00f3d Samarytan oraz z pogan. Swoj\u0105 zamierzon\u0105 posta\u0107 cia\u0142o Chrystusa mia\u0142o do\u00adpiero wtedy, kiedy do jedno\u015bci tej wprowadzeni zostali r\u00f3w\u00adnie\u017c wierz\u0105cy z narod\u00f3w. Dlatego aposto\u0142 m\u00f3wi: \u201cczy to \u017bydzi, czy Grecy”. Jednak p\u00f3\u017aniejszego przydawania poszczeg\u00f3lnych wierz\u0105cych do cia\u0142a Chrystusa nigdzie w Pi\u015bmie nie nazywa si\u0119 \u201cchrztem Duchem \u015awi\u0119tym”, ale zapiecz\u0119towaniem i namaszczeniem (2 Koryntian 1,21-22; Efezjan 1,13-14; 4,30; 1 Jana 2,20). Wierz\u0105cy, kt\u00f3ry dzisiaj, w czasie \u0142aski, opiera si\u0119 na dziele Pana Jezusa Chrystusa, otrzymuje osobi\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego i zostaje przez Niego zapiecz\u0119towany i namaszczony. Jest to ten sam Duch \u015awi\u0119ty; a przez to, \u017ce B\u00f3g, Duch \u015awi\u0119ty mieszka teraz w ciele wierz\u0105cego jako \u015bwi\u0105tyni (1 Koryntian 6,19), wierz\u0105cy ten jest cz\u0142on\u00adkiem cia\u0142a Chrystusa. Niezmierny to przywilej!<\/span><\/p>\n

To, \u017ce przy opisywaniu fakt\u00f3w przy\u0142\u0105czania poszczeg\u00f3lnych wierz\u0105cych ju\u017c po dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy Pismo \u015awi\u0119te unika<\/b> wyra\u017cenia \u201cchrzest Duchem \u015awi\u0119tym”, mo\u017cemy pokaza\u0107 na niekt\u00f3rych przyk\u0142adach z Dziej\u00f3w Apostolskich:<\/span><\/p>\n

\u201c <\/span>Upami\u0119tajcie si\u0119, i niechaj si\u0119 ka\u017cdy z was da ochrzci\u0107 w imi\u0119 Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzech\u00f3w waszych, a otrzymacie dar Ducha \u015awi\u0119te\u00adgo”<\/span> (Dzieje 2,38),<\/span><\/span><\/p>\n

\u201c…kt\u00f3rzy przybywszy tam, modlili si\u0119 za nimi, aby otrzymali Ducha \u015awi\u0119tego. Na nikogo bowiem z nich nie by\u0142 jeszcze zst\u0105pi\u0142, bo byli tylko ochrzczeni w imi\u0119 Pana Jezusa”<\/span> (Dzieje 8,15-16).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201cA gdy Piotr jeszcze m\u00f3wi\u0142 te s\u0142owa, zst\u0105pi\u0142 Duch \u015awi\u0119ty na wszystkich s\u0142uchaj\u0105cych tej mowy” <\/span>(Dzieje 10,44).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201c…rzek\u0142 do nich: Czy otrzymali\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego, gdy uwierzyli\u015bcie? A oni mu na to: Nawet nie s\u0142y\u00adszeli\u015bmy, \u017ce jest Duch \u015awi\u0119ty. Tedy rzek\u0142: Jak wi\u0119c zostali\u015bcie ochrzczeni? A oni rzekli: Chrztem Jano\u00adwym… A gdy Pawe\u0142 w\u0142o\u017cy\u0142 na nich r\u0119ce, zst\u0105pi\u0142 na nich Duch \u015awi\u0119ty\u201d<\/span> (Dzieje 19,2-3.6).<\/span><\/span><\/p>\n

Biblia jasno uczy nas, \u017ce chrzest Duchem \u015awi\u0119tym by\u0142 wyda\u00adrzeniem jednorazowym<\/b>, przez kt\u00f3re utworzone zosta\u0142o cia\u0142o Chrystusa na ziemi, mia\u0142o to miejsce raz jeden w historii 10 dni po wniebowst\u0105pieniu Pana Jezusa Chrystusa. Poszczeg\u00f3lni wierz\u0105cy p\u00f3\u017aniej\u00adszych dni maj\u0105 udzia\u0142 w tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie przez osobi\u00adste otrzymanie Ducha \u015awi\u0119tego. Po\u017cyteczny zapewne dla dal\u00adszego wyja\u015bnienia b\u0119dzie przyk\u0142ad, jakiego u\u017cy\u0142 pewien brat, kt\u00f3ry jest ju\u017c u Pana<\/span><\/p>\n

Przedstawmy sobie pi\u0119kny s\u0142oneczny poranek w lecie nad stawem, bez wiatru. Staw ten jest przy brzegach poro\u015bni\u0119ty sitowiem. Gdy teraz rzucimy na \u015brodek stawu kamie\u0144, kt\u00f3ry z pluskiem wpadnie do wody, to na powierzchni wody powstan\u0105 fale, rozchodz\u0105ce si\u0119 od \u015brodka woko\u0142o coraz dalej. Niech rzut kamieniem przedstawia to, co dokona\u0142o si\u0119 w dniu Pi\u0119\u0107dzie\u00adsi\u0105tnicy, a fala pocz\u0105tkowo tak ma\u0142a, obejmuj\u0105ca wtedy nie\u00adwielk\u0105 garstk\u0119 w sali na pi\u0119trze, tych stu dwudziestu, szybko rozprzestrzenia\u0142a si\u0119 coraz dalej woko\u0142o i w ko\u0144cu dociera tak\u017ce do sitowia, ogarniaj\u0105c r\u00f3wnie\u017c i je. I zatacza coraz szer\u00adsze kr\u0119gi, a\u017c w ko\u0144cu dosi\u0119ga brzegu. Podobnie jest z ka\u017cd\u0105 dusz\u0105, kt\u00f3ra przez wiar\u0119 w Chrystusa zostaje \u201ew\u0142\u0105czona\u201d do b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa chrztu Duchem \u015awi\u0119tym. Nie jest to za ka\u017cdym razem nowy chrzest, lecz wszyscy zapiecz\u0119towani maj\u0105 dzia\u0142 w tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwie i nale\u017c\u0105 do cudownej jedno\u015bci.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Cia\u0142o Chrystusa w jego aspekcie czasowym<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Nadszed\u0142 czas, by zaznaczy\u0107, \u017ce prawda o ciele Chrystusa przedstawiona jest w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym w trojakim aspekcie:<\/span><\/p>\n

czasowym, miejscowym oraz wiecznym.<\/span><\/p>\n

Z rozwa\u017cania 1 Listu do Koryntian 12 dowiedzieli\u015bmy si\u0119 ju\u017c, \u017ce wszyscy wierz\u0105cy razem stanowi\u0105 cia\u0142o Chrystusa. Poczyni\u0119 tu jednak jeszcze wa\u017cn\u0105 uwag\u0119: chodzi tu o wszy\u00adstkich wierz\u0105cych, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 na ziemi w okre\u015blonym czasie, mi\u0119dzy dniem Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy a pochwyceniem wierz\u0105cych. W 1 Li\u015bcie do Koryntian 12 aposto\u0142owi nie chodzi o to, \u017ce jed\u00adna cz\u0119\u015b\u0107 tego cia\u0142a ma by\u0107 w niebie, a druga na ziemi. To, \u017ce Pawe\u0142 ma na my\u015bli tylko \u017cyj\u0105cych wierz\u0105cych, a nie tych, kt\u00f3\u00adrzy odeszli do Pana i s\u0105 w raju, wyja\u015bnia wiersz 26: \u201cI je\u015bli jeden cz\u0142onek cierpi, cierpi\u0105 z nim wszystkie cz\u0142onki”.<\/i> Jest to niezaprzeczalnie jasne, gdy\u017c w niebie \u017caden cz\u0142onek ju\u017c nie cierpi. Ci, kt\u00f3rzy zasn\u0119li, nie nale\u017c\u0105 ju\u017c w tym sensie do cia\u0142a Chrystusa na ziemi, podobnie jak rekrut na urlopie czy rezerwista nie nale\u017c\u0105 do czynnego oddzia\u0142u. Cia\u0142o tego wierz\u0105cego, jak ju\u017c o tym wspominali\u015bmy, by\u0142o \u015bwi\u0105tyni\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego tu na ziemi dop\u00f3ki ten \u015bwi\u0119ty jeszcze \u017cy\u0142, teraz le\u017cy ono w grobie i podlega rozk\u0142adowi. Przez zamieszka\u00adnie Ducha \u015awi\u0119tego w ciele wierz\u0105cego sta\u0142 si\u0119 on cz\u0142onkiem cia\u0142a Chrystusa, lecz teraz namiot ten jest \u201czniszczony” (2 Koryntian 5,1)[1]<\/span><\/span><\/a>. Oczywi\u015bcie, ci wszyscy, kt\u00f3rzy zasn\u0119li w czasie \u0142aski, s\u0105 jakby \u201cw rezerwie”; wszyscy oni zostan\u0105 wezwani w dniu \u201cpo\u00adwszechnej mobilizacji”. Kiedy Pan Jezus Chrystus przyjdzie powt\u00f3rnie, by pochwyci\u0107 swoich [Jana 14:1-3] a wi\u0119c zabra\u0107 z ziemi Swoj\u0105 oblubienic\u0119, w\u00f3wczas wszyscy oni b\u0119d\u0105 nale\u017celi do cia\u0142a Chrystusa w jego wiecznym aspekcie. Kiedy natomiast cia\u0142o Chrystusa przedstawione jest tu, na ziemi, to ci, kt\u00f3rzy zasn\u0119li, nie maj\u0105 w tym udzia\u0142u. W \u017cadnym okresie istnienia tego cia\u0142a na ziemi nie brakuje mu ani jednego cz\u0142on\u00adka. W Pi\u015bmie nie spotykamy \u017cadnego pouczenia dotycz\u0105cego zgromadzenia Bo\u017cego, kt\u00f3re by m\u00f3wi\u0142o o niepe\u0142nym albo, ina\u00adczej m\u00f3wi\u0105c, okaleczonym ciele. Dlatego nie powinni\u015bmy si\u0119 te\u017c modli\u0107, aby Pan \u201cprzyda\u0142 do swego cia\u0142a cz\u0142onki”. Co si\u0119 tyczy cz\u0142onk\u00f3w, cia\u0142o to wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych jest wci\u0105\u017c spraw\u00adne i kompletne. To, \u017ce wzrasta ono wzrostem Bo\u017cym i przy danej okazji jest czynne, wynika z jasnej nauki Pisma. Nie mog\u0142oby za\u015b tak by\u0107, gdyby brakowa\u0142o mu kilku cz\u0142onk\u00f3w. Wobec tego nie jest bez znaczenia, \u017ce Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi zawsze o cz\u0142onkach cia\u0142a, o stawach i wi\u0105zaniach tylko wtedy, kiedy cia\u00ad\u0142o to przedstawione jest na ziemi jako ca\u0142o\u015b\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201cLecz aby\u015bmy, b\u0119d\u0105c szczerymi w mi\u0142o\u015bci, wzrasta\u00adli pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem w niego, kt\u00f3ry jest G\u0142ow\u0105, w Chrystusa, z kt\u00f3rego ca\u0142e cia\u0142o spojone i zwi\u0105za\u00adne przez wszystkie wzajemnie si\u0119 zasilaj\u0105ce stawy, wed\u0142ug zgodnego z przeznaczeniem dzia\u0142ania ka\u017c\u00addego poszczeg\u00f3lnego cz\u0142onka, ro\u015bnie i samo buduje siebie w mi\u0142o\u015bci”<\/span> (Efezjan 4,15-16). <\/span>\u201cA nie trzyma si\u0119 g\u0142owy, z kt\u00f3rej ca\u0142e cia\u0142o od\u017cy\u00adwiane i spojone stawami i \u015bci\u0119gnami, ro\u015bnie wzro\u00adstem Bo\u017cym”<\/span> (Kolosan 2,19).<\/span><\/span><\/p>\n

Taki spos\u00f3b rozwa\u017cania cia\u0142a mo\u017cemy zatem nazwa\u0107 aspek\u00adtem czasowym. Wskazuje to, czym jest cia\u0142o Chrystusa w cza\u00adsie obecnym i jak powinni je wierz\u0105cy w tym czasie wyra\u017ca\u0107.<\/span><\/p>\n

Wielkie znaczenie ma nie tylko to, co dotyczy kompletno\u015bci cia\u0142a Chrystusa w obecnym okresie jego trwania tu na ziemi, ale r\u00f3wnie\u017c i aspekt zwi\u0105zany ze wsp\u00f3lnym \u017cyciem spo\u00ad\u0142eczno\u015bci. Pismo nie zna \u017cadnych niezale\u017cnych od siebie miej\u00adscowych zgromadze\u0144. Teraz zajmiemy si\u0119 tym, \u017ce miejscowe zgromadzenia istniej\u0105, lecz s\u0105 od siebie zale\u017cne, stanowi\u0105 bowiem Jedno cia\u0142o Chrystusa na ziemi. Gdziekolwiek na zie\u00admi cia\u0142o to znajdzie sw\u00f3j wyraz (tak rzecz wygl\u0105da od Jego strony), ro\u015bnie ono wzrostem Bo\u017cym. Wszyscy \u017cyj\u0105cy wierz\u0105\u00adcy nale\u017c\u0105 do cia\u0142a Chrystusa. To ca\u0142e cia\u0142o wzrasta dzi\u0119ki temu, \u017ce poszczeg\u00f3lni wierz\u0105cy jako wi\u0105zad\u0142a i stawy wyko\u00adnuj\u0105 przekazane im przez G\u0142ow\u0119 funkcje. \u017baden cz\u0142onek nie mo\u017ce tu powiedzie\u0107 drugiemu: \u201cNie potrzebuj\u0119 ciebie”. Prze\u00adciwnie – ja nie obejd\u0119 si\u0119 bez ciebie, a ty beze mnie. I cho\u0107by\u015b mieszka\u0142 na biegunie p\u00f3\u0142nocnym, a ja na po\u0142udniowym, to w tej zasadzie nic to nie zmienia – tak dalece jeste\u015bmy JEDNYM cia\u0142em w Chrystusie. Taka by\u0142a te\u017c nauka 1 Listu do Koryntian 12. A skoro ju\u017c jeden cz\u0142onek nie mo\u017ce powiedzie\u0107 dru\u00adgiemu, \u017ce go nie potrzebuje, to znacznie bardziej jedno miej\u00adscowe Zgromadzenie nie mo\u017ce powiedzie\u0107 drugiemu, \u017ce go nie potrzebuje! Niezale\u017cno\u015b\u0107 nigdy nie by\u0142a Bosk\u0105 zasad\u0105. B\u00f3g uczyni\u0142 nas tak\u017ce zale\u017cnymi od siebie nawzajem. Tak\u017ce w ca\u00ad\u0142ym porz\u0105dku Bo\u017cego stworzenia nie panowa\u0142a nigdy zasada niezale\u017cno\u015bci. On Sam da\u0142 nam wszystkim \u017cycie, tchnienie i wszystko (Dzieje 17,25). Niezale\u017cno\u015b\u0107 w rzeczach ducho\u00adwych (gdyby kto\u015b do tego d\u0105\u017cy\u0142) jest w ko\u0144cu samowol\u0105 i wolnomy\u015blicielstwem.<\/span><\/p>\n

To, \u017ceby jedno miejscowe Zgromadzenie mog\u0142o dzia\u0142a\u0107 na odmiennych zasadach ni\u017c inne zgromadzenie, jest nie do po\u00adgodzenia z my\u015bl\u0105 i z Duchem Pisma \u015awi\u0119tego. Je\u015bli aposto\u0142 Pawe\u0142, jako Bo\u017ce narz\u0119dzie, u\u017cyty zosta\u0142 do napisania o po\u00adrz\u0105dku w zgromadzeniu (a tak w\u0142a\u015bnie jest w przypadku 1 Li\u00adstu do Koryntian), to nie pisze on tam tylko do zgromadzenia Bo\u017cego, \u201ckt\u00f3re jest w Koryncie”, ale i do \u201cwszystkich, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na ka\u017cdym miejscu” – Pana ich i naszego (1 Koryntian 1,2). To, co Pawe\u0142 napi\u00adsa\u0142 wierz\u0105cym w Koryncie, dotyczy tak samo ka\u017cdego, kto przyznaje si\u0119 do Jezusa Chrystusa jako swego Pana, bez wzgl\u0119du na to, do kt\u00f3rego miejscowego zgromadzenia nale\u017cy. Kiedy aposto\u0142 po\u00ads\u0142a\u0142 swe umi\u0142owane dziecko, Tymoteusza do Koryntian, aby im przypomnie\u0107 o swoich drogach w Panu Jezusie Chrystusie, w\u00f3wczas doda\u0142: \u201cpodobnie jak wsz\u0119dzie, w ka\u017cdym zgromadzeniu nauczam”<\/i> (4,17; gr.). Kiedy w 7 rozdziale omawia relacj\u0119 mi\u0119\u00addzy m\u0119\u017cem a \u017con\u0105, ko\u0144czy swe pouczenia w tej sprawie taki\u00admi s\u0142owami: \u201cPoza tym, niech ka\u017cdy \u017cyje tak, jak mu wyzna\u00adczy\u0142 Pan, w takim stanie, w jakim powo\u0142a\u0142 go B\u00f3g; tak te\u017c zarz\u0105dzam we wszystkich zborach” (w. 17). Co za\u015b zarz\u0105dzi\u0142 w zborach w Galacji w sprawie sk\u0142adki, to samo dotyczy tak\u00ad\u017ce i nas (16,1).<\/span><\/p>\n

Wszystko to wskazuje nam, \u017ce pomi\u0119dzy wierz\u0105cymi w r\u00f3\u017c\u00adnych miejscach nie by\u0142o niezale\u017cno\u015bci, ani te\u017c by\u0107 jej nie mo\u017ce. W przeciwnym razie by\u0142oby to nic innego, jak tylko zaprze\u00adczenie prawdy o jednym ciele Chrystusa na ziemi. Je\u015bli przej\u00addziemy do kwestii \u201czwi\u0105zania” czy \u201crozwi\u0105zania” czego\u015b przez zgromadzenie, to oka\u017ce si\u0119, \u017ce postanowienia miejscowych zgromadze\u0144 s\u0105 wi\u0105\u017c\u0105ce dla ca\u0142ego cia\u0142a na ziemi. Skoro znaj\u00adduj\u0105 one uznanie w niebie (Mateusza 18,18), to czy tym bardziej nie powinny by\u0107 uznane na ka\u017cdym miejscu na ziemi, gdzie\u00adkolwiek wierz\u0105cy si\u0119 zgromadzaj\u0105 w jedno\u015bci Ducha? Czy \u201cw zborze” z 1 Koryntian 5,12 dotyczy tylko miejscowego zgromadzenia? Czy nie odnosi si\u0119 ono do ca\u0142ego zgromadzenia, podobnie jak \u201cna zewn\u0105trz” rozci\u0105ga si\u0119 na wszystkich tych, kt\u00f3rzy s\u0105 poza zgromadzeniem w \u015bwiecie? A dary w Li\u015bcie do Efezjan 4: apo\u00adsto\u0142owie, prorocy, ewangeli\u015bci, pasterze – czy Chrystus nie da\u0142 tych dar\u00f3w ca\u0142emu cia\u0142u?<\/span><\/p>\n

Pismo nie zna tego rodzaju my\u015bli o jakiej\u015b konfederacji zbo\u00adr\u00f3w miejscowych, z kt\u00f3rych ka\u017cdy jest zupe\u0142nie autonomiczny. Uchwy\u0107my si\u0119 wi\u0119c mocno tego, co m\u00f3wi nam List do Efezjan 4,4: \u201cJedno cia\u0142o i jeden Duch, jak te\u017c powo\u0142ani jeste\u015bcie do jednej nadziei, kt\u00f3ra nale\u017cy do waszego powo\u0142ania”. <\/i>B\u00f3g chce, by\u015bmy pilnie przyk\u0142adali si\u0119 do zachowywania jed\u00adno\u015bci Ducha w sp\u00f3jni pokoju (w. 30). Co to natomiast oznacza, tym zajmiemy si\u0119 przy ko\u0144cu tej ksi\u0105\u017cki. Jeszcze raz z naci\u00adskiem podkre\u015blmy: negowanie cia\u0142a Chrystusa w jego czaso\u00adwym aspekcie prowadzi nieuchronnie do niebiblijnych zasad i praktyk, kt\u00f3re wyra\u017anie znies\u0142awiaj\u0105 G\u0142ow\u0119 tego cia\u0142a, to jest Chrystusa w niebie, a tak\u017ce przynosz\u0105 wielk\u0105 szkod\u0119 dzie\u00adciom Bo\u017cym.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Cia\u0142o Chrystusa w danej miejscowo\u015bci<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wielokrotnie ju\u017c pos\u0142u\u017cy\u0142em si\u0119 wyra\u017ceniem \u201cmiejscowe zgromadzenie”. Teraz chcemy nieco bli\u017cej przyjrze\u0107 si\u0119 tej stronie cia\u0142a Chrystusa. Wa\u017cny wiersz dla rozwa\u017canej tu przez nas kwestii znajdujemy pod koniec 12 rozdzia\u0142u 1 Li\u00adstu do Koryntian:<\/span><\/p>\n

\u201cWy za\u015b jeste\u015bcie cia\u0142em Chrystusowym, a z osobna cz\u0142onkami”<\/span> (w. 27).<\/span><\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 m\u00f3wi\u0142 do tej pory w spos\u00f3b og\u00f3lny, obejmuj\u0105cy wszy\u00adstkich wierz\u0105cych na ziemi, o ciele, jego cz\u0142onkach i ich r\u00f3\u017c\u00adnorodnych funkcjach, jakie wykonuj\u0105 ku korzy\u015bci ca\u0142o\u015bci (w. 14-26). Tymczasem teraz wypowiada co\u015b zaskakuj\u0105cego:<\/span><\/p>\n

\u201cWy za\u015b jeste\u015bcie cia\u0142em Chrystusowym”. Kogo ma na my\u015bli przez \u201cwy”? Oczywi\u015bcie, przede wszystkim wierz\u0105cych w Koryncie, jak na to wskazuje wst\u0119p w obu Listach do \u015bwi\u0119tych w Koryncie (1 Koryntian 1,2; 2 Koryntian 1,1). S\u0105 oni postrzegani nie tylko jako wierz\u0105cy chrze\u015bcijanie na tym miejscu, ale jako stanowi\u0105cy miejscowe Zgromadzenie w Koryncie, kt\u00f3re z kolei by\u0142o wyrazem wi\u0119k\u00adszej prawdy, to jest cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

Mamy tutaj wi\u0119c cia\u0142o Chrystusa w jego aspekcie miejsco\u00adwym. To jedna ze szczeg\u00f3lnie wa\u017cnych stron, je\u015bli chodzi o przedstawienie jednego cia\u0142a i o nasze schodzenie si\u0119 jako jego cz\u0142onk\u00f3w. B\u00f3g chce, aby cia\u0142o Chrystusa na tym czy na tam\u00adtym miejscu by\u0142o widoczne na ziemi. W tym sensie wi\u0119c wierz\u0105cy w Koryncie byli cia\u0142em Chrystusa. Nie byli oni jednak cia\u0142em Chrystusa w Koryncie, tak jakby inni wierz\u0105cy w in\u00adnych miejscowo\u015bciach byli z tego wy\u0142\u0105czeni (znamiennym fak\u00adtem jest, \u017ce w tek\u015bcie greckim tutaj przed s\u0142owem \u201ccia\u0142o” nie wy\u00adst\u0119puje rodzajnik), lecz nosili jako miejscowe Zgromadzenie cechy cia\u0142a Chrystusa i mieli to cia\u0142o objawia\u0107 na swoim miej\u00adscu.<\/span><\/p>\n

Takie s\u0105 my\u015bli Bo\u017ce w odniesieniu do ka\u017cdego miejscowego zgromadzenia – r\u00f3wnie\u017c i dzisiaj. Niezale\u017cnie od tego, czy dzie\u00adci Bo\u017ce to rozumiej\u0105, czy te\u017c nie, B\u00f3g traktuje wszystkich wie\u00adrz\u0105cych w danej miejscowo\u015bci jako cia\u0142o Chrystusa, to zna\u00adczy jako wyraz tego cia\u0142a w danej miejscowo\u015bci. Nios\u0105 oni t\u0119 odpowiedzialno\u015b\u0107 i maj\u0105 przywilej post\u0119powania w swojej miejscowo\u015bci dla Chrystusa i w zgodzie z jedno\u015bci\u0105 cia\u0142a. Jest tylko jedno cia\u0142o, tak jak jest tylko jedna G\u0142owa – Chrystus. Wszelka niezale\u017cno\u015b\u0107 jest wykluczona. Tylko Pan Jezus ma prawo kierowa\u0107 swoim zgromadzeniem. To, \u017ce zasady te maj\u0105 dla wierz\u0105cych olbrzymi\u0105 wag\u0119, rozpozna ka\u017cdy szczery chrze\u015bcijanin. Z pewno\u015bci\u0105 \u015bwiadectwo ko\u015bcio\u0142a znajduje si\u0119 dzisiaj w ru\u00adinie i \u017cadna grupa w jakiej\u015b miejscowo\u015bci nie mo\u017ce twierdzi\u0107, \u017ce jest cia\u0142em Chrystusa. B\u00f3g jednak nie daje nam w tych dniach upadku \u017cadnych innych, nowych zasad, wed\u0142ug kt\u00f3\u00adrych mieliby\u015bmy post\u0119powa\u0107. Tak przedtem, jak i teraz, jeste\u00ad\u015bmy powo\u0142ani do tego, by wyra\u017ca\u0107 charakter jedno\u015bci cia\u0142a i odrzuca\u0107 wszystko, co by\u0142oby jej zaprzeczeniem. Oby B\u00f3g udzieli\u0142 swej \u0142aski i b\u0142ogos\u0142awi\u0142 te rozwa\u017cania!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tajemnica jego woli<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pod koniec pierwszego rozdzia\u0142u Listu do Efezjan przedsta\u00adwione jest cia\u0142o Chrystusa w swym aspekcie wiecznym.<\/b> Mo\u00ad\u017cemy te\u017c powiedzie\u0107: cia\u0142o Chrystusa wed\u0142ug Bo\u017cych zamie\u00adrze\u0144. Nim jednak zajmiemy si\u0119 t\u0105 nadzwyczaj drogocenn\u0105 stron\u0105 zgromadzenia, dobrze b\u0119dzie mie\u0107 jasno\u015b\u0107 w kwestii tego, co B\u00f3g Sam w Sobie postanowi\u0142 dla \u201czarz\u0105dzania pe\u0142ni\u0105 czas\u00f3w”, to znaczy na czas tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa. Bo\u017cy zamiar w spojrzeniu na Pana Jezusa Chrystusa i na Zgromadzenie w ostatnim szafarstwie {wieku}, nazwany w wierszu 10 \u201ctajemnic\u0105 jego woli”, osi\u0105gnie sw\u00f3j szczyt w po\u0142\u0105czeniu w Chrystusie \u201cw jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 wszystkiego, i tego, co jest na niebiosach, i tego, co jest na zie\u00admi w nim”. Znaczy to, \u017ce wol\u0105 Bo\u017c\u0105 jest, aby Pan Jezus Chrystus jako uwielbiony cz\u0142owiek mia\u0142 panowanie nad ca\u0142ym wszech\u00ad\u015bwiatem. Tak wygl\u0105da pierwsza, g\u0142\u00f3wna cz\u0119\u015b\u0107 tej tajemnicy. Druga, poboczna jej cz\u0119\u015b\u0107 opisana jest w wierszach 11-14. Wierz\u0105cy czasu \u0142aski uzyskali w Panu Jezusie Chrystusie dziedzictwo i b\u0119d\u0105 wraz z Nim panowali. Pan Jezus Chrystus w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie b\u0119\u00addzie posiada\u0142 i sprawowa\u0142 absolutnie najwy\u017csze panowanie nad niebem i ziemi\u0105, a oni ju\u017c nigdy nie b\u0119d\u0105 od niego od\u0142\u0105\u00adczeni, lecz pod jego pokojowym panowaniem b\u0119d\u0105 stanowili jednolit\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie panowa\u0142 nad wszystkim z wyj\u0105tkiem swojego zgromadzenia – ono bowiem b\u0119dzie pano\u00adwa\u0142o wraz z Nim[2]<\/span><\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Ju\u017c teraz Zgromadzenie ma wielki przywilej i niezmierne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, \u017ce jest z\u0142\u0105czone z Panem Jezusem Chrystusem, nale\u017cy do Niego i jest w Nim. Jakimi\u017c b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami mo\u017ce si\u0119 ra\u00addowa\u0107 Zgromadzenie! Oczywi\u015bcie, zawiod\u0142o ono w swej odpo\u00adwiedzialno\u015bci za Bo\u017ce \u015bwiadectwo tu na ziemi, podobnie jak cz\u0142owiek zawi\u00f3d\u0142 w ka\u017cdym wcze\u015bniejszym wieku. Zobaczy\u00adli\u015bmy to ju\u017c przy rozwa\u017caniu siedmiu wiek\u00f3w w na pocz\u0105tku naszych rozwa\u017ca\u0144. W wype\u0142nieniu czas\u00f3w za\u015b, w si\u00f3dmej epoce, Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie rz\u0105dzi\u0142 jako cz\u0142owiek i spe\u0142ni wszyst\u00adkie my\u015bli Bo\u017ce w\u0142a\u015bnie na tej scenie, gdzie B\u00f3g by\u0142 dotych\u00adczas tak zniewa\u017cony. W tysi\u0105cletnim panowaniu Chrystusa ca\u0142e stworzenie b\u0119dzie mia\u0142o udzia\u0142 w b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach jego rz\u0105d\u00f3w, w b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach, kt\u00f3re wyp\u0142ywaj\u0105 tylko z \u0142aski Bo\u017cej, a kt\u00f3rych podstaw\u0105 jest tak\u017ce dzie\u0142o dokonane przez Pana Jezusa Chrystusa na krzy\u017cu. Smutek, cierpienia i poddanie stworzenia marno\u015bci (Rzymian 8,20), czas duchowej \u015blepoty ludu Bo\u017cego sprzed wiek\u00f3w (Izraela) i czas g\u0142upich rz\u0105d\u00f3w naro\u00add\u00f3w w\u00f3wczas si\u0119 zako\u0144cz\u0105. Nie b\u0119dzie r\u00f3wnie\u017c wtedy s\u0142abo\u015bci Zgromadzenia, rozdarcia w\u015br\u00f3d wierz\u0105cych i mocy szata\u00adna ku zwodzeniu ludzko\u015bci.<\/span><\/p>\n

Teraz ca\u0142e stworzenie jeszcze wzdycha, gdy\u017c wszystkie te rzeczy s\u0105 jeszcze obecne. Na skutek grzechu stworzenie zo\u00adsta\u0142o poddane wszelkim rodzajom cierpie\u0144 i chor\u00f3b, a nawet \u015bmierci. B\u00f3g jednak po\u0142o\u017cy temu wszystkiemu kres, kiedy Pan Jezus Chrystus przyjdzie, aby panowa\u0107 nad ca\u0142ym cierpi\u0105cym stwo\u00adrzeniem, szatan zostanie w\u00f3wczas zwi\u0105zany, a ludzie b\u0119d\u0105 wyzwoleni od zniewolenia i zwiedzenia. Wtedy B\u00f3g b\u0119dzie b\u0142o\u00adgos\u0142awi\u0142 sw\u00f3j ziemski lud pod panowaniem i kr\u00f3lowaniem Mesjasza \u2013 Pana Jezusa. B\u0119dzie te\u017c b\u0142ogos\u0142awi\u0142 ka\u017cdy nar\u00f3d, po\u015br\u00f3d kt\u00f3re\u00adgo Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie u\u015bwi\u0119cony. R\u00f3wnie\u017c sama ziemia nie po\u00adzostanie w swoim dzisiejszym stanie biedy i n\u0119dzy, lecz prze\u00adkle\u0144stwo zostanie usuni\u0119te, a nawet pustynia zakwitnie radosnymi barwami. Ca\u0142a obecna scena zostanie przemie\u00adniona, Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie \u017ar\u00f3d\u0142em i centrum wszelkiego b\u0142ogo\u00ads\u0142awie\u0144stwa. Jako \u201cMocniejszy” zwi\u0105\u017ce mocarza – \u201cnasienie niewiasty zetrze g\u0142ow\u0119 w\u0119\u017cowi”. On jest Panem nieba i ziemi; jako Mesjasz b\u0119dzie panowa\u0142 nad swoim ziemskim ludem, a ja\u00adko Syn Cz\u0142owieczy r\u00f3wnie\u017c nad narodami ca\u0142ej ziemi. Obec\u00adny niespokojny \u015bwiat b\u0119dzie wtenczas zupe\u0142nie uzdrowiony; Pan Jezus Chrystus uka\u017ce si\u0119 i ka\u017cde oko b\u0119dzie Go widzia\u0142o w jego wspania\u0142o\u015bci. Wtedy te\u017c b\u0119dzie On uwielbiony w swoich \u015bwi\u0119\u00adtych, kt\u00f3rzy wraz z nim pojawi\u0105 si\u0119 w chwale, i podziwia\u0107 Go b\u0119d\u0105 w tych wszyscy, kt\u00f3rzy uwierzyli (2 Tesaloniczan 1,10). Oto za\u00admiar Boga, pokazany tu pokr\u00f3tce; taka jest tajemnica Jego woli. Niech Jego wspania\u0142e Imi\u0119 b\u0119dzie za to wys\u0142awiane!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Jego pe\u0142nia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przedstawiwszy w Li\u015bcie do Efezjan 1,10-11 Bo\u017cy zamiar do\u00adtycz\u0105cy tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa, w dw\u00f3ch ostatnich wierszach tego rozdzia\u0142u aposto\u0142 m\u00f3wi o ciele Chrystusa w jego ab\u00adsolutnym, ponadczasowym (wiecznym) sensie, m\u00f3wi\u0105c:<\/span><\/p>\n

\u201c<\/span>I<\/span> <\/span>wszystko podda\u0142 pod nogi Jego, a Jego Samego postanowi\u0142 ponad wszystkim G\u0142ow\u0105 Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry jest cia\u0142em Jego, pe\u0142ni\u0105 Tego, kt\u00f3ry Sam wszystko we wszystkim wype\u0142nia”<\/span> (wiersze 22-23).<\/span><\/span><\/p>\n

O tym, \u017ce Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie kiedy\u015b nad wszystkim panowa\u0142, by\u0142a ju\u017c mowa; ale i dzisiaj B\u00f3g wszystko Mu podda\u0142. Ju\u017c dzi\u00adsiaj Pan Jezus Chrystus jako Syn Cz\u0142owieczy jest G\u0142ow\u0105 nad wszystkim, nad ca\u0142ym wszech\u015bwiatem, chocia\u017c my tego jeszcze nie wi\u00addzimy (Hebrajczyk\u00f3w 2,8). Jaki\u017c kontrast przedstawiony jest tu nasze\u00admu sercu: nasz drogi Pan Jezus Chrystus jako cz\u0142owiek, niegdy\u015b le\u017c\u0105cy w gro\u00adbie – teraz jako cz\u0142owiek (nie jako B\u00f3g, gdy\u017c jako B\u00f3g nie potrzebuje On wywy\u017cszenia, gdy\u017c Jest Najwy\u017cszy) wywy\u017cszony!<\/span><\/p>\n

Zosta\u0142 On wyniesiony do prawicy Bo\u017cej w naszej, to jest w ludzkiej naturze, aby\u015bmy mogli mie\u0107 udzia\u0142 w Jego wyniesie\u00adniu. I ta w\u0142a\u015bnie b\u0142ogos\u0142awiona Osoba dana jest Zgromadze\u00adniu jako G\u0142owa. Cudowna \u0142aska! Nie m\u00f3wi si\u0119 tutaj o Chrystu\u00adsie jako G\u0142owie Zgromadzenia, mimo \u017ce On ni\u0105 oczywi\u015bcie jest (Kolosan 1,18), lecz o G\u0142owie ponad wszystkim – jako tak\u0105 B\u00f3g da\u0142 go Zgromadzeniu. Zatrzymajmy si\u0119 przy tym przez chwi\u00adl\u0119. W Ewangelii Jana 17 znajdujemy s\u0142owa: \u201cMnie pos\u0142a\u0142e\u015b”. Jak\u0105 warto\u015b\u0107 mamy wobec tego w oczach Ojca, skoro Swego umi\u0142owanego Jedynego Syna daje nam jako podarunek! Jest to rzeczy\u00adwi\u015bcie niezmierzona \u0142aska. Tutaj natomiast, w Li\u015bcie do Efezjan powiedziane jest: \u201cda\u0142 Zgromadzeniu”. Oby B\u00f3g rozsze\u00adrzy\u0142 nasze serca i uzdolni\u0142 je do tego, aby\u015bmy mogli zamys\u0142y Jego \u0142aski poj\u0105\u0107 i z nich korzysta\u0107! Jak wielk\u0105 warto\u015b\u0107 ma Zgromadzenie dla Bo\u017cego serca, skoro B\u00f3g da\u0142 Zgromadzeniu t\u0119 Osob\u0119, przedmiot Swojej mi\u0142o\u015bci i Swojego upodobania! Co za objawienie Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci! Nic wi\u0119cej ju\u017c B\u00f3g nie m\u00f3g\u0142 da\u0107 ni\u017c Tego, kt\u00f3ry zaspokoi\u0142 wszelkie Jego upodobanie, a kt\u00f3rego On wywy\u017cszy\u0142 ponad wszystko jako G\u0142ow\u0119. Chrze\u015bcijanin jest teraz cz\u0142onkiem Jego cia\u0142a, doszed\u0142 przez Ducha \u015awi\u0119tego do naj\u015bci\u015blejszej \u0142\u0105czno\u015bci z Nim i nie tylko, \u017ce znalaz\u0142 w Nim \u017cycie, ale ju\u017c teraz raduje si\u0119 jedno\u015bci\u0105, z Tym, kt\u00f3ry jest wy\u00adwy\u017cszon\u0105 G\u0142ow\u0105 ponad wszystkim.<\/span><\/p>\n

Chocia\u017c tak w\u0142a\u015bciwie B\u00f3g przekaza\u0142 panowanie nad wszyst\u00adkim tylko Adamowi, to jednak podziela\u0142a je i Ewa, zgodnie z wol\u0105 Bo\u017c\u0105, dzi\u0119ki swojej wi\u0119zi z Adamem. Podobnie Zgromadzenie, dzi\u0119ki swej wi\u0119zi z ostatnim Adamem (1 Koryntian 15,45), \u201cniebia\u0144skim cz\u0142owiekiem”, kt\u00f3ry jest teraz w niebie, jako jego cia\u0142o, ma udzia\u0142 we wszelkiej przekazanej Mu chwale oraz zajmuje jego pozycj\u0119 panowania nad wszystkim, b\u0119d\u0105c w nie\u00adrozerwalnym po\u0142\u0105czeniu z Nim. Zgromadzenie jest Jego cia\u00ad\u0142em, nale\u017cymy do Niego, do G\u0142owy. Powinno to wznie\u015b\u0107 nasze serca wysoko ponad to, co obecnie widzimy. B\u0142ogos\u0142awione stwierdzenie, \u017ce B\u00f3g da\u0142 Chrystusa jako g\u0142ow\u0119 ponad wszyst\u00adkim Zgromadzeniu, poci\u0105ga za sob\u0105 potrzeb\u0119 bli\u017cszego opi\u00adsania Zgromadzenia, co nast\u0119puje w wierszu 23: \u201ckt\u00f3re jest cia\u0142em Jego, pe\u0142ni\u0105 Tego, Kt\u00f3ry Sam wszystko we wszystkim wype\u0142nia”. Trzeba nam si\u0119 nieco skupi\u0107, aby\u015bmy po raz pierw\u00adszy skierowali nasz\u0105 uwag\u0119 na Zgromadzenie jako szczeg\u00f3l\u00adny przedmiot Boskiego zamiaru. Temu, czym Pan Jezus Chrystus jest dla Zgromadzenia, ju\u017c si\u0119 pokr\u00f3tce przygl\u0105dali\u015bmy. Zgromadzenie jednak zajmuje tak\u017ce okre\u015blon\u0105 pozycj\u0119 wobec Jezusa Chrystu\u00adsa Pana. Skoro wi\u0119c czytamy tu, \u017ce jest ono \u201cJego cia\u0142em”, to wyra\u00ad\u017cenie to zawiera te\u017c w sobie w cudowny spos\u00f3b owo nieroz\u0142\u0105czne zjednoczenie i wi\u0119\u017a, jaka istnieje pomi\u0119dzy Pier\u00adworodnym i wieloma bra\u0107mi. Zgromadzenie zatem jest:<\/span><\/p>\n

1. <\/span>cia\u0142em<\/span><\/b> oraz<\/span><\/p>\n

2.<\/span> pe\u0142ni\u0105<\/span><\/b> Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Obie te prawdy s\u0105 dla naszego rozumu nie do ogarni\u0119cia, ale mo\u017cemy je poj\u0105\u0107 wiar\u0105 i cieszy\u0107 si\u0119 z ich rzeczywisto\u015bci i drogocenno\u015bci. Jak szcz\u0119\u015bliwie mo\u017cemy si\u0119 czu\u0107, \u017ce jako chrze\u00ad\u015bcijanie mamy do czynienia z tym S\u0142owem, z prawd\u0105 Bo\u017c\u0105! Tajemnica jedno\u015bci Chrystusa i Jego \u017cywych cz\u0142onk\u00f3w jest prawd\u0105, kt\u00f3ra – je\u015bli j\u0105 urzeczywistniamy w wierze, jako oczy\u00adwisty fakt – b\u0119dzie jednym z najwa\u017cniejszych \u017ar\u00f3de\u0142 rado\u015bci wierz\u0105cych.<\/span><\/p>\n

Prawd\u0105 jest po pierwsze to, \u017ce Pan Jezus Chrystus jest nasz\u0105 pe\u0142ni\u0105 jako Pan \u017cycia i \u0142aski. On jest wszystkim i we wszystkich. My\u015bl t\u0119 szerzej rozwini\u0119t\u0105 widzimy w Li\u015bcie do Kolosan. Z drugiej strony za\u015b Zgromadzenie nazwane jest Jego pe\u0142ni\u0105. A zatem Zgromadzenie – \u015bmiemy tak z uni\u017conym szacunkiem powie\u00addzie\u0107 – jest uzupe\u0142nieniem Zmartwychwsta\u0142ego Pana. On Jest z<\/span>awsze Bogiem Prawdziwym, jak r\u00f3wnie\u017c prawdziwym cz\u0142owiekiem. Jako Wieczny Bo\u017cy Syn nie potrzebuje nikogo, aby dope\u0142ni\u0142 Jego wspania\u0142o\u015bci, lecz jako cz\u0142owiek tak. Chocia\u017c swoj\u0105 Bosk\u0105 wspania\u0142o\u015bci\u0105 wype\u0142nia On wszech\u015bwiat, to gdy tylko nastanie czas, w kt\u00f3rym si\u0119 to ob\u00adjawi, nie b\u0119dzie On sam, nie b\u0119dzie odizolowany. G\u0142owa bez cia\u0142a by\u0142aby niekompletna: Chrystus by\u0142by \u201eniekompletny\u201d w swojej chwale zmartwychwstania, tak samo jak Adam by\u0142by niekompletny bez Ewy. Wi\u0119\u017a pomi\u0119dzy zgromadzeniem i Nim, Kt\u00f3ry jest G\u0142ow\u0105, jest wi\u0119c wieczna: pozostan\u0105 oni razem na zawsze. Tysi\u0105cletnie kr\u00f3lestwo i nasz udzia\u0142 w panowaniu Chrystusa przeminie, lecz wi\u0119\u017a b\u0142ogos\u0142awionej jedno\u015bci z Chry\u00adstusem b\u0119dzie trwa\u0142a wiecznie. Niezmierzona \u0142aska Bo\u017ca! Nie\u00adpoj\u0119ty zamiar Bo\u017cy!<\/span><\/p>\n

Oto wieczny aspekt<\/b> cia\u0142a Chrystusa: Pan Jezus chce w wieczno\u015bci dzieli\u0107 ze swoim ludem swoje wspania\u0142o\u015bci. Od\u00adwieczny zamys\u0142 Boga polega na tym, by Jego Wieczny Syn, b\u0142ogo\u00ads\u0142awiony i wielbiony, zosta\u0142 uwielbiony jako cz\u0142owiek, aby ku swojej chwale wszelk\u0105 chwa\u0142\u0119 i wspania\u0142o\u015b\u0107, jak\u0105 ma jako zmartwychwsta\u0142y cz\u0142owiek, dzieli\u0142 z tymi, kt\u00f3rzy wed\u0142ug swej natury byli niczym innym, jak tylko godnymi pot\u0119pienia, zgubionymi grzesznikami, a kt\u00f3rzy teraz s\u0105 z Panem Jezusem Chrystusem na wysoko\u015bci, \u015bci\u015ble po\u0142\u0105czeni. Jaka\u017c to pociecha dla naszych serc, gdy wiemy, \u017ce On nie chce bez nas przebywa\u0107 w przekazanej Mu chwa\u00adle, \u017ce nie chce obj\u0105\u0107 Swego dziedzictwa bez nas, i \u017ce tego bez nas nie uczyni! Wtenczas modlitwa z Ewangelii Jana 17,24 zostanie ca\u0142kowicie wys\u0142uchana:<\/span><\/p>\n

\u201cOjcze! Chc\u0119, aby ci, kt\u00f3rych Mi da\u0142e\u015b, byli ze Mn\u0105, gdzie Ja jestem, aby ogl\u0105dali chwal\u0119 Moj\u0105, kt\u00f3r\u0105 Mi da\u0142e\u015b, gdy\u017c umi\u0142owa\u0142e\u015b Mnie przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata”.<\/span><\/p>\n

Jeszcze nie osi\u0105gn\u0119li\u015bmy tej chwa\u0142y, umi\u0142owani, lecz ju\u017c za\u00adsmakowali\u015bmy tego, co jest lepsze od chwa\u0142y – Jego Boskiej mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra nas tam prowadzi.<\/span><\/p>\n

3. Zgromadzenie jako dom Bo\u017cy<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Odpowiedzialno\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W poprzednim rozdziale rozwa\u017cali\u015bmy Zgromadzenie jako cia\u00ad\u0142o Chrystusa; teraz chcemy si\u0119 nim zaj\u0105\u0107 jako domem Bo\u017cym. S\u0105 to bowiem dwie r\u00f3\u017cne strony z kt\u00f3rych mo\u017cna patrze\u0107 na Zgromadzenie, kt\u00f3rych nie powinni\u015bmy ze sob\u0105 miesza\u0107. Zobaczyli\u015bmy ju\u017c, \u017ce cia\u0142o Chry\u00adstusa charakteryzuje si\u0119 tym, i\u017c jeste\u015bmy \u015bci\u015ble po\u0142\u0105czeni z uwielbionym Chrystusem oraz pomi\u0119dzy sob\u0105, czego dokona\u00ad\u0142a obfito\u015b\u0107 \u0142aski Bo\u017cej. To niebia\u0144ski aspekt Zgromadzenia. Istnieje te\u017c jednak jego strona ziemska, kt\u00f3r\u0105 przedstawia obraz domu Bo\u017cego. Przez stron\u0119 \u201cziemsk\u0105” rozumiemy tu relacj\u0119 pomi\u0119dzy zgromadzeniem a ziemi\u0105.<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, to ca\u0142kowicie \u0142aska i niepoj\u0119ty przywilej m\u00f3c przebywa\u0107 tam, gdzie mieszka B\u00f3g<\/span>;<\/i> gdzie bowiem On miesz\u00adka, tam sp\u0142ywa Jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo i wznosi si\u0119 pochwa\u0142a dla Niego. Mimo to jednak (albo w\u0142a\u015bnie dlatego) g\u0142\u00f3wn\u0105 kwe\u00adsti\u0105 zwi\u0105zan\u0105 z domem Bo\u017cym jest odpowiedzialno\u015b\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201c… masz wiedzie\u0107, jak nale\u017cy post\u0119powa\u0107 w domu Bo\u017cym, kt\u00f3ry jest Zgromadzeniem Boga \u017cywego” <\/span>(1 Tymoteusza 3,15; gr.)<\/span><\/span><\/p>\n

Je\u015bli B\u00f3g gdzie\u015b mieszka, to wszystko tam musi by\u0107 podpo\u00adrz\u0105dkowane Jemu, a my je\u015bli \u015bmiemy przebywa\u0107 w takim miej\u00adscu, musimy si\u0119 zachowywa\u0107 zgodnie z Jego my\u015bl\u0105, bo \u201cOzdob\u0105 domu Twego, Panie, jest \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 po wsze czasy”<\/i> (Psalm 93,5). \u015awi\u0119to\u015b\u0107 jest istotn\u0105 cech\u0105 domu Bo\u017cego. Podkre\u015blone to jest w jednym miejscu w Ksi\u0119dze proroka Ezechiela: \u201cTakie jest\u00a0 <\/span>prawo o \u015bwi\u0105tyni: Ca\u0142y jej obszar na szczycie g\u00f3ry wo\u00adko\u0142o ma by\u0107 \u015bwi\u0119to\u015bci\u0105 nad \u015bwi\u0119to\u015bciami – oto takie jest prawo o \u015bwi\u0105tyni”<\/i> (43,12). Regu\u0142y i porz\u0105dek dla danego domu ustala jego w\u0142a\u015bciciel. Czy samo okre\u015blenie \u201cdom Bo\u017cy” nie nak\u0142ada ju\u017c na nas zobowi\u0105zania, aby poznawa\u0107, szuka\u00adj\u0105c w S\u0142owie Bo\u017cym, jaki jest Bo\u017cy porz\u0105dek dla Jego domu i jakie s\u0105 regu\u0142y, wed\u0142ug kt\u00f3rych wszystko tam powinno by\u0107 kierowane i uporz\u0105dkowane? Kt\u00f3\u017c z ludzi mia\u0142by prawo usta\u00adnawia\u0107 w\u0142asne regu\u0142y dla domu, nale\u017c\u0105cego do kogo\u015b innego, a tym bardziej dla domu Boga? Wiod\u0105c\u0105 my\u015bl\u0105, gdy zajmuje\u00admy si\u0119 domem Bo\u017cym, jest przede wszystkim odpowiedzial\u00adno\u015b\u0107, a nie przywileje czy pozycja. Zaznaczam jednak, \u017ce cho\u00addzi tu o dom Boga \u017bywego, o Zgromadzenie Bo\u017ce na ziemi, poniewa\u017c aposto\u0142 m\u00f3wi o w\u0142a\u015bciwym post\u0119powaniu w nim. Zgromadzenie nie jest wyidealizowanym tworem my\u015blowym ani czym\u015b mistycznym i nieokre\u015blonym, co by si\u0119 sk\u0142ada\u0142o z martwych i \u017cywych – czym\u015b, czego nigdzie nie mo\u017cna znale\u017a\u0107, gdy\u017c jedna jego cz\u0119\u015b\u0107 \u017cyje na ziemi, a druga sk\u0142ada si\u0119 z dusz b\u0119d\u0105cych w niebie. Nie, tak nie jest; Zgromadzenie to dom Boga na ziemi, w kt\u00f3rym powinni\u015bmy zachowywa\u0107 si\u0119 w odpowied\u00adni spos\u00f3b.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Dom modlitwy<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Drug\u0105 wa\u017cn\u0105 my\u015bl\u0105 zwi\u0105zan\u0105 z domem Bo\u017cym jest zale\u017cno\u015b\u0107, znajduj\u0105ca sw\u00f3j szczeg\u00f3lny wyraz w modlitwie. Pan Jezus Chrystus powiedzia\u0142 ju\u017c o \u015bwi\u0105tyni w Jerozolimie: \u201cDom M\u00f3j b\u0119dzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narod\u00f3w” <\/i>(Marka 11,17; gr.). O ile\u017c bardziej prawda ta dotyczy tu Zgroma\u00addzenia, jak to wskazuje 1 List do Tymoteusza 2,1-4:<\/span><\/p>\n

\u201cPrzede wszystkim wi\u0119c napominam, aby zanosi\u0107 b\u0142agania, modlitwy, pro\u015bby, dzi\u0119kczynienia za wszystkich ludzi, za kr\u00f3l\u00f3w i za wszystkich prze\u0142o\u00ad\u017conych, aby\u015bmy ciche i spokojne \u017cycie wiedli we wszelkiej pobo\u017cno\u015bci i uczciwo\u015bci. Jest to rzecz dobra i mi\u0142a przed Bogiem, Zbawicielem naszym, kt\u00f3\u00adry chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”.<\/span><\/p>\n

Dom Boga charakteryzuje si\u0119 zale\u017cno\u015bci\u0105 od Niego, poniewa\u017c On jest Bogiem – Zbawicielem, On te\u017c Chce, aby Jego dom by\u0142 \u201cdomem modlitwy dla wszystkich narod\u00f3w”, gdzie by\u0142yby za\u00adnoszone nie tylko b\u0142agania i modlitwy o potrzeby Jego dzieci, ale tak\u017ce o wszystkich ludzi, aby jeszcze wi\u0119cej by\u0142o zba\u00adwionych. Powr\u00f3cimy do tego p\u00f3\u017aniej, gdy zajmiemy si\u0119 wsp\u00f3l\u00adnymi modlitwami. Teraz zale\u017ca\u0142o mi jedynie na tym, aby uczy\u00adni\u0107 wzmiank\u0119 dotycz\u0105c\u0105 drugiej cechy charakteryzuj\u0105cej dom Bo\u017cy – zale\u017cno\u015bci od Boga. W dalszym ci\u0105gu tego rozdzia\u0142u b\u0119dziemy jeszcze m\u00f3wi\u0107 o kolejnych cechach domu Bo\u017cego. Najpierw jednak chcemy zaj\u0105\u0107 si\u0119 zasadniczym pytaniem: od kiedy B\u00f3g mieszka na ziemi?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Bo\u017ce zamieszkanie – wynikiem odkupienia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Szczeg\u00f3lnie radosne jest to, \u017ce B\u00f3g, kt\u00f3rego niebiosa niebios nie mog\u0105 obj\u0105\u0107, pragnie mieszka\u0107 u ludzi. Jest to bardzo daw\u00adny zamys\u0142 Boga, kt\u00f3ry si\u0119ga te\u017c a\u017c do przysz\u0142ej wieczno\u015bci.<\/span><\/p>\n

B\u00f3g nie mieszka\u0142 u niewinnego cz\u0142owieka w ogrodzie Eden – On go tylko odwiedza\u0142, po czym znowu go opuszcza\u0142. Wpraw\u00addzie ju\u017c Jakub m\u00f3wi o domu Bo\u017cym (1 Moj\u017cesza 28,17), lecz B\u00f3g nie mieszka\u0142 u patriarch\u00f3w – On im si\u0119 niekiedy ukazywa\u0142, by potem znowu znikn\u0105\u0107 im z oczu. To wszystko by\u0142a \u0142aska, ale nim dokona\u0142o si\u0119 odkupienie – przynajmniej obrazowo – B\u00f3g nie m\u00f3g\u0142 mieszka\u0107 u ludzi. Dlatego nie s\u0142yszymy nic o Bo\u017cym mieszkaniu w Pierwszej Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej. Dopiero w Drugiej Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej, kiedy lud izraelski zosta\u0142 wykupio\u00adny z niewoli egipskiej (co jest obrazem naszego wykupienia z niewoli szatana przez \u015bmier\u0107 Chrystusa), wtedy B\u00f3g powie\u00addzia\u0142 do Moj\u017cesza: \u201cI<\/i> wystawi\u0105 mi \u015bwi\u0105tyni\u0119, abym za\u00admieszka\u0142 po\u015br\u00f3d nich”<\/i> (2 Moj\u017cesza 25,8). Wykupieni Izraelici sto\u00adj\u0105c na drugim brzegu Morza Czerwonego \u015bpiewali, pe\u0142ni wiary:<\/span><\/p>\n

\u201cWprowadzi\u0142e\u015b ich i zasadzi\u0142e\u015b na g\u00f3rze dziedzictwa swe\u00adgo, na miejscu, kt\u00f3re uczyni\u0142e\u015b swoj\u0105 siedzib\u0105, Panie, \u015bwi\u0105tyni\u0105, kt\u00f3r\u0105 przy gotowa\u0142y r\u0119ce Twoje\u201d<\/span> (2 Moj\u017cesza 15,17).<\/span><\/p>\n

W szafarstwie {wieku} zakonu B\u00f3g mieszka\u0142 mi\u0119dzy swoim ludem ziemskim symbolicznie, raczej w spos\u00f3b zewn\u0119trzny, poniewa\u017c nie by\u0142o jeszcze dokonane odkupie\u0144cze dzie\u0142o Pana Jezusa Chrystusa. Zakon stanowi\u0142 podstaw\u0119 Bo\u017cego panowania nad swoim narodem, dlatego chwa\u0142a, kt\u00f3ra mieszka w \u015bwi\u0105tyni mia\u0142a charakter s\u0119dziowski. Zniewa\u017cona jednak przez grzech ludu musia\u0142a stop\u00adniowo odej\u015b\u0107 od tego ludu, w ko\u0144cu opu\u015bci\u0142a ona, ziemsk\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 po\u015br\u00f3d Izraela (Ezechiela 10,18; 11,23).<\/span><\/p>\n

Potem na ziemi\u0119 przyszed\u0142 w \u0142asce Pan Jezus Chrystus, a w nim mieszka\u0142a ciele\u015bnie pe\u0142nia Bosko\u015bci (Kolosan 1,19; 2,9) a co za tym idzie w Nim by\u0142a chwa\u0142a Bo\u017ca – ale i t\u0119 \u015bwi\u0105tyni\u0119 zburzono (Jana 2,19-21). Mimo to B\u00f3g nie porzuca swoich zamys\u0142\u00f3w. Ugruntowane na odkupie\u0144czym dziele Pana Jezusa Chrystusa, Zgromadzenie jest dzisiaj miejscem Bo\u017cego zamieszkiwania na ziemi. On mieszka tak w nim, jak i w poszczeg\u00f3lnym wie\u00adrz\u0105cym, przez Ducha \u015awi\u0119tego (1 Koryntian 3,16; 6,19) w spos\u00f3b dotychczas nieznany. Wprawdzie ju\u017c Izraelici byli zaznajomie\u00adni z my\u015bl\u0105 o Bo\u017cym mieszkaniu, domu Boga, \u015bwi\u0105tyni Bo\u017cej i po cz\u0119\u015bci radowali si\u0119 tymi przywilejami; dopiero jednak w wieku chrze\u015bcija\u0144stwa maj\u0105 zastosowanie wyra\u017cenia takie, jak \u201cmieszkanie”, \u201cdom” oraz \u201c\u015bwi\u0105tynia”, dotycz\u0105 one bo\u00adwiem bezpo\u015brednio dzieci Bo\u017cych, kt\u00f3re s\u0105 dzisiaj na ziemi. Od dnia Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy, kiedy uczniowie byli zgromadzeni w Jerozolimie i zst\u0105pi\u0142 na nich Duch \u015awi\u0119ty, nape\u0142niaj\u0105c ca\u0142y dom, a\u017c do dzi\u015b istnieje ten \u201cdom duchowy”. Dzieci Bo\u017ce, kt\u00f3\u00adre by\u0142y dot\u0105d rozproszone, zosta\u0142y w tym dniu po\u0142\u0105czone w Bo\u017ce domostwo; w domu tym zamieszka\u0142 B\u00f3g.<\/span><\/p>\n

Skoro wspominam kr\u00f3tko o tym, co Pan Jezus Chrystus buduje ku uwielbieniu Boga oraz o naszych przywilejach, jakie si\u0119 z tym wi\u0105\u017c\u0105, to le\u017cy mi na sercu, by jeszcze raz przypomnie\u0107, \u017ce za\u00adnim szata\u0144ski \u0142a\u0144cuch zosta\u0142 zerwany, zanim dom Bo\u017cy, w kt\u00f3\u00adrym my sami jeste\u015bmy domownikami, m\u00f3g\u0142 powsta\u0107, musia\u0142a nast\u0105pi\u0107 \u015bmier\u0107 Pana i Zbawiciela. Podobnie ma si\u0119 rzecz z cia\u0142em Chrystusa. Wszelkie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3re obecnie B\u00f3g w swej \u0142asce tak nadzwyczaj obficie wylewa na sw\u00f3j lud, s\u0105 ca\u0142kowicie rezultatem \u015bmierci jego Jedynego Syna, plonem dokona\u00adnego w Nim dzie\u0142a wykupienia. Przy wszystkich naszych rozwa\u017caniach nie tra\u0107my tego z oczu! Jemu nale\u017cy si\u0119 cze\u015b\u0107 i chwa\u0142a po ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107, a przez Niego Ojcu.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u017bywe kamienie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W pierwszym, wprowadzaj\u0105cym rozdziale wspomnieli\u015bmy o tym, \u017ce dzisiaj B\u00f3g \u201cnie mieszka w \u015bwi\u0105tyniach r\u0119k\u0105 zbu\u00addowanych”<\/i> (Dzieje 17,24). Z jakich \u201ckamieni” sk\u0142ada si\u0119 dom Bo\u017cy, kt\u00f3ry Pan Jezus Chrystus Sam buduje, nazywaj\u0105c go \u201cM\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142”, czyli Zgromadzenie (Mateusza 16,18) – wyja\u015bnia nam w drogocen\u00adny spos\u00f3b Piotr w swoim Pierwszym Li\u015bcie:<\/span><\/p>\n

\u201cPrzyst\u0105pcie do Niego, do Kamienia \u017bywego, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, lecz przez Boga wy\u00adbranego jako kosztowny. I wy sami jako kamienie \u017cywe budujcie si\u0119 w dom duchowy, w kap\u0142a\u0144stwo \u015bwi\u0119te, aby sk\u0142ada\u0107 duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa”<\/span> (1 Piotra 2,4-5).<\/span><\/span><\/p>\n

Piotr uwielbia s\u0142owo \u201c\u017cywe”. To on powiedzia\u0142 o Panu Jezu\u00adsie z Nazaretu, \u017ce jest On Chrystusem, \u201cSynem Boga \u017bywego”; tu z kolei m\u00f3wi o Chrystusie Jezusie Panu jako Kamieniu \u017bywym, do Kt\u00f3rego wszyscy wierz\u0105cy przychodz\u0105 i sami jako kamienie \u017cywe zostaj\u0105 wbudowani w dom duchowy. Jak\u017ce cenna my\u015bl! Pan Jezus Chrystus jest \u017bywym Kamieniem, a my jeste\u015bmy \u017cywymi kamieniami. W jaki spos\u00f3b stali\u015bmy si\u0119 \u017cywymi kamieniami, my, kt\u00f3rzy jeste\u015bmy jedynie prochem (1 Moj\u017cesza 3,19)? Przez to, \u017ce przyst\u0105pili\u015bmy do Niego w wierze (zawsze mamy tak Do\u0144 przyst\u0119powa\u0107 – u\u017cy\u00adty tu wyraz grecki zawiera to w swym znaczeniu), us\u0142yszeli\u00ad\u015bmy g\u0142os Syna Bo\u017cego (Jana 5,25), Jego \u017cycie jest teraz i na\u00adszym \u017cyciem<\/span><\/a>. Co za bezpiecze\u0144stwo i pewno\u015b\u0107! On zosta\u0142 przez ludzi odrzucony i my tacy jeste\u015bmy, je\u015bli jeste\u015bmy prawdziwymi dzie\u0107mi Bo\u017cymi to na pewno ca\u0142y \u015bwiat pa\u0142a do nas g\u0142\u0119bok\u0105 nie daj\u0105c\u0105 si\u0119 ugasi\u0107 nienawi\u015bci\u0105. U Boga jest On jednak tym wybranym, kosztownym i my uczynieni jeste\u015bmy przyjemny\u00admi dla Boga w nim, w Umi\u0142owanym. Z takich to \u201ckamieni” sk\u0142ada si\u0119 duchowy dom, kt\u00f3ry oso\u00adbi\u015bcie buduje Sam Pan Jezus Chrystus, Zgromadzenie; w tym, co On budu\u00adje, nie ma wi\u0119c \u017cadnego materia\u0142u bez \u017cycia, czyli \u017cadnego martwego wyznawcy Niedoskona\u0142o\u015b\u0107 i przemijalno\u015b\u0107 nie maj\u0105 tam miejsca. Chodzi tu bowiem o Zgromadzenie wed\u0142ug Bo\u017ce\u00adgo zamiaru, dlatego te\u017c bramy piekielne go nie zwyci\u0119\u017c\u0105 (Mateusza 16,18).<\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy, jak to wskazuje dalszy ci\u0105g 5 wiersza, s\u0105 nie tyl\u00adko duchowym domem, ale te\u017c \u201ckap\u0142a\u0144stwem \u015bwi\u0119tym”, aby przynosi\u0107 duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chry\u00adstusa Pana. Je\u015bli tak mo\u017cna to wyrazi\u0107, nie tylko stanowi\u0105 oni du\u00adchow\u0105 ram\u0119, w kt\u00f3rej B\u00f3g mo\u017ce mieszka\u0107 i gdzie mieszka, lecz r\u00f3wnie\u017c maj\u0105 ten przywilej, \u017ce sami mog\u0105 przebywa\u0107 tam jako kap\u0142ani, aby przynosi\u0107 Mu uwielbienie. To niezwykle istotny aspekt domu duchowego. Powr\u00f3cimy do tego zagadnienia, kie\u00addy w dalszej cz\u0119\u015bci tych rozwa\u017ca\u0144 b\u0119dzie mowa o \u0142amaniu chleba<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Skoro s\u0142yszeli\u015bmy o domu duchowym, a nast\u0119pnie o kap\u0142a\u0144\u00adstwie \u015bwi\u0119tym, to pomimo \u017ce chodzi tu o te same osoby, dla u\u0142atwienia zrozumienia jeszcze raz trzeba przypomnie\u0107, i\u017c S\u0142owo Bo\u017ce dla wyja\u015bnienia odmiennych relacji u\u017cywa innych obraz\u00f3w. Spotkamy si\u0119 z tym cz\u0119sto tak\u017ce w dalszych rozwa\u00ad\u017caniach.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Przybytek \u015bwi\u0119ty w Panu<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dotychczasowe spostrze\u017cenia kieruj\u0105 nasz\u0105 uwag\u0119 na wa\u017cny ust\u0119p Listu do Efezjan:<\/span><\/p>\n

\u201cTak wi\u0119c ju\u017c nie jeste\u015bcie obcymi i przychodniami, lecz wsp\u00f3\u0142obywatelami \u015bwi\u0119tych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie aposto\u0142\u00f3w i pro\u00adrok\u00f3w, kt\u00f3rego kamieniem w\u0119gielnym jest sam Chrystus Jezus, na Kt\u00f3rym cala budowa mocno spo\u00adjona ro\u015bnie w przybytek \u015bwi\u0119ty w Panu, w kt\u00f3rym i wy si\u0119 wesp\u00f3\u0142 budujecie na mieszkanie Bo\u017ce w Duchu” <\/span><\/i>(Efezjan 2,19-22). <\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy z narod\u00f3w, kt\u00f3rzy niegdy\u015b byli dalecy od obywa\u00adtelstwa izraelskiego i obcy je\u015bli chodzi o przymierze i obietni\u00adce, w kt\u00f3rych jako poganie nie mieli \u017cadnego dzia\u0142u; ci, kt\u00f3\u00adrzy niegdy\u015b nie mieli nadziei i byli bez Boga na \u015bwiecie, z dala od niego (Efezjan 2,12), teraz – oni, czyli mo\u017cemy powiedzie\u0107 z rado\u00ad\u015bci\u0105: \u201cMY” – stali\u015bmy si\u0119 przez krew Chrystusa Jezusa Pana bliskimi. Jak\u00ad\u017ce b\u0142ogos\u0142awiony to dzia\u0142! B\u00f3g uczyni\u0142 nas domownikami, ka\u017c\u00addego wierz\u0105cego uczyni\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 tego, co On sam nazywa \u201cprzybytkiem \u015bwi\u0119tym w Panu” (albo \u201c\u015bwi\u0119t\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0105”)[3]<\/span><\/span><\/a>, w kt\u00f3rym znajduj\u0105 si\u0119 kosztowno\u015bci dla Boga, ofiary chwa\u0142y i dzi\u0119kczynienia.<\/span><\/p>\n

Jeszcze jedno godne jest uwagi: budowla ta ro\u015bnie w przy\u00adbytek \u015bwi\u0119ty w Panu, w Panu Jezusie Chrystusie. Gdyby\u015bmy spojrzeli na t\u0119 budowl\u0119 pod pewnym k\u0105tem jako na przybytek, to zauwa\u017cymy, \u017ce ona wci\u0105\u017c ro\u015bnie i nie jest jeszcze uko\u0144czona. W czasie \u0142aski B\u00f3g wci\u0105\u017c poci\u0105ga do Swego Jedynego Syna grzeszne dusze, kt\u00f3re jako o\u017cywione kamie\u00adnie wci\u0105\u017c przychodz\u0105 do Niego, a On je w\u0142\u0105cza do tej budowy. \u201cPan za\u015b codziennie pomna\u017ca\u0142 liczb\u0119 tych, kt\u00f3rzy mieli by\u0107 zbawieni” (Dzieje 2,47) – w ten spos\u00f3b ro\u015bnie przybytek. Jego budowa nie zako\u0144czy si\u0119, dop\u00f3ki nie zostanie we\u0144 w\u0142\u0105czony ostatni wierz\u0105cy czasu \u0142aski, a sam przybytek znajdzie si\u0119 w chwale. \u201cPrzybytek\u201d ten obejmuje wszystkich \u015bwi\u0119tych od dnia Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy, jak to przedstawia w 1 Li\u015bcie do Tesaloniczan 4, gdzie widzimy go w g\u00f3rze, w chwale.<\/span><\/p>\n

Kiedy\u015b wi\u0119c Zgromadzenie zostanie dope\u0142nione i znajdzie si\u0119 w chwale Bo\u017cej. Pozostanie na zawsze domostwem Boga i w wieczno\u015bci b\u0119dzie przybytkiem Bo\u017cym, w kt\u00f3rym B\u00f3g b\u0119dzie mieszka\u0142 z lud\u017ami na nowej ziemi (Objawienie 21,3). Niezmierny jest zasi\u0119g zamiar\u00f3w Bo\u017cych i Jego \u0142aski!<\/i><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Bo\u017ce mieszkanie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pod koniec Listu do Efezjan 2 mamy pokazan\u0105 jeszcze inn\u0105 stron\u0119 Bo\u017cej budowy:<\/span><\/p>\n

\u201cW kt\u00f3rym<\/span> (to znaczy w Panu Jezusie Chrystusie) <\/span>i wy si\u0119 wesp\u00f3\u0142 budujecie na mieszkanie Bo\u017ce w Duchu\u201d<\/span> (w. 22).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201cMieszkanie Bo\u017ce w Duchu” – oto czym Zgromadzenie jest te\u00adraz na tej ziemi. Jaki\u017c to wielki przywilej, \u017ce wierz\u0105cy obec\u00adnie \u017cyj\u0105cy na ziemi stanowi\u0107 mog\u0105 domostwo Bo\u017ce, w kt\u00f3rym mieszka B\u00f3g przez swego Ducha!<\/span><\/p>\n

Greckie s\u0142owo oznaczaj\u0105ce \u201cmieszkanie” (katoiketerion) <\/i>[Strong = 2732]<\/span> <\/i>sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch s\u0142\u00f3w: \u201cmieszka\u0144cy” oraz \u201cdom”, wzmoc\u00adnione jeszcze przedrostkiem, przez co jego znaczenie mo\u017cna odda\u0107 jako \u201cmieszkanie\u201d albo \u201cmiejsce zamieszkania\u201d. Mo\u017ce si\u0119 komu\u015b wydawa\u0107, \u017ce r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy mieszkaniem a domem jest nieznaczna; a jednak ona istnieje. Dom jest mieszkaniem, lecz nie ka\u017cde miejsce, w kt\u00f3rym si\u0119 mieszka, jest koniecznie domem. Skoro Pismo m\u00f3wi o \u201cdomu Bo\u017cym\u201d, to – jak ju\u017c wspo\u00adminali\u015bmy – wskazuje to na nasz\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107. Tak czy\u00adtamy w Li\u015bcie do Hebrajczyk\u00f3w: \u201ca<\/i> domem Jego my jeste\u00ad\u015bmy, je\u015bli tylko a\u017c do ko\u0144ca zachowamy niewzruszenie ufno\u015b\u0107 i chwalebn\u0105 nadziej\u0119\u201d<\/i> (3,6). Tacy w\u0142a\u015bnie przez sw\u0105 niewzruszono\u015b\u0107 dowiod\u0105, \u017ce rzeczywi\u015bcie byli cz\u0119\u015bci\u0105 domu Bo\u017cego; w innym miejscu za\u015b czytamy: \u201ca je\u015bli zaczyna si\u0119 od nas, to jaki\u017c koniec czeka tych, kt\u00f3rzy nie wierz\u0105 ewan\u00adgelii Bo\u017cej?\u201d<\/i> (1 Piotra 4,17). O obowi\u0105zku odpowiedniego po\u00adst\u0119powania w domu Bo\u017cym ju\u017c m\u00f3wili\u015bmy (1 Tymoteusza 3,15). Wszystko to wchodzi w zakres odpowiedzialno\u015bci cz\u0142owieka.<\/span><\/p>\n

Pawe\u0142, m\u00f3wi\u0105c w powy\u017cszym miejscu o \u201cdomu Bo\u017cym”, chce nam pokaza\u0107 przywilej tych, kt\u00f3rzy o\u015bmielaj\u0105 si\u0119 do tego do\u00admostwa zalicza\u0107. Jest to nadzwyczajne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, ja\u00adkie sp\u0142ywa na nas z powodu blisko\u015bci Boga. Czy zawsze mamy t\u0119 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce jeste\u015bmy domownikami Boga? Czy, b\u0119d\u0105c tego \u015bwiadomi, mo\u017cemy plami\u0107 jego \u015bwi\u0105tyni\u0119 fa\u0142szyw\u0105 nauk\u0105 albo niestosownym post\u0119powaniem?<\/span><\/p>\n

To domostwo. Bo\u017ce mieszkanie, w ka\u017cdej chwili swego ist\u00adnienia na ziemi jest kompletne i gotowe. Stanowi\u0105 je wszyst\u00adkie dzieci Bo\u017ce w danym czasie na ziemi. Nie powinni\u015bmy my\u015ble\u0107, \u017ce B\u00f3g m\u00f3g\u0142by mieszka\u0107 w domu, kt\u00f3ry jest gotowy w po\u0142owie. Gdzie B\u00f3g mieszka, tam jest miejsce b\u0142ogos\u0142awie\u0144\u00adstwa, stamt\u0105d wychodzi te\u017c \u015bwiat\u0142o i \u015bwiadectwo na ten \u015bwiat.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Ludzki aspekt budowania<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dotychczas z r\u00f3\u017cnych stron rozwa\u017cali\u015bmy to, co buduje Pan Jezus Chrystus ; stwierdzili\u015bmy, \u017ce On czyni to Sam, \u017ce jest to dosko\u00adna\u0142e i \u017ce ma absolutn\u0105 stabilno\u015b\u0107: nawet bramy piek\u0142a nie przemog\u0105 Zgromadzenia {ko\u015bcio\u0142a}. Dotychczas nie by\u0142o mowy o \u017cadnym in\u00adnym \u201cbudowniczym”, ani o innym ludzkim narz\u0119dziu. W Pi\u00ad\u015bmie \u015awi\u0119tym znajdziemy jednak r\u00f3wnie\u017c budowanie w domu Bo\u017cym, za kt\u00f3re odpowiedzialno\u015b\u0107 spoczywa na cz\u0142owieku. M\u00f3wi o tym aposto\u0142 Pawe\u0142 w Pierwszym Li\u015bcie do Koryntian:<\/span><\/p>\n

\u201cAlbowiem wsp\u00f3\u0142pracownikami Bo\u017cymi jeste\u015bmy; wy rol\u0105 Bo\u017c\u0105, budowl\u0105 Bo\u017c\u0105 jeste\u015bcie. Wed\u0142ug \u0142aski Bo\u017cej, kt\u00f3ra mi jest dana, jako m\u0105dry budowniczy za\u0142o\u017cy\u0142em fundament, a inny na nim buduje. Ka\u017c\u00addy za\u015b niechaj baczy, jak na nim buduje. Albowiem fundamentu innego nikt nie mo\u017ce za\u0142o\u017cy\u0107 opr\u00f3cz tego, kt\u00f3ry jest za\u0142o\u017cony, a kt\u00f3rym jest Jezus Chrystus. A czy kto\u015b na tym fundamencie wznosi budo\u00adw\u0119 ze z\u0142ota, srebra, drogich kamieni, z drzewa, sia\u00adna, s\u0142omy, to wyjdzie na jaw w jego dziele; dzie\u0144 s\u0105dny bowiem to poka\u017ce, gdy\u017c w ogniu si\u0119 objawi, a jakie jest dzie\u0142o ka\u017cdego, wypr\u00f3buje ogie\u0144” <\/span>(1 Koryntian 3,9-13).<\/span><\/span><\/p>\n

We fragmencie tym to cz\u0142owiek pod okiem Boga i w odpo\u00adwiedzialno\u015bci przed Nim pracuje przy Bo\u017cej budowie. Jest to jeden z niezwykle wa\u017cnych aspekt\u00f3w, kt\u00f3ry winni\u015bmy nale\u00ad\u017cycie rozumie\u0107 i odr\u00f3\u017cnia\u0107 od domu Bo\u017cego budowanego bezpo\u015brednio przez Pana Jezusa Chrystusa, aby unikn\u0105\u0107 b\u0142\u0119d\u00f3w. Pawe\u0142 za\u0142o\u00ad\u017cy\u0142 w Koryncie fundament dla wznoszenia Bo\u017cej budowy, a fundamentem tym BY\u0141 I JEST jedynie Chrystus Jezus nasz Pan. Pawe\u0142 by\u0142 m\u0105\u00addrym budowniczym, gdy\u017c przyni\u00f3s\u0142 im jedynie Pana Jezusa Chrystusa i tyl\u00adko Jego. Mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce znajd\u0105 si\u0119 te\u017c inni pracownicy, kt\u00f3rzy nie zastosuj\u0105 szlachetnego materia\u0142u, lecz drewno, sia\u00adno, s\u0142om\u0119. Nie nale\u017cy s\u0105dzi\u0107, by \u201cz\u0142oto, srebro, drogie kamienie” do\u00adtyczy\u0142y bezpo\u015brednio wierz\u0105cych, a \u201cdrewno, siano, s\u0142oma” niewierz\u0105cych, kt\u00f3rzy przychodz\u0105 do tego domu. Mo\u017ce to do tego prowadzi, nie jest to jednak naczelna my\u015bl aposto\u0142a. Budowanie z kosztownych materia\u0142\u00f3w wydaje si\u0119 raczej zasto\u00adsowaniem zdrowej nauki apostolskiej i poucze\u0144 zgodnych z Pismem, kt\u00f3rymi dobrzy pracownicy s\u0142u\u017c\u0105 duszom w spos\u00f3b podobaj\u0105cy si\u0119 Bogu. Wyniki tych stara\u0144 ostoj\u0105 si\u0119 w do\u015bwiad\u00adczaj\u0105cym ogniu Bo\u017cym w dniu s\u0105du. Ostoj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c ci, kt\u00f3\u00adrzy zostali przez nie ukszta\u0142towani. Pouczenie bowiem wnika w serca ludzi i kszta\u0142tuje je – dobra nauka ku dobremu, z\u0142a nauka ku z\u0142emu.<\/span><\/p>\n

W tym miejscu Pisma mowa jest o s\u0142u\u017cbie pracownik\u00f3w – o tym, jak i z czego buduj\u0105. Z u\u017cywaniem do budowy bezwar\u00adto\u015bciowych materia\u0142\u00f3w mamy do czynienia wtedy, gdy kto\u015b pracuje na za\u0142o\u017conym ju\u017c fundamencie s\u0142om\u0105 ludzkich wymy\u00ads\u0142\u00f3w oraz ludzk\u0105 m\u0105dro\u015bci\u0105, co lubili ciele\u015bni Koryntianie. W owym czasie, w dniu s\u0105du, cz\u0142owiek taki nie znajdzie niczego ze swojej pracy, chocia\u017c b\u0119dzie wybawiony – lecz jakby przez ogie\u0144 (w. 15), poniewa\u017c by\u0142 prawdziwym dzieckiem Bo\u017cym. To za\u015b, \u017ce w rozwa\u017canym przez nas ust\u0119pie chodzi przede wszystkim o nauk\u0119, jak\u0105 kto\u015b g\u0142osi, potwierdza to wiersz 17:<\/span><\/p>\n

\u201cJe\u015bli kto\u015b niszczy \u015bwi\u0105tyni\u0119 Bo\u017c\u0105, tego zniszczy B\u00f3g\u201d. <\/span><\/i>Mo\u017ce zaj\u015b\u0107 a\u017c tak daleko, \u017ce kto\u015b z niewierz\u0105cych wprowadzi z\u0142e, zgubne nauki i przez to zniszczy \u015bwi\u0105tyni\u0119 Bo\u017c\u0105, niszcz\u0105c podstawy chrze\u015bcija\u0144stwa. Taki nie tylko nie otrzyma nagro\u00addy, ale b\u0119dzie zgubiony.<\/span><\/p>\n

Efektem wprowadzenia b\u0142\u0119dnych nauk by\u0142o te\u017c dostanie si\u0119 do Zgromadzenia {ko\u015bcio\u0142a} fa\u0142szywych ludzi. Chocia\u017c Szymon Czarnoksi\u0119\u017c\u00adnik w Dziejach Apostolskich 8 nie by\u0142 bezpo\u015brednio skutkiem fa\u0142szywej nauki \u201cchrze\u015bcija\u0144skiej”, to jednak by\u0142 on jednym z fa\u0142szywych ludzi; kiedy zosta\u0142 ochrzczony – a by\u0142 to chyba pierwszy taki przypadek w historii ko\u015bcio\u0142a chrze\u015bcija\u0144skie\u00adgo, \u017ce ochrzczono wyznawc\u0119 nie posiadaj\u0105cego \u017cycia od Boga – zosta\u0142 tym samym przydany do domu Bo\u017cego w aspekcie zewn\u0119trznym. W\u0142a\u015bciwie od tego momentu zewn\u0119trzny dom Bo\u017cy jest obj\u0119to\u015bciowo wi\u0119kszy ni\u017c cia\u0142o Chrystusa, ono bowiem nie ma nic wsp\u00f3lnego z martwymi cz\u0142onkami. Do tam\u00adtego czasu oba aspekty pokrywa\u0142y si\u0119, mimo \u017ce nie maj\u0105 one tego samego znaczenia.<\/span><\/p>\n

Oby ka\u017cdy s\u0142uga Pa\u0144ski kontrolowa\u0142 samego siebie, jak bu\u00adduje! Wielkim b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem Bo\u017cym jest, gdy ludziom po\u00addaje si\u0119 wyra\u017an\u0105, zdrow\u0105 nauk\u0119 S\u0142owa Bo\u017cego! Jest te\u017c jed\u00adnak wielkim nieszcz\u0119\u015bciem, kiedy dusze karmi si\u0119 pustymi s\u0142owami ludzkiej uczono\u015bci, przekonaniami oraz wyobra\u017ce\u00adniami cz\u0142owieka, ok\u0142amuj\u0105c i mami\u0105c. Wielce zgubne dla s\u0142uchaj\u0105cych jest r\u00f3wnie\u017c to, gdy nadaje si\u0119 temu, co ludzkie i ziem\u00adskie, a tym samym przemijaj\u0105ce, piecz\u0119\u0107 Bosko\u015bci (z\u0142ota), piecz\u0119\u0107 wykupienia (srebra) oraz piecz\u0119\u0107 tego, co si\u0119 ostoi przed Bogiem (drogocenne kamienie)! Jak\u017ce powa\u017cnie brzmi\u0105 s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201cNiechaj ka\u017cdy baczy, jak na Nim<\/b> buduje.\u201d<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Panie s\u0142owo Twe wszechmocne,<\/span><\/p>\n

dziwnie tak dla serc radosne,<\/span><\/p>\n

Opr\u00f3cz niego nie ma \u015bwiat\u0142a<\/span><\/p>\n

i innego objawienia. <\/span><\/p>\n

Twoja prawda, \u0142aska Twoja<\/span><\/p>\n

pewna w drodze to ostoja.<\/span><\/p>\n

Szczera wiara, mi\u0142o\u015b\u0107 wierna<\/span><\/p>\n

Tobie, Panie, jest przyjemna.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wraz z przyj\u0119ciem odpowiedzialno\u015bci przez cz\u0142owieka, ju\u017c od samego pocz\u0105tku nast\u0105pi\u0142 smutny i ci\u0105gle post\u0119puj\u0105cy bieg wydarze\u0144. Do domu Bo\u017cego w jego zewn\u0119trznym aspekcie, jako wyznania chrze\u015bcija\u0144skiego, do\u0142\u0105cza si\u0119 coraz wi\u0119cej \u201cmartwych kamieni”, czyli wyznawc\u00f3w bez \u017cycia z Boga<\/span><\/a>. Z biegiem czasu staje si\u0119 coraz powszechniejsze. Pod koniec swe\u00adgo \u017cycia aposto\u0142 Pawe\u0142 w Drugim Li\u015bcie do Tymoteusza nie m\u00f3wi ju\u017c o \u201cdomu Bo\u017cym”, lecz por\u00f3wnuje wyznanie chrze\u00ad\u015bcija\u0144skie do \u201cwielkiego domu”, w kt\u00f3rym s\u0105 naczynia ku s\u0142a\u00adwie i naczynia ku nies\u0142awie. Tak przera\u017caj\u0105cy jest wynik tego, co buduje cz\u0142owiek. Co jednak ma czyni\u0107 prawdziwy wierz\u0105\u00adcy w takich czasach i jaka pomoc stoi do jego dyspozycji po\u00ad\u015br\u00f3d tego powszechnego upadku, przedstawione b\u0119dzie na ko\u0144cu tych naszych rozwa\u017ca\u0144.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

4. Zgromadzenie jako \u015bwiecznik<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W charakterze \u015bwiecznika Zgromadzenie przedstawione jest dopiero w ostatniej ksi\u0119dze Biblii, w Objawieniu. Narz\u0119dziem, kt\u00f3rego B\u00f3g u\u017cy\u0142 do napisania tej ksi\u0119gi, nie by\u0142 aposto\u0142 Pawe\u0142, ale Jan, kt\u00f3ry dla S\u0142owa Bo\u017cego i dla \u015bwiadectwa Jezusa zo\u00adsta\u0142 wygnany na wysp\u0119 Patmos. Tam otrzyma\u0142 on wizj\u0119 obja\u00adwienia Jezusa Chrystusa Pana (Objawienie 1,1). Kiedy w dniu Pa\u0144skim by\u0142 \u201ew Duchu”, s\u0142ysza\u0142 za sob\u0105 g\u0142os jakby tr\u0105by, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142:<\/span><\/p>\n

\u201eTo, co widzisz, zapisz w ksi\u0119dze i wy\u015blij do sied\u00admiu zbor\u00f3w: do Efezu i do Smyrny, i do Pergamonu, i do Tiatyry, i do Sardes, i do Filadelfii, i doLaodycei. I obr\u00f3ci\u0142em si\u0119, aby zobaczy\u0107, co to za g\u0142os, kt\u00f3\u00adry m\u00f3wi\u0142 do mnie; a gdy si\u0119 obr\u00f3ci\u0142em, ujrza\u0142em sie\u00addem z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w, a po\u015br\u00f3d tych \u015bwieczni\u00adk\u00f3w kogo\u015b podobnego do Syna Cz\u0142owieczego, odzia\u00adnego w szat\u0119 do st\u00f3p d\u0142ug\u0105 i przepasanego przez pier\u015b z\u0142otym pasem; g\u0142owa za\u015b jego i w\u0142osy by\u0142y l\u015bni\u0105ce jak \u015bnie\u017cnobia\u0142a we\u0142na, a oczy jego jak p\u0142o\u00admie\u0144 ognisty, a nogi jego podobne do mosi\u0105dzu w piecu roz\u017carzonego, g\u0142os za\u015b jego jakby szum wielu w\u00f3d… Napisz wi\u0119c, co widzia\u0142e\u015b i co jest, i co si\u0119 sta\u00adnie potem. Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, kt\u00f3re widzia\u0142e\u015b w prawej d\u0142oni mojej, i siedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w: siedem gwiazd, to anio\u0142owie siedmiu zbor\u00f3w, a siedem \u015bwiecznik\u00f3w, to siedem zbor\u00f3w\u201d <\/sup>(Objawienie 1,11-16.19-20).<\/i><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n

P<\/span><\/b>an Jezus Chrystus jako S\u0119dzia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Znamienne jest tak\u017ce to, \u017ce Jan \u00f3w pot\u0119\u017cny g\u0142os s\u0142ysza\u0142 za <\/b>sob\u0105; \u017ceby Go zobaczy\u0107, zmuszony by\u0142 si\u0119 odwr\u00f3ci\u0107 (w. 12). Wida\u0107 st\u0105d, \u017ce zanim ujrza\u0142 w\u0142a\u015bciw\u0105, prorocz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tej ksi\u0119\u00adgi, kt\u00f3ra zaczyna si\u0119 dopiero w czwartym rozdziale (\u201eWst\u0105p tutaj, a poka\u017c\u0119 ci, co si\u0119 ma sta\u0107 potem\u201d),<\/i> dane mu wpierw by\u0142o w wierszu 19 pewne spojrzenie wstecz na czasy ko\u015bcio\u00ad\u0142a na ziemi (\u201eNapisz wi\u0119c, …co jest\u201d).<\/i> Dzi\u0119ki temu m\u00f3g\u0142 zo\u00adbaczy\u0107 zar\u00f3wno Pana Jezusa Chrystusa, jak i Zgromadzenie od zupe\u0142nie innej strony ni\u017c dotychczas. I my niekiedy musimy si\u0119 odwr\u00f3\u00adci\u0107, aby widzie\u0107 Pana Jezusa Chrystusa nie tylko jako pe\u0142nego mi\u0142o\u015bci Zbawiciela, ale te\u017c w zupe\u0142nie innych Jego rysach. Cz\u0119sto sk\u0142a\u00adniamy si\u0119 do jednostronno\u015bci i do tego, by zajmowa\u0107 si\u0119 jedy\u00adnie tymi rzeczami, kt\u00f3re s\u0105 przyjemne i pocieszaj\u0105ce, \u0142atwo natomiast przeoczamy to, \u017ce przecie\u017c istniej\u0105 te\u017c i inne, tak samo wa\u017cne, kt\u00f3re trzeba wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119. Prawd\u0105 jest, \u017ce B\u00f3g przedstawia si\u0119 nam w mi\u0142o\u015bci i \u0142asce; ale prawd\u0105 jest tak\u017ce to, \u017ce jest On \u015bwi\u0119ty i sprawiedliwy i \u017ce po\u0142o\u017cy wszyst\u00adkich nieprzyjaci\u00f3\u0142 Swego Syna jako podn\u00f3\u017cek Jego st\u00f3p. Ten w\u0142a\u015bnie aspekt pokazuje nam Ksi\u0119ga Objawienia. Jest to bar\u00addzo powa\u017cna kwestia, niezb\u0119dna do uwielbiania zar\u00f3wno Boga jak i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.<\/span><\/p>\n

Zgodnie z s\u0119dziowskim charakterem tej ksi\u0119gi Pan Jezus pokazuje si\u0119 Janowi w taki spos\u00f3b, i\u017c w rezultacie ten upad\u0142 u jego n\u00f3g jak nie\u017cywy. Jan widzi Pana Jezusa Chrystusa podobnego do Syna Cz\u0142owieczego, maj\u0105cego zarazem znamiona \u201eS\u0119dziwe\u00adgo” z Ksi\u0119gi Daniela 7 (por\u00f3wnaj\u00a0 <\/span>Daniela 7,9.13 i 10,5-6). Pomimo \u017ce jest On cz\u0142owiekiem, jest On tak\u017ce Bogiem. Nie mo\u017cemy teraz zaj\u0105\u0107 si\u0119 wszystkimi pokazanymi w tym miejscu cechami Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3re s\u0105 – trzeba to zaznaczy\u0107 – na wskro\u015b s\u0119dziowskie. Dwa, trzy przyk\u0142ady pozwol\u0105 to uwydatni\u0107.<\/span><\/p>\n

\u201eOdzianego w szat\u0119 do st\u00f3p d\u0142ug\u0105\u201d. Pan Jezus Chrystus nie odk\u0142ada tu swe\u00adgo odzienia na bok ani nie jest ono podwini\u0119te, jak w Ewange\u00adlii Jana 13 i \u0141ukasza 12, gdzie us\u0142uguje On swoim uczniom, lecz jako znak Jego godno\u015bci, podobnie jak szata najwy\u017cszego kap\u0142ana, si\u0119ga ona a\u017c do st\u00f3p. Nie nosi te\u017c pasa wok\u00f3\u0142 bio\u00adder, lecz jest \u201eprzepasany przez pier\u015b z\u0142otym pasem”. Z\u0142oto symbolizuje Bosk\u0105 sprawiedliwo\u015b\u0107, w jakiej Pan Jezus Chrystus Kt\u00f3ry Jest Jedynym Prawdziwym Bogiem b\u0119dzie s\u0105dzi\u0142 nieprzekupnie. Mi\u0142o\u015b\u0107 musi tu w pewnej mierze pozosta\u0107 w tyle. G\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa i jego w\u0142osy s\u0105 bia\u0142e jak we\u0142na, jak \u015bnieg, co przypomina nam niezg\u0142\u0119bion\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 \u201eS\u0119dziwego”, s\u0119dzie\u00adgo nad kr\u00f3lestwami ziemi. To za\u015b, \u017ce Jego oczy s\u0105 niczym p\u0142o\u00admie\u0144 ognia, nie wymaga niemal \u017cadnego wyja\u015bnienia. Dla na\u00adszego zagadnienia ma to znaczenie szczeg\u00f3lne: jest On absolutnie Wszechwiedz\u0105cy, zagl\u0105da do najskrytszych g\u0142\u0119bin serc. On te\u017c rozs\u0105dza siedem \u015bwiecznik\u00f3w, po\u015br\u00f3d kt\u00f3rych widzi go Jan.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Siedem zgromadze\u0144<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zanim zastanowimy si\u0119 nad znaczeniem \u201esiedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w”, chcia\u0142bym powiedzie\u0107 co\u015b o wyra\u017ceniu \u201esiedem zgromadze\u0144”. S\u0142u\u017cba aposto\u0142a Paw\u0142a polega\u0142a na rozwini\u0119\u00adciu prawdy dotycz\u0105cej zgromadzenia jako cia\u0142a Chrystusa i do\u00admostwa Bo\u017cego. W tej ksi\u0119dze natomiast zadanie aposto\u0142a Jana by\u0142o inne. Mia\u0142 on napisa\u0107 do siedmiu zgromadze\u0144 w prowincji azjatyckiej.<\/span><\/p>\n

Tych siedem zgromadze\u0144 ma z pewno\u015bci\u0105 podw\u00f3jne zna\u00adczenie. Pierwsze dotyczy faktycznego ich istnienia w tym cza\u00adsie w owych okolicach; ka\u017cde z tych zgromadze\u0144 znajdowa\u0142o si\u0119 w okre\u015blonym stanie moralnym, kt\u00f3ry by\u0142 r\u00f3\u017cny w zale\u017c\u00adno\u015bci od miejsca. Za drugim znaczeniem przemawia fakt, \u017ce Pan Jezus Chrystus wybiera ich w\u0142a\u015bnie siedem i \u017ce w Swojej wspania\u0142o\u015bci przechadza si\u0119 po\u015br\u00f3d siedmiu \u015bwiecznik\u00f3w, s\u0105dz\u0105c i wyrokuj\u0105c; jasne jest wi\u0119c, \u017ce znaczenie tych siedmiu istniej\u0105cych w\u00f3wczas zgromadze\u0144 wykracza znacznie dalej. \u201eSiedem” m\u00f3wi w Pi\u015bmie o czym\u015b, co w sensie duchowym jest doskona\u00ad\u0142e. Rozpoznajemy, \u017ce Pan w siedmiu listach do siedmiu zbo\u00adr\u00f3w chcia\u0142 nam da\u0107 kompletny przegl\u0105d historii ko\u015bcio\u0142a chrze\u00ad\u015bcija\u0144skiego na ziemi podczas Jego nieobecno\u015bci, a\u017c do czasu, gdy Przyjdzie, aby go zabra\u0107. A skoro w wierszu 19 podany jest potr\u00f3jny podzia\u0142 tej Ksi\u0119gi:<\/span><\/p>\n

\u201eco widzia\u0142e\u015b\u201d<\/span><\/i><\/b> (Pan Jezus ukazuje si\u0119 jako S\u0119dzia w r. 1);<\/span><\/p>\n

\u201eco jest\u201d<\/span><\/i><\/b> (zarys<\/span><\/i> rozwoju chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiadectwa na ziemi do powt\u00f3rnego przyj\u015bcia Pana Jezusa Chrystusa w Objawieniu w rozdzia\u0142ach 2-3);<\/span><\/p>\n

\u201eco si\u0119 stanie potem\u201d<\/span><\/i><\/b> (w\u0142a\u015bciwa,<\/span><\/i> prorocza cz\u0119\u015b\u0107 tej Ksi\u0119gi od rozdzia\u0142u 4, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c zaczyna si\u0119 od s\u0142owa \u201epotem\u201d).<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie \u201eco jest\u201d pasuje do okre\u015blenia obecnego wieku chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania na tej ziemi. Ograniczmy si\u0119 do kr\u00f3tkich uwag o tym interesuj\u0105cym przedmiocie, gdy\u017c na ko\u0144\u00adcu tego rozdzia\u0142u jeszcze raz szerzej to poruszymy.<\/span><\/p>\n

Teraz przyjrzyjmy si\u0119 jednemu: kiedy Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi w tej ksi\u0119dze o \u201esiedmiu zgromadzeniach”, to w \u017caden spos\u00f3b nie przeczy to prawdzie o jednym ciele ani nie wskazuje – jak nie\u00adkt\u00f3rzy mniemaj\u0105 – na to, \u017ce chcia\u0142 On mie\u0107 pojedyncze, nie\u00adzale\u017cne od siebie zgromadzenia. Pan Jezus Chrystus nigdy sobie nie zaprze\u00adcza. Prawda natomiast jest taka, \u017ce chcia\u0142 On da\u0107 nam przegl\u0105d dziej\u00f3w ko\u015bcio\u0142a na ziemi i \u017ce widzia\u0142 tutaj Zgromadzenie w szczeg\u00f3lnym charakterze, jak to zaraz zobaczymy. Poznali\u015bmy ju\u017c, \u017ce Pismo pokazuje nam miejscowe<\/b> zgroma\u00addzenia; zrozumieli\u015bmy jednak r\u00f3wnie\u017c, \u017ce wed\u0142ug Bo\u017cych my\u015bli miejscowe zgromadzenia nie s\u0105 \u017cadnymi niezale\u017cnymi, autonomicznymi jednostkami, lecz miejscowym wyrazem szer\u00adszej prawdy – to znaczy jedno\u015bci ca\u0142ego Zgromadzenia. Tego pouczenia za\u015b w Objawieniu nie mamy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Izrael – Bo\u017cy \u015bwiecznik<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201e\u015awiecznik\u201d jest symbolem zaczerpni\u0119tym ze Starego Testa\u00admentu. Ju\u017c w ziemskiej \u015bwi\u0105tyni Bo\u017cej na pustyni, w przybyt\u00adku zgromadzenia sta\u0142 w miejscu \u015bwi\u0119tym siedmioramienny \u015bwiecznik ze szczerego z\u0142ota (2 Moj\u017cesza 25,31-40). Jego \u015bwiat\u0142o o\u015bwietla\u0142o ciemne wn\u0119trze miejsca \u015bwi\u0119tego i w jego \u015bwietle kap\u0142ani sprawowali swoj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119. Nast\u0119pnie, w \u015bwi\u0105tyni Sa\u00adlomonowej w Jerozolimie, znajdowa\u0142o si\u0119 w przybytku \u015bwi\u0105tyni dziesi\u0119\u0107 z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w (2 Kronik 4,7).<\/span><\/p>\n

\u015awiat\u0142o –<\/span><\/i> o tym w\u0142a\u015bnie m\u00f3wi nam ten symbol – by\u0142o tylko tam, w Izraelu. \u015awiat le\u017ca\u0142 w ciemno\u015bci. A skoro B\u00f3g miesz\u00adka\u0142 po\u015br\u00f3d swego ziemskiego ludu i tam rozprzestrzenia\u0142 Bo\u00adskie \u015bwiat\u0142o, to chcia\u0142 te\u017c u\u017cy\u0107 tego narodu do tego, aby od\u00adbierane \u015bwiat\u0142o podawali dalej tym, kt\u00f3rzy siedzieli w ciemno\u015bci. Jednym s\u0142owem: Izrael zosta\u0142 powo\u0142any, by nie\u015b\u0107 Bo\u017ce \u015bwiat\u0142o, aby by\u0142 Boskim \u015bwiecznikiem przed tym \u015bwia\u00adtem. Jedynie w Izraelu mo\u017cna by\u0142o otrzyma\u0107 wyja\u015bnienia do\u00adtycz\u0105ce prawdziwego Boga, Jego Boskich my\u015bli i prawd, jak powiedzia\u0142 On do tego ludu przez proroka: \u201eWy jeste\u015bcie mo\u00adimi \u015bwiadkami\u201d<\/i> (Izajasza 43,10). Jeszcze w czasach Nowego Testamentu skarbnik kr\u00f3lewski z Etiopii wyruszy\u0142 w dalek\u0105 podr\u00f3\u017c do Jerozolimy w nadziei, \u017ce otrzyma tam wyja\u015bnienia. Czy je tam znalaz\u0142? Nie, gdy\u017c Izrael, kt\u00f3ry by\u0142 tak uprzywile\u00adjowany, jako \u015bwiecznik Bo\u017cy ju\u017c dawno zawi\u00f3d\u0142! A kiedy \u201eprawdziwe \u015bwiat\u0142o\u201d przysz\u0142o na \u015bwiat, wtedy ludzie – w szczeg\u00f3lno\u015bci \u017bydzi – umi\u0142owali bardziej ciemno\u015b\u0107 ni\u017c \u015bwia\u00adt\u0142o i zabili Pana chwa\u0142y, naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jest to stara, smutna historia: ilekro\u0107 B\u00f3g powierzy\u0142 co\u015b cz\u0142owiekowi, cz\u0142owiek zawi\u00f3d\u0142 i okaza\u0142 si\u0119 niewiernym.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0105d nad Izraelem<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy przez zst\u0105pienie Ducha \u015awi\u0119\u00adtego utworzone zosta\u0142o Zgromadzenie {ko\u015bci\u00f3\u0142}, rozprzestrzenia\u0142o si\u0119 w duchowym i moralnym sensie jasne, Boskie \u015bwiat\u0142o; Bo\u017ca obec\u00adno\u015b\u0107 i \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 zosta\u0142y darowane chrze\u015bcijanom i nie mog\u0142y pozosta\u0107 w ukryciu. Co do tego nie mo\u017ce by\u0107 \u017cadnej w\u0105tpli\u00adwo\u015bci. W Li\u015bcie do Filipian czytamy, \u017ce dzieci Bo\u017ce \u015bwiec\u0105 jako \u201e\u015bwiat\u0142a na \u015bwiecie”, \u201ezachowuj\u0105c s\u0142owa \u017cywota” (Filipian 2,15-16). Dop\u00f3ki jednak istnia\u0142a Jerozolima, a tym samym i sys\u00adtem \u017cydowski, znajdowa\u0142 si\u0119 tam ten odpowiedzialny wobec \u015bwiata \u015bwiecznik.<\/span><\/p>\n

Prawdziwie, Jerozolima sta\u0142a si\u0119 niewiern\u0105, wzi\u0119\u0142a na sie\u00adbie okropn\u0105 win\u0119 krwi, zabijaj\u0105c Sprawiedliwego i \u015awi\u0119tego; by\u0142 to system bez \u017cycia, kt\u00f3ry B\u00f3g ju\u017c os\u0105dzi\u0142. Brakowa\u0142o tyl\u00adko, jak kto\u015b s\u0142usznie zauwa\u017cy\u0142, jego grabarza. Ale i ten wkr\u00f3tce si\u0119 zjawi\u0142. Dop\u00f3ki jednak istnia\u0142a zewn\u0119trzna strona systemu, istnia\u0142a tak\u017ce jego odpowiedzialno\u015b\u0107 przed \u015bwiatem.<\/span><\/p>\n

Dlatego nie mog\u0142o by\u0107 mowy o Zgromadzeniu jako Bo\u017cym \u015bwieczniku, dop\u00f3ki Jerozolima nie zosta\u0142a zniszczona. Je\u015bli chodzi o chrze\u015bcijan, byli oni dot\u0105d w oczach \u015bwiata, tak czy owak, jedynie od\u0142amem \u017byd\u00f3w. Wida\u0107 to mi\u0119dzy innymi w tym, \u017ce znana chrze\u015bcija\u0144ska para ma\u0142\u017ce\u0144ska, Akwila i Pryscylla, musia\u0142a opu\u015bci\u0107 Rzym i uda\u0107 si\u0119 do Koryntu, poniewa\u017c cesarz Klaudiusz wyda\u0142 rozkaz, aby wszyscy \u017bydzi opu\u015bcili Rzym (Dzieje 18,2). <\/span><\/p>\n

B\u00f3g d\u0142ugo powstrzymywa\u0142 si\u0119 z wykonaniem s\u0105du nad Je\u00adrozolim\u0105. Kr\u00f3tko przed ukrzy\u017cowaniem Pana Jezusa Chrystusa powie\u00addzia\u0142 o tym: \u201eOto wam dom wasz pusty zostanie”<\/i> (Mateusza 23,38). A w podobie\u0144stwie o kr\u00f3lu, kt\u00f3ry przygotowa\u0142 swemu synowi wesele, tak opisa\u0142 s\u0105d nad Jerozolim\u0105: \u201eI rozgniewa\u0142 si\u0119 kr\u00f3l, a wys\u0142awszy swe wojska, wytraci\u0142 owych mor\u00adderc\u00f3w i miasto ich spali\u0142\u201d (<\/i>Mateusza<\/span> 22,7). Po \u015amierci i Zmart\u00adwychwstaniu Pana Jezusa Chrystusa jednak, w swej niepor\u00f3wnanej \u0142asce mimo wszystko jeszcze raz pozwoli\u0142, by Piotr g\u0142osi\u0142 temu narodowi upami\u0119tanie, aby nadesz\u0142y czasy otrze\u017awienia i grzechy ich mog\u0142y by\u0107 zg\u0142adzone (Dzieje 3). Oferta ta nie zosta\u0142a jednak przyj\u0119ta, podobnie jak ostatnie or\u0119dzie Ducha \u015awi\u0119tego, wy\u00adg\u0142oszone do nich przez Szczepana. Przez ukamienowanie go dowiedli niedwuznacznie: N<\/i>ie chcemy, aby ten” –<\/i> w\u00f3wczas ju\u017c uwielbiony Chrystus Jezus Pan – \u201ekr\u00f3lowa\u0142 nad nami”<\/i> (\u0141ukasza 19,14). By\u0142o to nieprzebaczalne blu\u017anierstwo przeciwko Duchowi \u015awi\u0119temu.<\/span><\/p>\n

Od tego momentu B\u00f3g nie zwraca\u0142 si\u0119 wi\u0119cej do nich jako do narodu. Dla nich ju\u017c wszystko przemin\u0119\u0142o. A mimo to B\u00f3g pozwoli\u0142, by od ukamienowania Szczepana up\u0142yn\u0119\u0142o jeszcze oko\u0142o trzydziestu lat, zanim rzymska armia przysz\u0142a zaj\u0105\u0107 Jerozolim\u0119, \u201e\u015bwi\u0119te miasto”, by potem, w 70 roku po Chrystu\u00adsie zr\u00f3wna\u0107 z ziemi\u0105 to, tak niegdy\u015b uprzywilejowane miasto. Wiemy z historii, \u017ce Tytus, rzymski dow\u00f3dca wojsk, wydal \u015bcis\u0142y nakaz, aby uchroni\u0107 od zniszczenia wspania\u0142\u0105 budowl\u0119 Heroda. Jednak jaki\u015b pijany \u017co\u0142nierz, jak to wiemy z przeka\u00adzu historycznego, wrzuci\u0142 do \u015bwi\u0105tyni p\u0142on\u0105c\u0105 pochodni\u0119, wskutek czego spali\u0142a si\u0119 ona doszcz\u0119tnie. Z\u0142oto, kt\u00f3rego by\u0142o w \u015bwi\u0105tyni bardzo wiele \u201epowchodzi\u0142o\u201d mi\u0119dzy kamienie, i chc\u0105c je odzyska\u0107, rzymscy \u017co\u0142nierze kamie\u0144 po kamieniu przegl\u0105dali w celu odzyskania z\u0142ota. Rzeczywi\u015bcie, s\u0142owa Pana \u201eNie pozostanie tu kamie\u0144 na kamieniu\u201d<\/i> znalaz\u0142y swoje dos\u0142ow\u00adne spe\u0142nienie (Mateusza 24,2). W ten niemo\u017cliwy do przewidzenia spos\u00f3b B\u00f3g oficjalnie przed ca\u0142ym \u015bwiatem usun\u0105\u0142 z Jerozoli\u00admy Sw\u00f3j \u015bwiecznik!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Po\u015br\u00f3d siedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wraz ze zburzeniem Jerozolimy chrze\u015bcija\u0144skie wyznanie, chrze\u015bcija\u0144stwo jako publiczny \u015bwiadek Boga wesz\u0142o na miej\u00adsce Izraela. Teraz ono jest Bo\u017cym \u015bwiecznikiem na ziemi, od\u00adpowiedzialnym za rozprzestrzenianie Jego \u015bwiat\u0142a w tym ciem\u00adnym \u015bwiecie. Taki jest charakter Zgromadzenia, jaki widzimy w Objawieniu. Wiemy ju\u017c, \u017ce liczba siedem wskazuje na pe\u0142\u00adny opis nast\u0119puj\u0105cych po sobie okres\u00f3w, i ich stanu w historii na ziemi.<\/span><\/p>\n

Ponadto dowiadujemy si\u0119 tutaj, \u017ce ka\u017cde miejscowe Zgromadzenie odpowiedzialne jest za \u015bwiadectwo dla Boga w swo\u00adjej miejscowo\u015bci. Tu mog\u0119 skierowa\u0107 do mojego czytelnika pytanie: czy jeste\u015b \u015bwiadomy tej wsp\u00f3lnej odpowiedzialno\u00ad\u015bci? Mo\u017ce pilnie starasz si\u0119, \u017ceby twoje osobiste drogi by\u0142y zgodne z my\u015blami Bo\u017cymi i aby\u015b go w swoim \u017cyciu uwielbi\u0142. Owszem, jest to bardzo dobre. Czy jednak pomy\u015bla\u0142e\u015b te\u017c o tym, \u017ce B\u00f3g postawi\u0142 sw\u00f3j lud przed wsp\u00f3ln\u0105 odpowiedzial\u00adno\u015bci\u0105? On widzi wierz\u0105cych w danym miejscu jako \u015bwiecz\u00adnik: jako Zgromadzenie i jako wsp\u00f3lne \u015bwiadectwo mamy go wielbi\u0107. Czy mo\u017cesz to uczyni\u0107, skoro wci\u0105\u017c tkwisz osobi\u00ad\u015bcie i nie wyzwoli\u0142e\u015b si\u0119 z religijnych i ko\u015bcielnych wi\u0119z\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 Bogu przeciwne? To tak znamienne, \u017ce a\u017c zawstydzaj\u0105ce, jak ma\u0142o zwa\u017ca si\u0119 na t\u0119 wsp\u00f3ln\u0105 stron\u0119 chrze\u015bci\u00adja\u0144skiego \u017cycia pomi\u0119dzy wierz\u0105cymi. Jak powa\u017cnie B\u00f3g podchodzi do tych rzeczy, zobaczymy, gdy przejdziemy do rozwa\u017cania o stole Pa\u0144skim<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Musimy jeszcze wymieni\u0107 jedn\u0105 cech\u0119 tych \u015bwiecznik\u00f3w: s\u0105 one ze z\u0142ota. Wspomnieli\u015bmy ju\u017c, \u017ce z\u0142oto jest w Pi\u015bmie obra\u00adzem Boskiej sprawiedliwo\u015bci, czyli cechy charakteru Boga. To sprawiedliwo\u015b\u0107 Bo\u017ca uczyni\u0142a je odpowiedzialnymi \u015bwieczni\u00adkami, i Boska sprawiedliwo\u015b\u0107 teraz jest ich charakterem, kt\u00f3\u00adry zosta\u0142 dany im od Boga. Czy jednak odpowiadaj\u0105 one w swej istocie my\u015blom Tego, kt\u00f3ry je ustanowi\u0142? Czy objawiaj\u0105 one z osobna i razem Bosk\u0105 sprawiedliwo\u015b\u0107?<\/span><\/p>\n

To rozs\u0105dza Pan Jezus Chrystus. On jest po\u015br\u00f3d tych siedmiu z\u0142otych \u015bwiecz\u00adnik\u00f3w, i przechadza si\u0119 po\u015br\u00f3d nich (Objawienie 1,13; 2,1). Ma tam Swoje miejsce i sprawdza, czy daj\u0105 one \u015bwiat\u0142o, czy te\u017c nie. Got\u00f3w jest uzna\u0107 i umacnia\u0107 w nich to, co za\u015bwiadcza o Nim. Got\u00f3w jest r\u00f3wnie\u017c s\u0105dzi\u0107 to, co w kr\u0119gu chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania Mu nie odpowiada. Jego oczy niczym p\u0142omienie ognia przenikaj\u0105 cienki p\u0142aszcz gorliwych chrze\u015bcija\u0144skich czynno\u015bci i rozpoznaj\u0105, czy pos\u0142usze\u0144stwo wzgl\u0119dem Jego S\u0142o\u00adwa stanowi naczeln\u0105 zasad\u0119, czy wypromieniowane \u201e\u015bwiat\u0142o” jest naprawd\u0119 odbiciem Jego istoty. Pan Jezus Chrystus po\u015br\u00f3d siedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w – to niezwykle istotna my\u015bl! W Ewange\u00adlii Mateusza 18,20 – miejscu, kt\u00f3rym si\u0119 jeszcze b\u0119dziemy zaj\u00admowali, a kt\u00f3re stanowi centralny punkt tej ksi\u0105\u017cki – widzi\u00admy Pana Jezusa Chrystusa po\u015brodku tych, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni do Jego imienia. Jest to niesko\u0144czona \u0142aska i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Tu natomiast widzimy Go po\u015brodku siedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w. To aspekt odpowiedzialno\u015bci – naszej odpowiedzialno\u015bci, umi\u00ad\u0142owani.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ruszy\u0107 \u015bwiecznik z jego miejsca<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zobaczyli\u015bmy, \u017ce Pan Jezus Chrystus os\u0105dza stan ka\u017cdego miejscowe\u00adgo Zgromadzenia i got\u00f3w jest wkroczy\u0107 z s\u0105dem, je\u017celi jego nawo\u0142ywanie do pokuty i nawr\u00f3cenia nie znajduje pos\u0142uchu. Wiek chrze\u015b\u00adcija\u0144stwa charakteryzuje si\u0119 niewierno\u015bci\u0105 i upadkiem, podo\u00adbnie jak niegdy\u015b w przypadku Izraela. Te siedem list\u00f3w w roz\u00addziale 2 i 3 wskazuj\u0105 na to wyra\u017anie. Ju\u017c w pierwszym z nich, do Efezu s\u0142yszymy powa\u017cne s\u0142owa Pana:<\/span><\/p>\n

\u201eLecz mam ci za z\u0142e, \u017ce porzuci\u0142e\u015b pierwsz\u0105 twoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107. Wspomnij wi\u0119c, z jakiej wy\u017cyny spad\u0142e\u015b i upami\u0119taj si\u0119, i spe\u0142niaj uczynki takie, jak pierwej; a je\u017celi nie, to przyjd\u0119 do ciebie i rusz\u0119 \u015bwiecz\u00adnik tw\u00f3j z jego miejsca, je\u015bli si\u0119 nie upami\u0119tasz” <\/span>(Objawienie 2,4-5).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eRuszy\u0107 \u015bwiecznik\u201d<\/span><\/i> nie oznacza wcale, i\u017c mo\u017cliwe jest, aby wierz\u0105cy poszli na zgub\u0119. Kto wysuwa taki wniosek, ten po pierwsze nie zauwa\u017ca, \u017ce S\u0142owo Bo\u017ce m\u00f3wi jeszcze w innych miejscach o wiecznym bezpiecze\u0144stwie wierz\u0105cych (np. \u201eNikt nie wyrwie ich z r\u0119ki Mojej\u201d –<\/i> Jana 10,28), a po drugie nie bierze pod uwag\u0119 charakteru, jakie ma Zgromadzenie w Ob\u00adjawieniu. Jest ono tu poddane s\u0105dowi Pana Jezusa Chrystusa jako odpowie\u00addzialny \u015bwiadek. Gdyby Zgromadzenie nie os\u0105dza\u0142o swego sta\u00adnu, jaki nast\u0105pi\u0142 wskutek opuszczenia przeze\u0144 pierwszej mi\u0142o\u015bci, wtedy Pan Jezus Chrystus usun\u0105\u0142by go z publicznego miejsca, kt\u00f3re zajmuje jako \u015bwiecznik Bo\u017cy. Dotyczy to zar\u00f3wno pojedyn\u00adczych, miejscowych Zgromadze\u0144 w jakimkolwiek czasie, jak te\u017c Zgromadzenia w ca\u0142o\u015bci pod koniec wieku \u0142aski. Je\u015bli cho\u00addzi o aspekt miejscowy, to musimy przyj\u0105\u0107, \u017ce Efez nie upami\u0119ta\u0142 si\u0119, gdy\u017c nie tylko jego \u015bwiadectwo, lecz tak\u017ce \u015bwia\u00addectwo wszystkich istniej\u0105cych w\u00f3wczas w Ma\u0142ej Azji zgromadze\u0144 zgas\u0142o. Pan Jezus Chrystus \u201eruszy\u0142 \u015bwiecznik” z jego miejsca i przeni\u00f3s\u0142 na inne. To bardzo powa\u017cna sprawa! I w naszych czasach prze\u017cyli\u015bmy co\u015b podobnego, a zawsze jest to ku na\u00adszemu g\u0142\u0119bokiemu zawstydzeniu. Je\u015bli jakie\u015b Zgromadzenie nie os\u0105dza swego stanu i nie powr\u00f3ci do swej pierwszej mi\u0142o\u00ad\u015bci, to Pan Jezus Chrystus pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej ten \u015bwiecznik zabierze. Mo\u017ce ono jeszcze trwa\u0107 i zewn\u0119trznie i\u015b\u0107 naprz\u00f3d, jak to mia\u0142o miej\u00adsce w Efezie; nie jest ju\u017c jednak \u015bwiecznikiem tego, co B\u00f3g o Sobie objawi\u0142 w Chrystusie Jezusie Panu Naszym i co chce pokaza\u0107 te\u017c przed \u015bwia\u00adtem.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W og\u00f3lnym sensie to, co jest powiedziane do Efezu, dotyczy ca\u0142ego Zgromadzenia. Stan, kt\u00f3ry widzimy w Efezie, b\u0119dzie trwa\u0142 do ko\u0144ca chrze\u015bcija\u0144stwa. Wymowa tego jest taka:<\/span><\/p>\n

o<\/span>puszczenie pierwszej mi\u0142o\u015bci (czyli fakt, \u017ce Pan Jezus Chrystus nie jest ju\u017c pierwszym obiektem, ku kt\u00f3remu sk\u0142ania si\u0119 Zgroma\u00addzenie)[4]<\/span><\/span><\/a> jest do dzi\u015b i b\u0119dzie do ko\u0144ca charakterystycznym rysem wyznania chrze\u015bcija\u0144skiego og\u00f3lnie rzecz bior\u0105c, a po\u00adnadto ci\u0105gle jeszcze pojawia\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0105 inne skutki tego od\u00adst\u0119pstwa. Tak samo znamienn\u0105 cech\u0105 chrze\u015bcija\u0144stwa jest to, \u017ce nie wr\u00f3ci\u0142o ono do pocz\u0105tku i nie pomy\u015bla\u0142o o tym, sk\u0105d spad\u0142o; nie upami\u0119ta\u0142o si\u0119 i nie wr\u00f3ci\u0142o do wykonywania pierwszych uczynk\u00f3w. Nie zwa\u017ca\u0142o na ten pierwszy apel Pana Jezusa Chrystusa do Efezu.<\/span><\/p>\n

Potwierdza to przyk\u0142ad z przesz\u0142o\u015bci. Cho\u0107 tyle dobrego B\u00f3g m\u00f3g\u0142 zdzia\u0142a\u0107 przez reformacj\u0119, to jednak i ona nie przynio\u00ads\u0142a upami\u0119tania w spojrzeniu wstecz, na pierwotn\u0105 pozycj\u0119, z jakiej spad\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142. Nie przywr\u00f3cono wieczerzy Pa\u0144skiej w jej pocz\u0105tkowej prostocie i pi\u0119knie. Podobnie nie znaleziono drogi, umo\u017cliwiaj\u0105cej Duchowi \u015awi\u0119temu kierownictwo we wsp\u00f3lnym schodzeniu si\u0119, jak r\u00f3wnie\u017c pozwalaj\u0105cej na swo\u00adbodne s\u0142u\u017cenie darami otrzymanymi od Boga. Zamiast tego podtrzymuje si\u0119 wprowadzone i wymy\u015blone przez ludzi litur\u00adgie oraz ustanowione przez ludzi, ordynowane \u201educho\u00adwie\u0144stwo”. Tak\u017ce ruchy, kt\u00f3re powsta\u0142y po reformacji, istnie\u00adj\u0105ce do dzisiaj, przerodzi\u0142y si\u0119 w niezliczone chrze\u015bcija\u0144skie denominacje. Wszystko to pokazuje, \u017ce pocz\u0105tkowe z\u0142o, nad kt\u00f3rym Pan Jezus Chrystus musia\u0142 ubolewa\u0107 w Efezie, istnieje do dzi\u015b i pro\u00adwadzi\u0107 b\u0119dzie do dalszego odst\u0119pstwa, a kiedy Chrystus Jezus Pan z Pi\u00adsma \u015awi\u0119tego zostanie przez tych nieprawdziwych wyznaw\u00adc\u00f3w ca\u0142kowicie zaniechany, doprowadzi to bezpo\u015brednio do wielkiego odst\u0119pstwa.<\/span><\/p>\n

Odpowied\u017a Pana Jezusa Chrystusa jest jasna i jednoznaczna: usunie On ca\u0142\u00adkiem ten \u015bwiecznik z chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania. Jest On wielce cierpliwy, ostrzega i zwleka z wykonaniem s\u0105du, jak niegdy\u015b wobec Izraela. Gdy jednak osi\u0105gnie ono stan Laodycei (Objawienie 3,14-22) i to dojrzeje, wtedy Pan Jezus Chrystus wypluje to martwe wyznanie ze Swoich ust. To niezwykle powa\u017cna rzecz!<\/span><\/p>\n

Stan ten opisuje list do Laodycei, a poniewa\u017c poselstwo to zawiera w\u0142a\u015bnie dla nas w naszych dniach wa\u017cne pouczenia, chcemy si\u0119 zaj\u0105\u0107 tym ust\u0119pem nieco dok\u0142adniej. Najpierw chcia\u0142bym jednak przedstawi\u0107 kr\u00f3tki przegl\u0105d prorockiego znaczenia tych siedmiu list\u00f3w. Niekt\u00f3re z podanych w nawia\u00adsach znacze\u0144 nazw miejscowo\u015bci s\u0105 przypuszczalne.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Prorockie znaczenie siedmiu list\u00f3w<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To, \u017ce bezpo\u015brednio przed poselstwami do siedmiu zgroma\u00addze\u0144 Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi o tajemnicy siedmiu gwiazd w swojej prawicy i siedmiu z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w (Objawienie 1,20), daje nam wyra\u017an\u0105 wska\u00adz\u00f3wk\u0119, \u017ce listy do siedmiu zgromadze\u0144 zawieraj\u0105 tak\u017ce zna\u00adczenie, wykraczaj\u0105ce daleko poza w\u00f3wczas aktualne, histo\u00adryczne odniesienia. Gdyby bowiem chodzi\u0142o tylko o istniej\u0105ce wtedy zgromadzenia, to nie by\u0142oby w tym nic tajemniczego. W rzeczywisto\u015bci jednak te siedem list\u00f3w nie tylko daje nam pouczaj\u0105ce spojrzenie na \u00f3wczesny stan poszczeg\u00f3lnych zbo\u00adr\u00f3w w Azji (prowincji rzymskiej), lecz stanowi ponadto pro\u00adroczy przegl\u0105d stanu ca\u0142ego wyznaniowego chrze\u015bcija\u0144stwa w siedmiu r\u00f3\u017cnych, cz\u0119\u015bciowo po sobie nast\u0119puj\u0105cych, okre\u00ads\u00f3w ich historii.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

List do Efezu<\/b> (\u201eMiasto rozkoszne”; niekt\u00f3rzy podaj\u0105 zna\u00adczenie \u201eCa\u0142y zamiar”), kt\u00f3ry ju\u017c mieli\u015bmy przed sob\u0105, przed\u00adstawia nam obraz ko\u015bcio\u0142a w czasach ostatniego z aposto\u0142\u00f3w, wzgl\u0119dnie kr\u00f3tko po jego za\u015bni\u0119ciu, do roku 167 po Chrystu\u00adsie. Jego cecha pozytywna to odrzucenie z\u0142a, zachowywanie Boskiego porz\u0105dku, negatywna za\u015b – porzucenie pierwszej mi\u0142o\u015bci i \u017cywego przywi\u0105zania jedynie do osoby Pana Jezusa Chrystusa\u00a0 <\/span>(Objawienie 2,2-7).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Smyrnie<\/b> (\u201eMirra”) mamy obraz cierpi\u0105cego ko\u015bcio\u0142a. W okresie tym chrze\u015bcijanie byli prze\u015bladowani przez Rzymian a\u017c do przelania krwi, a rozci\u0105ga\u0142 si\u0119 on od 167 do 313 roku po Chrystusie. Szatan usi\u0142owa\u0142 wykorzeni\u0107 m\u0142ody ko\u015bci\u00f3\u0142 przez prze\u015bladowanie go a\u017c do \u015bmierci! Jednak krew m\u0119czennik\u00f3w by\u0142a zawsze nasieniem ko\u015bcio\u0142a. W zborze tym Pan Jezus Chrystus nie musi niczego gani\u0107 (Objawienie 2,8-11).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pergam<\/span><\/b> (\u201eWysoki Gr\u00f3d”; mo\u017cliwe te\u017c \u201eWielo\u017ce\u0144stwo”) po\u00adkazuje nam, jak ko\u015bci\u00f3\u0142 za Konstantyna Wielkiego sta\u0142 si\u0119 ko\u00ad\u015bcio\u0142em pa\u0144stwowym. Po ustaniu prze\u015bladowa\u0144 \u201ezar\u0119czy\u0142” si\u0119 ze \u015bwiatem. Przez to zamieszka\u0142 w nim szatan. Poga\u0144skie zwyczaje i \u015bwi\u0119ta sta\u0142y si\u0119 \u015bwi\u0119tami \u201echrze\u015bcija\u0144skimi\u201d. Nast\u0105\u00adpi\u0142o pomieszanie element\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich z poga\u0144skimi. Pan mo\u017ce jednak jeszcze ich pochwali\u0107 za to, \u017ce trzymaj\u0105 si\u0119 Jego imienia i wiary chrze\u015bcija\u0144skiej (Objawienie 2,12-17).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czwarty okres w dziejach odpowiedzialno\u015bci ko\u015bcio\u0142a przed\u00adstawia Tiatyra<\/b> (\u201eBrama ofiarna” lub \u201eNieustaj\u0105ca ofiara”). Jest to opis ko\u015bcio\u0142a \u015bredniowiecza, oko\u0142o 600 lat po Chrystu\u00adsie. Pan uznaje tu mi\u0142o\u015b\u0107 i wytrwanie w s\u0142u\u017cbie, musi jednak ostro zgani\u0107 duchowe wszetecze\u0144stwo (zmieszanie si\u0119 ze \u015bwia\u00adtem) oraz kult ba\u0142wan\u00f3w. M\u00f3wi On tu po raz pierwszy o Swo\u00adim przyj\u015bciu, co wskazuje, \u017ce stan, jaki by\u0142 w Tiatyrze, b\u0119dzie utrzymywa\u0142 si\u0119 a\u017c do Jego powt\u00f3rnego przyj\u015bcia. Po raz pierw\u00adszy te\u017c uczyniona jest tu r\u00f3\u017cnica pomi\u0119dzy resztk\u0105 i og\u00f3\u0142em chrze\u015bcija\u0144skich wyznawc\u00f3w (\u201eWam…, pozosta\u0142ym”). Tylko tacy znajduj\u0105 u Niego uznanie. Grup\u0119 wiernych wyznawc\u00f3w, stoj\u0105cych na takim stanowisku, uwa\u017ca Pan Jezus Chrystus za prawdziwy ko\u00ad\u015bci\u00f3\u0142 tamtego czasu. Ta w\u0142a\u015bnie Boska zasada stosowana jest w Pi\u015bmie zawsze, kiedy og\u00f3\u0142 wyznawc\u00f3w staje si\u0119 niewierny (Objawienie 2,18-29).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

W<\/span> Sardes<\/span><\/b> (\u201eResztka”) mamy stan protestantyzmu w czasie reformacji, a wi\u0119c w okolicach pocz\u0105tku szesnastego stule\u00adcia. G\u0142\u00f3wn\u0105 cech\u0105 tego okresu jest to, \u017ce mimo ortodoksyj\u00adnej poprawno\u015bci w nauczaniu brak tam \u017cycia Bo\u017cego. I tutaj s\u0105 prawdziwi wierz\u0105cy, uwa\u017cani za resztk\u0119; tylko nieliczni w Sardes znajduj\u0105 uznanie Pana Jezusa Chrystusa, poniewa\u017c nie \u201esplamili si\u0119\u201d z\u0142em, lecz wykazali si\u0119 chrze\u015bcija\u0144skim post\u0119powaniem. Og\u00f3\u0142 chrze\u015bcija\u0144skich wyznawc\u00f3w za\u015b potraktowany jest tu tak samo jak \u015bwiat: Pan Jezus Chrystus w czasie swego ukazania si\u0119 przyjdzie do nich, jak z\u0142odziej w nocy, z s\u0105dem (Objawienie 3,1-6).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Filadelfia<\/span><\/b> (\u201eBraterska mi\u0142o\u015b\u0107”) wskazuje na b\u0142ogos\u0142awio\u00adny okres przebudzenia wewn\u0105trz chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania. Mia\u0142o ono sw\u00f3j pocz\u0105tek w po\u0142owie zesz\u0142ego 19 stulecia i odzna\u00adcza\u0142o si\u0119 wierno\u015bci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 wzgl\u0119dem Pana Jezusa Chrystusa i Jego S\u0142owa. Wiele prawd S\u0142owa Bo\u017cego, kt\u00f3re w minionych stuleciach zo\u00adsta\u0142y wskutek ludzkiej niewierno\u015bci zagubione, dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej odkryto ponownie i z nadzwyczajn\u0105 energi\u0105 rozpo\u00adwszechniono po ca\u0142ym \u015bwiecie. Mi\u0142o\u015b\u0107 braterska stanowi\u0142a w\u00f3wczas podstaw\u0119 praktycznej spo\u0142eczno\u015bci. W przeci\u00adwie\u0144stwie do tych, kt\u00f3rzy \u201emieszkaj\u0105 na ziemi” i na kt\u00f3rych Pan Jezus\u00a0 <\/span>Chrystus sprowadzi godzin\u0119 pokuszenia, bracia ci urzeczywistnia\u00adli w swoim \u017cyciu to, \u017ce tu na ziemi s\u0105 obcymi i przechodniami. Zachowali bowiem S\u0142owo wytrwa\u0142o\u015bci Jego, oczekuj\u0105c Jego ponownego przyj\u015bcia w celu zabrania ich. Pan Jezus Chrystus nie musi u tych wiernych wierz\u0105cych niczego gani\u0107, przeciwnie – daje im, i to w og\u00f3le po raz pierwszy, zapewnienie o Swoim bliskim przyj\u00ad\u015bciu. Tym samym wskazuje On na dwie rzeczy: 1) \u017ce zachowa ich od godziny pokuszenia[5]<\/span><\/b><\/span><\/a>*,<\/i> jakie przyjdzie na ca\u0142y okr\u0105g ziemi; 2) \u017ce taki stan, taka duchowa sytuacja trwa\u0107 b\u0119dzie w chrze\u015bcija\u0144stwie a\u017c do Jego ponownego przyj\u015bcia jako \u201eGwiazdy zaran\u00adnej” (Objawienie 3,7-13).<\/span><\/p>\n

To, \u017ce cenione przez Pana Jezusa Chrystusa cechy b\u0119dzie mo\u017cna zauwa\u017cy\u0107 tylko u owej resztki, podczas gdy og\u00f3\u0142 chrze\u015bcija\u0144skich wyznawc\u00f3w p\u00f3jdzie inn\u0105 drog\u0105, widzimy wyra\u017anie w ostatnim poselstwie – li\u015bcie do Laodycei<\/b> (\u201ePrawa ludu”). G\u0142\u00f3wne ce\u00adchy tego okresu, kt\u00f3ry rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 ju\u017c w dziewi\u0119tnastym stu\u00adleciu i trwa do dzi\u015b, s\u0105: letnio\u015b\u0107, oboj\u0119tno\u015b\u0107, materializm, racjo\u00adnalizm, samozadowolenie. Brakuje natomiast tego, co jest naprawd\u0119 chrze\u015bcija\u0144skie i Bo\u017ce. Patrz\u0105c na ostatni okres odpowiedzialno\u015bci ko\u015bcio\u0142a na ziemi, Pan Jezus Chrystus nie mo\u017ce ju\u017c nicze\u00adgo pochwali\u0107. Nie m\u00f3wi te\u017c ju\u017c o Swym przyj\u015bciu, lecz o tym, \u017ce to martwe wyznanie wypluje ze swoich ust (Objawienie 3,14-22).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Laodycea – chrze\u015bcija\u0144stwo w swej ostatniej fazie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

Po przegl\u0105dzie tym chcemy nieco szerzej zaj\u0105\u0107 si\u0119 listem do Laodycei, a przynajmniej jego pierwsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105. List ten ma szczeg\u00f3lnie du\u017ce znaczenie, poniewa\u017c charakteryzuje ostat\u00adni okres chrze\u015bcija\u0144stwa i ostrzega ka\u017cdego prawdziwego chrze\u015bcijanina przed przyj\u0119ciem takich cech, kt\u00f3re w oczach Pana Jezusa Chrystusa czyni\u0105 go godnym odrazy.<\/span><\/p>\n

\u201eDo anio\u0142a zboru w Laodycei napisz:<\/span><\/b> To m\u00f3wi Ten, kt\u00f3ry jest Amen, \u015bwiadek wiemy i prawdziwy, po\u00adcz\u0105tek stworzenia Bo\u017cego: Znam<\/b> uczynki twoje, \u017ce\u015b ani zimny,<\/b> ani gor\u0105cy. Oby\u015b by\u0142<\/b> zimny albo gor\u0105cy! A tak,<\/b> \u017ce\u015b letni, a<\/b> nie gor\u0105cy ani<\/b> zimny, wypluj\u0119 ci\u0119 z ust Moich.<\/b> Poniewa\u017c m\u00f3wisz: Bogaty<\/b> jestem i wzbogaci\u0142em<\/b> si\u0119, i niczego<\/b> nie potrzebuj\u0119, a nie wiesz, \u017ce\u015b po\u017ca\u0142owania<\/b> godzien n\u0119dzarz i biedak, \u015blepy i go\u0142y,<\/b> radz\u0119 ci, aby\u015b naby\u0142 u Mnie z\u0142ota w ogniu wypr\u00f3bowanego,<\/b> aby\u015b si\u0119 wzbogaci\u0142 i aby\u015b przyodzia\u0142<\/b> szaty bia\u0142e, aby<\/b> nie wyst\u0105pi\u0142a na<\/b> jaw haniebna nago\u015b\u0107<\/b> twoja, oraz ma\u015bci,<\/b> by ni\u0105<\/b> nama\u00ad\u015bci\u0107 oczy twoje, aby\u015b przejrza\u0142”<\/span> (Objawienie 3,14-18).<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus<\/span> – Amen<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Na mrocznym tle stanu Laodycei, o kt\u00f3rym szeroko dowia\u00addujemy si\u0119 z przedstawionych wierszy, spos\u00f3b, w jaki Pan Jezus Chrystus przedstawia si\u0119 temu zgromadzeniu, jest szczeg\u00f3lnie pi\u0119kne\u00adgo rodzaju. Pan Jezus Chrystus nazywa siebie tutaj \u201eAmen\u201d. Amen<\/i> oznacza \u201ezaprawd\u0119\u201d, \u201epewnie\u201d. Na ko\u0144cu modlitwy ma ono sens po\u00adtwierdzenia i poparcia: niech tak b\u0119dzie!<\/span><\/p>\n

Klucz do zrozumienia tego imienia Pana Jezusa Chrystusa znajduje si\u0119 w 2 Koryntian 1,20: \u201eBo obietnice Bo\u017ce, ile ich by\u0142o, w Nim znalaz\u0142y swo\u00adje \u00abTak\u00bb; dlatego te\u017c przez Niego m\u00f3wimy \u00abAmen\u00bb ku chwale Bo\u017cej\u201d.<\/i> W Chrystusie Jezusie Panu, Wiecznym Synu Bo\u017cym i tylko w Nim mo\u00ad\u017cemy zanosi\u0107 to \u201eTak\u201d i \u201eAmen\u201d Boga ku chwale. Wszelkie Bo\u017ce obietnice znajduj\u0105 w Panu Jezusie Chrystusie swoje potwierdzenie i pewno\u015b\u0107. Pan Jezus Chrystus jest r\u00f3wnocze\u015bnie ostatnim S\u0142owem Boga, Jego \u201eAmen”. Jakie\u017c pocieszenie dla nas, umi\u0142owani! Chocia\u017c Zgromadzenie zawiod\u0142o w tym, co mu B\u00f3g powierzy\u0142 do za\u00adchowania, to jednak Pan Jezus Chrystus zajmuje teraz miejsce Zgroma\u00addzenia i na pod\u0142o\u017cu dokonanego odkupienia jako \u201eAmen\u201d po\u00adtwierdza wszystkie obietnice, jakie B\u00f3g darowa\u0142 Swojemu ludowi.<\/span><\/p>\n

Je\u017celi nawet dzisiaj nieomal wszystkie cenne rzeczy, m\u00f3wi\u0105\u00adce o Bogu i Jego Chrystusie \u2013 naszym Panu s\u0105 niszczone i wymykaj\u0105 si\u0119 lu\u00addziom; skoro w naszych dniach zarzuca si\u0119 nie tylko chrze\u00ad\u015bcija\u0144ski, ale wszelki porz\u0105dek – to pomimo to Pan Jezus Chrystus Jest i pozostaje \u201eAmen\u201d. Trzymajmy si\u0119 tego mocno i miejmy to na uwadze w\u0142a\u015bnie wtedy, gdy kierujemy nasze spojrzenie na dzi\u00adsiejszy duchowy stan chrze\u015bcija\u0144stwa i widzimy, jaki jest wy\u00adrok Pana Jezusa Chrystusa co do niego!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Chrystus – \u015awiadek Wiemy i Prawdziwy<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tak\u017ce drugie imi\u0119 Pana Jezusa Chrystusa, \u015awiadek Wierny i Prawdziwy, wi\u0105\u017ce si\u0119 z tym, czym powinno by\u0107 Zgromadzenie. \u201eB\u0119dziecie Mo\u00adimi \u015bwiadkami”,<\/i> powiedzia\u0142 zmartwychwsta\u0142y Chrystus Pan do Swo\u00adich uczni\u00f3w przed wniebowst\u0105pieniem (Dzieje 1,8). Oto, czym Zgromadzenie powinno by\u0107 przed Bogiem i przed \u015bwiatem:<\/span><\/p>\n

\u015bwiadkiem o Chrystusie Jezusie Panu. Takie jest w\u0142a\u015bnie tak\u017ce, jak ju\u017c widzieli\u015bmy, symboliczne znaczenie owych z\u0142otych \u015bwiecznik\u00f3w:<\/span><\/p>\n

rozprzestrzenia\u0107 \u015bwiat\u0142o o Panu Jezusie Chrystusie w tym ciemnym \u015bwiecie – Boskie \u015bwiat\u0142o o Jego znakomitej Osobie, o Jego w pe\u0142ni prawomocnym dziele i b\u0142ogos\u0142awionych skutkach, jakie z tego dzie\u0142a wyp\u0142ywaj\u0105 dla ludzi. Aposto\u0142 Pawe\u0142 por\u00f3wnuje wierz\u0105\u00adcych do listu Chrystusa, z kt\u00f3rego ludzie mog\u0105 wyczyta\u0107, Kim Jest Pan Jezus Chrystus (2 Koryntian 3,3). O, jak bardzo zawiedli\u015bmy w tym \u015bwiadectwie, ka\u017cdy z osobna i wsp\u00f3lnie! Cho\u0107 jednak zawie\u00addzie jednostka, a nawet je\u015bli Zgromadzenie nie pod\u0105\u017cy za swym zadaniem, B\u00f3g nie mo\u017ce pozosta\u0107 bez \u015bwiadectwa. Jest Jeden, Kt\u00f3ry jest Wierny, Kt\u00f3ry By\u0142 Wierny i B\u0119dzie Wierny nadal \u2013 Chrystus Jezus nasz Pan. Tak wi\u0119c Pan Jezus Chrystus zajmuje r\u00f3wnie\u017c w tej kwestii stanowisko, z kt\u00f3rego mia\u0142o si\u0119 wywi\u0105za\u0107 niewierne Zgromadzenie i Sam przedstawia si\u0119 jako Wierny i Prawdziwy \u015awiadek (por. Objawienie 1,5). W Swym \u017cyciu i \u015bmierci by\u0142 on Doskona\u0142ym \u015bwiadectwem wszystkiego tego, czym jest B\u00f3g. Obja\u00adwi\u0142 w cudowny spos\u00f3b mi\u0142o\u015b\u0107 i \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105. Tak\u017ce teraz, jako uwielbiony Syn Cz\u0142owieczy w niebie, kontynuuje przez Ducha \u015awi\u0119tego t\u0119 b\u0142ogos\u0142awion\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 i sk\u0142ada \u015bwiadectwo o wszelkich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach i rado\u015bciach, jakie mo\u017cna znale\u017a\u0107 w Nim, \u201edrugim cz\u0142owieku\u201d Samym Panu z Nieba (1 Koryntian 15,47).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Chrystus – Pocz\u0105tek<\/b> stworzenia Bo\u017cego<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

R\u00f3wnie\u017c trzecie imi\u0119 Pana Jezusa Chrystusa zas\u0142uguje na nasz\u0105 najwy\u017csz\u0105 uwa\u00adg\u0119, poniewa\u017c jest ono cz\u0119sto b\u0142\u0119dnie rozumiane – pocz\u0105tek stworzenia Bo\u017cego, {lub dok\u0142adniej: Architekt stworzenia Bo\u017cego}. Pan Jezus Chrystus nie jest zwyk\u0142ym, dowolnym stworzeniem, lecz punktem wyj\u015bcia dla wszystkiego, co B\u00f3g kiedykolwiek uczyni\u0142 i co jeszcze czyni\u0107 b\u0119dzie. Chrystus Jezus nasz Pan jest nie tylko ostatni\u0105 my\u015bl\u0105, Bo\u017cym \u201eAmen\u201d, lecz tak\u017ce Jego pierwsz\u0105 my\u015bl\u0105, Pocz\u0105tkiem wszelkiego Jego stworzenia, za\u0142o\u017cycielem i architektem tego stworzenia. Pan Jezus Chrystus by\u0142 ju\u017c przed pocz\u0105tkiem pierwszego stworzenia, a List do Kolosan m\u00f3wi nam, \u017ce wszystkie<\/b> rzeczy<\/i> przez Niego i dla Niego zosta\u0142y stworzone (Kolosan 1,16). On Sam jednak Jest przed wszyst\u00adkim, a wszystko razem wzi\u0119te istnieje przez Niego (Kolosan 1,17). Na\u00adst\u0119pny wiersz wymienia nam trzy wspania\u0142e cechy Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3\u00adre si\u0119gaj\u0105 daleko ponad pierwsze, widzialne stworzenie. Jest On G\u0142ow\u0105 cia\u0142a, Zgromadzenia; Jest Pocz\u0105tkiem i Pierworod\u00adnym z umar\u0142ych (Kolosan 1,18).<\/span><\/p>\n

Panem Jezusem Chrystusem jako G\u0142ow\u0105 cia\u0142a \u201ezajmowali\u015bmy\u201d si\u0119 ju\u017c w poprzednim rozdziale. Jako Pocz\u0105tek jest On G\u0142ow\u0105 nowego stworzenia, nowego duchowego porz\u0105dku, kt\u00f3ry opiera si\u0119 na \u015amierci i Zmartwychwstaniu Chrystusa Jezusa naszego Pana, a o kt\u00f3rym aposto\u0142 Pawe\u0142 m\u00f3wi w 2 Koryntian 5: \u201eTak wi\u0119c, je\u015bli kto\u015b jest w Chry\u00adstusie, nowym jest stworzeniem; stare przemin\u0119\u0142o, oto wszystko sta\u0142o si\u0119 nowe. A wszystko to jest z Boga, kt\u00f3ry nas pojedna\u0142 z sob\u0105 przez Chrystusa\u201d<\/i> (wiersze 17-18).<\/span><\/p>\n

Gdyby chrze\u015bcija\u0144stwo – albo powiedzmy tak: gdyby\u015bmy my trzymali si\u0119 Jezusa Chrystusa, naszego Pana jako Pocz\u0105tku, jako G\u0142owy nowego stworzenia (a taki jest g\u0142\u00f3wny temat Listu do Kolosan – zob. Kolosan 2,19), wtedy nie ze\u015blizgn\u0119liby\u015bmy si\u0119 i nie znale\u017ali na \u201er\u00f3wni pochy\u0142ej\u201d, kt\u00f3rej ko\u0144cow\u0105 faz\u0119 pokazuje list do Laodycei. Czy nie jest znamienne, \u017ce o miejscowym \u015bwiadectwie Zgromadzenia w Laodycei Nowy Te\u00adstament wspomina jeszcze tylko raz, i to w\u0142a\u015bnie w Li\u015bcie do Kolosan? Jak dobitne s\u0105 s\u0142owa aposto\u0142a: \u201eA gdy ten list b\u0119\u00addzie u was odczytany, postarajcie si\u0119 o to, aby zosta\u0142 od\u00adczytany tak\u017ce w zborze Laodycejczyk\u00f3w\u201d<\/i> (Kolosan 4,16). Mo\u00ad\u017cemy z pewno\u015bci\u0105 si\u0119 st\u0105d nauczy\u0107, \u017ce gdyby\u015bmy zwa\u017cali na Pana Jezusa Chrystusa, na G\u0142ow\u0119; gdyby\u015bmy zg\u0142\u0119biali nauk\u0119, jak\u0105 zawie\u00adra List do Kolosan; gdyby\u015bmy brali to sobie do serca, chrze\u015bcija\u0144stwo nie dosz\u0142oby do tak zawstydzaj\u0105cego stanu, jaki opisuje list do Laodycei i jaki widzimy wok\u00f3\u0142 nas na co dzie\u0144.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Demokratyczne zasady<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Znaczenie nazwy \u201eLaodycea” (\u201eprawa ludu\u201d) jest niezwykle pouczaj\u0105ce. Trzeba by\u0107 naprawd\u0119 \u015blepym, by nie zauwa\u017cy\u0107 wp\u0142yw\u00f3w zasad demokratycznych wsz\u0119dzie na \u015bwiecie – nie\u00adstety, tak\u017ce w chrze\u015bcija\u0144stwie. Dzisiaj pod\u0105\u017ca si\u0119 za prawa\u00admi ludu, a nie za prawami Pana, Jezusa Chrystusa. Czy by\u0142 kiedykolwiek taki czas, w kt\u00f3rym masy bardziej by powstawa\u0142y, \u017c\u0105daj\u0105c swych domniemanych praw, jak to ma miejsce dzisiaj? Cz\u0142owiek ro\u00ad\u015bci sobie pretensje, \u017c\u0105da praw do rz\u0105dzenia i mocy – tak\u017ce w rzeczach duchowych. I s\u0142ucha si\u0119 g\u0142osu ludu, co uwa\u017cane jest za rzecz oczywist\u0105, uznaj\u0105c, \u017ce jest to zupe\u0142nie normalne. Ale kto s\u0142ucha g\u0142osu Pana Jezusa Chrystusa, g\u0142osu Jego \u015bwi\u0119tego S\u0142owa? Gdzie przyznaje si\u0119 Jemu prawa, kt\u00f3re jedynie Jemu si\u0119 nale\u017c\u0105 jako G\u0142owie cia\u0142a, Zgromadzenia?<\/span><\/p>\n

Obserwacja ta prowadzi do kolejnej kwestii, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy poruszy\u0107. Laodycea jest nast\u0119pstwem odrzucenia \u015bwiadectwa Filadelfii. W Filadelfii nie dawano pos\u0142uchu g\u0142osowi ludu, lecz g\u0142osowi Pana Jezusa Chrystusa. Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi: \u201eZachowa\u0142e\u015b S\u0142owo Moje”. W Filadelfii nie zachowywano praw ludu, lecz prawa Pana:<\/span><\/p>\n

\u201e…i nie zapar\u0142e\u015b si\u0119 Mojego imienia”<\/span><\/i> (Objawienie 3,8). Filadelfia jest zupe\u0142nym przeciwie\u0144stwem Laodycei. Zobaczymy to jesz\u00adcze wyra\u017aniej.<\/span><\/p>\n

W okresie Filadelfii B\u00f3g da\u0142 jasne \u015bwiat\u0142o co do prawdy ewangelii oraz otwarte drzwi do jej rozprzestrzeniania w mocy Ducha \u015awi\u0119tego. Ewangeli\u0119 zaniesiono setkom tysi\u0119cy ludzi, dzi\u0119ki cze\u00admu wielu nawraca\u0142o si\u0119 do Pana Jezusa Chrystusa na wszystkich kontynentach ziemi. Opuszczali oni \u201eko\u015bcio\u0142y\u201d i spo\u0142eczno\u015bci utworzone przez ludzi, a zgromadzali si\u0119 jedynie do imienia Pana Jezusa Chrystusa. Dzi\u0119ki czyn\u00adnej mi\u0142o\u015bci braterskiej byli pot\u0119\u017cnym \u015bwiadectwem prawdzi\u00adwego Ducha chrze\u015bcija\u0144stwa. We wszelkich swych poczyna\u00adniach i my\u015blach pozwalali, by kierowa\u0142o nimi oczekiwanie Powt\u00f3rnego Przyj\u015bcia ich Pana w celu zabrania zgromadzenia, bo przecie\u017c powiedzia\u0142 On: \u201ePrzyjd\u0119 wkr\u00f3tce”<\/i> (Objawienie 3,11; 22,20). Wszystko to ogl\u0105dano, po cz\u0119\u015bci podziwiano – lecz w ko\u0144cu jednak odrzucono. Wynikiem tego jest Laodycea – chrze\u015bcija\u0144stwo w jego obecnym kszta\u0142cie[6]<\/span><\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ani zimny,<\/b> ani gor\u0105cy<\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Oto g\u0142\u00f3wna cecha Laodycei – oboj\u0119tno\u015b\u0107. Nie jest to ani ch\u0142\u00f3d bezpo\u015bredniego, otwartego odrzucenia Pana Jezusa Chrystusa, ani gor\u0105co praw\u00addziwego oddania si\u0119 dla Niego. Podtrzymuje si\u0119 jeszcze imi\u0119 Chrystusa zewn\u0119trznie, jest si\u0119 wed\u0142ug wyznania chrze\u015b\u00adcijaninem, nie ma si\u0119 jednak serca dla Tego, od kt\u00f3rego bierze si\u0119 nazw\u0119. Tolerancja staje na najwy\u017cszym miejscu w skali warto\u015bci. Wszystko przyjmuje si\u0119 z wielkoduszno\u015bci\u0105, r\u00f3wnie\u017c z\u0142o. Najwa\u017cniejsze, by by\u0107 szczerze przekonanym do w\u0142asnej sprawy i w\u0142asnej opinii – wtedy wszelkie religijne poj\u0119cia b\u0119d\u0105 uwa\u017cane za jednakowo dobre. \u017badnej gorliwo\u015bci ku temu, co si\u0119 podoba Panu Jezusowi Chrystusowi, ani te\u017c \u017cadnego odrzucenia tego, co Go znie\u00ads\u0142awia; oboj\u0119tno\u015b\u0107 wzgl\u0119dem tego, co prawdziwie i dobre, obo\u00adj\u0119tno\u015b\u0107 wzgl\u0119dem prawdziwego z\u0142a – to jest w\u0142a\u015bnie to, co si\u0119 Panu Jezusowi Chrystusowi nie podoba tak bardzo, \u017ce a\u017c wypluje to On ze swych ust. Czy taka wolnomy\u015blicielska tolerancja nie jest dla usposobienia wierz\u0105cego rzecz\u0105 faktycznie wzbudzaj\u0105c\u0105 od\u00adraz\u0119? W ka\u017cdym razie Pan Jezus Chrystus nie chce czego\u015b takiego trzy\u00adma\u0107 w ustach!<\/span><\/p>\n

Sk\u0105d ta totalna oboj\u0119tno\u015b\u0107? Gdzie kryj\u0105 si\u0119 korzenie tej za\u00adstraszaj\u0105cej letnio\u015bci i znieczulicy? Jest tylko jedna rozs\u0105dna odpowied\u017a: nie kocha si\u0119 prawdziwie Pana Jezusa Chrystusa. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od porzucenia pierwszej mi\u0142o\u015bci (Efez), a ko\u0144czy si\u0119 zu\u00adpe\u0142nym brakiem mi\u0142o\u015bci do Chrystusa Jezusa Pana (1aodycea). To nie nieznajo\u00admo\u015b\u0107 prawdy prowadzi do letnio\u015bci, lecz fakt, \u017ce si\u0119 jej nie ceni, poniewa\u017c nie ceni si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Czasem zadawa\u0142em sobie pytanie, dlaczego Pan nasz, Jezus Chrystus m\u00f3wi tutaj: \u201eOby\u015b by\u0142 zimny albo gor\u0105cy!” Czy by\u0142oby naprawd\u0119 dobrze, gdyby Laodycea by\u0142a zimna? Gdy obja\u015bni si\u0119 znaczenie s\u0142\u00f3w \u201ezim\u00adny” i \u201egor\u0105cy”, odpowied\u017a nie b\u0119dzie trudna; otwarte odrzu\u00adcenie by\u0142oby nie tylko szczersze, lecz da\u0142oby jeszcze pow\u00f3d do nadziei. Jak\u017ce cz\u0119sto bywa\u0142o, \u017ce Bo\u017ca \u0142aska pokonywa\u0142a zdecydowanych wrog\u00f3w Pana Jezusa Chrystusa! Natomiast by\u0107 letnim i ta\u00adkim pozosta\u0107, to najpewniejsza gwarancja, \u017ce kiedy\u015b zosta\u00adnie si\u0119 wyplutym z ust Chrystusa Pana. Sardes by\u0142o i jest martwe, La\u00adodycea jest letnia. Doprawdy, to nieuleczalny stan!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Bogaty, a jednak biedny<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Do oboj\u0119tno\u015bci w stosunku do interes\u00f3w osoby Pana Jezusa Chrystusa dochodzi jeszcze jedno z\u0142o: che\u0142pienie si\u0119, \u017ce si\u0119 jest boga\u00adtym – bogatym w duchowe i ziemskie dobra, bogatym we wp\u0142ywy oraz inteligencj\u0119, bogatym w godno\u015b\u0107 i stanowiska, boga\u00adtym w dziedzinie wykszta\u0142cenia i metod wychowania, boga\u00adtym w dzia\u0142ania filantropijne i socjalne, bogatym w ambicje kulturalne i humanitarne, bogatym w fachow\u0105 kompetencj\u0119 i rzeczoznawstwo, aby m\u00f3c rozstrzyga\u0107, czy dana cz\u0119\u015b\u0107 Biblii \u015awi\u0119tej jest S\u0142owem Bo\u017cym, czy te\u017c ju\u017c nie. Nie sprawi\u0142oby wcale trudno\u00ad\u015bci dodanie do wymienionych wy\u017cej rzeczy wielu przyk\u0142ad\u00f3w z naszego wsp\u00f3\u0142czesnego chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiata. Ograni\u00adcz\u0119 si\u0119 jednak tylko do wymienienia tych, poniewa\u017c ka\u017cdego dnia widzimy to wszystko wok\u00f3\u0142 nas, je\u015bli tylko mamy otwar\u00adte oczy. Jeszcze raz chcia\u0142bym zapyta\u0107: czy by\u0142 kiedykolwiek okres, kt\u00f3ry mia\u0142by wi\u0119cej takich cech, jak nasz obecny czas? Wzbogacono si\u0119 i nie potrzeba niczego. Nie pragnie si\u0119 Boskich rzeczy, na przyk\u0142ad odkupienia i Odkupiciela.<\/span><\/p>\n

Oboj\u0119tno\u015b\u0107 wzgl\u0119dem Chrystusa i prawdy Bo\u017cej id\u0105ca w parze z samozadowoleniem, wynikaj\u0105cym z przekonania, i\u017c posiada si\u0119 wszystko, co wa\u017cne – oto stan Laodycei. Ewange\u00adlia \u0142aski Bo\u017cej zosta\u0142a zast\u0105piona przy tym socjaln\u0105 \u201eewan\u00adgeli\u0105\u201d ludzkiej uprzejmo\u015bci, a Prawdziwego Pana Jezusa Chrystusa zast\u0119puje si\u0119 natu\u00adralnym cz\u0142owiekiem. Najstraszniejsze jest to, \u017ce wszystko si\u0119 na tym opiera, pocz\u0105wszy od samych podstaw.<\/span><\/p>\n

Ludzie mog\u0105 si\u0119 da\u0107 temu zwodzi\u0107, lecz nie Pan, Chrystus Jezus. On patrzy swoimi oczami, kt\u00f3re s\u0105 jak p\u0142omie\u0144 ognia, przez to wszystko na wskro\u015b:<\/span><\/p>\n

\u201ePoniewa\u017c m\u00f3wisz: bogaty jestem i wzbogaci\u0142em si\u0119, i niczego<\/b> nie potrzebuj\u0119, a nie wiesz, \u017ce\u015b po\u017ca\u0142o\u00adwania<\/b> godzien n\u0119dzarz i biedak, \u015blepy, i go\u0142y…” <\/b><\/span>(Objawienie<\/span> 3,17).<\/span><\/span><\/p>\n

Jak znacz\u0105ce s\u0105 te s\u0142owa: \u201ea nie wiesz\u201d! Do zarozumia\u0142o\u015bci i samozadowolenia przy\u0142\u0105cza si\u0119 jeszcze nie\u015bwiadomo\u015b\u0107, brak odczucia w\u0142asnego stanu i pozycji. O, ilu\u017c to chrze\u015bcijan uwa\u00ad\u017ca si\u0119 za bogatych w podanych wy\u017cej dziedzinach! Wielu z nich uwa\u017ca, \u017ce posiedli wszystko i \u017ce warto to posi\u0105\u015b\u0107. Tym\u00adczasem w oczach \u015awi\u0119tego Boga s\u0105 oni biedni, \u015blepi i nadzy. S\u0105dz\u0105, \u017ce nie potrzebuj\u0105 koniecznie odkupie\u0144czego dzie\u0142a Chrystusa, a w rzeczywisto\u015bci nie posiadaj\u0105 niczego, co jest od Boga i co si\u0119 przed Nim ostoi. Na tym polega wyznanie: jest si\u0119 chrze\u015b\u00adcijaninem, lecz brakuje Boskiego \u017cycia<\/span><\/a>. Tragiczne przy tym jest to, \u017ce oni tego nawet nie widz\u0105!<\/span><\/p>\n

A mo\u017ce kto\u015b z czytelnik\u00f3w tej ksi\u0105\u017cki r\u00f3wnie\u017c nale\u017cy jesz\u00adcze do takich chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy maj\u0105 wprawdzie imi\u0119, \u017ce \u017cyj\u0105, a jednak s\u0105 martwi (Objawienie 3,1)? Je\u015bli tak, to gor\u0105co ci\u0119 prosz\u0119, pos\u0142uchaj rady Pana Jezusa Chrystusa! Nie mojej rady, ale rady samego \u015awi\u0119tego Wszechwiedz\u0105cego Syna Bo\u017cego \u2013 Odwiecznego Pana. Jeszcze trwa dzie\u0144 \u0142aski, jeszcze mo\u017cesz przyj\u015b\u0107 do Nie\u00adgo i od Niego \u201ekupowa\u0107\u201d \u201ebez pieni\u0119dzy i bez p\u0142acenia”<\/i> (Izajasza 55,1). Kupi\u0107 to, co czyni naprawd\u0119 bogatym i szcz\u0119\u015bliwym. Czy przyjmiesz Jego ofert\u0119?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Rada Pana<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eRadz\u0119 ci, aby\u015b naby\u0142 u Mnie z\u0142ota w ogniu wypr\u00f3bo\u00adwanego, aby\u015b si\u0119 wzbogaci\u0142 i aby\u015b przyodzia\u0142 szaty bia\u0142e, aby nie wyst\u0105pi\u0142a na jaw haniebna nago\u015b\u0107 twoja, oraz ma\u015bci, by ni\u0105 nama\u015bci\u0107 oczy twoje, aby\u015b przejrza\u0142”<\/span> (Objawienie 3,18).<\/span><\/span><\/p>\n

Czy nie jest nadzwyczajn\u0105 \u0142askawo\u015bci\u0105, \u017ce Pan Jezus Chrystus mimo oboj\u0119t\u00adno\u015bci, jak\u0105 okazano wzgl\u0119dem Niego w Laodycei, czyni jesz\u00adcze tak\u0105 ofert\u0119 \u0142aski? Radzi tu, aby kupi\u0107 od Niego trzy rze\u00adczy: z\u0142oto, bia\u0142e szaty i ma\u015b\u0107 na oczy. <\/span><\/p>\n

Czy jednak rada Pana Jezusa Chrystusa, Jego oferta nie wskazuje r\u00f3wnocze\u015bnie wyra\u017anie, \u017ce Laodycea, chrze\u015bcija\u0144skie wyznanie w swej ostatniej fazie, nie posiada tych rzeczy?<\/i> Wprawdzie s\u0105 te\u017c w Laodycei wierz\u0105cy, do kt\u00f3rych Pan Jezus Chrystus zwraca si\u0119 w dal\u00adszych wierszach listu. W ostatniej cz\u0119\u015bci tych naszych rozwa\u017ca\u0144 jesz\u00adcze b\u0119dzie o tym mowa, kiedy przedstawi\u0119 wnioski, jakie mamy z tego wyci\u0105gn\u0105\u0107. Natomiast chrze\u015bcija\u0144skie wyzna\u00adnie, takie, jak ono dzisiaj wygl\u0105da, odznacza si\u0119 brakiem owych trzech rzeczy – z\u0142ota, bia\u0142ych szat i ma\u015bci na oczy. Nad <\/i><\/b>t<\/span>ymi zgubnymi brakami jeszcze si\u0119 zastanowimy<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o Pana Jezusa Chrystusa, to stoi On na zewn\u0105trz pod drzwiami, poza tym systemem, i puka – nie do Laodycei, lecz do pojedynczych wierz\u0105cych, kt\u00f3rzy s\u0105 jeszcze w jaki\u015b spos\u00f3b przez ni\u0105 zwi\u0105zani. Jak jednak ju\u017c zaznaczyli\u015bmy, wr\u00f3cimy do tego p\u00f3\u017aniej<\/span>.<\/span><\/a><\/span><\/p>\n

Z\u0142oto, oczyszczone w ogniu, jest symbolem, kt\u00f3rym ju\u017c si\u0119 zajmowali\u015bmy. M\u00f3wi ono o Bo\u017cej sprawiedliwo\u015bci, kt\u00f3ra wy\u00adpr\u00f3bowana w ogniu Boskiego s\u0105du na Golgocie zostanie zali\u00adczona ka\u017cdemu, \u201ekt\u00f3ry ma wiar\u0119 Jezusa”<\/i> (Rzymian 3,26). Do takich m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce: \u201eZ Niego<\/i> (tj. z Boga) jeste\u015bcie w Chrystusie Jezusie, kt\u00f3ry Sta\u0142 si\u0119 dla nas m\u0105dro\u015bci\u0105 od Boga i sprawiedliwo\u015bci\u0105, i \u015bwi\u0119to\u015bci\u0105, i odkupieniem” <\/i>(1 Koryntian 1,30; gr.). Ilu\u017c ludzi dzisiaj w chrze\u015bcija\u0144stwie znajdu\u00adje si\u0119 w stanie okresu laodycejskiego, nie posiadaj\u0105c z\u0142ota Bo\u00adskiej sprawiedliwo\u015bci i tym samym b\u0119d\u0105c ca\u0142kowitymi biedakami! Wielu z nich opiera si\u0119 na swojej w\u0142asnej spra\u00adwiedliwo\u015bci i na swych w\u0142asnych wysi\u0142kach! S\u0105 oni w Bo\u017cych oczach jedynie splugawion\u0105 szat\u0105 (Izajasza 64,6). Pawe\u0142 pozosta\u00adwi\u0142 w\u0142asn\u0105 sprawiedliwo\u015b\u0107, od kiedy przez wiar\u0119 znalaz\u0142 t\u0119 sprawiedliwo\u015b\u0107, kt\u00f3ra jest z Boga (Filipian 3,9).<\/span><\/p>\n

Bia\u0142e szaty s\u0105 obrazem praktycznej sprawiedliwo\u015bci w wie\u00adrz\u0105cych. Z my\u015bl\u0105 t\u0105 spotykali\u015bmy ju\u017c po cz\u0119\u015bci w li\u015bcie do Sardes (Objawienie 3,4). W 19 rozdziale Ksi\u0119gi Objawienia jest wprost powiedziane: \u201ea bisior oznacza sprawiedliwe uczynki \u015bwi\u0119\u00adtych”<\/i> (Objawienie 19,8). Ludzie powinni widzie\u0107 te bia\u0142e szaty. Ale tylko ten, kto posiada z\u0142oto Boskiej sprawiedliwo\u015bci przed Bogiem, mo\u017ce okazywa\u0107 szaty praktycznej sprawiedliwo\u015bci przed lud\u017a\u00admi. Te dwie rzeczy<\/i> id\u0105 zawsze<\/b> ze sob\u0105 w parze, a mo\u017cna je znale\u017a\u0107 jedynie w Panu Jezusie Chrystusie. Tak jak wyra\u017cenie \u201ew Chry\u00adstusie” przedstawia pozycj\u0119<\/b> prawdziwych wierz\u0105cych przed Bogiem, tak te\u017c wyra\u017cenie \u201eChrystus w wierz\u0105cych” wskazu\u00adje na objawienie o<\/b> Chrystusie, jakie wierz\u0105cy powinien uka\u00adzywa\u0107 w tym \u015bwiecie. Kiedy Pan Jezus Chrystus przez wiar\u0119 praktycz\u00adnie zamieszka w naszych sercach (Efezjan 3,17), w\u00f3wczas b\u0119dzie On tak\u017ce widoczny w nas na zewn\u0105trz.<\/span><\/p>\n

Oto bia\u0142e szaty, kt\u00f3rych nie maj\u0105 chrze\u015bcija\u0144scy wyznawcy z Laodycei. Cz\u0119\u015bciowo pilnie zajmuj\u0105 si\u0119 oni bli\u017animi, usi\u0142u\u00adj\u0105c w ten spos\u00f3b przyodzia\u0107 si\u0119 we w\u0142asne uczynki. Pan Je\u00adzus Chrystus jednak m\u00f3wi, \u017ce przez to ha\u0144ba ich nago\u015bci nie mo\u017ce zo\u00adsta\u0107 przykryta. <\/span><\/p>\n

Brakuje im tak\u017ce prawdziwej ma\u015bci na oczy, to znaczy Du\u00adcha \u015awi\u0119tego, Kt\u00f3ry w 1 Li\u015bcie Jana 2,20 nazwany jest nama\u00adszczeniem od \u015awi\u0119tego (tzn. od Chrystusa Jezusa Pana Naszego). Jedynie namasz\u00adczenie Duchem \u015awi\u0119tym mo\u017ce t\u0119 \u015blepot\u0119 naturalnego cz\u0142owieka odj\u0105\u0107 i podarowa\u0107 nam prawdziwy duchowy wgl\u0105d w rzeczywisto\u015b\u0107. Kto jednak nie ma Ducha Chrystusa, ten nie jest Jego (Rzymian 8,9) i do Niego nie nale\u017cy.<\/span><\/p>\n

Duch ludzki szczyci si\u0119 dzisiaj wysokim poziomem pozna\u00adnia, wszystko to jednak przypomina ledwo tl\u0105cy si\u0119 p\u0142omyczek suchego knota, kt\u00f3ry bez oliwy usi\u0142uje da\u0107 z siebie to, co naj\u00adlepsze. Ju\u017c w podobie\u0144stwie o dziesi\u0119ciu pannach w Ewangelii Mateusza 25 Pan Jezus Chrystus wskaza\u0142, \u017ce jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 wyznaniowe\u00adgo chrze\u015bcija\u0144stwa posiada\u0107 b\u0119dzie wprawdzie lampy (wyzna\u00adnie), lecz bez oliwy (Ducha \u015awi\u0119tego). W\u0142a\u015bnie w decyduj\u0105\u00adcym momencie, kiedy najbardziej b\u0119dzie potrzeba \u015bwiat\u0142a, ich lampy zgasn\u0105 (wiersze 1-13). Zgubne z\u0142udzenia! Us\u0142uchajmy przeto raz jeszcze \u0142askawego g\u0142osu Pana Jezusa Chrystusa: \u201eRadz\u0119 ci, aby\u015b naby\u0142 u Mnie z\u0142ota… oraz ma\u015bci, by ni\u0105 nama\u015bci\u0107 oczy twoje, aby\u015b przejrza\u0142”.<\/i><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Duch laodycejski<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W tym miejscu le\u017cy mi na sercu jeszcze jedno s\u0142owo napom\u00adnienia do prawdziwych wierz\u0105cych. Zobaczyli\u015bmy, czym cha\u00adrakteryzuje si\u0119 chrze\u015bcija\u0144stwo w swej ostatniej fazie oraz fakt, i\u017c Laodycea jest czym\u015b letnim, czemu brakuje wszyst\u00adkiego tego, co pochodzi od Boga. Zobaczymy tak\u017ce zaraz, co Pan Jezus Chrystus z tym pustym wyznaniem uczyni. Lecz drogi wierz\u0105cy czy\u00adtelniku, ty i ja, my wszyscy znajdujemy si\u0119 w tym niebezpie\u00adcze\u0144stwie ulegania w mniejszym czy wi\u0119kszym stopniu ducho\u00adwi laodycejskiemu, kt\u00f3rego Pan Jezus Chrystus Nasz Zbawiciel musi tak zgani\u0107.<\/span><\/p>\n

K<\/span>iedy przez Jana, przebywaj\u0105cego w\u00f3wczas na wyspie Patmos, Chrystus Jezus, Nasz Pan skierowa\u0142 Swe to poselstwo do zgromadzenia w Laodycei, z\u0142o nie osi\u0105gn\u0119\u0142o jeszcze wtedy zapewne swoich pe\u0142\u00adnych rozmiar\u00f3w, jak to ma miejsce dzisiaj w przeno\u015bnym sensie w Laodycei, tj. w chrze\u015bcija\u0144stwie ostatnich dni. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 b\u0142\u0119dny by\u0142by wniosek, \u017ce w tamtejszym miejscowym \u015bwiadectwie Zgroma\u00addzenia nie by\u0142o ju\u017c \u017cadnych wierz\u0105cych. Jednak zarodek wszelkiego z\u0142a, jego duch ju\u017c si\u0119 tam znajdowa\u0142 – w przeciw\u00adnym razie Chrystus Jezus nasz Kr\u00f3l i Pan nie m\u00f3wi\u0142by w ten spos\u00f3b. Tu w\u0142a\u015bnie znajduje si\u0119 ostrze\u017cenie dla prawdziwych dzieci Bo\u017cych. Mo\u017cemy w sensie prorocze\u00adgo obrazu nie by\u0107 wprost Laodyce\u0105, mo\u017cemy przyj\u0105\u0107 cechy Laodycei, a ju\u017c samo to jest dla nas bardzo powa\u017cnym nie\u00adbezpiecze\u0144stwem.<\/span><\/p>\n

Kto zechce zaprzeczy\u0107 temu, \u017ce r\u00f3wnie\u017c pomi\u0119dzy dzie\u0107mi Bo\u017cymi mo\u017cna znale\u017a\u0107 oboj\u0119tne, letnie nastawienie do Pana Jezusa Chrystusa i Jego interes\u00f3w? I czy jeste\u015bmy naprawd\u0119 wolni od ducha samozadowolenia? Czy i my nie mo\u017cemy \u0142atwo popa\u015b\u0107 w pych\u0119 z powodu posiadanych duchowych rzeczy,<\/i> kt\u00f3rych nie wywal\u00adczyli\u015bmy my, lecz nasi ojcowie, a kt\u00f3re przecie\u017c zosta\u0142y nam darowane jedynie z \u0142aski Bo\u017cej? Czy nie zachowujemy si\u0119 cz\u0119\u00adsto tak, jak biedacy, jak ludzie, kt\u00f3rzy nie posiadaj\u0105 nic wi\u0119\u00adcej, jak tylko posiad\u0142o\u015bci tego \u015bwiata? Czy nasze duchowe oko nie jest czasem tak mocno za\u0107mione, \u017ce nasze spojrzenie sta\u00adje si\u0119 kr\u00f3tkowzroczne i z ledwo\u015bci\u0105 wznosi si\u0119 ponad poziom tej ziemi? S\u0105 to pytania, nad kt\u00f3rymi ka\u017cdy wierz\u0105cy powi\u00adnien si\u0119 g\u0142\u0119boko zastanowi\u0107, stawiaj\u0105c siebie samego w Bo\u017cym \u015bwie\u00adtle. Zauwa\u017cmy bowiem: list do Laodycei ko\u0144czy si\u0119 s\u0142owami:<\/span><\/p>\n

\u201eKto ma uszy, niechaj s\u0142ucha, co Duch m\u00f3wi do zbo\u00adr\u00f3w!”<\/span> (Objawienie 3,22).<\/span><\/span><\/p>\n

Nie jest tu powiedziane: \u201e…co Duch m\u00f3wi do zboru”,<\/b> lecz \u201edo zbor\u00f3w”.<\/i><\/b> Nie tylko do jednego miejscowego \u015bwiadectwa zboru Boga, w kt\u00f3rym taki stan pa\u00adnowa\u0142, lecz do ca\u0142ego Zgromadzenia w ka\u017cdym czasie, r\u00f3w\u00adnie\u017c do nas dzisiaj. Oby Pan Jezus Chrystus darowa\u0142 nam to, by\u015bmy mogli z tego skorzysta\u0107, aby\u015bmy nie wpu\u015bcili tego ducha laodycejskiego do naszego \u017cycia, do naszych dom\u00f3w, do naszych wsp\u00f3l\u00adnych zgromadze\u0144 do Jego kosztownego imienia!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wyplucie z ust Pana<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/b><\/span>tak,<\/span><\/b> \u017ce\u015b letni, a nie gor\u0105cy<\/b> ani zimny, wypluj\u0119 ci\u0119 z ust moich”<\/b><\/span> <\/span><\/b>(Objawienie<\/span> 3,16).<\/span><\/span><\/p>\n

Nie wiem, czy Pan Chrystus Jezus w jakim\u015b innym miejscu S\u0142owa Bo\u017cego u\u017cy\u0142\u00adby tak pogardliwego sformu\u0142owania, jak tutaj: \u201ewyplu\u0107\u201d. Let\u00adnio\u015b\u0107, oboj\u0119tno\u015b\u0107 to w Jego oczach najgorszy stan, kt\u00f3ry \u015bci\u0105\u00adga na siebie ca\u0142\u0105 niech\u0119\u0107 Chrystusa Jezusa, Naszego Pana. A je\u017celi g\u0142\u00f3wn\u0105 cech\u0105 chrze\u015bcija\u0144stwa w jego ostatniej fazie jest oboj\u0119tno\u015b\u0107 i my wie\u00admy, \u017ce tak wygl\u0105da sytuacja – to wtedy Pan Jezus Chrystus w Swoim czasie po\u0142o\u017cy kres temu, co mia\u0142o by\u0107 tu na ziemi \u015bwiadectwem dla Niego.<\/span><\/p>\n

Skoro \u015bwiecznik nie rozprzestrzenia ju\u017c Boskiego \u015bwiat\u0142a, Pan Jezus Chrystus zupe\u0142nie i definitywnie go z ziemi usunie. To w\u0142a\u015bnie ozna\u00adcza \u201ewyplucie z ust”: Jezus Chrystus, Nasz Pan nie b\u0119dzie d\u0142u\u017cej uznawa\u0142 chrze\u015bci\u00adja\u0144skiego wyznania, chrze\u015bcija\u0144stwa jako nosiciela \u015bwiat\u0142a w tym \u015bwiecie. Wyplucie to jeszcze nie nast\u0105pi\u0142o, gdy\u017c On nie Przyszed\u0142 jeszcze, by zabra\u0107 do domu swoj\u0105 oblubienic\u0119. Pan Jezus Chrystus nigdy nie wypluje ani jednego z tych, kt\u00f3rych wykupi\u0142 swoj\u0105 drogocenn\u0105 krwi\u0105. Powiedzia\u0142 przecie\u017c: \u201eKto do Mnie przyj\u00addzie, tego nie wyrzuc\u0119 precz”<\/i> (Jana 6,37). Dla chrze\u015bci\u00adja\u0144stwa jako takiego s\u0105d stoi tu\u017c, tu\u017c, bardzo blisko. \u201eOto S\u0119\u00addzia ju\u017c u drzwi stoi”<\/i> (Jakuba 5,9).<\/span><\/p>\n

Podczas wykonywania s\u0105du, tak jak w przypadku Izraela, b\u0119d\u0105 mia\u0142y miejsce r\u00f3\u017cne stadia i stopnie. Najpierw mamy ostrze\u017cenie. S\u0142yszymy je ju\u017c dzisiaj. Nast\u0119pnie Pan Jezus Chrystus za\u00adbierze z tej ziemi prawdziwych wierz\u0105cych i spotka si\u0119 z nimi w powietrzu (1 Tesaloniczan 4,16-17), aby wprowadzi\u0107 ich do domu Ojca w g\u00f3rze. O ile dla nas dzia\u0142 ten jest nadzwyczaj szcz\u0119\u015bliwy, o tyle dla pozosta\u0142ego martwego chrze\u015bcija\u0144stwa pochwycenie \u015bwi\u0119tych jest nadzwyczaj powa\u017cnym wyrokiem, nast\u0105pi bo\u00adwiem wtedy oddzielenie dobrego od z\u0142ego w spos\u00f3b nieodwra\u00adcalny i niezmienny. Wygl\u0105da wr\u0119cz na to, \u017ce pochwycenie \u015bwi\u0119tych b\u0119dzie w\u0142a\u015bnie tym momentem, w kt\u00f3rym nast\u0105pi tak\u017ce wyplucie przez Pana Jezusa Chrystusa z ust martwego chrze\u015bcija\u0144skiego wy\u00adznania. Czy Chrystus Jezus, Nasz Pan mo\u017ce jeszcze bardziej okaza\u0107 swoj\u0105 odraz\u0119 do Laodycei i ja\u015bniej j\u0105 wyrazi\u0107, jak przez to, \u017ce swoich \u015bwi\u0119tych we\u017amie On do Siebie do chwa\u0142y, a t\u0119 mas\u0119 wyznawc\u00f3w bez \u017cycia pozostawi tutaj? To powa\u017cna my\u015bl!<\/span><\/p>\n

Laodycea po zabraniu wierz\u0105cych b\u0119dzie zapewne istnia\u0142a dalej w jakiej\u015b formie, nie b\u0119dzie jednak uznawana nadal za \u015bwiecznik. Nied\u0142ugo zapanuje nad tym martwym chrze\u015bci\u00adja\u0144skim wyznaniem diabe\u0142, a\u017c w ko\u0144cu Pan Jezus Chrystus usunie je przez s\u0105d nad \u201eBabilonem”, i to w spos\u00f3b definitywny (Objawienie 18). Nie b\u0119dzie w\u00f3wczas ju\u017c wi\u0119cej na ziemi \u017cadnego chrze\u015bcija\u0144skie\u00adgo \u015bwiecznika ani w og\u00f3le chrze\u015bcija\u0144stwa, nawet wed\u0142ug ze\u00adwn\u0119trznego wyznania. To faktycznie smutny, upokarzaj\u0105cy rozw\u00f3j Zgromadzenia jako \u015bwiecznika na ziemi! Mimo to, dla tego, kto jest wierny, Pan Jezus Chrystus zawsze ma drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 mo\u017ce on i\u015b\u0107 i go uwielbia\u0107. O tym b\u0119dzie jeszcze mowa.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

5. Zgromadzenie jako oblubienica Chrystusa<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Podobnie jak o \u201e\u015bwieczniku” s\u0142yszymy dopiero w ostatniej ksi\u0119\u00addze Biblii, tak te\u017c Zgromadzenie jako Oblubienica Chrystusa przedstawione jest nam dos\u0142ownie dopiero na ostatnich kar\u00adtach Pisma \u015awi\u0119tego. Wprawdzie na ten wznios\u0142y temat m\u00f3wi\u0105 te\u017c inni pisarze Nowego Testamentu, jak to zaraz zobaczymy, lecz wprost o \u201eOblubienicy” mowa jest dopiero na ko\u0144cu Ob\u00adjawienia, gdzie nosi ona te\u017c tytu\u0142 \u201eMa\u0142\u017conki Baranka”. Pod obrazem tym Duch \u015awi\u0119ty chce pokaza\u0107 naszym sercom naj\u00adbardziej intymn\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 wi\u0119\u017a, w jak\u0105 zostali\u015bmy wpro\u00adwadzeni przez \u0142ask\u0119 Chrystusa Jezusa Naszego Zbawiciela. Oblubienica w obrazowy spo\u00ads\u00f3b wyra\u017ca czysto\u015b\u0107 i \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, ma\u0142\u017conka za\u015b – niezmienno\u015b\u0107 stosunk\u00f3w pomi\u0119dzy Chrystusem Jezusem a zgromadzeniem, stosun\u00adk\u00f3w, kt\u00f3re panuj\u0105 ju\u017c dzisiaj.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ziemska oblubienica<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Starym Testamencie nigdzie nie ma mowy o Zgromadzeniu jako Oblubienicy Chrystusa. Dopiero w Nowym Testamencie ods\u0142oni\u0119ta zostaje ta drogocenna prawda, \u017ce Zgromadzenie, Oblubienica Chrystusa Pana, jest Ma\u0142\u017conk\u0105 Baranka. Fakt, \u017ce tak\u00ad\u017ce w Starym Testamencie w r\u00f3\u017cnych miejscach m\u00f3wi si\u0119 o oblubienicy, nie powinien nas doprowadzi\u0107 do b\u0142\u0119dnego wnio\u00adsku, \u017ce znajdujemy tam Zgromadzenie. Podobnie rzecz si\u0119 ma ze \u201e\u015bwiecznikiem” i \u201eDomem Bo\u017cym”.<\/span><\/p>\n

W czasach starego przymierza Izrael by\u0142 odpowiedzialnym nosicielem Bo\u017cego \u015bwiat\u0142a – dzisiaj jest nim Zgromadzenie.<\/span><\/p>\n

N<\/span>ie znaczy to jednak, \u017ce Izrael jest Zgromadzeniem, albo Zgromadzenie Izraelem. B\u00f3g objawi\u0142 si\u0119 w Starym Testamencie tylko fragmentarycznie, u\u0142amkowo, teraz za\u015b w chrze\u015bci\u00adja\u0144stwie da\u0142 siebie pozna\u0107 ca\u0142kowicie w Panu Jezusie Chrystusie, \u201eprze\u00adm\u00f3wi\u0142 do nas w Synu”<\/i> (Hebrajczyk\u00f3w 1,2; gr.). Takiego g\u0142osu nie s\u0142y\u00adszano nigdy w Starym Testamencie!<\/span><\/p>\n

W Izraelu znajdowa\u0142a si\u0119 te\u017c widzialna \u015bwi\u0105tynia, kt\u00f3ra by\u0142a w tym czasie domem Boga. Lecz Bo\u017cy dom dzisiaj, czyli Zgromadzenie Boga \u017bywego, zawiera w sobie tak\u0105 blisko\u015b\u0107 Boga, tak\u0105 intymn\u0105 wi\u0119\u017a z Nim, jaka w minionym czasie w og\u00f3le by\u0142a niemo\u017cliwa. To, \u017ce ci, kt\u00f3rzy pochodz\u0105 z narod\u00f3w, ju\u017c nie s\u0105 wi\u0119cej \u201eobcymi i przychodniami”,<\/i> lecz \u201ewsp\u00f3\u0142obywatela\u00admi \u015bwi\u0119tych i domownikami Boga”<\/i> (Efezjan 2,19), jest tajem\u00adnic\u0105, kt\u00f3ra w tamtejszych pokoleniach nie by\u0142a oznajmiona synom ludzkim. Je\u015bli wi\u0119c chodzi o \u201eOblubienic\u0119\u201d, Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie mia\u0142 oblubienic\u0119 ziemsk\u0105 i niebia\u0144sk\u0105, lecz Jego wzgl\u0119\u00addy oraz b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa dla tej niebia\u0144skiej Oblubienicy s\u0105 niesko\u0144czenie wy\u017csze.<\/span><\/p>\n

O ziemskiej oblubienicy prorokuje mi\u0119dzy innymi Izajasz, kiedy m\u00f3wi: \u201eBo jak m\u0142odzieniec po\u015blubia pann\u0119, tak po\u00ad\u015blubi ci\u0119 tw\u00f3j Odnowiciel, a jak oblubieniec raduje si\u0119 z oblubienicy, tak tw\u00f3j B\u00f3g b\u0119dzie si\u0119 radowa\u0142 z ciebie” <\/i>(Izajasza 62,5). A w pierwszym wierszu tego rozdzia\u0142u wyja\u015bnia wy\u00adra\u017anie, o kogo chodzi: m\u00f3wi o Syjonie, o Jerozolimie. Jeruza\u00adlem b\u0119dzie t\u0105 ziemsk\u0105 oblubienic\u0105 Chrystusa. Z powodu jej niewierno\u015bci musia\u0142 j\u0105 na pewien czas odtr\u0105ci\u0107: \u201ena kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 porzuci\u0142em ci\u0119, lecz zn\u00f3w ci\u0119 zgromadz\u0119 w wiel\u00adkiej mi\u0142o\u015bci. W przyst\u0119pie gniewu zakry\u0142em Swoj\u0105 twarz na chwil\u0119 przed tob\u0105, lecz w wiecznej mi\u0142o\u015bci zlitowa\u0142em si\u0119 nad tob\u0105, m\u00f3wi Pan, tw\u00f3j Odkupiciel”<\/i> (Izajasza 54,7-8). Wtedy zako\u0144czy si\u0119 czas jej wdowie\u0144stwa, \u201egdy\u017c Ten, Kt\u00f3ry ci\u0119 uczy\u00adni\u0142, jest twoim M\u0119\u017cem,\u00a0 <\/span>Jahweh\u00a0 <\/span>Pan Zast\u0119p\u00f3w jest Imi\u0119 Jego\u201d<\/i> (Izajasza 54,5).<\/span><\/p>\n

Kiedy synowie Koracha \u015bpiewaj\u0105 w \u201epie\u015bni mi\u0142osnej” o pi\u0119\u00adknie \u201ekr\u00f3lowej w z\u0142ocie z Ofiru”<\/i> (Psalm 45), m\u00f3wi\u0105 tak\u017ce o przy\u00adwr\u00f3conej resztce z Izraela przysz\u0142ych dni. I jakimi wzruszaj\u0105cymi s\u0142owami opisuje Salomon w Pie\u015bni nad Pie\u015bniami za\u00adbieganie Oblubie\u0144ca o Jego oblubienic\u0119 i bolesny proces mo\u00adralnego przywracania tej resztki! Zanim Jeruzalem b\u0119dzie mog\u0142o zaj\u0105\u0107 godne miejsce u boku Kr\u00f3la Jahweh, resztka ludu musi przej\u015b\u0107 przez powa\u017cne do\u015bwiadczenia: \u201eNie patrzcie tak na mnie, \u017ce \u015bniada jestem, \u017ce opali\u0142o mnie s\u0142o\u0144ce!\u201d; \u201eSpo\u00adtkali mnie stra\u017cnicy, kt\u00f3rzy obchodz\u0105 miasto: pobili mnie, zranili<\/i>…”(Pie\u015b\u0144 l,6; 5,7).<\/span><\/p>\n

Nie chodzi tu jednak tylko o \u201ekr\u00f3low\u0105”, o nar\u00f3d, lecz o Jeru\u00adzalem, kt\u00f3re zostanie przywr\u00f3cone; natomiast ca\u0142y nar\u00f3d zo\u00adstanie wprowadzony w wi\u0119\u017a z Jahweh, ich \u201eMa\u0142\u017conkiem”. M\u00f3wi o tym prorok Ozeasz: \u201eW owym dniu – m\u00f3wi Pan – powie do Mnie: M\u0119\u017cu m\u00f3j!… I zar\u0119cz\u0119 ci\u0119 z Sob\u0105 na wieki” <\/i>(Ozeasza 2,18.2la). C\u00f3\u017c za b\u0142oga przysz\u0142o\u015b\u0107 dla obci\u0105\u017conego win\u0105 na\u00adrodu! Nie, B\u00f3g nie odrzuci\u0142 Izraela na wieki. Obecnie Izraela po cz\u0119\u015bci spotka\u0142a zatwardzia\u0142o\u015b\u0107, a\u017c wejdzie pe\u0142na liczba narod\u00f3w; lecz kiedy\u015b \u201eca\u0142y Izrael b\u0119dzie zbawiony”<\/i> (Rzymian 11,25-26). Wtedy i oni zostan\u0105 u\u0142askawieni – a to wszystko na podstawie dokonanego dzie\u0142a Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Niechaj b\u0119dzie wys\u0142awiane za to Jego wspania\u0142e imi\u0119!<\/span><\/p>\n

Podkre\u015blmy jednak raz jeszcze, \u017ce w \u017cadnym z wymienio\u00adnych tu miejsc z ksi\u0105g Starego Testamentu nie ma mowy o<\/span> Zgromadzeniu. Tak\u017ce w Pie\u015bni nad Pie\u015bniami. Mo\u017cemy wpraw\u00addzie wyci\u0105gn\u0105\u0107 z nich cenne wnioski dla naszej wi\u0119zi z Pa\u00adnem Jezusem Chrystusem, je\u015bli bowiem ju\u017c stosunek Pana i Zbawiciela Naszego do Jego ziemskiej oblu\u00adbienicy jest tak intymny i drogi, to c\u00f3\u017c dopiero wzgl\u0119dem jego niebia\u0144skiej oblubienicy! Miejsca te m\u00f3wi\u0105 jednak o Izraelu, a nie o Zgromadzeniu. Aby do\u015bwiadczy\u0107 dzia\u0142u Zgromadze\u00adnia, musimy si\u0119 zwraca\u0107 wy\u0142\u0105cznie do Nowego Testamentu, i to w\u0142a\u015bnie chcemy teraz uczyni\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Drogocenna per\u0142a<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Ewangelii Mateusza 13 Pan Jezus Chrystus przedstawia siedem podobie\u0144stw. Pierwsze podobie\u0144stwo, o siewcy, nie jest nazwane podobie\u0144stwem o kr\u00f3lestwie niebia\u0144skim. Faktycznie pokazuje ono bardziej charakter dzie\u0142a Chrystusowego po tym, jak odrzuci\u0142 Go Jego ziemski lud. Widzimy tu, jak rozwija si\u0119 kr\u00f3\u00adlestwo niebios. Pan Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel nie szuka\u0142 ju\u017c d\u0142u\u017cej owocu krzewu win\u00adnego Izraela (Izajasza 5,1), ani te\u017c drzewa figowego, czyli pozo\u00adsta\u0142o\u015bci \u017cydowskiej, kt\u00f3ra po siedemdziesi\u0119ciu latach niewoli powr\u00f3ci\u0142a do kraju – \u201ewszczepiona w Jego winnice”<\/i> (\u0141ukasza 13,6-9)[7]<\/span><\/span><\/a>. Oba drzewa nie przynios\u0142y owocu dla Boga. I tak Pan Jezus Chrystus w Swej niepoj\u0119tej \u0142asce wyst\u0105pi\u0142 w nowym charakterze – sta\u0142 si\u0119 Siewc\u0105. \u201eOto wyszed\u0142 Siewca, aby sia\u0107” – nowe dzie\u00ad\u0142o w nowej sferze. Zasada tego podobie\u0144stwa jest wi\u0119c taka, \u017ce Pan Jezus Chrystus przyni\u00f3s\u0142 ze Sob\u0105 i wci\u0105\u017c przynosi to, co mo\u017ce wyda\u00adwa\u0107 owoc. On nie szuka go na roli. Cudowna \u0142aska! To, \u017ce moralne pouczenia tego podobie\u0144stwa s\u0105 wa\u017cne r\u00f3wnie\u017c dzi\u015b oraz \u017ce \u201ewybiega” ono tak dalece, a\u017c do dzisiejszego czasu, nie stanowi w\u0105tpliwo\u015bci, lecz w bezpo\u015bredni spos\u00f3b pokazuje nam s\u0142u\u017cb\u0119 Pana Jezusa Chrystusa na ziemi.<\/span><\/p>\n

Potem natomiast Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi w sze\u015bciu podobie\u0144stwach o kr\u00f3lestwie niebieskim. W trzech pierwszych pokazuje jego zewn\u0119trzny rozw\u00f3j, kt\u00f3ry zmierza jednoznacznie w d\u00f3\u0142. Chwa\u00adsty bowiem wyros\u0142y ponad ca\u0142\u0105 rol\u0119, ziarnko gorczyczne sta\u00ad\u0142o si\u0119 wielkim drzewem, a kwas zakwasi\u0142 ca\u0142e ciasto. Nast\u0119p\u00adnie Pan nasz i Kr\u00f3l \u2013 Jezus Chrystus odprawi\u0142 rzesze, kt\u00f3re pouczy\u0142, i poszed\u0142 \u201edo domu”. Znalaz\u0142szy si\u0119 sam na sam ze swoimi uczniami, wyk\u0142ada\u0142 im nie tylko podobie\u0144stwo o chwastach na roli, lecz doda\u0142 jesz\u00adcze trzy dalsze podobie\u0144stwa: o skarbie w roli, o drogocennej perle i o sieci rzuconej w morze.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli si\u0119 spojrzy na zewn\u0119trzny rozw\u00f3j Kr\u00f3lestwa na ziemi, i kiedy zobaczy si\u0119, \u017ce chrze\u015bcija\u0144stwo popad\u0142o w stan zam\u0119\u00adtu, staj\u0105c si\u0119 systemem opanowuj\u0105cym \u015bwiat, przesi\u0105kni\u0119tym z\u0142\u0105 nauk\u0105, w\u00f3wczas mo\u017cna by b\u0142\u0119dnie uwa\u017ca\u0107, \u017ce zamiary Wszechwiedz\u0105cego Boga \u2013 Jezusa Chrystusa zo\u00adsta\u0142y ca\u0142kowicie przez szatana pokrzy\u017cowane i \u017ce Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce przedstawia zupe\u0142nie b\u0142\u0119dny rozw\u00f3j. Rzeczywi\u015bcie, z zewn\u0105trz tak to wygl\u0105da.<\/span><\/p>\n

Jednak tam, \u201ew domu\u201d Pan Jezus Chrystus objawi\u0142 uczniom Swoje ukryte my\u015bli, swoje wewn\u0119trzne motywy, dla kt\u00f3rych nie prze\u00adciwdzia\u0142a zewn\u0119trznemu, niezdrowemu rozwojowi Jego kr\u00f3lestwa. Tylko tym, kt\u00f3rzy byli zebrani w domu, dane by\u0142o do\u00adwiedzie\u0107 si\u0119, jak wielkim skarbem b\u0119d\u0105 dla Pana Jezusa Chrystusa wierz\u0105cy obecnego czasu, jak kosztown\u0105 rzecz\u0105 b\u0119dzie w jego oczach Zgromadzenie i jak cudownie b\u0119dzie On troszczy\u0142 si\u0119 o sw\u00f3j lud, zbieraj\u0105c dobre ryby do naczy\u0144. Nie znaczy to, \u017ce ucznio\u00adwie w\u00f3wczas to zrozumieli, Pan Jezus Chrystus jednak im o tym Powie\u00addzia\u0142.<\/span><\/p>\n

Tam, w owym domu zosta\u0142o przy tej okazji po raz pierwszy ods\u0142oni\u0119te – chocia\u017c w formie podobie\u0144stwa – to, \u017ce Zbawiciel Nasz \u2013 Chrystus Jezus Pan szuka\u0142 przedmiotu o nadzwyczajnej pi\u0119kno\u015bci, za kt\u00f3ry da Swoje \u017cycie. On sam przedstawia si\u0119 jako Kupiec, \u201ekt\u00f3ry szu\u00adka pi\u0119knych pere\u0142\u201d, maj\u0105cy wyczucie ich pi\u0119kna. On Wie, co jest dla Boga moralnie pi\u0119kne i potrafi to oceni\u0107. \u201eGdy zna\u00adlaz\u0142 jedn\u0105 per\u0142\u0119 drogocenn\u0105, poszed\u0142, sprzeda\u0142 wszystko, co mia\u0142, i kupi\u0142 j\u0105”<\/i> (Mateusza 13,46). Pan widzi tu drogocenn\u0105 per\u0142\u0119. Ju\u017c nie szuka dalej, nie pragnie niczego innego. Wyszed\u0142, aby szuka\u0107 per\u0142y, a poniewa\u017c j\u0105 znalaz\u0142, zaspokojone zosta\u0142o pra\u00adgnienie Jego serca. Jedynym Jego celem by\u0142o, aby j\u0105 posiada\u0107. Got\u00f3w jest wi\u0119c pozostawi\u0107 wszystko, co Ma – Sw\u0105 mesja\u0144sk\u0105 chwa\u0142\u0119, nawet W\u0142asne \u017cycie – aby mie\u0107 j\u0105. Cudowna \u0142aska! Czy ktokolwiek jest w stanie poj\u0105\u0107 warto\u015b\u0107, pi\u0119kno\u015b\u0107, jak\u0105 ma Zgromadzenie dla serca Chrystusa? Przytoczone podobie\u0144stwo pozwala nam nieco przybli\u017cy\u0107 si\u0119 do zrozumienia tego faktu.<\/span><\/p>\n

Inne miejsca Pisma \u015awi\u0119tego zaznajamiaj\u0105 nas z przeb\u0142a\u00adgalnym charakterem \u015bmierci Chrystusa Jezusa, Naszego Pana i Zbawiciela – r\u00f3wnie\u017c bardzo wa\u017cn\u0105 stron\u0105 Jego \u015bmierci. W tych podobie\u0144stwach dowia\u00addujemy si\u0119 o ca\u0142kiem innym powodzie, dla kt\u00f3rego On umar\u0142; Chcia\u0142 naby\u0107 skarb w roli, Pragn\u0105\u0142 posiada\u0107 drogocenn\u0105 per\u00ad\u0142\u0119. Jak\u017ce kosztowna musia\u0142a by\u0107 dla Niego ta per\u0142a, \u017ce po to, aby j\u0105 posi\u0105\u015b\u0107, daje wszystko, co ma! <\/span><\/p>\n

Pismo \u015awi\u0119te, relacjonuj\u0105c mow\u0119 Pana Jezusa Chrystusa, u\u017cywa bardzo osz\u00adcz\u0119dnie wielkich s\u0142\u00f3w. Tutaj natomiast, opisuj\u0105c t\u0119 \u201eper\u0142\u0119\u201d, Chrystus Jezus Pan pos\u0142uguje si\u0119 niezwykle znacz\u0105cym okre\u015bleniem polytimon –<\/i> \u201edrogocenna\u201d. \u017baden cz\u0142owiek nie odwa\u017cy\u0142by si\u0119 tak okre\u015bli\u0107 Zgromadzenia. Wielu wierz\u0105cych \u015bpiewa\u0142o o tym i wys\u0142awia\u0142o to, czym jest dla nich Pan Jezus Chrystus. Tu natomiast Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi, czym jest Zgromadzenie dla Jego serca. Per\u0142a to <\/i>s<\/span><\/b>ymbol nieskazitelnego pi\u0119kna. Oby\u015bmy i my bardziej tak na ni\u0105 patrzyli! Z Listu do Efezjan dowiadujemy si\u0119, \u017ce Pan Jezus Chry\u00adstus przysposobi sobie kiedy\u015b Zgromadzenie \u201epe\u0142ne chwa\u0142y, bez zmazy lub skazy lub czego\u015b w tym rodzaju, ale \u017ceby by\u0142o \u015bwi\u0119te i niepokalane\u201d<\/i> (Efezjan 5,27). Niedaleka jest ta chwila, kiedy nienaganna pi\u0119kno\u015b\u0107 Zgromadzenia b\u0119dzie pokazana przed ca\u0142ym \u015bwiatem – ku uwielbieniu Tego, kt\u00f3ry za nie Umar\u0142 i Da\u0142 mu t\u0119 chwa\u0142\u0119.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wi\u0119\u017a narzecze\u0144ska<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

O ile podobie\u0144stwo o perle przedstawia\u0142o pi\u0119kno\u015b\u0107 i atrakcyj\u00adno\u015b\u0107 Zgromadzenia dla serca Pana Jezusa Chrystusa, o tyle z Listu do Efe\u00adzjan, 5 rozdzia\u0142u dowiadujemy si\u0119, jak wygl\u0105da wi\u0119\u017a narze\u00adcze\u0144ska mi\u0119dzy Zgromadzeniem, a Chrystusem Jezusem. W pierwszej kolejno\u015bci pokazana jest tutaj mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa Jezusa Pana do Jego Zgro\u00admadzenia: to, jak On j\u0105 udowodni\u0142, jak si\u0119 ona dzisiaj wyra\u017ca oraz jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej objawi.<\/span><\/p>\n

\u201eM\u0119\u017cowie, mi\u0142ujcie \u017cony swoje, jak i Chrystus umi\u00ad\u0142owa\u0142 Zgromadzenie i wydal za nie Samego Siebie, aby je u\u015bwi\u0119ci\u0107, oczy\u015bciwszy je k\u0105piel\u0105 wodn\u0105 przez S\u0142owo, aby Sam Sobie przysposobi\u0107 Zgromadzenie pe\u0142ne chwa\u0142y, bez zmazy lub skazy lub czego\u015b w tym rodzaju, ale \u017ceby by\u0142o \u015bwi\u0119te i niepokalane… Albo\u00adwiem nikt nigdy dala swego nie mia\u0142 w nienawi\u00ad\u015bci, ale je \u017cywi i piel\u0119gnuje, jak i Chrystus Zgroma\u00addzenie. Gdy\u017c cz\u0142onkami cia\u0142a Jego jeste\u015bmy. Dlate\u00adgo opu\u015bci cz\u0142owiek ojca i matk\u0119, i po\u0142\u0105czy si\u0119 z \u017con\u0105 swoj\u0105, a tych dwoje b\u0119dzie jednym cia\u0142em. Tajem\u00adnica to wielka, aleja odnosz\u0119 to do Chrystusa i Zgro\u00admadzenia”<\/span> (Efezjan 5,25-27.29-32).<\/span><\/span><\/p>\n

Generalnie poj\u0119cie \u201eOblubienica” (narzeczona) w nauce apo\u00adsto\u0142a Paw\u0142a, kt\u00f3ra powierzona mu zosta\u0142a od Boga, nie jest my\u015bl\u0105 naczeln\u0105. M\u00f3wi\u0105c o naszej wi\u0119zi z Panem Jezusem Chrystusem, u\u017cywa on najcz\u0119\u015bciej poj\u0119cia \u201ecia\u0142o”. Ju\u017c do Koryntian jednak pisa\u0142 o narzecze\u0144skiej wi\u0119zi, w jak\u0105 weszli oni z Chrystusem. \u201eAlbo\u00adwiem zar\u0119czy\u0142em was z Jednym M\u0119\u017cem, aby stawi\u0107 przed Chrystusem dziewic\u0119 czyst\u0105 „<\/i> (2 Koryntian 11,2).<\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 m\u00f3wi o czystej dziewicy, wskazuje na to, \u017ce wesele jeszcze nie nast\u0105pi\u0142o – co zreszt\u0105 zwi\u0105zane jest ze zna\u00adczeniem s\u0142owa \u201eoblubienica” (narzeczona) w odr\u00f3\u017cnieniu od \u017cony. Jeszcze po weselu Baranka, a nawet po tysi\u0105cletnim panowaniu kr\u00f3lestwa pokoju Chrystusowego na ziemi Jan widzi \u015bwi\u0119te miasto (uwielbione Zgromadzenie) zst\u0119puj\u0105ce z nieba od Boga, \u201eprzygotowane jak przyozdobiona oblu\u00adbienica dla m\u0119\u017ca swego”<\/i> (Objawienie 21,2). Tak\u017ce anio\u0142 w 9 wierszu tego samego rozdzia\u0142u okre\u015bla wprost oblubienic\u0119 jako ma\u0142\u017conk\u0119 Baranka.<\/span><\/p>\n

Wspomniawszy o dziewiczej wi\u0119zi zgromadzenia z Chry\u00adstusem w 1 Li\u015bcie do Koryntian, aposto\u0142 przechodzi w Li\u015bcie do Efezjan bli\u017cej do tego b\u0142ogos\u0142awionego tematu. Nie m\u00f3wi wprawdzie wprost o \u201eOblubienicy” albo \u201eMa\u0142\u017conce Baranka”, lecz mimo to podstaw\u0105 pouczenia jest tutaj analogia mi\u0119dzy m\u0119\u017cem i \u017con\u0105, a oblubie\u0144cem i oblubienic\u0105. Bardzo znamien\u00adne jest przy tym, jak stapiaj\u0105 si\u0119 tutaj ze sob\u0105 obrazy \u201ecia\u0142a” i \u201ema\u0142\u017conki”. Uwa\u017cam to za nadzwyczaj cenne, gdy\u017c obraz samego \u201ecia\u0142a” ju\u017c tutaj, \u017ce tak powiem, nie wystarcza. Pawe\u0142 m\u00f3wi zatem o nas jako o cz\u0142onkach cia\u0142a Chrystusa, a mimo to podejmuje zaraz kwesti\u0119 narzecze\u0144skiej wzgl\u0119dnie ma\u0142\u00ad\u017ce\u0144skiej wi\u0119zi, jak\u0105 mia\u0142a pierwsza para ludzi, tak i\u017c jest to trafny przyk\u0142ad relacji pomi\u0119dzy Chrystusem i Zgroma\u00addzeniem.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi teraz o niezr\u00f3wnan\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa, to chcia\u0142bym najpierw zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jest to mi\u0142o\u015b\u0107 szczeg\u00f3lnego rodza\u00adju, jak mo\u017cemy tu zobaczy\u0107 – mi\u0142o\u015b\u0107 oparta na wi\u0119zi, uczy\u00adnionej przez Boga. Nie ma tutaj mowy o og\u00f3lnej mi\u0142o\u015bci Boga do \u015bwiata, o kt\u00f3rej m\u00f3wi Ewangelia Jana 3,16: \u201eAlbowiem tak B\u00f3g umi\u0142owa\u0142 \u015bwiat…<\/i>„; tu Duch \u015awi\u0119ty stawia przed nasze serca szczeg\u00f3ln\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa do Swej Oblubieni\u00adcy, do Zgromadzenia. Jest to mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra opiera si\u0119 na ju\u017c istniej\u0105cej wi\u0119zi – w\u0142a\u015bnie: mi\u0142o\u015b\u0107 oblubie\u0144ca do oblubienicy.<\/span><\/p>\n

Dlatego nigdy nie czytamy: \u201eChrystus umi\u0142owa\u0142 \u015bwiat”. O, za jak\u017ce niewymownie szcz\u0119\u015bliwych winni\u015bmy si\u0119 uwa\u017ca\u0107, i\u017c do\u00adszli\u015bmy do takiej wi\u0119zi z Nim, \u017ce Pan Jezus Chrystus jest naszym nie\u00adbia\u0144skim Oblubie\u0144cem i kocha nas jako swoj\u0105 oblubienic\u0119 i ma\u0142\u017conk\u0119!<\/span><\/p>\n

Dalej czytamy o trzech rzeczach w mi\u0142o\u015bci Chrystusa Jezusa Pana do Jego Zgromadzenia, odnosz\u0105cych si\u0119, po pierwsze, do przesz\u0142o\u015bci, po drugie, do tera\u017aniejszo\u015bci i, po trzecie, do przysz\u0142o\u015bci.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o przesz\u0142o\u015b\u0107, \u201eChrystus umi\u0142owa\u0142 Zgromadzenie i wyda\u0142 za nie Samego Siebie”.<\/i> On umar\u0142, aby je po\u00adsiada\u0107, a to dlatego, \u017ce je umi\u0142owa\u0142. Uczyni\u0142 Samego Siebie, je\u017celi to tak mo\u017cna wyrazi\u0107, odpowiedzialnym za wszystko, w czym zawini\u0142a Jego Oblubienica. Da\u0142 siebie samego za ni\u0105! Je\u00ad\u015bli to podobie\u0144stwo pokazuje nam pi\u0119kno\u015b\u0107, jak\u0105 Pan widzia\u0142 w Zgromadzeniu, dla kt\u00f3rego po\u0142o\u017cy\u0142 wszystko, co Mia\u0142, to tu\u00adtaj znajdziemy najg\u0142\u0119bszy pow\u00f3d ku temu – On je umi\u0142owa\u0142. Kt\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142by kiedykolwiek zmierzy\u0107 t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107, kto jest j\u0105 w stanie zrozumie\u0107? A ona czyni nas nadzwyczaj szcz\u0119\u015bliwymi ju\u017c teraz i po wieczno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Mi\u0142o\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa do Swej Oblubienicy by\u0142a czynna nie tylko w przesz\u0142o\u015bci, ale jest czynna tak\u017ce obecnie, i to niestrudzenie, \u201eaby<\/i> (Zgromadzenie) u\u015bwi\u0119ci\u0107, oczyszczaj\u0105c je k\u0105piel\u0105 wodn\u0105 przez S\u0142owo”.<\/i> Nie by\u0142o tak, \u017ce Pan Jezus Chrystus najpierw oczy\u015bci\u0142 Zgromadzenie, a potem je umi\u0142owa\u0142. Nie, On je umi\u0142owa\u0142, a te\u00adraz je oczyszcza, dopasowuje je do Siebie. Co to oznacza? Ono by\u0142o per\u0142\u0105 w Jego oczach, lecz w swym praktycznym stanie nie odpowiada\u0142o Jego my\u015blom. Czyni On zatem starania, aby jego pi\u0119kno\u015b\u0107 mo\u017cna by\u0142o ujrze\u0107. Jak On to czyni? U\u017cywa do tego S\u0142owa Bo\u017cego, jego oczyszczaj\u0105cej mocy, aby\u015bmy b\u0119d\u0105c od\u0142\u0105czeni od tego z\u0142ego \u015bwiata, zostali oczyszczeni i aby na\u00adsze drogi i my\u015bli coraz bardziej odpowiada\u0142y Jemu. S\u0142owo Bo\u017ce jest objawieniem tego wszystkiego, czym jest B\u00f3g, i tego w\u0142a\u00ad\u015bnie u\u017cywa Pan Jezus Chrystus w stosunku do naszych serc, aby\u015bmy byli \u201epo\u015bwi\u0119ceni w prawdzie”<\/i> (Jana 17,19). Pe\u0142na \u0142aski s\u0142u\u017c\u00adba Pana Jezusa Chrystusa! Oby\u015bmy byli na Niego bardziej otwarci!<\/span><\/p>\n

Ale jest jeszcze co\u015b, co czyni dla nas dzisiaj jego mi\u0142o\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Pokazuje nam to wiersz 29 w Li\u015bcie do Efezjan 5. Tak jak cz\u0142owiek nie ma w nienawi\u015bci w\u0142asnego cia\u0142a, ale je piel\u0119\u00adgnuje i karmi, tak te\u017c Chrystus Pan traktuje nas jako cz\u0119\u015b\u0107 Sa\u00admego Siebie i dba o to, aby nas zaopatrzy\u0107 we wszystko, cze\u00adgo w tym \u015bwiecie potrzebujemy. On sprawia, \u017ce nie mamy niedostatku w pokarmie dla duszy, a w swej mi\u0142o\u015bci i delikatno\u015bci ma na uwadze nasze s\u0142abo\u015bci, wspieraj\u0105c nas we wszystkim. On, Kt\u00f3ry kiedy\u015b Da\u0142 za nas Samego Siebie, nie tylko Swoje \u017cycie, teraz Jest wszystkim dla nas. Mo\u017cemy w Nim liczy\u0107 na wszystko.<\/span><\/p>\n

Ostateczny cel mi\u0142o\u015bci Chrystusa do Swego Zgromadzenia jest dok\u0142adnie taki: On chce Sam Sobie przedstawi\u0107 Zgromadzenie uwielbione, \u201ebez zmazy lub skazy lub czego\u015b w tym rodzaju, ale \u017ceby by\u0142o \u015bwi\u0119te i niepokalane”<\/i> (Efezjan 5,27). My\u00ad\u015bl\u0119, \u017ce ten 27 wiersz jest aluzj\u0105 do Adama i Ewy z 1 Moj\u017cesza 2,22. Jak B\u00f3g Adamowi w czasie jego snu ukszta\u0142towa\u0142 niewiast\u0119, kt\u00f3r\u0105 dla niego Utworzy\u0142, a kt\u00f3ra Adamowi zupe\u0142nie odpowia\u00adda\u0142a, tak te\u017c dzisiaj B\u00f3g po \u015bmierci Pana Jezusa Chrystusa i ukryciu Go przed \u015bwiatem, ukryciu Go w Sobie (Kolosan 3,3) buduje Zgroma\u00addzenie. Kiedy si\u0119 to dope\u0142ni, Chrystus Jezus, Nasz Pan i Zbawiciel wyjdzie z ukrycia i przedstawi je Sobie Samemu uwielbione. \u201eSobie Samemu” – poniewa\u017c On sam jest Bogiem; w tym rzeczywisto\u015b\u0107 daleko odbiega od przyk\u0142adu. Wtedy Pan Jezus Chrystus nie znajdzie na nim \u017cadnej skazy, gdy\u017c b\u0119dzie ono zupe\u0142nie odpowiada\u0107 Jemu i b\u0119dzie tak\u00ad\u017ce, je\u015bli chodzi o jego stan, \u201e\u015bwi\u0119te i bez nagany”<\/i> (gr.). Niesko\u0144czona \u0142aska, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna znale\u017a\u0107 jedynie w Bo\u017cym sercu! Niepoj\u0119ta mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3rej obiektem jeste\u015bmy my! Nie\u00adzmierzony, drogocenny cel: uwielbienie Boga przez Zgroma\u00addzenie!<\/span><\/p>\n

Do tych narzecze\u0144skich wi\u0119zi, do kt\u00f3rych doszli\u015bmy, nale\u017cy te\u017c jeszcze inna strona, kt\u00f3rej nie chcemy pozostawi\u0107 bez wzmianki: uleg\u0142o\u015b\u0107 Oblubienicy wobec Oblubie\u0144ca, \u017cony wo\u00adbec m\u0119\u017ca. W Li\u015bcie do Efezjan 5 chodzi przecie\u017c o napomnie\u00adnia, dane m\u0119\u017cowi i \u017conie, dotycz\u0105ce ich zachowania si\u0119 wzgl\u0119dem siebie. Zjednoczenie Adama z Ew\u0105 jest cennym przyk\u0142adem Chrystusa i Zgromadzenia, z drugiej strony za\u015b stosunek Chrystusa do Zgromadzenia stanowi wz\u00f3r dla zachowania si\u0119 m\u0119\u017ca i \u017cony w ma\u0142\u017ce\u0144stwie. W napomnieniu do \u017cony w 24 wierszu znajdziemy niezwykle wa\u017cn\u0105 dla naszych roz\u00adwa\u017ca\u0144 uwag\u0119: \u201eAle jak Zgromadzenie podlega Chrystuso\u00adwi…”,<\/i> a kr\u00f3tko przedtem powiedziane jest, \u017ce \u201eChrystus jest G\u0142ow\u0105 Zgromadzenia”.<\/i> Chocia\u017c Zgromadzenie jest Oblubie\u00adnic\u0105 Chrystusa, to jego postawa wobec Niego odznacza si\u0119 ule\u00adg\u0142o\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

To nadzwyczaj istotne. Zgromadzenie nie mo\u017ce (ani w oso\u00adbistym, ani w ko\u015bcielnym wzgl\u0119dzie) samo z siebie orzeka\u0107 o czymkolwiek wedle w\u0142asnych wyobra\u017ce\u0144, ale jest zobowi\u0105za\u00adne pod\u0105\u017ca\u0107 za wskazaniami G\u0142owy, zawartymi w S\u0142owie Bo\u00ad\u017cym, to jest Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym. Nie jest spraw\u0105 Zgromadzenia ustanawia\u0107 regu\u0142y czy zasady. Ono nie ma poucza\u0107 czy ordynowa\u0107, lecz by\u0107 podda\u00adne G\u0142owie w niebie.<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce bardzo zawi\u00f3d\u0142 w tym ko\u015bci\u00f3\u0142! Nie da\u0142 Chrystusowi nale\u017cnego Mu miejsca – autorytetu G\u0142owy, ale zamiast by\u0107 Jemu poddanym, sam zaj\u0105\u0142 miejsce panowania. Rezultatem tego s\u0105 mi\u0119dzy innymi niezliczone, rywalizuj\u0105ce ze sob\u0105 de\u00adnominacje {sekty} i grupy o pod\u0142o\u017cu chrze\u015bcija\u0144skim oraz wszelkie b\u0142\u0119dne nauki, jakie przenikaj\u0105 dzisiaj chrze\u015bcija\u0144stwo. \u201eNie trzymaj\u0105c si\u0119 G\u0142owy\u201d –<\/i> oto pow\u00f3d wszelkiego z\u0142a (Kolosan 2,19). Chocia\u017c ko\u015bci\u00f3\u0142 jako ca\u0142o\u015b\u0107 w tej kwestii zupe\u0142nie zawi\u00f3d\u0142, to jednak ka\u017cdy pojedynczy cz\u0142onek cia\u0142a Chrystusowego mo\u017ce przyjmowa\u0107 postaw\u0119 uleg\u0142o\u015bci wobec Pana Jezusa Chrystusa i dozna\u0107 b\u0142o\u00adgos\u0142awie\u0144stwa, jakie si\u0119 z tym wi\u0105\u017ce. Przyjrzymy si\u0119 temu jesz\u00adcze w dalszym ci\u0105gu tych rozwa\u017ca\u0144. Dzi\u0119ki pouczeniom Du\u00adcha \u015awi\u0119tego danym Paw\u0142owi zostali\u015bmy doprowadzeni do tego momentu, kiedy uwielbiony Chrystus Jezus przedstawi si\u0119 Swo\u00adjemu zgromadzeniu. By jednak czego\u015b si\u0119 o weselu Baranka, o chwale i przychylno\u015bci oblubienicy dowiedzie\u0107, musimy sko\u00adrzysta\u0107 z pos\u0142ugi innego s\u0142ugi Bo\u017cego, to znaczy aposto\u0142a Jana.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wesele Baranka<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jan, kt\u00f3ry widzia\u0142 to wszystko i kt\u00f3ry oznajmia nam w Ksi\u0119\u00addze Objawienia, 4 rozdziale to, \u201eco si\u0119 stanie potem”, a zatem to, co jeszcze jest przysz\u0142e, opisuje na pocz\u0105tku 19 rozdzia\u0142u Objawienia, jak s\u0142ysza\u0142 pot\u0119\u017cny g\u0142os wielkiej rzeszy ludu w niebie, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142:<\/span><\/p>\n

\u201eAlleluja! Zbawienie i chwa\u0142a, i moc Bogu naszemu, gdy\u017c prawdziwe i sprawiedliwe s\u0105 s\u0105dy Jego; os\u0105\u00addzi\u0142 bowiem wielk\u0105 wszetecznic\u0119, kt\u00f3ra skazi\u0142a zie\u00admi\u0119 wszetecze\u0144stwem swoim, i pom\u015bci\u0142 na niej krew s\u0142ug Swoich”<\/span> (wiersze 1-2).<\/span><\/span><\/p>\n

Zanim dowiemy si\u0119 czego\u015b o weselu Baranka, pokazany jest nam najpierw s\u0105d nad \u201eBabilonem”, wszetecznic\u0105, fa\u0142szyw\u0105 oblubienic\u0105. Zanim Chrystus Jezus, Nasz Pan, przedstawi Swoj\u0105 Oblubienic\u0119, Swoj\u0105 Ma\u0142\u017conk\u0119, musi najpierw zosta\u0107 usuni\u0119ty fa\u0142szywy ko\u00ad\u015bci\u00f3\u0142. Pan Jezus Chrystus czeka cierpliwie na t\u0119 chwil\u0119. Do tego czasu te\u017c prawdziwa Oblubienica pozostaje ukryta w niebie. To niemo\u00ad\u017cliwe, by fa\u0142szywa i prawdziwa oblubienica sta\u0142y obok siebie! Dwudziestu czterech starszych, kt\u00f3rzy odznaczaj\u0105 si\u0119 wgl\u0105\u00addem w my\u015bli Bo\u017ce, oraz cztery istoty \u017cyj\u0105ce rozumiej\u0105 to. <\/span><\/p>\n

Po ponownym \u201eAlleluja” w niebie padaj\u0105 oni na twarz i uwielbiaj\u0105 Tego, Kt\u00f3ry siedzi na tronie. Ca\u0142e niebo jest poruszone i pe\u0142ne chwa\u0142y, poniewa\u017c droga do przedstawienia prawdziwej Oblu\u00adbienicy i do jej po\u0142\u0105czenia si\u0119 z niebia\u0144skim Oblubie\u0144cem jest wolna.<\/span><\/p>\n

\u201eI us\u0142ysza\u0142em jakby g\u0142os licznego t\u0142umu i jakby szum wielu w\u00f3d, i jakby huk pot\u0119\u017cnych grzmot\u00f3w, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0142y: Alleluja! Oto Pan, B\u00f3g nasz, Wszech\u00admog\u0105cy, Obj\u0105\u0142 panowanie. Weselmy si\u0119 i radujmy si\u0119, i oddajmy Mu chwal\u0119, gdy\u017c nasta\u0142o wesele Ba\u00adranka, i Oblubienica Jego przygotowa\u0142a si\u0119; i dano jej przyoblec si\u0119 w czysty, l\u015bni\u0105cy bisior, a bisior oznacza sprawiedliwe uczynki \u015bwi\u0119tych. I rzecze do mnie: Napisz: B\u0142ogos\u0142awieni, kt\u00f3rzy s\u0105 zaproszeni na weseln\u0105 uczt\u0119 Baranka!”<\/span> (Objawienie 19,6-9).<\/span><\/span><\/p>\n

Oto nadesz\u0142a chwila, kt\u00f3rej Pan Jezus Chrystus wytrwale oczekiwa\u0142. Ju\u017c d<\/span>\u0142ugo przedtem widzia\u0142 On Oblubienic\u0119 jako drogocenn\u0105 per\u00ad\u0142\u0119 i, aby j\u0105 posi\u0105\u015b\u0107, odda\u0142 wszystko, co mia\u0142. Znalaz\u0142 j\u0105 i ku\u00adpi\u0142, bez wzgl\u0119du na to, jak wielkie by\u0142y tego koszty; podobie\u0144\u00adstwo jednak nie m\u00f3wi\u0142o, co si\u0119 z ni\u0105 dalej sta\u0142o. A\u017c do tego momentu by\u0142a ona w swojej pi\u0119kno\u015bci ukryta przed lud\u017ami, ukryta w Bogu. Teraz jednak, bezpo\u015brednio przed obj\u0119ciem panowania przez Pana, naszego Boga Wszechmog\u0105cego, na\u00adsta\u0142 czas wesela Baranka, a Jego ma\u0142\u017conka przygotowa\u0142a si\u0119. W\u0142a\u015bciwy cel zamiaru Bo\u017cego zosta\u0142 teraz osi\u0105gni\u0119ty, miano\u00adwicie taki, \u017ce Chrystus nie mia\u0142 by\u0107 Sam, lecz mia\u0142 posiada\u0107 ma\u0142\u017conk\u0119, kt\u00f3ra by z Nim dzieli\u0142a Jego chwa\u0142\u0119 w wieczno\u015bci. Oto tajemnica, o kt\u00f3rej B\u00f3g wspomnia\u0142 ju\u017c przy stworzeniu pierwszej pary ludzi, m\u00f3wi\u0105c: \u201eNiedobrze jest cz\u0142owiekowi, gdy jest sam”.<\/i><\/span><\/p>\n

Wydaje si\u0119 teraz konieczne, aby zastanowi\u0107 si\u0119 nieco nad czasowym przebiegiem tych wydarze\u0144, a\u017c do momentu kul\u00adminacyjnego, tj. wesela Baranka. Ju\u017c wcze\u015bniej Pan Jezus Chrystus Prze\u00adprowadzi\u0142 Swoj\u0105 Oblubienic\u0119 przez pochwycenie (1 Tesaloniczan 4) i Wprowadzi\u0142 j\u0105 do domu Swego Ojca (Jana 14,23). Samego jej pochwycenia za\u015b Objawienie nie przedstawia, poniewa\u017c nie jest ono wydarzeniem proroczym; proroctwo bowiem zawsze odnosi si\u0119 do tej ziemi. Musimy je umie\u015bci\u0107 pomi\u0119\u00addzy ko\u0144cem trzeciego a pocz\u0105tkiem czwartego rozdzia\u0142u. Od tego punktu bowiem pocz\u0105wszy, Jan pisze o tym, \u201eco si\u0119 potem stanie”, na co r\u00f3wnie\u017c wskazuje s\u0142owo \u201ePotem” na pocz\u0105tku rozdzia\u0142u czwartego. Od tego miejsca nie ma ju\u017c mowy o \u201eZgromadzeniu”, lecz zamiast tego znajdujemy \u201edwudziestu czterech starszych”, przedstawicieli wierz\u0105\u00adcych Starego i Nowego Testamentu w ich pe\u0142nej liczbie.<\/span><\/p>\n

Czy nie ma to wielkiego znaczenia i czy nie porusza do g\u0142\u0119\u00adbi naszych serc, \u017ce podczas tych wszystkich, tak powa\u017cnych, wstrz\u0105saj\u0105cych \u015bwiatem wydarze\u0144, jakie s\u0105 nakre\u015blone w rozdzia\u0142ach Objawienia 6-18, my jeste\u015bmy ju\u017c w niebie, gdzie b\u0119dziemy korzystali z b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw domu Ojca? A jednak a\u017c dot\u0105d wesele Baranka nie mia\u0142o miejsca! Musi bowiem najpierw, opr\u00f3cz s\u0105du nad \u201eWszetecznic\u0105”, nast\u0105pi\u0107 jeszcze co\u015b wa\u017cnego: Jego ma\u0142\u017conka musi si\u0119 \u201eprzygotowa\u0107”. \u00d3smy wiersz wyja\u015bnia nam, co to znaczy: \u201eI dano jej przyoblec si\u0119 w czy\u00adsty, l\u015bni\u0105cy bisior, a bisior oznacza sprawiedliwe uczyn\u00adki \u015bwi\u0119tych\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Widzimy tu oblubienic\u0119 przyodzian\u0105 nie w szaty sprawie\u00addliwo\u015bci Bo\u017cej w Panu Jezusie Chrystusie, jakie my sami ju\u017c dzi\u00adsiaj mo\u017cemy nosi\u0107 (por. 2 Koryntian 5,21). Chodzi tutaj raczej o jej sprawiedliwo\u015b\u0107, o jej sprawiedliwe czyny, jakich dokona\u0142a w mocy Ducha Bo\u017cego, kiedy jeszcze by\u0142a na ziemi. Co za my\u015bl, \u017ce my w tym sensie dzisiaj, chodz\u0105c jeszcze po tej ziemi, pra\u00adcujemy przy ubiorze, jaki kiedy\u015b przy tej wznios\u0142ej okazji b\u0119\u00addziemy nosili! Jest tu do\u015b\u0107 wyra\u017anie wskazane, \u017ce przed we\u00adselem Baranka wszyscy musimy pokaza\u0107 si\u0119 na s\u0105dzie Chrystusowym (2 Koryntian 5,10), \u201eaby ka\u017cdy odebra\u0142 zap\u0142at\u0119 za uczynki swoje, dokonane w ciele, dobre czy z\u0142e”.<\/i> Czym by\u00adli\u015bmy na tej ziemi dla Pana Jezusa Chrystusa, to b\u0119dzie w tym dniu wspa\u00adniale l\u015bni\u0107, natomiast wszystko to, co nie by\u0142o Chrystusem w naszym \u017cyciu, b\u0119dzie strat\u0105.<\/span><\/p>\n

Jedynie w \u0142asce, w mocy Ducha dokonali\u015bmy tych sprawie\u00addliwych uczynk\u00f3w, a jednak ta sama \u0142aska uzna je w owym dniu! Co to b\u0119dzie, kiedy poznamy ca\u0142\u0105 pe\u0142ni\u0119 tej \u0142aski, kt\u00f3ra mimo naszych s\u0142abo\u015bci i uchybie\u0144 nie tylko nas przepro\u00adwadzi\u0142a, ale te\u017c u\u017cy\u0142a do jego s\u0142u\u017cby i kt\u00f3ra nas jeszcze za to wynagrodzi! B\u0119dzie to kolejnym \u017ar\u00f3d\u0142em niebia\u0144skiego uwiel\u00adbienia.<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy dobrze rozumie\u0107, jak s\u0142uszne jest, by to doskona\u0142e dopasowanie pomi\u0119dzy Panem Jezusem Chrystusem a Jego Oblubienic\u0105 pod wzgl\u0119\u00addem moralnym dokona\u0142o si\u0119 przed weselem. Okre\u015bla to zara\u00adzem moment, w kt\u00f3rym nast\u0105pi samo wesele. B\u0119dzie ono mia\u0142o miejsce jaki\u015b czas po pochwyceniu, ale bezpo\u015brednio przed ukazaniem si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa w mocy i chwale, kiedy zst\u0105pi On na bia\u00ad\u0142ym koniu wraz ze Swoim wojskiem z otwartego nieba i \u201et\u0142o\u00adczy\u0107 b\u0119dzie kad\u017a wina zapalczywego gniewu Boga, Wszechmog\u0105cego”<\/i> (Objawienie 19,11 i nn.).<\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3\u0107my jednak uwag\u0119 na s\u0142owa Ducha \u015awi\u0119tego, wypowie\u00addziane w tym miejscu. Z jednej strony m\u00f3wi tutaj On o ma\u0142\u017conce Pana Jezusa Chrystusa, a z drugiej o \u015bwi\u0119tych. Chocia\u017c Jego ma\u0142\u017conce dane by\u0142o przyoblec si\u0119 w l\u015bni\u0105cy bisior, to w obja\u015bnieniu mowa jest o sprawiedliwo\u015bci \u015bwi\u0119tych. \u201eMa\u0142\u017conka” ma aspekt zbiorowy, a \u201e\u015bwi\u0119ci” – indywidualny. Jak\u017ce to pocieszaj\u0105ce, a zarazem donios\u0142e, \u017ce ta osobista strona zostaje zachowana! Wierno\u015b\u0107 bowiem mo\u017cna wykaza\u0107 tylko osobi\u015bcie, i o tym winni\u015bmy pa\u00admi\u0119ta\u0107. Dlatego mowa tu jest o l\u015bni\u0105cym bisiorze Jego Ma\u0142\u00ad\u017conki jako o sprawiedliwo\u015bci \u015bwi\u0119tych.<\/span><\/p>\n

Jaka\u017c jednak r\u00f3\u017cnica pomi\u0119dzy tym l\u015bni\u0105cym bisiorem, w kt\u00f3ry przyobleczona jest Ma\u0142\u017conka Baranka, a szat\u0105 wiel\u00adkiej wszetecznicy! \u201eA<\/i> kobieta by\u0142a przy odziana w purpur\u0119 i w szkar\u0142at, i przyozdobiona z\u0142otem, drogimi kamienia\u00admi i per\u0142ami”<\/i> (Objawienie 17,4). Wielka wszetecznica nosi na po\u00adkaz to, na co patrzy naturalne oko i co je przyci\u0105ga. Natomiast niebia\u0144ska oblubienica przyobleczona jest w to, co jest mi\u0142e w oczach jej Oblubie\u0144ca – w sprawiedliwo\u015b\u0107 \u015bwi\u0119tych. Wszete\u00adcznica ma rado\u015b\u0107 ze z\u0142udnego, \u015bwiatowego czaru. Oblubieni\u00adca cieszy si\u0119 z tego, co da\u0142a jej \u0142aska. Skoro jest ona w oczach Pana Jezusa Chrystusa podobna do drogocennej per\u0142y, to czy przystoi jej obwiesza\u0107 si\u0119 na zewn\u0105trz per\u0142ami? Czy nie przy\u0107miewa\u0142oby to jej w\u0142a\u015bciwego pi\u0119kna?<\/span><\/p>\n

Zajmijmy si\u0119 teraz osobami, bior\u0105cymi udzia\u0142 w tym wese\u00adlu. Centralne miejsce zajmuje Pan Jezus Chrystus, Baranek. Czy imi\u0119 to nie przypomina nam drogi pe\u0142nej cierpie\u0144, na kt\u00f3rej naby\u0142 On swoj\u0105 oblubienic\u0119? Kiedy w Objawieniu jest o Nim mowa jako o \u201eBaranku”, Duch \u015awi\u0119ty u\u017cywa wci\u0105\u017c formy zdrobnia\u00ad\u0142ej odpowiedniego greckiego s\u0142owa, kt\u00f3re w\u0142a\u015bciwie oznacza \u201eowieczka”. Nie powinni\u015bmy jednak z tego wyci\u0105ga\u0107 b\u0142\u0119dnych wniosk\u00f3w, gdy\u017c forma ta traci w j\u0119zyku nowotestamentowym swoje pomniejszaj\u0105ce znaczenie. Wygl\u0105da raczej na to, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty przez u\u017cycie s\u0142owa arnion<\/i> [Strong = 721] chce wskaza\u0107 na cha\u00adrakter Jego dobrowolnej ofiary jako podstawy wykupienia oraz na zdobyte przez Niego wspania\u0142o\u015bci i godno\u015bci. Jak wzruszaj\u0105ca jest dla nas my\u015bl o Nim jako Baranku Bo\u017cym, Kt\u00f3ry g\u0142adzi grzech \u015bwiata, i jak bardzo t\u0119sknimy do tego, by ogl\u0105da\u0107 Go, \u201etego Baranka jakby zabitego” w jego wspania\u0142o\u015bci!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tam po\u015br\u00f3d \u015bwi\u0119tych<\/span><\/p>\n

widz\u0119 Baranka, i krocz\u0105c Jego \u015bladami,<\/span><\/p>\n

og\u0142aszam g\u0142o\u015bno, co On mi uczyni\u0142.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niebia\u0144ska Oblubienica, ma\u0142\u017conka Baranka, sk\u0142ada si\u0119 ze wszystkich odkupionych obecnego czasu \u0142aski, to znaczy z tych, kt\u00f3rzy zostali odkupieni od dnia Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy do chwi\u00adli pochwycenia. W zwi\u0105zku z tym jest bardzo znamienne, \u017ce dwudziestu czterech starc\u00f3w od chwili, gdy ukazuje si\u0119 Oblu\u00adbienica, ju\u017c si\u0119 wi\u0119cej w Ksi\u0119dze Objawienia nie wspomina. Dlaczego? Poniewa\u017c owych dwudziestu czterech starszych (dwa razy dwana\u015bcie) symbolizuje sum\u0119 starotestamentowych i nowotestamentowych wierz\u0105cych w niebie. W tym wyra\u017ceniu wi\u0119c nie widzi si\u0119 Zgromadzenia oddzielnie. Wszystkich \u015bwi\u0119\u00adtych, od czas\u00f3w Adama, kt\u00f3rzy s\u0105 Chrystusowi przy Jego przyj\u00ad\u015bciu (1 Koryntian 15,23) i maj\u0105 udzia\u0142 w pierwszym zmartwychwsta\u00adniu (z wyj\u0105tkiem apokaliptycznych \u015bwi\u0119tych[8]<\/span><\/span><\/a>), ogl\u0105damy w tych dwudziestu czterech starszych. Skoro jednak o Oblubie\u00adnicy, uwielbionym Zgromadzeniu, m\u00f3wi si\u0119 osobno i odr\u00f3\u017cnia j\u0105 od \u015bwi\u0119tych innych wiek\u00f3w, to i ci pozostali \u015bwi\u0119ci musz\u0105 by\u0107 jako\u015b bli\u017cej okre\u015bleni. I tak w\u0142a\u015bnie si\u0119 dzieje przez wy\u00adra\u017cenie \u201ezaproszeni”. Oblubienicy na wesele si\u0119 nie zapra\u00adsza, natomiast innych go\u015bci tak. Tymi zaproszonymi na we\u00adsele s\u0105 wszyscy starotestamentowi wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy maj\u0105 pozycj\u0119 \u201eprzyjaci\u00f3\u0142 Oblubie\u0144ca”, jak na przyk\u0142ad Jan Chrzci\u00adciel, kt\u00f3ry tego wyra\u017cenia u\u017cywa\u0142 (Jana 3,28-29). Tak\u017ce oni otrzymaj\u0105 w udziale miejsce doskona\u0142ego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, s\u0105 tu bowiem nazwani b\u0142ogos\u0142awionymi: \u201eB\u0142ogos\u0142awieni, kt\u00f3rzy s\u0105 zaproszeni na weseln\u0105 uczt\u0119 Baranka!”<\/i> B\u0119d\u0105 si\u0119 oni bardzo cieszyli z g\u0142osu Oblubie\u0144ca, lecz sami nie b\u0119d\u0105 si\u0119 znajdowali w tym intymnym zwi\u0105zku z Nim, jak Oblubie\u00adnica. Ci wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy po pochwyceniu umr\u0105 jako m\u0119czen\u00adnicy, nie nale\u017c\u0105 do tych zaproszonych, gdy\u017c oni dopiero p\u00f3\u017aniej, jako ostatnia grupa, b\u0119d\u0105 mieli udzia\u0142 w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20,4-6).<\/span><\/p>\n

S\u0142owo Bo\u017ce m\u00f3wi o rado\u015bci zaproszonych, lecz okrywa zu\u00adpe\u0142nym milczeniem to, co si\u0119 tyczy szcz\u0119\u015bcia Oblubienicy: tego bowiem nie da si\u0119 opisa\u0107! Nie opisuje tak\u017ce samego wesela. Podobnie jak wn\u0119trze domu Ojca, jest ono scen\u0105, kt\u00f3ra przed oczyma \u015bmiertelnych, chocia\u017c odkupionych ludzi nie mo\u017ce by\u0107 ods\u0142oni\u0119ta. S\u0142yszymy o weselu Baranka. Widzimy Ma\u0142\u017conk\u0119 Baranka po weselu, jak ukazuje si\u0119 z Nim. To jednak, co b\u0119\u00addzie, kiedy On Sam przedstawi j\u0105 Sobie jako uwielbion\u0105, jest starannie ukryte przed naszymi oczami. Wystarczy, aby\u015bmy wiedzieli, \u017ce niebo b\u0119dzie tryumfowa\u0142o – i \u017ce my przy tym b\u0119\u00addziemy Jego Oblubienic\u0105. Niesko\u0144czona \u0142aska! Kt\u00f3\u017c pojmie to szcz\u0119\u015bcie?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Nowe Jeruzalem<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na jeszcze jedn\u0105 kwesti\u0119, poniewa\u017c istnieje co do niej wiele niejasno\u015bci: Zgromadzenie Bo\u017ce w chwale pod koniec Objawienia przedstawione jest w podw\u00f3j\u00adnym, przyk\u0142adowym obrazie. Z jednej strony ogl\u0105daj\u0105cy wi\u00addzi je jako Oblubienic\u0119, Ma\u0142\u017conk\u0119 Baranka (Objawienie 21,9; zob. te\u017c Objawienie 21,2), z drugiej za\u015b jako miasto \u015bwi\u0119te, nowe Jeruzalem, zst\u0119puj\u0105ce z nieba od Boga (Objawienie 21,2.10). Oba te obrazy stoj\u0105 w danym przypadku bezpo\u015brednio obok siebie: dotycz\u0105 one tej samej rzeczy, mianowicie uwielbionego Zgromadzenia. Zna\u00admienne jest r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce wszetecznica, \u015bwiatowy \u201eko\u015bci\u00f3\u0142\u201d w ostatnim stadium swojego niezdrowego rozwoju na ziemi, przedstawiona jest w podobny spos\u00f3b – w podw\u00f3jnym obra\u00adzie, jako niewiasta i jako wielkie miasto (Objawienie 17,1-6.18).<\/span><\/p>\n

Za pomoc\u0105 obrazu miasta B\u00f3g chce ukaza\u0107 bli\u017cej Swoje my\u015bli na temat dobrze uporz\u0105dkowanego systemu wsp\u00f3lnych interes\u00f3w i wsp\u00f3\u0142\u017cycia ludzi. System taki mo\u017ce mie\u0107 sw\u00f3j pocz\u0105tek u Niego samego, tak jak w przypadku Nowego Jeruzalem, Jego miasta (Objawienie 3,12), lub te\u017c u szatana, jak to obel\u017cywe przeciwie\u0144stwo, wiel\u00adkie miasto, kt\u00f3re ma panowanie nad kr\u00f3lami ziemi (Objawienie 17,18). <\/span><\/p>\n

To, co powiedzia\u0142em na pocz\u0105tku tego rozdzia\u0142u o ziemskiej i niebia\u0144skiej Oblubienicy, ma teraz swoje pe\u0142ne zastosowa\u00adnie tak\u017ce do Jeruzalem, gdy\u017c Objawienie zapoznaje nas za\u00adr\u00f3wno z ziemskim, jak i z niebia\u0144skim Jeruzalem.<\/span><\/p>\n

O ziemskim Jeruzalem, rzeczywistym mie\u015bcie na ziemi, jest w Objawieniu mowa dwukrotnie. Za pierwszym razem chodzi o Jerozolim\u0119 w czasie ucisku, przed nastaniem kr\u00f3lestwa: to \u015bwi\u0119te miasto b\u0119dzie w\u00f3wczas deptane przez narody przez czterdzie\u015bci dwa miesi\u0105ce (trzy i p\u00f3\u0142 roku, Objawienie 11,2). W dru\u00adgim przypadku mowa jest o Jerozolimie pod koniec tysi\u0105clet\u00adniego kr\u00f3lestwa, kiedy szatan zostanie jeszcze raz wypusz\u00adczony z wi\u0119zienia i pokieruje narody ziemi do ostatniej wojny przeciwko umi\u0142owanemu miastu (Objawienie 20,9). Jerozolima b\u0119dzie rze\u00adczywi\u015bcie miastem wielkiego Kr\u00f3la (Mateusza 5,35) i centrum rz\u0105\u00add\u00f3w Chrystusa na ziemi (Jeremiasza 3,17).<\/span><\/p>\n

To miasto wielkiego Kr\u00f3la b\u0119dzie jednak podczas kr\u00f3lestwa Chrystusowego zwi\u0105zane z Jego odpowiednikiem w niebie, z niebia\u0144skim Jeruzalem. W\u0142a\u015bciw\u0105 metropoli\u0105 kr\u00f3lestwa b\u0119\u00addzie uwielbione Zgromadzenie w g\u00f3rze, jak to pokazuje opis \u015bwi\u0119tego miasta Jerozolimy w jego powi\u0105zaniu z ziemi\u0105 we fragmencie Objawienia od 21,9 do 22,5. \u015awi\u0119te miasto, w prze\u00adciwie\u0144stwie do miasta ziemskiego o tej samej nazwie w roz\u00addziale 11,2, zst\u0119puje \u201ez nieba od Boga”<\/i> (Objawienie 21,2.10), to znaczy jest ono Boskiego pochodzenia i nosi charakter niebia\u0144ski; podobnie jego miejsce przebywania znajduje si\u0119 w niebie.<\/span><\/p>\n

Prawda o \u015bwi\u0119tym mie\u015bcie nie zmienia si\u0119 zar\u00f3wno je\u015bli cho\u00addzi o jego zwi\u0105zek z ziemi\u0105 w tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie (w. 10 i nn.), jak w wieczno\u015bci (w. 2 i nn.). Wiemy, \u017ce pierwszych osiem wierszy 21 rozdzia\u0142u Objawienia opisuje stan wieczny, natomiast od 9 wiersza do 22,5 przedstawione jest spojrzenie wstecz na Zgromadzenie w jego powi\u0105zaniu z ziemi\u0105 w czasie tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa. Cz\u0119ste przytaczanie liczby \u201edwana\u015bcie” w budowie \u015bwi\u0119tego miasta wskazuje r\u00f3wnie\u017c na \u00f3w czasowy zwi\u0105zek, poniewa\u017c liczba \u201edwana\u015bcie” m\u00f3wi w Biblii \u015awi\u0119tej zawsze o doskona\u00ad\u0142ym zarz\u0105dzaniu Bo\u017cymi rzeczami dotycz\u0105cymi ziemi.<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie \u201eNowe Jeruzalem” wskazuje na r\u00f3\u017cnic\u0119 wzgl\u0119dem \u201estarego” Jeruzalem, dos\u0142ownego miasta, kt\u00f3re odgry\u00adwa\u0142o (i b\u0119dzie odgrywa\u0107 nadal) znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w historii \u015bwia\u00adta. Nowe Jeruzalem b\u0119dzie te\u017c istnia\u0142o wtedy, gdy nowe niebo i nowa ziemia zast\u0105pi\u0105 stare, kiedy ziemskie Jeruzalem b\u0119\u00addzie nale\u017ca\u0142o ju\u017c dawno do przesz\u0142o\u015bci, a na nowej ziemi b\u0119d\u0105 mieszkali ludzie i nie b\u0119dzie podzia\u0142u na \u017byd\u00f3w i narody (Objawienie 21,1-3). Nowe Jeruzalem to uwielbione Zgromadzenie w wieczno\u00ad\u015bci, b\u0119d\u0105ce mieszkaniem Bo\u017cym, za po\u015brednictwem kt\u00f3rego B\u00f3g b\u0119dzie mieszka\u0142 po\u015br\u00f3d ludzi na nowej ziemi. Tym samym b\u0119dzie ono na wieki wyr\u00f3\u017cnione w charakterze i wysoko\u015bci jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw spo\u015br\u00f3d wszystkich pozosta\u0142ych, odku\u00adpionych ludzi. Kt\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142by cho\u0107by w najmniejszej cz\u0119\u015bci oce\u00adni\u0107 miar\u0119 tych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 udzia\u0142em Zgroma\u00addzenia w wieczno\u015bci?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Duch i Oblubienica<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Po tym, jak na pocz\u0105tku rozdzia\u0142u 21 Ksi\u0119gi Objawienia przedstawione jest Zgromadzenie w wieczno\u015bci, widzimy, \u017ce po tysi\u0105cu lat b\u0119dzie ono jak \u201eprzyozdobiona oblubienica dla m\u0119\u017ca swego”. Nast\u0119pnie (od wiersza 9) \u201eoblubienica, ma\u0142\u017conka Baranka”, \u201e\u015bwi\u0119te mia\u00adsto”, raz jeszcze pokazana jest w zwi\u0105zku z tysi\u0105cletnim kr\u00f3\u00adlestwem, kiedy czytamy o niej, ze ma \u201echwa\u0142\u0119 Bo\u017c\u0105”, po czym – tu\u017c przed ko\u0144cem ksi\u0119gi – pojawia si\u0119 przed nami ponow\u00adnie. Jest to jedyna wzmianka o Zgromadzeniu jako Oblubieni\u00adcy w tym czasie. Niespodziewanie Pan Jezus Chrystus Osobi\u015bcie staje przed naszymi oczami, a potem s\u0142yszymy spontaniczn\u0105 odpo\u00adwied\u017a oblubienicy:<\/span><\/p>\n

\u201eJa Jezus, wys\u0142a\u0142em anio\u0142a Mego, by po\u015bwiadczy\u0142 wam to w zborach. Jam jest Korze\u0144 i r\u00f3d Dawido\u00adwy, Gwiazda jasna poranna. A Duch i Oblubienica m\u00f3wi\u0105: Przyjd\u017a! A ten, kto s\u0142yszy, niech powie:<\/span><\/p>\n

Przyjd\u017a! A ten, kto pragnie,<\/b> niech przychodzi, a kto chce, niech darmo<\/b> we\u017amie wod\u0119 \u017cywota”<\/span> (Objawienie 22,16-17).<\/span><\/p>\n

S\u0142owa te przenosz\u0105 nas do tera\u017aniejszo\u015bci. Pan Jezus Chrystus jednak Jest ten Sam, a Oblubienica Go ju\u017c zna. Jak\u017ce to nas raduje! Pan Jezus Chrystus, pos\u0142awszy Janowi przez anio\u0142a tak daleko si\u0119gaj\u0105ce oznajmienia tej ksi\u0119gi (por. te\u017c Objawienie 1,1), nagle wprowadza Sie\u00adbie Samego pod koniec ksi\u0119gi s\u0142owami: \u201eJa, Jezus\u201d. Akcent pada tu na \u201eJa\u201d. M\u00f3wi On tym samym: \u201eTo Ja Jestem, kt\u00f3ry by\u0142em znany na ziemi jako Jezus z Nazaretu – Ja pos\u0142a\u0142em wam mego anio\u0142a, aby wam o tych rzeczach \u015bwiadczy\u0142 w zbo\u00adrach\u201d. Nast\u0119pnie wskazuje, \u017ce jako Cz\u0142owiek pochodzi On z pokolenia Dawidowego, \u017ce jest nie tylko \u201eSynem Dawidowym”, ale tak\u017ce \u201ePanem Dawidowym”[9]<\/span><\/span><\/a> i jako taki jest \u201ekorzeniem Dawidowym” i tym samym Por\u0119czycielem dla wype\u0142nienia wszystkich danych Dawidowi obietnic.<\/span><\/p>\n

Dodaje tak\u017ce pewien rys Swego charakteru, kt\u00f3ry jest dla nas taki drogocenny, i nazywa Siebie \u201egwiazd\u0105 jasn\u0105 porann\u0105”. Dla Izraela wzejdzie On jako \u201es\u0142o\u0144ce sprawiedliwo\u015bci z uzdrowieniem na swoich skrzyd\u0142ach”<\/i> (Malachiasza 3,20), i taki wi\u00addok zamyka Nowy Testament. Czy\u017c nie jest znacz\u0105ce, \u017ce Nowy Testament ko\u0144czy si\u0119 Panem Jezusem Chrystusem jako \u201eGwiazd\u0105 Po\u00adrann\u0105”? Pierwsze zawiera w sobie powa\u017cny s\u0105d, drugie tylko czyst\u0105 \u0142ask\u0119, gdy\u017c jako gwiazda poranna Pan Jezus Chrystus przyjdzie dla tych wszystkich, kt\u00f3rzy w nocy jego odrzucenia oczekuj\u0105 Go. Tu\u017c przed nastaniem poranku zjawi si\u0119 Gwiazda Poranna dla tych, kt\u00f3rzy czuwaj\u0105, podczas gdy inni \u015bpi\u0105. Obraz ten przypomina nam o b\u0142ogos\u0142awionym fakcie, \u017ce zanim uka\u017ce si\u0119 On jako \u201es\u0142o\u0144ce sprawiedliwo\u015bci” dla Izraela w mocy i w chwa\u00adle, przyjdzie z nakazuj\u0105cym g\u0142osem, g\u0142osem archanio\u0142a i tr\u0105b\u0105 Bo\u017c\u0105 z nieba; \u201eWtedy najpierw powstan\u0105 ci, kt\u00f3rzy umar\u00adli w Chrystusie, potem my, kt\u00f3rzy pozostaniemy przy \u017cyciu, razem z nimi porwani b\u0119dziemy w ob\u0142okach w po\u00adwietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze b\u0119dziemy z Panem<\/span><\/i>„(1 Tesaloniczan 4,16b-17).<\/span><\/p>\n

Czy dziwi wi\u0119c nas jeszcze to, \u017ce gdy Pan Jezus Chrystus przedsta\u00adwia si\u0119 jako \u201eGwiazda Poranna”, wzbudza to sympati\u0119 Oblu\u00adbienicy i przez dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego wyra\u017ca si\u0119 w zawo\u00ad\u0142aniu \u201ePrzyjd\u017a!\u201d? Dla chrze\u015bcijanina, kt\u00f3ry mi\u0142uje swego Pana i<\/span> Zbawiciela, \u017cyj\u0105c w \u015bwiadomo\u015bci w\u0142a\u015bciwej postawy wobec Niego, jest to reakcja \u201enormalna”. Oby te wiersze kierowa\u0142y nas wszystkich ku temu, aby\u015bmy oczekiwali coraz bardziej i \u017cywiej na Tego, Kt\u00f3ry nas wyra\u017anie zapewni\u0142: \u201eTak, przyjd\u0119 wkr\u00f3tce” <\/i>(Objawienie<\/span> 22,20)!<\/span><\/p>\n

Czy jednak zauwa\u017cyli\u015bmy r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy s\u0142owami Pana Jezusa Chrystusa a s\u0142owami Oblubienicy? Pan Jezus zapewnia: \u201eTak, przyjd\u0119 wkr\u00f3tce”. Duch i Oblubienica m\u00f3wi\u0105 tylko: \u201ePrzyjd\u017a!” Rozpoznajemy st\u0105d, \u017ce pouczona przez Ducha \u015awi\u0119tego Oblubienica pozosta\u00adwia \u201eczas Jego przyj\u015bcia” ca\u0142kowicie Jemu. Oczywi\u015bcie, skoro Zgromadzenie s\u0142yszy o Nim jako Gwie\u017adzie Porannej, to Jego wewn\u0119trznym pragnieniem jest powiedzie\u0107: \u201ePrzyjd\u017a!” Zgromadzenie jednak wie, \u017ce je\u015bliby On nieco zwleka\u0142, to czekanie na Niego oznacza zbawienie dla tych, kt\u00f3rzy je\u00adszcze stoj\u0105 na zewn\u0105trz. A zatem tak\u017ce i ono czeka. <\/span><\/p>\n

Prowadzi to nas do dalszego punktu – do stwierdzenia, \u017ce zakres sympatii Oblubienicy wzgl\u0119dem jej Oblubie\u0144ca, wyra\u00ad\u017conej zawo\u0142aniem \u201ePrzyjd\u017a!”, nie jest jeszcze w pe\u0142ni opisany. Oblubieniec zajmuje w jej d\u0105\u017ceniach pierwsze miejsce, ale to jeszcze nie wszystko. Dlatego jako drugie dodane jest: \u201eA kto s\u0142yszy, niech powie: \u00abPrzyjd\u017a!\u00bb” O kogo chodzi w pytaniu: \u201eA kto s\u0142yszy?” Oczywi\u015bcie, r\u00f3wnie\u017c o wierz\u0105cych chrze\u015bcijan, tylko oni bowiem mog\u0105 by\u0107 wzywani, by powiedzie\u0107 \u201ePrzyjd\u017a!” Jest tak dlatego, \u017ce opr\u00f3cz tych, kt\u00f3rzy \u015bwiadomie raduj\u0105 si\u0119 wi\u0119\u00adzi\u0105 Oblubienicy z niebia\u0144skim Oblubie\u0144cem, mog\u0105 te\u017c by\u0107 nie\u00adjedni wierz\u0105cy – a mo\u017ce kto\u015b z szacownych czytelnik\u00f3w – kt\u00f3\u00adrzy jeszcze nie znaj\u0105 tej bliskiej wi\u0119zi, kt\u00f3rzy jeszcze nie maj\u0105 pewno\u015bci co do Przyj\u015bcia Pana po Swoich [Jana 14,1-3], bo nie s\u0105 o tym po\u00aduczeni. Oni tak\u017ce zostan\u0105 przywiedzeni do momentu, w kt\u00f3rym powiedz\u0105: \u201ePrzyjd\u017a!” Cho\u0107by nawet nie mieli \u015bwiadomo\u015bci dro\u00adgocennej wi\u0119zi, w jakiej si\u0119 znale\u017ali, to czy nie b\u0119d\u0105 szcz\u0119\u015bliwi, kiedy zobacz\u0105 Go takiego, jakim jest? Czy nie Przemieni On ich zni\u00adkomych cia\u0142 w cia\u0142a, podobne Jego chwalebnemu cia\u0142u? Nie strac\u0105 niczego, kiedy On przyjdzie: jedynie zyskaj\u0105. Dlatego \u201ekto s\u0142yszy, niech powie: Przyjd\u017a!” B\u00f3g w swojej \u0142asce ma staranie o to, aby i pojedynczy wierz\u0105cy otrzyma\u0142 pomoc w swojej s\u0142abo\u015bci i by r\u00f3wnie\u017c on m\u00f3g\u0142 przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do wo\u0142ania Oblubienicy.<\/span><\/p>\n

Sympatia Oblubienicy skierowana jest najpierw ku Panu, a nast\u0119pnie ku poszczeg\u00f3lnym wierz\u0105cym. To jednak jeszcze nie wszystko. Duch Bo\u017cy prowadzi j\u0105 w tym kierunku, by w mi\u0142o\u00ad\u015bci my\u015bla\u0142a te\u017c o tych, kt\u00f3rzy mo\u017ce pragn\u0105 zbawienia swojej duszy, lecz jeszcze nie przyszli do Zbawiciela grzesznik\u00f3w. Dla\u00adtego dodane tu jest: \u201eA ten, kto pragnie, niech przy chodzi, a ten, kto chce, niech darmo we\u017amie wod\u0119 \u017cywota”.<\/i> Niczym w grze s\u0142\u00f3w, znaczenie tego przyj\u015bcia jest tutaj odwr\u00f3cone. W pierwszych dwu przypadkach Pan Jezus Chrystus wzywany jest, aby przyszed\u0142 do swoich. Teraz natomiast wezwany zostaje ten, kto pragnie, aby przyszed\u0142 do Pana Jezusa Chrystusa. Takie jest \u017cyczenie Zgromadzenia. Oczywi\u015bcie, Zgromadzenie samo z siebie nie ewan\u00adgelizuje ani nie naucza. O tym ju\u017c m\u00f3wili\u015bmy. Uwielbiony Pan da\u0142 raczej swemu zgromadzeniu dary, kt\u00f3re t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 wykonuj\u0105 ku \u201ezbudowaniu cia\u0142a Chrystusowego”<\/i> (Efezjan 4,7-12). Mimo to sympatia Oblubienicy zwraca si\u0119 tak\u017ce do pragn\u0105cych grzesz\u00adnik\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Zgromadzenie nie mo\u017ce, rzecz jasna, powiedzie\u0107: \u201e…przyjd\u017a\u00adcie do mnie”.<\/i> To mo\u017ce powiedzie\u0107 tylko sam Zbawiciel, i dzi\u015b wci\u0105\u017c zaprasza On grzesznik\u00f3w. \u201eP\u00f3jd\u017acie do Mnie wszy\u00adscy, kt\u00f3rzy jeste\u015bcie spracowani i obci\u0105\u017ceni, a Ja wam dam odpocznienie”<\/i> (Mateusza 11,28; gr.). Jego s\u0142owa m\u00f3wi\u0105 te\u017c:<\/span><\/p>\n

\u201eJa jestem chlebem \u017cywota; kto do Mnie przychodzi, ni\u00adgdy \u0142akn\u0105\u0107 nie b\u0119dzie, a kto wierzy we Mnie, nigdy pra\u00adgn\u0105c nie b\u0119dzie”<\/span> (Jana 6,35). Tak\u017ce w Ewangelii Jana 7 Pan Jezus Chrystus zwraca si\u0119 z zawo\u0142aniem do tych, kt\u00f3rzy pragn\u0105: <\/span>\u201eJe\u015bli kto pragnie, niech przyjdzie do Mnie i pije”<\/span> (Jana 7,37).<\/span><\/span><\/p>\n

Przez s\u0142owo \u201epragnie” ma na my\u015bli tych, w kt\u00f3rych dzi\u0119ki dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego zosta\u0142y ju\u017c wzbudzone potrzeby, kt\u00f3rzy s\u0105 zatroskani o swoje zbawienie i t\u0119skni\u0105 do tego, by ich nie\u015bmier\u00adtelna dusza by\u0142a zaspokojona. Sama Oblubienica, kt\u00f3ra zna\u00adlaz\u0142a w Panu Jezusie Chrystusie swe najg\u0142\u0119bsze zaspokojenie, jednoczy si\u0119 z wezwaniem Pana Jezusa Chrystusa skierowanym do pragn\u0105cych, aby do Niego przyszli, wie bowiem, \u017ce On zaspokoi wszelkie potrze\u00adby, je\u015bli tylko si\u0119 przyjdzie – przyjdzie do Niego.<\/span><\/p>\n

Zakres sympatii Oblubienicy jednak poszerza si\u0119 jeszcze bardziej i obejmuje wszystkich, kt\u00f3rzy tylko chcieliby przyj\u015b\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eKto chce, niech darmo we\u017amie wod\u0119 \u017cywota”.<\/span><\/i> \u201eKto chce” – nadzwyczaj powa\u017cne s\u0142owo! Pan Jezus Chrystus wci\u0105\u017c oferuje to niezmier\u00adne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo wody \u017cywota za darmo. Je\u017celi kto\u015b mimo to idzie na zgub\u0119, to wtedy ju\u017c nie dlatego, \u017ce B\u00f3g nie chcia\u0142, lecz poniewa\u017c on sam nie chcia\u0142 by\u0107 zbawiony.<\/span><\/p>\n

Oby Pan Jezus Chrystus sprawi\u0142, by\u015bmy – jak niegdy\u015b Rebeka wzgl\u0119dem Izaaka – szli na spotkanie z Panem Jezusem Chrystusem z narzecze\u0144sk\u0105 sym\u00adpati\u0105. On sam ju\u017c \u201eidzie przez pole nam na spotkanie” (1 Moj\u017cesza 24,65). Oby On tak\u017ce Sprawi\u0142, by\u015bmy nasz\u0105 sympati\u0105 obejmo\u00adwali wszystkich tych, kt\u00f3rzy jeszcze nie napili si\u0119 z wody \u017cycia!<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym zako\u0144czy\u0107 pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tych naszych rozwa\u017ca\u0144 o Zgromadzeniu Boga \u017bywego ostatnim zdaniem \u015bwi\u0119tego S\u0142owa Bo\u00ad\u017cego:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201e\u0141aska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech b\u0119dzie z wszystkimi \u015bwi\u0119tymi!”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Cz\u0119\u015b\u0107 druga<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

WSP\u00d3LNE SCHODZENIE SI\u0118 JAKO ZGROMADZENIE<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

6. Zgromadzeni do Jego imienia<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W pierwszej cz\u0119\u015bci naszych rozwa\u017ca\u0144 dotycz\u0105cych Zgroma\u00addzenia Bo\u017cego widzieli\u015bmy post\u0119powanie Boga w r\u00f3\u017cnych wie\u00adkach oraz poznali\u015bmy charakter i przeznaczenie Zgromadze\u00adnia w jego r\u00f3\u017cnorodnych aspektach.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Opis Zgromadzenia na tej ziemi<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To wszystko, czego si\u0119 dowiedzieli\u015bmy do tej pory o Zgroma\u00addzeniu, nie powinno pozosta\u0107 czyst\u0105 teori\u0105. B\u00f3g nie oznajmi\u0142 nam swoich my\u015bli po to, by\u015bmy zachowywali je tylko jako na\u00aduk\u0119. Zgromadzenie jest najwy\u017cszym stworzeniem Bo\u017cym, a my\u015bli Boga dotycz\u0105ce Zgromadzenia si\u0119gaj\u0105 a\u017c do nieba, do najodleglejszej wieczno\u015bci. Nieco z tego ju\u017c zobaczyli\u015bmy, ale faktycznie nigdy dosy\u0107, aby nad tym rozmy\u015bla\u0107 i radowa\u0107 si\u0119 post\u0119powaniem Boga.<\/span><\/p>\n

Wol\u0105 Bo\u017c\u0105 jest, aby to, czym jest Zgromadzenie w Jego my\u00ad\u015blach, znajdowa\u0142o ju\u017c tu na ziemi sw\u00f3j widzialny wyraz. Dla\u00adtego da\u0142 nam On w swoim S\u0142owie wa\u017cne wskazania dotycz\u0105\u00adce wsp\u00f3lnego schodzenia si\u0119 Jego ludu jako Zgromadzenia, i tym w\u0142a\u015bnie winni\u015bmy zaj\u0105\u0107 si\u0119 w drugiej cz\u0119\u015bci naszych rozwa\u017ca\u0144.<\/span><\/p>\n

Zgromadzenia Bo\u017cego nie wyra\u017ca si\u0119 na ziemi przez two\u00adrzenie gmin w sensie wsp\u00f3lnoty d\u00f3br \u017cyciowych. Niekt\u00f3rzy tak my\u015bl\u0105, lecz nie jest to nauka Pisma \u015awi\u0119tego. To, \u017ce na pocz\u0105tku wie\u00adrz\u0105cy \u201ewszystko mieli wsp\u00f3lne”, i \u017ce nikt \u201enie nazywa\u0142 swoim tego, co posiada\u0142” (Dzieje 4,32), by\u0142o bezsprzecznie wynikiem dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego i mi\u0142ym wyrazem jedno\u015bci wie\u00adrz\u0105cych w\u00f3wczas. M\u00f3wi\u0119 \u201ew\u00f3wczas”, gdy\u017c po pierwsze, by\u0142 to stan przej\u015bciowy i w\u0142a\u015bnie wtedy nast\u0105pi\u0142y pierwsze trudno\u015bci, jak nam to pokazuje k\u0142amstwo Ananiasza i Safiry w 5 rozdziale oraz szemranie hellenist\u00f3w w zwi\u0105zku z nakrywa\u00adniem przy sto\u0142ach w 6 rozdziale. Po drugie, taki wyraz jedno\u00ad\u015bci by\u0142 mo\u017cliwy jedynie dop\u00f3ty, dop\u00f3ki wszyscy wierz\u0105cy prze\u00adbywali w jednym miejscu, jak to mia\u0142o miejsce na pocz\u0105tku w Jerozolimie. To, \u017ce B\u00f3g takiej wsp\u00f3lnoty wszelkich d\u00f3br nie przewidywa\u0142 na sta\u0142e, jasno i wyra\u017anie wynika z faktu, \u017ce p\u00f3\u017a\u00adniej w Listach, w kt\u00f3rych rozwijana jest nauka chrze\u015bcija\u0144\u00adska, nie znajdujemy nigdzie takiej wskaz\u00f3wki czy napomnie\u00adnia w tym kierunku. Przeciwnie, widzimy tam napomnienia dla bogatych oraz ubogich spo\u015br\u00f3d wierz\u0105cych, a co wi\u0119cej – pouczenia dotycz\u0105ce schodzenia si\u0119 wierz\u0105cych, wskazania co do tego, w jaki spos\u00f3b maj\u0105 si\u0119 oni schodzi\u0107.<\/span><\/p>\n

Z drugiej strony pokazuje to nam te\u017c wyra\u017anie, \u017ce charak\u00adter Zgromadzenia nie m\u00f3g\u0142by si\u0119 urzeczywistni\u0107, je\u015bliby \u015bwi\u0119\u00adci Pa\u0144scy chodzili wszyscy osobno swoj\u0105 drog\u0105, nie zwraca\u00adj\u0105c uwagi na to, \u017ce B\u00f3g dla swoich dzieci ustanowi\u0142 nie tylko osobist\u0105, ale te\u017c zbiorow\u0105 drog\u0119. Tak wi\u0119c drogi Bo\u017ce nie po\u00adlegaj\u0105 ani na \u017cyciu w komunie, ani na indywidualistycznym sobkostwie.<\/span><\/p>\n

W jaki spos\u00f3b jednak Zgromadzenie Bo\u017ce mo\u017ce by\u0107 widocz\u00adne na ziemi, jak je b\u0119dzie mo\u017cna zobaczy\u0107? Przez to, \u017ce \u015bwi\u0119\u00adci b\u0119d\u0105 si\u0119 zgromadzali wed\u0142ug danych przez Boga wskaza\u0144. Gdyby wszyscy wierz\u0105cy pozostawali sami dla siebie, Zgromadzenia Bo\u017cego nie da\u0142oby si\u0119 zobaczy\u0107. Nie mo\u017cna by go te\u017c ogl\u0105da\u0107 wtedy, gdyby si\u0119 zgromadzali wed\u0142ug swojego w\u0142a\u00adsnego mniemania, wed\u0142ug w\u0142asnych wyobra\u017ce\u0144. B\u00f3g jednak chce, aby by\u0142o ono widoczne. Dlatego wsp\u00f3lne schodzenie si\u0119 <\/i>w<\/span>ierz\u0105cych ma tak wielkie znaczenie. Nie jest to tylko rzecz, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy ich w\u0142asnemu zbudowaniu, lecz co\u015b, przez co B\u00f3g oznajmia swe my\u015bli co do Zgromadzenia i pragnie uwielbi\u0107 Swego Umi\u0142owanego Syna. Oby wszyscy wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy od pocz\u0105tku czy\u00adtaj\u0105 te s\u0142owa, dobrze sobie t\u0119 my\u015bl przyswoili! Pomog\u0142oby im to w niewyobra\u017calny spos\u00f3b uwolni\u0107 si\u0119 od uprzedze\u0144 i otrzy\u00adma\u0107 prawdziwy, Bo\u017cy wgl\u0105d w ten przedmiot.<\/span><\/p>\n

Nie s\u0105dz\u0119, by mo\u017cna by\u0142o gromadzi\u0107 si\u0119 z innymi wierz\u0105cy\u00admi we w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b, tak jak chce tego B\u00f3g, je\u015bli si\u0119 ser\u00adcem nie zrozumia\u0142o, czym jest Zgromadzenie wed\u0142ug jego przeznaczenia i istoty, je\u015bli si\u0119 nie uchwyci\u0142o tego, \u017ce jego cen\u00adtrum i najwy\u017cszym celem jest uwielbienie Pana Jezusa Chrystusa. Dla\u00adtego tak wa\u017cne jest zrozumienie pierwszej cz\u0119\u015bci tych naszych rozwa\u017ca\u0144<\/span><\/a>; jest to koniecznym warunkiem urzeczywistnienia tego, co przedstawia druga ich cz\u0119\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Jednym z najwa\u017cniejszych miejsc Biblijnych odnosz\u0105cych si\u0119 do wsp\u00f3lnego schodzenia si\u0119 wierz\u0105cych w og\u00f3le jest Ewangelia Mate\u00adusza 18,20 (gr.):<\/span><\/p>\n

\u201eAlbowiem gdzie s\u0105 dwaj lub trzej zgromadzeni do imienia Mego, TAM JESTEM PO\u015aR\u00d3D NICH”.<\/span><\/p>\n

Poniewa\u017c cytowana wypowied\u017a Pana Jezusa Chrystusa jest niezwykle wa\u017cna i poniewa\u017c wiele ugrupowa\u0144 chrze\u015bcija\u0144skich bierze to s\u0142owo pod uwag\u0119 (cho\u0107 istniej\u0105 mi\u0119dzy nimi sprzeczno\u015bci), wobec tego najwi\u0119ksze znaczenie ma to, aby\u015bmy dla rozwa\u00ad\u017canej przez nas kwestii uchwycili to, co Pan Jezus Chrystus rzeczy\u00adwi\u015bcie wypowiada <\/i>w tym miejscu.<\/span> Staraj\u0105c si\u0119 wyja\u015bni\u0107 jakie\u015b s\u0142owo z Biblii, nie powinni\u015bmy nigdy wyrywa\u0107 go z jego otoczenia. Chciejmy zatem przypatrze\u0107 si\u0119 powy\u017cszemu cytatowi w powi\u0105zaniu z jego kontekstem, aby ostro\u017cnie, jakby krok po kroku, ku nie\u00admu si\u0119 zbli\u017cy\u0107. Pouczenia Pana Jezusa Chrystusa w poprzedzaj\u0105cych wierszach stanowi\u0105 ponadto tak du\u017c\u0105 praktyczn\u0105 korzy\u015b\u0107 dla wsp\u00f3\u0142\u017cy\u00adcia wierz\u0105cych, \u017ce by\u0142oby strat\u0105, gdyby\u015bmy je pomin\u0119li.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

G<\/span><\/b>rzech przeciwko bratu<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Od 15 do 20 wiersza 18 rozdzia\u0142u Ewangelii Mateusza odbie\u00adramy z ust Pana Jezusa Chrystusa pouczenia najwy\u017cszej wagi dotycz\u0105ce tego, jak nale\u017cy post\u0119powa\u0107, kiedy brat zgrzeszy przeciwko dru\u00adgiemu bratu.<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span>je\u015bliby zgrzeszy\u0142 brat tw\u00f3j przeciwko tobie, id\u017a, upomnij go sam na sam; je\u015bliby ci\u0119 us\u0142ucha\u0142, pozy\u00adska\u0142e\u015b brata swego”<\/span> (w. 15; gr.).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bliby zgrzeszy\u0142 brat tw\u00f3j przeciwko tobie” – czy to bardzo rzadki przypadek? Niestety, nie. Wszyscy wiemy, \u017ce zdarza si\u0119 to cz\u0119sto. I je\u017celi przypadek taki nie zostanie odpowiednio potraktowany, wtedy mo\u017ce to mie\u0107 dalekosi\u0119\u017cne skutki tak dla jednostki, jak i ca\u0142ej spo\u0142eczno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Zasadniczo ka\u017cdy grzech skierowany jest w pierwszej ko\u00adlejno\u015bci przeciw Bogu. \u201ePrzeciwko Tobie samemu zgrzeszy\u00ad\u0142em”,<\/i> wyzna\u0142 Dawid co do sprawy z Batszeb\u0105 (Psalm 51,6). Mimo to Pan Jezus Chrystus rozr\u00f3\u017cnia tu szczeg\u00f3lny rodzaj grzechu – grzech prze\u00adciwko bratu. Tak wi\u0119c \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce r\u00f3wnie\u017c ten grzech skie\u00adrowany jest w pierwszej kolejno\u015bci przeciw Bogu, pomimo tego, \u017ce stoi on mi\u0119dzy \u201ebra\u0107mi”, powinna decydowa\u0107 o naszym zachowaniu.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Karcenie braterskie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pewien brat pope\u0142nia grzech przeciwko mnie. Mo\u017ce to by\u0107 ja\u00adkiekolwiek osobiste przewinienie tego brata wobec mnie, o kt\u00f3\u00adrym pr\u00f3cz niego wiem tylko ja. Co mam czyni\u0107? Czy mam si\u0119 poskar\u017cy\u0107 moim przyjacio\u0142om albo rozpowiada\u0107 o tym mi\u0119\u00addzy bra\u0107mi? Czy mam usi\u0105\u015b\u0107 i napisa\u0107 list do niego? Albo jesz\u00adcze pro\u015bciej, si\u0119gn\u0105\u0107 po telefon? \u017badne z tych rozwi\u0105za\u0144 nie jest drog\u0105 Pa\u0144sk\u0105. Pan m\u00f3wi: \u201eId\u017a do niego”. Jak\u017ce cz\u0119sto sprzeciwiamy si\u0119 temu poleceniu Pana! Ilu\u017c nieszcz\u0119\u015b\u0107 by\u015bmy unikn\u0119li, gdyby\u015bmy poszli do brata, by stan\u0105\u0107 z nim oko w oko i <\/span>przem\u00f3wi\u0107 mu do serca! To jednak wymaga wiele pokory i \u0142a\u00adski od Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

By\u0107 mo\u017ce kto\u015b zapyta, czy nie nale\u017ca\u0142oby raczej przemil\u00adcze\u0107 ca\u0142ej sprawy, pozostawi\u0107 wszystkiego Panu Jezusowi Chrystusowi i po prostu znie\u015b\u0107 t\u0119 krzywd\u0119?<\/span><\/p>\n

Odpowied\u017a na ostatnie pytanie nie jest we wszystkich przy\u00adpadkach \u0142atwa. Rzecz dotyczy charakteru danej sytuacji. Oczy\u00adwi\u015bcie, nie mamy nigdy sami si\u0119 m\u015bci\u0107 czy szuka\u0107 racji, lecz zachowywa\u0107 si\u0119 tak, jak czyni\u0142 Pan Jezus, kt\u00f3ry \u201egdy mu z\u0142o\u00adrzeczono, nie odpowiada\u0142 z\u0142orzeczeniem, gdy cierpia\u0142, nie grozi\u0142, lecz porucza\u0142 spraw\u0119 Temu, kt\u00f3ry sprawiedliwie s\u0105dzi”<\/i> (1 Piotra 2,23). Powinni\u015bmy te\u017c mie\u0107 pewno\u015b\u0107, \u017ce spra\u00adwa ta nie opiera si\u0119 jedynie na pog\u0142osce, wymy\u015ble czy kombi\u00adnacji naszego ducha.<\/span><\/p>\n

Winni\u015bmy si\u0119 zastanowi\u0107 tak\u017ce nad jeszcze jedn\u0105 rzecz\u0105, kt\u00f3r\u0105 niestety – jak mi si\u0119 wydaje – za rzadko bierzemy pod uwag\u0119: m\u00f3j brat zgrzeszy\u0142, wi\u0119c nie mo\u017ce by\u0107 naprawd\u0119 szcz\u0119\u00ad\u015bliwy. \u201eJawnie strofowa\u0107 b\u0119dziesz bli\u017aniego twego, a nie \u015bcierpisz przy nim grzechu”<\/i> (3 Moj\u017cesza 19,17). Mi\u0142o\u015b\u0107 jest w takich wypadkach najlepszym doradc\u0105, a nie jest to mi\u0142o\u015b\u0107, kiedy toleruj\u0119 grzech mojego brata. Mi\u0142o\u015b\u0107 ta nie czeka, a\u017c ten brat przyjdzie do mnie, lecz ja sam id\u0119 do niego; nie po to jednak, aby dochodzi\u0107 swoich racji, \u017ceby mu powiedzie\u0107 \u201edo s\u0142uchu”, lecz aby tego brata pozyska\u0107. Taki ma by\u0107 cel upom\u00adnienia go \u201esam na sam”.<\/span><\/p>\n

\u201eUpomnie\u0107” znaczy przedstawi\u0107 temu bratu z\u0142o jego post\u0119p\u00adku, aby sam doszed\u0142 do w\u0142a\u015bciwego wniosku i m\u00f3g\u0142 to po Bo\u017ce\u00admu uporz\u0105dkowa\u0107.<\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bli by ci\u0119 us\u0142ucha\u0142, pozyska\u0142e\u015b brata swego”. Jak\u017ce mi\u0142e wyra\u017cenie – \u201epozyska\u0142e\u015b”! Pokazuje to, \u017ce by\u0142a tu czynna mi\u00ad\u0142o\u015b\u0107, \u017ce by\u0142a ona czynna w usposobieniu Chrystusowym. Mi\u00ad\u0142o\u015b\u0107 ta przykrywa \u201ewiele grzech\u00f3w”<\/i> (1 Piotra 4,8) i nikt nie powinien dowiedzie\u0107 si\u0119 o tym, co zasz\u0142o.<\/span><\/p>\n

Po tych s\u0142owach Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3re teraz rozwa\u017camy, Piotr zapy\u00adta\u0142, jak cz\u0119sto ma przebacza\u0107 bratu, gdyby ten zgrzeszy\u0142 prze\u00adciwko niemu: \u201eCzy a\u017c do siedmiu razy?” My\u015bla\u0142, \u017ce b\u0119dzie to wielkoduszno\u015b\u0107. Pan Jezus Chrystus jednak odpowiedzia\u0142 jemu, a tak\u017ce nam:<\/span><\/p>\n

\u201eNie powiadam ci: Do siedmiu razy, ale siedemdziesi\u0105t razy siedem”<\/span><\/i> (Mateusza 18,22; gr.). Potem Pan Jezus Chrystus przytacza podo\u00adbie\u0144stwo o kr\u00f3lu, kt\u00f3ry si\u0119 rozlicza\u0142 ze swoimi s\u0142ugami. Jakie straszne by\u0142o usposobienie tego, kt\u00f3remu darowano tak wie\u00adle win, a kt\u00f3ry mimo to swojego wsp\u00f3\u0142s\u0142ug\u0119 potraktowa\u0142 bez mi\u0142osierdzia, dusz\u0105c go i m\u00f3wi\u0105c: \u201eOddaj, co\u015b winien”<\/i> (Mateusza 18,28). Do brata nigdy nie powinni\u015bmy tak m\u00f3wi\u0107. Nie \u201eoddaj”, ale \u201epozyskaj” – to stawia Pan Jezus Chrystus przed nasze serca. Czy ser\u00adce brata mo\u017ce si\u0119 zamkn\u0105\u0107 przed tym, kt\u00f3ry go chce w mi\u0142o\u00ad\u015bci pozyska\u0107? Pan Jezus Chrystus faktycznie wskazuje nam tak\u0105 smutn\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bli by za\u015b nie us\u0142ucha\u0142, we\u017a z sob\u0105 jeszcze jedne\u00adgo lub dw\u00f3ch, aby na o\u015bwiadczeniu dwu lub trzech \u015bwiadk\u00f3w by\u0142a oparta ka\u017cda sprawa”<\/span> (Mateusza 18,16).<\/span><\/span><\/p>\n

Tu Pan Jezus Chrystus pokazuje nam nast\u0119pny krok w obchodzeniu si\u0119 ze z\u0142em u jakiego\u015b brata – krok, kt\u00f3ry le\u017cy pomi\u0119dzy prawnym a publicznym post\u0119powaniem. \u0141aska stara si\u0119 tego brata os\u0142o\u00adni\u0107, nie mo\u017ce jednak os\u0142ania\u0107 grzechu. Z tego wzgl\u0119du brat, wzgl\u0119dem kt\u00f3rego zosta\u0142 pope\u0142niony grzech, nie powinien tej sprawy pozostawia\u0107 samej sobie; winien wzi\u0105\u0107 raczej dw\u00f3ch czy trzech \u015bwiadk\u00f3w ze sob\u0105, aby w ich obecno\u015bci potwier\u00addzi\u0107 t\u0119 spraw\u0119, o kt\u00f3r\u0105 chodzi. W tym \u015brodkowym kroku nie chodzi ju\u017c o upomnienie, lecz o to, aby przez ich potwierdze\u00adnie nada\u0107 wa\u017cno\u015b\u0107 prawdzie wzgl\u0119dem sumienia tego brata.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Miejscowe Zgromadzenie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Gdyby i ten drugi krok mia\u0142 si\u0119 okaza\u0107 bezskuteczny, to we\u00add\u0142ug s\u0142\u00f3w Pana Jezusa Chrystusa ma nast\u0105pi\u0107 trzeci lub mo\u017cliwie czwarty krok – s\u0105 to kroki, kt\u00f3re przybieraj\u0105 coraz bardziej na powadze i wa\u017cno\u015bci.<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span>je\u015bliby ich<\/b> nie us\u0142ucha\u0142, powiedz Zgromadzeniu; a je\u015bliby Zgromadzenia<\/b> nie us\u0142uchal, niech<\/b> b\u0119dzie dla ciebie jak poganin i<\/b> celnik”<\/span> (Mateusza 18,17).<\/span><\/span><\/p>\n

Czy jest mo\u017cliwe, \u017ceby brat okaza\u0142 tym dw\u00f3m lub trzem, kt\u00f3\u00adrzy do niego przyjd\u0105, zatwardzia\u0142o\u015b\u0107? Czy jest mo\u017cliwe, \u017ceby nie przyj\u0105\u0142 \u015bwiadk\u00f3w mi\u0142o\u015bci Chrystusowej, \u017ceby nie us\u0142ucha\u0142 nawet Zgromadzenia? Niestety, to mo\u017cliwe! Tak zatwardzia\u0142e mo\u017ce by\u0107 serce jakiego\u015b \u201ebrata”! Nasza n\u0119dzna samowola mo\u017ce nas doprowadzi\u0107 do takiego stanu, \u017ce odrzucimy \u0142ask\u0119 i prawd\u0119! A jaki jest skutek takiego uporu, kt\u00f3ry w Bo\u017cych oczach jest jak czary, a krn\u0105brno\u015b\u0107 jak ba\u0142wochwalstwo i od\u00addawanie czci obrazom (1 Samuela 15,23)? \u201eNiech ci b\u0119dzie jak poganin i celnik”. Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119, \u017ce jest tu powiedziane: \u201eNiech ci b\u0119dzie…” Nie chodzi tu jeszcze o post\u0119powanie ca\u0142e\u00adgo Zgromadzenia, lecz brata, wzgl\u0119dem kt\u00f3rego tamten zgrze\u00adszy\u0142 i zachowa\u0142 si\u0119 samowolnie: ma on nie uwa\u017ca\u0107 go dalej za brata, lecz traktowa\u0107 go jako poganina.<\/span><\/p>\n

Jaki powa\u017cny zwrot! Ten, kt\u00f3ry w poprzednim wierszu na\u00adzwany by\u0142 \u201ebratem”, teraz musi by\u0107 traktowany jak poganin i celnik. Nie twierdzi si\u0119, \u017ce nie jest on bratem, ale osobisty stosunek do niego jako brata zosta\u0142 z\u0142amany. Do czego mo\u017ce nas doprowadzi\u0107 zatwardzia\u0142o\u015b\u0107! A powodem tego mog\u0105 by\u0107 nawet b\u0142ahe okoliczno\u015bci. Nieugi\u0119ta duma w stosunku do sa\u00admego siebie i w\u0142asnego przewinienia doprowadzi\u0142a w ko\u0144cu do tego, \u017ce nie mo\u017cna go ju\u017c dalej uznawa\u0107 za brata. Jak by\u0142o powiedziane, nie ma tu jeszcze mowy o ko\u015bcielnym karceniu ze strony Zgromadzenia, lecz jedynie o osobistym karceniu ze strony brata wzgl\u0119dem tego, kt\u00f3ry zgrzeszy\u0142 przeciwko nie\u00admu. Na to, \u017ce Zgromadzenie nie mo\u017ce i\u015b\u0107 dalej z takim, kt\u00f3ry zgrzeszy\u0142, i \u017ce mo\u017ce to by\u0107 przypadek, kt\u00f3rym musi si\u0119 zaj\u0105\u0107 miejscowe \u015bwiadectwo Zboru Pa\u0144skiego, wskazywa\u0142by nast\u0119pny wiersz. Ten natomiast nie m\u00f3wi jeszcze o karceniu przez Zgromadzenie.<\/span><\/p>\n

Dotychczas jeszcze nie wspomnia\u0142em, \u017ce Pan Jezus Chrystus w spo\u00ads\u00f3b godny uwagi wprowadza Zgromadzenie r\u00f3wnocze\u015bnie jako najwy\u017csz\u0105 instancj\u0119, przed kt\u00f3r\u0105 dany przypadek ma by\u0107 przed\u0142o\u017cony: \u201epowiedz Zborowi” oraz \u201eje\u015bliby Zboru nie us\u0142u\u00adcha\u0142”. Co Pan Jezus Chrystus ma tutaj na my\u015bli pod okre\u015bleniem \u201eZB\u00d3R”? Dla zrozumienia tego, co nast\u0119puje dalej, ma to olbrzymie znacze\u00adnie. W rozdziale 16 Chrystus Pan m\u00f3wi\u0142 pierwszy raz o Swoim Zgromadzeniu i powiedzia\u0142, \u017ce to On chce je budowa\u0107. Okre\u015bli\u0142 w ten spos\u00f3b oczywi\u015bcie ca\u0142e Zgromadzenie, je\u015bli tak mo\u017cna powie\u00addzie\u0107, sum\u0119 wszystkich wykupionych czasu \u0142aski. Pocz\u0105wszy od dnia Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy, buduje On to Zgromadzenie i b\u0119dzie to robi\u0142, a\u017c do Swego ponownego przyj\u015bcia.<\/span><\/p>\n

W naszym wierszu jednak Pan Jezus Chrystus pod s\u0142owem \u201eZgromadzenie” nie ma na my\u015bli tego samego, lecz M\u00f3wi wyra\u017anie o Zgromadzeniu Bo\u017cym w danej miejscowo\u015bci, czyli o miejscowym \u015bwiadectwie Zboru Pa\u0144skiego, do kt\u00f3rego ci dwaj bra\u00adcia nale\u017celi. Tym te\u017c zajmuje si\u0119 w kolejnych wierszach: Zgromadzeniem Bo\u017cym w danej miejscowo\u015bci; i dobrze b\u0119dzie, je\u015bli przy rozwa\u017caniu nast\u0119pnych wierszy zachowamy to w pa\u00admi\u0119ci. Jest tu pokazana ta sama strona, kt\u00f3r\u0105 p\u00f3\u017aniej znaj\u00addziemy w listach Paw\u0142a. Wspomnijmy tylko pocz\u0105tek Pierw\u00adszego Listu do Koryntian: \u201eZgromadzeniu Bo\u017cemu, kt\u00f3re jest w Koryncie”.<\/i> Miejscowe Zgromadzenie w pewnym sensie za\u00adj\u0119\u0142o miejsce synagogi, ku podtrzymaniu \u015bwi\u0119to\u015bci Bo\u017cej. W je\u00adgo r\u0119ku le\u017cy ostatecznie rozstrzygni\u0119cie danego przypadku. Jest ono potem, w dwudziestym wierszu naszego rozdzia\u0142u zdefiniowane jako \u201eschodzenie si\u0119 do jego imienia”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Karcenie ojcowskie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zanim dojdziemy w dalszym rozwa\u017caniu Ewangelii Mateusza 18 do wierszy 15 i 20 i powiemy o ko\u015bcielnym karceniu, chcia\u0142bym wyrazi\u0107 kr\u00f3tk\u0105 my\u015bl na temat jeszcze innego rodza\u00adju karcenia, kt\u00f3re znajduje si\u0119 pomi\u0119dzy karceniem brater\u00adskim, a ko\u015bcielnym. Mo\u017cna je nazwa\u0107 karceniem ojcowskim.<\/span><\/p>\n

Ju\u017c samo wymienienie tych trzech rodzaj\u00f3w karcenia uwi\u00addacznia, \u017ce przez karcenie nie nale\u017cy rozumie\u0107 tylko \u201ewy\u0142\u0105\u00adczenia”, usuni\u0119cia. Bogu dzi\u0119ki! S\u0105 bowiem jeszcze inne, \u0142a\u00adgodniejsze formy karcenia, kt\u00f3re powinno si\u0119 zastosowa\u0107 w danym przypadku, aby nie musia\u0142o doj\u015b\u0107 do najsurowszej formy karcenia. \u201eKarcenie” oznacza nie tylko \u201ekar\u0119” – by\u0142oby to b\u0142\u0119dne wyobra\u017cenie – zawiera w sobie natomiast w ka\u017cdym z przypadk\u00f3w zajmowanie si\u0119 pope\u0142nionym z\u0142em. Widzieli\u015bmy ju\u017c, jak brat powinien w duchu \u0142aski zaj\u0105\u0107 si\u0119 swoim bratem z powodu grzechu, jaki ten wzgl\u0119dem niego osobi\u015bcie pope\u0142\u00adni\u0142. To ju\u017c by\u0142o karcenie, lecz karcenie naj\u0142agodniejszego ro\u00addzaju. Dalej zobaczymy, \u017ce jest grzech, kt\u00f3rym musi si\u0119 zaj\u0105\u0107 Zgromadzenie. \u0141aska Bo\u017ca jednak zawsze czyni starania, aby kr\u0105g tych, kt\u00f3rzy zajmuj\u0105 si\u0119 tym z\u0142em, by\u0142 mo\u017cliwie jak naj\u00admniejszy. Winni\u015bmy mie\u0107 to zawsze przed oczami, a nie czy\u00adni\u0107 zaraz wszystkiego rzecz\u0105 ca\u0142ego Zgromadzenia. Co si\u0119 rozumie przez ojcowskie karcenie, wyja\u015bnia nam List do Galacjan 6,1 (gr.):<\/span><\/p>\n

\u201eBracia, je\u015bli cz\u0142owiek zostanie przy\u0142apany na ja\u00adkim\u015b upadku, wy, kt\u00f3rzy jeste\u015bcie duchowi, popra\u00adwiajcie takiego w duchu \u0142agodno\u015bci, bacz\u0105c ka\u017cdy na siebie samego, aby\u015b i ty nie by\u0142 kuszony”.<\/span><\/p>\n

Nie idzie tu o grzech przeciwko pojedynczej osobie, lecz o sy\u00adtuacj\u0119, w kt\u00f3rej pewien brat nieuwa\u017cnie pope\u0142ni\u0142 jakie\u015b wykro\u00adczenie, a duchowi bracia, kt\u00f3rzy si\u0119 o tym dowiedz\u0105, maj\u0105 go w duchu \u0142agodno\u015bci przywr\u00f3ci\u0107 i uporz\u0105dkowa\u0107 to. S\u0142u\u017cb\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0105 bracia, kt\u00f3rzy znajduj\u0105 si\u0119 w stanie \u201educhowym”, dzi\u0119ki czemu zdolni s\u0105 do zaj\u0119cia si\u0119 takim, kt\u00f3ry je\u015bli chodzi o jego chwilowy stan, \u201eim podlega”. Tak wygl\u0105da zasada ojcowskie\u00adgo karcenia i opieki, zasada, kt\u00f3ra charakteryzuje si\u0119 ich osobist\u0105 przewag\u0105.<\/span><\/p>\n

Niech si\u0119 nikt nie gorszy wyra\u017ceniami \u201epodlega im” oraz \u201eosobista przewaga”. Nie jest tu powiedziane, \u017ce cz\u0142owiek ma cokolwiek z siebie samego, a tym bardziej nie ma mowy o ja\u00adkimkolwiek przypisywaniu sobie czego\u015b, \u017ceby my\u015bla\u0142, \u017ce mo\u017ce w ten spos\u00f3b wyst\u0119powa\u0107 wzgl\u0119dem drugich. Nie, jest to na\u00adtomiast duchowa i moralna dojrza\u0142o\u015b\u0107 albo lepiej: przewaga ta znajduje sw\u0105 podstaw\u0119 w tej w\u0142a\u015bnie duchowej i moralnej dojrza\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra jest wynikiem ci\u0105g\u0142ego chodzenia z Panem Jezusem Chrystusem. Ojciec nie stoi na takim samym stanowisku, co dziecko. Mo\u017ce si\u0119 w mi\u0142o\u015bci i \u0142asce zni\u017cy\u0107 do niegrzecznego dziecka, uni\u017cy\u0107 nawet nie wiem jak g\u0142\u0119boko, aby je doprowadzi\u0107 do uznania w\u0142asnego grzechu – a mimo to posiada on nadal przewag\u0119, jakkolwiek g\u0142\u0119boko by\u0142aby ona w \u0142asce i pokorze realizowa\u00adna. W takiej moralnej przewadze le\u017cy w\u0142a\u015bnie uzasadnienie i warto\u015b\u0107 dzia\u0142ania tego rodzaju karcenia.<\/span><\/p>\n

A zatem tak jak ojciec zajmuje si\u0119 swym niesfornym dziec\u00adkiem, tak maj\u0105 si\u0119 zni\u017cy\u0107 ci, kt\u00f3rzy s\u0105 \u201educhowi”, aby pom\u00f3c tym, kt\u00f3rzy weszli w grzech. Jedynie mi\u0142o\u015b\u0107 jest zdolna do ta\u00adkiej s\u0142u\u017cby i tylko pokora utrzymuje nas w duchu \u0142agodno\u015bci, \u201ebacz\u0105c na siebie samego, aby\u015b i ty nie by\u0142 kuszony”. Braciom tym w ich pos\u0142udze b\u0119dzie towarzyszy\u0142 wzgl\u0105d na s\u0142abo\u015b\u0107 i na brak do\u015bwiadczenia. Sami bowiem nie zapomnieli, \u017ce i oni kie\u00addy\u015b przez to przechodzili.<\/span><\/p>\n

Ojcowskie karcenie ma do czynienia z grzechami, kt\u00f3re nie s\u0105 jawne. Jak\u017ce b\u0142ogos\u0142awiona jest s\u0142u\u017cba, kt\u00f3r\u0105 wype\u0142nia si\u0119 w ukryciu! Oby\u015bmy mieli wi\u0119cej takich \u201eojc\u00f3w”! Niejedno z\u0142o nie musia\u0142oby posun\u0105\u0107 si\u0119 tak daleko, by sta\u0107 si\u0119 spraw\u0105 Zgromadzenia, gdyby\u015bmy byli gotowi i zdolni \u201emy\u0107 nogi” sobie na\u00adwzajem w mi\u0142o\u015bci wed\u0142ug wzoru Pana Jezusa Chrystusa (Jana 13,1-15).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Karcenie ko\u015bcielne<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Ewangelii Mateusza 18,18 Pan Jezus Chrystus porusza w Swojej mowie kwesti\u0119 karcenia ko\u015bcielnego, zwi\u0105zywania i rozwi\u0105zy\u00adwania przez Zgromadzenie:<\/span><\/p>\n

\u201eZaprawd\u0119 powiadam wam: Cokolwiek by\u015bcie zwi\u0105\u00adzali na ziemi, b\u0119dzie zwi\u0105zane i w niebie; i cokol\u00adwiek by\u015bcie rozwi\u0105zali na ziemi, b\u0119dzie rozwi\u0105zane i w niebie”<\/span> (Mateusza 18:18).<\/span><\/span><\/p>\n

W 16 rozdziale Pan Jezus Chrystus powierzy\u0142 Piotrowi klucze kr\u00f3lestwa nie\u00adbios i wyposa\u017cy\u0142 go we w\u0142adz\u0119 administracyjn\u0105, u\u017cywaj\u0105c bar\u00addzo podobnych s\u0142\u00f3w: \u201eCokolwiek zwi\u0105\u017cesz na ziemi, b\u0119dzie zwi\u0105zane i w niebie, a cokolwiek rozwi\u0105\u017cesz na ziemi, b\u0119dzie rozwi\u0105zane i w niebie”<\/i> (w. 19). Jak nam pokazuj\u0105 pocz\u0105tkowe rozdzia\u0142y Dziej\u00f3w Apostolskich, Piotr u\u017cy\u0142 tej w\u0142a\u00addzy administracyjnej wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych i na przyk\u0142ad w przypadku Ananiasza i Safiry przywi\u0105za\u0142 do nich ich grzech (Dzieje 5,1-11), a Korneliusza z jego domem rozwi\u0105za\u0142 od grzechu (Dzieje 10,44-48). Takie bowiem znaczenie ma \u201ezwi\u0105\u00adza\u0107” i \u201erozwi\u0105za\u0107”: grzech na kim\u015b \u201ezwi\u0105za\u0107”, \u201euwolni\u0107” – oczywi\u015bcie nie w stosunku do nieba i nie w sensie absolutnym, ale tylko w spojrzeniu na zakres powierzonego zarz\u0105dzania tutaj, na ziemi. Ten autorytet ma obecnie Zgromadzenie.<\/span><\/p>\n

Niekt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105 o jakim\u015b nast\u0119pcy Piotra. Prawdziwe \u201eapo\u00adstolskie” nast\u0119pstwo znajduje si\u0119 w miejscowym Zgromadzeniu, w miejscowym \u015bwiadectwie Zgromadzenia Bo\u017cego, w tych, kt\u00f3rzy zgromadzaj\u0105 si\u0119 do imienia Pana Jezusa Chrystusa, cho\u0107 by ich by\u0142o tylko dw\u00f3ch lub trzech. O tych m\u00f3wi Pan Jezus Chrystus w naszym wierszu, kiedy powt\u00f3rnie m\u00f3wi \u201ewy”: \u201eCokolwiek by\u015bcie…”. W\u0142adza zwi\u0105zywania i rozwi\u0105zywania, praktyczne wykonywanie karcenia nie jest wed\u0142ug s\u0142\u00f3w Pana Jezusa Chrystusa przekaza\u00adne klerowi, ale odnosi si\u0119 do miejscowego Zgromadzania tych, kt\u00f3rzy zgromadzili si\u0119 do Jego imienia. Dwudziesty wiersz, do kt\u00f3rego jeszcze dojdziemy, podaje uzasadnienie, dlaczego post\u0119powanie miejscowego Zgromadzenia znajduje uznanie w niebie: jego autorytet ugruntowany jest na Panu Jezusie Chrystusie, przebywaj\u0105cym po\u015br\u00f3d nich. W autorytecie tym Zgromadzenie mo\u017ce i powinno dla Pana Jezusa Chrystusa post\u0119powa\u0107, \u201ezwi\u0105zywa\u0107” oraz \u201erozwi\u0105zywa\u0107”. Powinno \u201eusun\u0105\u0107 tego, kt\u00f3ry jest z\u0142y”<\/i> (1 Koryntian 5,13). Mo\u017ce te\u017c do spo\u0142eczno\u015bci przy Stole Pa\u0144skim \u201edopu\u00adszcza\u0107” oraz \u201eprzebacza\u0107” (2 Koryntian 2,10), je\u015bli wymagaj\u0105 tego okoliczno\u015bci. A poniewa\u017c post\u0119puje w autorytecie Pana Jezusa Chrystusa i repre\u00adzentuje Zgromadzenie Bo\u017ce danej miejscowo\u015bci, jego decyzje zostaj\u0105 uznawane w niebie. A to oznacza tak\u017ce, \u017ce decyzje jego s\u0105 wi\u0105\u017c\u0105ce dla wszystkich miejsc na ziemi. Niemo\u017cliwe, \u017ceby kto\u015b ze Zgromadzenia w Koryncie, kt\u00f3ry zosta\u0142 usuni\u0119ty jako \u201ez\u0142y”, zosta\u0142 przyj\u0119ty przez Tesaloniczan! Skoro taki wy\u00adrok zostaje uznany w niebie, kt\u00f3ry z chrze\u015bcijan m\u00f3g\u0142by si\u0119 odwa\u017cy\u0107 to zlekcewa\u017cy\u0107?<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, \u017cadne cudaczne dzia\u0142ania ani demonstrowanie mocy nie powinno w og\u00f3le mie\u0107 miejsca przy wykonywaniu karcenia przez Zgromadzenie. Chocia\u017c w oczach tego \u015bwiata mo\u017ce nie mie\u0107 znaczenia, czy kto\u015b z powodu grzechu zosta\u00adnie usuni\u0119ty jako z\u0142y spo\u015br\u00f3d dzieci Bo\u017cych, czy te\u017c nie. A jed\u00adnak co za \u0142aska i jaka pociecha, \u017ce Pan Jezus Chrystus da\u0142 Zgromadzeniu przez wszystkie czasy w\u0142adz\u0119 zwi\u0105zywania i rozwi\u0105zywania, z tym zapewnieniem, \u017ce to, co ono w jego imieniu b\u0119dzie zwi\u0105\u00adzywa\u0142o i rozwi\u0105zywa\u0142o, zostanie uznane w niebie! Kiedy Pan Jezus Chrystus to m\u00f3wi\u0142, by\u0142o to czym\u015b zupe\u0142nie nowym. I cho\u0107by ten \u015bwiat uwa\u017ca\u0142 ko\u015bcielne karcenie za s\u0142abe i bezskuteczne, to jednak w rzeczywisto\u015bci, wykonywane pod kierownictwem Ducha \u015awi\u0119tego, jest ono aktem w\u0142adzy, gdy\u017c \u017cadna w\u0142adza na ziemi nie mo\u017ce go uniewa\u017cni\u0107.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o odrzucenie decyzji miejscowego Zgromadzenia, chcia\u0142bym nawi\u0105za\u0107 do pewnej kwestii, kt\u00f3ra w praktyce \u017cycia Zgromadzenia wywo\u0142a\u0142a ju\u017c niejeden problem. Ot\u00f3\u017c nie\u00adkt\u00f3rzy z tych, kt\u00f3rych zb\u00f3r by\u0142 zmuszony usun\u0105\u0107 jako z\u0142ych, twierdz\u0105, \u017ce B\u00f3g po wyznaniu Mu grzech\u00f3w, kt\u00f3re doprowa\u00addzi\u0142y do ich wy\u0142\u0105czenia, ju\u017c im Przebaczy\u0142, a wi\u0119c znowu znaj\u00adduj\u0105 si\u0119 w takim stanie, w jakim byli przed wykluczeniem, nie\u00adzale\u017cnie od tego, czy Zgromadzenie to rozumie, czy te\u017c nie. Czy jest to s\u0142uszne? Czy mo\u017cna tutaj zastosowa\u0107, jak si\u0119 ar\u00adgumentuje, zasad\u0119 z 1 Listu Jana 1,9: \u201eJe\u015bli wyznajemy grze\u00adchy swoje, Wierny jest B\u00f3g i sprawiedliwy i odpu\u015bci nam grzechy, i oczy\u015bci nas od wszelkiej nieprawo\u015bci”<\/i><\/span><\/p>\n

Kto tak twierdzi, ten jest w b\u0142\u0119dzie w podw\u00f3jnym sensie. Po pierwsze, przeoczy\u0142, \u017ce 1 List Jana 1,9 nie ma nic do czynie\u00adnia z ko\u015bcielnym karceniem, lecz dotyczy post\u0119powania Boga wobec jego dzieci w rozrz\u0105dzaniu Jego dr\u00f3g. Po drugie, nie docenia tego, \u017ce Zgromadzenie Bo\u017ce ma w\u0142adz\u0119, w spos\u00f3b administracyjny na ziemi grzech \u201ezatrzyma\u0107” lub \u201eodpu\u015bci\u0107” (Mateusza 18,18; Jana 20,23) oraz \u017ce B\u00f3g takie karz\u0105ce post\u0119po\u00adwanie miejscowego Zgromadzenia, kt\u00f3re post\u0105pi\u0142o we w\u0142adzy i autorytecie przebywaj\u0105cego po\u015br\u00f3d nich Pana Jezusa Chrystusa, uznaje r\u00f3w\u00adnie\u017c w niebie.<\/span> \u201eZaprawd\u0119 powiadam wam: Cokolwiek by\u00ad\u015bcie zwi\u0105zali na ziemi, b\u0119dzie zwi\u0105zane i w niebie; i cokolwiek by\u015bcie rozwi\u0105zali na ziemi, b\u0119dzie rozwi\u0105zane i w niebie”.<\/span> To s\u0105 s\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, Zgromadzenie nie mo\u017ce odpuszcza\u0107 grzech\u00f3w przeciwko niebu. Jest jednak upowa\u017cnione do decydowania o tym, kto jest \u201ewewn\u0105trz”, a kto \u201ena zewn\u0105trz”. To w\u0142a\u015bnie oznacza jego \u201ezwi\u0105zywanie” i \u201erozwi\u0105zywanie”, \u201ezatrzymanie” i \u201eodpuszczenie” przez nie grzech\u00f3w, dotycz\u0105ce tego od Boga powierzonego zakresu spo\u0142eczno\u015bci tutaj na ziemi. Jeszcze raz podkre\u015blmy: cho\u0107by \u015bwiat, albo ten, wobec kt\u00f3rego zastoso\u00adwano karcenie, lekcewa\u017cy\u0142 karc\u0105ce post\u0119powanie Zgromadzenia, to w rzeczywisto\u015bci stanowi ono akt w\u0142adzy, wykona\u00adny w autorytecie i mocy Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3rego nic nie jest w stanie usun\u0105\u0107.<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce oczywi\u015bcie zdarzy\u0107 si\u0119 i tak, \u017ce ten, wobec kt\u00f3rego zastosowano karcenie, dzi\u0119ki dzia\u0142aniu \u0142aski Bo\u017cej doszed\u0142 do uznania swego grzechu i wyzna\u0142 go Bogu. Wtedy B\u00f3g na mocy rozrz\u0105dzenia Swoich dr\u00f3g wzgl\u0119dem takiego cz\u0142owieka Przebaczy\u0142 mu. Bogu niech b\u0119dzie chwa\u0142a i dzi\u0119ki, \u017ce tak jest! Mimo to jednak osoba ta, je\u015bli chodzi o jej stosunek do Zgromadzenia, znajduje si\u0119 jeszcze na \u201ezewn\u0105trz” i absolutnie nie jest w takim stanie, jak przed jej wy\u0142\u0105czeniem. Dop\u00f3ki Zgromadzenie jej nie \u201eodpu\u015bci\u0142o” (2 Koryntian 2,7.10), i B\u00f3g w tym sen\u00adsie nie odpu\u015bci\u0142. Je\u015bli si\u0119 twierdzi mimo to, \u017ce znowu jest si\u0119 \u201ew spo\u0142eczno\u015bci”, cho\u0107 Zgromadzenie jeszcze nie \u201erozwi\u0105za\u0142o”, wykazuje si\u0119 wtedy nie tylko nieznajomo\u015b\u0107 my\u015bli Bo\u017cych, lecz i z\u0142y stan serca. Takie zachowanie bowiem podkopuje autory\u00adtet Zgromadzenia, po\u015brodku kt\u00f3rego jest Pan Jezus Chrystus i jest w tym sensie atakiem na Jego Osob\u0119 i Jego Autorytet. A tego w\u0142a\u015bnie B\u00f3g nigdy, przenigdy nie uczyni.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus zatem postara\u0142 si\u0119 \u0142askawie o wszystko w Zgromadzeniu i to na wszystkie czasy, tak i\u017c pierwsi mog\u0105 by\u0107 r\u00f3wnie\u017c ostatnimi; i kiedy opieramy si\u0119 na jego S\u0142owie, mo\u017cemy i dzi\u00adsiaj jeszcze wszystko to posiada\u0107. Naturalnie, w naszych dniach, gdy panuje rozbicie, jaka\u015b grupa powa\u017cnych wierz\u0105\u00adcych na danym miejscu nie jest miejscowym Zgromadzeniem; do niego bowiem nale\u017c\u0105 wszyscy \u015bwi\u0119ci w danej miejscowo\u00ad\u015bci. Kiedy jednak grupa taka zgromadza si\u0119 do Jego imienia, jak to jeszcze b\u0119dziemy rozwa\u017cali, wtedy ma ona obecno\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa, a tym samym autorytet do wykonywania ko\u015bcielnego karcenia. Wi\u0119cej nie mieli r\u00f3wnie\u017c pierwsi chrze\u015bcijanie!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przestrogi dotycz\u0105ce karcenia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Poniewa\u017c istnieje ku temu sposobno\u015b\u0107, le\u017cy mi na sercu, aby wyrazi\u0107 niekt\u00f3re przestrogi dotycz\u0105ce wykonywania ko\u015bciel\u00adnego karcenia. Czyni\u0119 to tylko skr\u00f3towo, aby si\u0119 przy tym d\u0142u\u00adgo nie zatrzymywa\u0107; przedmiot ten jest jednak wa\u017cny dla pod\u00adtrzymywania porz\u0105dku Zgromadzenia, a p\u00f3\u017aniej ju\u017c nie b\u0119dziemy mieli okazji o tym m\u00f3wi\u0107.<\/span><\/p>\n

Na pocz\u0105tku jednak zasadnicza wzmianka. Je\u015bli chodzi o porz\u0105dek Zgromadzenia, musimy bezsprzecznie widzie\u0107 Zgromadzenie jako dom Bo\u017cy. A podtrzymanie porz\u0105dku w domu Bo\u017cym mo\u017ce by\u0107 urzeczywistnione jedynie na podstawie praw\u00addy o jedynym ciele. Musimy wprawdzie rozr\u00f3\u017cnia\u0107 odmienne aspekty tej prawdy – S\u0142owo Bo\u017ce te\u017c to czyni – lecz nie \u015bmie\u00admy ich od siebie oddziela\u0107. Ile\u017c z\u0142a w\u015br\u00f3d ludu Bo\u017cego mo\u017cna by\u0142oby umkn\u0105\u0107, gdyby zachowa\u0142o si\u0119 t\u0119 zasad\u0119! Karcenia do\u00adkonuje si\u0119 ku zachowywaniu porz\u0105dku w domu Bo\u017cym, to oczy\u00adwiste, ale Zgromadzenie jest przecie\u017c tak\u017ce jednym cia\u0142em, cia\u0142em Chrystusa na ziemi, kt\u00f3re obejmuje wszystkich wie\u00adrz\u0105cych \u017cyj\u0105cych, jak to ju\u017c widzieli\u015bmy w rozdziale drugim. Je\u015bli wi\u0119c przez miejscowe Zgromadzenie zostanie podj\u0119ta decyzja, kt\u00f3ra dotyczy \u201ezwi\u0105zania” czy \u201erozwi\u0105zania”, to musi si\u0119 to dzia\u0107 zawsze na tle prawdy, \u017ce do cia\u0142a Chrystusa nale\u017c\u0105 wszyscy wierz\u0105cy na ziemi oraz \u017ce wszyscy oni zostaj\u0105 obj\u0119ci t\u0105 decyzj\u0105.<\/span><\/p>\n

Co za olbrzymi przywilej, ale i zarazem odpowiedzialno\u015b\u0107 miejscowego Zgromadzenia, je\u015bli we\u017amie si\u0119 pod uwag\u0119 za\u00adsi\u0119g jego post\u0119powania! Jak nieuniknione jest z drugiej stro\u00adny zobowi\u0105zanie wszystkich wierz\u0105cych do uznawania decy\u00adzji pojedynczych miejscowych \u015bwiadectw Zgromadzenia Pa\u0144skiego! Je\u015bli takie \u201ezwi\u0105zanie” lub \u201erozwi\u0105zanie” nie zostaje wykonane czy przyj\u0119te na zasadzie jednego cia\u0142a, poprowadzi to niechybnie do jego dalszego rozbicia i rozerwania.<\/span><\/p>\n

Na tym tle chc\u0119 w kr\u00f3tkiej formie zrobi\u0107 kilka uwag, kt\u00f3re s\u0105 niezwykle wa\u017cne:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

1) Zwi\u0105zywania i rozwi\u0105zywania dokonywa\u0107 mo\u017ce tylko Zgromadzenie, nie bracia czy starszyzna braterska. \u0106wiczo\u00adne w danej sprawie winno by\u0107 sumienie ca\u0142ego Zgromadzenia. Dlatego Zgromadzenie powinno posiada\u0107 dostateczny do\u00adst\u0119p do informacji oraz odpowiedni\u0105 ilo\u015b\u0107 czasu. Milczenie za\u015b ze strony poszczeg\u00f3lnych braci i si\u00f3str oznacza aprobat\u0119.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

2) Je\u015bli kto\u015b musi by\u0107 usuni\u0119ty, to ma to na celu podtrzymy\u00adwanie Bo\u017cej \u015bwi\u0119to\u015bci w Jego domu oraz pozyskanie danego grzesznika.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

3) Zgromadzenie nie jest \u017cadnym s\u0105dem. Jest ono zdolne tylko wtedy post\u0119powa\u0107 po Bo\u017cemu, kiedy pope\u0142nione z\u0142o przyjmuje jako swoje w\u0142asne i ubolewa nad zniewa\u017ceniem Pana Jezusa Chrystusa po\u015brodku Zgromadzenia (1 Koryntian 5,2).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

4) Tylko w przypadku jawnego, dowiedzionego grzechu Zgromadzenie mo\u017ce co\u015b czyni\u0107 i usun\u0105\u0107 kogo\u015b jako z\u0142ego. Przypu\u00adszczenia, przekonania, nie dowiedzione twierdzenia i podej\u00adrzenia nie wystarczaj\u0105 do podj\u0119cia decyzji w tej sprawie. Nie jest to bowiem kwestia ludzkiego uzgodnienia, lecz sprawa woli Bo\u017cej. To, co zostanie uczynione, musi si\u0119 dzia\u0107 w imieniu Pana Jezusa Chrystusa (1 Koryntian 5,4).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

5) Dla braci i si\u00f3str spoza danego miejscowego \u015bwiadectwa Zgromadzenia Bo\u017cego zasadni\u00adczym punktem wyj\u015bcia powinno by\u0107, \u017ce jakie\u015b miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego dzia\u0142a\u0142o w danym przypadku w mocy i autorytecie Pana Jezusa Chrystusa przebywaj\u0105cego po\u015br\u00f3d nich. Jego wyrok winno si\u0119 z regu\u0142y uzna\u0107, nawet je\u015bliby powsta\u0142y w\u0105tpliwo\u015bci co do w\u0142a\u015b\u00adciwego post\u0119powania.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

6) Miejscowe Zgromadzenie nie jest wolne od b\u0142\u0119d\u00f3w. Mo\u017ce ono, b\u0119d\u0105c w s\u0142abym stanie duchowym, podejmowa\u0107 niew\u0142a\u015b\u00adciwe decyzje. Takie decyzje miejscowego Zgromadzenia nie znajduj\u0105 uznania w niebie, gdy\u017c to nie Zgromadzenie jest nad Panem Jezusem, lecz Pan Jezus nad Zgromadzeniem. Pan Jezus Chrystus te\u017c zastosuje nale\u00ad\u017cyte \u015brodki (pr\u00f3by, karcenie), aby doprowadzicie do uznania w\u0142asnej sytuacji i do pokory. Ten za\u015b, wobec kt\u00f3rego zastosowano karcenie, winien przyj\u0105\u0107 to upokorzenie, cho\u0107by by\u0142o ono nies\u0142uszne, uzna\u0107 je za pochodz\u0105ce od Boga i trwa\u0107 w oczeki\u00adwaniu na Jego dzia\u0142anie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

7) Zgromadzenie nie post\u0119puje wed\u0142ug demokratycznych zasad. Ka\u017cdy duchowy g\u0142os winien by\u0107 wzi\u0119ty pod uwag\u0119. Natomiast nieduchowe g\u0142osy nie powinny przeszkodzi\u0107 wyko\u00adnaniu woli Pana Jezusa Chrystusa. Nale\u017cy d\u0105\u017cy\u0107 do jednomy\u015blno\u015bci, nie jest ona jednak niezb\u0119dnym warunkiem danego post\u0119powania. \u201eKara, jaka zosta\u0142a na\u0142o\u017cona przez wi\u0119kszo\u015b\u0107”<\/i> (2 Koryntian 2,6) – to znaczy, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 braci i si\u00f3str z miejscowego \u015bwiadectwa Zgromadzenia Bo\u017cego musi podejmowa\u0107 decy\u00adzj\u0119 o post\u0119powaniu. Je\u015bli nie jest to mo\u017cliwe, poniewa\u017c stan Zgromadzenia jest za s\u0142aby albo brak jest jedno\u015bci, musi ono w pokorze czeka\u0107 na Boga. Je\u015bli dzia\u0142a tylko garstka, kt\u00f3ra wprawdzie znajduje si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci, lecz jest te\u017c wielu prze\u00adciwnych, wtenczas brak w tym post\u0119powaniu koniecznej mo\u00adralnej wagi tych wielu, co prowadzi z regu\u0142y do komplikacji i dalszego znies\u0142awienia Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

8) Je\u017celi kto\u015b mniema, \u017ce nie mo\u017ce si\u0119 do\u0142\u0105czy\u0107 do decyzji Zgromadzenia, to niech swoje my\u015bli przed\u0142o\u017cy Zgromadzeniu – a ono ma je powa\u017cnie rozs\u0105dzi\u0107 przed Panem Jezusem Chrystusem – nie powi\u00adnien jednak pr\u00f3bowa\u0107 dalej przez agitacj\u0119 podwa\u017ca\u0107 wyroku Zgromadzenia. I odwrotnie, Zgromadzenie nie powinno pano\u00adwa\u0107 nad sumieniem jednostki. Jednakowo\u017c kto\u015b, kto si\u0119 \u015bwia\u00addomie i uporczywie stawia po stronie wy\u0142\u0105czonego i tym sa\u00admym okazuje si\u0119 jako z\u0142y, musi w ko\u0144cu – je\u015bli wszelkie pr\u00f3by oka\u017c\u0105 si\u0119 bezskuteczne – r\u00f3wnie\u017c zosta\u0107 postawiony na to samo miejsce, na kt\u00f3rym znajduje si\u0119 ten, z kt\u00f3rym utrzymu\u00adje spo\u0142eczno\u015b\u0107, to znaczy musi tak\u017ce zosta\u0107 wy\u0142\u0105czony.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

9) Kto\u015b, kto musi zosta\u0107 usuni\u0119ty, przestaje by\u0107 przedmio\u00adtem ojcowskiego karcenia ze strony pojedynczych braci. Wszelka \u201es\u0142u\u017cba pasterska” wobec kogo\u015b, kto zosta\u0142 wy\u0142\u0105\u00adczony, jest zaprzeczeniem faktu, i\u017c starania s\u0142u\u017cby pasterskiej wzgl\u0119dem niego by\u0142y daremne i znajduje si\u0119 on teraz \u201ena zew\u00adn\u0105trz”. \u201eLecz tych, kt\u00f3rzy s\u0105 na zewn\u0105trz, B\u00f3g s\u0105dzi\u0107 b\u0119dzie”<\/i> (1 Koryntian. 5,13). Osoba wy\u0142\u0105czona, znajduje si\u0119 w r\u0119kach Boga, kt\u00f3ry jedynie mo\u017ce j\u0105 pozyska\u0107. Gdyby jednak w opar\u00adciu o widoczne oznaki uznano, \u017ce wy\u0142\u0105czony zajmuje swoje m<\/span>iejsce i w pokorze stawia si\u0119 pod S\u0142owo Bo\u017ce, wtenczas miej\u00adscowi bracia winni w stosownym czasie nawi\u0105za\u0107 z nim roz\u00admow\u0119. Natomiast indywidualne odwiedziny u niego s\u0105 podko\u00adpywaniem decyzji Zgromadzenia; kroki takie stoj\u0105 na przeszkodzie dzia\u0142aniu Bo\u017cemu, zmierzaj\u0105cemu do przywr\u00f3\u00adcenia danej duszy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

10) Bezpo\u015brednie powi\u0105zania rodzinne (ma\u0142\u017conkowie, dzie\u00adci, rodzice) nie mog\u0105 zosta\u0107 przez wy\u0142\u0105czenie kt\u00f3rego\u015b z nich przerwane, zwi\u0105zki te s\u0105 bowiem ustanowione zgodnie z Bo\u00ad\u017cym porz\u0105dkiem w stworzeniu i nie le\u017c\u0105 w p\u0142aszczy\u017anie Zgromadzenia Bo\u017cego. S\u0142owo \u201e\u017ceby\u015bcie z takim nawet nie jada\u00adli”<\/i> (1 Koryntian 5,11) nie mo\u017ce odnosi\u0107 si\u0119 do m\u0119\u017ca i \u017cony, kiedy kt\u00f3re\u015b z nich musi zosta\u0107 usuni\u0119te. Dotyczy ono raczej zacho\u00adwania si\u0119 Zgromadzenia wzgl\u0119dem wy\u0142\u0105czonego. Natomiast wszelkie niewymuszone kontakty ze strony dalszych krewnych nie s\u0105 z pewno\u015bci\u0105 zgodne z my\u015bl\u0105 Boga. Nawet najbli\u017csi krew\u00adni musz\u0105 mie\u0107 na uwadze to, co dotyczy duchowych, bliskich stosunk\u00f3w, jakie mieli dotychczas z tym wy\u0142\u0105czonym – to, \u017ce b\u0119d\u0105 omawia\u0107 z wy\u0142\u0105czonym na przyk\u0142ad sprawy dotycz\u0105ce Zgromadzenia. B\u0119d\u0105 potrzebowali wiele m\u0105dro\u015bci i \u0142aski, by w\u0142a\u015bciwie zachowywa\u0107 si\u0119 w poszczeg\u00f3lnych okoliczno\u015bciach codziennego \u017cycia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

11) Tam, gdzie Zgromadzenie wierz\u0105cych wzbrania si\u0119 przed wykonywaniem Bo\u017cego karcenia, przestanie ono pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej by\u0107 miejscowym wyrazem Zgromadzenia – je\u015bli nim w og\u00f3le przedtem by\u0142o.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Uzgodnienia do modlitwy<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Je\u015bli cho\u0107 troch\u0119 zastanowimy si\u0119 nad wyra\u017conymi tu my\u015bla\u00admi dotycz\u0105cymi ko\u015bcielnego karcenia, je\u015bli mamy przed oczy\u00adma powag\u0119 i donios\u0142o\u015b\u0107 post\u0119powania miejscowego \u015bwiadectwa Zboru Pa\u0144skiego, wtedy u\u015bwiadomimy sobie ci\u0119\u017car naszej odpowiedzialno\u015bci, a tak\u017ce nasz\u0105 ca\u0142\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107, kt\u00f3rym musimy podo\u0142a\u0107; to za\u015b przy\u00adnagla nas do modlitwy. Co za \u0142aska, \u017ce wierny Pan zna nasze potrzeby i w 19 wierszu da\u0142 nam drogocenne zapewnienie:<\/span><\/p>\n

\u201eNadto powiadam wam, \u017ce je\u015bliby dwaj z was na ziemi uzgodnili swe pro\u015bby o jak\u0105kolwiek rzecz, otrzymaj\u0105 j\u0105 od Ojca Mojego, kt\u00f3ry jest w niebie”.<\/span><\/p>\n

Nie zawsze jest \u0142atw\u0105 rzecz\u0105 rozpozna\u0107 my\u015bli Pana Jezusa Chrystusa w okre\u015b\u00adlonym przypadku dopuszczenia czy usuni\u0119cia. Nie da\u0142 nam On te\u017c w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym poradnika z przepisami, w kt\u00f3rym opi\u00adsane by by\u0142y poszczeg\u00f3lne przypadki i ustalone odpowiednie post\u0119powanie wobec ka\u017cdego z nich. Na og\u00f3\u0142 mamy raczej spisane zasady i przedstawione przyk\u0142ady, kt\u00f3re jednakowo\u017c nie stanowi\u0105 wyczerpuj\u0105cej \u201elisty”. Zadaniem naszym jest roz\u00adpoznawa\u0107, w zale\u017cno\u015bci od Pana Jezusa Chrystusa, jak\u0105 zasad\u0119 nale\u017ca\u0142oby za\u00adstosowa\u0107 w danym przypadku. To za\u015b wi\u0105\u017ce si\u0119 zawsze z we\u00adwn\u0119trznymi \u0107wiczeniami i dobrze, \u017ce tak jest; Pan Jezus Chrystus bowiem pragnie, aby\u015bmy pozostawali stale w zale\u017cno\u015bci od Niego, by zachowa\u0107 nas od zimnego, opartego na zakonie post\u0119powa\u00adnia.<\/span><\/p>\n

Dlatego jest to nie tylko znamienne, ale te\u017c g\u0142\u0119boko pocie\u00adszaj\u0105ce, \u017ce Pan Jezus Chrystus, powiedziawszy o zwi\u0105zywaniu i roz\u00adwi\u0105zywaniu przez Zgromadzenie i pokazawszy, \u017ce winno ono post\u0119powa\u0107 jako Jego przedstawiciel na ziemi, dodaje jeszcze to zapewnienie. Zapewnia Zgromadzeniu Swoj\u0105 pomoc i to nie tylko w tym czy innym przypadku ko\u015bcielnego karcenia, lecz r\u00f3wnie\u017c – jak\u017ce to odpowiada Jego \u0142asce! – w \u201eczymkolwiek”, o co by Go prosili, uzgodniwszy to przedtem. Jego Ojciec, kt\u00f3\u00adry jest w niebiosach, Da im to. Greckie s\u0142owo, u\u017cyte tu w znaczeniu \u201euzgodni\u0107”, brzmi w tym miejscu \u201esymfonia” i oznacza tak\u017ce \u201edopasowa\u0107 si\u0119 do siebie”. Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi wi\u0119c o wsp\u00f3lnej modlitwie, przy kt\u00f3rej serca uczestnik\u00f3w s\u0105 w zgodzie co do tego, o co prosz\u0105, s\u0105 w harmonii ze sob\u0105. Oznacza to dok\u0142ad\u00adnie to, \u017ce wyeliminowana zostaje samowola jednostki, dzi\u0119ki czemu B\u00f3g mo\u017ce na te pro\u015bby odpowiedzie\u0107.<\/span><\/p>\n

Z ca\u0142o\u015bci tego wynika, \u017ce chodzi tutaj o zej\u00ad\u015bcie si\u0119 Zgromadzenia na modlitw\u0119, a nie o osobist\u0105 modlitw\u0119 dw\u00f3ch czy trzech. W wierszu 20 bowiem wyra\u017cona jest nadrz\u0119dna zasada, b\u0119d\u0105ca uzasadnieniem dla wierszy 18 i 19: dla autorytetu Zgromadzenia, by zwi\u0105zywa\u0107 i rozwi\u0105zywa\u0107 oraz dla wys\u0142uchania ich pr\u00f3\u015bb przez Ojca. Osobista obecno\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa po\u015brodku zebranego do Jego imienia Zgromadzenia jest por\u0119czeniem ich post\u0119powania i modlitwy. Gromadz\u0105 si\u0119 oni jako Zgromadzenie i tym samym uprawnieni s\u0105 do zwi\u0105\u00adzywania i rozwi\u0105zywania. A ich zgodna modlitwa, w szczeg\u00f3l\u00adno\u015bci je\u015bli chodzi o wyproszenie Boskiego \u015bwiat\u0142a w sprawach karcenia, zostaje wys\u0142uchana przez Ojca, poniewa\u017c Pan Jezus Chrystus Jest po\u015br\u00f3d nich. Pojedynczy wierz\u0105cy natomiast nie maj\u0105 ni\u00adgdy autorytetu do wykonywania ko\u015bcielnego karcenia. A to w\u0142a\u015bnie jest tutaj my\u015bl\u0105 przewodni\u0105.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dw\u00f3ch z was<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Skoro Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi o \u201edw\u00f3ch” tylko, kt\u00f3rzy by uzgodnili, o co maj\u0105 si\u0119 modli\u0107, to widzimy tu niewymown\u0105 \u0142ask\u0119, ponie\u00adwa\u017c podaje On najmniejsz\u0105 mo\u017cliw\u0105 liczb\u0119 dla wsp\u00f3lnego post\u0119powania. Mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce na tym czy na innym miej\u00adscu by\u0142o tylko dw\u00f3ch czy trzech uczni\u00f3w, albo \u017ce ci drudzy – na co mo\u017ce wskazywa\u0107 \u201edw\u00f3ch z was”<\/b> –<\/i> nie ujrzeli swojej odpowiedzialno\u015bci: Pan Jezus Chrystus za\u015b wyjdzie naprzeciw tym, kt\u00f3rzy odpowiedzialno\u015b\u0107 t\u0119 zauwa\u017caj\u0105 i wed\u0142ug tego post\u0119puj\u0105. \u201eDw\u00f3ch z was” – nie musi to koniecznie oznacza\u0107 lub sugerowa\u0107, \u017ce zawi\u00f3d\u0142 Jego lud; Pan Jezus Chrystus jednak poczyni\u0142 starania tak\u00ad\u017ce wzgl\u0119dem takiego skrajnego przypadku, gdyby by\u0142o tylko dw\u00f3ch. Jest to rzeczywi\u015bcie g\u0142\u0119boko pocieszaj\u0105ce. I cho\u0107by nawet tych \u201edw\u00f3ch z was” nie stanowi\u0142o wi\u0119kszo\u015bci Zgromadzenia na danym miejscu, to jednak, gdy gromadz\u0105 si\u0119 oni do Jego imienia, maj\u0105 Jego obecno\u015b\u0107 i tym samym autorytet, aby dzia\u0142a\u0107 dla Niego wed\u0142ug Jego my\u015bli.<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce to zobrazowa\u0107 przyk\u0142ad z \u017cycia politycznego. Parla\u00adment jakiego\u015b kraju upowa\u017cniony jest do wydawania ustaw obowi\u0105zuj\u0105cych ca\u0142y nar\u00f3d. Mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, i takie przy\u00adpadki mia\u0142y wielokrotnie miejsce, \u017ce na jednym z posiedze\u0144 parlamentu du\u017ca liczba przedstawicieli narodu by\u0142a nieobecna z powodu braku zainteresowania. Wtenczas pozostali, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 obecni na posiedzeniu, nie stanowi\u0105 absolutnie ca\u0142ego parlamentu; s\u0105 jedynie znikom\u0105 jego cz\u0119\u015bci\u0105. Mimo to ci parla\u00admentarzy\u015bci, kt\u00f3rzy s\u0105 obecni podczas decyduj\u0105cego zgromadzenia, maj\u0105 prawo podejmowa\u0107 w imieniu narodu decyzje, co te\u017c czyni\u0105. Z drugiej strony dwaj czy trzej parlamentarzy\u00ad\u015bci, kt\u00f3rzy by si\u0119 gdzie\u015b zeszli prywatnie, nie s\u0105 absolutnie upowa\u017cnieni do ustanawiania prawa. I cho\u0107by w ten spos\u00f3b prywatnie zgromadzi\u0142o si\u0119 dwustu czy trzystu spo\u015br\u00f3d nich, zbieraj\u0105c si\u0119 wed\u0142ug swojej w\u0142asnej woli, nie s\u0105 oni zgromadzeni jako \u201eparlament” i tym samym nie posiadaj\u0105 autory\u00adtetu dzia\u0142ania w imieniu narodu.<\/span><\/p>\n

Dlatego tak bardzo wa\u017cne jest, aby wierz\u0105cy schodzili si\u0119 razem \u201ejako Zgromadzenie”, \u017ceby byli \u201ezgromadzeni do Jego imienia”. A co to oznacza, pragniemy zobaczy\u0107 z pomoc\u0105 Pi\u00adsma.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wielka karta Zgromadzenia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W dwudziestym wierszu 18 rozdzia\u0142u Ewangelii Mateusza Pan Jezus Chrystus dodaje do swoich s\u0142\u00f3w nadzwyczaj cenn\u0105 obietnic\u0119, kt\u00f3ra dla wielu wierz\u0105cych od dawien dawna by\u0142a niewypowiedzianym pocieszeniem:<\/span><\/p>\n

\u201eAlbowiem gdzie s\u0105 dwaj lub trzej Zgromadzeni do imienia Mego, tam Jestem po\u015brodku nich\u201d.<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

W s\u0142owie tym, jak ju\u017c widzieli\u015bmy, Pan Jezus Chrystus podaje pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego b\u0119dzie On w niebie zwi\u0105zywa\u0142 i rozwi\u0105zywa\u0142 to, co oni zwi\u0105\u017c\u0105 i rozwi\u0105\u017c\u0105 na ziemi, oraz dla kt\u00f3rego Ojciec, kt\u00f3ry jest w niebiosach, b\u0119dzie wys\u0142uchiwa\u0142 ich modlitwy. Nieza\u00adle\u017cnie wi\u0119c od tego, czy chodzi o karcenie, czy te\u017c o modlitw\u0119 Zgromadzenia do Boga, Pan Jezus Chrystus w obu przypadkach podaje jako podstaw\u0119 t\u0119 g\u0142\u0119bok\u0105 zasad\u0119: \u201eGdzie s\u0105 dwaj lub trzej Zgromadzeni do imienia Mego, tam Jestem po\u015brodku nich”.<\/i> Czy mo\u017ce by\u0107 co\u015b milszego, bardziej zach\u0119caj\u0105cego? Oczywi\u015bcie, musimy jeszcze bra\u0107 pod uwag\u0119 wymogi, przedstawione w tym wierszu, a kt\u00f3re stanowi\u0105 warunek jego obecno\u015bci; to jed\u00adnak, co Pan Jezus Chrystus powiedzia\u0142: \u201etam Jestem po\u015br\u00f3d nich”, pozostaje niepoj\u0119tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem.<\/span><\/p>\n

Dwudziesty wiersz z Ewangelii Mateusza 18 nazwano \u201eWiel\u00adk\u0105 Kart\u0105 Zgromadzenia”, jego \u201eKonstytucj\u0105”. Zawiera ona i re\u00adguluje przywileje oraz obowi\u0105zki tych, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do Pana Jezusa Chrystusa, na ich wsp\u00f3lnej drodze tu na ziemi. Dop\u00f3ki znajduj\u0105 si\u0119 na ziemi prawdziwi chrze\u015bcijanie, winno to by\u0107 \u201eBosk\u0105 regu\u0142\u0105” dla ich wsp\u00f3lnego schodzenia si\u0119. Jest ona nie tylko uzasad\u00adnieniem dla poprzednich wierszy, lecz zawiera ponadto ca\u0142y szereg nowych Boskich prawd, kt\u00f3re chcemy tu po kolei przed\u00adstawi\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boska miejscowo\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus, Syn Boga \u017bywego m\u00f3wi:<\/span><\/p>\n

\u201eAlbowiem gdzie<\/b> s\u0105 dwaj lub trzej zgromadzeni w imi\u0119 Moje, tam Jestem po\u015br\u00f3d nich”.<\/span><\/p>\n

To gdzie<\/b> wskazuje na miejsce, na miejsce Boskie (tzn. od Boga zarz\u0105dzone), lecz zarazem wskazuje na daleko wi\u0119cej ni\u017c tyl\u00adko na jak\u0105\u015b miejscowo\u015b\u0107. Rzecz jasna wierz\u0105cy – je\u015bli chc\u0105 si\u0119 gromadzi\u0107 – potrzebuj\u0105 do tego okre\u015blonego miejsca \u201egeograficznego\u201d. Tam b\u0119dzie w\u0142a\u015bnie obecny Pan Jezus Chrystus, tam b\u0119d\u0105 prze\u017cywali Jego obec\u00adno\u015b\u0107 i korzystali z niej. Miejscowo\u015b\u0107 i jej wygl\u0105d nie s\u0105 wa\u017cne dla schodzenia si\u0119 wierz\u0105cych, nie ma dzisiaj bowiem \u017cadnych u\u015bwi\u0119conych miejsc. R\u00f3wnocze\u015bnie jednak nale\u017cy ceni\u0107 fakt, \u017ce tam zgromadzaj\u0105 si\u0119 Jego \u015bwi\u0119ci, \u017ce Pan Jezus Chrystus jest tam obecny; schodzenie si\u0119 razem i Jego obecno\u015b\u0107 s\u0105 bowiem zwi\u0105zane z konkretn\u0105 miejscowo\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

To gdzie<\/b> jest jednak czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko miejscowo\u015bci\u0105; jest to zasada, na kt\u00f3rej zgromadzaj\u0105 si\u0119 ci, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do Pana Jezusa Chrystusa, jest to rodzaj i spos\u00f3b, w jaki winni to czyni\u0107. S\u0142owa Pana \u201ew Moim imieniu” wyja\u015bniaj\u0105 nam to bli\u017cej. Chcia\u0142bym jednak w zwi\u0105zku z tym wskaza\u0107 na przyk\u0142ad Izraela, kt\u00f3ry daje nam w rozwa\u017canej przez nas kwestii bogate pouczenie. Pan Jezus Chrystus powie\u00addzia\u0142 do Izraela: \u201e…Na ka\u017cdym miejscu, na kt\u00f3rym naka\u017c\u0119 ci wspomina\u0107 Imi\u0119 Moje, przyjd\u0119 do ciebie i b\u0119d\u0119 ci b\u0142o\u00adgos\u0142awi\u0142”<\/i> (2 Moj\u017cesza 20,24b). Drogocenne S\u0142owo! Przyrzeczone tu b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo zale\u017ca\u0142o jednak od tego, czy Izraelici przebywali na miejscu, na kt\u00f3rym Pan Jezus Chrystus chcia\u0142, aby wspominali Jego imi\u0119. Nie mogli otrzymywa\u0107 tych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw na \u017cad\u00adnym innym miejscu, na dowolnym pod\u0142o\u017cu, lecz tylko tam, gdzie On pozwoli\u0142 mieszka\u0107 Swojemu imieniu. Miejsce Jego obecno\u015bci charakteryzowa\u0142o si\u0119 tym, \u017ce wszystko by\u0142o tam wed\u0142ug Jego my\u015bli, \u201ewed\u0142ug wzoru”, jaki Pan pokaza\u0142 Moj\u017ce\u00adszowi na g\u00f3rze. \u201eBacz,<\/i> […] aby\u015b uczyni\u0142 wszystko wed\u0142ug wzoru, kt\u00f3ry ci zosta\u0142 ukazany na g\u00f3rze”<\/i> (Hebrajczyk\u00f3w 8,5; 2 Moj\u017cesza 25,40). Miejscem Jego obecno\u015bci by\u0142 wtedy przybytek, a p\u00f3\u017a\u00adniej \u015bwi\u0105tynia w Jeruzalemie. Dzisiaj miejsce to znajduje si\u0119 tam, gdzie ludzie zgromadzaj\u0105 siew Jego imieniu.<\/span><\/p>\n

Kiedy dzieci Izraela chcia\u0142y z\u0142o\u017cy\u0107 Jahweh, swojemu Bogu, ofiary, musia\u0142y czyni\u0107 to na miejscu, kt\u00f3re On do tego Obra\u0142. Uderzaj\u0105ce jest, jak cz\u0119sto B\u00f3g wypowiada te s\u0142owa w 5 Ksi\u0119\u00addze Moj\u017ceszowej 12:<\/span><\/p>\n

\u201eLecz b\u0119dziecie szuka\u0107 miejsca, kt\u00f3re Pan, B\u00f3g wasz, wybierze na swoje mieszkanie w\u015br\u00f3d wszystkich waszych plemion, aby tam z\u0142o\u017cy\u0107 Swoje imi\u0119, i tam b\u0119dziesz przychodzi\u0142. Tam te\u017c b\u0119dziecie przynosi\u0107 wasze ca\u0142opalenia…”<\/span> (wiersze 5 i 6a).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eNa miejsce, kt\u00f3re Pan, B\u00f3g wasz, wybierze na mie\u00adszkanie dla Swego imienia, b\u0119dziecie przynosi\u0107 wszystko, co wam dzi\u015b nakazuj\u0119: wasze ca\u0142opale\u00adnia…” <\/span>(w. 11a)<\/span>.<\/span><\/p>\n

\u201eStrze\u017c si\u0119, aby\u015b nie sk\u0142ada\u0142 ofiar ca\u0142opalnych na ka\u017c\u00addym miejscu, kt\u00f3re zobaczysz. Ale swoje ofiary ca\u0142o\u00adpalne b\u0119dziesz sk\u0142ada\u0142 tylko na miejscu, kt\u00f3re Pan wybierze w jednym z twoich plemion, i tam b\u0119dziesz czyni\u0142 wszystko, co Ja ci nakazuj\u0119”<\/span> (wiersze 13-14).<\/span><\/span><\/b><\/p>\n

\u201eNie mo\u017cesz je\u015b\u0107 w twoich miejscowo\u015bciach niczego z dziesi\u0119ciny… Tylko przed Panem, twoim Bogiem, b\u0119dziesz je spo\u017cywa\u0142 na<\/b> miejscu, kt\u00f3re wybierze Pan”<\/span> (wiersze 17a i 18a).<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W 5 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej, w 16 rozdziale B\u00f3g daje wskazania co do obchodzenia \u015bwi\u0105t, kt\u00f3re Izraelici mieli \u015bwi\u0119towa\u0107, i tu ponownie znajdujemy seri\u0119 ostrze\u017ce\u0144, aby czyni\u0107 to jedynie na takim miejscu, kt\u00f3re On do tego wybierze:<\/span><\/p>\n

\u201eNie b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 sk\u0142ada\u0107 ofiary paschalnej w \u017cad\u00adnej miejscowo\u015bci z tych, jakie Pan, B\u00f3g tw\u00f3j, ci daje, tylko na miejscu, kt\u00f3re Pan, B\u00f3g tw\u00f3j, wybierze na mieszkanie dla swego imienia, sk\u0142ada\u0107 b\u0119dziesz ofiar\u0119 paschaln\u0105”<\/span> (wiersze 5-6a).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eW miejscu, kt\u00f3re wybierze Pan, tw\u00f3j B\u00f3g, na mie\u00adszkanie dla swego imienia, b\u0119dziesz si\u0119 weseli\u0142 przed Panem…”<\/span> (w. 11a).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201ePrzez siedem dni b\u0119dziesz \u015bwi\u0119towa\u0142 na cze\u015b\u0107 Pana, Boga twego, na miejscu, kt\u00f3re Pan wybierze…” <\/span>(w. 15a).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eTrzy razy w roku zjawi si\u0119 ka\u017cdy m\u0119\u017cczyzna spo\u00ad\u015br\u00f3d was przed Panem, Bogiem twoim, na miejscu, kt\u00f3re wybierze…”<\/span> (w. 16a).<\/span><\/span><\/p>\n

Oby wszyscy wierz\u0105cy wzi\u0119li sobie do serca te napomnienia i d\u0105\u017cyli do miejsca, gdzie Pan dzisiaj zapewnia swoj\u0105 obec\u00adno\u015b\u0107! Wtenczas by\u0142o to dos\u0142ownie jedno jedyne miejsce geograficzne po\u015brod\u00adku Izraela, gdzie B\u00f3g mieszka\u0142 i do kt\u00f3rego przychodzi\u0142 bogo\u00adbojny Izraelita, aby sk\u0142ada\u0107 swoje ofiary i obchodzi\u0107 \u015bwi\u0119ta Jahweh. Dzisiaj natomiast – kiedy ci, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105, zgromadzaj\u0105 si\u0119 na tak wielu geograficznych miejscach na ziemi – b\u0142ogos\u0142a\u00adwie\u0144stwo Jego obecno\u015bci znane jest tam, gdzie dwaj lub trzej Zgromadzeni s\u0105 do imienia Pana Jezusa Chrystusa. Oto dzisiejsze \u201emiejsce”, Boska \u201emiejscowo\u015b\u0107” na nasze dni. Innego \u201emiejsca” S\u0142owo Bo\u017ce nie zna i innego nie uznaje. Podobnie jak sprawiedliwy w cza\u00adsach rozbicia Izraela udawa\u0142 si\u0119 do \u015bwi\u0105tyni jako miejsca jed\u00adno\u015bci, cho\u0107by nawet stan ludu Bo\u017cego by\u0142 najbardziej \u017ca\u0142o\u00adsny, tak te\u017c dzisiaj wierny znajduje w dw\u00f3ch lub trzech, kt\u00f3rzy zgromadzaj\u0105 si\u0119 do imienia Pana, jedyne miejsce jedno\u015bci.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boska liczba<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Znamienne jest, \u017ce r\u00f3wnie\u017c tutaj Pan Jezus Chrystus wymienia najmniejsz\u0105 mo\u017cliw\u0105 liczb\u0119 os\u00f3b i m\u00f3wi:<\/span><\/p>\n

\u201eAlbowiem gdzie dwaj lub<\/b> trzej s\u0105 Zgromadzeni”.<\/span><\/p>\n

Czy nie jest to nadzwyczaj \u0142askawe? Pan nie uzale\u017cnia Swojej obecno\u015bci od imponuj\u0105cej liczby takich, kt\u00f3rzy by si\u0119 zgro\u00admadzali zgodnie z Jego zamys\u0142em. Wystarczy dw\u00f3ch lub trzech,<\/b> kt\u00f3rzy by to czynili. Wtedy posiadaj\u0105 oni wszelkie przy\u00adwileje, jakie wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z Jego obecno\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

Ludzie goni\u0105 za wielkimi liczbami i lubi\u0105 liczy\u0107 swoich cz\u0142on\u00adk\u00f3w. Uwa\u017caj\u0105, \u017ce wielkie skupiska ludzi stanowi\u0105 dow\u00f3d mocy oraz potwierdzaj\u0105 s\u0142uszno\u015b\u0107 i prawdziwo\u015b\u0107 tego, co przedsta\u00adwiaj\u0105. Pan Jezus Chrystus za\u015b m\u00f3wi o dw\u00f3ch lub trzech. Nie to, \u017ce ty\u00adsi\u0105c chrze\u015bcijan zejdzie si\u0119 na jednym miejscu, czyni Zgromadzenie wyrazem Zgromadzenia Bo\u017cego na tym miejscu, lecz to, \u017ce wierz\u0105cy s\u0105 Zgromadzeni do Jego imienia, cho\u0107by ich by\u0142o tylko dw\u00f3ch lub trzech.<\/span><\/p>\n

Pan nie gardzi przy tym dniem ma\u0142ych pocz\u0105tk\u00f3w (Zachariasza 4,10), i jestem przekonany, \u017ce m\u00f3wi\u0105c te s\u0142owa, my\u015bla\u0142 o na\u00adszych dniach i mia\u0142 przed oczyma upadek ko\u015bcio\u0142a. Wiedzia\u0142, \u017ce nadejdzie czas, kiedy tylko niewielu b\u0119dzie d\u0105\u017cy\u0142o do po\u00ads\u0142usze\u0144stwa wzgl\u0119dem jego S\u0142owa podczas zgromadzania si\u0119, aby czyni\u0107 Jego wol\u0119. To im w\u0142a\u015bnie Pan Jezus Chrystus zapewnia swoj\u0105 obecno\u015b\u0107, jak r\u00f3wnie\u017c administracyjn\u0105 w\u0142adz\u0119 zwi\u0105zywania i rozwi\u0105zywania, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142. \u201eDw\u00f3ch lub trzech” – dla Niego to nie jest za ma\u0142o, aby si\u0119 z nimi zjednoczy\u0107. Jak\u017ce drogocenna my\u015bl!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Boska jedno\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Spos\u00f3b wyra\u017cania si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa w Ewangelii Mateusza 18 te\u017c jest godny uwagi, je\u015bli chodzi o nast\u0119puj\u0105ce zdanie. Nie m\u00f3wi On bowiem nigdy: \u201eGdzie dwaj lub trzej si\u0119 zgromadz\u0105”, lecz:<\/span><\/p>\n

\u201eGdzie dwaj lub trzej s\u0105 zgromadzeni…<\/i><\/b> tam Jestem po\u00ad\u015br\u00f3d nich”.<\/span><\/p>\n

Pierwsze by\u0142oby czynno\u015bci\u0105, drugie za\u015b jest stanem – oni s\u0105 zgromadzeni. Zgromadzili si\u0119 i s\u0105 zgromadzeni nadal – takie znaczenie ma u\u017cyta tutaj grecka forma dokonana. Takie zej\u00ad\u015bcie si\u0119 zatem jest ju\u017c samo w sobie pewnym wyrazem jed\u00adno\u015bci; okoliczno\u015b\u0107 t\u0119 i szczeg\u00f3lny spos\u00f3b wyra\u017cania si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa (\u201egdzie dwaj lub trzej s\u0105 Zgromadzeni”) chcia\u0142bym przyj\u0105\u0107 za motyw, aby wskaza\u0107 czytelnikowi podstaw\u0119 chrze\u015bcija\u0144skie\u00adgo zgromadzania si\u0119, kt\u00f3ra jest wy\u0142\u0105cznie wed\u0142ug my\u015bli Bo\u00ad\u017cych – jedno\u015b\u0107 cia\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Jest to ta jedyna podstawa zgromadzania si\u0119 wierz\u0105cych, jak\u0105 zna S\u0142owo Bo\u017ce – zar\u00f3wno je\u015bli chodzi o nauk\u0119, jak i o praktyczne uznanie faktu, i\u017c \u201eJest jedno cia\u0142o”<\/i> (Efezjan 4,4). Jak ju\u017c powiedzieli\u015bmy na pocz\u0105tku tego rozdzia\u0142u, B\u00f3g chce, aby jego Zgromadzenie na ziemi znalaz\u0142o widzialny wyraz, co z kolei ma miejsce przez sam fakt, \u017ce wierz\u0105cy s\u0105 zgromadzeni jako cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusa. M\u00f3wi\u0105c, \u017ce s\u0105 Zgromadzeni jako cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusa, mam na my\u015bli to, i\u017c podstaw\u0105 ich schodzenia si\u0119 winno by\u0107 nie tylko zadowolenie z tego, \u017ce sami s\u0105 \u017cywymi cz\u0142onkami cia\u0142a Chrystusa, lecz tak\u017ce musz\u0105 uznawa\u0107 i przyjmowa\u0107 tych, kt\u00f3rzy podobnie jak oni s\u0105 cz\u0142on\u00adkami tego cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o praktyczne przyj\u0119cie do spo\u0142eczno\u015bci wierz\u0105\u00adcych, zapoznamy si\u0119 p\u00f3\u017aniej z pewnymi ograniczeniami, ja\u00adkie wskazuje nam S\u0142owo Bo\u017ce. Zasadniczo jednak cz\u0142onki maj\u0105 \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 i musz\u0105 jako zgromadzeni mie\u0107 na oku i w ser\u00adcu wszystkie cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusa. Przez zgromadzanie si\u0119 objawiaj\u0105 prawd\u0119 o jednym ciele; indywidualnie natomiast s\u0105 cz\u0142onkami jedni drugich.<\/span><\/p>\n

Nie schodz\u0105 si\u0119 zwyczajnie tylko jako chrze\u015bcijanie. To by\u00ad\u0142oby w dniach dzisiejszego rozbicia i upadku za ma\u0142o i mog\u0142oby nawet oznacza\u0107 solidaryzowanie si\u0119 ze z\u0142em. Bo przecie\u017c na jakim\u017c dnie moralnego zepsucia albo z\u0142ych nauk nie znajdzie\u00admy dzisiaj tak\u017ce chrze\u015bcija\u0144stwa? Zgromadza\u0107 si\u0119 jako chrze\u00ad\u015bcijanie mo\u017cna bez udzia\u0142u Boga. Nie to jednak Pan Jezus Chrystus ma na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c \u201eGdzie dwaj lub trzej s\u0105 zgromadzeni do imienia mego” –<\/i> a zatem spotkanie takie jest wyrazem boskiej jedno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Nie wystarczy te\u017c, by przybra\u0107 sobie odr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 nazw\u0119. S\u0105 oczywi\u015bcie grupy, kt\u00f3re przez nadanie sobie nazwy chc\u0105 si\u0119 oddzieli\u0107 od innych chrze\u015bcijan, b\u0105d\u017a te\u017c grupy, kt\u00f3re ist\u00adniej\u0105 w oparciu o okre\u015blone wyznanie wiary, a nie zgromadzaj\u0105 si\u0119 jako cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusowego. Nie maj\u0105 one w sobie ca\u0142ej objawionej w S\u0142owie Bo\u017cym prawdy, a zw\u0142aszcza prawdy o jednym ciele jako podstawy spo\u0142eczno\u015bci, lecz swoje wy\u00adznanie wiary. A przecie\u017c S\u0142owo Bo\u017ce zna jedynie nazwy, kt\u00f3re obejmuj\u0105 wszystkie dzieci Bo\u017ce: \u015bwi\u0119ci, dzieci Bo\u017ce, wierz\u0105\u00adcy, bracia, uczniowie, chrze\u015bcijanie. Nawet wtedy jednak, je\u00ad\u015bli uchroni si\u0119 przed t\u0105 pu\u0142apk\u0105 i nie przyjmie \u017cadnej konkret\u00adnej nazwy, mo\u017ce by\u0107 tak, \u017ce nadal nie ma zgromadzania si\u0119 na podstawie jedno\u015bci cia\u0142a – na przyk\u0142ad, kiedy chce si\u0119 za\u00adchowa\u0107 swoj\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107 i nie uznawa\u0107 tego, czego B\u00f3g ju\u017c wcze\u015bniej dokona\u0142 na pod\u0142o\u017cu jednego cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

Podkre\u015blmy to raz jeszcze z ca\u0142\u0105 moc\u0105: zgromadzanie si\u0119 dzieci Bo\u017cych po Bo\u017cemu jest wyrazem jedno\u015bci, jedno\u015bci cia\u00ad\u0142a Chrystusa. Towarzyszy temu moc Bo\u017ca, z kt\u00f3r\u0105 wierz\u0105cy s\u0105 Zgromadzeni, aposto\u0142 Pawe\u0142 bowiem pisze do Koryntian:<\/span><\/p>\n

\u201eGdy si\u0119 zgromadzicie w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, wy i duch m\u00f3j z moc\u0105 Pana naszego, Jezusa” <\/span>(1 Koryntian 5,4).<\/span><\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boskie imi\u0119<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przechodzimy teraz do bardzo znacz\u0105cej cz\u0119\u015bci S\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa:<\/span><\/p>\n

\u201eGdzie s\u0105 dwaj lub trzej Zgromadzeni w moim imieniu, <\/b>tam Jestem po\u015br\u00f3d nich”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jak dot\u0105d wi\u0119cej mieli\u015bmy do czynienia z podstaw\u0105 zgroma\u00addzania si\u0119, to znaczy z zasad\u0105, jaka le\u017cy u jego podstaw; te\u00adraz Pan Jezus Chrystus pokazuje nam w\u0142a\u015bciwy punkt skupienia: Jego imi\u0119. <\/b>Zgromadzi\u0107 si\u0119 w Jego imi\u0119 jest wi\u0119c warunkiem niezmie\u00adrzonych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw Jego obecno\u015bci. Warunek ten musi\u00admy bada\u0107 niezwykle starannie, wielu chrze\u015bcijan bowiem uwa\u00ad\u017ca, i\u017c go spe\u0142niaj\u0105, mimo \u017ce id\u0105 w zupe\u0142nie przeciwnych kierunkach. Co\u015b musi wobec tego by\u0107 z gruntu b\u0142\u0119dne w wyobra\u017ceniu na temat tego, co to znaczy zgromadza\u0107 si\u0119 w Jego imi\u0119.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym najpierw wskaza\u0107 na szczeg\u00f3lne znaczenie wy\u00adra\u017cenia \u201ew Moje imi\u0119” i zaznaczy\u0107, \u017ce w manuskryptach wy\u00adst\u0119puj\u0105 trzy r\u00f3\u017cne wyra\u017cenia, oddawane w t\u0142umaczeniu \u201ew moim imieniu” lub \u201ew imieniu Pana”.<\/span><\/p>\n

Pierwsze znajdziemy w pi\u0105tym wierszu Ewangelii Mateusza rozdziale 18: \u201eA<\/i> kto przyjmie jedno takie dzieci\u0119 w imi\u0119 Moje, Mnie przyjmuje”.<\/i> Pan u\u017cywa tu greckiego przyimka epi, co<\/i> si\u0119 t\u0142umaczy \u201ez powodu”, kt\u00f3ry oznacza motyw, po\u00adw\u00f3d, dla kt\u00f3rego si\u0119 w dany spos\u00f3b post\u0119puje. Mogliby\u015bmy wobec tego dos\u0142ownie przet\u0142umaczy\u0107 te s\u0142owa nast\u0119puj\u0105co:<\/span><\/p>\n

\u201eKto przyjmie jedno takie dzieci\u0119 z powodu Mego imienia”. <\/i>W Ewangelii Jana 4,13-14 oraz w rozdziale 16,23-27 Pan Je\u00adzus Chrystus m\u00f3wi o modleniu si\u0119 w Jego imi\u0119.<\/i> Pan u\u017cywa tu greckie\u00adgo przedimka en –<\/i> \u201ew”, \u201ew mocy”. Uczniowie powinni korzy\u00adsta\u0107 z przywileju modlenia si\u0119 w mocy imienia Pana. <\/i>Identyczna konstrukcja znajduje si\u0119 w 1 Li\u015bcie do Koryntian 5,4: \u201ew imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa”<\/i> mamy odda\u0107 takiego szatanowi na zatracenie cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

W naszym wierszu jednak Pan u\u017cywa innego przyimka e<\/i>is, <\/i>kt\u00f3ry oznacza \u201ew”, \u201edo wewn\u0105trz”, \u201eze wzgl\u0119du na” i nie nadaje jedynie kierunku, ale w sensie przeno\u015bnym okre\u015bla za\u00admiar, pow\u00f3d dzia\u0142ania. Dlatego lepiej b\u0119dzie, kiedy wiersz ten zostanie przet\u0142umaczony \u201edo Mego imienia” zamiast \u201ew Moje imi\u0119”. Kiedy zatem Pan Jezus m\u00f3wi o dw\u00f3ch lub trzech, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 zgromadzeni do Jego imienia,<\/i> to okre\u015bla w ten spos\u00f3b tych, kt\u00f3rzy obrali to, co m\u00f3wi \u201eJego imi\u0119”, za w\u0142a\u015bciwy grunt jedno\u015bci. S\u0105 oni nie tylko zgromadzeni \u201ew” Jego imieniu, to znaczy, w Jego autorytecie, jako Jego reprezentanci, co oczy\u00adwi\u015bcie samo w sobie jest prawd\u0105, lecz \u201eJego imi\u0119” stanowi cen\u00adtrum ich spotka\u0144. Zamierzonym celem ich wsp\u00f3lnego scho\u00addzenia si\u0119 jest, by wy\u0142\u0105cznie On by\u0142 tym centrum.<\/span><\/p>\n

Czy tak rzeczywi\u015bcie jest, moi umi\u0142owani? Czy Jego imi\u0119, On Sam, jest dla nas jedynym centrum naszego wsp\u00f3lnego scho\u00addzenia si\u0119? Pytanie to prze\u015bwietla nas wszystkich. B\u00f3g nie chce, aby\u015bmy zgromadzali si\u0119 do imion ludzi. Nie powinien nas jednoczy\u0107 \u017caden ludzki przyw\u00f3dca czy kaznodzieja. Nie jest zgodne z Bo\u017cym zamys\u0142em, aby jakiekolwiek nauki, cho\u0107by absolutnie prawdziwe i Bo\u017ce, s\u0142u\u017cy\u0142y nam za centrum scho\u00addzenia si\u0119. B\u00f3g chce nas zgromadzi\u0107 do imienia Swego Jedynego Syna, do Jego Boskiej Osoby. Dlatego w\u0142a\u015bnie znajdujemy w jego S\u0142o\u00adwie takie drogocenne wyra\u017cenia, jak: \u201edo Kt\u00f3rego<\/i> (Pana) przychodz\u0105c…”<\/i> (1 Piotra 2,4), oraz: \u201ewyjd\u017amy przeto do Niego<\/i> (do Pana)” (Hebrajczyk\u00f3w 13,13). Duch \u015awi\u0119ty kieruje nas za\u00adwsze do drogocennego imienia Jezusa, a nie do ludzkich imion i martwych organizacji.<\/span><\/p>\n

Musimy jednak jeszcze zada\u0107 sobie pytanie, co zawiera w sobie wyra\u017cenie Jego imi\u0119.<\/b> Pismo cz\u0119stokro\u0107 u\u017cywa s\u0142owa \u201eimi\u0119”, aby przedstawi\u0107 to, co o sobie objawi\u0142 cz\u0142owiek, kt\u00f3ry je nosi. \u201eImi\u0119” oznacza \u201eobjawienie”, \u201eoznajmienie”. Tak rzecz wygl\u0105da zw\u0142aszcza w odniesieniu do samego Boga. B\u00f3g za\u00adtem Oznajmia\u0142 si\u0119 ju\u017c w Starym Testamencie pod r\u00f3\u017cnymi imio\u00adnami – na przyk\u0142ad jako \u201eJahweh” – Ten, kt\u00f3ry jest wiecznie, \u201eAdonai” – Pan, \u201eShaddai” \u2013 Wszechmog\u0105cy. Kiedy wi\u0119c Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi o Swoim imieniu, m\u00f3wi o tym wszystkim, co obja\u00adwi\u0142 o Sobie w Nowym Testamencie, co dotyczy Jego b\u0142ogos\u0142a\u00adwionej Osoby i dokonanego przez Niego dzie\u0142a. Narzuca to nam odpowiednie wnioski ko\u0144cowe na temat naszego wsp\u00f3lnego z<\/span>gromadzania si\u0119, o kt\u00f3rych jeste\u015bmy sk\u0142onni zapomina\u0107, a kt\u00f3re chcia\u0142bym przed\u0142o\u017cy\u0107 moim wierz\u0105cym czytelnikom.<\/span><\/p>\n

Nie mo\u017cemy \u0142\u0105czy\u0107 tego, co z\u0142e i niew\u0142a\u015bciwe z Jego imie\u00adniem! Gdyby\u015bmy w naszym schodzeniu si\u0119 tolerowali z\u0142o w nauce i praktyce, wtedy nie byliby\u015bmy zgromadzeni do Jego imienia. Gdyby\u015bmy dopuszczali zgubne nauki dotycz\u0105ce Oso\u00adby i dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa, Kt\u00f3ry Jest Wiecznym Synem Bo\u017cym, Pan nie m\u00f3g\u0142by tego z\u0142a tolerowa\u0107 i nadal by\u0107 po\u015br\u00f3d nas. Fa\u0142szywy \u201eChrystus\u201d nie ma nic wsp\u00f3lnego z Prawdziwym Chrystusem! Tam, gdzie osoby podaj\u0105ce si\u0119 za wierz\u0105cych nie zachowuj\u0105 ca\u0142ej nauki Pisma odno\u015bnie Jego Osoby oraz Jego dzie\u0142a, tam nie s\u0105 one Zgromadzone do Jego imienia i On nie mo\u017ce zapewni\u0107 im Swojej obecno\u015bci. \u201eJego imi\u0119” wyklucza grzech i \u015bwiat, wyklu\u00adcza wszystko to, co przeczy prawdzie, jak\u0105 to imi\u0119 objawia.<\/span><\/p>\n

Nie mo\u017cemy te\u017c \u0142\u0105czy\u0107 z tym imieniem ducha sekciarstwa[10]<\/span><\/b><\/span><\/a>! <\/b>Kiedy w rzeczywisto\u015bci jeste\u015bmy zgromadzeni do Jego imie\u00adnia, wtedy te\u017c sercem oraz podstaw\u0105 obejmujemy wszystkich tych, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105, kt\u00f3rzy s\u0105 cz\u0142onkami Jego cia\u0142a. Pan Jezus Chrystus umar\u0142, aby zgromadzi\u0107 w jedno rozproszone dzieci Bo\u017ce (Jana 11,52)<\/span><\/a>; a je\u015bli nie jeste\u015bmy zgromadzeni w Jedno\u00ad\u015bci cia\u0142a Chrystusa, je\u017celi w naszych sercach, w czynie i w prawdzie nie obejmujemy wszystkich, kt\u00f3rzy s\u0105 tak cenni i dro\u00addzy, wtedy nie jeste\u015bmy zgromadzeni do Jego imienia.<\/span><\/p>\n

Gdyby\u015bmy na przyk\u0142ad nie przyj\u0119li do spo\u0142eczno\u015bci Sto\u0142u Pa\u0144skiego jakiego\u015b wierz\u0105cego, nienagannego w post\u0119powa\u00adniu oraz nauce, kt\u00f3ry ma dobre \u015bwiadectwo, tylko dlatego, \u017ce nie ma on jeszcze g\u0142\u0119bszego poznania i zrozumienia S\u0142owa Bo\u017cego albo poniewa\u017c jego charakter czy osobowo\u015b\u0107 nie s\u0105 nam przyjemne, wtenczas nie stosujemy ju\u017c miary wed\u0142ug ser\u00adca Pana Jezusa Chrystusa. Winni\u015bmy mie\u0107 zawsze w pami\u0119ci S\u0142owo z Li\u00adstu do Rzymian 15,7; \u201ePrzeto przyjmujcie jedni drugich, jak i Chrystus przyj\u0105\u0142 nas, ku chwale Boga”. \u201eKto nie groma\u00addzi ze Mn\u0105, rozprasza”<\/i> (\u0141ukasza 11,23).<\/span><\/p>\n

Czy je\u017celi naprawd\u0119 zajmowa\u0107 b\u0119dziemy pod\u0142o\u017ce jedno\u015bci Jego cia\u0142a, nie wype\u0142ni nas r\u00f3wnocze\u015bnie uczucie smutku i za\u00adwstydzenia nad rozbiciem pomi\u0119dzy tymi, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego? Czy mo\u017cna mie\u0107 w sercu wszystkie dzieci Bo\u017ce i nie ubolewa\u0107 nad t<\/span>ym, \u017ce s\u0105 one tak porozdzielane? Jak\u017ce cz\u0119sto z wielkim we\u00adwn\u0119trznym wzruszeniem \u015bpiewa\u0142em pie\u015b\u0144:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Roz\u0142\u0105czeni \u015bwi\u0119ci Pana <\/span><\/p>\n

Przyjd\u017a, Panie nasz! <\/span><\/p>\n

Nie jest jedno\u015b\u0107 ich widziana, <\/span><\/p>\n

Przyjd\u017a, Panie nasz! <\/span><\/p>\n

szatanowi zwie\u015b\u0107 si\u0119 daj\u0105, <\/span><\/p>\n

Grzech i \u015bwiat ich omamiaj\u0105, <\/span><\/p>\n

Ciebie, Panie, zniewa\u017caj\u0105. <\/span><\/p>\n

Przyjd\u017a Panie nasz!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Uwa\u017cam zatem, \u017ce – je\u015bli nie chcemy sta\u0107 si\u0119 sekt\u0105 – z na\u00adszym zgromadzaniem si\u0119 do Jego imienia musi wi\u0105za\u0107 si\u0119 nie\u00adroz\u0142\u0105cznie uczucie b\u00f3lu, wywo\u0142ane rozerwaniem Jego ludu i zniewa\u017caniem tym samym Jego wznios\u0142ego imienia.<\/span><\/p>\n

By\u0107 zgromadzonymi do Jego imienia znaczy jednak jeszcze co\u015b wi\u0119cej: praktyczne uznanie, \u017ce to On jest Panem.<\/b> Duch \u015awi\u0119ty chce nas stale prowadzi\u0107 do tego, aby\u015bmy uznawali Go jako Pana, Jemu przyznawali miejsce panowania (1 Koryntian 12,3), i to nie tylko w naszym osobistym \u017cyciu, ale w\u0142a\u015bnie na na\u00adszych zgromadzeniach. On jest Panem tych, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105, Panem Swoich s\u0142ug, Panem Swego Sto\u0142u i Panem wie\u00adczerzy. On jest Synem nad domem Bo\u017cym. On jest G\u0142ow\u0105 cia\u00ad\u0142a, Zgromadzenia. A kiedy si\u0119 schodzimy, musi On mie\u0107 mo\u017cli\u00adwo\u015b\u0107 decydowania, co si\u0119 ma dzia\u0107. Tam natomiast, gdzie kierownictwem zajmuj\u0105 si\u0119 ludzie, gdzie przez ludzkie posta\u00adnowienia i zasady st\u0142umiona zostaje dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119\u00adtego, kt\u00f3ry ka\u017cdemu z osobna chce udzieli\u0107, Jak chce”<\/i> (1 Koryntian 12,11), tam wierz\u0105cy nie s\u0105 zgromadzeni do Jego imienia. Pan nigdy nie pogodzi si\u0119 z tym, \u017ce si\u0119 Go okrada z Jego praw, ani nie uczyni si\u0119 jedno z tymi, kt\u00f3rzy nie daj\u0105 Mu pierwszego miejsca. Ju\u017c do Efezu musia\u0142 skierowa\u0107 s\u0142owa nagany: \u201eLecz mam ci za \u017ale…<\/i>” (Objawienie 2,4). A wierz\u0105cym w Filadelfii M\u00f3g\u0142 z uznaniem powiedzie\u0107: \u201eZachowa\u0142e\u015b s\u0142owo Moje i nie zapar\u00ad\u0142e\u015b si\u0119 imienia Mego”<\/i> (Objawienie 3,8). Oby Pan Jezus Chrystus m\u00f3g\u0142 tak powie\u00addzie\u0107 o mnie i o tobie!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boska Osoba i obecno\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus, przedstawiwszy nam, \u017ce tak powiem, warunek<\/b> wielkie\u00adgo b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa i powiedziawszy o zgromadzaniu si\u0119 \u201edo Jego imienia”, pokazuje nam w dalszych s\u0142owach owo b\u0142ogo\u00ads\u0142awie\u0144stwo:<\/span><\/p>\n

\u201e…tam<\/span> Jestem <\/span>po\u015br\u00f3d nich”.<\/span><\/p>\n

Z pewno\u015bci\u0105 ka\u017cdy czytelnik zgodzi si\u0119 z tym, \u017ce Pan Jezus Chrystus ma na my\u015bli to, o czym m\u00f3wi. A m\u00f3wi On: \u201eTam Ja jestem <\/b>po\u015br\u00f3d nich”. Z pewno\u015bci\u0105 nie chodzi Mu o to, \u017ce b\u0119dzie tam Duch \u015awi\u0119ty. Oczywi\u015bcie te\u017c obecny, kiedy jeste\u015bmy zgromadzeni do imienia Pana Jezusa Chrystusa, Duch Bo\u017cy jest te\u017c obecny, mieszka On bowiem w Zgromadzeniu. To ju\u017c zobaczyli\u015bmy. Tak samo oczy\u00adwiste jest to, \u017ce bez Ducha \u015awi\u0119tego nie mo\u017cemy korzysta\u0107 z niczego, co Boskie ani z obecno\u015bci Pana Jezusa Chrystusa. Jest On Moc\u0105 w nas i dzi\u0119ki niemu mamy spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Ojcem i Jego Synem, Je\u00adzusem Chrystusem. Tutaj natomiast Pan Jezus nie m\u00f3wi o obecno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego, ale o Swojej osobistej obecno\u015bci.<\/b><\/span><\/p>\n

B\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, o jakim m\u00f3wi Pan Jezus, jest tak niezmie\u00adrzone, tak wielka jest jego donios\u0142o\u015b\u0107, \u017ce dzieci Bo\u017ce pr\u00f3bo\u00adwa\u0142y nawet w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b je \u201eobja\u015bnia\u0107” (w istocie je zaciem\u00adniaj\u0105c), twierdz\u0105c mi\u0119dzy innymi w\u0142a\u015bnie, \u017ce Pan m\u00f3wi tu jedynie o Duchu Bo\u017cym. Nie! Tam, gdzie wierz\u0105cy s\u0105 zgromadzeni w ten spos\u00f3b, On Sam b\u0119dzie osobi\u015bcie obecny. \u201eTam JESTEM” – to On Sam. Rzecz jasna, Pan Jezus nie jest obecny ciele\u015bnie, lecz w Duchu. Obstaj\u0119 jednak przy tym, \u017ce Pan m\u00f3wi tu o swojej OSOBISTEJ OBECNO\u015aCI.<\/b> W nast\u0119pnym rozdziale uj\u00adrzymy Go jako Zmartwychwsta\u0142ego po\u015br\u00f3d Swoich, a to wy\u00adja\u015bnia jeszcze lepiej, dlaczego tak istotne jest to rozr\u00f3\u017cnienie: chodzi tu o Pana Jezusa Chrystusa, Syna Boga \u017bywego, kt\u00f3ry za nas umar\u0142. Dlatego Duch \u015awi\u0119ty nie jest przedmiotem naszej przy\u00adchylno\u015bci w tym samym stopniu, w jakim jest nim Zbawiciel Jezus Chrystus, Pan Nasz. Ojciec i Syn s\u0105 obiektami naszej przychylno\u015bci, a Duch \u015awi\u0119\u00adty jest tej przychylno\u015bci moc\u0105.<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan Jezus Chrystus wypowiedzia\u0142 te obietnice, nie istnia\u0142o jeszcze Bo\u017ce Zgromadzenie, nie zgromadzono si\u0119 jeszcze do Jego imie\u00adnia. Przebywa\u0142 On nadal po\u015br\u00f3d nich jako \u017byj\u0105cy Zbawiciel. Wkr\u00f3tce jednak z\u0142o\u017cy\u0142 swoje drogocenne \u017cycie dla nich, aby potem w zmartwychwstaniu znowu je wzi\u0105\u0107 i p\u00f3j\u015b\u0107 z powro\u00adtem do Ojca. Z niebios b\u0119dzie budowa\u0142 swoje Zgromadzenie (co rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy przez Ducha \u015awi\u0119\u00adtego), a gdy nast\u0119pnie ci, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105, b\u0119d\u0105 si\u0119 zgro\u00admadzali do Jego imienia, On osobi\u015bcie przyjdzie, by by\u0107 po\u00ad\u015br\u00f3d nich – jako Zmartwychwsta\u0142y, Uwielbiony. Cudowna \u0142aska, darowana tym dw\u00f3m lub trzem! Prze\u017cywa\u0107 Jego oso\u00adbist\u0105 obecno\u015b\u0107 we wsp\u00f3lnym zgromadzaniu si\u0119 to chyba naj\u00adwznio\u015blejsza rzecz, jakiej mo\u017cna na tej ziemi do\u015bwiadczy\u0107. Jedynie wiar\u0105 mo\u017cna uchwyci\u0107 to cenne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo i z niego korzysta\u0107, podobnie jak w og\u00f3le ka\u017cde b\u0142ogos\u0142a\u00adwie\u0144stwo, ka\u017cd\u0105 Bosk\u0105 prawd\u0119 mo\u017cna poj\u0105\u0107 jedynie w wie\u00adrze i mocy Ducha \u015awi\u0119tego.<\/span><\/p>\n

To, \u017ce Pan Jezus Chrystus Jest obecny tak\u017ce przy pojedynczym cz\u0142owieku w jego sytuacji, wyrazi\u0142 ju\u017c Dawid w Psalmie 23: \u201eBo\u015b Ty ze mn\u0105”<\/i> (w. 4). Drogocenna pociecha dla tych, kt\u00f3rzy musz\u0105 przechodzi\u0107 przez dolin\u0119 \u015bmierci! Nie id\u0105 tam sami. Mog\u0105 liczy\u0107 na to w ka\u017cdym po\u0142o\u017ceniu: On jest przy mnie. Dla wie\u00adlu ko\u0144cowe s\u0142owa Ewangelii Mateusza – s\u0142owa Zmartwych\u00adwsta\u0142ego Chrystusa sta\u0142y si\u0119 pocieszeniem: \u201eOto Ja jestem z wami po wszystkie dni, a\u017c do sko\u0144czenia \u015bwiata”.<\/i> A czy wierz\u0105cy wszystkich czas\u00f3w nie opierali si\u0119 na s\u0142owie z Listu do Hebrajczyk\u00f3w 13: \u201eNie porzuc\u0119 ci\u0119 ani ci\u0119 nie opuszcz\u0119\u201d<\/b><\/i> Tak wi\u0119c z ufno\u015bci\u0105 mo\u017cemy m\u00f3wi\u0107: \u201ePan jest pomocnikiem moim, nie b\u0119d\u0119 si\u0119 l\u0119ka\u0142; c\u00f3\u017c mo\u017ce mi uczy\u00adni\u0107 cz\u0142owiek?”<\/i> (w. 5-6). Czy s\u0142uga Pa\u0144ski w swej cz\u0119stokro\u0107 trudnej i pe\u0142nej wyrzecze\u0144 s\u0142u\u017cbie nie mo\u017ce do\u015bwiadcza\u0107 szczeg\u00f3lnej blisko\u015bci Pana Jezusa Chrystusa, tak jak niegdy\u015b Pawe\u0142, gdy s\u0142y\u00adsza\u0142 od niego te s\u0142owa: \u201eNie b\u00f3j si\u0119, lecz m\u00f3w i nie milcz, bo ja Jestem z tob\u0105”<\/b><\/i> (Dzieje 18,9b-10a)? Oczywi\u015bcie! Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105! Duch \u015awi\u0119ty, kt\u00f3ry mieszka w nas, tak przybli\u017ca nam Chrystusa, \u017ce mo\u017cemy korzysta\u0107 z Niego i z Jego blis\u00adko\u015bci. Jeden z pisarzy trafnie to uj\u0105\u0142:<\/span><\/p>\n

Ty Jeste\u015b przy nas ze Swym Ojcem o b\u0142oga, \u015bwi\u0119ta blisko\u015bci – kt\u00f3ra tak \u017cywo si\u0119 okazuje, jakby Ciebie Samego si\u0119 widzia\u0142o.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

A przecie\u017c osobista obecno\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa po\u015brodku tych, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni do jego imienia, jest jeszcze wi\u0119kszym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem, ani\u017celi to opisane powy\u017cej. Jest On tam bowiem obecny jako Osoba, tak samo jak jeden z nich, jak to zaraz zobaczymy. Tego nie mo\u017cna do\u015bwiadczy\u0107, kiedy si\u0119 jest sa\u00admym.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Boskie centrum<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Postawmy sobie raz jeszcze przed oczami w ca\u0142o\u015bci ten cen\u00adny wiersz i skierujmy nasze spojrzenie szczeg\u00f3lnie na trzy ostatnie s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201eAlbowiem gdzie s\u0105 dwaj lub trzej zgromadzeni w imi\u0119 Moje, tam Jestem w \u015brodku nich”<\/b><\/span> (gr.)<\/span><\/span><\/p>\n

W niekt\u00f3rych przek\u0142adach Biblii ta druga cz\u0119\u015b\u0107 t\u0142umaczona jest tak: \u201etam jestem po\u015br\u00f3d nich”; powy\u017cszy przek\u0142ad, pochodz\u0105cy z Biblii \u201eElberfeldzkiej”, jest lepszy i dok\u0142adniejszy. Chc\u0119 tu uzasadni\u0107, co mnie do ta\u00adkiego przekonania prowadzi.<\/span><\/p>\n

Trzem s\u0142owom \u201ew \u015brodku nich” w oryginale greckim odpo\u00adwiada wyra\u017cenie en meso auton. Mesos<\/i> jest przymiotnikiem i oznacza ju\u017c sam w sobie \u201eprzebywaj\u0105cy w \u015brodku”. S\u0142owo to u\u017cyte jest tutaj w funkcji rzeczownika w celowniku i nast\u0119\u00adpuje po przyimku en<\/i> = \u201ew”. Trzecie s\u0142owo, auton<\/i> jest dope\u0142\u00adniaczem liczby mnogiej zaimka osobowego \u201eoni”. Ca\u0142e wyra\u00ad\u017cenie en meso auton<\/i> oznacza wi\u0119c dos\u0142ownie \u201ew ich \u015brodku”, co jest r\u00f3wnoznaczne z \u201ew \u015brodku nich”. To, \u017ce s\u0142owa en meso <\/i>wraz z nast\u0119pnym s\u0142owem w formie dope\u0142niacza oznaczaj\u0105 <\/b>n<\/span>ie tylko og\u00f3lnie \u201epo\u015br\u00f3d”, \u201epomi\u0119dzy nimi”, lecz absolutnie \u201eW \u015brodku”, \u201ew centrum”, mo\u017cna uzasadni\u0107 w oparciu o kilka przyk\u0142ad\u00f3w z Pisma.<\/span><\/p>\n

Ju\u017c \u017cydowscy t\u0142umacze Septuaginty (greckiego przek\u0142adu Starego Testamentu) u\u017cywali tego wyra\u017cenia en meso<\/i> w po\u00addobnym sensie, kiedy prze\u0142o\u017cyli z 1 Ksi\u0119gi Moj\u017ceszowej 2,9 na grecki: \u201eoraz drzewo \u017cycia w \u015brodku ogrodu”.<\/i> To drze\u00adwo \u017cycia znajdujemy tak\u017ce na ostatniej stronie Biblii, gdzie ponownie spotykamy to samo wyra\u017cenie: \u201eNa \u015brodku (en meso) ulicy jego i na obu brzegach rzeki drzewo \u017cywota” <\/i>(Objawienie 22,2).<\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 Jan w 8 rozdziale swojej Ewangelii opisuje scen\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z niewiast\u0105 z\u0142apan\u0105 na jawnym cudzo\u0142\u00f3stwie, u\u017cywa tam dwukrotnie wyra\u017cenia en meso:<\/i> najpierw w wierszu 3: \u201ePo\u00adtem uczeni w Pi\u015bmie i faryzeusze przyprowadzili kobiet\u0119 przy\u0142apan\u0105 na cudzo\u0142\u00f3stwie, postawili j\u0105 po\u015brodku…”<\/i> Z ca\u0142\u0105 surowo\u015bci\u0105 wskazuj\u0105 jej miejsce, i to nie gdzie\u015b po\u015br\u00f3d nich, lecz en meso<\/i> – w samym \u015brodku. Kiedy nast\u0119pnie Zbawca wypowiedzia\u0142 s\u0142owa \u201eKto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w ni\u0105 kamieniem”,<\/i> po czym schyli\u0142 si\u0119 i pi\u00adsa\u0142 na ziemi, spotykamy po raz drugi to samo wyra\u017cenie: \u201eA gdy oni to us\u0142yszeli i sumienie ich ruszy\u0142o, wychodzili jeden za drugim, poczynaj\u0105c od najstarszych, i pozosta\u0142 Jezus sam i owa kobieta po\u015brodku”<\/i> (w. 9). Niewiasta ta sta\u00ad\u0142a nadal w \u015brodku tej sceny, mimo \u017ce poza Panem Jezusem Chrystusem nie by\u0142o tam ju\u017c nikogo wi\u0119cej. Nie mog\u0142a teraz sta\u0107 \u201ew \u015brodku nich”. Kie\u00addy natomiast Jan chce oznajmi\u0107 sens \u201epo\u015br\u00f3d was”, jak to czy\u00adtamy w 1 rozdziale, wierszu 26, wtenczas u\u017cywa on nieco in\u00adnego wyra\u017cenia, mesos hymon. \u201eAle po\u015br\u00f3d was stoi ten, kt\u00f3rego wy nie znacie”.<\/i> R\u00f3wnie\u017c w Ewangelii Mateusza 13,25 pojawia si\u0119 inne wyra\u017cenie: \u201e…przyszed\u0142 jego nieprzyjaciel i nasia\u0142 k\u0105kolu mi\u0119dzy pszenic\u0119” – ana meson.<\/i><\/span><\/p>\n

Z pewno\u015bci\u0105 nie jest dzie\u0142em przypadku, \u017ce Mateusz w 18 rozdziale u\u017cywa dwukrotnie tego wyra\u017cenia en meso auton, <\/i>za ka\u017cdym razem (nie mam co do tego w\u0105tpliwo\u015bci) w sensie \u201ew \u015brodku nich”. Opr\u00f3cz naszego wiersza znajdujemy je te\u017c <\/i><\/b>w<\/span> wierszu 2: \u201eA On, przywo\u0142awszy dzieci\u0119, postawi\u0142 je w \u015brodku nich”<\/i> (gr.). Zbawca nie postawi\u0142 tego dziecka gdzie\u015b \u201epomi\u0119dzy nimi”, \u017ceby w og\u00f3le nie wiedziano, gdzie ono w\u0142a\u015b\u00adciwie jest; On je postawi\u0142 tak, \u017ce ka\u017cdy z uczni\u00f3w m\u00f3g\u0142 je zo\u00adbaczy\u0107, mianowicie w \u015brodku nich. Nie ma \u017cadnego powodu do tego, aby w wierszu 20 zastosowa\u0107 ma\u0142o dok\u0142adne wyra\u00ad\u017cenie \u201epo\u015br\u00f3d nich”. Tak prawdziwie, jak Pan Jezus Chrystus postawi\u0142 to dzieci\u0119 w \u015brodku<\/b> uczni\u00f3w, tak samo prawdziwie Jest On w \u015brodku tych, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni do Jego imienia.<\/span><\/p>\n

Dla mnie nie ma najmniejszej w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce Pan Jezus Chrystus pra\u00adgnie w powy\u017cszym s\u0142owie przedstawi\u0107 si\u0119 jako Boskie cen\u00adtrum.<\/b> Nie znajduje si\u0119 On tylko po\u015br\u00f3d Swoich uczni\u00f3w jako jeden z nich, lecz jest centraln\u0105 Osob\u0105. Kiedy Pan Jezus Chrystus Jest Osobi\u015bcie obecny, jest koniecznie \u017cywym centrum<\/b> wsp\u00f3lnego zgromadzania si\u0119. Ka\u017cda d\u0105\u017cno\u015b\u0107 w Zgromadzeniu skie\u00adrowana jest wtedy na Niego, z Niego pochodzi wszystko, co dobre. Jeszcze raz musz\u0119 zada\u0107 pytanie: czy to jest napraw\u00add\u0119 naszym do\u015bwiadczeniem? Czy jest tak w naszej praktyce? Nawet je\u015bli dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej mo\u017cemy zajmowa\u0107 takie pod\u0142o\u00ad\u017ce, to czy jest prawd\u0105, \u017ce ka\u017cda d\u0105\u017cno\u015b\u0107 w naszym wsp\u00f3lnym zgromadzeniu biegnie do Niego? Czy urzeczywistniamy to, \u017ce On jest w \u015brodku nas i \u017ce wszystko wychodzi od Niego? Czy dajemy Mu centralne miejsce, jakie si\u0119 Jemu nale\u017cy? \u201eTam Je\u00adstem w \u015brodku nich”. Umi\u0142owani, czy naprawd\u0119 w to wierzy\u00admy? Czy prze\u017cywamy osobiste spotkanie z Nim, kiedy jeste\u00ad\u015bmy zgromadzeni? A mo\u017ce wychodzimy ze wsp\u00f3lnego Zgromadzenia tak, jak tam weszli\u015bmy?<\/span><\/p>\n

\u201eTam Jestem w \u015brodku nich” – to nie tylko drogocenna obiet\u00adnica, lecz \u017cywa rzeczywisto\u015b\u0107. Dla wiary to wystarcza: mie\u0107 Go w \u015brodku, jest to wystarczaj\u0105ce w ka\u017cdej okoliczno\u015bci. Kie\u00addy On, Pan tych, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105. G\u0142owa cia\u0142a znajduje si\u0119 Osobi\u015bcie w \u015brodku zgromadzonych, wtedy nie potrze\u00adbujemy \u017cadnego innego prezesa czy przewodnicz\u0105cego; jedy\u00adnie On jest tym, kt\u00f3remu nale\u017c\u0105 si\u0119 WSZELKIE PRAWA i kt\u00f3\u00adry wszystkim kieruje i przewodzi. Mie\u0107 innego przewodnika oznacza\u0142oby wprost kwestionowa\u0107 Jego Bosk\u0105 obecno\u015b\u0107. \u201eCzujemy si\u0119 w jego r\u0119kach o wiele pewniejsi ni\u017ali w r\u0119kach naj\u00adlepszego ludzkiego prezydenta” – powiedzia\u0142 kiedy\u015b ceniony s\u0142uga Pana Jezusa Chrystusa. Rzeczywi\u015bcie, Jemu mo\u017cemy zupe\u0142nie zaufa\u0107. On b\u0119dzie utrzymywa\u0142 Sw\u00f3j dom w porz\u0105dku i przez Swego Du\u00adcha b\u0119dzie wszystkim kierowa\u0142 i wszystko prowadzi\u0142 tak, jak Sam Chce. \u201eAlbowiem B\u00f3g nie jest Bogiem nieporz\u0105dku, ale pokoju”<\/i> (1 Koryntian 14,33). Patrzmy tylko na to, aby\u015bmy rzeczy\u00adwi\u015bcie byli Zgromadzeni do Jego imienia, aby oczy nas wszyst\u00adkich skierowa\u0142y si\u0119 za ka\u017cdym razem na nowo na Niego! Uwa\u00ad\u017cajmy na to, aby\u015bmy nie gasili Ducha \u015awi\u0119tego (1 Tesaloniczan 5,19), Kt\u00f3ry chce dzia\u0142a\u0107 w zgromadzonych i kierowa\u0107 ich stale ku uwielbieniu Pana Jezusa Chrystusa, przebywaj\u0105cego w \u015brodku nich! Cia\u0142o nic nie pomaga.<\/span><\/p>\n

Od Niego jako \u017cyj\u0105cego Centrum pochodzi nie tylko wszelki porz\u0105dek i kierownictwo, ale te\u017c ka\u017cde b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. <\/b>W nast\u0119pnym rozdziale zobaczymy Go po\u015brodku Jego uczni\u00f3w w sali na pi\u0119trze, jak pokazuje im \u201eSwoje r\u0119ce i nogi”: On zaj\u00admuje nas Sob\u0105 Samym i Swoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, kiedy jeste\u015bmy zgromadzeni wok\u00f3\u0142 Niego. List do Hebrajczyk\u00f3w 2,12 pokazuje nam Go po\u015brodku Zgromadzenia, jak intonuje i prowadzi wobec wierz\u0105cych pie\u015b\u0144 pochwaln\u0105: \u201eB\u0119d\u0119 Ci\u0119 chwali\u0142 po\u015br\u00f3d Zgromadzenia”.<\/i> Cudowna \u0142aska! Pan Jezus Chrystus kieruje nas do uwielbienia Swojego Boga i Swojego Ojca i wprowadza nas we wszystko to, co jest Jego oraz we w\u0142asn\u0105 wi\u0119\u017a z Ojcem, kt\u00f3r\u0105 On Sam si\u0119 raduje (Jana 17,26). O tym us\u0142yszymy jeszcze w innym miejscu. A do tego daje nam zbudowanie przez \u201es\u0142u\u017cb\u0119 S\u0142owem”: ka\u017cdy przyjmuje Jego s\u0142owa (5 Moj\u017cesza 33,3). Tym r\u00f3wnie\u017c jeszcze si\u0119 p\u00f3\u017aniej zajmiemy.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym ten rozdzia\u0142 zako\u0144czy\u0107 wzmiank\u0105, \u017ce dok\u0142adnie to samo wyra\u017cenie w \u015brodku nich<\/b> (en meso auton)<\/i> wyst\u0119\u00adpuje tak\u017ce w Ewangelii \u0141ukasza 24,36; gdzie Pan Jezus Chrystus jako Zmar\u00adtwychwsta\u0142y wst\u0119puje w \u015brodek uczni\u00f3w: \u201eA gdy to m\u00f3wili, On sam stan\u0105\u0142 w \u015brodku nich<\/b> i rzek\u0142 im: Pok\u00f3j wami”<\/i> (gr.). Wtedy by\u0142 On w swym zmartwychwsta\u0142ym ciele Osobi\u015bcie po\u00ad\u015brodku nich (\u201e…\u017ce to Ja Jestem”) i mogli go widzie\u0107 i dotyka\u0107. Chocia\u017c my dzisiaj nie mo\u017cemy go widzie\u0107, Jest On mimo to tak samo rzeczywisty, tak samo przebywa Osobi\u015bcie w \u015brodku t<\/span>ych, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni do Jego imienia. To naprawd\u0119 nie\u00adzmierzone b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Wi\u0119cej nie mieli nawet chrze\u015b\u00adcijanie na samym pocz\u0105tku. To, czego jednak pragniemy, to widzie\u0107 jego jako \u201eBaranka, jakby zabitego”<\/i> po\u015brodku tro\u00adnu (Objawienie 5,6) – ogl\u0105da\u0107 Tego, Kt\u00f3ry niegdy\u015b dla nas zosta\u0142 ukrzy\u00ad\u017cowany po\u015brodku przest\u0119pc\u00f3w.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

7. Widzieli\u015bmy Pana<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W przedostatnim rozdziale Ewangelii Jana znajdujemy tak pi\u0119kne obrazowe przedstawienie tego wiersza z Ewangelii Mateusza 18, \u017ce nie mog\u0119 sobie odm\u00f3wi\u0107 tego, aby z Bo\u017c\u0105 pomoc\u0105 skierowa\u0107 na ten obraz spojrzenie czytelnika, zanim dalej zajmiemy si\u0119 pojedynczymi miejscowymi \u015bwiadectwami Zboru Bo\u017cego jako Zgromadzeniem. Uczniowie sami opisuj\u0105 p\u00f3\u017aniej to, co prze\u017cyli tego wie\u00adczoru pierwszego dnia tygodnia, s\u0142owami z kt\u00f3rych promie\u00adniuje pe\u0142nia szcz\u0119\u015bcia: \u201eWidzieli\u015bmy Pana”.<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span>gdy nasta\u0142 wiecz\u00f3r owego pierwszego dnia po sa\u00adbacie i drzwi by\u0142y zamkni\u0119te tam, gdzie uczniowie z boja\u017ani przed \u017bydami byli zebrani, przyszed\u0142 Je\u00adzus, stan\u0105\u0142 w \u015brodku i rzek\u0142 do nich: Pok\u00f3j wam! A to powiedziawszy ukaza\u0142 im r\u0119ce i bok. Uradowali si\u0119 tedy uczniowie, ujrzawszy Pana. I znowu rzek\u0142 do nich Jezus: Pok\u00f3j wam! Jak Ojciec Mnie pos\u0142a\u0142, tak i ja was posy\u0142am. A to rzek\u0142szy, tchn\u0105\u0142 w nich i powiedzia\u0142 im: Przyjmijcie Ducha \u015awi\u0119tego! Kt\u00f3rych grzechy odpu\u015bcicie, s\u0105 im odpuszczone, a kt\u00f3rych zatrzymacie, s\u0105 im zatrzymane”<\/span> (Jana 20,19-23; gr.)<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Cztery ukazania si\u0119 Pana<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Spo\u015br\u00f3d dziesi\u0119ciu ukaza\u0144 si\u0119 Pana po Zmartwychwstaniu, o jakich m\u00f3wi Pismo, aposto\u0142 Jan wymienia w swojej Ewan\u00adgelii cztery. Natchniony przez Ducha Bo\u017cego, wybra\u0142 on na\u00adst\u0119puj\u0105ce zdarzenia: <\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

1. Spotkanie z Mari\u0105 Magdalen\u0105 wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia (Jana 20,1-18)<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

2. Spotkanie z uczniami wieczorem w dniu zmartwychw\u00adstania Pana – zdarzenie to opisuje nasz fragment. Pa\u00adtrz\u0105c chronologicznie, chodzi tu o pi\u0105te ukazanie si\u0119 Pana (Jana 20,19-23).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

3. Spotkanie z Tomaszem, kt\u00f3re mia\u0142o miejsce tydzie\u0144 p\u00f3\u017aniej. Jest ono sz\u00f3stym z kolei ukazaniem si\u0119 Pana (Jana 20,26-29).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

4. Spotkanie nad Morzem Tyberiadzkim. Jest to si\u00f3dme i ostatnie ukazanie si\u0119 Pana, o kt\u00f3rym m\u00f3wi Jan (Jana 21).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To niezwykle osobliwe! Chocia\u017c Jan opisuje tylko cztery uka\u00adzania si\u0119 Pana Jezusa po zmartwychwstaniu, przy opisie czwartego, kt\u00f3re faktycznie by\u0142o si\u00f3dmym, m\u00f3wi: \u201eTrzeci to ju\u017c raz ukaza\u0142 si\u0119 Jezus uczniom swoim po wzbudzeniu z martwych”<\/i> (Jana 21,14). Dlaczego tak? Niemo\u017cliwe, by by\u0142a to jego niewiedza. Czy odpowied\u017a le\u017cy w tym, \u017ce Jan liczy\u0142 tylko te ukazania si\u0119 Pana, przy kt\u00f3rych sam by\u0142 obecny? Wyja\u015bnie\u00adnia, sk\u0105d ten osobliwy spos\u00f3b wyra\u017cania si\u0119, szuka\u0107 trzeba gdzie indziej.<\/span><\/p>\n

Jan otrzyma\u0142 od Boga zadanie, aby pod koniec swojej Ewangelii spisa\u0107 jeszcze raz prorocki zarys przysz\u0142ych wydarze\u0144 i epok (w tamtym czasie widziane jako przysz\u0142e), podobnie jak uczyni\u0142 to na pocz\u0105tku. U\u017cywa on do tego nie\u00adkt\u00f3rych zdarze\u0144, w jakich Pan Jezus Chrystus ukaza\u0142 si\u0119 Swoim uczniom. Pierwsze z nich, jego ukazanie si\u0119 Marii Magdalenie nie nosi jednak charakteru prorockiego, dlatego si\u0119 nie liczy; w Marii<\/span> Magdalenie<\/span> widzimy bowiem obraz \u017cydowskiej resztki tam\u00adtych dni. Uwa\u017ca\u0142a ona, \u017ce dotychczasowa wi\u0119\u017a z Panem Jezusem Chrystusem mo\u017ce trwa\u0107 dalej w ten sam spos\u00f3b. Pan Jezus Chrystus jednak musia\u0142 jej wyja\u015bni\u0107, \u017ce teraz ju\u017c tak nie jest; dlatego nie pozwoli\u0142 jej siebie doty\u00adka\u0107. B\u0119dzie teraz wprowadza\u0142 wierz\u0105cych z Izraela na pod\u00adstawie dokonanego przez Siebie dzie\u0142a odkupienia w zupe\u0142nie inn\u0105 wi\u0119\u017a, o wiele bardziej wznios\u0142\u0105, bo niebia\u0144sk\u0105. Wyja\u015bnia to nam zadanie, jakie daje On jej dla \u201eJego braci”: \u201eale id\u017a do Braci Moich i powiedz im: Wst\u0119puj\u0119 do Ojca Mego i Ojca waszego, do Boga Mego i Boga waszego” (w. 17).<\/span><\/p>\n

Ta nowa relacja, nowy wiek przedstawione s\u0105 nam w po\u00adwy\u017cszym fragmencie (wiersze 19-23) w tym, \u017ce widzimy Pana Jezusa w \u015brodku UCZNI\u00d3W. Jest to trafny obraz czasu Zgromadzenia Bo\u017cego na tej ziemi. M\u00f3wi\u0119 tu \u201eobraz”, poniewa\u017c samo Zgromadzenie jeszcze w owym czasie nie istnia\u0142o, a po\u00adnadto nie by\u0142o wtedy jeszcze poucze\u0144 dotycz\u0105cych Zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

Po jasno okre\u015blonym czasie – \u201eo\u015bmiu dniach” – Pan Jezus Chrystus ukazuje si\u0119 uczniom ponownie, ale tym razem obecny jest r\u00f3w\u00adnie\u017c Tomasz, kt\u00f3ry nie chcia\u0142 uwierzy\u0107, dop\u00f3ki nie zobaczy widzialnych dowod\u00f3w. Pan daje si\u0119 i jemu pozna\u0107 i odbiera mu wszelkie w\u0105tpliwo\u015bci: \u201eDaj tu palec sw\u00f3j i ogl\u0105daj r\u0119ce moje, i daj tu r\u0119k\u0119 swoj\u0105, i w\u0142\u00f3\u017c w bok M\u00f3j, a nie b\u0105d\u017a bez wiary, lecz wierz” (w. 27). W Tomaszu, kt\u00f3ry wtedy z uwielbieniem zawo\u0142a\u0142 \u201ePan m\u00f3j i B\u00f3g m\u00f3j!”, mamy obraz \u017cy\u00addowskiej resztki p\u00f3\u017aniejszych dni. B\u0119d\u0105 oni bowiem ogl\u0105dali Tego, kt\u00f3rego przebodli, najpierw zobacz\u0105, a potem uwierz\u0105. Pan za\u015b zwie b\u0142ogos\u0142awionymi tych, kt\u00f3rzy \u201enie widzieli, a uwierzyli”.<\/span><\/p>\n

Zdarzenie nad Morzem Tyberiadzkim przedstawia nam ob\u00adraz tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa. Pan ma ju\u017c na ogniu kilka rybek – to symbol \u017cydowskiej resztki w kr\u00f3lestwie. W licznych ry\u00adbach, kt\u00f3re na wskazanie Mistrza uczniowie wyci\u0105gn\u0119li na l\u0105d widzimy nast\u0119pnie obraz narod\u00f3w, kt\u00f3re zostan\u0105 wprowadzone do widzialnego kr\u00f3lestwa na ziemi. W przeciwie\u0144stwie do Ewangelii \u0141ukasza 5,6 – tutaj sie\u0107 si\u0119 nie rwie. Wtedy ju\u017c nie zawiedzie dany od Boga administracyjny porz\u0105dek, s\u0142u\u017c\u0105c wprowadzaniu ludzi, gdy\u017c Pan Jezus Chrystus jest osobi\u015bcie obecny jako Zmartwychwsta\u0142y, a to zmienia wszystko i zapewnia wszelkie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Po tym kr\u00f3ciutkim przegl\u0105dzie proroczym chciejmy si\u0119 skierowa\u0107 ku wiekowi, kt\u00f3ry w przebiegu wydarze\u0144 i dr\u00f3g Bo\u017cych znajduje si\u0119 pomi\u0119dzy wniebowst\u0105pieniem Pana do Ojca a Jego ponownym dzia\u0142aniem wobec Izraela. Dla nas wiek ten posia\u00adda najwy\u017csz\u0105 wag\u0119 – jest czasem \u0142aski, czasem Zgromadzenia Bo\u017cego na ziemi. Pojawia si\u0119 przed nami nadzwyczaj mi\u0142a scena, chcia\u0142bym jednak przedtem postawi\u0107 kilka pyta\u0144, po to by\u015bmy mogli wyci\u0105gn\u0105\u0107 z tego nale\u017cyte korzy\u015bci. Pierwsze pytanie brzmi:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W KT\u00d3RYM DNIU byli oni Zgromadzeni?<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

By\u0142 to wiecz\u00f3r pierwszego dnia tygodnia, nasza niedziela, dzie\u0144 zmartwychwstania Pana. W tym dniu zmartwychwsta\u0142y Pan przyszed\u0142 i stan\u0105\u0142 po\u015br\u00f3d swoich uczni\u00f3w, objawiaj\u0105c si\u0119 im. W pewnym sensie Pan Jezus zatwierdza przez to ich zej\u00ad\u015bcie si\u0119 w tym dniu. Oczywi\u015bcie my r\u00f3wnie\u017c mo\u017cemy si\u0119 zgro\u00admadza\u0107 w tym dniu, i w ka\u017cdym innym czasie, lecz pierwszy dzie\u0144 tygodnia jest szczeg\u00f3lnie do tego przewidziany. W tym dniu zgromadzali si\u0119 chrze\u015bcijanie na pocz\u0105tku, aby \u0142ama\u0107 chleb. Spos\u00f3b wyra\u017cania si\u0119 w Dziejach Apostolskich 20,7:<\/span><\/p>\n

\u201ePierwszego dnia po sabacie, gdy si\u0119 zebrali\u015bmy na \u0142ama\u00adnie chleba” wskazuje, \u017ce pierwsi chrze\u015bcijanie, po pocz\u0105tkowym codziennym zgromadzaniu si\u0119 na \u0142amaniu chleba (Dzieje 2,46), mieli zwyczaj \u0142amania chleba jedynie w pierwszym dniu tygodnia. Odk\u0142adali r\u00f3wnie\u017c u siebie pieni\u0105\u00addze na dzie\u0142o Pana i dla ubogich braci (1 Koryntian 16,2).<\/span><\/p>\n

Dzie\u0144 ten, kt\u00f3ry ju\u017c w Starym Testamencie okre\u015blany by\u0142 jako \u201enast\u0119pny dzie\u0144 po sabacie” (3 Moj\u017cesza 23,11.16), w No\u00adwym Testamencie ma tytu\u0142 pe\u0142en znaczenia – Dzie\u0144 Pa\u0144ski (Objawienie 1,10). Wyra\u017cenie to w tek\u015bcie greckim oznacza \u201edzie\u0144 nale\u017cny Panu”. Ten sam spos\u00f3b wyra\u017cania si\u0119 znajdziemy potem jeszcze w przypadku \u201ewieczerzy Pa\u0144skiej” (1 Koryntian 11). Czy nie grozi nam zapomnienie o tym, i\u017c dzie\u0144 ten nale\u00ad\u017cy si\u0119 Panu? Skoro B\u00f3g dzisiaj darowuje nam t\u0119 \u0142ask\u0119, \u017ce na og\u00f3\u0142 jeste\u015bmy w tym dniu wolni od obowi\u0105zk\u00f3w zawodowych, to czy nie powinni\u015bmy go po\u015bwi\u0119ci\u0107 ca\u0142kowicie dla Niego, aby si\u0119 zaj\u0105\u0107 Jego sprawami? Czy te\u017c mamy post\u0119powa\u0107 tak jak ten \u015bwiat, kt\u00f3ry przewa\u017cnie oddaje si\u0119 bezczynno\u015bci albo w najlepszym przypadku odpoczynkowi? Nie mo\u017cemy oprze\u0107 si\u0119 wra\u017cemu, \u017ce szatan czyni wszystko, aby dzie\u0144 Pa\u0144ski coraz bardziej pozbawi\u0107 godno\u015bci i zr\u00f3wna\u0107 ze \u015bwiatem. Dzisiaj przecie\u017c wielu tych, kt\u00f3rzy mieni\u0105 si\u0119 chrze\u015bcijana\u00admi, po\u015bwi\u0119caj\u0105 ten dzie\u0144 na napraw\u0119 pralki czy umycie samo\u00adchodu. R\u00f3wnie\u017c oba wymienione tu przyk\u0142ady s\u0105 wynikiem d\u0105\u017ce\u0144 szatana. Dla nas, wierz\u0105cych jednak dzie\u0144 ten nie jest zapowiedzianym \u201edniem spoczynku”, niejeden z nas bowiem jest bardzo zaj\u0119ty – ale nie rzeczami \u015bwiatowymi, lecz Bo\u017cy\u00admi. I to jest w\u0142a\u015bciwe!<\/span><\/p>\n

Tak\u017ce w tym spojrzeniu pierwszy dzie\u0144 tygodnia znajduje si\u0119 w przeciwie\u0144stwie do si\u00f3dmego dnia, do sabatu, kt\u00f3ry by\u0142 dany ludowi izraelskiemu na odpoczynek. B\u00f3g odpocz\u0105\u0142 w si\u00f3dmym dniu od Swego dzie\u0142a, kt\u00f3re uczyni\u0142 (1 Moj\u017cesza 2,2-3) i po\u015bwi\u0119ci\u0142 \u201edzie\u0144 si\u00f3dmy”, to znaczy odr\u00f3\u017cni\u0142 go od innych dni tygodnia. Oddzieli\u0142 p\u00f3\u017aniej sabat, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 nale\u017c\u0105c\u0105 do zakonu Moj\u017ceszowego. M\u00f3wi on o pracy ludzkiej i o trudzie pod zakonem z nadziej\u0105 na odpoczynek, je\u015bli cz\u0142o\u00adwiek b\u0119dzie wype\u0142nia\u0142 wymagania zakonu. Wiemy, \u017ce odpo\u00adczynek ten nie nast\u0105pi\u0142 z powodu grzechu. Tak wi\u0119c si\u00f3dmy dzie\u0144 jest dla systemu \u017cydowskiego, natomiast pierwszy (wzgl\u0119dnie \u00f3smy) dzie\u0144 tygodnia dla chrze\u015bcija\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Zmartwychwsta\u0142y Chrystus jest pocz\u0105tkiem Nowego Stwo\u00adrzenia, a tak\u017ce pod\u0142o\u017cem nowego przymierza. Przez Niego i Je\u00adgo doskona\u0142e dzie\u0142o odkupienia B\u00f3g zosta\u0142 ca\u0142kowicie uwiel\u00adbiony, i w odpowiedzi na to wzbudzi\u0142 Go z umar\u0142ych. W Nim, w zmartwychwsta\u0142ym Chrystusie prawdziwy chrze\u015bcijanin znaj\u00adduje sw\u00f3j odpoczynek i rado\u015b\u0107. Dzie\u0144 Pa\u0144ski jest zatem pierw\u00adszym dniem tygodnia, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c na nowo oznajmia Jego zmartwychwstanie, drogocenny podarunek dla nas od Boga. Czy\u017c nie mamy wszelkiego powodu, by z serca radowa\u0107 si\u0119 tym podarunkiem i u\u017cywa\u0107 w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b tego dnia do uwielbienia Ojca i Syna? Czy nie powinni\u015bmy tego dnia w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b prze\u017cywa\u0107 z Panem i Jemu s\u0142u\u017cy\u0107?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co zgromadzi\u0142o uczni\u00f3w?<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Uczniowie zeszli si\u0119 razem wieczorem w dniu zmartwych\u00adwstania Pana, by\u0107 mo\u017ce w tej samej sali na pi\u0119trze, gdzie ob\u00adchodzi\u0142 On z nimi pasch\u0119, a potem ustanowi\u0142 wieczerz\u0119, gdzie te\u017c wypowiedzia\u0142 wszystkie drogocenne s\u0142owa, jakie nam oznajmia czternasty rozdzia\u0142 naszej Ewangelii. Kto lub co jed\u00adnak ich tu zgromadzi\u0142o razem? Trudno nam postawi\u0107 si\u0119 w duchowej sytuacji uczni\u00f3w. Pewne jest to, \u017ce si\u0119 smucili i p\u0142a\u00adkali, i pocz\u0105tkowo nie wierzyli pos\u0142annictwu o Zmartwych\u00adwstaniu Pana, jakie im przekazali naoczni \u015bwiadkowie (Marka 16,10-11). W ci\u0105gu tego dnia jednak ich wiara utwierdza\u0142a si\u0119 w tym coraz bardziej, a\u017c sta\u0142a si\u0119 w ko\u0144cu pewno\u015bci\u0105, \u017ce Pan rzeczywi\u015bcie zmartwychwsta\u0142, tak jak przedtem zapowiedzia\u0142.<\/span><\/p>\n

To w\u0142a\u015bnie oznajmienie prawdy o zmartwychwstaniu ich Pana musia\u0142o by\u0107 tym, co sk\u0142oni\u0142o ich do tego, by si\u0119 zgroma\u00addzi\u0107. Nie wiedzieli, \u017ce Pan przyjdzie do nich i stanie po\u015brodku nich. Zgromadzili si\u0119 jednak z powodu tej prawdy. Czy z nami dzisiaj nie jest tak samo? Istnieje jedynie ta r\u00f3\u017cnica, \u017ce my wiemy, i\u017c kiedy tak jeste\u015bmy zgromadzeni, On jest w \u015brodku nas. Cudowna wiedza!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kto by\u0142 zgromadzony?<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pytanie to nie jest takie b\u0142ahe, jak to na pierwszy rzut oka wy\u00adgl\u0105da. Przypomn\u0119 tylko s\u0142owo Pana przy ko\u0144cu naszego frag\u00admentu (Jana 20,23), \u201ekt\u00f3rych grzechy odpu\u015bcicie, s\u0105 im od\u00adpuszczone, a kt\u00f3rych zatrzymacie, s\u0105 im zatrzymane”. Cokolwiek by to oznacza\u0142o, czy dotyczy to aposto\u0142\u00f3w, a wi\u0119c m\u0119\u017c\u00f3w o szczeg\u00f3lnej pozycji, jakiej my dzisiaj nie mamy? St\u0105d jeszcze raz pytanie: czy by\u0142o to Zgromadzenie aposto\u0142\u00f3w?<\/span><\/p>\n

Nie! Zgromadzeni tam owego wieczoru sk\u0142adali si\u0119 nie tyl\u00adko z aposto\u0142\u00f3w. Por\u00f3wnanie z Ewangeli\u0105 \u0141ukasza 24 pokazu\u00adje, \u017ce obecni tam byli inni wierz\u0105cy, kiedy bowiem ci tak zwa\u00adni uczniowie z Emmaus po spotkaniu z Panem powr\u00f3cili do Jerozolimy, \u201eznale\u017ali zgromadzonych jedenastu i tych, kt\u00f3rzy z nimi byli zgromadzeni, m\u00f3wi\u0105cych: Wsta\u0142 Pan prawdziwie i ukaza\u0142 si\u0119 Szymonowi” (\u0141ukasza 24,33-34). Po czym \u0141ukasz opisuje to samo zdarzenie, co Jan w cytowanym frag\u00admencie. Mo\u017cemy przyj\u0105\u0107, \u017ce by\u0142o to wielkie, po\u0142\u0105czone Zgromadzenie. Kilka tygodni p\u00f3\u017aniej znajdziemy wielk\u0105 liczb\u0119, oko\u0142o 120 zgromadzonych w sali na pi\u0119trze w Jerozolimie, w\u015br\u00f3d nich r\u00f3wnie\u017c niewiasty (Dzieje 1,13-15).<\/span><\/p>\n

Jednego jednak tam nie by\u0142o – Tomasza! Nie wiemy, dlacze\u00adgo, wiemy natomiast, \u017ce omin\u0119\u0142o go najcenniejsze Zgromadzenie. Nie odebra\u0142 zadania, jakie Pan da\u0142 Swoim uczniom, nie s\u0142ysza\u0142 Jego s\u0142\u00f3w. \u201ePrzyjmijcie Ducha \u015awi\u0119tego”. Czy nie mo\u017ce\u00admy st\u0105d nauczy\u0107 si\u0119 praktycznej lekcji? Czasami najbardziej b\u0142ahe rzeczy odci\u0105gaj\u0105 nas od przebywania tam, gdzie Pan za\u00adpewni\u0142 swoj\u0105 obecno\u015b\u0107. B\u0105d\u017amy tego pewni: zawsze na tym stra\u00adcimy. Podobnie jak Tomasz przepu\u015bci\u0142 t\u0119 jedyn\u0105 okazj\u0119, tak i my zaprzepa\u015bci\u0107 mo\u017cemy najcenniejsze ukazanie si\u0119 osoby Pana, je\u015bli lekkomy\u015blnie opu\u015bcimy wsp\u00f3lne zgromadzenie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jak uczniowie byli Zgromadzeni?<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Za zamkni\u0119tymi drzwiami! Oczywi\u015bcie, zamkn\u0119li si\u0119 tam ze strachu przed \u017bydami, kt\u00f3rzy dopiero co zg\u0142adzili ich Mistrza. Kiedy jednak zgromadzili si\u0119 znowu osiem dni p\u00f3\u017aniej, s\u0142y\u00adszymy ponownie o zamkni\u0119tych drzwiach, tyle \u017ce ju\u017c bez wzmianki \u201ez boja\u017ani przed \u017bydami”.<\/span><\/p>\n

Zaznaczona tu jest wa\u017cna zasada dla wieku chrze\u015bcija\u0144\u00adstwa i dla wsp\u00f3lnego schodzenia si\u0119 wierz\u0105cych: od\u0142\u0105cze\u00adnie od \u015bwiata, w szczeg\u00f3lno\u015bci od \u015bwiata religijnego, kt\u00f3ry odrzuci\u0142 i nadal odrzuca Chrystusa. Ci, kt\u00f3rzy do Niego na\u00adle\u017c\u0105, s\u0105 wprawdzie jeszcze na tym \u015bwiecie, lecz nie s\u0105 z tego \u015bwiata. Mo\u017cemy nale\u017ce\u0107 albo do tych, kt\u00f3rych Pan okre\u00ad\u015bla \u201eswoi”, a kt\u00f3rzy s\u0105 na tym \u015bwiecie (Jana 13,1), albo do \u201e\u015bwiata”, kt\u00f3ry przeminie ze wszelk\u0105 po\u017c\u0105dliwo\u015bci\u0105. Zgromadzenie si\u0119 jednej grupy – z tymi, kt\u00f3rzy nale\u017c\u0105 do tej dru\u00adgiej – na wsp\u00f3ln\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 jest zupe\u0142nie nie do pogo\u00addzenia z Bo\u017cymi my\u015blami. Co ma w og\u00f3le wsp\u00f3lnego ko\u015bci\u00f3\u0142 z tym \u015bwiatem? Ko\u015bci\u00f3\u0142 ma zadanie w tym \u015bwiecie, jest to jednak inna rzecz, o kt\u00f3rej jeszcze b\u0119dzie mowa.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jezus przyszed\u0142 i stan\u0105\u0142 w \u015brodku<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To cudowne, co oznajmia nam teraz Duch \u015awi\u0119ty! \u201e…przyszed\u0142 Jezus i stan\u0105\u0142 w \u015brodku”. Czy oczekiwany, czy nieoczekiwa\u00adny, Pan Jezus nagle przychodzi przez zamkni\u0119te drzwi do Swo\u00adich i staje \u201ew \u015brodku” – nie gdzie\u015b na skraju czy przy drzwiach, lecz dok\u0142adnie \u201ew \u015brodku”. Czy nie jest to mi\u0142e przedstawie\u00adnie tego, co widzieli\u015bmy w Ewangelii Mateusza 18,20? Pan zaj\u00admuje centralne miejsce w \u015brodku zgromadzonych.<\/span><\/p>\n

Jaka\u017c pociecha p\u0142ynie st\u0105d i dzisiaj dla nas! Po prawie dw\u00f3ch tysi\u0105cach lat, w kt\u00f3rych ca\u0142kowicie zawiedli\u015bmy, On przycho\u00addzi wci\u0105\u017c i staje w \u015brodku nas, kiedy jeste\u015bmy zgromadzeni do Jego imienia, i mo\u017cemy korzysta\u0107 z Jego obecno\u015bci tak samo, jak w\u00f3wczas uczniowie. Chocia\u017c dzisiaj ju\u017c nie wszystko b\u0119\u00addziemy mieli z tamtych rzeczy; owszem, nie mamy dzisiaj tego, co posiadali ci na pocz\u0105tku: aposto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w, ordyno\u00adwanych starszych, praktycznej spo\u0142eczno\u015bci wszystkich dzie\u00adci Bo\u017cych itd., to jednak mo\u017cemy radowa\u0107 si\u0119 z tego, co jest lepsze ni\u017c wszystko inne – z Samego Chrystusa i Jego Osobi\u00adstej Obecno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Czy \u015bwiadomo\u015b\u0107 jego Boskiej obecno\u015bci nie b\u0119dzie te\u017c regu\u00adlowa\u0142a wszystkiego, co dotyczy naszego zachowania, ubioru, naszych my\u015bli i s\u0142\u00f3w? Czy b\u0119dziemy si\u0119 na przyk\u0142ad lekko\u00admy\u015blnie sp\u00f3\u017ania\u0107, gdy naprawd\u0119 wierzymy, \u017ce On Jest obec\u00adny? Czy mogliby\u015bmy wykazywa\u0107 jak\u0105\u015b opiesza\u0142o\u015b\u0107 w naszym zachowaniu wierz\u0105c, \u017ce On Jest obecny? Czy mo\u017cemy pozwo\u00adli\u0107 cia\u0142u dzia\u0142a\u0107, skoro rzeczywi\u015bcie wierzymy, \u017ce On Jest po\u015brodku? Czy mo\u017cemy bardziej patrze\u0107 na obdarowanych braci zamiast na Niego Samego, od Kt\u00f3rego pochodzi wszelkie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo? I czy mo\u017cemy wyj\u015b\u0107 ze wsp\u00f3lnego Zgromadzenia bez g\u0142\u0119bokiego wp\u0142ywu na nasze dalsze \u017cycie, wy\u00adwartego przez Jego obecno\u015b\u0107?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Cia\u0142o zmartwychwstania<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym kr\u00f3tko zaj\u0105\u0107 si\u0119 zagadnieniem, kt\u00f3re wywo\u0142a\u0142o ju\u017c niejedno pytanie, a o kt\u00f3rym jednak nie mo\u017cemy du\u017co powie\u00addzie\u0107: chodzi o cia\u0142o Pana Jezusa Chrystusa w zmartwychwstaniu. Najpierw uwaga: nie jest to zupe\u0142nie inne cia\u0142o, kt\u00f3re Pan Jezus Chrystus po zmar\u00adtwychwstaniu posiada\u0142 czy posiada. Z pewno\u015bci\u0105 jest ono in\u00adnego charakteru, wy\u017cszego rodzaju; nie jest jednak ca\u0142kowicie inne. Kiedy bowiem niewiasty wesz\u0142y do grobu, \u201enie znala\u00adz\u0142y cia\u0142a Pana Jezusa” (\u0141ukasza 24,3). Dlaczego? Poniewa\u017c Pan Jezus Chrystus powsta\u0142 z martwych w tym w\u0142a\u015bnie ciele. \u201eDlaczego szu\u00adkacie \u017cyj\u0105cego w\u015br\u00f3d umar\u0142ych? Nie ma Go tu, ale wsta\u0142 z martwych” – powiedzieli anio\u0142owie. Chodzi wi\u0119c o to samo ludzkie cia\u0142o, kt\u00f3re w zmartwychwstaniu dozna\u0142o niepoj\u0119te\u00adgo dla nas przeobra\u017cenia.<\/span><\/p>\n

O tym za\u015b dowiadujemy si\u0119 w\u0142a\u015bnie tutaj: w zmartwych\u00adwsta\u0142ym ciele Pan m\u00f3g\u0142 przenikn\u0105\u0107 zamkni\u0119te drzwi. Nie by\u0142o potrzeby, aby otwiera\u0142 mu anio\u0142, jak to p\u00f3\u017aniej mia\u0142o miejsce w przypadku Piotra (Dzieje. 5,19; zobacz. te\u017c Dzieje 12,10). Nie sta\u0142 si\u0119 tu \u017caden cud, dowiadujemy si\u0119 natomiast czego\u015b o nadprzy\u00adrodzonej zdolno\u015bci, jak\u0105 posiada zmartwychwsta\u0142e cia\u0142o. Jest ono cudem samo w sobie i nie mo\u017cemy powiedzie\u0107 o tym wi\u0119\u00adcej ni\u017c to, co m\u00f3wi nam Pismo.<\/span><\/p>\n

Mimo, \u017ce by\u0142o to rzeczywiste ludzkie cia\u0142o, materialne, sk\u0142a\u00addaj\u0105ce si\u0119 z cia\u0142a i ko\u015bci (\u0141ukasza 24,39; ale nie z \u201ecia\u0142a i krwi” \u2013 por\u00f3wnaj: 1 Koryntian 15,50) i kt\u00f3re nosi\u0142o znamiona jego cierpie\u0144, by\u0142o to tak\u017ce cia\u0142o duchowe, kt\u00f3re nie podlega\u0142o fizycznym pra\u00adwom pierwszego stworzenia. Pan Jezus Chrystus M\u00f3g\u0142 zatem Wej\u015b\u0107 mimo zamkni\u0119tych drzwi, Ukaza\u0107 si\u0119 w tym ciele i znowu Znikn\u0105\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eLecz On znik\u0142 sprzed ich oczu” (\u0141ukasza 24,31). W tym ciele ogl\u0105dali Go w ko\u0144cu uczniowie, gdy Wst\u0119powa\u0142 do Nieba, Unie\u00adsiony w g\u00f3r\u0119, a\u017c ob\u0142ok wzi\u0105\u0142 Go sprzed ich oczu (Dzieje 1,9). Obecnie Pan Jezus Chrystus, Nasz Drogi Zbawiciel Jest Uwielbiony po prawicy majestatu na wysoko\u015bci, ale jest On tam w Swym ludzkim ciele, \u201eciele chwa\u00adlebnym”, Pismo \u015awi\u0119te jednak nie podaje nam szczeg\u00f3\u0142\u00f3w na jego te\u00admat.<\/span><\/p>\n

Cia\u0142o zmartwychwstania otacza niezg\u0142\u0119biona tajemnica. Aby z tego co\u015b wi\u0119cej zrozumie\u0107, b\u0119dziemy musieli zaczeka\u0107, a\u017c nadejdzie to, co doskona\u0142e. Ju\u017c teraz jednak uszcz\u0119\u015bliwia nas mocna ufno\u015b\u0107, \u017ce Pan Jezus Chrystus Przemieni, zgodnie z pewn\u0105 obietnic\u0105 \u015bwi\u0119tego S\u0142owa Bo\u017cego r\u00f3wnie\u017c i nasze znikome cia\u00ad\u0142o (Filipian 3,21), \u017ce wprawdzie nie wszyscy za\u015bniemy, ale wszy\u00adscy zostaniemy przemienieni \u201ew oka mgnieniu, w jednej chwili” (1 Koryntian 15,51-52). Wtedy ujrzymy Go Takiego, Jakim On Jest. Wspania\u0142o\u015b\u0107 cia\u0142a, jakie b\u0119dziemy nosili, nie b\u0119dzie nas, jak s\u0105dz\u0119, bardzo zajmowa\u0142a: b\u0119dzie ono jedynie narz\u0119dziem, cho\u00adcia\u017c cudownym, kt\u00f3re nas uzdolni do kontemplowania, i za\u00ad\u017cywania obecno\u015bci Tego, Kt\u00f3ry nas tak niewymownie Mi\u0142uje.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pozdrowienie Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Z Ewangelii \u0141ukasza wiemy, \u017ce uczniowie \u201ezatrwo\u017cyli si\u0119” i byli \u201epe\u0142ni l\u0119ku” (\u0141ukasza 24,37), kiedy Pan Jezus Chrystus, tak nagle i pomi\u00admo zamkni\u0119tych drzwi znalaz\u0142 si\u0119 w \u015brodku nich. S\u0105dzili, \u017ce widz\u0105 ducha. Co jednak ma On im najpierw do powiedzenia? Czy Czyni im wyrzuty, \u017ce wszyscy Go opu\u015bcili i uciekli? Czy M\u00f3wi im, \u017ce z takimi \u201eprzyjaci\u00f3\u0142mi” nie Chce mie\u0107 dalej nic wsp\u00f3lnego? O, nie! Z pozdrowieniem pokoju wst\u0119puje w ich \u015brodek: \u201ePok\u00f3j wam!”<\/span><\/p>\n

Z tym owocem dla nich i dla nas, Pan Jezus Chrystus, Kt\u00f3ry nas tak gor\u0105co mi\u0142uje, \u017ce nie jeste\u015bmy tego nawet w stanie wyrazi\u0107, Powraca z pola walki Golgoty. Uczyni\u0142 pok\u00f3j przez krew Swojego krzy\u017ca (Kolosan 1,20), pok\u00f3j z Bogiem (Rzymian 5,1), kt\u00f3rym teraz mog\u0105 si\u0119 radowa\u0107 wszyscy, kt\u00f3rzy opieraj\u0105 si\u0119 na krwi pojednania, kt\u00f3rzy rozu\u00admiej\u0105, \u017ce On za nich zmar\u0142. \u201ePok\u00f3j wam” – jak\u017ce drogocenny owoc dokonanego dzie\u0142a odkupienia! O tym w\u0142a\u015bnie pokoju m\u00f3wi\u0142 On uczniom w swoich ostatnich s\u0142owach przed \u015bmier\u00adci\u0105: \u201ePok\u00f3j zostawiam wam” (Jana 14,27). I pierwsza rzecz, jak\u0105 przynosi im teraz po swej \u015bmierci i zmartwychwstaniu, to ten drogocenny pok\u00f3j.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u015alady ran Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Nast\u0119pnie Pan Jezus Chrystus czyni co\u015b, co wyra\u017anie wi\u0105\u017ce si\u0119 z Jego pozdrowieniem pokoju: Pokazuje im swoje r\u0119ce i bok. Ozna\u00adcza to, \u017ce pokazuje im, co by\u0142o konieczne, aby im i nam ten pok\u00f3j wywalczy\u0107 – Swoj\u0105 \u015bmier\u0107. Jak wzruszaj\u0105cy jest spo\u00ads\u00f3b post\u0119powania Pana Jezusa Chrystusa, Naszego Zbawcy po\u015br\u00f3d tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego! Bez dal\u00adszej mowy, bez s\u0142\u00f3w Wskazuje \u015blady swych cierpie\u0144 i \u015bmierci, aby przem\u00f3wi\u0107 do ich serc i da\u0107 im przekonanie o tym, \u017ce to jest On Sam. Wygl\u0105da bowiem na to, i\u017c uczniowie a\u017c dot\u0105d nie mieli jeszcze pewno\u015bci, \u017ce stoi w \u015brodku nich ich Pan i Mistrz, B\u00f3g Objawiony w ciele \u2013 Chrystus Jezus.<\/span><\/p>\n

Ile\u017c to razy i my, umi\u0142owani, do\u015bwiadczyli\u015bmy tego, gdy Pan Jezus Chrystus pokazywa\u0142 nam swoje r\u0119ce i bok, kiedy byli\u015bmy zgromadzeni do Niego, aby og\u0142asza\u0107 Jego \u015bmier\u0107! Chwile, w kt\u00f3rych Pan Jezus Chrystus przypomina nam przy \u0142amaniu chleba o Swoich niezg\u0142\u0119bionych cierpieniach, jakie Zni\u00f3s\u0142, aby nas Wykupi\u0107, nale\u017c\u0105 do najwznio\u00ad\u015blejszych w naszym \u017cyciu. Czy mo\u017cemy kiedykolwiek by\u0107 do\u00adsy\u0107 tym zaj\u0119ci?<\/span><\/p>\n

W Ewangelii \u0141ukasza s\u0142yszymy o Jego r\u0119kach i nogach, tu za\u015b o Jego r\u0119kach i boku. Sk\u0105d ta r\u00f3\u017cnica? Z pewno\u015bci\u0105 Duch \u015awi\u0119ty k\u0142adzie przez to nacisk na dokonane odkupienie. Przy\u00adpomnijmy sobie: z otwartego boku umar\u0142ego Zbawiciela wyp\u0142y\u00adn\u0119\u0142y krew i woda – znaki przeb\u0142agania i oczyszczenia (Jana 19,34). Musimy jeszcze ponadto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na nast\u0119pu\u00adj\u0105c\u0105 okoliczno\u015b\u0107: zmartwychwsta\u0142e cia\u0142o Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3rym ju\u017c si\u0119 zajmowali\u015bmy, nosi\u0142o \u015blady Jego cierpie\u0144 i \u015bmierci! Czy nie ma to nadzwyczajnego znaczenia? Czy kiedy z\u0142o\u017cymy nasze cia\u0142o, s\u0142abe cia\u0142o poni\u017cenia, a przyobleczemy cia\u0142o chwalebne cia\u0142o to b\u0119dzie jeszcze mia\u0142o na sobie jakie\u015b \u015blady ran czy blizn, charakterystycznych dla cia\u0142a ziemskiego? Niemo\u017cliwe! Czytamy przecie\u017c: \u201eSieje si\u0119 w nies\u0142awie, bywa wzbudzone w chwale; sieje si\u0119 w s\u0142abo\u015bci, bywa wzbudzone w mocy; sieje si\u0119 cia\u0142o naturalne, bywa wzbudzone cia\u0142o duchowe” (1 Koryntian 15,43-44; gr.). I aposto\u0142 Pawe\u0142 dodaje: \u201ePrzeto jak nosili\u015bmy obraz tego glinianego, tak te\u017c nosi\u0107 b\u0119dziemy obraz Tego niebia\u0144skiego” (gr.).<\/span><\/p>\n

B\u00f3g zabierze od nas nawet samo wspomnienie ziemskich cierpie\u0144. Takie jest chyba znaczenie S\u0142owa w Objawieniu: <\/span><\/p>\n

\u201eI otrze wszelk\u0105 \u0142z\u0119 z oczu ich” (Objawienie 21,4). Cia\u0142o Pana Jezusa Chrystusa, Naszego Zbawiciela na\u00adtomiast, jakie nosi On po zmartwychwstaniu, posiada \u015blady, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 nam wiecznie przypomina\u0142y o Jego \u015bmierci, o Jego mi\u0142o\u015bci, a\u017c po \u015bmier\u0107! Nie jest to bowiem \u017cadna przemijaj\u0105ca rzecz, jak niekt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105. Wyja\u015bnia to Objawienie 5,6: b\u0119\u00addziemy Go ogl\u0105dali w chwale niebios jako \u201eBaranka jakby za\u00adbitego”. A kiedy Izrael kiedy\u015b spojrzy na Tego, Kt\u00f3rego \u201eprzebodli” (Objawienie 1,7 + Zachariasza 12,10), to w tym zawiera si\u0119 tak\u017ce, \u017ce b\u0119dzie On nosi\u0142 na sobie \u015blady tego.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Rado\u015b\u0107<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czy b\u0119dzie to s\u0142uszne, gdy b\u0119dziemy uwa\u017cali, \u017ce uczniowie ucieszyli si\u0119, kiedy ujrzeli Jego r\u0119ce i bok? Nie, oni ucieszyli si\u0119, poniewa\u017c zobaczyli Pana. Pok\u00f3j jest rezultatem Jego dzie\u00ad\u0142a; rado\u015b\u0107 natomiast jest efektem tego, \u017ce zajmujemy si\u0119 Osob\u0105 Pana Jezusa Chrystusa. Rado\u015b\u0107 ta wznosi nas ponad nasze okoliczno\u015bci. Sytua\u00adcja uczni\u00f3w pozosta\u0142a nie zmieniona: Pan Jezus Chrystus pozostawi\u0142 j\u0105 tak\u0105, jaka by\u0142a. Jak przedtem, tak i potem wrogi \u015bwiat by\u0142 przeciw uczniom. A jednak nie panowa\u0142a ju\u017c nad nimi boja\u017a\u0144 przed \u017bydami, lecz rado\u015b\u0107 ich Pana, Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Tak b\u0119dzie te\u017c w naszym przypadku. Mo\u017cemy by\u0107 zasmuce\u00adni \u201eteraz na kr\u00f3tko, gdy trzeba” (1 Piotra 1,6). Przewa\u017cnie i u nas Pan Jezus nie zmienia do\u015bwiadczaj\u0105cych i wystawiaj\u0105cych nas na pr\u00f3b\u0119 okoliczno\u015bci. Wznosi nas jednak ponad nie, zaj\u00admuj\u0105c nas swoj\u0105 Osob\u0105, dzi\u0119ki czemu b\u0119dziemy zdolni wykrzy\u00adkiwa\u0107 z rado\u015bci\u0105 niewymown\u0105: \u201eTego mi\u0142ujecie, chocia\u017c Go nie widzieli\u015bcie, wierzycie w Niego, cho\u0107 go teraz nie widzicie, i weselicie si\u0119 rado\u015bci\u0105 niewys\u0142owion\u0105” (1 Piotra 1,8).<\/span><\/p>\n

Przygl\u0105dali\u015bmy si\u0119 teraz raczej osobistej rado\u015bci z Pana Jezusa Chrystusa – ale wsp\u00f3lna rado\u015b\u0107 jest nie mniejsza. Kiedy wierz\u0105cy s\u0105 zgromadzeni wok\u00f3\u0142 Pana Jezusa Chrystusa, a On daje si\u0119 im rozpozna\u0107, to w\u00f3wczas rezultatem tego mo\u017ce by\u0107 jedynie rado\u015b\u0107. \u201eUradowali si\u0119 tedy uczniowie, ujrzawszy Pana”. To b\u0142ogos\u0142awione do\u00ad\u015bwiadczenie, co\u015b z nieba.<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zadanie od Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przed zleceniem uczniom szczeg\u00f3lnego zadania Pan Jezus Chrystus jeszcze raz powtarza im pozdrowienie pokoju: \u201ePok\u00f3j wam!” Nie jest to jednak bynajmniej tylko powt\u00f3rzenie. Nie s\u0105dz\u0119, by Pan Jezus Chrystus w Swoich s\u0142owach kiedykolwiek si\u0119 powtarza\u0142. Je\u017celi teraz po raz drugi m\u00f3wi \u201ePok\u00f3j wam!”, to nie ma widocznie na my\u015bli spokoju sumienia, lecz pok\u00f3j serca; nie pok\u00f3j z Bogiem (Rzymian 5,1), lecz pok\u00f3j Bo\u017cy (Filipian 4,7). Takie rozr\u00f3\u017cnienie czyni On tak\u017ce w Ewangelii Jana 14,27, m\u00f3wi\u0105c: \u201ePok\u00f3j zostawiam wam, pok\u00f3j M\u00f3j wam daj\u0119”. Pierwszy pok\u00f3j wi\u0105\u017ce si\u0119 ze stosunkiem do Boga, drugi z ich drog\u0105 w tym \u015bwiecie. Na \u015bwie\u00adcie b\u0119d\u0105 mieli ucisk, ale w Nim b\u0119d\u0105 mieli pok\u00f3j; b\u0119dzie on ich udzia\u0142em nawet wtedy, kiedy On ich znowu opu\u015bci i pozosta\u00adwi na tym \u015bwiecie (Jana 16,33). Oto warunek wszelkiej s\u0142u\u017c\u00adby; st\u0105d te\u017c to drugie \u201ePok\u00f3j wam!”<\/span><\/p>\n

Pokazuje to nam dok\u0142adnie nasze stanowisko. Czy mo\u017cemy by\u0107 Jego pos\u0142annikami w tym z\u0142ym \u015bwiecie, je\u015bli Jego pok\u00f3j nie wype\u0142nia naszych serc? Jak mo\u017cemy innym g\u0142osi\u0107 Ewangeli\u0119 pokoju, je\u015bli sami nie jeste\u015bmy strze\u017ceni i uzdolnieni przez pok\u00f3j, jaki nam przynios\u0142a ta Ewangelia, do tego, by na w\u0142as\u00adnych nogach zanie\u015b\u0107 ten pok\u00f3j wsz\u0119dzie tam, gdzie nas Pan posy\u0142a (Efezjan 6,15)? Zauwa\u017cmy: pok\u00f3j serca jest warunkiem s\u0142u\u017cby, a nie jej rezultatem. Wielu pr\u00f3buje s\u0142u\u017cy\u0107 Panu Jezusowi Chrystusowi, aby osi\u0105gn\u0105\u0107 pok\u00f3j, aby by\u0107 szcz\u0119\u015bliwszymi. Pan Jezus Chrystus natomiast m\u00f3wi najpierw: \u201ePok\u00f3j wam!”, a potem: \u201eJa was posy\u0142am”.<\/span><\/p>\n

\u201eJak Ojciec Mnie pos\u0142a\u0142, tak i ja was posy\u0142am”. Mamy tutaj zadanie Pana Jezusa Chrystusa dla uczni\u00f3w, Pan Nasz, Chrystus Jezus ko\u0144czy ka\u017cd\u0105 z czterech Ewangelii szczeg\u00f3lnym zadaniem dla uczni\u00f3w, a ka\u017cde zada\u00adnie, w zale\u017cno\u015bci od charakteru danej Ewangelii, r\u00f3\u017cni si\u0119 od innego. Mnie osobi\u015bcie wydaje si\u0119, \u017ce zadanie w Ewangelii Jana jest najwznio\u015blejsze.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus, Wieczny Syn Bo\u017cy, zosta\u0142 przez Swego Ojca pos\u0142any na ten \u015bwiat – Jan wymienia to w swej Ewangelii przesz\u0142o czterdzie\u015bci razy – aby Ojciec By\u0142 w Nim Objawiony. On by\u0142 i jest Bogiem, by\u0142 u Boga (Jana 1,1-2). Jako Prawdziwy B\u00f3g i \u017bycie Wieczne przyszed\u0142 na \u015bwiat aby da\u0107 nam rozum, aby\u015bmy poznali Prawdziwego Boga \u2013 Jezusa Chrystusa Pana (1 Jana 5,20 + Jana 17,3). Przyszed\u0142 z g\u00f3ry i nie By\u0142 z tego \u015bwiata (Jana 8,23). \u201eNikt nigdy nie widzia\u0142 Boga, lecz Jedyny Syn, kt\u00f3ry jest na \u0142onie Ojca, Objawi\u0142 Go” (Jana 1,18). W swoich s\u0142owach i czynach Pan Jezus Chrystus Pokazywa\u0142, Kim Jest Ojciec; By\u0142 doskona\u00ad\u0142ym objawieniem, obrazem niewidzialnego Boga. Kiedy Filip wyrazi\u0142 pro\u015bb\u0119, \u015bwiadcz\u0105c\u0105 o jego niezrozumieniu: \u201ePanie, poka\u017c nam Ojca”, wtedy z ust Wiecznego Syna Bo\u017cego, Boga w ciele wysz\u0142a cudowna odpowied\u017a: \u201eKto Mnie widzia\u0142, widzia\u0142 Ojca; jak mo\u017cesz m\u00f3wi\u0107: poka\u017c nam Ojca?” (Jana 14,9).<\/span><\/p>\n

Potem jednak Pan Jezus Chrystus umar\u0142 i powsta\u0142 z martwych i teraz mia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do Ojca, od kt\u00f3rego wyszed\u0142. W swojej modlitwie do Niego w 17 rozdziale Ewangelii Jana Powiedzia\u0142 przed swoj\u0105 \u015bmierci\u0105 (cho\u0107 w duchu sta\u0142 ju\u017c za krzy\u017cem): \u201eJak Mnie pos\u0142a\u0142e\u015b na \u015bwiat, tak i Ja pos\u0142a\u0142em ich na \u015bwiat” (Jana 17,18). Teraz nadszed\u0142 sto\u00adsowny do tego czas. Tak jak On objawi\u0142 Ojca na tym \u015bwiecie, tak i oni mieli teraz objawia\u0107 Jego. Syna Ojca. Przez nich \u015bwiat mia\u0142 pozna\u0107, Kim Jest Chrystus (Mateusza 16,13-20). Co za stanowisko i jakie zadanie dla dzieci Bo\u017cych! Nie tyl\u00adko mamy to czy tamto dla Niego czyni\u0107, ale tu, na ziemi, w naszych czynno\u015bciach, w tym, czego zaniechamy, w naszym post\u0119powaniu i pobudkach winnni\u015bmy by\u0107 objawieniem Jego Samego – objawieniem Tego, Kt\u00f3ry ju\u017c tu nie przebywa. Tak bardzo nie jeste\u015bmy z tego \u015bwiata, \u017ce On nas do niego posy\u0142a. To rzeczywi\u015bcie olbrzymi przywilej, by\u0107 jeszcze jaki\u015b czas po\u00adzostawionym tutaj, aby w tym \u015bwiecie przedstawia\u0107 Go temu \u015bwiatu, kt\u00f3ry Go nie zna, i w ten spos\u00f3b s\u0142u\u017cy\u0107 Panu Jezusowi Chrystusowi. Oby nam przy tym B\u00f3g pomaga\u0142!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u017bycie w zmartwychwstaniu<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Po raz drugi czytamy w tym fragmencie S\u0142owa: \u201eA to rzek\u0142\u00adszy… ” Tak jak w 20 wierszu \u0142\u0105czy si\u0119 to poprzednie s\u0142owo z kolejn\u0105 czynno\u015bci\u0105 Pana Jezusa Chrystusa. \u201eA to rzek\u0142szy, tchn\u0105\u0142 na nich i Po\u00adwiedzia\u0142 im: We\u017amijcie Ducha \u015awi\u0119tego” (Jana 20,22). Co ozna\u00adcza ta czynno\u015b\u0107 Pana Jezusa Chrystusa? Czy uczniowie otrzymali tego wieczo\u00adru dar Ducha \u015awi\u0119tego?<\/span><\/p>\n

Niemo\u017cliwe, by by\u0142o to zst\u0105pienie Ducha \u015awi\u0119tego jako Oso\u00adby B\u00f3stwa, zdarzenie to bowiem mog\u0142o nast\u0105pi\u0107 dopiero po tym, jak uwielbiony Pan Jezus Chrystus Poszed\u0142 do Nieba (Jana 7,39). W rze\u00adczywisto\u015bci Duch \u015awi\u0119ty przyszed\u0142 dopiero w dniu Pi\u0119\u0107dzie\u00adsi\u0105tnicy, jak oznajmia to 2 rozdzia\u0142 Dziej\u00f3w Apostolskich, co mia\u0142o miejsce dok\u0142adnie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t dni p\u00f3\u017aniej. Pan Jezus Chrystus nakaza\u0142 te\u017c wtedy uczniom, aby si\u0119 nie oddalali z Jerozolimy, lecz by oczekiwali \u201eobietnicy Ojca, o kt\u00f3rej s\u0142yszeli\u015bcie ode Mnie; Jan bowiem chrzci\u0142 wod\u0105, ale wy po niewielu dniach b\u0119\u00addziecie ochrzczeni Duchem \u015awi\u0119tym” (Dzieje 1,4-5).<\/span><\/p>\n

Z pewno\u015bci\u0105 nie jest dzie\u0142em przypadku, \u017ce s\u0142owo \u201etchn\u0105\u0107”, kt\u00f3re wyst\u0119puje w Nowym Testamencie wy\u0142\u0105cznie w tym miej\u00adscu, u\u017cyli tak\u017ce t\u0142umacze Septuaginty w 1 Moj\u017cesza 2,7: \u201eUkszta\u0142\u00adtowa\u0142 Pan B\u00f3g cz\u0142owieka z prochu ziemi i tchn\u0105\u0142 w noz\u00addrza jego dech \u017cycia; wtedy sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiek dusz\u0105 \u017cyj\u0105c\u0105”. Tak jak cielesna strona pierwszego cz\u0142owieka zacz\u0119\u00ad\u0142a istnie\u0107 dzi\u0119ki temu, \u017ce B\u00f3g tchn\u0105\u0142 w jego nozdrza dech \u017cycia, tak te\u017c widzimy tutaj ostatniego Adama, Ducha o\u017cywiaj\u0105cego (1 Koryntian 15,45)[11]<\/span><\/span><\/a>, Kt\u00f3ry Daje uczniom Swoje zmartwychwsta\u0142e \u017cycie. Bez w\u0105tpienia byli oni ju\u017c nowonarodzeni, ale Pan Je\u00adzus Chrystus Daje im udzia\u0142 w \u201eobfitym \u017cyciu” z Sob\u0105 Samym (Jana 10,10).<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce pe\u0142na b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa jest ta prawda! \u017bycie, kt\u00f3re mamy w Chrystusie Jezusie Panu Naszym, jest Jego \u017cyciem zmartwychwsta\u0142ym, czyli takim, jakie odpowiada Jego pozycji w zmartwychwstaniu, kt\u00f3\u00adra jest poza \u015bmierci\u0105, poza s\u0105dem Bo\u017cym i poza moc\u0105 szata\u00adna.<\/span><\/p>\n

Dlaczego wi\u0119c to zmartwychwsta\u0142e \u017cycie Pana Jezusa Chrystusa na\u00adzwane jest Duchem \u015awi\u0119tym? Poniewa\u017c po pierwsze, o czym nie w\u0105tpi\u0119, Pan Jezus Chrystus chcia\u0142 zapowiedzie\u0107 nape\u0142nienie Duchem \u015awi\u0119\u00adtym w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy. Po drugie, Duch \u015awi\u0119ty jest zar\u00f3wno Bogiem Prawdziwym oraz jest moc\u0105 w tym \u017cyciu. Pan Jezus Chrystus zosta\u0142 \u201ewed\u0142ug ducha \u015bwi\u0119to\u015bci okaza\u0142 si\u0119 Synem Bo\u017cym w mocy przez powstanie z mar\u00adtwych” (Rzymian 1,4; gr.), zosta\u0142, jak to wyra\u017ca Piotr w swoim Pierwszym Li\u015bcie, \u201ew duchu przywr\u00f3cony \u017cyciu” (1 Piotra 3,18). To, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty Jest Bosk\u0105 Osob\u0105, jest wznios\u0142e ponad wszelk\u0105 w\u0105tpliwo\u015b\u0107. Mimo to wiele miejsc Pisma przedstawia Go nie tylko w Jego Osobowo\u015bci, lecz jako charakterystyczn\u0105 moc chocia\u017c \u201emoc\u0105\u201d nigdzie w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym bezpo\u015brednio nazwany nie Jest[12]<\/span><\/span><\/a>. Bardzo wyra\u017a\u00adnie wida\u0107 to w Li\u015bcie do Rzymian 8, gdzie w pierwszych dzie\u00adsi\u0119ciu wierszach jest On \u017cyciem, \u201eDuchem \u017cycia”, podczas gdy wiersze 11-27 przedstawiaj\u0105 Go jako zamieszkuj\u0105c\u0105 Osob\u0119, kt\u00f3ra dzia\u0142a w nas i dla nas.<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan Jezus Chrystus dawa\u0142 swoim uczniom zadanie, nie posia\u00addali oni jeszcze \u017cadnej mocy do tego, by mu podo\u0142a\u0107. Otrzy\u00admali j\u0105 dopiero wtedy, gdy zst\u0105pi\u0142 na nich Duch \u015awi\u0119ty. Po\u00adwinni byli jednak mie\u0107 wewn\u0119trzne poznanie Jego my\u015bli – w analogicznej relacji w Ewangelii \u0141ukasza 24 dowiadujemy si\u0119, \u017ce \u201ewtedy otworzy\u0142 im umys\u0142y, aby mogli zrozumie\u0107 Pi\u00adsma” (\u0141ukasza 24,45). Ze zmartwychwsta\u0142ym \u017cyciem wi\u0105\u017ce si\u0119 zatem duchowe rozumienie, duchowa \u201einteligencja”, je\u015bli tak mo\u017cna powiedzie\u0107, kt\u00f3ra wyja\u015bnia nam r\u00f3wnie\u017c zadziwiaj\u0105ce zrozu\u00admienie aposto\u0142a Piotra w Dziejach Apostolskich 1 rozdzia\u0142.<\/span><\/p>\n

Uczniowie b\u0119d\u0105 jednak potrzebowali koniecznie Ducha \u015awi\u0119\u00adtego w jeszcze jednym aspekcie, do om\u00f3wienia kt\u00f3rego Pan Jezus Chrystus, Syn Boga \u017bywego Przechodzi w wierszu 23, 20 rozdzia\u0142u Ewangelii Jana.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Administracyjne odpuszczanie grzech\u00f3w<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eKt\u00f3rych grzechy odpu\u015bcicie, s\u0105 im odpuszczone, a kt\u00f3rych zatrzymacie, s\u0105 im zatrzymane”. Co Pan Jezus Chrystus ma w tych s\u0142owach na my\u015bli? Wiersz ten sprawia nam cz\u0119sto wiele trud\u00adno\u015bci g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce przeoczamy, i\u017c Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi o wie\u00adlu rodzajach odpuszczenia grzech\u00f3w. To, \u017ce Panu Jezusowi Chrystusowi nie chodzi tutaj o absolutne odpuszczenie grzech\u00f3w, to zna\u00adczy o odpuszczenie w stosunku do Nieba, wyja\u015bnia sprzeciw uczonych w Pi\u015bmie i faryzeuszy w Ewangelii \u0141ukasza 5,21; \u201eKt\u00f3\u017c mo\u017ce grzechy odpuszcza\u0107, je\u015bli nie B\u00f3g Jedynie?” W tym mieli racj\u0119. Gdziekolwiek Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi o odpuszczeniu grzech\u00f3w w sensie wiecznym i absolutnym, zawsze to Sam B\u00f3g Jest Tym, Kt\u00f3ry mo\u017ce tego udzieli\u0107 na podstawie ofiary Chrystu\u00adsa Jezusa Naszego Pana i Zbawiciela. \u017baden cz\u0142owiek nie ma z tym nic do czynienia.<\/span><\/p>\n

Jest jednak r\u00f3wnie\u017c takie odpuszczenie grzech\u00f3w, o kt\u00f3\u00adrym decyduj\u0105 ludzie; dlatego mo\u017cemy je nazwa\u0107 \u201eadmini\u00adstracyjnym odpuszczeniem grzech\u00f3w”. O nim w\u0142a\u015bnie m\u00f3wi tutaj Pan Jezus Chrystus. Jak mogli\u015bmy si\u0119 dowiedzie\u0107 z wierszu 19, ten rodzaj odpuszczenia grzech\u00f3w powierza On Swo\u00adim uczniom, a nie tylko aposto\u0142om. W Nowym Testamencie nie ma jakiej\u015b szczeg\u00f3lnej klasy kap\u0142a\u0144skiej! By\u0142oby to ca\u0142kowitym zaprzeczeniem prawdziwego chrze\u015bcija\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy rozr\u00f3\u017cni\u0107 dwa rodzaje administracyjnego odpu\u00adszczania grzech\u00f3w, wydaje mi si\u0119, \u017ce Pan Jezus Chrystus w naszym wierszu M\u00f3wi przede wszystkim o pierwszym z nich. Najbardziej nagl\u0105ca potrzeba grzesznika to osi\u0105gn\u0105\u0107 odpuszczenie swo\u00adich grzech\u00f3w. Tego koniecznego dzie\u0142a dokona\u0142 Chrystus Jezus Nasz Pan na krzy\u017cu. Musi jednak by\u0107 tak\u017ce kto\u015b, kto by\u0142by w stanie przy\u00adnie\u015b\u0107 ludowi jego poznanie zbawienia przez odpuszczenie grzech\u00f3w ich i zrealizowa\u0107 w ten spos\u00f3b w praktyce pi\u0119kny fragment Ewangelii \u0141ukasza 1,77. Prawda o odpuszczeniu grzech\u00f3w mia\u0142a by\u0107 na ziemi w Bo\u017cy spos\u00f3b \u201ezarz\u0105dzana”. Przez co? Przez to, \u017ce b\u0119dzie ona g\u0142oszona. \u201eA jak maj\u0105 uwierzy\u0107 w Tego, o Kt\u00f3rym nie s\u0142yszeli? A jak us\u0142ysze\u0107, je\u015bli nie ma tego, kt\u00f3ry zwiastuje?” (Rzymian 10,14).<\/span><\/p>\n

Dzieje Apostolskie podaj\u0105 nam wspania\u0142e przyk\u0142ady g\u0142o\u00adszenia Ewangelii. Piotr powiedzia\u0142 w domu Korneliusza w Ce\u00adzarei: \u201eO Nim to \u015bwiadcz\u0105 wszyscy prorocy, i\u017c ka\u017cdy, kto w Niego wierzy, dost\u0105pi odpuszczenia grzech\u00f3w przez imi\u0119 Jego” (Dzieje 10,43). Pawe\u0142 g\u0142osi\u0142 w Antiochii Ewange\u00adli\u0119 tymi s\u0142owy: \u201eNiech\u017ce wi\u0119c b\u0119dzie wam wiadome, m\u0119\u00ad\u017cowie bracia, \u017ce przez Tego zwiastowane wam bywa odpuszczenie grzech\u00f3w\u201d (Dzieje 13,38).<\/span><\/p>\n

Chcemy zatem to uchwyci\u0107: Pan Jezus Chrystus Powierzy\u0142 Swoim uczniom, tak\u017ce i nam, zwiastowanie odpuszczenia grzech\u00f3w. Wsz\u0119dzie tam, dok\u0105d my to b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo za niesiemy przez zwiastowanie, jest ono znane; gdzie go nie zaniesiemy, nie b\u0119dzie znane. Jak powa\u017cna odpowiedzialno\u015b\u0107 spoczywa na nas!<\/span><\/p>\n

Drugi rodzaj administracyjnego odpuszczania grzech\u00f3w wi\u0105\u017ce si\u0119 z \u201eodpuszczaniem” przez Zgromadzenie, ze \u201ezwi\u0105zywaniem” i \u201erozwi\u0105zywaniem”, o czym ju\u017c m\u00f3wili\u015bmy wcze\u015bniej.<\/span><\/p>\n

Nie mam cienia w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce do zarz\u0105dzania t\u0105 wielk\u0105 prawd\u0105 o odpuszczeniu grzech\u00f3w przez krew Chrystusa Jezusa Naszego Pana i Zbawiciela nale\u017cy tak\u017ce chrzest; dokonuje si\u0119 on bowiem \u201ena odpuszczenie grzech\u00f3w” (Dzieje 2,38). Poniewa\u017c jednak chrzest nie jest spraw\u0105 Zgromadzenia, wobec tego nie chc\u0119 si\u0119 nim tu zajmowa\u0107. Zaznaczam jedynie – aby zapobiec b\u0142\u0119dnemu zrozumieniu – \u017ce Piotr nie m\u00f3wi w 2 rozdziale Dziej\u00f3w Apo\u00adstolskich: \u201eKto zostanie ochrzczony, ten ma odpuszczenie grzech\u00f3w”. Nie! Chrzest [zanurzenie] odbywa si\u0119 na odpuszczenie grze\u00adch\u00f3w, w jego perspektywie. Przez chrzest [zanurzenie] wst\u0119pujemy w sfe\u00adr\u0119, gdzie prawda o odpuszczeniu grzech\u00f3w jest znana i za\u00adrz\u0105dzana – w chrze\u015bcija\u0144skie wyznanie na ziemi; tam znajduje si\u0119 rzeczywista \u017cywa wiara, {\u201eKto uwierzy i ochrzczony [zanurzony] zostanie, b\u0119dzie zbawiony” – Marka 16,16}, tam te\u017c otrzy\u00admuje si\u0119 nie tylko to wielkie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, ale i wszel\u00adkie dalsze chrze\u015bcija\u0144skie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3re z niego wyp\u0142ywaj\u0105. Szymon Czarnoksi\u0119\u017cnik nie uwierzy\u0142 napraw\u00add\u0119, jak to pokazuje ca\u0142y przebieg jego historii, i jak wiemy, poszed\u0142 na wieczne zatracenie, chocia\u017c zosta\u0142 w t\u0119 prawd\u0119 zanurzony [ochrzczony] (Dzieje 8,13). Jak\u017ce pomna\u017ca to odpowiedzialno\u015b\u0107 tak wielu chrze\u015bcijan z nazwy, kt\u00f3rzy na zewn\u0105trz przy\u00adznaj\u0105 si\u0119 do chrze\u015bcija\u0144stwa, ale nie s\u0105 bezwzgl\u0119dnie pos\u0142uszni we wszystkim Panu Jezusowi Chrystusowi i nie wierz\u0105 prawdziwie w Pana Jezusa Chrystusa jako ich W\u0142asnego Zbawiciela!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Podsumowanie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W tym fragmencie Ewangelii Jana 12,24 (\u201eJe\u015bli ziarno pszeniczne, kt\u00f3re wpad\u0142o do ziemi, nie obumrze, samo jedno zostanie; lecz je\u015bli obumrze, liczny owoc przyniesie”; gr.) mamy obraz Zgromadzenia Bo\u017cego na ziemi. A oto jego cha\u00adrakterystyczne cechy:<\/span><\/p>\n

Pierwszy dzie\u0144 tygodnia, dzie\u0144 Pa\u0144ski, jest dla chrze\u00ad\u015bcija\u0144stwa przede wszystkim po to, aby wierz\u0105cy wte\u00addy si\u0119 zgromadzali do imienia Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Zmartwychwsta\u0142y Pan jest \u017cywym Centrum oddzielonej od \u015bwiata rzeszy. Znajduje si\u0119 Osobi\u015bcie w \u015brodku nich, cho\u0107 nie ciele\u015bnie.<\/span><\/p>\n

W Zgromadzeniu znany jest i do\u015bwiadczany pok\u00f3j z Bo\u00adgiem jako rezultat dzie\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Prze\u017cywana jest osobista obecno\u015b\u0107 Pana, a zajmowanie si\u0119 nim wywo\u0142uje rado\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Korzystanie z praktycznego pokoju serca, jaki wyp\u0142ywa z zajmowania si\u0119 Chrystusem Jezusem Naszym Panem, stanowi podstaw\u0119 chrze\u015bcija\u0144skiej s\u0142u\u017cby.<\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy maj\u0105 za zadanie objawia\u0107 nieobecnego Pana Jezusa Chrystusa w swoim codziennym \u017cyciu na ziemi.<\/span><\/p>\n

Posiadaj\u0105 zmartwychwsta\u0142e \u017cycie Pana Jezusa Chrystusa i Samego Ducha \u015awi\u0119tego, Kt\u00f3ry ich uzdalnia do \u017cycia z Chrystusem Panem i do wszelkiej s\u0142u\u017cby.<\/span><\/p>\n

Odpuszczenie grzech\u00f3w zosta\u0142o im powierzone w dwojaki spos\u00f3b: w og\u0142aszaniu tej prawdy oraz w zwi\u0105zywaniu i rozwi\u0105zywaniu przez Zgromadzenie. Chrze\u015bcija\u0144ski chrzest wprowadza w spos\u00f3b zewn\u0119trzny sfer\u0119, gdzie prawda ta jest znana i zarz\u0105dzana.<\/span><\/p>\n

\u201eWidzieli\u015bmy Pana<\/b>„. Takie jest wsp\u00f3lne do\u015bwiadczenie dzieci Bo\u017cych, kt\u00f3re prawdziwie s\u0105 zgromadzone do Jego imienia. Czy jest to tak\u017ce twoim do\u015bwiadczeniem, drogi czytelniku? Nic innego nie jest w stanie da\u0107 wi\u0119cej szcz\u0119\u015bcia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

8. Ustanowienie wieczerzy Pa\u0144skiej<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Trzy rodzaje schodzenia si\u0119 jako Zgromadzenie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zechciejmy zaj\u0105\u0107 si\u0119 teraz pojedynczymi wsp\u00f3lnymi spotka\u00adniami Zgromadzenia, jak przedstawia je Pismo \u015awi\u0119te, kt\u00f3re jest dla nas nieomylnym S\u0142owem Bo\u017cym. W sumie Nowy Testament ukazuje trzy rodzaje schodzenia si\u0119 (i tylko te trzy), kiedy wierz\u0105cy zbieraj\u0105 si\u0119 \u201ejako Zgromadzenie”, to znaczy w swoim charakterze zebrani s\u0105 jako Zgromadzenie do imienia Pan Jezusa Chrystusa. A s\u0105 nimi:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

1. zej\u015bcie si\u0119 na \u0142amanie chleba,<\/span><\/p>\n

2. zej\u015bcie siew celu zbudowania,<\/span><\/p>\n

3. zej\u015bcie si\u0119 na modlitw\u0119.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zej\u015bcie si\u0119 \u201ejako Zgromadzenie” (1 Koryntian 11,18), w dos\u0142ownym t\u0142umaczeniu \u201ew Zgromadzeniu” oznacza zej\u015bcie si\u0119 w charak\u00adterze Zgromadzenia, tak, i\u017c ukazany jest Chrystus Pan i Zgromadzenie. Jest to najwy\u017cszy rodzaj schodzenia si\u0119 i zawiera w sobie to, \u017ce zgromadzamy si\u0119 do Jego imienia. S\u0105 te\u017c spotka\u00adnia, kt\u00f3re przynosz\u0105 korzy\u015b\u0107 i kt\u00f3rym r\u00f3wnie\u017c towarzyszy b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, a kt\u00f3re jednakowo\u017c nie nosz\u0105 tego wyso\u00adkiego charakteru. Spotkania braci, kt\u00f3rzy omawiaj\u0105 sprawy w pracy Pa\u0144skiej; spotkania na g\u0142oszenie Ewangelii albo praw\u00addy przez jakiego\u015b okre\u015blonego brata; spotkania na wsp\u00f3lny posi\u0142ek; konferencje dla rozwa\u017cania S\u0142owa Bo\u017cego – to wszyst\u00adko nie jest schodzeniem si\u0119 jako Zgromadzenie. Jasne jest samo przez si\u0119, \u017ce \u017cadne z tych spotka\u0144 nie posiada upowa\u017c\u00adnienia do \u201ezwi\u0105zywania” i \u201erozwi\u0105zywania”, jak to ju\u017c rozwa\u00ad\u017cali\u015bmy.<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce na takich spotkaniach obecne jest ca\u0142e miejscowe Zgromadzenie, mimo to jednak nie zesz\u0142o si\u0119 ono razem jako \u201eZgromadzenie”.<\/span><\/p>\n

Wymienione powy\u017cej trzy rodzaje schodzenia si\u0119 nosz\u0105 na\u00adtomiast ten wznios\u0142y charakter i ka\u017cde z nich z osobna ma swoje odpowiednie znaczenie; z \u017cadnego nie mo\u017cna zrezyg\u00adnowa\u0107. Spotkaniem o centralnym i najwy\u017cszym znaczeniu jest jednak Zgromadzenie si\u0119 na \u0142amanie chleba, od kt\u00f3rego te\u017c chcemy zacz\u0105\u0107. M\u00f3wi\u0119: \u201e\u0142amanie chleba”, po pierwsze, gdy\u017c jest to wyra\u017cenie Biblijne (Dzieje 20,7), a po drugie, ponie\u00adwa\u017c obejmuje ono oba aspekty tego wydarzenia: aspekt wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej i aspekt Sto\u0142u Pa\u0144skiego. Chcemy najpierw przyjrze\u0107 si\u0119 temu, w jaki spos\u00f3b i w jakich okoliczno\u015bciach Pan Jezus Chrystus je ustanowi\u0142. To w\u0142a\u015bnie b\u0119dzie przedmiotem naszych rozwa\u017ca\u0144 w tej chwili.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wzmianka historyczna<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pierwsz\u0105 historyczn\u0105 wzmiank\u0119 o \u0142amaniu chleba po jego usta\u00adnowieniu przez Pana Jezusa Chrystusa znajdujemy w Dziejach Apostolskich 2:<\/span><\/p>\n

\u201ez trwali w nauce apostolskiej i spo\u0142eczno\u015bci, w \u0142a\u00admaniu chleba i w modlitwach” (Dzieje 2,42; gr.).<\/span><\/p>\n

Pierwszych chrze\u015bcijan cechowa\u0142y wi\u0119c cztery rzeczy, przed\u00adstawione tutaj w dw\u00f3ch grupach po dwie i zawsze po\u0142\u0105czone przez \u201ei”. Nauka apostolska i spo\u0142eczno\u015b\u0107 by\u0142y charakte\u00adrystycznymi oznakami m\u0142odego Zgromadzenia, a \u0142amanie chle\u00adba i modlitwy – wynikaj\u0105cym z tego praktycznym zaj\u0119ciem. Spo\u0142eczno\u015b\u0107 pomi\u0119dzy pierwszymi chrze\u015bcijanami mia\u0142a miej\u00adsce we wsp\u00f3lnym \u0142amaniu chleba oraz we wsp\u00f3lnych modlitwach. Czy dzisiaj ma by\u0107 inaczej?<\/span><\/p>\n

To, \u017ce przy \u201e\u0142amaniu chleba” chodzi\u0142o o wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, a nie o zwyk\u0142y posi\u0142ek, wynika jasno z wiersza 46, gdzie te dwie rzeczy s\u0105 od siebie oddzielone: \u201e\u0142ami\u0105c chleb po do\u00admach, przyjmowali pokarm z weselem i w prostocie serca”. Tam, gdzie ma to zwi\u0105zek ze spo\u0142eczno\u015bci\u0105 i \u0142amaniem chleba, chodzi ju\u017c wy\u0142\u0105cznie o wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105. R\u00f3wnie\u017c w rozdziale 20 znajdujemy to rozr\u00f3\u017cnienie. Po 7 wierszu, gdzie mowa jest o zej\u015bciu si\u0119 Zgromadzenia w Troadzie na \u0142amanie chleba (\u201ew pierwszy dzie\u0144 tygodnia … gdy si\u0119 zebrali\u015bmy na \u0142amanie chleba\u201d Dzieje 20,7), w wierszu 11 (Dzieje 20,11) przedstawia osobist\u0105 czynno\u015b\u0107 aposto\u0142a, s\u0142u\u017c\u0105c\u0105 jego w\u0142asnemu posileniu: \u201eA wr\u00f3ciwszy na g\u00f3r\u0119, \u0142ama\u0142 chleb i jad\u0142, i m\u00f3wi\u0142 d\u0142ugo, a\u017c do \u015bwitania, i tak odszed\u0142”.<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie \u201e\u0142amanie chleba” wskazuje na czynno\u015b\u0107, doko\u00adnywan\u0105 przez Zgromadzenie, kt\u00f3re zesz\u0142o si\u0119 w tym w\u0142a\u015bnie celu. Wyra\u017cenie \u201ewieczerza Pa\u0144ska” natomiast wskazuje bar\u00addziej na Tego, Kt\u00f3ry j\u0105 ustanowi\u0142 i Kt\u00f3remu si\u0119 ona nale\u017cy.<\/span><\/p>\n

Dla Izraelity nie by\u0142o niczym nowym, \u017ce przy jakim\u015b smut\u00adnym zdarzeniu \u0142ama\u0142o si\u0119 z kim\u015b chleb, i tym, kt\u00f3rzy byli po\u00adgr\u0105\u017ceni w smutku, dawa\u0142o si\u0119 pi\u0107 z kubka pociechy po stracie ojca czy matki, o czym m\u00f3wi Ksi\u0119ga Jeremiasza 16,7, (zob. te\u017c. Ezechiela 24,17 oraz 5 Moj\u017cesza 26,14). A jednak instytucja, kt\u00f3r\u0105 Pan Jezus Chrystus ustanowi\u0142 tej nocy, w kt\u00f3rej By\u0142 Wydany, jest czym\u015b zupe\u0142nie nowym. Jest to instytucja chrze\u015bcija\u0144ska z zupe\u0142nie now\u0105 tre\u015bci\u0105 i znacznie g\u0142\u0119bszym znaczeniem, co jeszcze zo\u00adbaczymy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Cztery natchnione relacje<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o to, co Pan Jezus Chrystus ustanowi\u0142 w noc przed Swym ukrzy\u00ad\u017cowaniem, to mamy w Nowym Testamencie co najmniej czte\u00adry natchnione relacje czterech r\u00f3\u017cnych pisarzy – Mateusza, Marka, \u0141ukasza i Paw\u0142a. Tylko jeden z nich jednak by\u0142 naocz\u00adnym \u015bwiadkiem – Mateusz. Te cztery relacje wykazuj\u0105 zna\u00adcz\u0105ce r\u00f3\u017cnice i gdyby zabrak\u0142o cho\u0107by jednej z tych relacji, brako\u00adwa\u0142oby nam czego\u015b bardzo konkretnego.<\/span><\/p>\n

Gdyby nie dotar\u0142a do nas relacja Mateusza, nie wiedzie\u00adliby\u015bmy, \u017ce Pan Jezus Chrystus Powiedzia\u0142: \u201ePijcie z niego wszyscy\u201d (Mateusza 26,27). Gdyby nie dosi\u0119g\u0142a nas relacja Marka, nie mieli\u00adby\u015bmy spolegliwego potwierdzenia, \u017ce oni wszyscy rzeczy\u00adwi\u015bcie z niego pili, sam bowiem m\u00f3wi o tym: \u201eI pili z niego wszyscy” (Marka 14,23). Spo\u015br\u00f3d wszystkich ewangelist\u00f3w je\u00addynie od \u0141ukasza dowiadujemy si\u0119, \u017ce wieczerza ta jest sta\u0142ym zarz\u0105dzeniem na pami\u0105tk\u0119 Pana Jezusa Chrystusa (\u0141ukasza 22,19). Natomiast aposto\u0142 Pawe\u0142 jako jedyny poucza nas o tym, \u017ce przez spo\u017cywanie tej wieczerzy zwiastowana jest \u015bmier\u0107 Pana Jezusa Chrystusa (1 Koryntian 11,26). To tylko niekt\u00f3re z wielu, wielu przyk\u0142ad\u00f3w. Dalsze r\u00f3\u017cnice b\u0119d\u0105 jesz\u00adcze wyra\u017aniejsze.<\/span><\/p>\n

Godne uwagi jest r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce aposto\u0142 Pawe\u0142 otrzyma\u0142 t\u0119 Bosk\u0105 informacj\u0119 stosunkowo p\u00f3\u017ano, a mianowicie kilka lat po wniebowst\u0105pieniu Pana Jezusa Chrystusa, i to od Niego Samego, wywy\u017cszo\u00adnego po prawicy Boga. Wi\u0105\u017ce si\u0119 to zapewne z zamiarem Pana Jezusa Chrystusa, by wierz\u0105cy z \u017byd\u00f3w i spo\u015br\u00f3d narod\u00f3w opowiadali Jego \u015bmier\u0107, a\u017c On znowu Przyjdzie.<\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3\u0107my si\u0119 jednak teraz do relacji Mateusza, kt\u00f3ra doty\u00adczy ustanowienia pami\u0105tki Pana Jezusa Chrystusa. Jak ju\u017c nadmienili\u015bmy, jest on jedynym z czterech pisarzy, kt\u00f3ry tamtej nocy by\u0142 obecny w sali na pi\u0119trze, s\u0142ysza\u0142 osobi\u015bcie s\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa i sam otrzy\u00adma\u0142 chleb oraz wino z r\u0119ki Zbawiciela.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Odpuszczenie grzech\u00f3w w nowym przymierzu<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eA gdy oni jedli, wzi\u0105\u0142 Jezus chleb i pob\u0142ogos\u0142awi\u0142, \u0142ama\u0142 i dawa\u0142 uczniom, i rzeki: Bierzcie, jedzcie, to jest cia\u0142o Moje. Potem wzi\u0105\u0142 kielich i podzi\u0119kowa\u0142, da\u0142 im, m\u00f3wi\u0105c: Pijcie z niego wszyscy; Albowiem to jest krew Moja nowego przymierza, kt\u00f3ra si\u0119 za wielu wylewa na odpuszczenie grzech\u00f3w. Ale powia\u00addam wam: Nie b\u0119d\u0119 pi\u0142 odt\u0105d z tego owocu winoro\u00ad\u015bli a\u017c do owego dnia, gdy go b\u0119d\u0119 pil z wami na nowo w Kr\u00f3lestwie Ojca Mego. A gdy od\u015bpiewali hymn wyszli ku G\u00f3rze Oliwnej” (Mateusza 26,26-30).<\/span><\/p>\n

Wzruszaj\u0105ca scena!<\/span><\/p>\n

Jedli w\u0142a\u015bnie baranka paschalnego, \u201ebaranka pieczonego na ogniu”, kt\u00f3ry w tak \u017cywy spos\u00f3b przemawia do nas o Chrystusie jako ofiarowanym Baranku. Pan Jezus jako jedyny z wszystkich zna prawdziwe tego znaczenie. Zaraz potem wzi\u0105\u0142 chleb, b\u0142ogos\u0142awi\u0142, \u0142ama\u0142 i podawa\u0142 uczniom ze s\u0142owami: \u201eto jest cia\u0142o Moje”. Mogli oni te s\u0142owa tak samo ma\u0142o rozumie\u0107, jak i te, kt\u00f3re towarzyszy\u0142y kielichowi; a znaczy\u0142y one prze\u00adcie\u017c dok\u0142adnie tyle, \u017ce On, Mesjasz, zostanie przez Sw\u00f3j na\u00adr\u00f3d definitywnie odrzucony i zabity. \u201eCia\u0142o Moje” – \u201eKrew Moja”, chleb i kielich oddzielone od siebie m\u00f3wi\u0105 o Jego \u015bmier\u00adci, kt\u00f3r\u0105 poniesie On nie tylko jako m\u0119czennik, ale ku prze\u00adb\u0142aganiu za nasze winy.<\/span><\/p>\n

Musimy jednak jeszcze bli\u017cej wej\u015b\u0107 w s\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3re On wypowiedzia\u0142 przy podaniu kielicha i kt\u00f3re odnotowuje w swo\u00adjej relacji tylko Mateusz – ten, kt\u00f3ry w szczeg\u00f3lno\u015bci pisa\u0142 do \u017byd\u00f3w. I dla nas dzisiaj maj\u0105 one przecie\u017c najwy\u017csz\u0105 wag\u0119; cz\u0142owiek bowiem znowu popsu\u0142 to, co B\u00f3g w swojej \u0142asce da\u00adrowa\u0142. Chrze\u015bcija\u0144stwo uczyni\u0142o z tej wieczerzy sakrament (od \u0142aci\u0144skiego s\u0142owa sacramentum<\/i>, kt\u00f3rym pierwotnie okre\u00ad\u015blano rzymsk\u0105 przysi\u0119g\u0119 \u017co\u0142niersk\u0105) i uwa\u017ca j\u0105 za \u201ezewn\u0119trzny i widzialny symbol rzeczywisto\u015bci wewn\u0119trznej i ducho\u00adwej”, traktuje j\u0105 jako \u201e\u015brodek \u0142aski”, przez kt\u00f3ry udzielane s\u0105 duchowe b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. Tylu chrze\u015bcijan z nazwy przyj\u00admuje wieczerz\u0119 w celu uzyskania \u201eodpuszczenia swoich grze\u00adch\u00f3w”. Opieraj\u0105 si\u0119 na tym, \u017ce Chrystus tak zarz\u0105dzi\u0142, \u017ce tak powiedzia\u0142. Ale czy rzeczywi\u015bcie On tak powiedzia\u0142? Nie. Oto Jego s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201eTo jest krew Moja nowego przymierza, kt\u00f3ra si\u0119 za wielu wylewa na odpuszczenie grzech\u00f3w”.<\/span><\/p>\n

Odpuszczenie grzech\u00f3w dokonuje si\u0119 nie przez przyj\u0119cie wie\u00adczerzy, lecz przez przelanie krwi Pana Jezusa Chrystusa. Jakiego\u017c fatalnego przekr\u0119cenia s\u0142\u00f3w Pana Jezusa Chrystusa wielu si\u0119 dopuszcza! Jaki tragiczny b\u0142\u0105d pope\u0142niaj\u0105! O nie, Chrystus Pan w swej niesko\u0144czonej \u0142asce dobrowolnie Da\u0142 swoje \u017cycie, aby zas\u0142uguj\u0105cy na pot\u0119pienie grzesznicy mogli otrzyma\u0107 odpuszczenie swoich grzech\u00f3w. A w jaki spos\u00f3b b\u0119d\u0105 oni mogli skorzysta\u0107 z tego niepoj\u0119tego b\u0142o\u00adgos\u0142awie\u0144stwa? \u201ePrzez wiar\u0119 w krew Jego”, jak dowiadujemy si\u0119 z Listu do Rzymian 3,25. Nie przez przyj\u0119cie wieczerzy! Nie przez wiar\u0119 w jaki\u015b \u201esakrament”! Mam nadziej\u0119, \u017ce dla ka\u017cdego, kto czyta te wiersze, jest to zupe\u0142nie jasne.<\/span><\/p>\n

Co jednak Pan Jezus Chrystus ma na my\u015bli przez nowe przymierze? Stoi ono wyra\u017anie w przeciwie\u0144stwie do starego, pierwszego przy\u00admierza z Syjonu, kt\u00f3re by\u0142o przymierzem dwustronnym i przy\u00admierzem uczynk\u00f3w, opartym na dobrowolnie przyj\u0119tym zobo\u00adwi\u0105zaniu si\u0119 ludu do pe\u0142nienia wszystkich s\u0142\u00f3w Jahweh. Nowe przymierze, jak to niebawem zobaczymy, jest przymierzem jednostronnym, kt\u00f3re opiera si\u0119 tylko na Bogu i nie zale\u017cy od ludz\u00adkiej wierno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Spo\u015br\u00f3d starotestamentowych pisarzy prorok Jeremiasz jako jedyny m\u00f3wi wprost o nowym przymierzu, cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c inni prorocy opisuj\u0105 jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. W Nowym Testa\u00admencie jako pierwszy m\u00f3wi o Nowym Przymierzu Pan Jezus Chrystus, pokazuj\u0105c fundament, na kt\u00f3rym si\u0119 ono opiera – Swoj\u0105 krew. Pos\u0142uchajmy jednak najpierw s\u0142\u00f3w Boga, wypowiedzianych przez usta proroka Jeremiasza:<\/span><\/p>\n

\u201eOto id\u0105 dni – m\u00f3wi Jahweh – \u017ce zawr\u0119 z domem izrael\u00adskim i z domem judzkim nowe przymierze. Nie ta\u00adkie przy mierze, jakie zawar\u0142em z ich ojcami w dniu, gdy ich uj\u0105\u0142em za r\u0119k\u0119, aby ich wyprowadzi\u0107 z zie\u00admi egipskiej, kt\u00f3re to przymierze oni zerwali, cho\u00adcia\u017c Ja by\u0142em ich Panem – m\u00f3wi Pan – Lecz takie przymierze zawr\u0119 z domem izraelskim po tych dniach, m\u00f3wi Pan: Z\u0142o\u017c\u0119 M\u00f3j zakon w ich wn\u0119trzu i wypisz\u0119 go na ich sercu. Ja b\u0119d\u0119 ich Bogiem, a oni b\u0119d\u0105 Moim ludem. I ju\u017c nie b\u0119d\u0105 siebie nawzajem poucza\u0107, m\u00f3wi\u0105c: Poznajcie Pana! Gdy\u017c wszyscy oni zna\u0107 Mnie b\u0119d\u0105, od najm\u0142odszego do najstarszego z nich – m\u00f3wi Pan – Odpuszcz\u0119 bowiem ich win\u0119, a ich grzechu nigdy nie wspomn\u0119” (Jeremiasza 32,31-34).<\/span><\/p>\n

Zauwa\u017cmy najpierw, z kim\u00a0 <\/span>Jahweh\u00a0 <\/span>zawrze to nowe przymie\u00adrze. Poniewa\u017c Pan m\u00f3wi o kielichu wieczerzy jako krwi nowe\u00adgo przymierza, wielu uwa\u017ca, \u017ce przymierze to musi dotyczy\u0107 ko\u015bcio\u0142a, Zgromadzenia. Ale przecie\u017c Pan Jezus Chrystus nie zawiera ze Swoim Zgromadzeniem, kt\u00f3re Sam na Sobie buduje (Mateusza 16:18), \u017cadne\u00adgo przymierza, ani te\u017c narody nigdy nie by\u0142y zwi\u0105zane z Bo\u00adgiem \u017cadnym przymierzem. Pan natomiast zawrze je z domem Izraela i z domem Judy – \u201epo tych dniach”. To, \u017ce przymierze to jest jeszcze przysz\u0142e i \u017ce B\u00f3g zawrze je z obu domami Izra\u00adelskimi, wyra\u017anie potwierdza \u00f3smy rozdzia\u0142 Listu do Hebrajczyk\u00f3w.<\/span><\/p>\n

W dalszej kolejno\u015bci potwierdzona zostaje zawarto\u015b\u0107 tego przymierza. B\u0119dzie ono zawiera\u0142o trzy wa\u017cne elementy:<\/span><\/p>\n

1) \u201eZ\u0142o\u017c\u0119 M\u00f3j zakon w ich wn\u0119trzu”- wskazuje to na nowe narodziny, jakie prze\u017cyje lud izraelski jako nar\u00f3d. R\u00f3wnie\u017c prorok Ezechiel m\u00f3wi o tym cudzie \u0142aski Bo\u017cej wzgl\u0119dem tego narodu (por. Ezechiela 36,24-38).<\/span><\/p>\n

2) \u201eGdy\u017c wszyscy oni zna\u0107 Mnie b\u0119d\u0105” – wtenczas, tak jak to jest dzi\u015b, nie b\u0119dzie le\u017ce\u0107 \u201ezas\u0142ona na ich sercu” (2 Koryntian 3,14-15), lecz poznaj\u0105 Boga, b\u0119d\u0105 patrze\u0107 na Tego, Kt\u00f3rego przebodli (Zachariasza 12,10 oraz Objawienie 1,7). Ziemia b\u0119dzie w\u00f3wczas \u201epe\u0142na poznania chwa\u0142y Bo\u017cej, jak morze wodami jest wype\u0142nione ” (Habakuka 2,14).<\/span><\/p>\n

3) \u201eOdpuszcz\u0119 bowiem ich win\u0119, a grzechu nigdy nie wspomn\u0119” – dost\u0105pi\u0105 przebaczenia grzech\u00f3w. B\u0142ogos\u0142awio\u00adny dzia\u0142, \u017ce i ten obci\u0105\u017cony win\u0105 nar\u00f3d, kt\u00f3ry odrzuci\u0142 swego Mesjasza, do\u015bwiadczy odpuszczenia grzech\u00f3w!<\/span><\/p>\n

Przy ustanowieniu wieczerzy jednak Zbawca objawia to, czego prorok nie by\u0142 w stanie uczyni\u0107: pokazuje, na czym nowe przymierze b\u0119dzie si\u0119 opiera\u0142o – na Jego w\u0142asnej krwi, to zna\u00adczy na Jego ofierze, jak\u0105 umieraj\u0105c z\u0142o\u017cy na krzy\u017cu Bogu. Krew niezliczonych zwierz\u0105t w starym przymierzu nie mog\u0142a usu\u00adn\u0105\u0107 \u017cadnego grzechu; by\u0142a ona jedynie przypomnieniem tego, \u017ce grzech wci\u0105\u017c istnieje i \u017ce nie by\u0142 prawdziwie przeb\u0142agany (Hebrajczyk\u00f3w 10,1-18). Warto\u015b\u0107 zwierz\u0105t ofiarnych polega\u0142a jedynie na tym, \u017ce wskazywa\u0142y one na tego, kt\u00f3ry przyjdzie i dokona dzie\u0142a przeb\u0142agania.<\/span><\/p>\n

W oparciu o dzie\u0142o Pana Jezusa Chrystusa dokonane na Golgo\u00adcie, wierz\u0105cy czasu \u0142aski maj\u0105 ju\u017c obecnie odpuszczenie grzech\u00f3w, jak to stwierdza w kategoryczny spos\u00f3b aposto\u0142 Jan w swym Pierwszym Li\u015bcie: \u201ePisz\u0119 wam, dzieci, gdy\u017c odpusz\u00adczone s\u0105 wam grzechy z powodu imienia Jego (Wiecznego Syna Bo\u017cego)” (1 Jana 2,12;gr.). Lud izraelski osi\u0105gnie je dopiero w \u0142\u0105czno\u015bci z b\u0142o\u00adgos\u0142awie\u0144stwami nowego przymierza.<\/span><\/p>\n

Krwi\u0105 starego przymierza zosta\u0142 pokropiony lud, kt\u00f3ry przy\u00adrzek\u0142 czyni\u0107 wszystkie s\u0142owa, jakie przykaza\u0142 Jahweh. By\u0142a ona znakiem gro\u017aby s\u0105du, \u015bmierci w razie ich niepos\u0142usze\u0144stwa (2 Moj\u017cesza 24,3-8). Jak obficie i jak bole\u015bnie zarazem musia\u0142 ten lud do\u015bwiadcza\u0107 prawdy tego znaku!<\/span><\/p>\n

Krew nowego przymierza natomiast m\u00f3wi o przebaczeniu, o nieograniczonej \u0142asce, Pan Jezus Chrystus bowiem w znamienny spo\u00ads\u00f3b stwierdza: \u201ekt\u00f3ra si\u0119 za wielu wylewa na odpuszcze\u00adnie grzech\u00f3w”. \u0141aska ta ma by\u0107 ofiarowana nie tylko Izra\u00adelowi, lecz tak\u017ce narodom. B\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa tego dzie\u0142a przeb\u0142agania Chrystusowego powinno si\u0119, wed\u0142ug my\u015bli Bo\u00ad\u017cych, rozci\u0105ga\u0107 na ca\u0142y \u015bwiat, na wszystkich ludzi. B\u00f3g chce, \u201eaby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tymoteusza 2,4). \u0141aska ta musi jednakowo\u017c osobi\u015bcie i przez wiar\u0119 zosta\u0107 przyj\u0119ta.<\/span><\/p>\n

Z powodu donios\u0142o\u015bci tego punktu raz jeszcze podsumuj\u0119:<\/span><\/p>\n

kielich wieczerzy jest symbolem krwi Chrystusa. Poniewa\u017c krew ta jest tak\u017ce fundamentem nowego przymierza, nazwa\u00adna zostaje \u201ekrwi\u0105 nowego przymierza”. Stare przymierze by\u0142o przymierzem uczynk\u00f3w. Zosta\u0142o zawarte z Izraelem i by\u0142o za\u00adpiecz\u0119towane krwi\u0105, znakiem \u015bmierci dla tego, kto je z\u0142amie. R\u00f3wnie\u017c nowe przymierze zostanie zawarte z Izraelem, ale krew, kt\u00f3ra ma z nim zwi\u0105zek, to krew Chrystusa, b\u0119d\u0105ca pod\u00adstaw\u0105 dla odpuszczenia grzech\u00f3w. My, chrze\u015bcijanie mamy ju\u017c dzisiaj te b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa na tej samej podstawie krwi Chrys\u00adtusa, ale mamy je w daleko obfitszej mierze i z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce nie stoimy w \u017cadnym stosunku przymierza wobec Boga, lecz jeste\u015bmy dzie\u0107mi, a z \u017cadnym ze swych dzieci B\u00f3g nie zawie\u00adra przymierza. Natomiast za ka\u017cdym razem, kiedy \u0142amiemy ten chleb i pijemy z tego kielicha, przypominane nam zostaje, \u017ce rezultaty dzie\u0142a Pana Jezusa Chrystusa si\u0119gaj\u0105 o wiele dalej ponad to, co dotyczy nas samych, obejmuj\u0105c tak\u017ce b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa Izraela. Porzucamy teraz relacj\u0119 Mateusza, aby \u015bledzi\u0107 \u0141ukasza.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Ostatnia Pascha Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eI Rzek\u0142 do nich: Gor\u0105co pragn\u0105\u0142em spo\u017cy\u0107 t\u0119 wie\u00adczerz\u0119 paschaln\u0105 z wami przed Moj\u0105 m\u0119k\u0105; Powia\u00addam wam bowiem, i\u017c nie b\u0119d\u0119 jej ju\u017c spo\u017cywa\u0142, a\u017c nast\u0105pi spe\u0142nienie w Kr\u00f3lestwie Bo\u017cym. I wzi\u0105wszy kielich, i podzi\u0119kowawszy, rzek\u0142: We\u017acie go i roz\u00addzielcie mi\u0119dzy sob\u0105; Powiadam wam bowiem, i\u017c odt\u0105d nie b\u0119d\u0119 pi\u0142 z owocu winoro\u015bli, a\u017c przyjdzie Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce” (\u0141ukasza 22,15-18).<\/span><\/p>\n

Z nadzwyczajn\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105 i precyzj\u0105 oznajmia nam \u0141ukasz, natchniony przez Ducha \u015awi\u0119tego, jak przybli\u017ca\u0142 si\u0119 ten wielki moment, jak coraz bli\u017cej by\u0142 czas, kiedy Pan Jezus Chrystus nie tylko mia\u0142 po raz ostatni je\u015b\u0107 pasch\u0119 ze swoimi uczniami, ale Sam jako Ba\u00adranek paschalny mia\u0142 zosta\u0107 zabity. Wszystko d\u0105\u017cy\u0142o bezli\u00adto\u015bnie i konsekwentnie do tego zdecydowanego punktu:<\/span><\/p>\n

\u201eI przybli\u017ca\u0142o si\u0119 \u015bwi\u0119to Prza\u015bnik\u00f3w zwane Pasch\u0105” (\u0141ukasza 22,l).<\/span><\/p>\n

\u201eI nasta\u0142 dzie\u0144 Prza\u015bnik\u00f3w, kiedy nale\u017ca\u0142o ofiaro\u00adwa\u0107 baranka paschalnego” (\u0141ukasza 22,7; gr.).<\/span><\/p>\n

\u201eA gdy nadesz\u0142a pora, zaj\u0105\u0142 miejsce przy stole, a apo\u00adsto\u0142owie z nim” (\u0141ukasza 22,14).<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus w Swej niezr\u00f3wnanej mi\u0142o\u015bci daje Swoim uczniom pozna\u0107, \u017ce z t\u0119sknot\u0105, gor\u0105co Pragn\u0105\u0142 z nimi spo\u017cywa\u0107 t\u0119 pasch\u0119, za\u00adnim b\u0119dzie cierpia\u0142, zanim poniesie \u015bmier\u0107 krzy\u017cow\u0105. Jak Pan Jezus musia\u0142 wewn\u0119trznie by\u0107 zaj\u0119ty Swoj\u0105 \u015bmierci\u0105, jak musia\u0142 od\u00adczuwa\u0107 donios\u0142o\u015b\u0107 jej znaczenia! On wiedzia\u0142 wszystko, co mia\u0142o na\u0144 przyj\u015b\u0107. Ta Boska wiedza po\u0142\u0105czona by\u0142a jednak z doskona\u0142\u0105 ludzk\u0105 przychylno\u015bci\u0105 i wcale jej nie wyklucza\u0142a.<\/span><\/p>\n

Jeste\u015bmy pe\u0142ni uwielbienia, ogl\u0105daj\u0105c w Osobie naszego Pana Jego Bosk\u0105 wspania\u0142o\u015b\u0107 i zarazem Jego ludzkie uczucia, kt\u00f3re Ze\u0144 promieniowa\u0142y. To w\u0142a\u015bnie czyni Go, je\u015bli mo\u017cna tak po\u00adwiedzie\u0107, szczeg\u00f3lnie godnym mi\u0142o\u015bci i uwielbienia. Nikt nie mo\u017ce si\u0119 z Nim r\u00f3wna\u0107.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus t\u0119skni za spo\u0142eczno\u015bci\u0105 ze Swoimi uczniami! Oby to do\u00adtkn\u0119\u0142o g\u0142\u0119boko naszych serc! W Jego sercu znajduje si\u0119 o wie\u00adle g\u0142\u0119bsze pragnienie, by wyra\u017ca\u0107 ku nam Swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i mie\u0107 z nami spo\u0142eczno\u015b\u0107, ani\u017celi w nas. Jego serce jest przy Jego uczniach, a On Sam t\u0119skni za tym, by na tej ziemi da\u0107 wyraz Swojej sympatii w\u0142a\u015bnie w ten spos\u00f3b. Jeszcze raz pragnie by\u0107 z nimi razem, zanim przyjd\u0105 na Niego niepoj\u0119te cierpienia krzy\u017ca. \u201ePrzed Moj\u0105 m\u0119k\u0105” – jak\u017ce przejmuj\u0105ce s\u0142owa! Pan na Swej drodze tutaj na ziemi wci\u0105\u017c cierpia\u0142, gdy\u017c wszystko by\u0142o przeciw Niemu. By\u0142 tu jak lilia pomi\u0119dzy cierniami. A te\u00adraz maj\u0105 nadej\u015b\u0107 cierpienia \u015bmierci. On wiedzia\u0142, \u017ce t\u0119 drog\u0119 musi przeby\u0107 Sam {\u201eDok\u0105d id\u0119, ty teraz ze Mn\u0105 i\u015b\u0107 nie mo\u017cesz” – Jana 13,36), a jednak T\u0119skni\u0142 za tym, by jeszcze raz, w otoczeniu Swoich, spo\u017cy\u0107 pasch\u0119.<\/span><\/p>\n

Czy nie jest to w najwy\u017cszym stopniu godne uwagi, \u017ce w\u0142a\u00ad\u015bnie \u0141ukasz, kt\u00f3ry nie by\u0142 obecny w sali na pi\u0119trze, oznajmia nam te wzruszaj\u0105ce s\u0142owa Zbawcy? Mateusz, kt\u00f3ry musia\u0142 je s\u0142ysze\u0107, nie mia\u0142 zadania, aby je oznajmi\u0107, lecz \u201e\u0141ukasz, umi\u00ad\u0142owany lekarz”, ten otrzyma\u0142 to zadanie, poniewa\u017c to on mia\u0142 przedstawi\u0107 Pana Jezusa Chrystusa jako Syna Cz\u0142owieczego.<\/span><\/p>\n

Pan jako jeden z nich bierze udzia\u0142 w passze, ale wyja\u015bnia zaraz, \u017ce ten stary system wnet si\u0119 zako\u0144czy. Jego kr\u00f3lestwo nie jest st\u0105d i On zrywa Sw\u0105 wi\u0119\u017a z Izraelem. Dlatego m\u00f3wi, \u017ce odt\u0105d nie b\u0119dzie ju\u017c spo\u017cywa\u0142 tej paschy. Odrzucenie Go ze strony jego w\u0142asnego ziemskiego ludu, Jego \u015bmier\u0107 i zmar\u00adtwychwstanie uczyni\u0105 now\u0105 wi\u0119\u017a z Bogiem, a On wprowadzi w ni\u0105 Swoich uczni\u00f3w. Najpierw jednak pascha ta musi spe\u0142ni\u0107 si\u0119 w kr\u00f3lestwie Bo\u017cym.<\/span><\/p>\n

Warto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na to, \u017ce Pan Jezus Chrystus odr\u00f3\u017cnia w Swoich s\u0142o\u00adwach baranka od kielicha, jak te\u017c oba razem od ustanowienia Swojej wieczerzy. Zatrzymajmy si\u0119 kr\u00f3tko przy pierwszym punkcie. Cho\u0107 Pan Jezus Chrystus bra\u0142 udzia\u0142 w tej passze, nie pi\u0142 z kielicha, jaki Mu zosta\u0142 podany w zwi\u0105zku z wieczerz\u0105 paschaln\u0105. W manuskryptach bowiem inna jest konstrukcja wiersza 17; w odr\u00f3\u017cnieniu od wiersza 19 (\u201ei wzi\u0105\u0142 chleb”) napisane tam jest: \u201eA kiedy otrzyma\u0142 kielich”, nie za\u015b: \u201eI wzi\u0105\u0142 kielich”.<\/span><\/p>\n

Kiedy wi\u0119c jeden z uczni\u00f3w poda\u0142 Mu ten kielich, kt\u00f3ry na\u00adle\u017ca\u0142 do wieczerzy paschalnej, Pan odebra\u0142 go, a potem po\u00addzi\u0119kowawszy rzek\u0142: \u201eWe\u017acie go i rozdzielcie mi\u0119dzy sob\u0105”, On Sam jednak z niego nie pi\u0142. By\u0107 mo\u017ce, jak uwa\u017caj\u0105 nie\u00adkt\u00f3rzy, przyczyn\u0105 by\u0142o to, i\u017c kielich ten w pierwotnym zarz\u0105\u00addzeniu Bo\u017cym dotycz\u0105cym Paschy nie mia\u0142 miejsca (por. 5 Moj\u017cesza 15,3-8) i zosta\u0142 p\u00f3\u017aniej przez ludzi dodany. Poniewa\u017c jednak Pan Jezus Chrystus za ten kielich dzi\u0119kowa\u0142 i w 18 wierszu podaje uzasadnienie, dlaczego Sam z niego nie pi\u0142, wydaje mi si\u0119, \u017ce rzeczywisty pow\u00f3d by\u0142 o wiele g\u0142\u0119bszy. Pan Jezus Chrystus sko\u0144czy\u0142 z t\u0105 zie\u00admi\u0105, zerwa\u0142 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 ze starym systemem \u017cydowskim i nie mia\u0142 ju\u017c \u017cadnej spo\u0142eczno\u015bci z lud\u017ami, znajduj\u0105cymi si\u0119 w sta\u00adrych relacjach, kt\u00f3re by\u0142y \u201ewed\u0142ug cia\u0142a” (2 Koryntian 5,16). Przyj\u00admowa\u0142 j\u0105 wprawdzie raz jeszcze, lecz pascha ta w Nim teraz mia\u0142a znale\u017a\u0107 spe\u0142nienie; nie by\u0142a wi\u0119c ona dla Niego symbo\u00adlem rado\u015bci, lecz najg\u0142\u0119bszych cierpie\u0144. Z moralnego punktu widzenia Pan Jezus Chrystus posiada\u0142 wci\u0105\u017c i objawia\u0142 cechy prawdziwego nazyrejczyka (4 Moj\u017cesza 6), teraz za\u015b zewn\u0119trznie od\u0142\u0105cza si\u0119 od rado\u015bci kr\u00f3lestwa Bo\u017cego w tym \u015bwiecie i m\u00f3wi:<\/span><\/p>\n

\u201ePowiadam wam bowiem, i\u017c odt\u0105d nie b\u0119d\u0119 pi\u0142 z owocu winoro\u015bli, a\u017c przyjdzie kr\u00f3lestwo Bo\u017ce” (\u0141ukasza 22,18).<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus odsuwa Swoj\u0105 rado\u015b\u0107 z nimi na odleg\u0142y czas, kiedy kr\u00f3\u00adlestwo Bo\u017ce nadejdzie w swej widzialnej i pe\u0142nej mocy posta\u00adci. Ten dzie\u0144 jednak nadejdzie, a w\u00f3wczas On b\u0119dzie z nimi w nowy spos\u00f3b pi\u0142 ten kielich w kr\u00f3lestwie Swego Ojca (Mateusza 26,29). Wtedy spe\u0142ni si\u0119 te\u017c to, co B\u00f3g zapowiedzia\u0142 przez usta proroka Izajasza w odniesieniu do Chrystusa: \u201eZa m\u0119k\u0119 Swo\u00adjej duszy ujrzy \u015bwiat\u0142o i jego poznaniem si\u0119 nasyci” (Izajasza 53,11). W tych odleg\u0142ych jeszcze dniach tysi\u0105cletniego kr\u00f3le\u00adstwa pokoju Chrystusowego na ziemi b\u0119dzie znowu obcho\u00addzona Pascha w tym kraju ozdoby (chluby), z wi\u0119ksz\u0105 powag\u0105 ni\u017c kiedykolwiek, jak to pokazuje Ksi\u0119ga Ezechiela 45,21-25. Przy tym \u201eKozio\u0142”, kt\u00f3ry m\u00f3wi o sile i rozumno\u015bci, zajmuje miejsce \u201eBaranka”. Wtedy Oblubieniec powie do swojej ziem\u00adskiej oblubienicy:<\/span><\/p>\n

\u201eWszed\u0142em do mojego ogrodu, moja siostro, oblubie\u00adnico, zerwa\u0142em moj\u0105 mirr\u0119 wraz z moim balsamem, zjad\u0142em m\u00f3j plaster wraz z moim miodem, wypi\u00ad\u0142em moje wino wraz z moim mlekiem. Jedzcie, moi przyjaciele, pijcie i upijcie si\u0119 mi\u0142o\u015bci\u0105!\u201d (Pie\u015b\u0144 5,1).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Nowa s\u0142u\u017cba – dzi\u0119kczynienie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Potem Pan Jezus Chrystus ustanawia co\u015b nowego: Swoj\u0105 wieczerz\u0119. Relacja \u0141ukasza bardzo wyra\u017anie odr\u00f3\u017cnia to, co stare, prze\u00admijaj\u0105ce od nowego. Jako prawdziwy Izraelita, Pan Jezus Chrystus by\u0142 go\u00ad\u015bciem przy spo\u017cywaniu paschy, by\u0142 jednym z nich; teraz nato\u00admiast Jest Tym, kt\u00f3ry t\u0119 wieczerz\u0119 podaje jako gospodarz. Jest to ju\u017c Jego wieczerza, a uczniowie s\u0105 Jego go\u015b\u0107mi, przy Jego stole. Naturalnie, w Swojej w\u0142asnej wieczerzy pami\u0105tkowej On sam nie bierze udzia\u0142u, rozdziela natomiast Swoim to, co ma im przypomina\u0107 o Jego \u015bmierci. Wieczerza paschalna i wie\u00adczerza Pa\u0144ska zupe\u0142nie r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 co do zamierzonego celu i charakteru. Pierwsza patrzy\u0142a na \u015bmier\u0107 Pana Jezusa Chrystusa jako dopiero maj\u0105c\u0105 nast\u0105pi\u0107, druga b\u0119dzie spogl\u0105da\u0107 wstecz na dokona\u00adne dzie\u0142o.<\/span><\/p>\n

\u201eWzi\u0105wszy chleb, i podzi\u0119kowawszy, \u0142ama\u0142 i dawa\u0142 im, m\u00f3wi\u0105c: To jest cia\u0142o Moje, kt\u00f3re si\u0119 za was daje; to czy\u0144cie na pami\u0105tk\u0119 Moj\u0105. Podobnie i kielich, gdy by\u0142o po wieczerzy, m\u00f3wi\u0105c: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi Mojej, kt\u00f3ra si\u0119 za was wyle\u00adwa” (\u0141ukasza 22,19-20).<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus ustanawia teraz ca\u0142kiem nowe zarz\u0105dzenie, zupe\u0142nie now\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119, odznaczaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzi\u0119kczynieniem. Wynika to jasno z post\u0119powania Pana: \u201ewzi\u0105wszy chleb i podzi\u0119kowawszy”, jak czytamy na innym miejscu, \u201eb\u0142ogos\u0142awi\u0142” czy \u201ewys\u0142awia\u0142”. R\u00f3\u017c\u00adnica jest niewielka, przy czym pierwsze oddaje lepiej charak\u00adter Jego s\u0142\u00f3w: to, co m\u00f3wi\u0142, nosi\u0142o charakter dzi\u0119kczynienia; to drugie za\u015b, okre\u015bla raczej form\u0119 Jego s\u0142\u00f3w: to co powiedzia\u0142, przybra\u0142o posta\u0107 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa albo chwa\u0142y W ka\u017cdym ra\u00adzie oba te s\u0142owa u\u017cywane s\u0105 zamiennie i nie powinni\u015bmy przy tym sobie wyobra\u017ca\u0107, \u017ce przedmioty te w mistyczny spos\u00f3b przeobrazi\u0142y si\u0119 pod b\u0142ogos\u0142awi\u0105cymi s\u0142owami Zbawiciela. To, co Pan wzi\u0105\u0142, by\u0142o chlebem i nim pozosta\u0142o; to, co my \u0142amiemy, r\u00f3wnie\u017c jest chlebem i nim pozostaje; \u201eChleb, kt\u00f3ry \u0142amiemy…” (1 Koryntian 10,16), \u201eIlekro\u0107 ten chleb jecie…”, \u201eKtokolwiek by jad\u0142 chleb…” (1 Koryntian 11,26-27).<\/span><\/p>\n

\u0141amanie chleba charakteryzuje si\u0119 wi\u0119c dzi\u0119kczynieniem. Pan Jezus wzi\u0105\u0142 chleb. Widocznie mia\u0142 go w r\u0119kach, kiedy dzi\u0119ko\u00adwa\u0142. To musia\u0142o by\u0107 naprawd\u0119 cudowne dzi\u0119kczynienie! Ma\u00adteusz, kt\u00f3ry by\u0142 tam obecny, nie zapisa\u0142 \u017cadnego s\u0142owa z tego dzi\u0119kczynienia. \u0141ukasz, Marek oraz Pawe\u0142, kt\u00f3rych przy tym nie by\u0142o, r\u00f3wnie\u017c o tym milcz\u0105. Mamy modlitw\u0119 Pana Jezusa Chrystusa w Ewan\u00adgelii Jana 17. Dlaczego nie mamy Jego dzi\u0119kowania przy wie\u00adczerzy?<\/span><\/p>\n

Z pewno\u015bci\u0105 jest w tym m\u0105dro\u015b\u0107 Bo\u017ca, kt\u00f3ra te s\u0142owa Pana Jezusa starannie ukry\u0142a. Czy\u017c inaczej nie powsta\u0142oby niebezpie\u00adcze\u0144stwo, \u017ce stosowaliby\u015bmy je jako formu\u0142\u0119, jak to na przy\u00adk\u0142ad ma miejsce do dzisiaj w szerokich kr\u0119gach chrze\u015bci\u00adja\u0144stwa z tak zwanym \u201eOjcze nasz”? R\u00f3wnie\u017c s\u0142owa aposto\u0142a Paw\u0142a, jakie wypowiada\u0142 podczas dzi\u0119kowania za chleb i kie\u00adlich, nie s\u0105 nam przekazane – zapewne z tego samego powodu. B\u00f3g chce, aby\u015bmy w zale\u017cno\u015bci od Ducha \u015awi\u0119tego doszli do takiego wyobra\u017cenia, i\u017c On chce nas prowadzi\u0107 od przy\u00adpadku do przypadku, i aby\u015bmy u\u017cywali przy tym wobec Niego odpowiednich s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142yby tak\u017ce wyrazem my\u015bli Zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 \u0142amanie chleba nie jest okazj\u0105 do zano\u00adszenia pr\u00f3\u015bb, chyba tylko tej jednej: \u201ePrzyjd\u017a, Panie Jezu!”; \u0142amiemy bowiem chleb dot\u0105d tylko, \u201ea\u017c On przyjdzie”. Zasta\u00adn\u00f3wmy si\u0119: mamy przed sob\u0105 dokonane dzie\u0142o, kt\u00f3re nie po\u00adtrzebuje dope\u0142nienia i kt\u00f3re ma niesko\u0144czon\u0105 warto\u015b\u0107 u Boga. Mamy przed naszymi sercami Samego Chrystusa w Jego b\u0142o\u00adgos\u0142awionej Osobie, w Jego niezr\u00f3wnanej mi\u0142o\u015bci, w Jego nie\u00adzg\u0142\u0119bionych cierpieniach \u015bmierci, to za\u015b prowadzi\u0107 mo\u017ce je\u00addynie do dzi\u0119kczynienia i uwielbienia. Modlitwy za naszych chorych i s\u0142abych, pro\u015bby za zgubiony \u015bwiat, modlitwa o nasz wzrost i tym podobne nie maj\u0105 tam miejsca. O to mo\u017cemy mo\u00addli\u0107 si\u0119 w domach oraz we wsp\u00f3lnych zgromadzeniach na modlitw\u0119; mo\u017cemy te\u017c w ka\u017cdym innym czasie wyznawa\u0107 Panu Jezusowi Chrystusowi, jak s\u0142abi jeste\u015bmy, natomiast \u0142amanie chleba winno cha\u00adrakteryzowa\u0107 si\u0119 dzi\u0119kczynieniem.<\/span><\/p>\n

Pan sta\u0142 tu\u017c przed \u015bmierci\u0105 krzy\u017cow\u0105. Jakkolwiek wielkie jednak mia\u0142o by\u0107 Jego cierpienie – a kt\u00f3\u017c wiedzia\u0142, co ono b\u0119\u00addzie w sobie zawiera\u0142o, pr\u00f3cz Niego Samego – On widzi za\u00admiar Bo\u017cy, widzi przed Sob\u0105 dokonane dzie\u0142o, kt\u00f3re jest pod\u00adstaw\u0105 tego postanowienia, ogarnia Swym spojrzeniem dalekosi\u0119\u017cny plon Swojej \u015bmierci, a jego serce op\u0142ywa dzi\u0119kczynieniem. Stoimy dzisiaj ju\u017c za dokonanym dzie\u0142em prze\u00adb\u0142agania i sami jeste\u015bmy jego przedmiotami; przystoi nam te\u00adraz tylko dzi\u0119kczynienie.<\/span><\/p>\n

Le\u017cy mi na sercu jeszcze jedna praktyczna uwaga, dla kt\u00f3\u00adrej istnieje aktualna potrzeba. Podczas \u0142amania chleba mamy dzi\u0119kowa\u0107 oddzielnie za chleb i za kielich. Tak czyni\u0142 to Pan; tak te\u017c czyni\u0107 winni\u015bmy i my. Ze wszystkich trzech Ewangelii synoptycznych dowiadujemy si\u0119, \u017ce Pan Jezus Chrystus wzi\u0105\u0142 chleb, nast\u0119p\u00adnie dzi\u0119kowa\u0142, po czym z\u0142ama\u0142 go i na koniec da\u0142 im ten z\u0142a\u00admany chleb. Podobnie z kielichem \u201epo wieczerzy”: wzi\u0105\u0142 go, \u201epodzi\u0119kowa\u0142, dal im” (Mateusza 26,27). Nic nie mo\u017ce usprawie\u00addliwia\u0107 ani uzasadnia\u0107 samowoli czy braku poszanowania w tej kwestii. Mamy po prostu na\u015bladowa\u0107 przyk\u0142ad Pana Jezusa i czyni\u0107 tak, jak On czyni\u0142. Jakie mamy prawo do zbaczania od Jego przyk\u0142adu? Do tego nale\u017cy tak\u017ce to, by za chleb i potem za kielich dzi\u0119kowa\u0142 jeden i ten sam brat, a nie dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych. Mo\u017ce czyni\u0105 to w dobrej wierze, ale tak nie jest dobrze. Przy\u00adpominaj\u0105 mi si\u0119 tutaj s\u0142owa z Listu do Hebrajczyk\u00f3w 8, \u201eBo\u00adskie wskazanie”, kt\u00f3re Moj\u017cesz otrzyma\u0142 w kwestii budowa\u00adnia Przybytku i jego urz\u0105dze\u0144: \u201eBacz, powiedziano mu, aby\u015b uczyni\u0142 wszystko wed\u0142ug wzoru, kt\u00f3ry ci zosta\u0142 ukazany na g\u00f3rze” (Hebrajczyk\u00f3w 8,5). Trzymajmy si\u0119 te\u017c i my tego \u201ewzoru”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Znaczenie symboli<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0142owa, kt\u00f3re Pan Jezus Chrystus wypowiedzia\u0142 przy rozdzielaniu chle\u00adba i kielicha, podaj\u0105 znaczenie tych symboli: \u201eTo jest cia\u0142o Moje” – \u201eTo jest krew Moja” (Mateusza 26,28) – \u201eTen kielich, to nowe przymierze we krwi Mojej” (\u0141ukasza 22,20; 1 Koryntian 11,25). S\u0105 to symbole, bardzo proste symbole, nic wi\u0119cej – ale sym\u00adbole o g\u0142\u0119bszym znaczeniu i niezbadanej donios\u0142o\u015bci. Chleb, za kt\u00f3ry dzi\u0119kujemy, jest takim samym chlebem, jaki \u0142amie\u00admy i z kt\u00f3rego jemy. Ju\u017c o tym wspomina\u0142em. Nie zachodzi \u017cadna transsubstancjacja (\u201eprzeistoczenie substancji chleba i wina w substancj\u0119 cia\u0142a i krwi Chrystusa przy zachowaniu postaci chleba i wina”) ani konsubstancjacja, (\u201eobecno\u015b\u0107 Chry\u00adstusa w sakramencie o\u0142tarza bez przemiany chleba i wina”). To wynalaz\u0142 religijny cz\u0142owiek, sk\u0142onny wci\u0105\u017c do rytualizmu. My jako dzieci Bo\u017ce nie powinni\u015bmy wst\u0119powa\u0107 w \u015blady Kaina lecz raczej winni\u015bmy by\u0107 pos\u0142uszni S\u0142owu Bo\u017cemu.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus powiedzia\u0142 prosto: \u201eTo jest cia\u0142o Moje”. Je\u015bli po\u00adka\u017c\u0119 mojemu przyjacielowi fotografi\u0119 mojej \u017cony i powiem: \u201eTo jest moja \u017cona”, to przecie\u017c ka\u017cdy rozumie, \u017ce nie mam przez to na my\u015bli tego kawa\u0142ka papieru, kt\u00f3ry przedstawia moj\u0105 \u017con\u0119. O to w\u0142a\u015bnie chodzi. Ten bochenek chleba jest obrazo\u00adwym przedstawieniem wydanego za nas cia\u0142a Pana, a kielich podobnym przedstawieniem przelanej za nas jego krwi.<\/span><\/p>\n

Jeszcze kr\u00f3tka uwaga na temat wyra\u017cenia \u201ePodobnie i kie\u00adlich, gdy by\u0142o po wieczerzy”. Nie s\u0105dz\u0119, by dotyczy\u0142o to wie\u00adczerzy paschalnej, gdy\u017c po pierwsze to samo wyra\u017cenie znaj\u00adduje si\u0119 tak\u017ce w 1 Koryntian 11,25, gdzie nie ma w og\u00f3le mowy o wieczerzy paschalnej, a po drugie, zar\u00f3wno tam, jak i tutaj, znajduje si\u0119 forma bezokolicznika \u201eje\u015b\u0107”, tak i\u017c oznacza to w dos\u0142ownym t\u0142umaczeniu \u201epo jedzeniu”, \u201epo spo\u017cyciu”. Po spo\u00ad\u017cyciu przez uczni\u00f3w chleba Pan da\u0142 im kielich. Wieczerza pas\u00adchalna mog\u0142a te\u017c mie\u0107 sw\u00f3j ci\u0105g dalszy, i jestem przekonany, \u017ce tak by\u0142o. <\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kt\u00f3re si\u0119 za was daje<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa przekazane przez \u0141ukasza \u201eza was” nosz\u0105 charakter bardziej osobisty ni\u017c te, kt\u00f3re oznajmia nam Mateusz; (\u201eza wielu”). Bez w\u0105tpienia, oba dane s\u0105 w doskona\u0142ej harmonii i z tym zadaniem, jakie B\u00f3g powierzy\u0142 tym dw\u00f3m m\u0119\u017com.<\/span><\/p>\n

Jak\u0105\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 i \u0142ask\u0119 wyra\u017caj\u0105 te s\u0142owa \u201ekt\u00f3re si\u0119 za was daje” – \u201ekt\u00f3ra si\u0119 za was wylewa” ! Kt\u00f3\u017c mo\u017ce je zg\u0142\u0119bi\u0107. Pan Jezus Chrystus postanowi\u0142 odda\u0107 Swoje \u017cycie jako okup za wielu; nie przyszed\u0142 bowiem, aby Mu s\u0142u\u017cono (Mateusza 20,28). Nikt te\u017c nie m\u00f3g\u0142 w sprawiedliwy spos\u00f3b \u017c\u0105da\u0107 od Niego \u017cycia; by\u0142o ono bowiem doskona\u0142ym wyrazem dobroci i prawdy Bo\u017cej. Nikt te\u017c nie m\u00f3g\u0142 Mu \u017cycia odebra\u0107; do tego bowiem nikt nie mia\u0142 mocy: ani diabe\u0142, ani ludzie przez niego kierowani. Nie, Pan Jezus Chrystus da\u0142 je sam. Mia\u0142 autorytet, by z\u0142o\u017cy\u0107 Swoje \u017cycie, i mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c autorytet, by je znowu wzi\u0105\u0107. A czyni\u0105c to, by\u0142 doskonale pos\u0142uszny. Dlatego Ojciec mi\u0142uje Go (Jana 10,17-18).<\/span><\/p>\n

Godny uwielbienia Zbawiciel! On przez Swoje pos\u0142usze\u0144stwo da\u0142 Ojcu nowy pow\u00f3d, aby Go mi\u0142owa\u0142. \u201eDlatego Ojciec mi\u0142uje Mnie” – tak mog\u0142a powiedzie\u0107 tylko Jedna Osoba, tak m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 tylko On.<\/span><\/p>\n

By\u0142 to najwy\u017cszy wyraz mi\u0142o\u015bci naszego Pana i Zbawiciela \u017ce On da\u0142 za nas Samego Siebie. Jemu niech b\u0119dzie za to wieczne uwielbienie i dzi\u0119kczynienie!<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 Pawe\u0142 ch\u0119tnie u\u017cywa wyra\u017ce\u0144: wyda\u0142 Siebie \u201eza mnie”, \u201eza was”, \u201eza Zgromadzenie”! Jak\u017ce widoczna jest jego rado\u015b\u0107 i sympatia w tym, kiedy m\u00f3wi o Panu jako Synu Bo\u017cym i dodaje: \u201eKt\u00f3ry mnie umi\u0142owa\u0142 i wyda\u0142 Samego Sie\u00adbie za mnie” (Galacjan 2,20). W Li\u015bcie do Tytusa przypomina nam o b\u0142ogos\u0142awionej nadziei objawienia si\u0119 naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, po czym m\u00f3wi: \u201eKt\u00f3ry da\u0142 Samego Siebie za nas” (Tytusa 2,13). Oby\u015bmy byli bardziej \u015bwia\u00addomi mi\u0142o\u015bci naszego Pana i byli Mu bardziej wdzi\u0119czni!<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus jednak nie tylko da\u0142 Swoje cia\u0142o, Swoje \u017cycie, Samego Siebie, lecz Jego Samego da\u0142 nam B\u00f3g. On nie szcz\u0119dzi\u0142 Swego w\u0142asnego Jedynego Syna, lecz wyda\u0142 Go za nas wszystkich (Rzymian 8,32). \u201eNa tym polega mi\u0142o\u015b\u0107, \u017ce nie my\u015bmy umi\u0142owali Boga, lecz \u017ce On nas umi\u0142owa\u0142 i pos\u0142a\u0142 Syna Swego jako ub\u0142aganie za grzechy nasze” (1 Jana 4,10).<\/span><\/p>\n

B\u00f3g obali\u0142 stare k\u0142amstwo w\u0119\u017ca m\u00f3wi\u0105ce, \u017ce B\u00f3g jest nie\u00addobry, \u017ce nie daje cz\u0142owiekowi wszystkiego, co jest dla niego dobre. W niezr\u00f3wnany spos\u00f3b B\u00f3g obna\u017cy\u0142 to k\u0142amstwo i obali\u0142 je definitywnie. Ojciec da\u0142 Syna! Jak\u017ceby z nim mia\u0142 nie daro\u00adwa\u0107 nam wszystkiego?<\/span><\/p>\n

\u201eBogu niech b\u0119d\u0105 dzi\u0119ki<\/span><\/p>\n

za niewys\u0142owiony dar Jego!”<\/span> <\/span><\/p>\n

(<\/span>2 Koryntian 9,15)<\/span>.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Testament Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u0141ukasz jest jedynym z Ewangelist\u00f3w, kt\u00f3ry oznajmia nam te\u00adstament Pana: \u201eto czy\u0144cie na pami\u0105tk\u0119 Moj\u0105!” Tym samym wyja\u015bnia, \u017ce chodzi tu o trwa\u0142e zarz\u0105dzenie. Nie mogliby\u015bmy wyprowadzi\u0107 tego z relacji obu pozosta\u0142ych pisarzy, Mateusza i Marka. Niech ka\u017cdy przeczyta sobie potem odpowiednie miej\u00adsca w Ewangelii Mateusza i Marka. Autor tych s\u0142\u00f3w tak\u017ce przez d\u0142ugi czas nie dostrzega\u0142 tej kwestii.<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce wzruszaj\u0105cy apel zawarty jest w tych s\u0142owach Pana! Apel do tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, za kt\u00f3rych da\u0142 Swoje \u017cycie! Pan pragnie, aby\u015bmy przypominali sobie o Jego mi\u0142o\u015bci, aby\u015bmy pami\u0119tali o mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra za nas posz\u0142a na \u015bmier\u0107. Oczywi\u00ad\u015bcie, jeste\u015bmy z Nim jako zmartwychwsta\u0142ym Panem po\u0142\u0105czeni i zjednoczeni; On jednak wzywa nas, by\u015bmy wspomi\u00adnali Go jako umar\u0142ego. W wieczerzy mamy przed sob\u0105 – zgod\u00adnie z Jego wol\u0105 – umar\u0142ego Chrystusa. Chleb i wino oddzielone od siebie przypominaj\u0105 nam r\u00f3wnie\u017c o Nim jako umar\u0142ym i nieobecnym Zbawcy; wiemy te\u017c jednak o Jego obecno\u015bci w \u015brodku nas jako \u017byj\u0105cego Pana. On Sam jest tym, o kt\u00f3rym my\u015blimy podczas uwielbienia – On Sam i dosko\u00adna\u0142o\u015b\u0107 Jego mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra za nas da\u0142a wszystko. Jego ca\u0142y lud, w czasie od Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy do pochwycenia wzywany jest, aby w ten spos\u00f3b o Nim pami\u0119ta\u0107 i oddawa\u0107 Mu nale\u017cn\u0105 chwa\u0142\u0119. Ludzie bardzo lubi\u0105 pami\u0119ta\u0107 o wielkich czynach innych, jakich oni w swoim \u017cyciu dokonali. Pan m\u00f3wi do nas, do tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, aby\u015bmy pami\u0119tali o Nim jako umar\u00ad\u0142ym. Pomi\u0119dzy wszystkim, co Pismo \u015awi\u0119te stawia tak bli\u00adsko przed nasze serca, nie ma niczego wznio\u015blejszego, jak to, co dotyczy cierpienia i umierania Zbawiciela.<\/span><\/p>\n

A jednak zawsze istnieje sk\u0142onno\u015b\u0107 i niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce jeste\u015bmy bardziej zaj\u0119ci naszymi b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami ani\u017celi Nim, Kt\u00f3ry je dla nas zdoby\u0142. Te podarowane nam b\u0142ogo\u00ads\u0142awie\u0144stwa s\u0105 prawdziwie niezmierzone, o Boskiej wielko\u015bci i zasi\u0119gu. Ani nie chcemy, ani nie mo\u017cemy oddziela\u0107 ich od Niego i od Jego ofiary. Mo\u017cemy jednak zatrzyma\u0107 si\u0119 przy wie\u00adlu wspania\u0142ych prawdach, a mimo to nie by\u0107 zaj\u0119tymi Nim. A przecie\u017c Pan nie powiedzia\u0142: \u201eTo czy\u0144cie na pami\u0105tk\u0119 wa\u00adszych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw”. Jak\u017ce cz\u0119sto zatrzymujemy si\u0119 d\u0142u\u00adgo przy tym, jak On poci\u0105gn\u0105\u0142 nas z oddalenia i przywi\u00f3d\u0142 do Swojej blisko\u015bci! Mo\u017cemy te\u017c my\u015ble\u0107 jeszcze o wielu innych niezliczonych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach, kt\u00f3re s\u0105 naszym udzia\u0142em w Nim. Wszystko to jednak nie jest tym, co Pan nam nakaza\u0142 gdy trzyma\u0142 w r\u0119kach znaki Swojej \u015bmierci: \u201eTo czy\u0144cie na pami\u0105tk\u0119 Moj\u0105!” Tak niesko\u0144czenie wielkie jest Jego dzie\u0142o, jego rezultaty wszechogarniaj\u0105ce – ON Sam jest jeszcze wi\u0119kszy. Wart jest wszelkich naszych sympatii. Przekaza\u0142 nam cenny testament, poniewa\u017c wiedzia\u0142, jak bardzo zapominalscy jeste\u015bmy. Przewidzia\u0142 te\u017c doskonale, \u017ce zachwycaj\u0105ce zdarzenia, jakie rozegra\u0142y si\u0119 w tym \u015bwiecie, b\u0119d\u0105 mia\u0142y niewielki wp\u0142yw na nasze serca. Dlatego da\u0142 nam Swoj\u0105 wieczerz\u0119.<\/span><\/p>\n

\u0141amanie chleba jest trwa\u0142ym, ci\u0105g\u0142ym zarz\u0105dzeniem w domu Bo\u017cym a\u017c do ponownego przyj\u015bcia Pana Jezusa. Nie mo\u017cna go zast\u0105\u00adpi\u0107 niczym, \u017cadnym kazaniem ani czymkolwiek innym. Jest ono najwa\u017cniejsz\u0105 rzecz\u0105 dla dnia Pa\u0144skiego. Zaniecha\u0107 go oznacza odpa\u015b\u0107. Tym zajmiemy si\u0119 p\u00f3\u017aniej. Teraz postawmy sobie jeszcze dwa pytania:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W jakim dniu i jak cz\u0119sto ci, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego maj\u0105 \u0142ama\u0107 chleb?<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Pismo nie daje nam co do tego \u017cadnej szczeg\u00f3lnej informacji. Z Dziej\u00f3w Apostolskich 2 mo\u017cemy wnioskowa\u0107, \u017ce pierwsi chrze\u015bcijanie \u0142amali chleb codziennie. Wydaje si\u0119 jednak, \u017ce tak by\u0142o tylko na pocz\u0105tku w Jerozolimie. P\u00f3\u017aniej wierz\u0105cy w Troadzie mieli zwyczaj schodzi\u0107 si\u0119 na \u0142amanie chleba w pierwszym dniu tygodnia (Dzieje 20,7). By\u0142 to og\u00f3lny zwy\u00adczaj chrze\u015bcijan w tamtym okresie, czego potwierdzeniem jest okoliczno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 chcia\u0142bym przytoczy\u0107. Ot\u00f3\u017c wygl\u0105da na to, \u017ce Pawe\u0142 nie zd\u0105\u017cy\u0142 do Troady na czas \u0142amania chleba, czyta\u00admy bowiem, \u017ce przebywa\u0142 tam siedem dni. Jego zatrzymanie si\u0119 tam jest godne uwagi, poniewa\u017c czu\u0142 si\u0119 on przymuszony, by i\u015b\u0107 do Jerozolimy. Widocznie jednak przebywa\u0142 w Troadzie tak d\u0142ugo, aby z tamtejszymi wierz\u0105cymi \u0142ama\u0107 chleb nast\u0119p\u00adnego dnia Pa\u0144skiego. A po przemawianiu a\u017c do nastania dnia, zaraz wyjecha\u0142. Jak z tego wynika, nie zwo\u0142ano jakiego\u015b spe\u00adcjalnego zgromadzenia w ci\u0105gu tygodnia, aby \u0142ama\u0107 chleb.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 zarz\u0105dzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c zbi\u00f3rk\u0119 na rzecz pomocy dla \u015bwi\u0119tych: miano odk\u0142ada\u0107 pieni\u0105dze w ka\u017cdym pierwszym dniu tygodnia (1 Koryntian 16,1-2). Niejedno przemawia za tym, \u017ce sk\u0142adanie tych dar\u00f3w mia\u0142o miejsce w zwi\u0105zku ze scho\u00addzeniem si\u0119 na \u0142amanie chleba. Nad tym tematem b\u0119dzie\u00admy jeszcze zastanawiali si\u0119 szerzej.<\/span><\/p>\n

A co je\u015bli chodzi o cz\u0119stotliwo\u015b\u0107? Uwa\u017cam, \u017ce Pismo nie czy\u00adni tu \u017cadnych ogranicze\u0144. Gdyby\u015bmy mieli duchow\u0105 \u015bwie\u017co\u015b\u0107 i moc do tego, to nie wiem, dlaczego nie mieliby\u015bmy \u0142ama\u0107 chle\u00adba cz\u0119\u015bciej, ani\u017celi tylko raz w tygodniu. Aposto\u0142 Pawe\u0142 m\u00f3wi prosto: \u201eIlekro\u0107 ten chleb jecie…” (1 Koryntian 11,26). Mimo to jest dobre i m\u0105dre oraz wskazane, aby nie \u0142udzi\u0107 si\u0119 co do nasze\u00adgo prawdziwego stanu dzisiaj, ale pozosta\u0107 przy tej praktyce i porz\u0105dku, jakich z gorliwo\u015bci\u0105 trzymali si\u0119 pierwsi chrze\u015bcijanie pod czujnym okiem aposto\u0142\u00f3w. Jedno wszak\u017ce powinno by\u0107 sta\u0142e: skoro \u0142amiemy chleb tylko raz w tygodniu i taki jest normalny porz\u0105dek, wtedy koniecznie musi to by\u0107 w pierw\u00adszym dniu tygodnia – w dniu Pa\u0144skim. \u0141amanie chleba tylko raz na miesi\u0105c albo raz w roku nie jest absolutnie zgodne z Bo\u017cym zamys\u0142em. Istniej\u0105 logicznie brzmi\u0105ce uzasadnienia, dlaczego jest lepiej tylko raz na miesi\u0105c albo raz do roku \u0142ama\u0107 chleb; jest ich oczywi\u015bcie wiele. Cz\u0119stokro\u0107 jednak przyczy\u00adna, dla kt\u00f3rej nie spe\u0142nia si\u0119 tego \u017cyczenia Pana le\u017cy po pro\u00adstu w zwyczaju lub braku pouczenia. Obawiam si\u0119, \u017ce niekie\u00addy kryje si\u0119 za tym co\u015b g\u0142\u0119bszego: brak mi\u0142o\u015bci do Niego lub nawet jawne niepos\u0142usze\u0144stwo. Twierdzenie za\u015b, \u017ce przez cz\u0119\u00adste czynienie tego zarz\u0105dzenia Pana ono si\u0119 mo\u017ce \u201eznudzi\u0107” i zatraci\u0107 swoj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 warto\u015b\u0107, obala nie tylko S\u0142owo Bo\u017ce, ale i samo do\u015bwiadczenie autora, a wraz z nim niezli\u00adczonych \u015bwi\u0119tych: im cz\u0119\u015bciej bior\u0105 oni udzia\u0142 w obchodzeniu pami\u0105tki Pana, tym g\u0142\u0119bsze staje si\u0119 ich zrozumienie, tym \u015bci\u00ad\u015blejsza przychylno\u015b\u0107 wobec Tego, Kt\u00f3ry j\u0105 pozostawi\u0142.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czy Judasz Iskariot by\u0142 obecny przy ustanowieniu tej pami\u0105tki?<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wydaje si\u0119, \u017ce na to tak cz\u0119sto zadawane i nieraz gor\u0105co dy\u00adskutowane pytanie, czy Judasz Iskariot, kt\u00f3ry wyda\u0142 Pana, by\u0142 obecny przy ustanowieniu wieczerzy Pa\u0144skiej, odpowiedzi udzielaj\u0105 ko\u0144cowe s\u0142owa Pana, oznajmione w wierszach 21 i 22 Ewangelii \u0141ukasza:<\/span><\/p>\n

\u201eLecz oto r\u0119ka tego, kt\u00f3ry mnie wydaje, jest ze Mn\u0105 przy stole. Wprawdzie Syn Cz\u0142owieczy odchodzi, jak by\u0142o postanowione, ale biada temu cz\u0142owiekowi, kt\u00f3ry Go wydaje”.<\/span><\/p>\n

Aby w odpowiedzi na to pytanie zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Pisma, chcia\u0142\u00adbym najpierw wskaza\u0107 na szczeg\u00f3lny rodzaj i spos\u00f3b, w jaki B\u00f3g wybra\u0142 autor\u00f3w czterech Ewangelii oraz jak oni swoje relacje zasadniczo spisali. Z czterech \u201eewangelist\u00f3w” dw\u00f3ch towarzyszy\u0142o Panu Jezusowi na ziemi; dw\u00f3ch z nich nie mia\u0142o zadania oznajmienia tych rzeczy w kolejno\u015bci chronologicz\u00adnej (Mateusz i \u0141ukasz), pozostali dwaj natomiast mieli zasad\u00adniczo przekaza\u0107 je chronologicznie (Marek i Jan). Jak z tego wynika, z dw\u00f3ch, kt\u00f3rzy w danym przypadku nie pisali chro\u00adnologicznie wzgl\u0119dnie nie \u015bci\u015ble wed\u0142ug kolejno\u015bci, w ka\u017cdym przypadku by\u0142 jeden, kt\u00f3ry towarzyszy\u0142 Panu w Jego drodze. Czy nie jest cudowne, jak B\u00f3g to wszystko uporz\u0105dkowa\u0142? Czy nie mo\u017cemy ca\u0142kowicie zaufa\u0107 Jego \u015bwiadectwom?<\/span><\/p>\n

Wracaj\u0105c do relacji \u0141ukasza: generalnie umieszcza on fak\u00adty nie w ich chronologicznej kolejno\u015bci. Wprawdzie pisze na pocz\u0105tku swojej Ewangelii \u201epo kolei” (\u0141ukasza 1,3), nie chodzi tu jed\u00adnak o kolejno\u015b\u0107 czasow\u0105, ale logiczn\u0105. \u0141ukasz stale nadaje tym rzeczom kolejno\u015b\u0107 moraln\u0105 i taki jest klucz do zrozumie\u00adnia jego Ewangelii. Ust\u0119p, kt\u00f3ry teraz razem rozwa\u017cali\u015bmy, jest pi\u0119knym tego przyk\u0142adem. Najpierw Duch \u015awi\u0119ty przed\u00adstawia nam dwa Boskie postanowienia: wieczerz\u0119 paschaln\u0105 oraz wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 (\u0141ukasza 22,14-20), a nast\u0119pnie w moral\u00adnym przeciwie\u0144stwie do tego pokazuje drogi i czynno\u015bci ludz\u00adkie (\u0141ukasza 22,21-34): z\u0142o\u015b\u0107 Judasza, sp\u00f3r mi\u0119dzy uczniami o to, kto mia\u0142 by\u0107 najwi\u0119kszy, oraz zapowied\u017a upadku Piotra.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chcemy wyra\u017anie ujrze\u0107 czasowy przebieg tych wy\u00addarze\u0144, musimy prze\u015bledzi\u0107 obie chronologiczne relacje Mar\u00adka i Jana i por\u00f3wna\u0107 je ze sob\u0105. Sam Jan nie wspomina wpraw\u00addzie o ustanowieniu wieczerzy, ale ca\u0142kiem jasno przedstawia, \u017ce Judasz zosta\u0142 przez Pana Jezusa Chrystusa skompromitowany podczas spo\u00ad\u017cywania paschy, \u017ce zaraz potem wst\u0105pi\u0142 w niego szatan, a on \u201enatychmiast wyszed\u0142, a by\u0142a noc” (Jana 13,21-30). Marek natomiast nie pozwala na powstanie jakichkolwiek w\u0105tpliwo\u015bci co do tego, i\u017c zdemaskowanie Judasza mia\u0142o miejsce przed ustanowieniem wieczerzy Pa\u0144skiej (Marka 14,17-21). Mu\u00adsimy wi\u0119c wyobrazi\u0107 sobie to \u201enatychmiastowe” wyj\u015bcie Ju\u00addasza w noc (po wierszu 21, a przed 22 Ewangelii Marka 14). Judasz Iskariot, zdrajca, nie prze\u017cywa\u0142 wsp\u00f3lnie z nimi wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej i nie jad\u0142 z tego chleba ani nie pi\u0142 z tego kieli\u00adcha, kt\u00f3ry Pan poda\u0142 swoim uczniom. Pan go ju\u017c przedtem ujawni\u0142.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Hymn<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dok\u0142adnie tym s\u0142owem Mateusz i Marek nadmieniaj\u0105 jeszcze jedn\u0105, wnikaj\u0105c\u0105 do serca okoliczno\u015b\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eA gdy od\u015bpiewali hymn, wyszli ku G\u00f3rze Oliwnej” (Mateusza 26,30; Marka 14,26).<\/span><\/p>\n

Za czas\u00f3w Pana Jezusa Chrystusa \u017bydzi piel\u0119gnowali zwyczaj \u015bpiewania przy obchodzeniu Paschy, Psalm\u00f3w 113 oraz 114, \u201epo pierwszym kielichu”, kt\u00f3ry zwali \u201ekielichem b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa”. \u201ePo trze\u00adcim kielichu” \u015bpiewali Psalmy od 115 do 118, zwane \u201epsal\u00admami pochwalnymi”. Skoro Pan Jezus zachowa\u0142 ten porz\u0105dek, a wiele za tym przemawia, to wzruszaj\u0105ce i godne zastanowienia b\u0119dzie, gdy dowiemy si\u0119, jakie s\u0142owa \u015bpiewali, zanim opu\u015bcili sal\u0119 na pi\u0119trze, udaj\u0105c si\u0119 w noc naprzeciwko oprawcom:<\/span><\/p>\n

\u201eSp\u0119ta\u0142y mnie wi\u0119zy \u015bmierci i opad\u0142y mnie trwogi<\/span><\/p>\n

otch\u0142ani,<\/span><\/p>\n

Ucisk i zmartwienie przysz\u0142y na mnie.<\/span><\/p>\n

Wtedy wezwa\u0142em imienia Pana: Ach, Panie, ratuj<\/span><\/p>\n

dusz\u0119 moj\u0105!” (Psalm 116,3-4)<\/span><\/p>\n

\u201eB\u0142ogos\u0142awiony, kt\u00f3ry przychodzi w imi\u0119 Pana!<\/span><\/p>\n

B\u0142ogos\u0142awimy wam z domu Pa\u0144skiego.<\/span><\/p>\n

Pan jest Bogiem, On nas o\u015bwieca. Zawi\u0105\u017ccie korow\u00f3d<\/span><\/p>\n

z ga\u0142\u0105zkami a\u017c do naro\u017cnik\u00f3w o\u0142tarza!<\/span><\/p>\n

Ty\u015b Bogiem moim, przeto dzi\u0119kowa\u0107 Ci b\u0119d\u0119;<\/span><\/p>\n

Bo\u017ce M\u00f3j, b\u0119d\u0119 Ci\u0119 wywy\u017csza\u0142.<\/span><\/p>\n

Dzi\u0119kujcie Panu, albowiem jest dobry, albowiem<\/span><\/p>\n

\u0142aska Jego trwa na wieki! (Psalm 118,26-29)<\/span><\/p>\n

Hymn! Nie by\u0142o tam miejsca na ziemskie troski. Pan widzi ju\u017c dzie\u0142o odkupienia jako dokonane i daje im t\u0119 pami\u0105tkow\u0105 wie\u00adczerz\u0119, aby – kiedy zostan\u0105 wprowadzeni w pe\u0142ni\u0119 chrze\u015bci\u00adja\u0144skich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw – mogli Go wspomina\u0107 pami\u0119ci\u0105 pe\u0142n\u0105 mi\u0142o\u015bci. Pan wychwala, uczniowie wychwalaj\u0105 – czy nie jest to nadzwyczaj mi\u0142a scena, a zarazem obrazowy przyk\u0142ad tego, co Pan Jezus czyni dzisiaj: \u201eB\u0119d\u0119 Ci\u0119 chwali\u0142 po\u015br\u00f3d Zgromadzenia” (Hebrajczyk\u00f3w 2,12)?<\/span><\/p>\n

Zamiast smuci\u0107 si\u0119 tym, \u017ce Go utrac\u0105, uczniowie \u015bpiewaj\u0105 hymn. I my mo\u017cemy tak czyni\u0107. Oczywi\u015bcie, nie u\u017cywamy na naszych zebraniach ku wys\u0142awianiu naszego Boga i Ojca oraz naszego Pana i Odkupiciela, Jezusa Chrystusa pie\u015bni chwa\u0142y Starego Testamentu, jakimi Izraelici uwielbiali Jahweh, Boga Izraela. Psalmy, o kt\u00f3rych mowa jest w Li\u015bcie do Efezjan 5,19, w Li\u015bcie do Kolosan 3,16 oraz w 1 Li\u015bcie do Koryntian 14,26, nie s\u0105 psalmami starotestamentowymi, lecz pie\u015bniami chrze\u015bcija\u0144skimi, niemo\u017cliwe bowiem, aby starotestamentowe psal\u00admy mog\u0142y by\u0107 adekwatnym wyrazem chrze\u015bcija\u0144skiej pozycji i uwielbienia. Zasadniczo jednak dzisiaj przy \u0142amaniu chleba czynimy to samo, co wtedy uczniowie: maj\u0105c po\u015brodku Pana Jezusa, \u015bpiewamy pie\u015bni pochwalne, gdzie On Sam t\u0119 chwa\u0142\u0119 intonuje (Hebrajczyk\u00f3w 2,12). Oby nasze serca by\u0142y wci\u0105\u017c ku temu na\u00adstrojone! Poczy\u0144my jeszcze na koniec tego rozdzia\u0142u trzy stwierdzenia:<\/span><\/p>\n

W Ewangeliach widzimy, jak \u0142amanie chleba <\/span><\/p>\n

ustanowiono.<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

W Dziejach Apostolskich widzimy, jak je<\/span><\/p>\n

sprawowano.<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

W Listach odkrywamy, jak \u0142amanie chleba jest<\/span><\/p>\n

wyk\u0142adane.<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

T\u0119 ostatni\u0105 kwesti\u0119 jeszcze poruszymy z pomoc\u0105 Bo\u017c\u0105 w dalszym ci\u0105gu naszych rozwa\u017ca\u0144.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

9. St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dwa aspekty \u0142amania chleba<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy schodzimy si\u0119 w pierwszym dniu tygodnia na \u0142amanie chleba (Dzieje 20,7), wyra\u017camy przez to, zgodnie z wol\u0105 Pana, dwojak\u0105 rzecz. Pami\u0119tamy – i jest to aspekt lepiej rozumiany – o Panu w Jego cierpieniach i \u015bmierci, og\u0142aszamy jego \u015bmier\u0107 (1 Koryntian 11,26). Z drugiej strony dajemy wyraz drogocennej prawdzie, \u017ce w rezultacie tej \u015bmierci wszyscy wierz\u0105cy na zie\u00admi s\u0105 jedno i stanowi\u0105 jedno cia\u0142o (1 Koryntian 10,17). Pierwszy aspekt \u015bci\u015ble wi\u0105\u017ce si\u0119 z \u201ewieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105” (1 Koryntian 11,20), a drugi ze \u201eSto\u0142em Pa\u0144skim” (1 Koryntian 10,21).<\/span><\/p>\n

Trzeba jednak wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119 co\u015b jeszcze. Z wymie\u00adnionymi tu aspektami \u0142amania chleba zwi\u0105zane s\u0105 zapowie\u00addziane ju\u017c przywileje, lecz tak\u017ce powa\u017cna odpowiedzialno\u015b\u0107, kt\u00f3rej nie \u015bmiemy przeoczy\u0107. Kiedy spo\u017cywamy z wieczerzy Pana, to nie jest mu oboj\u0119tne, w jakim duchu i w jaki spos\u00f3b to czynimy. A skoro mamy przywilej siedzie\u0107 przy stole Pa\u0144skim, to koniecznie musimy sobie zada\u0107 pytanie o nasz\u0105 spo\u00ad\u0142eczno\u015b\u0107 i wi\u0119\u017a z Nim.<\/span><\/p>\n

\u201eSt\u00f3\u0142 Pa\u0144ski” i \u201ewieczerza Pa\u0144ska” to nie dwa r\u00f3\u017cne usta\u00adnowienia, lecz jedna i ta sama rzecz, rozpatrywana jednak z dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych stron. Wa\u017cne jest, by mie\u0107 to nieustannie na uwadze. Wyra\u017cenie \u201eobchodzimy wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 na stole Pa\u0144skim” nie jest wi\u0119c tu na miejscu.<\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3\u0107my si\u0119 teraz ku tej stronie sto\u0142u Pa\u0144skiego, kt\u00f3r\u0105 apo\u00adsto\u0142 Pawe\u0142 rozwija w 1 Li\u015bcie do Koryntian 10. To niezwykle znamienne, w jaki spos\u00f3b aposto\u0142 m\u00f3wi na ten temat. Prowa\u00addzony przez Ducha Bo\u017cego, wcale nie zamierza rozwija\u0107 teologicznego wyk\u0142adu najpierw o stole Pa\u0144skim, a potem o wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej. Widzi raczej u Koryntian niew\u0142a\u015bciwe zacho\u00adwanie, i aby je skorygowa\u0107, podaje jakby mimochodem powa\u017c\u00adne i zasadnicze pouczenia dotycz\u0105ce sto\u0142u i wieczerzy Pa\u0144skiej – pouczenia, kt\u00f3re i dla nas dzisiaj s\u0105 nadzwyczaj wa\u017cne. By\u0107 mo\u017ce nie znajdujemy si\u0119 dzisiaj w niebezpiecze\u0144stwie niew\u0142a\u00ad\u015bciwego zachowania, tak jak wierz\u0105cy w Koryncie, ale zasa\u00addy, jakie podaje nam Duch \u015awi\u0119ty w kwestii sto\u0142u Pa\u0144skiego i wieczerzy Pa\u0144skiej, aby skorygowa\u0107 Koryntian, pozostaj\u0105 takie same. Zasady te s\u0142u\u017c\u0105 temu, aby obna\u017cy\u0107 i skorygowa\u0107 ewentualne niew\u0142a\u015bciwe zachowanie, tak\u017ce u nas, w naszych czasach. Dlatego, umi\u0142owane dzieci Bo\u017ce, pozw\u00f3lmy i do sie\u00adbie przy\u0142o\u017cy\u0107 ten Bo\u017cy pion! B\u0105d\u017amy pewni: On chce nas pro\u00adwadzi\u0107 tylko do dalszego, g\u0142\u0119bszego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Niew\u0142a\u015bciwe zachowanie rezultatem nieznajomo\u015bci nowej wi\u0119zi<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy z Koryntu dopiero co odst\u0105pili od ba\u0142wochwalstwa i doszli do wiary w prawdziwego, \u017bywego Boga. Poznali przy tym pr\u00f3\u017cno\u015b\u0107 i nico\u015b\u0107 bo\u017ck\u00f3w, a mimo to pope\u0142nili jeden po\u00adwa\u017cny b\u0142\u0105d. Nim zajmiemy si\u0119 tym niew\u0142a\u015bciwym zacho\u00adwaniem Koryntian, chciejmy przyjrze\u0107 si\u0119 jego przyczynie.<\/span><\/p>\n

Niew\u0142a\u015bciwe post\u0119powanie Koryntian, jak to wida\u0107 z tekstu \u015awi\u0119tego S\u0142owa Bo\u017cego, wynika\u0142o z ich nieznajomo\u015bci nowej wi\u0119zi, w jak\u0105 weszli dzi\u0119\u00adki Bo\u017cej \u0142asce. Nie poj\u0119li jeszcze charakteru nowych relacji, w jakich si\u0119 znale\u017ali. Nie jest to jedyny przypadek. Cz\u0119stokro\u0107 bowiem up\u0142ywa sporo czasu pomi\u0119dzy nawr\u00f3ceniem, czyli odwr\u00f3ceniem si\u0119 od tego, co si\u0119 pozna\u0142o jako b\u0142\u0119dne i z\u0142e, a przyj\u0119ciem tej pozycji i zwi\u0105zanej z ni\u0105 odpowiedzialno\u015bci, kt\u00f3ra zosta\u0142a przy tym powierzona. Wygl\u0105da na to, \u017ce niejed\u00adne drogie dzieci Bo\u017ce jeszcze naprawd\u0119 nie dosz\u0142y tak dale\u00adko, by w pe\u0142ni poj\u0105\u0107 pozycj\u0119 darowan\u0105 im w Chrystusie Jezu\u00adsie naszym Panu. Jest to nie tylko godne po\u017ca\u0142owania, ale te\u017c naprawd\u0119 niebezpieczne, poniewa\u017c taki stan zawieszenia \u201epomi\u0119dzy”, je\u015bli go tak mo\u017cna nazwa\u0107, jest \u017ar\u00f3d\u0142em niejednego uchybienia i b\u0142\u0119dnego post\u0119powania w praktycznym \u017cyciu. Nie mo\u017c\u00adna te\u017c by\u0107 prawdziwie szcz\u0119\u015bliwym, dop\u00f3ki nie korzysta si\u0119 z w\u0142a\u015bciwej relacji z Bogiem.<\/span><\/p>\n

Znajomo\u015b\u0107 i korzy\u015b\u0107 p\u0142yn\u0105ce z darowanej nam przez Boga pozycji oraz wi\u0119zi z Nim i Jego dzie\u0107mi jest podwalin\u0105 i \u017ar\u00f3\u00add\u0142em si\u0142y, dzi\u0119ki kt\u00f3rej mo\u017cemy podo\u0142a\u0107 odpowiedzialno\u015bci, zwi\u0105zanej z t\u0105 pozycj\u0105. M\u00f3wi\u0105c prosto: je\u015bli si\u0119 nie zna daro\u00adwanej nam przez Boga pozycji, to nie mo\u017cna si\u0119 te\u017c po Bo\u017ce\u00admu zachowywa\u0107. Podobnie rzecz si\u0119 ma r\u00f3wnie\u017c w sferze na\u00adturalnej. Jak na przyk\u0142ad mo\u017cna napomina\u0107 dziecko, by zwraca\u0142o uwag\u0119 na wskazania swego ojca, je\u015bli dziecko to w og\u00f3le nie zna ojca, poniewa\u017c ojciec od samych jego narodzin by\u0142 na wojnie? Je\u017celi jednak ojciec ten przyjedzie pewnego dnia do domu, a matka powie do dziecka: \u201eOto tw\u00f3j ojciec, o kt\u00f3\u00adrym ci tyle opowiada\u0142am”, wtedy dziecko to b\u0119dzie ch\u0119tnie s\u0142u\u00adcha\u0142o swego ojca, gdy\u017c teraz go zna.<\/span><\/p>\n

Ma to nam wyja\u015bni\u0107, jak bardzo wa\u017cne jest Boskie poucze\u00adnie i zrozumienie Bo\u017cych my\u015bli, kt\u00f3re nas dotycz\u0105. Oby\u015bmy zajmowania si\u0119 tymi pouczeniami nie uwa\u017cali za rzecz dru\u00adgorz\u0119dn\u0105, albo za strat\u0119 czasu, my\u015bl\u0105c, \u017ce wa\u017cniejsze jest samo obcowanie! Liczne nieporozumienia i porozdzielane dro\u00adgi, nawet po\u015br\u00f3d prawdziwych dzieci Bo\u017cych, wynikaj\u0105 po wielkiej cz\u0119\u015bci st\u0105d, \u017ce duchowo jeszcze nie poj\u0119\u0142y one, jak\u0105 pozycj\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0142 chrze\u015bcijanin. Czy mo\u017cna wi\u0119c zajmowa\u0107 miejsce przy stole Pa\u0144skim we w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b, je\u015bli si\u0119 nie pozna\u0142o swej relacji jako cz\u0142onka cia\u0142a Chrystusa i nie urze\u00adczywistnia si\u0119 go? Wskazanie na pojedyncze b\u0142\u0119dy to za ma\u0142o; absolutnie konieczne jest zapoznanie si\u0119 z drogocenn\u0105 wi\u0119\u00adzi\u0105, w jak\u0105 zosta\u0142 wprowadzony chrze\u015bcijanin. Ten zamys\u0142 w\u0142a\u015bnie przy\u015bwieca niniejszym rozwa\u017caniom; tym r\u00f3wnie\u017c zajmuje si\u0119 aposto\u0142 w przypadku Koryntian. Czyni on ich przy tym – jak\u017ce godne na\u015bladowania jest jego post\u0119powanie! – s\u0119dzia\u00admi w\u0142asnej sytuacji: \u201eSami rozs\u0105d\u017acie, co m\u00f3wi\u0119”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niew\u0142a\u015bciwy u\u017cytek z wolno\u015bci<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Koryntianie wiedzieli, \u017ce \u201eba\u0142wan jest niczym w \u015bwiecie i \u017ce nie ma \u017cadnego innego boga, opr\u00f3cz Jednego” (1 Koryntian 8,4; gr.). I mieli w tym racj\u0119. Uwa\u017cali jednak, \u017ce wiedza ta daje im wolno\u015b\u0107 swobodnego post\u0119powania w sprawie je\u00addzenia ofiar sk\u0142adanych bo\u017ckom. Skoro bo\u017cek jest niczym, to czemu nie mieliby je\u015b\u0107 mi\u0119sa ze zwierz\u0105t, kt\u00f3re by\u0142y ofiarowane bo\u017ckom? Poszli jeszcze nawet o krok dalej, zasia\u00addaj\u0105c w \u015bwi\u0105tyni bo\u017cka, aby tam spo\u017cywa\u0107 z ofiar ba\u0142wo\u00adchwalczych. Czy nie mieli wolno\u015bci czynienia tego, skoro wiedzieli o fa\u0142szu takiej s\u0142u\u017cby ba\u0142wanom?<\/span><\/p>\n

Czy rzecz ta by\u0142a jednak taka prosta? Aposto\u0142 wskazuje, \u017ce nie. Koryntianie na podstawie poznania posiadali chrze\u00ad\u015bcija\u0144sk\u0105 wolno\u015b\u0107, lecz niew\u0142a\u015bciwie z niej korzystali. Po pierwsze aposto\u0142 wyja\u015bnia im, \u017ce troska o s\u0142abszych braci, kt\u00f3rzy jeszcze nie wzro\u015bli dostatecznie w poznaniu, powinna ich by\u0142a powstrzyma\u0107 od takiego post\u0119powania. \u201eBaczcie jednak, aby ta wolno\u015b\u0107 wasza nie sta\u0142a si\u0119 zgorszeniem dla s\u0142abych. Albowiem je\u015bliby kto ujrza\u0142 ciebie, kt\u00f3ry masz poznanie, siedz\u0105cego za sto\u0142em w \u015bwi\u0105tyni poga\u0144skiej, to czy\u017c to nie pobudzi sumienia jego, poniewa\u017c jest s\u0142aby, do spo\u017cywania mi\u0119sa sk\u0142a\u00addanego w ofierze ba\u0142wanom?” (1 Koryntian 8,9-10).<\/span><\/p>\n

Czy nie jest tu wskazana zasada, kt\u00f3ra i dla nas ma dzi\u00adsiaj wielkie znaczenie? Czy i my nie jeste\u015bmy czasem tego zdania, \u017ce przecie\u017c mamy wolno\u015b\u0107 czyni\u0107 to czy tamto, p\u00f3j\u015b\u0107 w jedno czy w drugie miejsce? A czy wzi\u0119li\u015bmy pod uwag\u0119, \u017ce to nasze prawo mo\u017ce by\u0107 ku zgorszeniu s\u0142abemu bratu, \u017ce nasz u\u017cytek z wolno\u015bci mo\u017ce doprowadzi\u0107 s\u0142abego bra\u00adta do upadku? Chrystus mi\u0142uje s\u0142abego, On za niego umar\u0142. Czy i my go mi\u0142ujemy? Tej rozwadze nale\u017cy da\u0107 wi\u0119cej miej\u00adsca. Wtedy niejedna trudno\u015b\u0107 i problem rozwia\u0142yby si\u0119, jak mg\u0142a na s\u0142o\u0144cu.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kielich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa przed chlebem<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W dziesi\u0105tym rozdziale swego Listu do Koryntian aposto\u0142 idzie zdecydowanie o krok dalej i przedstawia im powa\u017cny fakt, mianowicie i\u017c za tymi ba\u0142wanami stoj\u0105 demony. A oto jego ostrzegawcze s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201ePrzeto, najmilsi moi, uciekajcie od ba\u0142wochwal\u00adstwa. Przemawiam jak do rozs\u0105dnych: Rozs\u0105d\u017acie sami, co m\u00f3wi\u0119. Kielich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3ry b\u0142ogos\u0142awimy, czy\u017c nie jest spo\u0142eczno\u015bci\u0105 krwi Chry\u00adstusowej? Chleb, kt\u00f3ry \u0142amiemy, czy\u017c nie jest spo\u00ad\u0142eczno\u015bci\u0105 cia\u0142a Chrystusowego? Poniewa\u017c jest je\u00adden chleb, my, ilu nas jest, stanowimy jedno cia\u0142o, wszyscy bowiem jeste\u015bmy uczestnikami jednego chleba.<\/span><\/p>\n

Patrzcie na Izraela wed\u0142ug dala; czy\u017c ci, kt\u00f3rzy spo\u00ad\u017cywaj\u0105 ofiary, nie s\u0105 uczestnikami o\u0142tarza? C\u00f3\u017c tedy chc\u0119 powiedzie\u0107? \u017be to, co ofiarowane jest ba\u0142wa\u00adnom, jest czym\u015b? Albo \u017ce ba\u0142wan jest czym\u015b? Nie, chc\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce to, co [narody] sk\u0142adaj\u0105 w ofierze, ofiaruj\u0105 demonom, a nie Bogu; ja za\u015b nie chc\u0119, aby\u00ad\u015bcie mieli spo\u0142eczno\u015b\u0107 z demonami. Nie mo\u017cecie pi\u0107 kielicha Pa\u0144skiego i kielicha demon\u00f3w; nie mo\u017cecie by\u0107 uczestnikami sto\u0142u Pa\u0144skiego i sto\u0142u demon\u00f3w. Albo czy chcemy Pana pobudza\u0107 do gniewu? Czy\u015bmy mocniejsi od Niego?” (1 Koryntian 10,14-22; gr.).<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 ostrzega wierz\u0105cych w Koryncie przed ba\u0142wochwal\u00adstwem, w jakie daj\u0105 si\u0119 oni na nowo uwik\u0142a\u0107 przez niew\u0142a\u015bci\u00adwy u\u017cytek z wolno\u015bci. Je\u015bli dzisiaj nie mamy dos\u0142ownie do czynienia z ofiarami dla ba\u0142wan\u00f3w, to jednakowo\u017c te poucze\u00adnia i zasady dane przez Ducha \u015awi\u0119tego w 1 Koryntian 10 maj\u0105 dla nas i dla naszych \u201ereligijnych\u201d relacji wewn\u0105trz i na zewn\u0105trz nadzwyczaj na wa\u017cno\u015b\u0107 i znaczenie. Czy\u017c i dzisiaj bowiem nie ma wielu prawdziwych dzieci Bo\u017cych, kt\u00f3re uwa\u017caj\u0105 za wy\u00adraz chrze\u015bcija\u0144skiej wolno\u015bci to, \u017ce chodz\u0105 sobie tu i tam (nie m\u00f3wi\u0119 teraz o miejscach \u015bwiatowych, lecz raczej o religijnych), aby potem znowu zajmowa\u0107 miejsce przy stole Pa\u0144skim?<\/span><\/p>\n

Koryntianie my\u015bleli podobnie. Aposto\u0142 za\u015b karci ich my\u015bli i zaczyna zaraz m\u00f3wi\u0107 o \u201estole Pa\u0144skim” jako zasadzie, na kt\u00f3rej sprawowana jest wieczerza Pa\u0144ska. Odst\u0119puj\u0105c od hi\u00adstorycznej kolejno\u015bci, zaczyna od tej cz\u0119\u015bci, w kt\u00f3rej tkwi naj\u00adpowa\u017cniejsze znaczenie je\u015bli chodzi o Chrystusa – od kieli\u00adcha: \u201eKielich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3ry b\u0142ogos\u0142awimy, czy\u017c nie jest spo\u0142eczno\u015bci\u0105 krwi Chrystusowej?” Czemu jednak apo\u00adsto\u0142 zmienia ten naturalny historyczny porz\u0105dek i wymienia kielich przed chlebem, krew Chrystusa przed jego cia\u0142em?<\/span><\/p>\n

Ci, do kt\u00f3rych pisa\u0142, byli niegdy\u015b ba\u0142wochwalcami, zanie\u00adczyszczonymi przez zgubne zwyczaje, do jakich zach\u0119caj\u0105 te bo\u017cki swoich czcicieli. Od tego wszystkiego zostali oni teraz wyzwoleni i wykupieni. Przez co? Przez drogocenn\u0105 krew Chrystusa. Je\u015bli pij\u0105c ten kielich przypominali sobie, czyj\u0105 krwi\u0105 zostali oczyszczeni od wszystkich swoich grzech\u00f3w, je\u00ad\u015bli wspominali wysok\u0105 cen\u0119, jaka zosta\u0142a zap\u0142acona za ich wy\u00adkupienie, to jak mogli zwraca\u0107 si\u0119 ponownie do tego, od czego zostali wykupieni?<\/span><\/p>\n

Jak s\u0105dz\u0119, aposto\u0142 wymienia jako pierwszy kielich w\u0142a\u015bnie po to, by podkre\u015bli\u0107 t\u0119 my\u015bl. Ponadto, z tej odwr\u00f3conej kolej\u00adno\u015bci, w jakiej m\u00f3wi tu o kielichu i chlebie dowiadujemy si\u0119, \u017ce nie chodzi tu, jak w 11 rozdziale, o skarcenie niew\u0142a\u015bciwe\u00adgo zachowywania si\u0119 przy \u0142amaniu chleba, lecz o kwesti\u0119 spo\u00ad\u0142eczno\u015bci. Rzecz zatem w tym, z kim wierz\u0105cy maj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 – spo\u0142eczno\u015b\u0107, kt\u00f3rej podstaw\u0105 jest krew Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Picie z tego kielicha nie by\u0142o wi\u0119c tylko formaln\u0105 czynno\u015b\u00adci\u0105, ale najsilniejszym wyrazem ich \u015bcis\u0142ej spo\u0142eczno\u015bci albo zjednoczenia z krwi\u0105 Chrystusa, to znaczy z Jego \u015bmierci\u0105, kt\u00f3r\u0105 za nich poni\u00f3s\u0142. A je\u015bli r\u00f3wnocze\u015bnie pili \u201ekielich de\u00admon\u00f3w”, to czy nie sprowadzali tym samym kielicha Pa\u0144skie\u00adgo do ha\u0144bi\u0105cego poziomu poga\u0144skiej czynno\u015bci kultowej? Tak by\u0107 nie mog\u0142o! \u201eNie mo\u017cecie pi\u0107 kielicha Pa\u0144skiego i kieli\u00adcha demon\u00f3w” (1 Koryntian 10,21). C\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142 im da\u0107 kielich demon\u00f3w? Tylko i wy\u0142\u0105cznie to, co z\u0142e! Kielich Pa\u0144ski za\u015b to kielich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, m\u00f3wi\u0105cy o obfitej ilo\u015bci b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, na\u00adbytych przez krew Odkupiciela. Pan i demony! By\u0142o to ze sob\u0105 ca\u0142kowicie sprzeczne! Nie mog\u0142o by\u0107 pomi\u0119dzy nimi \u017cadnej spo\u0142eczno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 przypomina tak\u017ce Koryntianom o tym, \u017ce przez ze\u00adwn\u0119trzn\u0105 czynno\u015b\u0107 \u0142amania chleba wyra\u017caj\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 spo\u00ad\u0142eczno\u015b\u0107 z cia\u0142em Chrystusa oraz \u017ce wszyscy oni, ilu ich jest, stanowi\u0105 teraz razem to jedno cia\u0142o (1 Koryntian 10,17), dzi\u0119ki czemu od\u00adr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 jako Zgromadzenie Bo\u017ce zar\u00f3wno od \u017byd\u00f3w, jak i od pogan (1 Koryntian 10,32). Jak mog\u0105 si\u0119 wi\u0119c r\u00f3wnocze\u015bnie jednoczy\u0107 z poganami i ich ofiarami dla bo\u017ck\u00f3w, jedz\u0105c z takich ofiar? Czy jedno nie by\u0142o zaprzeczeniem drugiego? Nie mogli by\u0107 r\u00f3wnocze\u015bnie uczestnikami sto\u0142u Pa\u0144skiego, gdzie Pan ma kierownictwo, i sto\u0142u demon\u00f3w, gdzie one decydowa\u0142y o tym, co si\u0119 tam dzia\u0142o.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Za bo\u017ckami stoj\u0105 demony<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Z tej argumentacji aposto\u0142a – je\u015bli tak j\u0105 mog\u0119 nazwa\u0107 – wynikaj\u0105 nadzwyczaj wa\u017cne dla nas zasady, kt\u00f3rych powagi ni gdy wystarczaj\u0105co nie pojmiemy i kt\u00f3rych nie brano pod uwagi w chrze\u015bcija\u0144stwie, co doprowadzi\u0142o do niezwykle zawstydzaj\u0105cych skutk\u00f3w. Oto pierwsza zasada:<\/span><\/p>\n

Za tymi widzialnymi rzeczami ukrywaj\u0105 si\u0119 niewidzialne: usposobienia – zasady – systemy – moce.<\/span><\/b><\/p>\n

Zatrzymajmy si\u0119 przy tym na chwil\u0119 i powr\u00f3\u0107my do pouczaj\u0105cego przyk\u0142adu Koryntian. Aposto\u0142 Pawe\u0142 wiedzia\u0142 oczywi\u015bcie tak samo dobrze, jak i oni, \u017ce te ba\u0142wany (obrazy, figury, bo\u017cki) by\u0142y nico\u015bci\u0105, tak jak martwe lalki: \u201eC\u00f3\u017c tedy chc\u0119 powiedzie\u0107? \u017be to, co ofiarowane ba\u0142wanom jest czym\u015b, Albo \u017ce ba\u0142wan jest czym\u015b?”' (1 Koryntian 10,19; gr.). Nie pozostawi\u0142 jednak swych braci w niewiedzy co do tego, kto jest tu w\u0142a\u015bciwym inspiratorem: za bo\u017ckami tymi sta\u0142y demony, wrogo usposobione do Boga i ludzi. \u201eA to, co ofiaruj\u0105, ofiaruj\u0105 demonom, a nie Bogu\u201d (1 Koryntian 10,20).<\/span><\/p>\n

Potwierdzenie tej zasady znajdujemy ju\u017c w Starym Testa\u00admencie, gdzie powiedziane jest: \u201eSk\u0142adali ofiary demonom, kt\u00f3re nie s\u0105 bogami, bogom, kt\u00f3rych ojcowie wasi nie zna\u00adli” (5 Moj\u017cesza 32,17). Uwielbienia, kt\u00f3re nale\u017cy si\u0119 jedynie Bogu, domaga\u0142y si\u0119 dla siebie demony. Koryntianie z pewno\u015bci\u0105 nie mieli zamiaru przynosi\u0107 szatanowi i jego upad\u0142ym, z\u0142ym du\u00adchom uwielbienia, podobnie jak ka\u017cdy, kto nie jest nawr\u00f3cony do Pana Jezusa Chrystusa i nie jest Jemu i tylko Jemu bezwzgl\u0119dnie we wszystkim pos\u0142uszny, nie wie o tym, \u017ce s\u0142u\u017cy szatanowi – cho\u0107 przecie\u017c nie czyni nic innego, jak w\u0142a\u015bnie to!<\/span><\/p>\n

Jak wa\u017cne jest wobec tego, by za tymi widzialnymi rzecza\u00admi rozpozna\u0107 niewidzialne systemy i moce, kt\u00f3re stoj\u0105 za tymi ba\u0142wanami i je podpieraj\u0105. W sferze \u015bwiata jest to nieodzow\u00adne, je\u015bli nie chce si\u0119 pa\u015b\u0107 ofiar\u0105 powa\u017cnego zwiedzenia. Pa\u00adtrz\u0105c zewn\u0119trznie, mog\u0105 to na przyk\u0142ad by\u0107: cywilne niepo\u00ads\u0142usze\u0144stwo, demonstracje, ruchy strajkowe i tym podobne. Mog\u0105 one z pozoru wygl\u0105da\u0107 na sprawiedliwo\u015b\u0107, w rzeczywisto\u015bci jednak nie stoi za tym nic innego, jak tylko duch sprzeciwiania si\u0119 zwierzchno\u015bciom, jakie ustanowi\u0142 B\u00f3g. Dalej mamy wychowanie pozbawione wszelkich autorytet\u00f3w! Kto ma trudno\u015bci z rozpoznaniem stoj\u0105cego za tym wszystkim szatana? A te r\u00f3\u017cne zamachy, branie zak\u0142adnik\u00f3w i gwa\u0142ty, jakie dzisiaj wstrz\u0105saj\u0105 Zachodem, pope\u0142niane przez szale\u0144\u00adc\u00f3w? Nie, za nimi – z pewnymi wyj\u0105tkami – stoj\u0105 systemy filo\u00adzoficzne, kt\u00f3re maj\u0105 na celu zniszczenie na ziemi w\u0142adzy, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g dla dobra ludzko\u015bci ustanowi\u0142. Wspominam o tym wszyst\u00adkim jedynie po to, aby wskaza\u0107, \u017ce za wszystkimi zewn\u0119trznie widzialnymi rzeczami stoj\u0105 niewidzialne moce.<\/span><\/p>\n

W religijnym, chrze\u015bcija\u0144skim kr\u0119gu te\u017c nie jest inaczej. Oczywi\u015bcie, nie otaczaj\u0105 nas ju\u017c dzisiaj sto\u0142y demon\u00f3w, ale nauki demoniczne (1 Tymoteusza 4,1). Oby ka\u017cdy prawdziwy chrze\u00ad\u015bcijanin mia\u0142 tego \u015bwiadomo\u015b\u0107: za ka\u017cd\u0105 b\u0142\u0119dn\u0105 nauk\u0105 i od\u00addawaniem czci ukrywa si\u0119 szatan i jego anio\u0142owie, czyli de\u00admony, kt\u00f3re s\u0105 zainteresowane tym, by znies\u0142awi\u0107 Pana Jezusa Chrystusa, a ludziom przynosi\u0107 szkod\u0119 na ciele oraz duszy. Dia\u00adbe\u0142 wie cz\u0119stokro\u0107 znacznie lepiej od nas, chrze\u015bcijan, jak zasadnicze znaczenie ma dobra chrze\u015bcija\u0144ska nauka. Dlatego nie zrezygnuje z niczego, \u017ceby usi\u0142owa\u0107 zniszczy\u0107 t\u0119 nauk\u0119, a zast\u0105pi\u0107 j\u0105 w\u0142asnymi, demonicznymi naukami. Bardzo wiele tego w chrze\u015bcija\u0144stwie, co z zewn\u0105trz wydaje si\u0119 pi\u0119kne, nie jest od Boga, nie jest Chrystusowe. Kto wi\u0119c za tym stoi?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Zewn\u0119trzne uczestnictwo oznacza spo\u0142eczno\u015b\u0107<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Bardzo blisko z t\u0105 pierwsz\u0105 omawian\u0105 zasad\u0105 zwi\u0105zana jest druga:<\/span><\/p>\n

Branie udzia\u0142u zewn\u0119trznie oznacza dla Boga: we\u00adwn\u0119trzn\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 – zjednoczenie si\u0119 – zgod\u0119 z tym.<\/span><\/p>\n

Koryntianie nie zwracali uwagi na t\u0119 okoliczno\u015b\u0107, \u017ce za ofia\u00adrami dla ba\u0142wan\u00f3w stoj\u0105 demony. Kiedy udawali si\u0119 do \u015bwi\u0105\u00adtyni i tam spo\u017cywali ofiary dla bo\u017ck\u00f3w, wchodzili bezpo\u015bred\u00adnio w kontakt z demonami, a nawet wi\u0119cej: mieli z nimi spo\u0142eczno\u015b\u0107, czy o tym wiedzieli, czy nie; czy tego chcieli, czy nie. Aposto\u0142 musia\u0142 zdecydowanie si\u0119 temu sprzeciwi\u0107: \u201eNie chc\u0119, aby\u015bcie mieli spo\u0142eczno\u015b\u0107 z demonami” (1 Koryntian 10,20). Po\u00adprzez zewn\u0119trzne uczestnictwo wyra\u017ca si\u0119 – tak to w ka\u017cdym razie widzi B\u00f3g – spo\u0142eczno\u015b\u0107 z \u201eo\u0142tarzem”.<\/span><\/p>\n

Uczestnictwo w stole Pa\u0144skim tak\u017ce wyra\u017ca spo\u0142eczno\u015b\u0107, jak to niebawem zobaczymy. Poza tym aposto\u0142 wskazuje na przyk\u0142ad Izraelit\u00f3w i pogan. \u201ePatrzcie na Izraela wed\u0142ug cia\u0142a; czy\u017c ci, kt\u00f3rzy spo\u017cywaj\u0105 ofiary, nie s\u0105 uczestni\u00adkami o\u0142tarza?” (1 Koryntian 10,18). Izraelici, kiedy jedli z ofiar izrael\u00adskiego o\u0142tarza, og\u0142aszali swoj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z izraelskim sy\u00adstemem oddawania czci Jahweh. Poganie, jedz\u0105c z ofiar poga\u0144skich o\u0142tarzy, og\u0142aszali swoj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z poga\u0144skim systemem oddawania czci demonom.<\/span><\/p>\n

Chrze\u015bcijanin natomiast wyra\u017ca przy stole Pa\u0144skim przez zewn\u0119trzne uczestnictwo w jednym chlebie swoj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Panem, z Jego \u015bmierci\u0105 i z cz\u0142onkami cia\u0142a Chrystusa. A to w\u0142a\u015bnie jest centrum prawdziwego, chrze\u015bcija\u0144skiego uwielbienia. I to tak dalece, \u017ce je\u015bli wierz\u0105cy nie s\u0105 zgromadzeni wok\u00f3\u0142 tego sto\u0142u jako cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusa, to nie ma w tej miejscowo\u015bci wyrazu tego, co jest cechami Zgromadzenia Bo\u00ad\u017cego. Chcia\u0142bym jeszcze w zwi\u0105zku z t\u0105 kwesti\u0105 i wynika\u00adj\u0105cymi z niej skutkami rozwa\u017cy\u0107 jedn\u0105 rzecz.<\/span><\/p>\n

Najpierw jednak zaznaczmy w zwi\u0105zku z tym, \u017ce Duch \u015awi\u0119\u00adty pos\u0142uguje si\u0119 dwoma r\u00f3\u017cnymi wyra\u017ceniami, oznaczaj\u0105cymi \u201eby\u0107 uczestnikami” oraz \u201eby\u0107 w spo\u0142eczno\u015bci”. Pierwsze, metecho<\/i> (\u201eby\u0107 uczestnikiem”) oznacza zawsze co\u015b, co jest poza mn\u0105, co\u015b, w co wkraczam z zewn\u0105trz, w czym mam udzia\u0142. Tak w\u0142a\u015bnie jeste\u015bmy wszyscy uczestnikami \u201etego jednego chleba” albo \u201ebierzemy udzia\u0142” w tym jednym chlebie (1 Koryntian 10,17), podobnie jak poganie byli \u201euczestnikami” sto\u0142u demon\u00f3w (1 Koryntian 10,21).<\/span><\/p>\n

Drugie s\u0142owo koinoneo<\/i> oznacza wsp\u00f3lne branie udzia\u0142u, wewn\u0119trzn\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107. Poza takimi stwierdzeniami, jak \u201emie\u0107 spo\u0142eczno\u015b\u0107 krwi Chrystusowej” i \u201espo\u0142eczno\u015b\u0107 cia\u0142a Chrystusowego” w wierszu 16, wa\u017cne to s\u0142owo wyst\u0119puje jesz\u00adcze na przyk\u0142ad w 1 Li\u015bcie Jana 1,3: \u201eA nasza spo\u0142eczno\u015b\u0107 jest spo\u0142eczno\u015bci\u0105 z Ojcem i z Synem Jego, Jezusem Chrystusem”.<\/span><\/p>\n

Bardzo interesuj\u0105cym przyk\u0142adem wyst\u0119powania obu s\u0142\u00f3w w jednym wierszu jest List do Hebrajczyk\u00f3w 2,14: \u201eSkoro za\u015b dzieci s\u0105 uczestnikami cia\u0142a i krwi, wi\u0119c i On mia\u0142 w nich udzia\u0142” (gr.). W tek\u015bcie greckim jest powiedziane: \u201es\u0105 uczest\u00adnikami” Koinoneo<\/i> = mie\u0107 spo\u0142eczno\u015b\u0107, a dla \u201emia\u0142 udzia\u0142” u\u017cyto s\u0142owa metecho<\/i> = zewn\u0119trznie mie\u0107 udzia\u0142. My, ludzie mamy, je\u015bli si\u0119 tak mo\u017cna wyrazi\u0107, \u201espo\u0142eczno\u015b\u0107” z cia\u0142em i krwi\u0105; nigdy nie byli\u015bmy czym\u015b innym, jak cia\u0142em i krwi\u0105, jest to nasz\u0105 istot\u0105. O Panu Jezusie Chrystusie jest jednak powiedziane, \u017ce Mia\u0142 On w tych pierwiastkach \u201eudzia\u0142”. Bez w\u0105tpienia sta\u0142 si\u0119 On prawdziwym cz\u0142owiekiem, we wszystkim podobnym braciom z wyj\u0105tkiem grzechu (Hebrajczyk\u00f3w 2,17) – lecz wszed\u0142 w ten stan z zewn\u0105trz. Jak\u017ce starannie wyra\u017ca si\u0119 Duch \u015awi\u0119ty, je\u015bli chodzi o Osob\u0119 Wiecznego Syna Bo\u017cego i o Jego wcielenie!<\/span><\/p>\n

Wiedz\u0105c o tym wszystkim mo\u017cemy tym lepiej zrozumie\u0107, \u017ce nasze zewn\u0119trzne w danej rzeczy wyra\u017ca nasze uto\u017csamienie si\u0119 z ni\u0105: spo\u0142eczno\u015b\u0107. Czy jest to naszym za\u00admiarem, czy te\u017c nie – B\u00f3g tak widzi t\u0119 spraw\u0119. Musimy si\u0119 po prostu uczy\u0107, aby zawsze patrze\u0107 z Bo\u017cego punktu widzenia, inaczej bowiem nie postrzegamy tych rzeczy tak, jak On je widzi, a to jest zawsze tragiczne w skutkach. Nasze zewn\u0119trz\u00adne uczestnictwo, czy to w stole Pa\u0144skim, czy te\u017c w innym sto\u00adle, kt\u00f3ry mo\u017ce stoi na gruncie roz\u0142amu, niezale\u017cno\u015bci lub na\u00adwet z\u0142ej nauki, B\u00f3g widzi jako nasze uto\u017csamianie si\u0119, jako spo\u0142eczno\u015b\u0107 z tamt\u0105 zasad\u0105 b\u0105d\u017a te\u017c systemem, czy to dobrym, czy z\u0142ym. Mo\u017cemy wi\u0119c – a jest to nadzwyczaj powa\u017cne i god\u00adne zastanowienia – przez nasze zewn\u0119trzne uczestnictwo w jakiej\u015b rzeczy wej\u015b\u0107 w spo\u0142eczno\u015b\u0107 ze z\u0142em, kt\u00f3rego nawet sami nie czynimy! Czy si\u0119 ju\u017c nad tym kiedy\u015b zastanawia\u00adli\u015bmy? Niech nam to uzmys\u0142owi nast\u0119puj\u0105ce zdarzenie.<\/span><\/p>\n

Przypominam sobie, co m\u00f3j ojciec opowiada\u0142 mi o pewnym bracie w Panu z czasu przed wybuchem drugiej wojny \u015bwiato\u00adwej. Powsta\u0142a wtedy pewna nowa partia polityczna, dzia\u0142aj\u0105ca w podziemiu. Brat, o kt\u00f3rym tu mowa, z niewiadomych powod\u00f3w chcia\u0142 by\u0107 obecny na zebraniu tej zakazanej partii, a zebrania jej odbywa\u0142y si\u0119 noc\u0105. Poci\u0105ga\u0142a go chyba raczej ciekawo\u015b\u0107, co to za nowo\u015b\u0107, ni\u017c jakie\u015b pogl\u0105dy. Bracia z miejscowego Zgromadzenia ostrzegali go powa\u017cnie, \u017ce tam nie jest jego miejsce, \u017ce powinien trzyma\u0107 si\u0119 od niej z dala. On jednak nie da\u0142 si\u0119 powstrzyma\u0107 i pewnej nocy tam poszed\u0142. W\u0142a\u015bnie tej nocy zo\u00adsta\u0142a przeprowadzona ob\u0142awa policyjna i nasz brat zosta\u0142 uwi\u0119\u00adziony razem z innymi uczestnikami. Broni\u0142 si\u0119 r\u0119kami i nogami, oznajmiaj\u0105c, \u017ce on do nich nie nale\u017cy, \u017ce chcia\u0142 tylko zobaczy\u0107 … To jednak nic nie da\u0142o, zabrano go jako jednego z nich. W oczach w\u0142adzy zjednoczy\u0142 si\u0119 z czym\u015b zakazanym.<\/span><\/p>\n

Oby Pan Jezus Chrystus zachowa\u0142 nas od tego, aby\u015bmy ju\u017c nigdy nie wprowadzali do spo\u0142eczno\u015bci z Nim i Jego sto\u0142em z\u0142ych zasad! \u201eNie mo\u017cecie by\u0107 uczestnikami sto\u0142u Pa\u0144skiego i sto\u0142u demon\u00f3w”. Daremne jest usprawiedliwianie si\u0119 tym, \u017ce przecie\u017c serce nie musi bra\u0107 udzia\u0142u w tym, czego dopuszczamy si\u0119 na zewn\u0105trz. Bo\u017ce my\u015bli s\u0105 inne, a my musimy uczy\u0107 si\u0119 ogl\u0105da\u0107 te rzeczy od strony Boga.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 Jan jako staruszek w swoim Drugim Li\u015bcie pisze do wybranej pani, \u017ce je\u015bliby kto\u015b nie przynosi\u0142 nauki Chrystusa, to takiego mamy nie przyjmowa\u0107 do domu ani go pozdrawia\u0107. \u201eKto go bowiem pozdrawia, ma udzia\u0142 w jego z\u0142ych uczyn\u00adkach” (2 Jana 11). Czy nie jest to godne uwagi, \u017ce i tutaj \u201ebierze udzia\u0142” jest tym samym greckim s\u0142owem koinoneo<\/i>? Ju\u017c samo normalne pozdrowienie (u\u017cyta forma \u201epozdrowienia” jest tu\u00adtaj t\u0105 sam\u0105, co w Dziejach Apostolskich 23,26) – na niew\u0142a\u015bci\u00adwym miejscu mo\u017ce prowadzi\u0107 do spo\u0142eczno\u015bci ze z\u0142ymi uczyn\u00adkami.<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce powa\u017cnie brzmi r\u00f3wnie\u017c g\u0142os, kt\u00f3ry Jan s\u0142ysza\u0142 z nie\u00adba, dotycz\u0105cy \u201eBabilonu”: \u201eWyjd\u017acie z niego, ludu m\u00f3j, aby\u00ad\u015bcie nie byli uczestnikami jego grzech\u00f3w i aby was nie dotkn\u0119\u0142y plagi na niego spadaj\u0105ce” (Objawienie 18,4). I tutaj wy\u00adst\u0119puje greckie s\u0142owo koinoneo<\/i> – \u201euczestnikami”. To za\u015b wskazuje ponownie, \u017ce zewn\u0119trzne branie udzia\u0142u w czym\u015b z\u0142ym oznacza spo\u0142eczno\u015b\u0107 z tym z\u0142em. Dlatego B\u00f3g \u017c\u0105da odst\u0119powania od takich rzeczy, oczyszczania si\u0119 od tego, co jest Jemu przeciwne. Je\u015bli nie chcemy w Bo\u017cych oczach mie\u0107 spo\u00ad\u0142eczno\u015bci z czym\u015b z\u0142ym, musimy si\u0119 od tego od\u0142\u0105czy\u0107, oddzie\u00adli\u0107. Wygl\u0105da to na twardy zakaz, na brak mi\u0142o\u015bci. Jednako\u00adwo\u017c prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107 do naszego drogiego Pana Jezusa Chrystusa, kt\u00f3ry nas tak \u015bci\u015ble z\u0142\u0105czy\u0142 ze Sob\u0105 Samym i pomi\u0119dzy nami, i prawdzi\u00adwa m\u0105dro\u015b\u0107 w obecnym z\u0142ym biegu czasu, b\u0119d\u0105 prowadzi\u0142y nas do tego, aby\u015bmy uciekali nawet od pozoru spo\u0142eczno\u015bci z czymkolwiek z\u0142ym, nawet z rzeczami, kt\u00f3re s\u0105 w\u0105tpliwe.<\/span><\/p>\n

To, co tu zobaczyli\u015bmy, jaskrawie sprzeciwia si\u0119 wielu d\u0105\u00ad\u017ceniom w chrze\u015bcija\u0144stwie, przez kt\u00f3re chce si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0107 i zjednoczy\u0107 to, co jest tak r\u00f3\u017cne od siebie, jak ogie\u0144 i woda, jak dobro i z\u0142o. Nie m\u00f3g\u0142bym na przyk\u0142ad p\u00f3j\u015b\u0107 na zgromadzenie ewangelizacyjne, kt\u00f3re b\u0119dzie przebiega\u0142o na zasadach tak przeciwnego Bogu jednoczenia si\u0119 na podstawie ekumenii. Dlaczego nie mog\u0119 tam i\u015b\u0107? Poniewa\u017c nie mo\u017cemy nigdy uczyni\u0107 w\u0142a\u015bciwym tego, co jest b\u0142\u0119dne, i tego, co jest z\u0142e, nie uczynimy dobrym przez zmieszanie ze sob\u0105 (Aggeusza 2,12-13). Nie mog\u0119 si\u0119 te\u017c zjednoczy\u0107 z tymi, kt\u00f3rzy t\u0119 zasad\u0119 podtrzymuj\u0105 i s\u0105 jej przedstawicielami, i nie m\u00f3g\u0142bym z nimi wsp\u00f3\u0142pra\u00adcowa\u0107 w pracy ewangelizacyjnej, poniewa\u017c nie id\u0105 oni w praw\u00addzie za Bo\u017cymi zamiarami. Bo\u017cym zamiarem za\u015b jest nie tyl\u00adko zbawienie grzesznik\u00f3w, lecz aby Jego lud na ziemi by\u0142 \u017cywym \u015bwiadectwem o Chrystusie i jednym ciele, Jego Zgromadzeniu.<\/span><\/p>\n

Oby nam Pan pomaga\u0142, by\u015bmy umieli patrze\u0107 na te zewn\u0119\u00adtrzne fasady, aby\u015bmy potrafili rozpozna\u0107, jakie systemy i mo\u00adce ukrywaj\u0105 si\u0119 za zewn\u0119trznymi formami i czynno\u015bciami. Oby On nam dopom\u00f3g\u0142, by\u015bmy trzymali si\u0119 w oddzieleniu od tego, co nie znajduje w Nim swojego \u017ar\u00f3d\u0142a, aby\u015bmy nie byli wsp\u00f3\u0142\u00aduczestnikami ich grzech\u00f3w!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jedno cia\u0142o, nas wielu<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 m\u00f3wi w 1 Koryntian 10,16 o \u201espo\u0142eczno\u015bci cia\u0142a Chrystusa”, a w wierszu 17 dodaje: \u201eGdy\u017c jednym chlebem, jed\u00adnym cia\u0142em jeste\u015bmy, ilu nas jest, jeste\u015bmy bowiem wszy\u00adscy uczestnikami jednego chleba” (1 Koryntian 10,17 gr.), to u\u017cywaj\u0105c w obu wierszach s\u0142owa \u201ecia\u0142o” nie ma on na my\u015bli tego samego. To, czy umiemy to rozr\u00f3\u017cnia\u0107, nie jest bez znaczenia.<\/span><\/p>\n

\u201eCia\u0142o Chrystusa” w wierszu 16 okre\u015bla cia\u0142o Pana Jezusa Chrystusa, w tym samym wierszu bowiem mowa jest o Jego krwi. Chleb, kt\u00f3ry \u0142amiemy, jest wi\u0119c symbolem naszej spo\u0142eczno\u015bci z cia\u00ad\u0142em Pana, kt\u00f3re On za nas da\u0142; podobnie kielich, z kt\u00f3rego pi\u00adjemy, jest symbolem naszej spo\u0142eczno\u015bci z Jego krwi\u0105, przetn\u0105 za nas.<\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3\u0107my tak\u017ce uwag\u0119 na zast\u0105pienie s\u0142owa \u201eChrystus” s\u0142o\u00adwem \u201ePan”. Kiedy aposto\u0142 m\u00f3wi o naszej odpowiedzialno\u015bci, u\u017cywa okre\u015blenia \u201ePan”: On jest Panem Swego sto\u0142u, wszelkie prawa jemu przys\u0142uguj\u0105. \u201eAlbo czy chcemy Pana pobudzi\u0107 do gniewu?” (1 Koryntian 10,22). R\u00f3wnie\u017c w 1 Koryntian 11,20-34 tytu\u0142 \u201ePan” wymieniony jest co najmniej siedem razy. Kiedy jednak apo\u00adsto\u0142 m\u00f3wi o spo\u0142eczno\u015bci, wtedy nie pada okre\u015blenie \u201ePan”, ale \u201eChrystus” – krew Chrystusa, cia\u0142o Chrystusa. Naturalnie, gdyby Chrystus nie by\u0142 Panem, to nie tylko nie by\u0142oby ju\u017c \u201esto\u0142u”, ale i chrze\u015bcija\u0144stwa. Ale \u201ePan” nie jest imieniem, w kt\u00f3rym my, chrze\u015bcijanie, mamy z nim spo\u0142eczno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Skoro wi\u0119c ka\u017cdy pojedynczy wierz\u0105cy mia\u0142 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z cia\u0142em Chrystusa, to wszyscy oni byli z\u0142\u0105czeni ze sob\u0105 i sta\u00adnowili razem jedno cia\u0142o Chrystusa. O tym m\u00f3wi wiersz 17:<\/span><\/p>\n

\u201eGdy\u017c jednym chlebem, jednym cia\u0142em jeste\u015bmy, ilu nas jest, jeste\u015bmy bowiem wszyscy uczestnikami jednego chle\u00adba”. Skoro aposto\u0142, w\u0142\u0105czaj\u0105c siebie, m\u00f3wi: \u201emy, ilu nas jest” i \u201ebowiem wszyscy”, to nie ma na my\u015bli miejscowego Zgromadzenia w Koryncie, lecz wszystkich wierz\u0105cych, \u017cyj\u0105cych na ziemi. \u201eBowiem w jednym Duchu jeste\u015bmy wszyscy ochrzczeni [zanurzeni<\/i>] w jedno cia\u0142o ” – czytamy w 1 Koryntian 12,13. Wyra\u017ca si\u0119 on podobnie, jak w Li\u015bcie do Rzymian 12,5: \u201eTak my wszy\u00adscy jeste\u015bmy jednym cia\u0142em w Chrystusie, a z osobna je\u00adste\u015bmy cz\u0142onkami jedni drugich”. Kiedy za\u015b ma na my\u015bli miejscowy wyraz cia\u0142a Chrystusa, wtenczas opuszcza, podob\u00adnie jak w 1 Koryntian 12,27, liczebnik oraz rodzajnik przed s\u0142owem \u201ecia\u0142o”, a m\u00f3wi \u201ewy”: \u201eWy jeste\u015bcie cia\u0142em Chrystusowym”.<\/span><\/p>\n

Koryntianie nie byli jedynie sami cia\u0142em Chrystusa, lecz jego wyrazem, lub inaczej odbiciem w Koryncie. To ju\u017c jednak roz\u00adwa\u017cali\u015bmy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przywileje i odpowiedzialno\u015b\u0107<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jak ju\u017c zobaczyli\u015bmy, przy \u0142amaniu chleba wyznajemy – nie\u00adzale\u017cnie od stopnia naszej \u015bwiadomo\u015bci tego, co robimy – \u017ce jeste\u015bmy cz\u0119\u015bci\u0105 tego jednego cia\u0142a oraz \u017ce jeste\u015bmy ze wszystkimi innymi prawdziwymi chrze\u015bcijanami jak naj\u00ad\u015bci\u015blej z\u0142\u0105czeni. Nie chodzi o to, \u017ce przez to powsta\u0142o cia\u0142o, ale \u017ce w ten spos\u00f3b uznawane jest jego istnienie w praktyczny spos\u00f3b oznajmiona zostaje jego jedno\u015b\u0107. Jest bowiem tylko jeden st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski pomimo wielu miejscowo\u015bci, w kt\u00f3\u00adrych dzieci Bo\u017ce zgromadzaj\u0105 si\u0119 do imienia Pana Jezusa. Aposto\u0142 w Efezie i \u015bwi\u0119ci w Koryncie byli cz\u0142onkami jednego cia\u0142a. Uznawali to w nauce oraz w praktyce i wyra\u017cali co tydzie\u0144, kiedy obchodz\u0105c pami\u0105tk\u0119 Pana Jezusa, \u0142amali chleb. Jak\u017ce to cenne, \u017ce mimo roz\u0142am\u00f3w, jakie nast\u0105pi\u0142y i pomi\u00admo upadku chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiadectwa, w Bo\u017cych my\u015blach nic si\u0119 nie zmieni\u0142o, a my dzisiaj wci\u0105\u017c mo\u017cemy si\u0119 wsp\u00f3lnie zbiera\u0107 na tej samej podstawie jednego cia\u0142a! Oczywi\u015bcie nie jeste\u015bmy ca\u0142ym Zgromadzeniem, ale za ka\u017cdym razem, kiedy \u0142amie\u00admy chleb, wyznajemy ze wszystkimi innymi cz\u0142onkami, \u017ce jeste\u015bmy jednym cia\u0142em – my, ilu nas jest. \u017badnej innej zbio\u00adrowo\u015bci Pismo \u015awi\u0119te nie zna. To niezwykle b\u0142ogos\u0142awione i pocieszaj\u0105ce ujrze\u0107 si\u0119 po\u0142\u0105czonym ze \u201ewszystkimi \u015bwi\u0119ty\u00admi” w jedno\u015bci cia\u0142a Chrystusa, gdziekolwiek oni stoj\u0105 oraz zobaczy\u0107, \u017ce Jego mi\u0142o\u015b\u0107 skierowana jest do wszystkich wie\u00adrz\u0105cych, \u017ce On ich karmi i piel\u0119gnuje!<\/span><\/p>\n

Od tego cia\u0142a – a to jest powa\u017cna, odpowiedzialna strona – nie mo\u017cemy si\u0119 izolowa\u0107, nie mo\u017cemy si\u0119 przez jakiekolwiek o\u015bwiadczenia niezale\u017cno\u015bci wym\u00f3wi\u0107 od z\u0142\u0105czonej z tym od\u00adpowiedzialno\u015bci. Prawda ta pot\u0119pia wszelkie zak\u0142adanie de\u00adnominacji, gdy\u017c jest tylko JEDNO CIA\u0141O, a kiedy razem \u0142amie\u00admy chleb, wyznajemy to. Dlatego te\u017c nie powinni\u015bmy przybiera\u0107 sobie \u017cadnych nazw, kt\u00f3re nas odr\u00f3\u017cniaj\u0105 od in\u00adnych wierz\u0105cych (a tym samym czyni\u0105 dystans pomi\u0119dzy nami a nimi). Pismo wymienia nam ca\u0142y szereg nazw dla tych, kt\u00f3\u00adrzy nale\u017c\u0105 do Pana Jezusa: \u015bwi\u0119ci, uczniowie, chrze\u015bcijanie, dzieci Bo\u017ce, cz\u0142onki Jego Cia\u0142a, bracia. Okre\u015blenia te obejmuj\u0105 wszystkich wierz\u0105cych i przy tym powinni\u015bmy pozosta\u0107.<\/span><\/p>\n

Istnieje jeszcze jednak druga strona. Skoro wszyscy jeste\u00ad\u015bmy jednym cia\u0142em, nie mo\u017cemy by\u0107 oboj\u0119tni wobec post\u0119po\u00adwania i nauczania tych, z kt\u00f3rymi wyznajemy jedno\u015b\u0107 w pierw\u00adszym dniu tygodnia. Jest po prostu nie do pomy\u015blenia, by\u015bmy maj\u0105c spo\u0142eczno\u015b\u0107 z Jego krwi\u0105 i Jego cia\u0142em, mogli si\u0119 jednocze\u015bnie beztrosko i lekkodusznie uto\u017csamia\u0107 z tymi naukami i post\u0119powaniem, kt\u00f3rymi Pan si\u0119 brzydzi! Tego nie mo\u017cemy ani nie \u015bmie my czyni\u0107. Je\u017celi w pe\u0142ni zrozumiemy prawd\u0119 o JEDNYM CIELE wtedy uznamy, \u017ce nakazem Pa\u0144skim jest nie tylko osobiste\u00a0 <\/span>oddzielenie od wszelkiego rodzaju z\u0142a (2 Tymoteusza 2,19; 1 Koryntian 11,28), ale te\u017c wsp\u00f3lna troska o utrzymanie sto\u0142u Pa\u0144skiego w czysto\u015bci, troska, kt\u00f3ra \u2013 je\u015bli to – obejmuje r\u00f3w\u00adnie\u017c karcenie (1 Koryntian 5,2.13), \u201ekara, jaka jest od wi\u0119kszo\u015bci” (2 Koryntian 2,6). Oczywi\u015bcie, \u201ezwi\u0105zywania” i \u201erozwi\u0105zywania”, jak widzieli\u015bmy w Ewangelii Mateusza 18,18, dokonuje Zgromadzenie jako miejscowa zbiorowo\u015b\u0107; ona jednak – jak do\u00adwiadujemy si\u0119 z innych miejsc Pisma \u015awi\u0119tego – dzia\u0142a dla tej jedno\u015bci cia\u0142a oraz w niej.<\/span><\/p>\n

Pismo pokazuje nam w wielu miejscach Starego i Nowego Testamentu odpowiedzialno\u015b\u0107 zbiorow\u0105, to znaczy odpowie\u00addzialno\u015b\u0107 ca\u0142o\u015bci za to, by zachowywa\u0107 po\u015br\u00f3d siebie \u015bwi\u0119\u00adto\u015b\u0107, nale\u017cn\u0105 domowi Bo\u017cemu. W parze z tym idzie odpowie\u00addzialno\u015b\u0107 jednostki za stan ca\u0142o\u015bci. Je\u017celi teraz zacytuj\u0119 jedno miejsce z Czwartej Ksi\u0119gi Moj\u017ceszowej, to musz\u0119 zaraz za\u00adznaczy\u0107, \u017ce tamtejsze formy nieczysto\u015bci, przed kt\u00f3rymi Izra\u00adelita musia\u0142 si\u0119 wtedy strzec pod zakonem, s\u0105 dla nas dzisiaj obrazem powa\u017cnych rzeczy, mianowicie r\u00f3\u017cnych rodzaj\u00f3w grzechu. Szczeg\u00f3lnie wyra\u017ane staje si\u0119 to na przyk\u0142adzie tr\u0105\u00addu. Jest on w Starym Testamencie zawsze obrazem grzechu, dzia\u0142aj\u0105cego w z\u0142ym.<\/span><\/p>\n

\u201eI przem\u00f3wi\u0142 Pan do Moj\u017cesza tymi s\u0142owy: Rozka\u017c synom izraelskim, aby usun\u0119li z obozu wszystkich tr\u0119dowatych, wszystkich cierpi\u0105cych na wyciek i wszystkich, kt\u00f3rzy si\u0119 zanieczy\u015bcili przez zetkni\u0119\u00adcie ze zmar\u0142ym. Usuniecie zar\u00f3wno m\u0119\u017cczyzn\u0119, jak kobiet\u0119 poza ob\u00f3z, usuniecie ich, aby nie zanieczysz\u00adczali swojego obozu, gdzie Ja mieszkam po\u015br\u00f3d nich. I uczynili tak synowie izraelscy, i usun\u0119li ich poza ob\u00f3z. Jak powiedzia\u0142 Pan do Moj\u017cesza, tak uczynili synowie izraelscy” (4 Moj\u017cesza 5,1-4).<\/span><\/p>\n

Na ca\u0142ym ludzie izraelskim spoczywa\u0142a odpowiedzialno\u015b\u0107 za stan ludu, za \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 obozu. Nie by\u0142a to sprawa tylko kap\u0142a\u00adn\u00f3w i Lewit\u00f3w, lecz ka\u017cdy z ludu by\u0142 odpowiedzialny, nie tyl\u00adko osobi\u015bcie za sw\u00f3j stan, ale te\u017c za stan ca\u0142ego ludu. Czyta\u00admy, \u017ce Pan przykaza\u0142 Izraelitom usun\u0105\u0107 tr\u0119dowatego i innych, co te\u017c i uczynili. Czym uzasadniona jest ta wsp\u00f3lna odpowiedzialno\u015b\u0107 za czysto\u015b\u0107 obozu izraelskiego? Odpowied\u017a na to jest b\u0142ogos\u0142awiona: Poniewa\u017c Pan tam mieszka\u0142! – \u201eJa miesz\u00adkam po\u015br\u00f3d nich”. Nasza odpowiedzialno\u015b\u0107 w patrzeniu na ca\u0142o\u015b\u0107 znajduje sw\u00f3j pow\u00f3d w drogocennym fakcie, \u017ce B\u00f3g tam mieszka, a gdzie On mieszka, tam musi panowa\u0107 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. To takie proste, a mimo to sprawy, kt\u00f3r\u0105 chcemy teraz rozpatrze\u0107, wiele dzieci Bo\u017cych nie rozumie lub na ni\u0105 nie zwa\u017ca.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli kto\u015b w Izraelu s\u0142ysza\u0142, \u017ce kto\u015b inny przeklina\u0142 Boga, wtedy nie m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107, jak to czyni wielu w dzisiejszym chrze\u015bcija\u0144stwie: \u201emnie to nic nie obchodzi! Czy ja jestem str\u00f3\u00ad\u017cem brata mego[13]<\/span><\/span><\/a>? On musi sam zda\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107 przed Bogiem”! Pos\u0142uchajmy wi\u0119c, co B\u00f3g nakazuje Moj\u017ceszowi:<\/span><\/p>\n

\u201eWyprowad\u017a blu\u017anierc\u0119 poza ob\u00f3z, a wszyscy, kt\u00f3\u00adrzy to s\u0142yszeli, niech po\u0142o\u017c\u0105 r\u0119ce swoje na jego g\u0142o\u00adwie i niech ukamienuje go ca\u0142e Zgromadzenie” (3 Moj\u017cesza 24,14).<\/span><\/p>\n

Je\u015bli zosta\u0142 w Izraelu pope\u0142niony jaki\u015b czyn, to ten, kt\u00f3ry by\u0142 tego \u015bwiadkiem, nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 pozby\u0107 swojej odpowiedzialno\u00ad\u015bci i pozostawi\u0107 tej sprawy samej sobie, ale czytamy:<\/span><\/p>\n

\u201e\u015awiadkowie pierwsi podnios\u0105 przeciwko niemu swoj\u0105 r\u0119k\u0119, aby mu zada\u0107 \u015bmier\u0107, a potem ca\u0142y lud, i wyplenisz z\u0142o spo\u015br\u00f3d siebie” (5 Moj\u017cesza 17,7).<\/span><\/p>\n

To jasne, \u017ce dzisiaj w czasie \u0142aski nie mamy nikogo zabija\u0107; zasada jednak pozostaje niezmiennie ta sama. Ka\u017cdy jest in\u00addywidualnie odpowiedzialny za stan ca\u0142o\u015bci; z\u0142o musi zosta\u0107 spo\u015br\u00f3d wierz\u0105cych przez nich samych usuni\u0119te, poniewa\u017c B\u00f3g tam mieszka. Je\u017celi widzisz swojego brata czy siostr\u0119, \u017ce grzesz\u0105 w kwestii nauki czy post\u0119powania, jeste\u015b odpowiedzialny za twojego brata i siostr\u0119, z kt\u00f3rymi przecie\u017c ka\u017cdej niedzieli wyznajesz jedno\u015b\u0107; masz ich ratowa\u0107, a wszystkich pozosta\u0142ych utrzyma\u0107 w odpowiednim dla Pana stanie. Nie powinno by\u0107 ci oboj\u0119tne, jak ja post\u0119puj\u0119.<\/span><\/p>\n

Z drugiej strony ca\u0142e Zgromadzenie w Koryncie by\u0142o odpo\u00adwiedzialne za usuni\u0119cie z\u0142ego spo\u015br\u00f3d siebie (1 Koryntian 5,2.7).<\/span><\/p>\n

R\u00f3wnie\u017c nast\u0119pne miejsca pokazuj\u0105 t\u0119 sam\u0105 zasad\u0119:<\/span><\/p>\n

\u201eWzywamy was te\u017c bracia, napominajcie niesfor\u00adnych” (1 Tesaloniczan 5,14). \u201eA je\u015bli kto\u015b jest niepos\u0142uszny s\u0142owu naszemu, w tym li\u015bcie wypowiedzianemu, bacz\u00adcie na niego i nie przestawajcie z nim, aby si\u0119 zawstydzi\u0142” (2 Tesaloniczan 3,14).<\/span><\/p>\n

Nie m\u00f3w, \u017ce jeste\u015b za s\u0142aby, by post\u0119powa\u0107 wed\u0142ug tych za\u00adsad. Je\u015bli masz mi\u0142o\u015b\u0107, b\u0119dziesz te\u017c mia\u0142 odwag\u0119: \u201eSprawie\u00addliwy jest nieustraszony jak m\u0142ody lew” (Przypowie\u015bci 28,1).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dopuszczenie do sto\u0142u Pa\u0144skiego<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kto ma miejsce przy stole Pa\u0144skim? Zasadniczo ka\u017cdy praw\u00addziwie wierz\u0105cy, je\u015bli nie podlega karceniu, kiedy jego post\u0119\u00adpowanie oraz stosunki z innymi s\u0105 czyste i je\u015bli nie zachowuje \u017cadnej b\u0142\u0119dnej nauki. Jak wa\u017cna jest w\u0142a\u015bnie czysto\u015b\u0107 w utrzymywanych przez nas stosunkach z innymi, to ju\u017c wyczer\u00adpuj\u0105co rozwa\u017cali\u015bmy. Pod koniec tego rozdzia\u0142u chcia\u0142bym t\u0119 kwesti\u0119 raz jeszcze poruszy\u0107.<\/span><\/p>\n

\u0141amanie chleba zosta\u0142o wprowadzone dla dzieci Bo\u017cych – to r\u00f3wnie\u017c ogl\u0105dali\u015bmy przed chwil\u0105. Tylko im jest dane zajmowa\u0107 miejsce przy stole Pa\u0144skim, jak to zupe\u0142nie jasno wyra\u017ca stwierdzenie: \u201eJednym cia\u0142em jeste\u015bmy, ilu nas jest”. Jedzenie z tego chleba i picie z tego kielicha nie daje przecie\u017c \u017cycia, lecz jest raczej tylko dla tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 \u017cycie wieczne. Natomiast jedzenie \u201ecia\u0142a Syna Bo\u017cego” i \u201epi\u00adcie Jego krwi” prowadzi do \u017cycia wiecznego (Jana 6,53-54).<\/span><\/p>\n

Wielu wi\u0105\u017ce to miejsce z Ewangelii Jana z \u0142amaniem chle\u00adba, lecz Jan w tym fragmencie nic na ten temat nie m\u00f3wi; stwierdza natomiast, \u017ce ten, kto w wierze zjednoczy si\u0119 z umar\u0142ym Chrystusem, ze \u015bmierci\u0105 Syna Bo\u017cego, ma \u017cycie wieczne.<\/span><\/p>\n

Podobnie chrzest wodny nie daje przyst\u0119pu do tego przywi\u00adleju, chocia\u017c nikt, kto nie jest ochrzczony, nie powinien bra\u0107 w tym udzia\u0142u. Je\u017celi nie jest si\u0119 chrze\u015bcijaninem nawet we\u00add\u0142ug zewn\u0119trznego wyznania, to jak\u017ce chce si\u0119 bra\u0107 udzia\u0142 w wewn\u0119trznej sferze spo\u0142eczno\u015bci? Niestety, w wielu ko\u0142ach chrze\u015bcija\u0144skich chrzest uwa\u017cany jest za bezpo\u015brednie usprawiedliwienie do uczestniczenia w \u0142amaniu chleba i obie te rze\u00adczy \u0142\u0105czy si\u0119 ze sob\u0105. Chrzest ma zwi\u0105zek tylko z zewn\u0119trz\u00adnym chrze\u015bcija\u0144skim wyznaniem, natomiast st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski jest spraw\u0105 prawdziwej ko\u015bcielnej spo\u0142eczno\u015bci. Chrzest prowa\u00addzi do kr\u00f3lestwa, a przy stole Pa\u0144skim wyra\u017cana jest jedno\u015b\u0107 cia\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Wygl\u0105da na to, \u017ce na pocz\u0105tku chrze\u015bcija\u0144skiego \u015bwiadec\u00adtwa na ziemi wierz\u0105cych nie sprawdzano pod wzgl\u0119dem czy\u00adsto\u015bci \u017cycia i post\u0119powania. W czasie, kiedy wszystko by\u0142o jeszcze takie \u015bwie\u017ce, kiedy Pan przydawa\u0142 codziennie do Zgromadzenia (Dzieje 2,47), a z postronnych nikt nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 do\u0142\u0105czy\u0107 do wierz\u0105cych (Dzieje 5,13), nie by\u0142o to konieczne. Oni \u201eprzyj\u0119li S\u0142owo” i to wystarczy\u0142o.<\/span><\/p>\n

Ten stan duchowej \u015bwie\u017co\u015bci i niezepsucia nie trwa\u0142 jednak d\u0142ugo i zasz\u0142a potrzeba do\u015bwiadczania, pr\u00f3bowania tych, kt\u00f3\u00adrzy pragn\u0119li by\u0107 dopuszczeni do spo\u0142eczno\u015bci oraz przekony\u00adwania si\u0119, czy ich usposobienie i stan duchowy odpowiada Bo\u017cym my\u015blom. Ju\u017c wkr\u00f3tce bowiem Szymon Czarnoksi\u0119\u017cnik pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 w\u015blizn\u0105\u0107 pomi\u0119dzy wierz\u0105cych; jednak aposto\u0142 Piotr go zdemaskowa\u0142: \u201eNiech zgin\u0105 wraz z tob\u0105 pieni\u0105dze twoje, \u017ce\u015b mniema\u0142, i\u017c za pieni\u0105dze mo\u017cna naby\u0107 dar Bo\u017cy. Co si\u0119 tyczy tej sprawy, to nie masz w niej cz\u0105stki ani udzia\u0142u, gdy\u017c serce twoje nie jest szczere wobec Boga” (Dzieje 8,20-21). Oto znalaz\u0142 si\u0119 kto\u015b, kto wprawdzie zosta\u0142 ochrzczony (Dzieje 8,13), lecz kt\u00f3rego serce nie by\u0142o przed Bogiem szczere. M\u00f3wi\u0105c na marginesie, przypadek ten po\u015bwiadcza to, co ju\u017c m\u00f3wi\u0142em: fakt, \u017ce kto\u015b jest ochrzczony, nie uprawnia jeszcze do uczestnictwa w stole Pa\u0144skim.<\/span><\/p>\n

To samo widzimy u Saula z Tarsu. Znajdowa\u0142 si\u0119 on w dro\u00addze do Damaszku, rzucony na ziemi\u0119 przez ukazanie si\u0119 uwiel\u00adbionego Pana i doprowadzony do wiary w Tego, kt\u00f3rego dotych\u00adczas prze\u015bladowa\u0142, \u015bcigaj\u0105c tych, kt\u00f3rzy nale\u017celi do Pana.<\/span><\/p>\n

Paw\u0142a ochrzci\u0142 prosty ucze\u0144 Ananiasz (Dzieje 9,18). Kiedy po trzech latach Pawe\u0142 przyszed\u0142 do Jerozolimy i chcia\u0142 przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do braci, oni obawiali si\u0119 go, nie wierz\u0105c, \u017ce jest uczniem. Ko\u00adnieczne by\u0142o \u015bwiadectwo kogo\u015b innego, w tym przypadku Barnaby, aby m\u00f3g\u0142 otrzyma\u0107 przyst\u0119p do \u015bwi\u0119tych w Jero\u00adzolimie. Nast\u0119pnie czytamy w S\u0142owie, \u017ce \u201eprzyby\u0142 do Jerozo\u00adlimy… i przestawa\u0142 z nimi… wyst\u0119puj\u0105c \u015bmia\u0142o w imie\u00adniu Pana” (Dzieje 9,26-28).<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy si\u0119 st\u0105d nauczy\u0107 wa\u017cnej zasady: nikt nie mo\u017ce na podstawie w\u0142asnej odpowiedzialno\u015bci, na podstawie swo\u00adjego w\u0142asnego \u015bwiadectwa zosta\u0107 przyj\u0119tym do spo\u0142ecz\u00adno\u015bci. Taki kto\u015b mia\u0142by bowiem ju\u017c o sobie wielkie mniema\u00adnie<\/b>, a bardzo niskie mniemanie o obowi\u0105zkach innych, gdyby uwa\u017ca\u0142, \u017ce na podstawie dobrego \u015bwiadectwa, jakie sam so\u00adbie wystawi\u0142, b\u0119dzie wprowadzony w wewn\u0119trzn\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107. W przypadku Saula nie czytamy jednak o jakim\u015b niecierpliwym skar\u017ceniu si\u0119 o to, \u017ce musia\u0142 nieco poczeka\u0107 i pozwoli\u0107, by inni wydali o nim os\u0105d. Powinni to sobie dobrze zapami\u0119ta\u0107 ci, kt\u00f3\u00adrzy maj\u0105 pragnienie, by dopuszczono ich do spo\u0142eczno\u015bci. A kiedy z kolei Apollos, wymowny s\u0142uga Bo\u017cy, \u201ekt\u00f3ry by\u0142 bieg\u0142y w Pismach”, chcia\u0142 uda\u0107 si\u0119 w podr\u00f3\u017c z Efezu do Achai, gdzie nie by\u0142 znany, potrzebowa\u0142 sam listu polecaj\u0105cego<\/b>, kt\u00f3ry bra\u00adcia napisali do uczni\u00f3w, napominaj\u0105c ich, aby go przyj\u0119li (Dzieje 18,27). Winni\u015bmy trzyma\u0107 si\u0119 takiego post\u0119powania! W tym wszystkim zawarta jest zasada, \u017ce jedynie przez odpowiednie \u015bwiadectwo innych, stwierdzaj\u0105ce autentyczno\u015b\u0107 naszego chrze\u015bcija\u0144stwa, mo\u017cemy zosta\u0107 przyj\u0119ci i poleceni.<\/span><\/p>\n

Z drugiej strony Zgromadzenie ma \u015bwi\u0119ty obowi\u0105zek ze sta\u00adranno\u015bci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 sprawdza\u0107 tych, kt\u00f3rzy pragn\u0105, aby ich przy\u0142\u0105czy\u0107 do przywilej\u00f3w domu Bo\u017cego. Tak jak niegdy\u015b w czasie Nehemiasza str\u00f3\u017ce strzegli bram Jeruzalemu (Nehemiasza 7,1-3), aby wr\u00f3g nie przedosta\u0142 si\u0119 przez bramy do \u015brodka, tak i dzisiaj musz\u0105 by\u0107 pilnowane wej\u015bcia i wyj\u015bcia Zgromadzenia. G\u0142upot\u0105 jest przypuszcza\u0107, jakoby \u201ebramy” Zgromadzenia sta\u00ad\u0142y otwarte dla wszystkiego i dla ka\u017cdego. Dzieci Bo\u017ce musia\u00ad\u0142yby by\u0107 nadzwyczaj nierozwa\u017cne i oboj\u0119tne wzgl\u0119dem chwa\u0142y Pana, gdyby tak my\u015bla\u0142y. Mamy stara\u0107 si\u0119 o to, \u017ceby nie wpu\u015bci\u0107 nikogo, kto nie ma tam miejsca, lecz zarazem aby nie trzyma\u0107 z dala nikogo, kogo Pan chce mie\u0107 wewn\u0105trz.<\/span><\/p>\n

Chocia\u017c Pan w poselstwie skierowanym do Efezu musi zga\u00adni\u0107 zasadnicz\u0105 rzecz, to jednak uznaje On wyra\u017anie: \u201ei do\u00ad\u015bwiadczy\u0142e\u015b tych, kt\u00f3rzy podaj\u0105 si\u0119 za aposto\u0142\u00f3w, a nimi nie s\u0105, i stwierdzi\u0142e\u015b, \u017ce s\u0105 k\u0142amcami” (Objawienie 2,2).<\/span><\/p>\n

Tam jeszcze panowa\u0142 porz\u0105dek, jakiego chcia\u0142 B\u00f3g! Oni sprawdzali wyznanie innych i nie przyjmowali bez zastrze\u017ce\u0144 ka\u017cdego na podstawie jego w\u0142asnego \u015bwiadectwa. Niekt\u00f3rzy podawali si\u0119 nawet za aposto\u0142\u00f3w, lecz tamtejsi wierz\u0105cy do\u00ad\u015bwiadczyli ich i obna\u017cyli jako k\u0142amc\u00f3w. Do\u015bwiadczali wszyst\u00adkich, kt\u00f3rzy przed nimi stan\u0119li jako \u201echrze\u015bcijanie”. \u201eBadaj\u00adcie duchy, czy s\u0105 z Boga” (1 Jana 4,1). I my dzisiaj nie mamy \u017cadnej innej miary, \u017cadnego innego \u015brodka pomocniczego.<\/span><\/p>\n

Cz\u0119stokro\u0107 jednak us\u0142yszymy, \u017ce chrze\u015bcijanie nie maj\u0105 w og\u00f3le prawa stawiania si\u0119 nad drugich, aby ich os\u0105dza\u0107, gdy\u017c Chrystus powiedzia\u0142, aby\u015bmy nie s\u0105dzili i nie byli s\u0105dzeni (Mateusza 7,1). Kto jednak tak my\u015bli, b\u0142\u0105dzi. Mamy wprawdzie najpierw wyj\u0105\u0107 \u201ebelk\u0119” z w\u0142asnego oka – a co potem? Nale\u017cy \u201e\u017ad\u017ab\u0142o w oku twego brata pozostawi\u0107? Nie: wtedy b\u0119dziesz jasno widzia\u0142, aby wyci\u0105gn\u0105\u0107 \u017ad\u017ab\u0142o z oka twego brata. Nieco p\u00f3\u017ani\u0107 Pan Jezus dodaje wa\u017cn\u0105 zasad\u0119: \u201eTak wi\u0119c po owocach poznacie ich. Nie ka\u017cdy, kto do Mnie m\u00f3wi: Panie, Panu wejdzie do kr\u00f3lestwa niebios; lecz tylko ten, kto pe\u0142ni wol\u0119 Ojca Mojego, kt\u00f3ry jest w niebie” (Mateusza 7,20-21). Os\u0105dza wewn\u0119trzne powody dzia\u0142ania, kt\u00f3re nie s\u0105 jawne, nie jest nasz\u0105 rzecz\u0105 ani zadaniem. Pan ostrzega przed tym w pierwszym wierszu. Jedynie sam B\u00f3g ma wgl\u0105d w serce. Lecz do\u015bwiadcza\u0107 i bada\u0107 chrze\u015bcija\u0144skie wyznanie jest naszym zadaniem, i to jasnym. Mamy to jednakowo\u017c czyni\u0107 za pomoc \u201eowoc\u00f3w”, to znaczy na podstawie tego, co kto\u015b w swym zewn\u0119trznym \u017cyciu okazuje z siebie i co przechodzi przez jego usta. \u201eNa podstawie twoich st\u00f3w os\u0105dz\u0119 ci\u0119, s\u0142ugo z\u0142y\u201d (\u0141ukasza 19,22) – to wskaz\u00f3wka r\u00f3wnie\u017c dla nas, kt\u00f3rej nie wolno nam nie docenia\u0107. \u201eAlbowiem na podstawie s\u0142\u00f3w twoich b\u0119dziesz usprawiedliwiony i na podstawie s\u0142\u00f3w two\u00adich b\u0119dziesz pot\u0119piony” (Mateusza 12,37).<\/span><\/p>\n

Chocia\u017c \u201e\u015bcie\u017cka Ko\u015bcio\u0142a jest w\u0105ska”, jak to kiedy\u015b wyra\u00adzi\u0142 jeden b\u0142ogos\u0142awiony pisarz, to z drugiej strony musimy si\u0119 strzec ducha sekciarstwa. Mamy bada\u0107 to, czy czyje\u015b przy\u00adznawanie si\u0119 do Chrystusa jest prawdziwe i czy obcowanie danego cz\u0142owieka, jak r\u00f3wnie\u017c jego nauka, s\u0105 zgodne z tym \u201edobrym imieniem”.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli u kogo\u015b znajduje si\u0119 \u017cycie z Boga i ten kto\u015b nie ma \u0142\u0105czno\u015bci ze z\u0142em moralnym albo z\u0142\u0105 nauk\u0105, je\u015bli usposobie\u00adnie jego jest szczere przed Bogiem, to kt\u00f3\u017c mia\u0142by wtedy pra\u00adwo powstrzymywa\u0107 tak\u0105 osob\u0119 od sto\u0142u Pa\u0144skiego? Ile lat trze\u00adba mie\u0107, by m\u00f3c uczestniczy\u0107 w stole Pa\u0144skim? Pismo nie daje nam co do tego \u017cadnej dok\u0142adnej wskaz\u00f3wki. Nigdzie jednak nie znajdujemy w Pi\u015bmie przyk\u0142adu, aby bra\u0142y w nim udzia\u0142 dzieci. Ale osoba w wieku szesnastu, siedemnastu lat nie jest przecie\u017c ju\u017c dzieckiem. Je\u015bli u takiego cz\u0142owieka jest obecna duchowa dojrza\u0142o\u015b\u0107 i jego dusza cieszy si\u0119 utwierdzonym pokojem z Bogiem (Rzymian 5,1), to kt\u00f3\u017c z nas m\u00f3g\u0142by powie\u00addzie\u0107, \u017ce jest on za m\u0142ody? Konieczne jest jednak r\u00f3wnie\u017c zro\u00adzumienie tego, co si\u0119 pragnie robi\u0107. Niekiedy trzeba w rozmowie zajrze\u0107 do duszy i wejrze\u0107 w duchow\u0105 postaw\u0119 tego, kt\u00f3ry pragnie by\u0107 dopuszczony. G\u0142\u0119boko\u015b\u0107 zrozumienia nie mo\u017ce jednak by\u0107 w \u017cadnym wypadku jedynym miernikiem tego, czy mo\u017cna tak\u0105 osob\u0119 dopu\u015bci\u0107. Mimo to aposto\u0142 m\u00f3wi do nich o stole Pa\u0144skim jako do \u201erozumnych”, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 rozs\u0105dzi\u0107 to, co on m\u00f3wi (1 Koryntian 10,15) – nie by\u0142y to wi\u0119c z pewno\u015bci\u0105 dzieci.<\/span><\/p>\n

Z tego wzgl\u0119du \u0142\u0105czenie chrztu z dopuszczeniem do sto\u0142u Pa\u0144skiego nie jest szcz\u0119\u015bliwym pomys\u0142em. Wierz\u0105ce dzieci mog\u0105 zosta\u0107 ochrzczone w m\u0142odym wieku, jednak ich udzia\u0142 w \u0142amaniu chleba w tym wieku nie jest Biblijny. Uczestnictwo w stole Pa\u0144skim zale\u017cy bowiem nie tylko od tego, czy kto\u015b jest narodzony na nowo. Tak si\u0119 niejednokrotnie twierdzi, lecz nie jest to s\u0142uszne. Istniej\u0105 tu pewne ograniczenia, a jednym z nich jest w\u0142a\u015bnie zbyt m\u0142ody wiek.<\/span><\/p>\n

Nawet przez chwil\u0119 nie powinni\u015bmy dopuszcza\u0107 do siebie my\u015bli, \u017ce jest to \u201enasz” st\u00f3\u0142 i \u017ce mamy wedle naszego uznania decydowa\u0107 o tym, kto mo\u017ce bra\u0107 w nim udzia\u0142, a kto nie. Kto da\u0142 nam na przyk\u0142ad prawo, \u017ceby wierz\u0105cemu, kt\u00f3ry wyrazi\u0142 ch\u0119\u0107 przyst\u0105pienia do sto\u0142u Pa\u0144skiego, kaza\u0107 najpierw cze\u00adka\u0107 rok lub dwa, aby dowiedzie\u0107 si\u0119, czy on si\u0119 \u201esprawdzi\u0142”? Sprawdzenie si\u0119, \u201ewykazanie” jest jak najbardziej warun\u00adkiem, z kt\u00f3rego nie mo\u017cna zrezygnowa\u0107, je\u017celi chodzi o \u201es\u0142u\u017c\u00adb\u0119” (1 Tymoteusza 3,1-13). W kwestii przyst\u0105pienia do sto\u0142u Pa\u0144skiego nie \u015bmiemy jednak absolutnie kierowa\u0107 si\u0119 my\u015bl\u0105 o wykaza\u00adniu si\u0119. Czy Pan Jezus tak z nami post\u0105pi\u0142, kiedy\u015bmy przyszli do Niego? Czy kaza\u0142 nam jaki\u015b czas odczeka\u0107? Oczywi\u015bcie, konieczna jest staranno\u015b\u0107, przezorno\u015b\u0107 i rozwaga, a pr\u0119dkie post\u0119powanie jest tu nie na miejscu, ale ten pi\u0119kny wiersz z Listu do Rzymian 15 w tak mi\u0142y spos\u00f3b opisuje ducha, w ja\u00adkim winni\u015bmy i w tej sprawie post\u0119powa\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201ePrzeto przyjmujcie jedni drugich, jak i Chrystus przyj\u0105\u0142 nas, ku chwale Boga” (Rzymian 15,7).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dlaczego Pan nie m\u00f3wi sam o swoim stole?<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Z uwagi na rang\u0119 zagadnienia, niejednemu mo\u017ce si\u0119 nasun\u0105\u0107 pytanie, dlaczego Pan Jezus przy ustanowieniu wieczerzy nie m\u00f3wi nic o tym, co dotyczy Jego sto\u0142u. Odpowied\u017a zdaje si\u0119 brzmie\u0107 nast\u0119puj\u0105co: \u201eMam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znie\u015b\u0107 nie mo\u017cecie. Lecz kiedy przyjdzie On, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelk\u0105 prawd\u0119 (Jana 16,12-13). Zanim dokonane zosta\u0142o dzie\u0142o przeb\u0142agana zanim Pan Jezus przyszed\u0142 do nieba jako Zmartwychwsta\u0142y i stamt\u0105d spe\u0142ni\u0142 obietnic\u0119 Ojca zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego, nie mog\u0142o by\u0107 \u017cadnych poucze\u0144 na temat Zgromadzenia jako cia\u0142a Chrystusa. Bogu upodoba\u0142o si\u0119 dopiero kilka lat po utworzeniu cia\u0142a Chrystusa (przez chrzest Duchem \u015awi\u0119tym w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy z Dziej\u00f3w Apostolskich 2) podarowa\u0107 nam pouczenia dotycz\u0105ce Chrystusa i jego Zgromadzenia. Dokona\u0142 tego przez \u201ewybrane naczynie” – przez m\u0119\u017ca, kt\u00f3ry w tym dniu nie by\u0142 nawet jeszcze nawr\u00f3cony. Pawe\u0142 jako s\u0142uga Zgromadzenia mia\u0142 dope\u0142ni\u0107 S\u0142owo Bo\u017ce (Kolosan 1,25). \u201eDope\u0142ni\u0107” nie oznacza, \u017ce Pawe\u0142 pisa\u0142 jako ostatni, lecz \u017ce do kanonu No\u00adwego Testamentu do\u0142\u0105czy\u0142 t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3ra jemu i tylko jemu zosta\u0142a objawiona – tajemnic\u0119 o Chrystusie i Zgromadzeniu. Dlatego B\u00f3g da\u0142 jedynie przez niego pouczenie o stole i wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej. \u017baden z pozosta\u0142ych aposto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w Nowego Testamentu nie by\u0142 do tego powo\u0142any.<\/span><\/p>\n

Musimy wi\u0119c mie\u0107 si\u0119 na baczno\u015bci przez t\u0105 b\u0142\u0119dn\u0105 my\u015bl\u0105, \u017ce skoro pouczenia w jakiej\u015b sprawie nie s\u0105 jeszcze dane, to sama ta sprawa nie istnieje. W czasie, jaki opisuj\u0105 Dzieje Apo\u00adstolskie w pierwszych dwunastu rozdzia\u0142ach, nie by\u0142o jeszcze poucze\u0144 na temat ko\u015bcio\u0142a, Zgromadzenia, ono samo jednak ju\u017c istnia\u0142o, a Duch \u015awi\u0119ty dzia\u0142a\u0142 w Zgromadzeniu i poprzez nie, pomna\u017ca\u0142 je przez swoj\u0105 pociech\u0119. \u0141amanie chleba wy\u00adkonywano na samym pocz\u0105tku, ju\u017c w 2 rozdziale Dziej\u00f3w Apostolskich, ale pouczenia w tej kwestii przysz\u0142y dopiero lata p\u00f3\u017aniej. By\u0142o to zgodne z my\u015bl\u0105 Pana.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u017badnego klerykalizmu<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wielokrotnie zadawano pytanie: co oznaczaj\u0105 s\u0142owa \u201eKielich b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3ry b\u0142ogos\u0142awimy” oraz \u201echleb, kt\u00f3ry \u0142amiemy”? W jaki spos\u00f3b b\u0142ogos\u0142awimy ten kielich? I czy apo\u00adsto\u0142 w tym drugim wyra\u017ceniu wskazuje na to, \u017ce jedz\u0105c z tego chleba, od\u0142amujemy jego kawa\u0142ek?<\/span><\/p>\n

Aby zacz\u0105\u0107 od tego ostatniego: nie od\u0142amywanie kawa\u0142ka z chleba ma tu Pawe\u0142 na my\u015bli, ale zasadnicze po\u0142amanie chleba, kt\u00f3rego dokonuje jeden brat. A jednak my<\/b> to czynimy. To my<\/b>, jest moim zdaniem bardzo mi\u0142e. Pokazuje nam przecie\u017c w prosty spos\u00f3b, \u017ce zgromadzeni s\u0105 jedno\u015bci\u0105, rodzin\u0105, a r\u00f3\u017cnice spo\u0142eczne nie graj\u0105 tutaj \u017cadnej roli. B\u0142ogos\u0142awienie (dzi\u0119kowanie) i \u0142amanie chleba s\u0105 czynno\u015bciami wsp\u00f3lnymi, chocia\u017c wykonawc\u0105 i ustami pozosta\u0142ych jest tylko jeden.<\/span><\/p>\n

W Zgromadzeniu Bo\u017cym, przy stole Pa\u0144skim klerykalizm nie ma miejsca. Zgromadzenie nale\u017cy do Pana, a On Jest obecny, gdzie dwaj lub trzej s\u0105 Zgromadzeni do Jego imienia. My wszy\u00adscy jeste\u015bmy zaproszeni, jeste\u015bmy bra\u0107mi. Kto m\u00f3g\u0142by \u015bni\u0107 o tym, \u017ceby tu przewodniczy\u0107, skoro obecny jest ON sam? O tak, by\u0107 JEGO go\u015b\u0107mi w JEGO obecno\u015bci i uwielbia\u0107 Ojca w duchu i w prawdzie to niezmierny przywilej, kt\u00f3rym chcemy si\u0119 jesz\u00adcze zaj\u0105\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Oddawanie czci w Duchu i prawdzie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Stwierdzili\u015bmy ju\u017c, \u017ce st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski jest centralnym miejscem chrze\u015bcija\u0144skiego oddawania czci. Ludzie m\u00f3wi\u0105c o \u201es\u0142u\u017cbie Bo\u017cej” maj\u0105 na my\u015bli kazanie. Ani wyg\u0142aszanie kazania, ani s\u0142uchanie go, ani modlitwy i pro\u015bby zanoszone do Boga nie s\u0105 jednak \u201eS\u0142u\u017cb\u0105 Bo\u017c\u0105”. To oddawanie czci jest prawdziw\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105 Bogu. Znajduje ono sw\u00f3j najwy\u017cszy wyraz przy \u0142ama\u00adniu chleba. Stanie si\u0119 to dla nas jeszcze ja\u015bniejsze, gdy za chwil\u0119, w paragrafie zatytu\u0142owanym ST\u00d3\u0141 PA\u0143SKI W STARYM TESTAMENCIE pozwolimy do siebie prze\u00adm\u00f3wi\u0107 przyk\u0142adowym obrazom ze Starego Testamentu.<\/span><\/p>\n

Kiedy B\u00f3g przez swoje s\u0142ugi pozwala swemu \u015awi\u0119temu S\u0142owu do nas przemawia\u0107, to wtedy On s\u0142u\u017cy nam, a nie my Jemu. Kiedy my oddajemy Mu cze\u015b\u0107, wtedy z pewno\u015bci\u0105 Mu s\u0142u\u017cymy. Na tym polega prawdziwa s\u0142u\u017cba Bo\u017ca. Rozr\u00f3\u017cniajmy wi\u0119c jasno po\u00admi\u0119dzy us\u0142ugiwaniem S\u0142owem, a oddawaniem czci. S\u0142u\u017cba to przedstawianie Chrystusa ludziom; oddawanie czci to przy\u00adnoszenie Chrystusa przed Boga. Us\u0142ugiwanie S\u0142owem skiero\u00adwane jest od Boga do ludzi, oddawanie czci – zawsze od ludzi ku Bogu.<\/span><\/p>\n

Chrze\u015bcija\u0144skie oddawanie czci w swym charakterze wykracza daleko ponad bezpo\u015bredni sens greckiego s\u0142owa oznaczaj\u0105cego r\u00f3wnie\u017c \u201ez\u0142o\u017cenie ho\u0142du” czy te\u017c \u201eoddanie pok\u0142onu”. W wielu miejscach Starego Testamentu znaczenie \u201eod dawania czci” praktycznie nie wykracza poza ten sens. Kiedy na przyk\u0142ad m\u0119drcy ze Wschodu przyszli i ujrzeli \u201edzieci\u0119 z Mari\u0105, matk\u0105 Jego”, \u201eupad\u0142szy, oddali Mu pok\u0142on” (Mateusza 2,11). Jest to jednak jeszcze dalekie od tego, co rozumiemy przez chrze\u015bcija\u0144skie oddawanie czci. Chrze\u015bcija\u0144skie odda\u00adwanie czci to jest nie tylko \u201eoddanie pok\u0142onu”, lecz wyraz serc nape\u0142nionych wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 ze strony odkupionych, kt\u00f3rzy maj\u0105 przemo\u017cn\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, czym i Kim jest B\u00f3g Sam w So\u00adbie i co On o Sobie w Swoim Synu objawi\u0142. Oddawa\u0107 cze\u015b\u0107 po chrze\u015bcija\u0144sku oznacza czci\u0107 Boga w Duchu i prawdzie.<\/span><\/p>\n

Wskazuje na to w swoich s\u0142owach sam Pan, zwracaj\u0105c si\u0119 do kobiety samaryta\u0144skiej:<\/span><\/p>\n

\u201eNiewiasto, wierz mi, \u017ce nadchodzi godzina, kiedy ani na tej g\u00f3rze, ani w Jerozolimie nie b\u0119dziecie od\u00addawali czci Ojcu. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, bo zbawienie pochodzi od \u017byd\u00f3w. Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele b\u0119d\u0105 oddawali Ojcu cze\u015b\u0107 w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, kt\u00f3\u00adrzy by mu tak cze\u015b\u0107 oddawali. B\u00f3g jest duchem, a ci, kt\u00f3rzy mu cze\u015b\u0107 oddaj\u0105, winni mu j\u0105 oddawa\u0107 w duchu i wprawdzie\u201d (Jana 4,21-24).<\/span><\/p>\n

W przeciwie\u0144stwie do Samarytan, \u017bydzi wiedzieli, co czcz\u0105: oddawali oni cze\u015b\u0107 Temu, co po trosze znali – Bogu \u017bywemu, w takiej mierze, w jakiej m\u00f3g\u0142 On si\u0119 da\u0107 w Izraelu pozna\u0107. \u017bydzi jednak nie byli \u201eprawdziwymi czcicielami”: wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich by\u0142a niewierz\u0105ca i nie posiadali oni prawdziwej, \u017cywej wi\u0119zi z Bogiem. Stosownie do tego oddawali te\u017c oni cze\u015b\u0107 Bogu w zewn\u0119trznych rytua\u0142ach. Oto jednak przyjdzie godzina praw\u00addziwego, chrze\u015bcija\u0144skiego oddawania czci, w kt\u00f3rej prawdzi\u00adwi czciciele, a mianowicie dzieci Bo\u017ce, b\u0119d\u0105 czcili Ojca w Du\u00adchu i w prawdzie. Ojciec szuka takich – niesko\u0144czenie uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105cy fakt! Tylko dzieci Bo\u017ce mog\u0105 oddawa\u0107 cze\u015b\u0107 Ojcu. Tego w\u0142a\u015bnie wci\u0105\u017c dzisiaj szuka mi\u0142o\u015b\u0107 Ojca. Poniewa\u017c jednak B\u00f3g jest Duchem, trzeba tego dokonywa\u0107 w duchu i w prawdzie.<\/span><\/p>\n

Oddawa\u0107 cze\u015b\u0107 w duchu znaczy wi\u0119cej ni\u017c tylko posiada\u0107 Ducha Bo\u017cego i by\u0107 przez Niego kierowanym, chocia\u017c ten przywilej sam w sobie jest wielki. Oczywi\u015bcie, nie mo\u017cna czci\u0107 Boga w Duchu i w prawdzie, je\u015bli si\u0119 nie ma w sobie mieszkaj\u0105cego Ducha \u015awi\u0119tego. Ca\u0142kiem pewne te\u017c jest, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty prowadzi zar\u00f3wno do oddawania czci, jak i w samym oddawani czci. Czczenie w Duchu stoi jednakowo\u017c w przeciwie\u0144stwie do \u201ecielesnego”, zewn\u0119trznego, rytualnego i ceremonialnego oddawania czci. Dzieje si\u0119 ono odpowiednio do Bo\u017cej natury i w mocy danej spo\u0142eczno\u015bci, jak\u0105 daje Duch Bo\u017cy.<\/span><\/p>\n

Oddawa\u0107 cze\u015b\u0107 w prawdzie znaczy czci\u0107 stosownie do Bo\u017cego objawienia, jakie B\u00f3g da\u0142 w Chrystusie Jezusie – szczeg\u00f3lnie na krzy\u017cu Golgoty. Dlatego prawdziwie chrze\u015bcija\u0144skie oddawanie czci nie mo\u017ce by\u0107 oddzielone od doskona\u0142ej ofiary Chrystusowej dla Boga. Z tego te\u017c wzgl\u0119du oddawanie czci niezwykle szczeg\u00f3lny spos\u00f3b \u0142\u0105czy si\u0119 ze sto\u0142em Pa\u0144skim, przy kt\u00f3rym my jako cz\u0142onki jego cia\u0142a zwiastujemy Jego \u015bmier\u0107.<\/span><\/p>\n

Nie powinno si\u0119 jednak przez to rozumie\u0107, \u017ce nie mo\u017cna czci\u0107 Boga osobi\u015bcie w domu. Takie oddawanie czci wszak\u017ce nie jest zdolne wznie\u015b\u0107 si\u0119 na t\u0119 wysoko\u015b\u0107, jaka dana jest wtedy kiedy Pan Jezus po\u015brodku Zgromadzenia \u015bpiewa Bogu pie\u015bni pochwalne. Pojedynczy wierz\u0105cy nie jest w og\u00f3le w stanie oddawa\u0107 Bogu czci w wystarczaj\u0105cy spos\u00f3b, stosownie do tego co On o Sobie objawi\u0142. Wymaga\u0142oby to od niego takiej zdolno\u015bci, kt\u00f3ra by go postawi\u0142a na wysoko\u015b\u0107 niemal r\u00f3wn\u0105 Bogu. Ponadto b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, z jakich si\u0119 radujemy, s\u0105 wsp\u00f3lnymi b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami. Dlatego w\u0142a\u015bciw\u0105, najwy\u017csz\u0105 form\u0105 chrze\u015bcija\u0144skiego oddawania czci jest wsp\u00f3lne czczenie Boga przez Zgromadzenie. Takie wsp\u00f3lne oddawanie czci tak\u017ce w niebie b\u0119dzie naszym b\u0142ogos\u0142awionym zaj\u0119ciem, czytamy bowiem: \u201eStarcy za\u015b upadli i oddali pok\u0142on” (Objawienie 5,14).<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, wsp\u00f3lne oddawanie czci przez Zgromadzenie mo\u017ce mie\u0107 miejsce r\u00f3wnie\u017c poza \u0142amaniem chleba. Autor prze\u017cy\u0142 to nie raz, \u017ce za spraw\u0105 rozwa\u017cania S\u0142owa ca\u0142e Zgromadzenie zosta\u0142o poprowadzone do uwielbienia; wsta\u0142 potem jeden brat, wypowiedzia\u0142 dzi\u0119kczynienie, i kiedy osoba Pana Jezusa stan\u0119\u0142a w polu widzenia, Zgromadzenie powsta\u0142o i jedno dzi\u0119kczynienie wznosi\u0142o si\u0119 za drugim. Mimo to jednak w\u0142a\u015bciwym miejscem oddawania Bogu czci jest st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski, gdzie On Sam, Nasz Pan Jezus Chrystus, Jest po\u015brodku i intonuje cze\u015b\u0107, gdzie kierowani przez Ducha \u015awi\u0119tego, wypowiadamy to, co wobec Pana Jezusa Chrystusa czujemy.<\/span><\/p>\n

Tak wi\u0119c przy stole Pa\u0144skim Zgromadzenie znajduje sw\u00f3j w\u0142a\u015bciwy wyraz na tej ziemi. Z jednej strony bowiem oznaj\u00admiana jest tu w spos\u00f3b nadzwyczajny prawda o jednym ciele; z drugiej strony natomiast chrze\u015bcija\u0144skie oddawanie czci w duchu i prawdzie tu znajduje sw\u00f3j najwy\u017cszy wyraz. Wierz\u0105\u00adcy mog\u0105 si\u0119 znajdowa\u0107 na okre\u015blonym miejscu, mog\u0105 si\u0119 tam schodzi\u0107 razem na modlitw\u0119, albo na rozwa\u017canie S\u0142owa Bo\u017cego – je\u017celi jednak nie jest jeszcze na tym miejscu \u0142amany chleb na gruncie jednego cia\u0142a, wtedy nie ma tam jeszcze wy\u00adrazu Zgromadzenia Bo\u017cego.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski w Starym Testamencie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dotychczas nie powiedzia\u0142em jeszcze nic na temat samego wyra\u017cenia \u201eSt\u00f3\u0142 Pa\u0144ski”. Aposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa go jako zrozu\u00admia\u0142ego samo przez si\u0119, tak jakby zak\u0142ada\u0142, \u017ce ka\u017cdy je zna. W rzeczywisto\u015bci wyra\u017cenie to nawi\u0105zuje do Ksi\u0119gi Malachiasza 1,7 i 12, gdzie okre\u015bleniem tym nazwany jest o\u0142tarz ofiar ca\u0142opalnych oraz do Ksi\u0119gi Ezechiela 41,22 i 44,16, gdzie od\u00adnosi si\u0119 do o\u0142tarza kadzidlanego. Skoro aposto\u0142 nie czyni r\u00f3\u017c\u00adnicy pomi\u0119dzy obu u\u017cyciami tego wyra\u017cenia, to widocznie dla\u00adtego, \u017ce obydwa te przyk\u0142ady – o\u0142tarz ofiar ca\u0142opalnych i o\u0142tarz kadzidlany – znajduj\u0105 si\u0119 dok\u0142adnie na linii jego poucze\u0144 i s\u0142u\u017c\u0105 im za pod\u0142o\u017ce. Musimy bowiem mie\u0107 wci\u0105\u017c na uwa\u00addze, \u017ce \u201ecokolwiek bowiem przedtem napisano, dla naszego pouczenia napisano” (Rzymian 15,4).<\/span><\/p>\n

Z u\u017cycia wyra\u017cenia \u201est\u00f3\u0142 Pa\u0144ski” w Starym i Nowym Testa\u00admencie mo\u017cna w ka\u017cdym razie wywnioskowa\u0107 jedno: Duch \u015awi\u0119ty w 1 Koryntian 10 nie ma pod tym wyra\u017ceniem na my\u015bli tylko sto\u0142u b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, o jakim na przyk\u0142ad m\u00f3wi Dawid w Psalmie 23,5: \u201eZastawiasz przede mn\u0105 st\u00f3\u0142 wobec nieprzyjaci\u00f3\u0142 moich”. Czasami s\u0142yszy si\u0119 taki wyk\u0142ad, lecz ja uwa\u017cam to za niezgodne z my\u015bl\u0105 Pisma \u015awi\u0119tego na temat sto\u0142u Pa\u0144skiego. Kryje si\u0119 za tym raczej staranie szatana, by ogra\u00adbi\u0107 dzieci Bo\u017ce z jednego z najwy\u017cszych przywilej\u00f3w: z danej w obliczu roz\u0142amu w chrze\u015bcija\u0144stwie prawdy, \u017ce \u201ejest jedno cia\u0142o i jeden Duch”, przedstawionej w jedyny spos\u00f3b, jaki zna Pismo, aby da\u0107 temu symbolicznie wyraz.<\/span><\/p>\n

Na o\u0142tarzu ca\u0142opalenia sk\u0142adano Bogu rze\u017ane ofiary ze zwie\u00adrz\u0105t (ju\u017c o tym kr\u00f3tko nadmieniali\u015bmy), kt\u00f3re obrazowo m\u00f3\u00adwi\u0142y o ofierze Chrystusa. W tym w\u0142a\u015bnie tkwi\u0142a ich warto\u015b\u0107. W 1 Li\u015bcie do Koryntian 10 natomiast, gdzie na pierwsze miej\u00adsce wysuwa si\u0119 my\u015bl o spo\u0142eczno\u015bci, aposto\u0142 w 18 wierszu s\u0142owami \u201eCzy\u017c ci, kt\u00f3rzy spo\u017cywaj\u0105 ofiary, nie s\u0105 uczest\u00adnikami o\u0142tarza?” czyni wyra\u017an\u0105 aluzj\u0119 do jednej szczeg\u00f3l\u00adnej ofiary – ofiary dzi\u0119kczynienia i pojednania z 3 Moj\u017cesza 3,7. Szczeg\u00f3ln\u0105 cech\u0105 tej ofiary by\u0142o to, \u017ce z jej mi\u0119sa m\u00f3g\u0142 spo\u017cy\u00adwa\u0107 ka\u017cdy (3 Moj\u017cesza 7,19).<\/span><\/p>\n

Jak zachwycaj\u0105ce i sk\u0142aniaj\u0105ce do uwielbienia stanie si\u0119 to wszystko, kiedy rozwa\u017cymy, \u017ce ofiara ta by\u0142a pokarmem (albo chlebem) ofiary ogniowej dla Boga (3 Moj\u017cesza 3,11; 21,6)! Inny\u00admi s\u0142owy: to, co by\u0142o pokarmem dla Jahweh, by\u0142o tak\u017ce po\u017cy\u00adwieniem dla Izraelity. Czy jakikolwiek obraz jest w stanie ja\u00ad\u015bniej pokaza\u0107, czym jest spo\u0142eczno\u015b\u0107? Spo\u017cywa\u0107 z tej samej cz\u0119\u015bci, z kt\u00f3rej spo\u017cywa B\u00f3g. I czy nie to w\u0142a\u015bnie my jako chrze\u015bcijanie prze\u017cywamy przy stole Pa\u0144skim? Mamy w \u201ed\u0142oniach\u201d – m\u00f3wi\u0105c obrazowo – ofiar\u0119 Chrystusa i rozmy\u015blamy z czci\u0105 o Nim i Jego cudownej ofierze, o tym, o czym wiemy, \u017ce w oczach Bo\u017cych ma niesko\u0144czon\u0105 warto\u015b\u0107 i nieoszacowan\u0105 cen\u0119. B\u0142ogos\u0142awiony dzia\u0142 – mie\u0107 z Bogiem spo\u0142eczno\u015b\u0107 w tym, co dotyczy Jego Syna! Oto istota prawdziwego chrze\u015bcija\u0144skie\u00adgo oddawania czci. \u201eA spo\u0142eczno\u015b\u0107 nasza jest spo\u0142eczno\u015bci\u0105 z Ojcem i z Synem Jego, Jezusem Chrystusem” (1 Jana 1,3).<\/span><\/p>\n

W przepisach dotycz\u0105cych ofiar pojednania, zawartych w 3 Ksi\u0119dze Moj\u017ceszowej 7,19-21 pokazane s\u0105 wa\u017cne \u201ewarunki”, kt\u00f3re ju\u017c obszernie rozwa\u017cali\u015bmy. Od starannego ich prze\u00adstrzegania zale\u017ca\u0142o, czy ofiara by\u0142a Bogu przyjemna.<\/span><\/p>\n

Wiersz 19 wskazuje, \u017ce miejsce to nie mog\u0142o by\u0107 zanieczysz\u00adczone: \u201eMi\u0119sa, kt\u00f3re dotkn\u0119\u0142o czego\u015b nieczystego, nie wol\u00adno spo\u017cywa\u0107”. Jak wiele jest w chrze\u015bcija\u0144stwie religijnych \u201emiejsc”, kt\u00f3re s\u0105 zanieczyszczone przez b\u0142\u0119dn\u0105 nauk\u0119 lub praktyki! Kto pragnie by\u0107 wiernym Panu, musi takie miejsca opu\u015bci\u0107.<\/span><\/p>\n

Wiersz 20 wyja\u015bnia, \u017ce mo\u017ce te\u017c nast\u0105pi\u0107 osobiste zanie\u00adczyszczenie: \u201e..Kto spo\u017cywa mi\u0119so z ofiary pojednania, kt\u00f3ra nale\u017cy do Pana, a jest nieczysty…” Ka\u017cdy pojedyn\u00adczy wierz\u0105cy winien przez os\u0105dzanie samego siebie \u201eoczysz\u00adcza\u0107 si\u0119” (1 Jana 3,3), aby w godny spos\u00f3b bra\u0107 udzia\u0142 w wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej. <\/span><\/p>\n

Wiersz 21 ostrzega przed nieczystymi kontaktami: \u201eA kto dotknie si\u0119 czegokolwiek nieczystego”. Przez kontakt ze z\u0142em wchodzi si\u0119 w spo\u0142eczno\u015b\u0107 z tym z\u0142em – jest to Bo\u017ca za\u00adsada, i mam nadziej\u0119, \u017ce poj\u0119li\u015bmy j\u0105 naszym sercem. Jeszcze raz ostrze\u017cenie dla nas wszystkich: miejmy si\u0119 na baczno\u015bci przed nieczystymi kontaktami! Mog\u0105 one uczyni\u0107 nas niezdolnymi, by zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Boga w przyjemny dla Niego spos\u00f3b, aby mu s\u0142u\u017cy\u0107. W Sta\u00adrym Testamencie dusza taka musia\u0142a by\u0107 \u201ewytracona ze swe\u00adgo ludu”. Jak powa\u017cnie B\u00f3g podchodzi do tych rzeczy!<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o o\u0142tarz kadzidlany, to wiele miejsc w Starym Testamencie wskazuje na to, \u017ce przedstawia on przede wszyst\u00adkim my\u015bl o oddawaniu czci. Kadzenie by\u0142o prawdziw\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105 kap\u0142a\u0144sk\u0105 (1 Kronik 6,49; 23,13), a przywileje pokolenia Lewiego tak s\u0105 opisane w 5 Moj\u017cesza 33,10: \u201e…Niech k\u0142ad\u0105 kadzid\u0142o w nozdrza Twoje, a ca\u0142opalenie na o\u0142tarzu Twoim”. Je\u015bli zauwa\u017cymy, \u017ce kadzid\u0142o w 2 Moj\u017cesza 30,34-38 jest wzruszaj\u0105cym przyk\u0142adem wonno\u015bci, jaka wyp\u0142ywa nieustannie z Osoby i Dzie\u0142a Chrystusa, naszego Zbawiciela, wtenczas nie b\u0119dzie nam trudno zrozumie\u0107 obrazowej mowy Salomona w Ksi\u0119dze Przypowie\u015bci 27,9: \u201eOlejek i kadzid\u0142o ciesz\u0105 serce” – z pew\u00adno\u015bci\u0105 serce Boga.<\/span><\/p>\n

B\u00f3g ma upodobanie w owocu warg, kt\u00f3re wyznaj\u0105 jego imi\u0119 (Hebrajczyk\u00f3w 13,15). Cieszy Go, kiedy przychodzimy przed Niego z tym, co m\u00f3wi o Jego Synu. Czy nie jest to naszym szczeg\u00f3lnym przywilejem przy stole Pa\u0144skim, \u017ce jako \u015bwi\u0119te kap\u0142a\u0144stwo (1 Pio\u00adtra 2,5) mo\u017cemy k\u0142a\u015b\u0107 przed Jego nozdrza \u201ekadzid\u0142o”? Czy rozmy\u015blaj\u0105c o tym co uczyni\u0142 Pan Jezus na krzy\u017cu, nie przy\u0142\u0105czymy si\u0119 s\u0142usz\u00adnie z wype\u0142nionym dzi\u0119kczynieniem sercem do \u015bpiewania na\u00adst\u0119puj\u0105cej zwrotki pie\u015bni uwielbienia?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co by\u015bmy ci mogli za to przynie\u015b\u0107, <\/span><\/p>\n

Bo\u017ce, jakie kadzid\u0142o przyjmiesz?<\/span><\/p>\n

O, \u015bpiewajmy Tobie o Jezusie, <\/span><\/p>\n

On jedynie Ciebie raduje!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce wiele jednak dzieci Bo\u017cych jest niestety zwi\u0105zanych przez ludzkie organizacje i naukowe koncepcje i nie zaj\u0119\u0142o ni\u00adgdy obszernego Boskiego pod\u0142o\u017ca, nie prze\u017cy\u0142o dot\u0105d takiego oddawania czci ani wolnego dzia\u0142ania Ducha. Ilu\u017c jest tych, kt\u00f3rzy jeszcze nie do\u015bwiadczyli tego, gdy Pan Jezus Chrystus po\u015brodku Zgromadzenia intonuje Bogu pie\u015bni chwa\u0142y; kt\u00f3rzy jeszcze ni\u00adgdy nie odczuli szcz\u0119\u015bcia, jakie le\u017cy w tym, by zapomnie\u0107 sie\u00adbie samego, a by\u0107 zupe\u0142nie zaj\u0119tym ca\u0142kowicie i wy\u0142\u0105cznie Tym, Kt\u00f3ry .jest \u201epi\u0119kniejszy od syn\u00f3w ludzkich”. Oddawanie czci w Duchu i prawdzie – wznio\u015blejszego zaj\u0119cia, mili przyjacie\u00adle, nie otrzymamy od Boga nawet w niebie!<\/span><\/p>\n

\u201eJemu niech b\u0119dzie chwa\u0142a w Zgromadzeniu w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia i wieki wiek\u00f3w! Amen”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

10. Wieczerza Pa\u0144ska<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Roz\u0142amy<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Przechodz\u0105c teraz do drugiej strony \u0142amania chleba, do wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej, chcia\u0142bym wskaza\u0107 na jedn\u0105 okoliczno\u015b\u0107, prawdziw\u0105 tak\u017ce w odniesieniu do pouczenia, dotycz\u0105cego sto\u0142u Pa\u0144skiego w 1 Li\u015bcie do Koryntian 10. Pouczenie w tej kwestii wynika z tego, i\u017c aposto\u0142 pragnie poprawi\u0107 istniej\u0105\u00adce niew\u0142a\u015bciwe zachowanie si\u0119 wierz\u0105cych w Koryncie. Pawe\u0142 nie zamierza tu pisa\u0107 uczonej rozprawy na temat \u0142amania chleba. Natchniony przez Ducha \u015awi\u0119tego podejmuje raczej wysi\u0142ek wskazania im niew\u0142a\u015bciwego post\u0119powania, jakie wy\u00adra\u017cali w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119, w ca\u0142kowitej sprzeczno\u015bci z tym, co mieli wyra\u017ca\u0107. W 1 Li\u015bcie do Koryntian 10 to udzia\u0142 w sto\u00adle demon\u00f3w by\u0142 powodem, dla kt\u00f3rego Pawe\u0142 m\u00f3wi\u0142 o stole Pa\u0144skim. W 11 rozdziale tego Listu w zwi\u0105zku z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105 m\u00f3wi o powstawaniu stronnictw pomi\u0119dzy wierz\u0105\u00adcymi i wynikaj\u0105cych z tego nieporz\u0105dkach przy \u0142amaniu chle\u00adba: \u201eA to nakazuj\u0105c, nie pochwalam, \u017ce si\u0119 schodzicie nie ku lepszemu, ale ku gorszemu. S\u0142ysz\u0119 bowiem najpierw, \u017ce gdy si\u0119 schodzicie jako Zgromadzenie, powstaj\u0105 mi\u0119dzy wami roz\u0142amy; i po cz\u0119\u015bci temu wierz\u0119. Zreszt\u0105, musz\u0105 nawet by\u0107 stronnictwa mi\u0119\u00addzy wami, aby si\u0119 ujawni\u0142o, kt\u00f3rzy w\u015br\u00f3d was s\u0105 wypr\u00f3bowani” (1 Koryntian 11,17-19; gr.).<\/span><\/p>\n

Je\u015bli aposto\u0142 kiedykolwiek m\u00f3g\u0142 co\u015b pochwali\u0107, zawsze to czyni\u0142. Jak\u017ce by\u0142 podobny do swego Mistrza! W wierszu 2 chwa\u00adli\u0142 wierz\u0105cych w Koryncie za to, \u017ce wreszcie zachowywali te przekazy, to znaczy natchnione przez Ducha \u015awi\u0119tego po\u00aduczenia apostolskie, jakie im oznajmi\u0142. Teraz jednak, gdy chodzi\u0142o o ich schodzenie si\u0119 jako Zgromadzenie, zw\u0142aszcza na wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, nie m\u00f3g\u0142 ich pochwali\u0107, gdy\u017c nie scho\u00addzili si\u0119 ku lepszemu, ale ku gorszemu. Co to znaczy, zaraz wyja\u015bnimy. Ju\u017c na pocz\u0105tku tego Listu, w 1 rozdziale 11 wierszu, Pawe\u0142 wskaza\u0142 na te spory pomi\u0119dzy nimi, o kt\u00f3rych dowiedzia\u0142 si\u0119 od domownik\u00f3w Chloi. A teraz m\u00f3wi o roz\u0142a\u00admach mi\u0119dzy nimi, o kt\u00f3rych us\u0142ysza\u0142, i po cz\u0119\u015bci wierzy\u0142, \u017ce tak jest. Zna\u0142 ich cielesny stan i dlatego nie dziwi\u0142 si\u0119 temu, s\u0142ysz\u0105c o tak smutnych stosunkach pomi\u0119dzy nimi. Jak\u017ce to smutne i upokarzaj\u0105ce, jak bardzo Pan jest znies\u0142awiony i jak sprzeciwia si\u0119 to prawdzie, kiedy pomi\u0119dzy dzie\u0107mi Bo\u017cymi dochodzi do roz\u0142am\u00f3w! S\u0105 one koniecznym rezultatem ta\u00adkiego cielesnego stanu.<\/span><\/p>\n

Greckie s\u0142owo oznaczaj\u0105ce roz\u0142am, schisma<\/i> (rysa, rozsz\u00adczepienie) okre\u015bla polaryzacj\u0119 postaw pomi\u0119dzy wierz\u0105cy\u00admi, podzia\u0142 w\u015br\u00f3d Zgromadzenia, lecz jeszcze nie ca\u0142kowity roz\u0142am. Jak bardzo trzeba nam si\u0119 obawia\u0107 polaryzacji po\u00admi\u0119dzy dzie\u0107mi Bo\u017cymi! U Koryntian przybra\u0142y one tak\u0105 for\u00adm\u0119, \u017ce niekt\u00f3rzy opowiadali si\u0119 za Paw\u0142em, inni wysuwali naprz\u00f3d Piotra, jeszcze inni za\u015b chcieli uczyni\u0107 g\u0142ow\u0105 swo\u00adjego stronnictwa samego Chrystusa. U nas obecnie te pola\u00adryzacje mog\u0105 przybiera\u0107 inn\u0105 posta\u0107, zawsze jednak s\u0105 one gro\u017ane, zawsze odrzucaj\u0105ce i – je\u015bli nie zostan\u0105 os\u0105dzone – prowadz\u0105 do jeszcze wi\u0119kszego z\u0142a, kt\u00f3re aposto\u0142 okre\u015bla mianem \u201estronnictw”.<\/span><\/p>\n

S\u0142owo \u201estronnictwo” jest odpowiednikiem greckiego s\u0142owa hairesis<\/i>, kt\u00f3re oznacza \u201eszko\u0142\u0119”, \u201eszkolne mniemanie”, \u201epo\u00adgl\u0105d naukowy”, a w Li\u015bcie do Galacjan 5,20 oddane jest s\u0142o\u00adwem \u201esekta<\/b>” czy \u201eodszczepie\u0144stwo<\/b>„. Okre\u015bla ono nie tylko wszelk\u0105 form\u0119 samowoli, lecz tak\u017ce grup\u0119 czy stronnictwo pomi\u0119dzy wierz\u0105cymi, kt\u00f3re od\u0142\u0105cza si\u0119 od pozosta\u0142ych, aby i\u015b\u0107 za w\u0142asnymi, wybranymi przez siebie koncepcjami i pogl\u0105dami. \u201eSekty<\/b>” s\u0105 smutnym wynikiem \u201eroz\u0142am\u00f3w”, nale\u017c\u0105 do po\u017ca\u0142owania godnych \u201euczynk\u00f3w cia\u0142a” z Listu do Galacjan 5. Tytus otrzymuje napomnienie, aby cz\u0142owieka wywo\u00ad\u0142uj\u0105cego odszczepie\u0144stwo<\/b> po pierwszym i drugim napomnie\u00adniu unika\u0142, \u201ewiedz\u0105c, \u017ce jest on przewrotny i grzeszny” (Tytusa 3,10).<\/span><\/p>\n

Nie musimy sobie zaraz pod s\u0142owem \u201esekta<\/b>” czy \u201eodszcze\u00adpie\u0144stwo<\/b>” przedstawia\u0107 b\u0142\u0119dnej nauki, jak sugerowa\u0142oby znaczenie dzisiejszego s\u0142owa \u201eherezja<\/b>„. Nawet bowiem s\u0142usz\u00adna my\u015bl mo\u017ce doprowadzi\u0107 do utworzenia sekty<\/b>, odszczepie\u0144stwa<\/b>; dzieje si\u0119 tak w\u00f3wczas, kiedy trzymamy si\u0119 tylko jed\u00adnej strony prawdy, przeoczaj\u0105c przy tym, i\u017c istnieje r\u00f3wnie\u017c jej druga strona, kt\u00f3r\u0105 tak\u017ce trzeba bra\u0107 pod uwag\u0119. Jak\u017ce cz\u0119sto jednostronne podkre\u015blanie pewnej prawdy przy r\u00f3w\u00adnoczesnym pomijaniu drugiej strony pozosta\u0142ych prawd S\u0142o\u00adwa Bo\u017cego doprowadza\u0142o do odszczepie\u0144stwa, a w ko\u0144cu do b\u0142\u0119du! Gdy wierz\u0105cy nie zbieraj\u0105 si\u0119 ju\u017c wok\u00f3\u0142 Pana Jezusa Chrystusa, ale wok\u00f3\u0142 jakiej\u015b szczeg\u00f3lnej prawdy S\u0142owa Bo\u017cego, bez wzgl\u0119du na jej drogocenno\u015b\u0107 i donios\u0142o\u015b\u0107, ju\u017c stali si\u0119 sekt\u0105<\/b> i nie tylko strac\u0105 pozosta\u0142e prawdy S\u0142owa Bo\u017cego, ale i t\u0119 prawd\u0119, kt\u00f3rej dali szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119 kosztem innych. Pr\u0119\u00addzej czy p\u00f3\u017aniej w\u015bli\u017anie si\u0119 b\u0142\u0105d – wkradnie si\u0119 tam, gdzie zamyka si\u0119 drzwi dla prawdy jako ca\u0142o\u015bci.<\/span><\/p>\n

Miejmy si\u0119 zatem na baczno\u015bci przed tymi \u201ema\u0142ymi liska\u00admi, kt\u00f3re mszcz\u0105 winnic\u0119”, przed ukrytymi \u201erysami” po\u00admi\u0119dzy nami, wierz\u0105cymi, przed polaryzacj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w w sprawie nauki, post\u0119powania, dzie\u0142a Pa\u0144skiego; miejmy si\u0119 na baczno\u015bci przed roz\u0142amami! Jest to dla Boga w najwy\u017cszym stopniu odraz\u0105. Kto prowadzi innych do odszczepie\u0144\u00adstwa, ten \u201egrzeszy” i jest \u201eprzewrotny”. Nie jest to w \u017caden spos\u00f3b sprzeczne z uwag\u0105, jak\u0105 do\u0142\u0105cza aposto\u0142: \u201eMusz\u0105 bowiem by\u0107 roz\u0142amy w\u015br\u00f3d was, aby ci wypr\u00f3bowani po\u015br\u00f3d was byli ujawnieni”.<\/span><\/p>\n

Dlaczego musz\u0105 mie\u0107 miejsce stronnictwa? Czy B\u00f3g chce roz\u0142am\u00f3w i odszczepie\u0144stw? \u017badn\u0105 miar\u0105! Absolutnie ich nie chce. \u201eBowiem Ja nienawidz\u0119 oddala\u0144” (Malachiasza 2,16; oryg.); to pokazuje nam zasad\u0119, kt\u00f3ra si\u0119ga w swoim znaczeniu o wiele dalej, ni\u017c tylko do tego, co si\u0119 tyczy roz\u0142\u0105czenia ma\u0142\u00ad\u017ce\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Czuj\u0119 si\u0119 tu przynaglony do zaj\u0119cia odpowiedniego stano\u00adwiska, poniewa\u017c niekt\u00f3rzy wyk\u0142adowcy przez kunsztowne przeinaczanie prawdy twierdz\u0105, \u017ce Biblia w istocie daje pod\u00adstaw\u0119 dla czynienia stronnictw i podzia\u0142\u00f3w, gdy\u017c s\u0105 one dla wierz\u0105cych korzystne, pozwalaj\u0105c im osi\u0105gn\u0105\u0107 lepsze pozna\u00adnie r\u00f3\u017cnorodno\u015bci Bo\u017cej. Jest to stawianie rzeczy \u201edo g\u00f3ry no\u00adgami\u201d! O nie, B\u00f3g absolutnie nie chce roz\u0142am\u00f3w, lecz musz\u0105 one w pewnych okoliczno\u015bciach nast\u0105pi\u0107. Je\u015bli stan duchowy wierz\u0105cych jest tak niski, \u017ce panuj\u0105 mi\u0119dzy nimi spory i za\u00adzdro\u015b\u0107 i aposto\u0142 musi powiedzie\u0107: \u201eGdy\u017c jeszcze cielesnymi jeste\u015bcie” (1 Koryntian 3,2-3) – wtedy podzia\u0142y s\u0105 nieuniknionym skutkiem tej sytuacji, s\u0105 one jej koniecznym nast\u0119pstwem. Pan jest w stanie takie upokarzaj\u0105ce post\u0119pki wykorzysta\u0107 dla dobra wierz\u0105cych i do swego uwielbienia przez objawienie tych, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 wypr\u00f3bowani, sprawiaj\u0105c, \u017ce powstan\u0105 ci, kt\u00f3rzy nie przy\u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 do takich stronnictw ani do z\u0142a, jakie one spo\u00adwoduj\u0105.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W\u0142asna wieczerza<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Koryntianie schodzili si\u0119 zatem \u201eku gorszemu”. Ich spotykanie si\u0119 na \u0142amaniu chleba nie prowadzi\u0142o ku dobremu – ku wys\u0142awianiu Boga – ale ku z\u0142emu: ku ujawnieniu istniej\u0105cych pomi\u0119dzy nimi rozdwoje\u0144. Zewn\u0119trzn\u0105 okazj\u0105 do tego by\u0142 fakt \u017ce ci wierz\u0105cy spo\u017cywali wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 w po\u0142\u0105czeniu normalnym posi\u0142kiem albo z tak zwan\u0105 uczt\u0105 mi\u0142o\u015bci (gr. agape<\/i> – mi\u0142o\u015b\u0107). Nie by\u0142o to samo w sobie z\u0142e, gdy\u017c r\u00f3wnie\u017c Pan Jezus ustanowi\u0142 t\u0119 pami\u0105tk\u0119 podczas innego posi\u0142ku, wieczerzy paschalnej. Wygl\u0105da na to, \u017ce tak\u017ce pierwsi chrze\u015bcijan mieli taki zwyczaj w Jerozolimie. Byli oni przenikni\u0119ci t\u0105 szcz\u0119\u015bliw\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce stanowi\u0105 jedn\u0105 rodzin\u0119. Bo\u017c\u0105 rodzin\u0119 – oby\u015bmy i my dzisiaj byli tacy! – co wyra\u017ca\u0142o si\u0119 tak\u017ce w ich \u017cyciu spo\u0142ecznym: nie mieli przecie\u017c \u017cadnych trudno\u015bci, aby spo\u017cywa\u0107 wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 podczas normalnego posi\u0142ku. Czytamy wi\u0119c: \u201eCodziennie te\u017c jednomy\u015blnie ucz\u0119szczali do \u015bwi\u0105tyni, a \u0142ami\u0105c chleb po domach przyjmowali pokarm z weselem i w prostocie serca” (Dzieje 2,46).<\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy w Koryncie \u0142\u0105cz\u0105c wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 ze zwyk\u0142ym posi\u0142kiem, mieli zapewne przed oczyma pog\u0142\u0119bianie mi\u0142o\u015bci mi\u0119dzy sob\u0105. Cho\u0107 jednak schodzili si\u0119 w tym celu na jednym miejscu, rzecz ta im si\u0119 wymkn\u0119\u0142a, gdy\u017c rozpowszechni\u0142o si\u0119 mi\u0119dzy nimi nadu\u017cywanie wieczerzy Pa\u0144skiej, co te\u017c aposto\u0142 musia\u0142 strofowa\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eWy tedy, gdy si\u0119 schodzicie w zborze, nie spo\u017cywa\u00adcie w spos\u00f3b nale\u017cyty wieczerzy Pa\u0144skiej; Ka\u017cdy bowiem zabiera si\u0119 niezw\u0142ocznie do spo\u017cycia w\u0142a\u00adsnej wieczerzy i skutek jest taki, \u017ce jeden jest g\u0142od\u00adny, a drugi pijany. Czy nie macie dom\u00f3w, aby je\u015b\u0107 i pi\u0107? Albo czy zborem Bo\u017cym gardzicie i poniewie\u00adracie tymi, kt\u00f3rzy nic nie maj\u0105? Co mam wam po\u00adwiedzie\u0107? Czy mam was pochwali\u0107? Nie, za to was nie pochwalam” (1 Koryntian 11,20-22).<\/span><\/p>\n

Jak pr\u0119dko to, co dobre, mo\u017ce spe\u0142zn\u0105\u0107 na z\u0142e, je\u015bli braknie czujno\u015bci! To, co mia\u0142o by\u0107 wyrazem Boskiej mi\u0142o\u015bci mi\u0119dzy wierz\u0105cymi, uleg\u0142o degradacji i zacz\u0119\u0142o s\u0142u\u017cy\u0107 wyra\u017ceniu r\u00f3\u017c\u00adnic spo\u0142ecznych! Bogatsi spo\u015br\u00f3d nich, kt\u00f3rzy przyszli praw\u00addopodobnie dla pokarmu, najedli si\u0119 teraz sami do syta i za\u00adwstydzili tych, kt\u00f3rzy nic nie mieli. Zapewne odgrywa\u0142 tam wielk\u0105 rol\u0119 dawny zwyczaj. Kiedy\u015b byli oni przyzwyczajeni do upijania si\u0119 podczas tych ba\u0142wochwalczych uczt w \u015bwi\u0119ta po\u00adga\u0144skie. Tam by\u0142o to normalne. Nie zauwa\u017caj\u0105c tego, popadli z powrotem w te stare zwyczaje – podobna sytuacja mo\u017ce przy\u00adtrafi\u0107 si\u0119 i nam – i byli przy spo\u017cywaniu wieczerzy Pa\u0144skiej pijani, nie przez picie z kielicha, lecz od wina ze zwyczajnego posi\u0142ku, kt\u00f3ry przebiega\u0142 razem z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105. To za\u015b nie by\u0142o ju\u017c spo\u017cywaniem wieczerzy Pa\u0144skiej! By\u0142o to zawstydzeniem dla biednych mi\u0119dzy nimi, pogard\u0105 dla Zgromadzenia Bo\u017cego.<\/span><\/p>\n

Jako pierwsz\u0105 konsekwencj\u0119 aposto\u0142 zarz\u0105dza, by odt\u0105d wieczerzy Pa\u0144skiej nie spo\u017cywa\u0107 ju\u017c w po\u0142\u0105czeniu z innym posi\u0142kiem: \u201eCzy nie macie dom\u00f3w aby je\u015b\u0107 i pi\u0107?” Je\u015bli byli g\u0142odni, mieli je\u015b\u0107 w domach i tam zaspokoi\u0107 g\u0142\u00f3d (1 Koryntian 11,34), a nie zni\u017ca\u0107 wieczerzy Pa\u0144skiej do poziomu ludzkiego, nieokie\u0142zna\u00adnego \u015bwi\u0119ta.<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce teraz kto\u015b z moich drogich czytelnik\u00f3w odetchnie z ulg\u0105, \u017ce nam co\u015b takiego dzisiaj nie mo\u017ce si\u0119 przydarzy\u0107. Ow\u00adszem, prawd\u0105 jest, \u017ce nam nie grozi ju\u017c niebezpiecze\u0144stwo pomieszania wieczerzy Pa\u0144skiej z innym posi\u0142kiem. Czy jed\u00adnak nie istnieje takie niebezpiecze\u0144stwo, i to powa\u017cne, uczy\u00adnienia z wieczerzy Pa\u0144skiej \u201ew\u0142asnej wieczerzy”, wed\u0142ug na\u00adszego \u201ewidzimisi\u0119”? Czy nie jest znacz\u0105ce, \u017ce aposto\u0142 stawia naprzeciw wieczerzy Pa\u0144skiej w\u0142asn\u0105 wieczerz\u0119? Oby\u015bmy wi\u0119cej my\u015bleli o tym, \u017ce jest to wieczerza, kt\u00f3ra nale\u017cy do Pana, jak ju\u017c o tym m\u00f3wili\u015bmy w poprzednim rozdziale! Czy cz\u0119\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144stwa zupe\u0142nie nie zlekcewa\u017cy\u0142a praw Pana Jezusa Chrystusa, a Jego wieczerz\u0119 czy\u017c nie zmieniono ludzkimi rozporz\u0105dzeniami i \u201eupi\u0119kszeniami\u201d do tego stopnia, \u017ce ju\u017c prawie nie mo\u017cna jej rozpozna\u0107 jako wieczerzy Pa\u0144skiej? Czy cz\u0142owiek jest panem tej wieczerzy? Tymczasem tak w\u0142a\u015bnie cz\u0142owiek si\u0119 zachowu\u00adje. O nie, to nie jest jedzenie wieczerzy Pa\u0144skiej!<\/span><\/p>\n

Czy jest to jedzenie wieczerzy Pa\u0144skiej, je\u015bli si\u0119 j\u0105 przyjmu\u00adje dla odpuszczenia grzech\u00f3w? Kiedy uczestnicz\u0105 w niej grzeszni, nie narodzeni na nowo ludzie? Je\u015bli czyni si\u0119 z niej liturgi\u0119, sakrament albo jak\u0105\u015b uroczysto\u015b\u0107 muzyczn\u0105, spotka\u00adnie ekumeniczne i tym podobne? To ma by\u0107 wieczerza Pa\u0144\u00adska? Oczywi\u015bcie, mog\u0105 nawet bra\u0107 w tym udzia\u0142 pobo\u017cni, bo\u00adgobojni ludzie, kt\u00f3rzy pragn\u0105 to czyni\u0107 na pami\u0105tk\u0119 swego Zbawiciela, lecz wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105 to ju\u017c nie jest.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Wieczerza nie jest tak\u017ce tylko spraw\u0105 prywatn\u0105<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W protestantyzmie szeroko rozpowszechniony jest pogl\u0105d, \u017ce wieczerza Pa\u0144ska jest ca\u0142kowicie prywatn\u0105 spraw\u0105 wierz\u0105\u00adcego, gdy\u017c jest przecie\u017c napisane: \u201eNiech\u017ce wi\u0119c cz\u0142owiek samego siebie do\u015bwiadcza i tak niech je z chleba tego i z kielicha tego pije” (1 Koryntian 11,28). Bezsprzecznie wi\u0119c ze sto\u00ad\u0142em Pa\u0144skim bardziej wi\u0105\u017ce si\u0119 kwestia spo\u0142eczno\u015bci, podczas gdy w wieczerzy Pa\u0144skiej bardziej chodzi o stron\u0119 osobistej odpowiedzialno\u015bci. Mimo to sprawa uczestniczenia w wiecze\u00adrzy Pa\u0144skiej nie jest \u017cadn\u0105 spraw\u0105 prywatn\u0105, poniewa\u017c nie spo\u017cywam jej sam. Wyja\u015bnia to dok\u0142adnie sam aposto\u0142 Pawe\u0142, wskazuj\u0105c Koryntianom drugi b\u0142\u0105d, w jaki popadli: \u201eKa\u017cdy – stwierdza – spo\u017cywa swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 wieczerz\u0119”. \u201eKa\u017cdy” oznacza, \u017ce uczynili oni wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 swoj\u0105 spraw\u0105 pry\u00adwatn\u0105, zapominaj\u0105c, \u017ce s\u0105 przecie\u017c cz\u0142onkami jedni drugich. Wyra\u017ca\u0142o to na zewn\u0105trz ich praktyczne, pozbawione mi\u0142o\u015bci zachowanie.<\/span><\/p>\n

Nauczmy si\u0119 wi\u0119c z tego: je\u015bli bierzemy udzia\u0142 w wieczerzy, lecz czynimy to bez my\u015bli, \u017ce w Chrystusie jeste\u015bmy jednym cia\u0142em, wtedy nie jeste\u015bmy w linii S\u0142owa Bo\u017cego, nie jeste\u015bmy w linii Pana. Nie mo\u017cemy przecie\u017c ka\u017cdy z siebie je\u015b\u0107 wiecze\u00adrzy, w od\u0142\u0105czeniu od tych, kt\u00f3rzy tak samo nale\u017c\u0105 do cia\u0142a Chrystusowego. Je\u015bli wi\u0119c mimo tego czynimy to, to nie jest to ju\u017c spo\u017cywanie wieczerzy Pa\u0144skiej. Us\u0142yszymy zaraz s\u0142o\u00adwa, jakich u\u017cywa aposto\u0142. Czy m\u00f3wi on w wierszu 26: \u201eIle\u00adkro\u0107 ten chleb jesz… \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 zwiastujesz?” Nie, Pawe\u0142 przypomina nam s\u0142owa Pana, jakich u\u017cy\u0142 On ustanawiaj\u0105c swoj\u0105 wieczerz\u0119, a Pan m\u00f3wi tam stale w liczbie mnogiej: \u201eTo czy\u0144cie<\/b> (wy) na Moj\u0105 pami\u0105tk\u0119” (1 Koryntian 11,24-25 + \u0141ukasza 22,19). Nast\u0119p\u00adnie aposto\u0142 w wierszu 26, 11 rozdzia\u0142u 1 listu do Koryntian dodaje t\u0119 now\u0105 prawd\u0119: \u201eAlbowiem ilekro\u0107 ten chleb jecie<\/b>, a z kielicha tego pijecie<\/b>, \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 zwiastujecie”. Jest to wsp\u00f3lna<\/b> czynno\u015b\u0107 Zgromadzenia. Ja nie mog\u0119 w niej bra\u0107 udzia\u0142u odizolowany, nie mog\u0119 si\u0119 odci\u0105\u0107 od odpowiedzialno\u015bci, jak\u0105 przynosi ze sob\u0105 spo\u00ad\u0142eczno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Otrzymane od Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W miejscowym \u015bwiadectwie Zgromadzenia Bo\u017cego w Koryncie panowa\u0142 nieporz\u0105\u00addek. Jak chce zaradzi\u0107 temu aposto\u0142? Czy mo\u017ce w ten spos\u00f3b, \u017ce wydaje jakie\u015b \u015bcis\u0142e zarz\u0105dzenia albo m\u00f3wi im: \u201eCzy\u0144cie to tylko raz do roku?” O nie, on robi co\u015b daleko pi\u0119kniejszego: wskazuje im na pocz\u0105tek, na to, co on sam otrzyma\u0142 od Pana Jezusa Chrystusa. Taki jest zawsze Bo\u017cy spos\u00f3b – wskazywa\u0107 z powrotem na to, co by\u0142o na pocz\u0105tku. Nasze odchylenie od Bo\u017cego porz\u0105d\u00adku najlepiej rozpoznamy przez to, kiedy por\u00f3wnamy si\u0119 z po\u00adcz\u0105tkiem. Mo\u017ce to by\u0107 dla nas bolesne i upokarzaj\u0105ce, ale jest to jedyna droga do powr\u00f3cenia, zar\u00f3wno gdy idzie o nasz\u0105 osobist\u0105 drog\u0119, jak i o wsp\u00f3ln\u0105.<\/span><\/p>\n

\u201eGdy\u017c ja otrzyma\u0142em od Pana to, co wam poda\u0142em, \u017ce Pan Jezus tej nocy, w kt\u00f3rej zosta\u0142 wydany, wzi\u0105\u0142 chleb, a podzi\u0119kowawszy, z\u0142ama\u0142 i rzek\u0142: To jest da\u0142o Moje, kt\u00f3re jest dla was; to czy\u0144cie na Moj\u0105 pami\u0105t\u00adk\u0119” (1 Koryntian 11,23-24; gr.).<\/span><\/p>\n

Objawienie, kt\u00f3re otrzyma\u0142 Pawe\u0142, nie dotyczy\u0142o chrze\u015bcija\u0144\u00adskiego chrztu; chrzest bowiem wi\u0105\u017ce si\u0119 z kr\u00f3lestwem, on za\u015b nie zosta\u0142 pos\u0142any, aby chrzci\u0107 (1 Koryntian 1,17), lecz by\u0142 s\u0142ug\u0105 Zgromadzenia (Kolosan 1,24). Otrzyma\u0142 natomiast szczeg\u00f3lne objawie\u00adnie dotycz\u0105ce ustanowienia wieczerzy Pa\u0144skiej. Rzecz ta by\u0142a tak wa\u017cna dla Pana Jezusa Chrystusa, \u017ce pouczy\u0142 o niej wy\u0142\u0105cznie przez Paw\u0142a. Ten za\u015b otrzymane pouczenie przekaza\u0142 wiernie innym. A zatem Koryntianie o tym wiedzieli. Nie mogli powiedzie\u0107:<\/span><\/p>\n

\u201eS\u0142yszymy to dzisiaj pierwszy raz”. A co wynika z natchnio\u00adnych przez Boga s\u0142\u00f3w? To, \u017ce dane Paw\u0142owi objawienie zga\u00addza si\u0119 ca\u0142kowicie z przekazem autor\u00f3w Ewangelii, dotycz\u0105\u00adcych ustanowienia wieczerzy. Jak\u017ce mog\u0142oby by\u0107 inaczej, skoro zar\u00f3wno Pawe\u0142, jak i oni m\u00f3wi\u0105 z Boga! Nie potrzebo\u00adwali oni do tego \u017cadnej konferencji, \u017cadnego g\u0142osowania po\u00admi\u0119dzy sob\u0105. Jak\u017ce cudowne jest S\u0142owo Bo\u017ce! A jednak fakt, \u017ce Pawe\u0142 wspomina dok\u0142adnie t\u0119 sam\u0105 kolejno\u015b\u0107, co Ewange\u00adli\u015bci, daje sposobno\u015b\u0107 do namys\u0142u. Tak jak to otrzyma\u0142 od Sa\u00admego Pana, tak te\u017c to przekaza\u0142. Jak\u017ce godne uwagi: aposto\u0142 nie zmienia najmniejszej rzeczy w tym, co Pan zapocz\u0105tko\u00adwa\u0142 w ustanowionym porz\u0105dku ani te\u017c niczego nie ujmuje!<\/span><\/p>\n

Fakt, \u017ce Pawe\u0142 chce zmieni\u0107 w\u0142a\u015bnie to b\u0142\u0119dne zachowanie si\u0119 Koryntian w praktycznym sprawowaniu wieczerzy, zas\u0142uguje na nasz\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119. Czy i my nie powinni\u015bmy pozo\u00adstawa\u0107 w prostocie przy tej kolejno\u015bci i porz\u0105dku, kt\u00f3ry Pan Jezus Chrystus ustanowi\u0142 na pocz\u0105tku i kt\u00f3ry, jako uwielbiony, potwier\u00addzi\u0142 przez swego aposto\u0142a? Z pewno\u015bci\u0105 jest to najlepsze, co mo\u017cemy w tej mierze uczyni\u0107. Ka\u017cdy porz\u0105dek ustanowiony przez ludzi, cho\u0107by wydawa\u0142 si\u0119 w ich oczach pi\u0119knym i celo\u00adwym, nie jest Boskim porz\u0105dkiem, lecz jedynie nieporz\u0105dkiem<\/b> w Bo\u017cych oczach.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 otrzyma\u0142 objawienie dotycz\u0105ce wieczerzy Pa\u0144skiej od Pana Jezusa Chrystusa. Poprzednio wskaza\u0142em ju\u017c, jak cz\u0119sto w tym kr\u00f3t\u00adkim fragmencie Pisma wyst\u0119puje tytu\u0142 \u201ePan”. Chodzi tu o nasz\u0105 osobist\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 przy jedzeniu wieczerzy Pa\u0144skiej. W rozdziale 10 Pierwszego Listu do Koryntian, kluczow\u0105 kwesti\u0105 w zwi\u0105zku ze sto\u0142em Pa\u0144skim by\u0142y nasze relacje zewn\u0119trzne; w 11 rozdziale w zwi\u0105zku z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 my\u015bl\u0105 poucze\u0144 aposto\u0142a jest wewn\u0119trzny rodzaj i spos\u00f3b, w jaki z niej jemy. Z tym r\u00f3w\u00adnie\u017c wi\u0105\u017ce si\u0119 fakt, \u017ce s\u0142owa \u201eBierzcie i jedzcie” oraz \u201ePijcie z niego wszyscy” w relacji Paw\u0142a s\u0105 opuszczone. Nasz wzrok winien by\u0107 skierowany nie na przywileje, ale na odpowiedzial\u00adno\u015b\u0107; takie by\u0142o widocznie tutaj zadanie aposto\u0142a. Dlatego m\u00f3wi on prosto: \u201eTo jest cia\u0142o Moje, kt\u00f3re jest dla was” , kie\u00adruj\u0105c w ten spos\u00f3b ich, oraz nasz\u0105 uwag\u0119 na to, czego ten chleb by\u0142 znakiem; podobnie przy kielichu. Czy przy czytaniu tych s\u0142\u00f3w nie nape\u0142ni\u0142o Koryntian uczucie wstydu? Jak\u017ce ich nie\u00adgodne zachowanie, ich nieokie\u0142znanie podczas wieczerzy Pa\u0144\u00adskiej nie licowa\u0142y ze znaczeniem tych powa\u017cnych znak\u00f3w!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Opowiadanie \u015bmierci Pana<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czy zastanawiali si\u0119 oni kiedykolwiek nad tym, \u017ce jedz\u0105c ten chleb i pij\u0105c z tego kielicha, opowiadaj\u0105 \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105?<\/span><\/p>\n

\u201eIlekro\u0107 ten chleb jecie i z kielicha tego pijecie, \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 zwiastujecie, a\u017c Przyjdzie” (1 Koryntian 11,26).<\/span><\/p>\n

\u015amier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 – co za powa\u017cne, ujmuj\u0105ce wyra\u017cenie! Pan Je\u00adzus, Kt\u00f3remu nale\u017c\u0105 si\u0119 najwy\u017csze zaszczyty, Umar\u0142 za nich! Czy w obliczu znak\u00f3w Jego \u015bmierci mo\u017cna pozosta\u0107 niewzru\u00adszonym, lub nawet bra\u0107 z tego skalanymi r\u0119kami? Co go sk\u0142o\u00adni\u0142o do tego, aby umrze\u0107? Ich grzechy. Nie mogli zatem i nie mieli prawa przynosi\u0107 nieos\u0105dzonych grzech\u00f3w w obecno\u015b\u0107 Jego \u015bmierci – \u015bmierci, o kt\u00f3rej opowiada\u0107 mieli jako o \u015brod\u00adku, kt\u00f3ry usun\u0105\u0142 ich grzechy. Jego \u015bmier\u0107 by\u0142a najsilniejszym wyrazem i dowodem Bo\u017cej \u015bwi\u0119to\u015bci. W obliczu tego przy wie\u00adczerzy Pa\u0144skiej nie powinno wcale wyst\u0119powa\u0107 nasze \u201eja”!<\/span><\/p>\n

To wszystko ma dla nas dzisiaj najg\u0142\u0119bsze znaczenie. Za\u00adpewne nie grozi nam dzi\u015b niebezpiecze\u0144stwo upicia si\u0119 przy wieczerzy Pa\u0144skiej. Jak\u017ce \u0142atwo jednak mo\u017cemy wnie\u015b\u0107 nieos\u0105dzony grzech w obecno\u015b\u0107 Tego, Kt\u00f3rego \u015bmier\u0107 opowiada\u00admy! Jak \u0142atwo mo\u017cemy przyjmowa\u0107 wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, znaj\u00adduj\u0105c si\u0119 w niew\u0142a\u015bciwym stanie wewn\u0119trznym, kt\u00f3ry nie odpowiada Bo\u017cej \u015bwi\u0119to\u015bci! Jak mo\u017cemy uj\u015b\u0107 przed takim niebezpiecze\u0144stwem? Przez urzeczywistnianie w wierze, \u017ce Ten, Kt\u00f3rego \u015bmier\u0107 ukazana jest przed naszymi sercami, B\u0119dzie po\u015br\u00f3d nas jako zmartwychwsta\u0142y i \u017cyj\u0105cy; \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107 Jego obecno\u015bci, b\u0119dzie faktycznie wszystkim rz\u0105dzi\u0142a, tak\u017ce na\u00adszym osobistym zachowaniem, o co w\u0142a\u015bnie w tym fragmen\u00adcie Pisma chodzi.<\/span><\/p>\n

Cz\u0119sto pada pytanie, przed kim<\/b> opowiadamy \u015bmier\u0107 Pa\u0144\u00adsk\u0105? My\u015bl\u0119, \u017ce przed Bogiem i Jego anio\u0142ami, przed \u015bwiatem, przed ca\u0142ym wszech\u015bwiatem. Z Listu do Efezjan 3,10 dowia\u00addujemy si\u0119, \u017ce dzisiaj r\u00f3\u017cnorodna m\u0105dro\u015b\u0107 Bo\u017ca oznajmiana jest ksi\u0119stwom i mocom w okr\u0119gach niebieskich przez Zgromadzenie. A z 1 Listu Piotra 1,12 wiemy, \u017ce anio\u0142owie pragn\u0105 wejrze\u0107 w te rzeczy. To powa\u017cna i wznios\u0142a my\u015bl, \u017ce jeste\u015bmy powo\u0142ani przez Boga w tym \u015bwiecie, kt\u00f3ry Chrystusa odrzuci\u0142, by og\u0142asza\u0107 \u015bmier\u0107 Jego Syna.<\/span><\/p>\n

Przez co<\/span><\/b> og\u0142aszamy \u015bmier\u0107 Pana? Nie przez \u015bpiewanie, nie przez czytanie S\u0142owa Bo\u017cego, nie przez modlitwy; to wszyst\u00adko bowiem mo\u017ce si\u0119 dzia\u0107 i g\u0142oszenie \u015bmierci Pana nie musi by\u0107 z tym zwi\u0105zane. Og\u0142aszamy j\u0105 przez jedzenie chleba i picie z kielicha. Wzmianka ta jest szczeg\u00f3lnie wa\u017cna dla tych wierz\u0105cych, kt\u00f3rzy wprawdzie s\u0105 obecni podczas \u0142amania chle\u00adba, ale sami nie bior\u0105 jeszcze w tym udzia\u0142u.<\/span><\/p>\n

Mam na my\u015bli dzieci wierz\u0105cych rodzic\u00f3w. One wzrastaj\u0105 w tym kr\u0119gu b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, id\u0105 z rodzicami na spotkanie, pytaj\u0105 o znaczenie tego, co tam si\u0119 dzieje, podobnie jak czyta\u00admy w Starym Testamencie o obchodzeniu Paschy: \u201eA kiedy dzieci wasze b\u0119d\u0105 m\u00f3wi\u0107: Co znaczy ta s\u0142u\u017cba wasza? Wtedy macie odpowiedzie\u0107: Jest to ofiara paschalna Jahweh, Kt\u00f3ry omija\u0142 domy dzieci Izraela w Egipcie, gdy ude\u00adrza\u0142 Egipcjan, a nasze domy wyzwala\u0142” (2 Moj\u017cesza 12,26-27; hebr.). Pewnego dnia dzieci te staj\u0105 si\u0119 przez \u0142ask\u0119 Bo\u017c\u0105 same dzie\u0107mi Bo\u017cymi i przebywaj\u0105 na spotkaniach \u0142amania chleba w zupe\u0142nie nowym duchu. Chocia\u017c same jeszcze nie uczest\u00adnicz\u0105 w \u0142amaniu chleba, s\u0105 uzdolnione do tego, by duchowo mie\u0107 udzia\u0142 w oddawaniu czci przez Zgromadzenie. Ju\u017c s\u0105 czcicielami, \u015bpiewaj\u0105 z serca pie\u015bni uwielbienia, m\u00f3wi\u0105 z ser\u00adca \u201eAmen” na modlitwy. Jednego jeszcze jednak nie czyni\u0105: nie opowiadaj\u0105 \u015bmierci Pa\u0144skiej. To dzieje si\u0119 dopiero przez uczestnictwo w \u0142amaniu chleba.<\/span><\/p>\n

Oby to sobie wzi\u0119li do serca wszyscy drodzy przyjaciele, kt\u00f3\u00adrzy nie uwa\u017caj\u0105 \u0142amania chleba za pilne! Nie tylko, \u017ce nie po\u00adwa\u017cacie ostatniego \u017cyczenia Pana, kt\u00f3ry powiedzia\u0142: \u201eTo czy\u0144\u00adcie na moj\u0105 pami\u0105tk\u0119”, lecz tracicie te\u017c przywilej opowiadania \u015bmierci Pana w tym \u015bwiecie. Opowiada\u0107 \u015bmier\u0107 Pa\u0144sk\u0105 nie znaczy, \u017ce jest to zgromadzenie \u0142amania chleba otwarte dla ka\u017cdego, widowisko dla niewierz\u0105cych, na kt\u00f3re zaprasza si\u0119 niewierz\u0105cych lub obcych. A je\u015bliby kto\u015b z serca interesowa\u0142 si\u0119 tym miejscem, kto mo\u017ce mu zabroni\u0107 tam przyj\u015b\u0107? R\u00f3w\u00adnie\u017c tu potrzeba trze\u017awo\u015bci i rozwagi.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o tych, kt\u00f3rzy podlegaj\u0105 karceniu i s\u0105 wy\u0142\u0105cze\u00adni ze spo\u0142eczno\u015bci sto\u0142u Pa\u0144skiego, to bezsprzecznie nie jest to ich miejsce<\/b> ani przywilej, aby by\u0107 obecnymi podczas \u0142ama\u00adnia chleba. Zostali oni \u201eusuni\u0119ci” i s\u0105 \u201ena zewn\u0105trz” – \u201elecz tych, kt\u00f3rzy s\u0105 na zewn\u0105trz, B\u00f3g s\u0105dzi” (1 Koryntian 5,13). Je\u015bli chc\u0105 powr\u00f3ci\u0107 do w\u0142a\u015bciwej spo\u0142eczno\u015bci, wtedy – nie szukaj\u0105c kontakt\u00f3w z bra\u0107mi i siostrami po to, by przez nich osi\u0105\u00adgn\u0105\u0107 przywr\u00f3cenie do spo\u0142eczno\u015bci – powinni przychodzi\u0107 na zgromadzenia s\u0142u\u017cby S\u0142owem. Tylko to mo\u017ce ich znowu przy\u00adwr\u00f3ci\u0107 – poddanie si\u0119 pod S\u0142owo Bo\u017ce. Ich uczestnictwo w spotkaniach \u0142amania chleba i modlitwy natomiast nie jest po\u017c\u0105dane. Nie m\u00f3wi\u0119 \u201ezabronione”, gdy\u017c trudno by\u0142oby nam zabroni\u0107 im czy ich powstrzyma\u0107, nie powoduj\u0105c publicznego zak\u0142\u00f3cenia.<\/span><\/p>\n

\u0141amiemy ten chleb, a\u017c On Przyjdzie. Nie jest zupe\u0142nie s\u0142usz\u00adne m\u00f3wi\u0107: \u201eOpowiadamy Jego Powt\u00f3rne Przyj\u015bcie”, tak jak opowiadamy Jego \u015bmier\u0107, to ostatnie jednak czynimy tylko tak d\u0142ugo, a\u017c On Przyjdzie. B\u0142ogos\u0142awiona my\u015bl! Przy wieczerzy patrzymy wstecz na to, co si\u0119 sta\u0142o na krzy\u017cu Golgoty, przy\u00adpominamy sobie \u015bmier\u0107 Pana, jak\u0105 Poni\u00f3s\u0142 dla uwielbienia Boga i dla naszego odkupienia. A jednak nie mo\u017cemy tego chle\u00adba je\u015b\u0107 i pi\u0107 z tego kielicha, nie my\u015bl\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie o tym, \u017ce On Przyjdzie znowu. Ka\u017cdy raz mo\u017ce by\u0107 tym ostatnim. Patrzymy wi\u0119c wstecz i patrzymy naprz\u00f3d. Wkr\u00f3tce On Przyj\u00addzie, aby zabra\u0107 nas z tej ziemi do Siebie w Swej wspania\u0142o\u00ad\u015bci, gdzie b\u0119dziemy Go ogl\u0105da\u0107 jako \u201eBaranka jakby zabite\u00adgo” – Tego, kt\u00f3ry w wieczno\u015bci b\u0119dzie centrum uwielbienia dla wykupionych przez Siebie.<\/span><\/p>\n

Baranku Bo\u017cy, wielbi\u0105c \u015blemy<\/span><\/p>\n

w s\u0142abo\u015bci ho\u0142d i s\u0142aw\u0119 Ci.<\/span><\/p>\n

Opiewa\u0107 w pe\u0142ni tam b\u0119dziemy <\/span><\/p>\n

dostojno\u015b\u0107 Tw\u0105, wspania\u0142\u0105 w czci<\/span><\/p>\n

Baranku Ty zabity by\u0142e\u015b. <\/span><\/p>\n

Sw\u0105 krwi\u0105 kupi\u0142e\u015b Bogu nas <\/span><\/p>\n

i nas godnymi uczyni\u0142e\u015b <\/span><\/p>\n

uwielbia\u0107 Ojca z Tob\u0105 wraz.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Je\u015b\u0107 i pi\u0107 niegodnie<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wiersz 27, 11 rozdzia\u0142u 1 listu do Koryntian, bywa wielokrotnie b\u0142\u0119dnie rozumiany; cz\u0119sto uwa\u00ad\u017ca si\u0119, jakoby \u0142amanie chleba by\u0142o przewidziane tylko dla szczeg\u00f3lnie godnych. Pos\u0142uchajmy jednak tego, co ten wiersz rzeczywi\u015bcie wypowiada:<\/span><\/p>\n

\u201eKtokolwiek by jad\u0142 chleb i pi\u0142 z kielicha Pa\u0144skiego niegodnie, winien b\u0119dzie cia\u0142a i krwi Pa\u0144skiej”.<\/span><\/p>\n

Godnie bra\u0107 udzia\u0142 w \u0142amaniu chleba jest z zasady ka\u017cde dziecko Bo\u017ce, bowiem krew Jezusa Chrystusa, Naszego Pana i Zbawiciela, uczyni\u0142a je god\u00adnym. Z natury byli\u015bmy przecie\u017c dalecy od godno\u015bci, aby przyst\u0119powa\u0107 do obecno\u015bci Bo\u017cej. \u201eAle\u015bcie obmyci, u\u015bwi\u0119ceni i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego ” (1 Koryntian 6,11).<\/span><\/p>\n

Istnieje jednak niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce mo\u017cna czyni\u0107 to w spos\u00f3b niegodny. Wskazuje na to s\u0142owo \u201eniegodnie”. Przyk\u0142ad Koryntian to nam zupe\u0142nie wyja\u015bnia. Nie upadli oni tak nisko, by dopu\u015bci\u0107 do sto\u0142u Pa\u0144skiego niewierz\u0105cych albo nawet wro\u00adg\u00f3w, jak to czyni si\u0119 dzisiaj w szerokich kr\u0119gach chrze\u015bcija\u0144\u00adstwa, a co sprzeczne jest z Bo\u017cym zamys\u0142em. Przyjmowali natomiast wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 w spos\u00f3b ca\u0142kowicie niegodny Pana; uczynili z tego biesiad\u0119, a\u017c aposto\u0142 musia\u0142 im powie\u00addzie\u0107, \u017ce nie jest to ju\u017c w og\u00f3le jedzenie wieczerzy Pa\u0144skiej.<\/span><\/p>\n

Nawet je\u015bli si\u0119 zejdziemy na pod\u0142o\u017cu Pisma \u015awi\u0119tego, mo\u00ad\u017cemy mimo to je\u015b\u0107 i pi\u0107 niegodnie, mianowicie w\u00f3wczas, gdy damy miejsce w jaki\u015b spos\u00f3b swemu \u201eja”, gdy pozwolimy, by nasza samowola wmiesza\u0142a si\u0119 w \u015bwi\u0119te Bo\u017ce rzeczy i prze\u00adj\u0119\u0142a kierownictwo. Gdybym na przyk\u0142ad powiedzia\u0142: \u201eJe\u015bli ten brat poda jak\u0105\u015b pie\u015b\u0144, wtedy nie b\u0119d\u0119 \u015bpiewa\u0142” albo: \u201eKiedy tamten brat b\u0119dzie si\u0119 modli\u0142, nie powiem amen”, to czy w ta\u00adkim usposobieniu nie b\u0119d\u0119 niegodnie jad\u0142 i pi\u0142? Je\u017celi kto\u015b sa\u00admowolnie wywiera wp\u0142yw na przebieg spotkania, nie czeka\u00adj\u0105c na wskazanie Pana, je\u015bli wnosi co\u015b swojego, co pochodzi z cia\u0142a, to czy nie b\u0119dzie to \u201eobcy ogie\u0144”, przynoszony przez niego? (3 Moj\u017cesza 10).<\/span><\/p>\n

Jest wiele postaci niegodnego jedzenia i picia. Je\u017celi nasze uczestnictwo jest czysto zewn\u0119trzne, je\u015bli pozostajemy obo\u00adj\u0119tni albo jeste\u015bmy zaj\u0119ci innymi rzeczami, b\u0105d\u017a te\u017c spo\u017cy\u00adwamy wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 jako normalny posi\u0142ek, – czy wtedy nie powinno si\u0119 o nas powiedzie\u0107, \u017ce jeste\u015bmy winni cia\u0142a i krwi Pa\u0144skiej? Dlaczego winni cia\u0142a i krwi Pa\u0144skiej? Ponie\u00adwa\u017c te znaki o tym w\u0142a\u015bnie m\u00f3wi\u0105! A je\u015bli lekkomy\u015blnie jemy i pijemy z tego, to znies\u0142awiamy nie tylko ten chleb i kielich, lecz cia\u0142o i krew Chrystusa, kt\u00f3rych one s\u0105 wyrazem. Jak\u017ce powa\u017cn\u0105 rzecz\u0105 jest nierozr\u00f3\u017cnianie cia\u0142a w ten spos\u00f3b! Wte\u00addy sami sobie jedliby\u015bmy i pili s\u0105d (1 Koryntian 11,29).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Os\u0105dzanie samego siebie, nie po to, aby si\u0119 powstrzymywa\u0107<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co wi\u0119c mamy czyni\u0107, skoro jest to tak powa\u017cna rzecz? Czy najlepiej pozosta\u0107 z daleka, tak jak niegdy\u015b Dawid z powodu ukarania Uzzy przez\u00a0 <\/span>Jahweh\u00a0 <\/span>nie chcia\u0142 wnie\u015b\u0107 Skrzyni Przy\u00admierza do swego domu (2 Samuela 6,9-10). Miewamy niekiedy ta\u00adkie my\u015bli, ale s\u0105 to my\u015bli ludzkie, nie dyktowane przez \u0142ask\u0119 Bo\u017c\u0105. Dzisiaj panuje \u0142aska; panuje ona w sprawiedliwo\u015bci, ale ku \u017cyciu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana (Rzymian 5,21). Dlatego Bo\u017ca droga i Bo\u017cy spos\u00f3b w tej sprawie s\u0105 takie:<\/span><\/p>\n

\u201eNiech\u017ce ka\u017cdy do\u015bwiadcza samego siebie i tak niech je z chleba tego i z kielicha tego pije” (1 Koryntian 11,28).<\/span><\/p>\n

B\u00f3g chce, by\u015bmy nasze drogi, nasze motywy dzia\u0142ania, nasz stan serca przebadali w Jego \u015bwietle. Chce te\u017c, aby\u015bmy czyni\u00adli to stale. S\u0142owo \u201eniech do\u015bwiadcza” w trybie rozkazuj\u0105cym napisane jest w tek\u015bcie greckim w formie ci\u0105g\u0142ej i oznacza: do\u015bwiadczaj siebie ci\u0105gle, czy\u0144 to wci\u0105\u017c! Nie ma tu wi\u0119c my\u015bli o jednorazowym, pobie\u017cnym przejrzeniu wydarze\u0144 minione\u00adgo tygodnia w sobotni wiecz\u00f3r, lecz na sta\u0142ym os\u0105dzaniu sie\u00adbie w Bo\u017cej obecno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Powiedzia\u0142em ju\u017c: do\u015bwiadcza\u0107 samego siebie nie znaczy tylko os\u0105dza\u0107 nasze drogi, a wi\u0119c to, co\u015bmy m\u00f3wili i czynili, ale te\u017c nasze wewn\u0119trzne pobudki i powody, z jakich co\u015b czy\u00adnili\u015bmy, albo czego\u015b zaniechali\u015bmy – czyli wszelkie sk\u0142onno\u00ad\u015bci i usposobienia naszego serca. Ile\u017c znajdziemy powod\u00f3w do zawstydzenia si\u0119 i uni\u017cenia, ukorzenia przed Panem, kie\u00addy pozwolimy, by o\u015bwietli\u0142o nas \u015bwiat\u0142o jego S\u0142owa! Ale czy\u0144\u00admy to, umi\u0142owani! \u0141aska Bo\u017ca, kt\u00f3ra nam przebaczy\u0142a w Chry\u00adstusie Jezusie, zach\u0119ca nas, by\u015bmy byli zupe\u0142nie otwarci przed Nim i wyznawali Mu wszystko to, cokolwiek niedobrego u sie\u00adbie stwierdzimy To ci\u0105g\u0142e samoos\u0105dzanie podczas naszego codziennego \u017cycia stanowi podstaw\u0119 prawdziwej rado\u015bci. Zwa\u017cmy bowiem, \u017ce praktyczna \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 post\u0105pi zawsze spo\u00adro naprz\u00f3d w rado\u015bci. Je\u017celi za\u015b przeciwnie, w samoos\u0105dzaniu si\u0119 jeste\u015bmy opieszali, oznacza to, \u017ce nasze \u017cycie jako chrze\u015bcijan pozbawione jest szcz\u0119\u015bliwo\u015bci, sk\u0142ania si\u0119 ku grze\u00adchowi i tym samym stwarza konieczno\u015b\u0107, by wkroczy\u0142 w nie B\u00f3g z karceniem. Jestem przekonany, \u017ce niski stan duchowy ludu Bo\u017cego dzisiaj ma sw\u0105 najg\u0142\u0119bsz\u0105 przyczyn\u0119 w tym, \u017ce w rzeczywisto\u015bci nie do\u015bwiadczamy stale siebie ani – gdy to konieczne – nie os\u0105dzamy. Duchowe uzdrowienie i pod\u017awigni\u0119cie stan\u0105 si\u0119 naszym udzia\u0142em jedynie na drodze samoos\u0105dzenia.<\/span><\/p>\n

Powiedzcie, drodzy bracia i siostry, czy ju\u017c pytali\u015bmy Nasze\u00adgo Pana i Zbawiciela o zgod\u0119 na nasz ubi\u00f3r, na nasze sp\u0119dza\u00adnie wolnego czasu, na nasze hobby, na to, co kupujemy, na to jak sp\u0119dzamy urlop, jak prowadzimy nasze \u017cycie rodzinne i jak wygl\u0105daj\u0105 nasze zaj\u0119cia duchowe? Czy te\u017c tematy te s\u0105 wy\u0142\u0105\u00adczone z naszego chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia? Czy pytali\u015bmy Go kiedykolwiek o to, czy mowa z naszych ust i rozmy\u015blanie na\u00adszego serca jest Mu przyjemne (Psalm 19,15)? Czy do\u015bwiadczali\u00ad\u015bmy si\u0119 kiedy\u015b w \u015bwietle Pana, czy czasem nie ma w nas py\u00adchy, zarozumia\u0142o\u015bci, polegania na sobie, przypisywania sobie praw do czego\u015b, mi\u0142o\u015bci \u015bwiata i jego rzeczy, niewdzi\u0119czno\u00ad\u015bci, ch\u0119ci panowania lub \u017c\u0105dzy posiadania? Czy nas takie rze\u00adczy nie nape\u0142niaj\u0105 i nie kieruj\u0105 nami? A jak si\u0119 ma sprawa z naszymi duchowymi zaj\u0119ciami? Czy czytamy jeszcze S\u0142owo Bo\u017ce z pragn\u0105cym sercem? Czy codzienne modlitwy osobiste zajmuj\u0105 wa\u017cne miejsce w naszym codziennym \u017cyciu? Czy ch\u0119t\u00adnie i rado\u015bnie ucz\u0119szczamy na spotkania wierz\u0105cych? Czy mamy staranie o zbawienie zgubionych dusz? Mo\u017ce jeszcze nie pytali\u015bmy si\u0119 o to? Przy\u0142\u00f3\u017cmy do siebie Bo\u017c\u0105 miar\u0119, ale czy\u0144my to w \u015bwiadomo\u015bci \u0142aski Bo\u017cej, w kt\u00f3rej stoimy!<\/span><\/p>\n

Pozytywny rezultat jest zapewniony. Niejedno karcenie ze strony Boga mogliby\u015bmy zaoszcz\u0119dzi\u0107, gdyby\u015bmy udawali si\u0119 do Jego \u015bwiat\u0142a w tym, w czym uchybiamy i wyznali mu nasz grzech. Dlaczego nie idziemy t\u0105 drog\u0105? \u201eNie b\u0105d\u017acie niero\u00adzumni jak ko\u0144 i jak mu\u0142, kt\u00f3re w\u0119dzid\u0142em i uzd\u0105 trzeba wstrzymywa\u0107, aby si\u0119 nie zbli\u017ca\u0142y. Bezbo\u017cny ma mn\u00f3stwo cierpie\u0144, kto za\u015b ufa Panu, tego \u0142aska otacza” (Psalm 32,9-10). Zaprawd\u0119, tak\u017ce i w naszym przypadku to dobro\u0107 Bo\u017ca kie\u00adruje nas do pokuty! (Rzymian 2,4).<\/span><\/p>\n

A poniewa\u017c stoimy w \u0142asce, gdy\u017c Bo\u017ca dobro\u0107 tak z nami post\u0119puje, nie do\u015bwiadczamy siebie po to, aby stwierdzi\u0107, czy mamy i\u015b\u0107 na \u0142amanie chleba, czy te\u017c mamy si\u0119 wstrzymy\u00adwa\u0107. O nie, do\u015bwiadczamy siebie po to, aby potem je\u015b\u0107 i pi\u0107, jak czytamy w rozwa\u017canym przez nas miejscu: \u201ei tak niech je z chleba tego i z kielicha tego pije”. To rzeczywi\u015bcie \u0142aska i dobro\u0107 Bo\u017ca! Oczywisty jest te\u017c warunek, \u017ce nie mo\u017c\u00adna trwa\u0107 w z\u0142em. Ca\u0142kowicie nie do pogodzenia z \u0142ask\u0105 b\u0119\u00addzie, je\u015bli wierz\u0105cy przy r\u00f3\u017cnych codziennych zdarzeniach wci\u0105\u017c ze strachem pyta, czy ma dzisiaj i\u015b\u0107 na \u0142amanie chle\u00adba, czy te\u017c nie, mimo \u017ce wyzna\u0142 Panu wszystko to, co mu jest wiadome jako niew\u0142a\u015bciwe, w czym uchybi\u0142. Podkre\u015blmy wi\u0119c raz jeszcze: S\u0142owo Bo\u017ce nie zna czego\u015b takiego, \u017ce dzisiaj mam \u201ewolno\u015b\u0107” do \u0142amania chleba, a jutro nie i dlatego si\u0119 wstrzymuj\u0119.<\/b> Mam sam siebie do\u015bwiadcza\u0107, a potem je\u015b\u0107 z chleba i pi\u0107 z kielicha (1 Koryntian 11,28).<\/span><\/p>\n

Wiersz ten jest zatem nadzwyczaj b\u0142ogos\u0142awion\u0105 zach\u0119t\u0105 od Pana dla nas, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017cymy, aby\u015bmy zajmowa\u00adli miejsce przy Jego stole, chocia\u017c tylekro\u0107 sromotnie zawie\u00addli\u015bmy. Pan pokazuje te\u017c, jak bardzo zale\u017cy Mu na tym, aby ca\u0142y Jego lud przychodzi\u0142, by je\u015b\u0107 i pi\u0107; chyba \u017ce kto\u015b przez karcenie ze strony Zgromadzenia zosta\u0142 z tego wy\u0142\u0105czony.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

R\u00f3\u017cne rodzaje s\u0105du<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W wierszach 28-32, 11 rozdzia\u0142u 1 listu do Koryntian wymienione s\u0105 cztery r\u00f3\u017cne wyra\u017cenia dla \u201es\u0105du”. Aby lepiej si\u0119 z nimi zaznajomi\u0107, zacytujmy je w zwi\u0105z\u00adku z tym:<\/span><\/p>\n

(28) \u201eNiech\u017ce wi\u0119c cz\u0142owiek samego siebie do\u015bwiad\u00adcza (dokimazo<\/i>), i tak niech je z chleba tego i z kieli\u00adcha tego pije.<\/span><\/p>\n

(29) Albowiem kto je i pije niegodnie, nie rozr\u00f3\u017cnia\u00adj\u0105c (diakrino<\/i>) cia\u0142a, s\u0105d w\u0142asny je i pije (gr.).<\/span><\/p>\n

(30) Dlatego jest mi\u0119dzy wami wielu chorych i s\u0142a\u00adbych, a niema\u0142o zasn\u0119\u0142o.<\/span><\/p>\n

(31) Bo gdyby\u015bmy sami siebie os\u0105dzali (diakrino<\/i>), nie podlegaliby\u015bmy s\u0105dowi (krino<\/i>).<\/span><\/p>\n

(32) Gdy za\u015b jeste\u015bmy s\u0105dzeni (krino<\/i>) przez Pana, znaczy to, \u017ce nas wychowuje (paideuo<\/i>), aby\u015bmy wraz ze \u015bwiatem nie zostali pot\u0119pieni (katakriono<\/i>)” (1 Koryntian 11,28-32).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

(1) Pierwsze wyra\u017cenie to dokimazo<\/i><\/b> = do\u015bwiadcza\u0107, wy\u00adpr\u00f3bowa\u0107; wyst\u0119puje ono w wierszu 20. M\u00f3wili\u015bmy ju\u017c o tym w zwi\u0105zku z samoos\u0105dzaniem.<\/span><\/p>\n

(2) Drugie wyra\u017cenie w wierszu 31 diakarimo<\/i><\/b> = rozr\u00f3\u017c\u00adnia\u0107, czyni\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119, ocenia\u0107, stoi tak \u015bci\u015ble w zwi\u0105zku z wy\u00admienionym wyra\u017ceniem, \u017ce w\u0142a\u015bciwie wyja\u015bnia ono w plastycz\u00adny spos\u00f3b, jak ma przebiega\u0107 nasze do\u015bwiadczanie si\u0119. Musimy si\u0119 nauczy\u0107 rozr\u00f3\u017cnia\u0107, co w naszym \u017cyciu pochodzi z Ducha Bo\u017cego, a co z cia\u0142a, co od Ojca, a co ze \u015bwiata; co od Pana Jezusa Chrystusa, a co od diab\u0142a. Jak niezwykle wa\u017cne jest dla naszego duchowego stanu, by\u015bmy umieli rozr\u00f3\u017cnia\u0107 motywy, ja\u00adkie nami kieruj\u0105! Oby\u015bmy zawsze byli \u015bwiadomi tego, co przy\u00adchodzi z g\u00f3ry, a co z do\u0142u!<\/span><\/p>\n

To samo s\u0142owo u\u017cyte jest tak\u017ce w wierszu 29, gdzie chodzi o rozr\u00f3\u017cnienie cia\u0142a Pa\u0144skiego i zwyczajnego posi\u0142ku. Tym r\u00f3wnie\u017c si\u0119 zajmowali\u015bmy.<\/span><\/p>\n

(3) Trzecie wyra\u017cenie krino<\/i><\/b> = os\u0105dza\u0107, rozs\u0105dza\u0107, wyst\u0119\u00adpuje w wierszach 31 i 32. Tu uczymy si\u0119 wa\u017cnej prawdy, \u017ce B\u00f3g nie musi nas s\u0105dzi\u0107, je\u015bli my sami to czynimy. Je\u017celi za\u015b to zaniedbujemy i nie do\u015bwiadczamy ani nie os\u0105dzamy samych siebie, wtedy On musi to czyni\u0107 i w Swojej m\u0105dro\u015bci i mi\u0142o\u015bci post\u0119powa\u0107 z nami Swoimi metodami wychowawczymi, kt\u00f3re s\u0105 dla nas bolesne. Chodzi tutaj o s\u0105d ziemski ze strony Pana, o \u0107wiczenia w karceniu, a nie o s\u0105d wieczny. Przed tym s\u0105dem bowiem chrze\u015bcijanin zawsze jest zabezpieczony. Pan Jezus Powiedzia\u0142: \u201eKto s\u0142ucha s\u0142owa Mego i wierzy Temu, Kt\u00f3ry Mnie pos\u0142a\u0142, ma \u017cycie wieczne i nie stanie przed s\u0105dem, lecz przeszed\u0142 ze \u015bmierci do \u017cycia”<\/i> (Jana 5,24) Oraz: \u201eKto w Niego wierzy, nie b\u0119\u00addzie s\u0105dzony”<\/i> (Jana 3,18).<\/span><\/p>\n

(4) Pierwsze wyra\u017cenie w wierszu 32 katakrino<\/i><\/b> = zas\u0105\u00addzi\u0107, pot\u0119pi\u0107 podkre\u015bla to, o czym tutaj mowa. \u015awiat zmierza w kierunku pewnego s\u0105du, wiecznego pot\u0119pienia. Wierz\u0105cy natomiast nie b\u0119dzie s\u0105dzony ze \u015bwiatem, lecz zamiast tego, je\u015bli to potrzebne, b\u0119dzie karcony, ch\u0142ostany tutaj. U\u017cyte w tym znaczeniu s\u0142owo brzmi paideuo<\/i><\/b>,<\/i> od kt\u00f3rego wywodzi si\u0119 nasze s\u0142owo \u201epedagog”. Jakkolwiek karcenie to jest powa\u017cn\u0105 rzecz\u0105, to jaka\u017c niezmierna r\u00f3\u017cnica istnieje pomi\u0119dzy kara\u00adniem dzieci Bo\u017cych a pot\u0119pieniem \u015bwiata.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Grzech ku \u015bmierci<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dowiedzieli\u015bmy si\u0119, \u017ce mo\u017cemy w dwojaki spos\u00f3b niegodnie bra\u0107 udzia\u0142 w wieczerzy Pa\u0144skiej: je\u015b\u0107 z tego, nie rozr\u00f3\u017cnia\u00adj\u0105c pomi\u0119dzy wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105 a zwyk\u0142ym posi\u0142kiem, oraz je\u015b\u0107 z tego bez uprzedniego do\u015bwiadczenia samego siebie. Dalej poznali\u015bmy, \u017ce B\u00f3g nie przepu\u015bci, je\u015bliby\u015bmy nie os\u0105\u00addzili si\u0119, a jedli i pili. W takim przypadku jemy i pijemy sobie s\u0105d, tzn. nasze spo\u017cywanie wieczerzy Pa\u0144skiej sprowadzi na nas Bo\u017ce karcenie po to, by\u015bmy rozpoznali nasz stan i nie byli s\u0105dzeni ze \u015bwiatem. Aposto\u0142 dodaje do tego ostrzegaj\u0105ce wska\u00adzanie: <\/span>\u201eDlatego jest mi\u0119dzy wami wielu chorych i s\u0142abych, a niema\u0142o zasn\u0119\u0142o”.<\/i><\/span><\/p>\n

Mo\u017cliwe, \u017ce Koryntianie nie zastanawiali si\u0119 w og\u00f3le nad tym, dlaczego tylu spo\u015br\u00f3d nich jest chorych i s\u0142abych, a nie\u00adkt\u00f3rzy zasn\u0119li. Teraz aposto\u0142 oznajmia im prawdziw\u0105 tego przyczyn\u0119: ich niegodne jedzenie i picie wieczerzy Pa\u0144\u00adskiej. Czy\u017cby dzisiaj mog\u0142o by\u0107 inaczej? Miejmy si\u0119 jednak na baczno\u015bci przed my\u015bl\u0105, \u017ce ka\u017cda choroba, ka\u017cda s\u0142abo\u015b\u0107, ka\u017c\u00adde zej\u015bcie wierz\u0105cego jest skutkiem nieos\u0105dzonego grzechu. Nie! Cz\u0119stokro\u0107 B\u00f3g post\u0119puje w ten spos\u00f3b ze swoimi dzie\u0107\u00admi w ca\u0142kiem innym celu, na przyk\u0142ad by wypr\u00f3bowa\u0107 ich wia\u00adr\u0119, uwielbi\u0107 Siebie, zapobiec z\u0142u itp. Czasami B\u00f3g zabiera nam w\u0142a\u015bnie tych, kt\u00f3rzy nie zgrzeszyli, kt\u00f3rzy byli najlepsi w\u015br\u00f3d nas – mo\u017ce dlatego, \u017ce\u015bmy ich nie s\u0142uchali. O tym jednak S\u0142o\u00adwo tutaj nie m\u00f3wi. Tu chodzi faktycznie o chorowanie, o za\u00ad\u015bni\u0119cie tych, kt\u00f3rzy zgrzeszyli.<\/span><\/p>\n

Nie mam w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce w przypadku tych, kt\u00f3rzy zasn\u0119li, chodzi\u0142o o takich, kt\u00f3rzy pope\u0142nili grzech ku \u015bmierci<\/b> (1 Jana 5,16). Tak powa\u017cne i z\u0142e by\u0142o ich zachowanie si\u0119 przy wiecze\u00adrzy w Bo\u017cych oczach, \u017ce jako skutek tego B\u00f3g przypu\u015bci\u0142 na nich \u015bmier\u0107 cielesn\u0105. Za takimi nie powinno si\u0119 prosi\u0107, m\u00f3wi nam B\u00f3g przez aposto\u0142a Jana. Dalszy przyk\u0142ad grzechu ku \u015bmierci znajdujemy w Dziejach Apostolskich 5, a dotyczy on Ananiasza i Safiry.<\/span><\/p>\n

\u201eGrzech ku \u015bmierci” ma jedynie do czynienia ze \u015bmierci\u0105 cie\u00adlesn\u0105, a nie z wiecznym oddaleniem duszy od Boga. Nie doty\u00adka w og\u00f3le kwestii wiecznego odkupienia, lecz wy\u0142\u0105cznie wy\u00adchowywania przez Boga swoich dzieci, \u201eaby\u015bmy –<\/i> aposto\u0142 w\u0142\u0105cza tu r\u00f3wnie\u017c siebie – wraz ze \u015bwiatem nie zostali po\u00adt\u0119pieni”.<\/i> Czy nie powinno to by\u0107 dla nas powa\u017cnym ostrze\u017ceniem przed tym, by\u015bmy z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105, a tak\u017ce w og\u00f3le z rzeczami Bo\u017cymi nie obchodzili si\u0119 lekkomy\u015blnie?<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dzi\u0119kczynienie<\/span><\/h3>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Kiedy w \u00f3smym rozdziale 1 listu do Koryntian rozwa\u017cali\u015bmy ustanowienie wiecze\u00adrzy przez Pana Jezusa Chrystusa, wspomnieli\u015bmy tam o tym, \u017ce z t\u0105 instytucj\u0105 nie s\u0105 zwi\u0105zane pro\u015bby i b\u0142agania, lecz dzi\u0119kczynienie. Z pew\u00adno\u015bci\u0105 nie jest bez znaczenia, \u017ce aposto\u0142 Pawe\u0142 wskazuje na to, i\u017c Pan Jezus Chrystus podzi\u0119kowa\u0142. Ta niewielka garstka, po\u015brodku kt\u00f3rej Pan Jezus Chrystus wypowiedzia\u0142 dzi\u0119kczynienie, b\u0119dzie, je\u015bli tak mog\u0119 powiedzie\u0107, stanowi\u0107 pocz\u0105tek, rdze\u0144 powsta\u0142ego wkr\u00f3t\u00adce Zgromadzenia, w kt\u00f3rym On b\u0119dzie wzbudza\u0142 nieustanne dzi\u0119kczynienie<\/b> dla Swojego i ich Ojca. C\u00f3\u017c za drogocenna my\u015bl!<\/span><\/p>\n

Dzi\u0119kczynienie Pana musia\u0142o dotyczy\u0107 Jego \u015bmierci i jej wiel\u00adkich rezultat\u00f3w. Pan spogl\u0105da\u0142 poza \u015bmier\u0107, poza gr\u00f3b i wi\u00addzia\u0142 w zamiarze Bo\u017cym niesko\u0144czon\u0105 \u0142ask\u0119, w kt\u00f3rej Jego Zgromadzenie wraz z Nim sta\u0107 b\u0119dzie przed Ojcem, a to wszystko jako rezultat Jego \u015bmierci ofiarnej. Maj\u0105c to przed oczami i w sercu, dzi\u0119kowa\u0142 Swojemu Boga i Ojcu. By\u0142o to do\u00adskona\u0142e dzi\u0119kczynienie, kt\u00f3re dotar\u0142o do ucha Ojca. Dzi\u0119kczy\u00adnienie to obejmowa\u0142o niezmierzon\u0105 \u0142ask\u0119 Bo\u017c\u0105, jaka stanie si\u0119 udzia\u0142em tych, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105. To doskona\u0142e dzi\u0119k\u00adczynienie – Bogu niech b\u0119dzie za to cze\u015b\u0107 i chwa\u0142a! – trwa na wieczno\u015b\u0107 i w tej przyjemnej wonno\u015bci schodz\u0105 si\u0119 dzisiaj wie\u00adrz\u0105cy, wraz z Wodzem tego wychwalania po\u015brodku (Hebrajczyk\u00f3w 2,12) dzi\u0119kuj\u0105 Ojcu i uwielbiaj\u0105 Go. Dzieje si\u0119 to ju\u017c teraz i w ca\u0142ej wieczno\u015bci. \u201eNiesko\u0144czona mi\u0142o\u015bci, jak\u017ce ty ubogacasz!”<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Spo\u017cywanie pami\u0105tki<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pan Jezus dzi\u0119kuj\u0105c swemu Bogu i Ojcu da\u0142 Mu tym samym pierwsze miejsce. Potem natomiast z\u0142ama\u0142 chleb, o czym przy\u00adpomina nam aposto\u0142 Pawe\u0142, i poda\u0142 Swym uczniom z tymi s\u0142o\u00adwami: \u201eTo jest cia\u0142o Moje, kt\u00f3re jest dla was; to czy\u0144cie na Moj\u0105 pami\u0105tk\u0119”<\/i> (1 Koryntian 11,24). \u201eNa Moj\u0105 pami\u0105tk\u0119” – to bardzo moc\u00adne wyra\u017cenie, kt\u00f3re oznacza aktywne przywo\u0142ywanie pami\u0119\u00adci. Schodzimy si\u0119 w ustalonym czasie w tym jednym celu: aby rozpami\u0119tywa\u0107 Jego \u015bmier\u0107. Maj\u0105c przed sob\u0105 znaki Jego \u015bmierci, przypominamy sobie o tym, czym On by\u0142 w swej \u015bmierci dla Boga, a tak\u017ce dla nas. Raz jeszcze podkre\u015bl\u0119: na pierwszym miejscu przy \u0142amaniu chleba jest przed nami nie \u017cycie Pana Jezusa Chrystusa, jakkolwiek by\u0142o ono doskona\u0142e i przyjemne dla Boga, lecz Jego \u015bmier\u0107. O tym m\u00f3wi\u0105 znaki, kt\u00f3re mamy przed sob\u0105 i w kt\u00f3rych bierzemy udzia\u0142. Nie og\u0142aszamy Jego \u017cycia, lecz Jego \u015bmier\u0107. Oczywi\u015bcie, nie mo\u017cemy oddziela\u0107 Jego doskona\u0142ego, oddanego i \u015bwi\u0119tego \u017cycia od Jego ofiarnej \u015bmierci, bo przecie\u017c Jego \u015bmier\u0107 jest w pewnej mierze ukoronowaniem Jego oddania, jakie w swym \u017cyciu wci\u0105\u017c okazywa\u0142. Mimo to, to samo cudowne \u017cycie by nas nie zbawi\u0142o, nie dokona\u0142oby przeb\u0142agania.<\/span><\/p>\n

Dopiero dzi\u0119ki \u015bmierci Chrystusa Jezusa, Naszego Pana i Zbawiciela za nas zerwane zosta\u0142y \u0142a\u0144cuchy szatana; dopiero \u015bmier\u0107 naszego Pana w jednora\u00adzowy, niepowtarzalny spos\u00f3b ukaza\u0142a, czym jest Bo\u017ca \u015bwi\u0119\u00adto\u015b\u0107 wobec grzechu, czym jest mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca ku nam, ludziom, jak okropny jest grzech w oczach Boga, jak absolutnie zgu\u00adbionym i pe\u0142nym z\u0142a jest cz\u0142owiek, jak wielka jest moc szata\u00adna i jak zgubne s\u0105 skutki grzechu oraz jak daleko sz\u0142o pos\u0142u\u00adsze\u0144stwo i oddanie si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa. Dlaczego wi\u0119c zajmujemy si\u0119 wci\u0105\u017c w naszych pie\u015bniach i dzi\u0119kczynieniach, w czytaniu Pi\u00adsma bardziej \u017cyciem Pana Jezusa? Dlaczego tak trudno jest nam zaj\u0105\u0107 si\u0119 naprawd\u0119 Nim w Jego \u015bmierci? Niekiedy my\u015bl\u0119, \u017ce jest tak dlatego, i\u017c nie mamy wiele do powiedzenia o Jego \u015bmierci.<\/span><\/p>\n

Jeste\u015bmy tak okropnie powierzchowni – i m\u00f3wi\u0119 to o sobie samym – \u017ce zajmujemy si\u0119 o wiele za ma\u0142o niezg\u0142\u0119bionym zgo\u00adnem naszego Zbawiciela, a w miejsce tego – wi\u0119cej wspania\u00ad\u0142ymi wynikami Jego \u015bmierci. Jak\u017ce wa\u017cne i b\u0142ogos\u0142awione by\u00ad\u0142oby dla nas wszystkich rozwa\u017cenie z modlitw\u0105 przyk\u0142ad przepis\u00f3w dotycz\u0105cych r\u00f3\u017cnych ofiar w starym przymierzu, jak przedstawia je nam przede wszystkim 3 Ksi\u0119ga Moj\u017ceszo\u00adwa. Nic nie mo\u017ce wprowadzi\u0107 nas g\u0142\u0119biej w r\u00f3\u017cne aspekty ofiary Chrystusa, Naszego Pana, jak w\u0142a\u015bnie studium tych przyk\u0142ad\u00f3w. I nic nie prowadzi nas bardziej do pe\u0142nego zrozumienia i wgl\u0105du w uwielbienie, jak zajmowanie si\u0119 tym wznios\u0142ym przedmiotem. M\u00f3wi\u0105c wi\u0119c j\u0119zykiem tych \u201eofiar”: Pan Jezus Chrystus w pami\u0105tce Jego \u015bmier\u00adci nie jest ofiar\u0105 z pokarm\u00f3w, lecz ofiar\u0105 ca\u0142opaln\u0105 i ofiar\u0105 za winy i grzechy.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym tu jednak jeszcze zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na jedno zagad\u00adnienie w zwi\u0105zku z pami\u0105tk\u0105 wieczerzy, na kt\u00f3re czasami nie zwracamy uwagi. Kiedy jemy chleb i pijemy z kielicha, jedno\u00adczymy si\u0119 przed ca\u0142ym wszech\u015bwiatem z umar\u0142ym Chrystu\u00adsem Panem. Ten \u015bwiat zna jedynie umar\u0142ego Chrystusa. I oto z Nim jednoczy si\u0119 rzesza wierz\u0105cych. Jest to wyraz ich mi\u0142o\u015bci do Niego i ich oddania si\u0119 Temu, kt\u00f3rym \u015bwiat gardzi i kt\u00f3rego odrzuca.<\/span><\/p>\n

Pi\u0119kn\u0105 ilustracj\u0119 tej my\u015bli mamy w przyk\u0142adzie J\u00f3zefa z Arymatei. Pan wisi umar\u0142y na krzy\u017cu. Ca\u0142y \u015bwiat pod\u0105\u017ca za swo\u00adim ksi\u0119ciem, krzy\u017cuj\u0105c Pana chwa\u0142y (1 Koryntian 2,8). Po czym J\u00f3\u00adzef z Arymatei wyst\u0119puje \u015bmia\u0142o i prosi Pi\u0142ata o cia\u0142o Pana Jezusa Chrystusa. On te\u017c zdejmuje martwe cia\u0142o z krzy\u017ca i zanosi je do grobu. Czy mo\u017cna gdzie\u015b zobaczy\u0107 wyra\u017aniej i bardziej zachwycaj\u0105\u00adco, co to znaczy zjednoczy\u0107 si\u0119 z Umar\u0142ym i Wzgardzonym Pa\u00adnem? By\u0142o to tak, jak gdyby J\u00f3zef powiedzia\u0142: \u201e\u015awiat Go nie\u00adnawidzi, lecz ja Go mi\u0142uj\u0119. \u015awiat Go zabi\u0142, ale ja chc\u0119 mie\u0107 Jego martwe cia\u0142o, cho\u0107by mia\u0142 mnie przez to spotka\u0107 ten sam los”<\/b>. Tak i my uczestnicz\u0105c w wieczerzy, jednoczymy si\u0119 z umar\u00ad\u0142ym Panem, Kt\u00f3rym ten \u015bwiat pogardza.<\/span><\/p>\n

\u201eTo jest cia\u0142o Moje, kt\u00f3re jest dla was” – uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105ce s\u0142owa! Jego mi\u0142o\u015b\u0107 doprowadzi\u0142a Go do tego, \u017ce Odda\u0142 si\u0119 za nas. Tym w\u0142a\u015bnie si\u0119 przy wieczerzy zajmujemy i to nasze ser\u00adca porusza do g\u0142\u0119bi. Mamy jednak jeszcze dalsze s\u0142owo Pana Naszego Jezusa Chrystusa:<\/span><\/p>\n

\u201eTo czy\u0144cie na moj\u0105 pami\u0105tk\u0119”. Pierwsze s\u0142owo wskazywa\u0142o na to, co On dla nas Uczyni\u0142. To s\u0142owo za\u015b pokazuje, co my mamy czyni\u0107 dla Niego: w mi\u0142o\u015bci my\u015ble\u0107 o Nim. \u201eDla was” – to Jego mi\u0142o\u015b\u0107; \u201ena Moj\u0105 pami\u0105tk\u0119” – to nasza odpowied\u017a na ni\u0105. Umi\u0142owani, dawajmy t\u0119 odpowied\u017a!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S<\/span><\/b>po\u017cywanie pami\u0105tki obchodzeniem uroczysto\u015bci?<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Powiedziawszy w 1 Li\u015bcie do Koryntian 5,7 o tym, \u017ce i na nasz\u0105 Pasch\u0119 ofiarowany zosta\u0142 Chrystus, Pawe\u0142 w wierszu 8 do\u00addaje: \u201eObchod\u017amy wi\u0119c \u015bwi\u0119to nie<\/b> w starym kwasie…”<\/i> Cz\u0119\u00adsto pada pytanie, czy to obchodzenie \u015bwi\u0119ta dotyczy obcho\u00addzenia wieczerzy? Wielu odpowiada na to pytanie twierdz\u0105co, a niekt\u00f3rzy uznaj\u0105 je za nieznacz\u0105ce; ja jednak uwa\u017cam, \u017ce nie jest ono niewa\u017cne.<\/span><\/p>\n

Najpierw chcia\u0142bym wskaza\u0107 na wyra\u017cenie, jakie u\u017cywane bywa w takim stawianiu pytania: obchodzenie wieczerzy. W istocie nigdzie w Pi\u015bmie nie czytamy, \u017ce wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105 si\u0119 obchodzi. \u0141amiemy chleb (Dzieje 20,7; 1 Koryntian 10,16) bierzemy udzia\u0142 w jednym chlebie (1 Koryntian 10,17), mamy sw\u00f3j udzia\u0142 przy tej \u015bwi\u0119tej rzeczy; my jej nie obchodzimy. Oczywi\u015bcie nie mog\u0119 sobie na tej ziemi wyobrazi\u0107 niczego bardziej uroczystego, jak to, kiedy dzieci Bo\u017ce zgromadzaj\u0105 si\u0119, aby rozpami\u0119tywa\u0107 ich umar\u0142ego Zbawiciela i uwielbia\u0107 Go oraz Ojca w duchu i w prawdzie. Mimo to nie obchodzimy \u015bmierci Pa\u0144skiej, my j\u0105 \u201eog\u0142aszamy” (1 Koryntian 11,26).<\/span><\/p>\n

Je\u015bli dzieci Bo\u017ce u\u017cywaj\u0105 wyra\u017cenia \u201eobchodzi\u0107 wiecze\u00adrz\u0119”, to z pewno\u015bci\u0105 nie maj\u0105 na my\u015bli niczego zdro\u017cnego. I nie powiem, aby to okre\u015blenie nie by\u0142o ca\u0142kiem trafne. Nie powinni\u015bmy tylko dodawa\u0107 do postanowienia Pana Jezusa Chrystusa uroczy\u00adstych upi\u0119ksze\u0144, ani \u201eulepsze\u0144”, opartych na ludzkim wymy\u00ad\u015ble. Pan Nasz, Jezus Chrystus ustanowi\u0142 Swoj\u0105 wieczerz\u0119 w ca\u0142kowitej pro\u00adstocie i skromno\u015bci i w tej zupe\u0142nej prostocie pierwsi chrze\u015bcijanie \u0142amali chleb (Dzieje 2,42). Przy tym mamy te\u017c po\u00adzosta\u0107. Wszystko, co dodane jest przez ludzi, cho\u0107by by\u0142o nie wiem jak uroczyste, nie jest od Pana. A czy nie jest to Jego posi\u0142ek, Jego st\u00f3\u0142 (1 Koryntian 11,20; 10,21), przy kt\u00f3rym mo\u017cemy mie\u0107 udzia\u0142? Nie mo\u017cemy z tym czyni\u0107 tego, co si\u0119 nam \u017cyw\u00adnie podoba. Ju\u017c o tym wspomnieli\u015bmy.<\/span><\/p>\n

Na uwielbieniu Boga (i oczywi\u015bcie nie tylko tam) wszystko winno odpowiada\u0107 Jemu i dzia\u0107 si\u0119 wed\u0142ug Jego porz\u0105dku. \u201eA je\u015bli postawisz Mi o\u0142tarz kamienny<\/i> – powiedzia\u0142 B\u00f3g do Swego ziemskiego ludu – nie stawiaj go z kamieni ocio\u00adsanych, bo gdy obrobisz je swoim d\u0142utem, zbezcze\u015bcisz go. Nie b\u0119dziesz wst\u0119powa\u0142 do Mojego o\u0142tarza po stopniach, aby si\u0119 tam nie ods\u0142oni\u0142a nago\u015b\u0107 twoja”<\/i> (2 Moj\u017cesza 20,25-26). Ludzkie wysi\u0142ki, cho\u0107by podejmowane z najlepszymi intencja\u00admi, wszelki artyzm w\u0142o\u017cony przez cz\u0142owieka nie upi\u0119ksz\u0105 w Bo\u017cych oczach Jego o\u0142tarza, lecz go zbezczeszcz\u0105. B\u00f3g nie mo\u017ce \u015bcierpie\u0107 tego, by w Jego \u015bwi\u0119tej blisko\u015bci pokazywano \u201ecia\u0142o”. Dlatego powinni\u015bmy mie\u0107 si\u0119 na baczno\u015bci w czasie uwielbienia przed wszelkimi rzeczami i nowo\u015bciami, kt\u00f3re nie nosz\u0105 na sobie piecz\u0119ci autorytetu Jego \u015bwi\u0119tego S\u0142owa!<\/span><\/p>\n

Co si\u0119 za\u015b tyczy wyra\u017cenia \u201eobchod\u017amy \u015bwi\u0119to” w rozdzia\u00adle 5, nie wskazuje ono na wieczerz\u0119 Pa\u0144sk\u0105, ale na \u015bwi\u0119to niekwaszonych chleb\u00f3w, bezpo\u015brednio zwi\u0105zane z posi\u0142kiem pas\u00adchalnym i obchodzone przez siedem dni po \u015bwi\u0119cie Paschy (2 Moj\u017cesza 12). Podczas obchodzenia Paschy i nast\u0119puj\u0105cych po niej dni niekwaszonych chleb\u00f3w nie mog\u0142o by\u0107 w domach izra\u00adelskich \u017cadnego kwaszonego ciasta. Tego obrazu u\u017cywa apo\u00adsto\u0142 Pawe\u0142, aby skorygowa\u0107 niew\u0142a\u015bciwe zachowanie si\u0119 w Koryncie i ukaza\u0107 z\u0142y stan tamtejszych wierz\u0105cych. Dopu\u015bcili oni do tego, \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 po\u015br\u00f3d nich kwas, \u201ekwas z\u0142o\u015bci i przewrotno\u015bci”.<\/span><\/p>\n

W Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym kwas m\u00f3wi bez wyj\u0105tku o grzechu, kt\u00f3\u00adry dzia\u0142a w z\u0142ym i ma przy tym tendencj\u0119 do nadawania swe\u00adgo charakteru ca\u0142ej masie. \u201eTroch\u0119 kwasu zakwasza ca\u0142e cia\u00adsto”. Zasada ta jest w\u0142a\u015bciwa grzechowi; nie ogranicza si\u0119 ona do pojedynczego przypadku albo nie ograniczy si\u0119 przez to, \u017ce tam jeden znajduje si\u0119 po\u015br\u00f3d wielu, chyba \u017ce zosta\u00adnie to usuni\u0119te przez samoos\u0105dzenie, lub je\u015bli to konieczne, przez karcenie.<\/span><\/p>\n

Kwas mo\u017ce przedstawia\u0107 moralne z\u0142o albo z\u0142\u0105 nauk\u0119. U Koryntian chodzi\u0142o o moralne z\u0142o, u Galacjan o z\u0142\u0105 nauk\u0119 (Galacjan 5,9). Pan Jezus Chrystus ostrzega\u0142 nas przed kwasem faryzeusz\u00f3w i sa\u00adduceusz\u00f3w, kt\u00f3rym jest ob\u0142uda (Mateusza 16,6; \u0141ukasza 12,1).<\/span><\/p>\n

Musimy z ca\u0142\u0105 powag\u0105 mie\u0107 si\u0119 na baczno\u015bci, i to tak w na\u00adszym osobistym \u017cyciu, jak te\u017c w Zgromadzeniu Bo\u017cym, aby <\/b>os<\/span>\u0105dzi\u0107 i usun\u0105\u0107 ka\u017cde z\u0142o, wymie\u015b\u0107 stary kwas, aby\u015bmy oka\u00adzywali w naszym praktycznym stanie na zewn\u0105trz to, \u017ce je\u00adste\u015bmy nowym ciastem, prza\u015bnym wed\u0142ug naszej pozycji dzi\u0119ki dzie\u0142u Chrystusa Jezusa \u2013 Naszego Pana i Zbawiciela. Dlatego aposto\u0142 m\u00f3wi: \u201eUsu\u0144cie stary kwas, aby\u015bcie si\u0119 stali nowym ciastem, tak jak prza\u015bni jeste\u015bcie”<\/i> (1 Koryntian 5,7; gr.).<\/span><\/p>\n

Na tym zatem polega uroczyste \u015bwi\u0119towanie, jakie my, dzie\u00adci Bo\u017ce, mamy obchodzi\u0107. Na jak d\u0142ugo albo jak cz\u0119sto? Nie w jednym dniu tygodnia, ale przez siedem dni – przez ca\u0142y czas naszego \u017cycia na ziemi. Liczba siedem bowiem wskazuje za\u00adwsze na doskona\u0142o\u015b\u0107 w Boskich rzeczach. A jak\u017ce zachwyca\u00adj\u0105cy i jak powa\u017cny jest pow\u00f3d uroczystego \u015bwi\u0119towania: <\/span><\/p>\n

\u015bmier\u0107 naszego Pana! \u201eGdy\u017c i na nasz\u0105 Pasch\u0119 zabity zo\u00adsta\u0142 Chrystus”.<\/i> Skoro On zosta\u0142 zabity (Objawienie 5,9), aby nas uwolni\u0107 od wiecznych skutk\u00f3w naszego grzechu, jest dla nas moraln\u0105 niemo\u017cliwo\u015bci\u0105 dalej \u017cy\u0107 w grzechu. Os\u0105dzamy go, os\u0105dzamy bezwzgl\u0119dnie, lecz w szcz\u0119\u015bliwej \u015bwiadomo\u015bci \u0142aski, kt\u00f3ra go w oczach Bo\u017cych usun\u0119\u0142a.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

R\u00f3\u017cnica pomi\u0119dzy sto\u0142em Pa\u0144skim a wieczerz\u0105<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ju\u017c poprzednio wskaza\u0142em na to, \u017ce st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski i wieczerza Pa\u0144ska to jedno i to samo, przedsta\u00adwiaj\u0105 one jednak dwa r\u00f3\u017cne k\u0105ty widzenia. Maj\u0105c to stale przed oczyma, chciejmy teraz wydoby\u0107 pewne r\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy obu aspektami \u0142amania chleba, dzi\u0119ki czemu zagadnienie to, mam nadziej\u0119, stanie si\u0119 bardziej przejrzyste.<\/span><\/p>\n

St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski pokazuje nam Pana domu,<\/b> wieczerza Pa\u0144ska za\u015b W\u0142a\u015bciciela.<\/b><\/span><\/p>\n

St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski przedstawia nam, gdzie,<\/b> czyli na jakiej zasa\u00addzie,<\/b> winno si\u0119 odbywa\u0107 \u0142amanie chleba; wieczerza Pa\u0144ska pokazuje nam jak,<\/b> to znaczy w jaki spos\u00f3b<\/b> mamy bra\u0107 udzia\u0142 w \u0142amaniu chleba.<\/span><\/p>\n

Przy stole Pa\u0144skim idzie bardziej o to, kto przy tym<\/b> stole jest; przy wieczerzy Pa\u0144skiej za\u015b chodzi raczej o to, co jest na<\/b> tym stole. Mo\u017cemy te\u017c powiedzie\u0107 inaczej: st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski podkre\u015bla to, czym jeste\u015bmy – jedno\u015bci\u0105; wieczerza Pa\u0144ska m\u00f3wi o tym, co czynimy – opowiadamy \u015bmier\u0107 Pana.<\/span><\/p>\n

St\u00f3\u0142 Pa\u0144ski jest wyrazem naszego wsp\u00f3lnego<\/b> dzia\u0142u, wie\u00adczerza Pa\u0144ska natomiast stanowi wyraz moich osobistych <\/b>przywilej\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Przy stole Pa\u0144skim wyra\u017ca si\u0119 jedno\u015b\u0107<\/b> cia\u0142a Chrystusowe\u00adgo, podczas gdy przy wieczerzy Pa\u0144skiej g\u0142\u00f3wn\u0105 my\u015bl\u0105 jest przypominanie Jego \u015bmierci.<\/b><\/span><\/p>\n

Przy stole Pa\u0144skim odpowiedzialno\u015b\u0107 dotyczy raczej ze\u00adwn\u0119trznych<\/b> stosunk\u00f3w, jakie dzieci Bo\u017ce utrzymuj\u0105 z inny\u00admi (ostrze\u017cenie przed nieczystymi kontaktami). Przy wiecze\u00adrzy Pa\u0144skiej nacisk k\u0142adzie si\u0119 bardziej na wewn\u0119trzny <\/b>rodzaj, na spos\u00f3b, w jaki my sami bierzemy w tym udzia\u0142 (tu ostrze\u017cenie przed niegodnym uczestnictwem). Albo jeszcze inaczej: st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski wi\u0105\u017ce si\u0119 ze wsp\u00f3ln\u0105<\/b> odpowiedzialno\u015bci\u0105, tzn. jeste\u015bmy wsp\u00f3lnie<\/b> odpowiedzialni za utrzymywanie si\u0119 w czysto\u015bci (nie mo\u017ce by\u0107 wam oboj\u0119tne, jak ja chodz\u0119, jak si\u0119 zachowuj\u0119); natomiast wieczerza Pa\u0144ska kieruje spojrze\u00adnie na moj\u0105 osobist\u0105<\/b> odpowiedzialno\u015b\u0107, tzn. jestem osobi\u015bcie <\/b>wezwany do samoos\u0105dzania si\u0119, aby potem godnie je\u015b\u0107 i pi\u0107.<\/span><\/p>\n

Przeciwie\u0144stwem sto\u0142u Pa\u0144skiego, jest st\u00f3\u0142 demon\u00f3w;<\/b> prze\u00adciwie\u0144stwem wieczerzy Pa\u0144skiej jest w\u0142asna wieczerza.<\/b> Nie mo\u017cna mie\u0107 jednego i drugiego.<\/span><\/p>\n

W zwi\u0105zku ze sto\u0142em Pa\u0144skim mowa jest o ciele Chrystu\u00adsowym,<\/b> w zwi\u0105zku z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105 – o ciele Pa\u0144skim. <\/b>Je\u015bli w zwi\u0105zku ze sto\u0142em Pa\u0144skim nie wywi\u0105\u017c\u0119 si\u0119 z odpo\u00adwiedzialno\u015bci, prowadzi to do zniszczenia \u015bwiadectwa;<\/b> je\u00ad\u015bli za\u015b brak wywi\u0105zywania si\u0119 w zwi\u0105zku z wieczerz\u0105 Pa\u0144sk\u0105, to skutkiem tego jest nieuniknione os\u0105dzenie wierz\u0105cych <\/b>(karcenie przez Ojca).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jeden symbol – dwa znaczenia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niekt\u00f3re dzieci Bo\u017ce maj\u0105 trudno\u015bci my\u015bl\u0105c, \u017ce z \u201echlebem” w 10 rozdziale Listu do Koryntian wi\u0105\u017ce si\u0119 inna my\u015bl ni\u017c w rozdziale 11. W rzeczywisto\u015bci wed\u0142ug 1 Koryntian 10,16 przez \u0142amanie chleba wyra\u017camy nasz\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z cia\u0142em, tj. z cia\u0142em Chrystusa, kt\u00f3re On za nas Da\u0142. Widzieli\u015bmy ju\u017c to w 9 roz\u00addziale. R\u00f3wnie\u017c w 1 Koryntian 11 chleb jest symbolem pe\u0142nego ta\u00adjemnicy cia\u0142a Chrystusa, Zgromadzenia, \u201egdy\u017c jednym chle\u00adbem, jednym cia\u0142em jeste\u015bmy, wielu, gdy\u017c jeste\u015bmy uczestnikami jednego chleba”<\/i> (1 Koryntian 11,17; gr.).<\/span><\/p>\n

Podw\u00f3jne znaczenie jednego chleba przy jego \u0142amaniu nie powinno nas w najmniejszym nawet stopniu niepokoi\u0107; jest ono bardzo cenne, a jego mi\u0142y obraz znajdujemy ju\u017c w Starym Te\u00adstamencie. Na stole chleb\u00f3w pok\u0142adnych (2 Moj\u017cesza 25,23-30; 3 Moj\u017cesza 24,5-9) le\u017ca\u0142y dwa rz\u0119dy, ka\u017cdy po sze\u015b\u0107 chleb\u00f3w, upie\u00adczonych z przedniej m\u0105ki i ob\u0142o\u017conych kadzid\u0142em. Z jednej strony chleby te m\u00f3wi\u0105 o Chrystusie jako pokarmie Jego ludu. By\u0142y one pokarmem kap\u0142an\u00f3w. Z drugiej strony te dwana\u015bcie chleb\u00f3w przedstawia\u0142y ca\u0142o\u015b\u0107 ludu izraelskiego. Niechby tak przysz\u0142y dni upadku i rozbicia, i one przysz\u0142y – B\u00f3g widzia\u0142 zawsze sw\u00f3j nar\u00f3d jako ca\u0142o\u015b\u0107. Otoczone z\u0142ot\u0105 listw\u0105, chleby te le\u017ca\u0142y stale przed Nim, podczas ca\u0142ej podr\u00f3\u017cy przez pusty\u00adni\u0119 – \u201esta\u0142e chleby”<\/i> (4 Moj\u017cesza 4,7). Podobnie dzisiaj lud Bo\u017cy, os\u0142oni\u0119ty Bo\u017c\u0105 sprawiedliwo\u015bci\u0105, b\u0119dzie zachowany przed Nim na swoim miejscu. B\u00f3g widzi go te\u017c teraz stale jako jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 w Chrystusie. Jest na nim przynajmniej kadzid\u0142o Jego wonno\u015bci. Jego imi\u0119 niechaj b\u0119dzie s\u0142awione za tak wspania\u0142\u0105 pozycj\u0119, w kt\u00f3r\u0105 weszli\u015bmy dzi\u0119ki Jego \u0142asce!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zbi\u00f3rki<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jeszcze jeden szczeg\u00f3lny przedmiot powinni\u015bmy wymieni\u0107 w zwi\u0105zku z \u0142amaniem chleba – zbi\u00f3rki na potrzeby \u015bwi\u0119tych i na cele dzie\u0142a Pana. To, \u017ce zachodzi zwi\u0105zek pomi\u0119dzy ofia\u00adrami chwa\u0142y a ofiarami dobroczynno\u015bci i pomocy wzajemnej, wynika jasno z Listu do Hebrajczyk\u00f3w 13,15-16: \u201ePrzez Niego wi\u0119c nieustannie sk\u0142adajmy Bogu ofiar\u0119 pochwaln\u0105, to jest owoc warg, kt\u00f3re wyznaj\u0105 Jego imi\u0119. A nie zapomi\u00adnajcie dobroczynno\u015bci i pomocy wzajemnej, takie bowiem ofiary podobaj\u0105 si\u0119 Bogu”.<\/i> Oczywi\u015bcie, miejsce to nie m\u00f3wi o \u0142amaniu chleba. Ofiary pochwalne powinny w naszym \u017cyciu stale wznosi\u0107 si\u0119 do Boga, a nie tylko z okazji \u0142amania chleba. Nie nale\u017cy jednak przeoczy\u0107 zwi\u0105zku pomi\u0119dzy ofiarami skie\u00adrowanymi do Boga (ofiarami pochwalnymi) i do ludzi (ofiara\u00admi dobroczynno\u015bci i udzielania). Jeste\u015bmy sk\u0142onni zapomina\u0107 o tej stronie (cho\u0107 ni\u017cszej), tymczasem B\u00f3g \u0142\u0105czy j\u0105 ze wznio\u015blejszymi \u201educhowymi ofiarami”,<\/i> kt\u00f3re my jako \u201ekap\u0142a\u0144\u00adstwo \u015bwi\u0119te”<\/i> \u015bmiemy Jemu przynosi\u0107 (1 Piotra 2,5).<\/span><\/p>\n

To samo skojarzenie oraz kolejno\u015b\u0107 mamy w 5 Ksi\u0119dze Moj\u00ad\u017ceszowej 26,1-15. Po tym, jak 10 wiersz m\u00f3wi: \u201e…Po\u0142o\u017cysz to przed Panem, Bogiem Twoim, i oddasz pok\u0142on Panu, Bogu Twemu”,<\/i> czytamy w wierszu 12 o przynoszeniu dziesi\u0119ciny:<\/span><\/p>\n

\u201e…oddasz co si\u0119 nale\u017cy Lewicie, obcemu przybyszowi, sie\u00adrocie i wdowie”.<\/span><\/i> B\u00f3g chce, by\u015bmy te\u017c mieli udzia\u0142 w zaspo\u00adkajaniu potrzeb \u015bwi\u0119tych. On ma upodobanie w takich ofia\u00adrach. Aposto\u0142 Pawe\u0142 u\u017cywa s\u0142owa \u201eudzielanie” (\u201epomoc wzajemna” w polskich t\u0142umaczeniach). Kto zosta\u0142 pouczony w S\u0142owie (zob. Galacjan 6,6; Filipian 4,15), ma te\u017c udziela\u0107 dobra temu, kt\u00f3ry go poucza\u0142; Filipianie czynili to wzgl\u0119dem aposto\u0142a od pocz\u0105tku. \u201eJe\u015bli my dla was dobra duchowe posiali\u015bmy, to c\u00f3\u017c wielkiego, je\u017celi wasze ziemskie dobra \u017c\u0105\u0107 b\u0119dzie\u00admy?” –<\/i> pyta aposto\u0142 Pawe\u0142 w 1 Li\u015bcie do Koryntian 9,11.<\/span><\/p>\n

Mo\u017cna by wi\u0119c przypuszcza\u0107, \u017ce spos\u00f3b i rodzaj dawania pozostawiony jest pojedynczemu wierz\u0105cemu. Jednakowo\u017c Duch \u015awi\u0119ty poczyni\u0142 starania o to, by\u015bmy sami i w tej tak nieznacznie wygl\u0105daj\u0105cej sprawie mieli jasne wskazania w prawdom\u00f3wnym S\u0142owie.<\/span><\/p>\n

\u201eA co do<\/b> sk\u0142adki na \u015bwi\u0119tych, to i wy czy\u0144cie tak, jak zarz\u0105dzi\u0142em<\/b> w zborach <\/b>Galacji<\/span>. Pierwszego dnia w tygodniu niech<\/b> ka\u017cdy z was odk\u0142ada u siebie i przechowuje to, co mo\u017ce<\/b> zaoszcz\u0119dzi\u0107, \u017ceby sk\u0142ad\u00adki wnoszono<\/b> nie dopiero wtedy,<\/b> kiedy ja przyjd\u0119” <\/b>(1 Koryntian 16,1-2).<\/span><\/span><\/p>\n

Nie ograniczaj\u0105c wolno\u015bci jednostki w tym, aby by\u0107 ochot\u00adnym dawc\u0105, aposto\u0142 Pawe\u0142 w danej mu m\u0105dro\u015bci i mocy utrzymuje, aby wsp\u00f3ln\u0105 regu\u0142\u0105 dla zgromadze\u0144 by\u0142o czynienie zbi\u00f3\u00adrek. Winno si\u0119 ich dokonywa\u0107 regularnie, nie tylko okazyjnie i w stosownej mierze, wed\u0142ug tego, ile kto mo\u017ce da\u0107. O celu, na jaki zbi\u00f3rki te maj\u0105 by\u0107 podejmowane, nie m\u00f3wi si\u0119 w tym miejscu. Bez w\u0105tpienia chodzi\u0142o tutaj konkretnie o braterstwo b\u0119d\u0105ce w niedostatku w Judei, ale te\u017c pewne jest, \u017ce przed\u00adstawiona nam tu zosta\u0142a og\u00f3lna zasada, kt\u00f3rej zapominanie nie pozostanie bez szkody dla nas i dla innych.<\/span><\/p>\n

Dlaczego jednak w zwi\u0105zku ze sk\u0142adkami pojawia si\u0119 pierw\u00adszy dzie\u0144 tygodnia? W tym dniu, dniu Pa\u0144skim \u015bwi\u0119ci schodz\u0105 si\u0119 regularnie na \u0142amanie chleba (Dzieje 20,7), by przynosi\u0107 Bogu duchowe ofiary. Przy tej okazji mieli te\u017c zbiera\u0107 to, co od\u0142o\u017cyli. Dopisek aposto\u0142a \u201eaby sk\u0142adki nie wnoszono do\u00adpiero wtedy, kiedy ja przyjd\u0119”<\/i> podkre\u015bla t\u0119 my\u015bl. Obecno\u015b\u0107 aposto\u0142a mog\u0142a mie\u0107 wp\u0142yw na ich zachowanie si\u0119, a tego on zapewne chcia\u0142 unikn\u0105\u0107. Jak\u017ce r\u00f3\u017cni si\u0119 to od praktyk w sze\u00adrokich kr\u0119gach dzisiejszego chrze\u015bcija\u0144stwa! To, \u017ce tylko wie\u00adrz\u0105cy<\/b> mieli przywilej uczestnictwa w tych zbi\u00f3rkach, wynika jasno z tego tekstu i dobrze uczynimy, kiedy si\u0119 b\u0119dziemy tego porz\u0105dku trzymali. Od ludzi niezbawionych B\u00f3g nie przyjmu\u00adje materialnych ofiar. \u201eDuch skruszony” jest \u201eofiar\u0105”, jakiej B\u00f3g od nich oczekuje i kt\u00f3r\u0105 nie wzgardzi (Psalm 51,19).<\/span><\/p>\n

Zwi\u0105zek pomi\u0119dzy zej\u015bciem si\u0119 do imienia Pana Jezusa Chrystusa a przyno\u00adszeniem materialnych ofiar znajdziemy ju\u017c w Starym Testa\u00admencie, w zarz\u0105dzeniach Bo\u017cych dotycz\u0105cych oddawania dzie\u00adsi\u0119ciny. Izraelici musieli przynosi\u0107 dziesi\u0119cin\u0119 w\u0142a\u015bnie tam, gdzie przynosili dary ofiarne – na miejsce, kt\u00f3re Pan obra\u0142, aby tam przebywa\u0142o Jego Imi\u0119 (5 Moj\u017cesza 12,5-6; 14,22-27). \u201ePrzy\u00adno\u015bcie”, daje Pan nakaz swemu odst\u0119pczemu ludowi przez proroka Malachiasza, \u201eprzynie\u015bcie ca\u0142\u0105 dziesi\u0105t\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 do spichlerza domu Pana…”<\/i> (Malachiasza 3,10). Ma przy tym na my\u00ad\u015bli pokarm w Jego domu, aby by\u0142 zapas dla \u201edomu Boga na\u00adszego”,<\/i> na co te\u017c wierna resztka ludu Bo\u017cego mia\u0142a skiero\u00adwane serce (Nehemiasza 10). Nie zaniedbamy domu naszego Boga” <\/i>(Nehemiasza 10,40). Godne na\u015bladowania d\u0105\u017cenie serc!<\/span><\/p>\n

Dla nas dzisiaj \u201edom zapas\u00f3w” Pana jest wci\u0105\u017c miejscem, gdzie pozwala On mieszka\u0107 \u201eSwemu Imieniu”; jest to zgromadzenie [zej\u015bcie] si\u0119 do Jego imienia (Mateusza 18,20), a zw\u0142aszcza wsp\u00f3lne zej\u015bcie si\u0119 na \u0142amanie chleba. Jest to dla nas dzisiaj \u201emiejsce”, gdzie – m\u00f3wi\u0105c obrazowo – przynosimy tak nasze \u201eofiary”, jak i na\u00adsze \u201edziesi\u0119ciny”. Inny autor uj\u0105\u0142 to bardzo trafnie: \u201eBracia na pocz\u0105tku k\u0142adli wielki nacisk na to, by to, co daj\u0105 Panu ze swego posiadania, stale \u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 z tym, co daj\u0105 mu w wychwalaniu i uwielbieniu – na tym samym miejscu i w tym sa\u00admym czasie”.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o zarz\u0105dzanie tymi pieni\u0119dzmi,<\/b> to nie jest to sprawa Zgromadzenia, lecz pojedynczych, duchowych braci, kt\u00f3rzy maj\u0105 zaufanie miejscowego Zgromadzenia. Niezb\u0119dne cechy charakteru takich \u201es\u0142ug” (gr. diakonis)<\/i> podaje nam 1 List do Tymoteusza 3,8-13. To, \u017ce Zgromadzenie jako takie nie ma nic do czynienia z podzia\u0142em tych dar\u00f3w, wida\u0107 jasno ju\u017c na pi\u0119knym przyk\u0142adzie wczesnego ko\u015bcio\u0142a w Jerozolimie – a wi\u0119c w\u00f3wczas, gdy w tej sprawie nie by\u0142o jeszcze \u017cad\u00adnych apostolskich zarz\u0105dze\u0144. Wierz\u0105cy mieli w\u00f3wczas wszyst\u00adko wsp\u00f3lne i nikt nie nazywa\u0142 tego, co posiada\u0142, swoim (Dzieje 4,32). Zamo\u017cni spo\u015br\u00f3d nich sprzedawali swoje role i do\u00admy, przynosili to, co otrzymywali ze sprzeda\u017cy i – o to w\u0142a\u015bnie mi tutaj chodzi – \u201esk\u0142adali to do st\u00f3p aposto\u0142\u00f3w”<\/i> (Dzieje 4,35-37). Ani dawcy, ani Zgromadzenie nie decydowali o tym, na co te pieni\u0105dze maj\u0105 by\u0107 przeznaczone, ale aposto\u0142owie. \u201ewydzielano ka\u017cdemu, ile komu by\u0142o potrzeba”<\/i> (Dzieje 4,35).<\/span><\/p>\n

Kiedy przy podziale dar\u00f3w pod nadzorem aposto\u0142\u00f3w okaza\u00ad\u0142o si\u0119, \u017ce to ich za bardzo zajmowa\u0142o i mog\u0142o odci\u0105gn\u0105\u0107 od trwania w modlitwach oraz w s\u0142u\u017ceniu S\u0142owem, za ich rad\u0105 wybrano siedmiu m\u0119\u017c\u00f3w, pe\u0142nych Ducha \u015awi\u0119tego, aby si\u0119 tym zajmowali. W przysz\u0142o\u015bci mieli oni zajmowa\u0107 si\u0119 \u201eus\u0142ugiwa\u00adniem przy sto\u0142ach”, tzn. rozdzielaniem dar\u00f3w dla potrzebuj\u0105cych. Szczepan, kt\u00f3ry by\u0142 jednym z owych siedmiu, jest te\u017c przyk\u0142adem takiej s\u0142u\u017cby, tych, \u201ekt\u00f3rzy dobrze s\u0142u\u017cyli” i osi\u0105\u00adgn\u0119li pi\u0119kny stopie\u0144 i wiele \u015bmia\u0142o\u015bci w wierze, kt\u00f3ra jest w Chrystusie Jezusie (1 Tymoteusza 3,13). S\u0142udzy ci sprawuj\u0105 swoj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wsp\u00f3lnie przed oczami Pana. \u017b\u0105da\u0107 od nich od czasu do czasu zdania rachunku przed Zgromadzeniem jest czym\u015b zupe\u0142nie niebiblijnym. S\u0105 oni obdarzeni zaufaniem Zgromadzenia co do ich post\u0119powania, lecz s\u0105 odpowiedzialni przed Samym Panem, Kt\u00f3rego pieni\u0119dzmi zarz\u0105dzaj\u0105. Zgromadzenie nie ma wcale \u201eprawa” \u017c\u0105da\u0107 informacji. Nie jest bowiem ono parlamentem, kt\u00f3ry mia\u0142by sprawowa\u0107 funkcje nadzor\u00adcze. Wierz\u0105cy daj\u0105 w tych sk\u0142adkach czy zbi\u00f3rkach Panu swoje ofiary. A to dalsze nie nale\u017cy do ich odpowiedzialno\u015bci, ale do odpowiedzialno\u015bci s\u0142ug, i to przed Panem. Nie m\u00f3wi\u0119, \u017ce nie jest dobre i korzystne zdawa\u0107 czasem relacje z pieni\u0119\u017cnych rozlicze\u0144 Zgromadzeniu, lub przeczyta\u0107 list z podzi\u0119kowania\u00admi, aby mogli mie\u0107 udzia\u0142 w sprawach pracy Pa\u0144skiej. Zasad\u00adniczo jednak \u017c\u0105danie wykazania si\u0119 z u\u017cytku, na jaki cel pie\u00adni\u0105dze te zosta\u0142y przeznaczone, nie jest zgodny z Pismem. Pan Jezus Chrystus nie \u017c\u0105da\u0142 od Judasza Iskarioty, kt\u00f3ry nosi\u0142 kas\u0119, by zda\u00adwa\u0142 spraw\u0119 z tego, na jaki cel przeznaczy\u0142 te pieni\u0105dze. Nie czytamy w Starym Testamencie, by wymagano tego od \u201estr\u00f3\u017cy prog\u00f3w”. Na odwr\u00f3t w 2 Kr\u00f3lewskiej 22, co si\u0119 tyczy pie\u00adni\u0119dzy, kt\u00f3re zosta\u0142y wniesione do \u201edomu Pa\u0144skiego”, czyta\u00admy znacz\u0105ce wskazania: \u201eLecz nie trzeba rozlicza\u0107 si\u0119 z pieni\u0119dzy im wr\u0119czonych, gdy\u017c pracuj\u0105 uczciwie”<\/i> (2 Kr\u00f3lewska 22,7).<\/span><\/p>\n

Trzymajmy si\u0119 wi\u0119c, umi\u0142owani, tego porz\u0105dku; pocz\u0105tko\u00adwego porz\u0105dku w domu Bo\u017cym! Co bowiem nie odpowiada temu porz\u0105dkowi, jest nieporz\u0105dkiem.<\/b><\/span><\/p>\n

Chrze\u015bcijanin nie podlega zobowi\u0105zaniu dawania dziesi\u0119ci\u00adny. Poniewa\u017c spotykamy si\u0119 z b\u0142\u0119dnym zrozumieniem tego, musimy powiedzie\u0107: nie jeste\u015bmy pod zakonem, ale pod \u0142ask\u0105 (Rzymian 6,14). B\u00f3g mi\u0142uje ochotnych dawc\u00f3w<\/b> (2 Koryntian 9,7), kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 w dobrych uczynkach bogaci<\/b> (1 Tymoteusza 6,18) i pilni<\/b> (Tytusa 2,14) oraz do ka\u017cdego dzie\u0142a gotowi (Tytusa 3,1). Prawdziwe chrze\u015bcija\u0144skie dawanie, tak jak wszystko w \u017cyciu i w s\u0142u\u017c\u00adbie prawdziwego wierz\u0105cego, musi dokonywa\u0107 si\u0119 nie przez nakaz zakonu, ale w \u0142asce i pod kierownictwem Ducha \u015awi\u0119tego.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n

Noc, kt\u00f3rej zosta\u0142 wydany<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Powr\u00f3\u0107my jeszcze raz do oznajmienia aposto\u0142a Paw\u0142a, doty\u00adcz\u0105cego ustanowienia przez Pana wieczerzy Pa\u0144skiej w 1 Li\u00ad\u015bcie do Koryntian 11. W 23 wierszu znajduje si\u0119 wyra\u017cenie godne najwy\u017cszej uwagi, kt\u00f3re dot\u0105d celowo pomin\u0105\u0142em: \u201e\u017ce Pan, tej nocy, kt\u00f3rej zosta\u0142 wydany, wzi\u0105\u0142 chleb…n<\/sup> <\/i>Czy za\u00aduwa\u017cyli\u015bmy<\/span> <\/i>ju\u017c<\/span> <\/span>kiedy\u015b wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 i niezwyk\u0142o\u015b\u0107 tego wyra\u00ad\u017cenia? Gdyby pozostawiono ludziom, aby opisali to w swojej m\u0105dro\u015bci, wtedy z pewno\u015bci\u0105 okre\u015bliliby t\u0119 szczeg\u00f3ln\u0105 noc tak:<\/span><\/p>\n

\u201eTej nocy, kt\u00f3ra poprzedza\u0142a jego ukrzy\u017cowanie”. Duch \u015awi\u0119\u00adty jednak wyra\u017ca si\u0119 tutaj inaczej. Poniewa\u017c chce t\u0119 noc, kt\u00f3\u00adrej Pan Jezus Chrystus ustanowi\u0142 wieczerz\u0119 wyr\u00f3\u017cni\u0107, \u0142\u0105czy j\u0105 ze zdrad\u0105<\/b> Judasza Iskarioty Dlaczego tak? Poniewa\u017c zdrada Ju\u00addasza daje tym wi\u0119cej i ja\u015bniej promieniowa\u0107 mi\u0142o\u015bci Zbawi\u00adciela.<\/span><\/p>\n

Haniebny czyn zdrajcy zajmowa\u0142 Ducha Pana do g\u0142\u0119bin, a na\u00adwet Nim wstrz\u0105sn\u0105\u0142. Ju\u017c sama mowa prorocza Ducha Jezuso\u00adwego w Psalmach uwydatnia to we wzruszaj\u0105cy spos\u00f3b:<\/span><\/p>\n

Nawet przyjaciel m\u00f3j, kt\u00f3remu zaufa\u0142em, kt\u00f3ry jad\u0142 M\u00f3j chleb, podni\u00f3s\u0142 pi\u0119t\u0119 przeciwko mnie” <\/i>(Psalm 41,10).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eBo to nie wr\u00f3g mnie l\u017cy – co m\u00f3g\u0142bym znie\u015b\u0107 – nie przeciwnik m\u00f3j wynosi si\u0119 nade mnie – m\u00f3g\u0142bym si\u0119 przed nim ukry\u0107 – ale ty, cz\u0142owiek r\u00f3wny Mnie, powiernik M\u00f3j i przyjaciel, z kt\u00f3rym mieli\u015bmy wsp\u00f3lne s\u0142odkie tajemnice, do domu Bo\u017cego chodzi\u00adli\u015bmy w t\u0142umie” <\/i>(Psalm 55,13-15).<\/span><\/span><\/p>\n

Je\u017celi we\u017amiemy jeszcze do tego opisy z Ewangelii, a jest to znamienne, \u017ce wszystkie cztery m\u00f3wi\u0105 o tym fakcie, wtedy wywiera to jeszcze wi\u0119ksze wra\u017cenie:<\/span><\/p>\n

\u201e… <\/span><\/i><\/b>gdy oni<\/span><\/b> jedli, rzek\u0142: Zaprawd\u0119 powiadam wam, i\u017c jeden<\/b> z was wyda<\/b> Mnie<\/b>„ (Mateusza 26,21).<\/span><\/span><\/p>\n

,… gdy<\/span><\/b> siedzieli i jedli, rzeki Jezus: Zaprawd\u0119 powia\u00addam wam,<\/b> \u017ce jeden z was, kt\u00f3ry<\/b> je ze Mn\u0105,<\/b> wyda Mnie”<\/b> (Marka 14,18).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eLecz oto<\/b> r\u0119ka tego, kt\u00f3ry<\/b> Mnie wydaje, jest ze Mn\u0105 przy<\/b> stole” <\/i>(\u0141ukasza 22,21).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201ePo tych s\u0142owach Jezus, wstrz\u0105\u015bni\u0119ty do g\u0142\u0119bi, o\u015bwiadczy\u0142, m\u00f3wi\u0105c: <\/span>Zaprawd\u0119, zaprawd\u0119 powia\u00addam wam: jeden<\/b> z was mnie<\/b> wyda” (Jana 13,21).<\/span><\/span><\/p>\n

Tutaj, w 1 Li\u015bcie do Koryntian 11 Pan, mimo \u017ce przebywa\u0142 ju\u017c w chwale Bo\u017cej, nie zapomnia\u0142 tego okropnego czynu, ale oznajmia, \u017ce darowa\u0142 t\u0119 wieczerz\u0119 uczniom tej nocy, kt\u00f3rej zosta\u0142 wydany.<\/span><\/p>\n

Jak wstr\u0119tna, jak pod\u0142a jest zdrada i to po\u015br\u00f3d naj\u015bci\u015blej\u00adszego grona zaufanych! Pan odczuwa\u0142 to g\u0142\u0119boko. \u201eJeden z was Mnie wyda”. To, \u017ce Jerozolima Go nie chcia\u0142a i pozosta\u00adwi\u0142a go oboj\u0119tnie na ulicy z \u201eg\u0142ow\u0105 pe\u0142n\u0105 rosy”<\/i> i \u201ek\u0119dziora\u00admi pe\u0142nymi wilgoci nocnej”<\/i> (Pie\u015b\u0144 5,2), by\u0142o ju\u017c dostatecz\u00adnie bolesne. Jego \u0142zy nad tym miastem m\u00f3wi\u0105 wyra\u017anie o tym, jak bardzo bola\u0142a go oboj\u0119tno\u015b\u0107 Jerozolimy. Ale ona nigdy nie wyzna\u0142a, \u017ce go mi\u0142uje. To natomiast, \u017ce w naj\u015bci\u015blejszym gro\u00adnie Swoich Pan nie znalaz\u0142 spokoju i \u017cadnego pocieszenia, lecz w\u0142a\u015bnie tam do\u015bwiadczy\u0142 ludzkiej niewierno\u015bci, by\u0142o stokro\u0107 gorsze od nienawi\u015bci z zewn\u0105trz; by\u0142o to co\u015b, co wstrz\u0105sn\u0119\u0142o Jego Duchem.<\/span><\/p>\n

W istocie, gdyby Jego mi\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a inna ni\u017c Boska i doskona\u00ad\u0142a, wtedy przez tak\u0105 niewierno\u015b\u0107 dozna\u0142aby szkody albo zo\u00adsta\u0142aby zgaszona. Pan Jezus jednak podnosi si\u0119 w prawdzi\u00adwej wielko\u015bci i godno\u015bci Swojej Osoby i mi\u0142o\u015bci ponad to wszystko, aby pokaza\u0107 im, \u017ce \u017cadna zawi\u015b\u0107 z ich strony nie mo\u017ce wp\u0142yn\u0105\u0107 na Jego mi\u0142o\u015b\u0107, i daje im wieczerz\u0119 na Swoj\u0105 pami\u0105tk\u0119 w\u0142a\u015bnie tej nocy, kt\u00f3rej zosta\u0142 wydany.<\/span><\/p>\n

\u201eCia\u0142o” u Judasza nie jest gorsze od tego, kt\u00f3re jest w tobie i we mnie. I na nas nie mo\u017cna polega\u0107, tak samo jak na Juda\u00adszu Iskariocie, kt\u00f3ry Go zdradzi\u0142 albo jak Piotr, kt\u00f3ry si\u0119 Go zapar\u0142. Czy nie wszyscy Jego uczniowie odsuwali od siebie my\u015bl, \u017ce si\u0119 Nim zgorsz\u0105 (Marka 14,31)? Czy\u017c nie wszyscy m\u00f3\u00adwili podobnie: \u201eNa nas mo\u017cesz polega\u0107. Panie?”<\/i><\/span><\/p>\n

Te zdarzenia pouczaj\u0105 nas, \u017ce na ciele nie mo\u017cemy polega\u0107. Mo\u017ce to by\u0107 niegodziwo\u015b\u0107, jak u Judasza, albo mo\u017ce to by\u0107 w dobrej wierze, jak to mia\u0142o miejsce u innych uczni\u00f3w – nicze\u00admu w nas nie mo\u017cna ufa\u0107.<\/span><\/p>\n

Lecz mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusowa nie jest poddana zmianom jak na\u00adsza. Ona jest niezmienna. Nie ograniczy jej nasza marna od\u00adpowied\u017a, jak\u0105 by\u015bmy Mu dali. O, jakim\u017c miejscem spoczynku jest Jego mi\u0142o\u015b\u0107! Oby\u015bmy mogli rozpozna\u0107, \u017ce Jego mi\u0142o\u015b\u0107 nie zale\u017cy od naszej wierno\u015bci; Pan ustanowi\u0142 wieczerz\u0119 tej nocy, kt\u00f3rej zosta\u0142 zdradzony.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kt\u00f3\u017c pojmie g\u0142\u0119bie Twej mi\u0142o\u015bci <\/span><\/p>\n

O, Panie, co kaza\u0142a Ci <\/span><\/p>\n

Opu\u015bci\u0107 niebios wspania\u0142o\u015bci, <\/span><\/p>\n

Dom Ojca, aby\u015b poni\u00f3s\u0142 Ty <\/span><\/p>\n

Szyderstwo, bicie, ha\u0144b\u0119, \u015bmiech, <\/span><\/p>\n

Zap\u0142at\u0119 za nasz grzech.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dla uwielbiania nie s\u0105 konieczne da\u0142y<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co si\u0119 tyczy trzech rodzaj\u00f3w spotka\u0144 Zgromadzenia, rozpatry\u00adwali\u015bmy dotychczas tylko schodzenie si\u0119 [zgromadzanie si\u0119] na \u0142amanie chleba. Zanim przejdziemy w nast\u0119pnym rozdziale do mowy o zbudo\u00adwaniu, chcia\u0142bym w tym rozdziale w oparciu List do Efezjan 4 wej\u015b\u0107 w ten b\u0142ogos\u0142awiony fakt: Chrystus da\u0142 ludziom, swemu Zgromadzeniu dary Mo\u017ce kto\u015b z moich czytelnik\u00f3w zauwa\u017cy\u0142 ju\u017c, \u017ce w zwi\u0105zku z \u0142amaniem chleba w og\u00f3le nic nie m\u00f3wi si\u0119 o darach ani o ich sprawowaniu. Czy jest tak przypadkowo? Z pewno\u015bci\u0105 nie!<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 m\u00f3wi w swym Pierwszym Li\u015bcie do Koryntian, dzie\u00adsi\u0105tym rozdziale o stole, w jedenastym o wieczerzy Pa\u0144skiej, a dopiero w dwunastym rozdziale przechodzi do kwestii dar\u00f3w (mocy Ducha); w rozdziale trzynastym zwraca si\u0119 do faktycz\u00adnego powodu ich sprawowania (mi\u0142o\u015bci), za\u015b w czternastym dochodzi do celu ich s\u0142u\u017cby (zbudowania). Kolejno\u015b\u0107 w oma\u00adwianiu tych zagadnie\u0144 pozwala wyci\u0105gn\u0105\u0107 pewien wniosek ko\u0144\u00adcowy. \u0141amanie chleba nie ma nic wsp\u00f3lnego ze sprawowaniem dar\u00f3w (s\u0142u\u017cenia darami). Albo inaczej: kiedy wspominamy Pana i Jego \u015bmier\u0107, a On w naszych sercach wywo\u0142uje przez Swego Ducha uwielbienie, nie jest to wynikiem s\u0142u\u017cby darami.<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, Pan pos\u0142uguje si\u0119 przy \u0142amaniu chleba tak\u017ce bra\u0107\u00admi, kt\u00f3rzy otrzymali duchowy dar, ale chce On podczas wsp\u00f3l\u00adnego zgromadzania si\u0119 u\u017cy\u0107 tak samo braci, kt\u00f3rzy nie posia\u00addaj\u0105 jakiego\u015b szczeg\u00f3lnego daru. Co za b\u0142ogos\u0142awiona wolno\u015b\u0107! Oby bracia, kt\u00f3rzy s\u0105 duchowi, korzystali z tej wolno\u015bci ducha bardziej w zale\u017cno\u015bci od Pana! Jaka to szkoda i jak wiele mocy i<\/span> \u015bwie\u017co\u015bci traci si\u0119, je\u015bli czeka si\u0119 tylko na tych braci, kt\u00f3rym Pan powierzy\u0142 jaki\u015b dar! Uwa\u017cam w pe\u0142ni za w\u0142a\u015bciwe, \u017ceby ci bracia, kt\u00f3rzy maj\u0105 dary, powstrzymywali si\u0119 przy uwielbieniu, aby da\u0107 miejsce i sposobno\u015b\u0107 innym, by Pan ich m\u00f3g\u0142 u\u017cy\u0107. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie jest dobrze, je\u015bli obdarowani bracia wyst\u0119\u00adpuj\u0105 bardzo cz\u0119sto i podczas uwielbienia dwa czy trzy razy za\u00adbieraj\u0105 g\u0142os, skoro jest obecnych jeszcze wielu innych braci, kt\u00f3rzy powinni si\u0119 da\u0107 Panu u\u017cywa\u0107. Z drugiej jednak strony nie s\u0105dz\u0119, aby by\u0142o dobrze, je\u015bli bracia, kt\u00f3rym Pan powierzy\u0142 co\u015b szczeg\u00f3lnego, powstrzymuj\u0105 si\u0119 do tego stopnia, i\u017c uwiel\u00adbienie Pana przybiera niew\u0142a\u015bciwy kierunek, lub schodzi na bardzo niski poziom. W ka\u017cdym razie konieczne jest tu karce\u00adnie ze strony Ducha.<\/span><\/p>\n

Zapami\u0119tajmy wszak\u017ce dok\u0142adnie: schodzenie si\u0119 na \u0142ama\u00adnie chleba nie jest miejscem na sprawowanie dar\u00f3w. Aby uwiel\u00adbia\u0107 w duchu i prawdzie, nie potrzeba jakiego\u015b szczeg\u00f3lnego daru.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Ka\u017cdemu z osobna<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

R\u00f3wnie\u017c w Li\u015bcie do Efezjan 4 aposto\u0142 Pawe\u0142 m\u00f3wi o darach, chocia\u017c pod innym k\u0105tem. W pierwszych wierszach tego roz\u00addzia\u0142u zajmuje si\u0119 jedno\u015bci\u0105 cia\u0142a Chrystusowego, m\u00f3wi\u0105c, co jest wsp\u00f3lne wszystkim cz\u0142onkom. W wierszu si\u00f3dmym nato\u00admiast [Efezjan 4,7] wchodzi na inn\u0105 my\u015bl i m\u00f3wi najpierw o tym, co zosta\u0142o dane ka\u017cdemu z nas z osobna:<\/span><\/p>\n

\u201eA ka\u017cdemu<\/b> z nas dana<\/b> zosta\u0142a \u0142aska wed\u0142ug miary daru Chrystusowego”.<\/b><\/span><\/p>\n

Mamy tutaj przed sob\u0105 Chrystusa jako wielkiego Dawc\u0119.<\/b> Czyni to ten wiersz oraz nast\u0119pny fragment szczeg\u00f3lnie warto\u015bcio\u00adwym. Chrystus ka\u017cdemu z osobna, wed\u0142ug Jego rodzaju i spo\u00adsobu, daje \u0142ask\u0119. \u201eKa\u017cdemu z osobna” – m\u00f3wi to o indywidualno\u015bci; strona osobista ma w zamiarach Bo\u017cych zawsze piersze\u0144stwo przed zbiorow\u0105. Ka\u017cdy pojedynczy cz\u0142onek cia\u0142a Chrystusowego otrzyma\u0142 zatem dla dobra ca\u0142o\u015bci jak\u0105\u015b szczeg\u00f3ln\u0105 funkcj\u0119, kt\u00f3ra jest tutaj nazwana dan\u0105 mu \u201e\u0142ask\u0105”. Czy nie cieszysz si\u0119 tym? Mo\u017ce nie jeste\u015b \u015bwiadomy tego, \u017ce otrzyma\u0142e\u015b jaki\u015b dar – w rzeczywisto\u015bci wiersz ten nie m\u00f3wi, \u017ce tak jest – lecz Chrystus da\u0142 ci t\u0119 \u0142ask\u0119, czymkolwiek by si\u0119 ona wyra\u017ca\u0142a, aby\u015b przez swoj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wype\u0142ni\u0142 t\u0119 ma\u0142\u0105 cho\u0107by cz\u0105stk\u0119, kt\u00f3r\u0105 On tobie powie\u00adrzy\u0142. Ten dar Chrystusowy mo\u017cna jednak zrozumie\u0107 dwojako. Mo\u017ce on oznacza\u0107 samo dawanie, jak r\u00f3wnie\u017c to, co jest daro\u00adwane. W tym drugim przypadku to sam Chrystus by\u0142by tym da\u00adrem. Nie o to jednak tutaj chodzi. Duch \u015awi\u0119ty wskazuje raczej na dawanie Chrystusowe, a wi\u0119c na Jego gotowo\u015b\u0107 do dawania. Chrystus daje ka\u017cdemu z nas osobno wed\u0142ug Swojej miary, a to nie mo\u017ce by\u0107 inne, jak tylko doskona\u0142e. To, co On daje, jest \u0142ask\u0105, kt\u00f3ra uzdalnia nas do ka\u017cdej s\u0142u\u017cby. Kierujmy si\u0119 wi\u0119c ku temu, aby\u015bmy t\u0105 odebran\u0105 \u0142ask\u0105 s\u0142u\u017cyli drugim w mi\u0142o\u015bci!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wst\u0105pi\u0142 na wysoko\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W nast\u0119pnych trzech wierszach jest nam przedstawione w zwi\u0105zku z tymi darami co\u015b nadzwyczaj wznios\u0142ego i zasadni\u00adczego:<\/span><\/p>\n

\u201eDlatego powiedziano: wst\u0105piwszy na wysoko\u015b\u0107, po\u00adwi\u00f3d\u0142 za Sob\u0105 je\u0144c\u00f3w i ludzi darami obdarzy\u0142. A to, \u017ce wst\u0105pi\u0142, c\u00f3\u017c innego oznacza, ani\u017celi to, \u017ce wpierw zst\u0105pi\u0142 do podziemi? Ten, kt\u00f3ry zst\u0105pi\u0142, to ten sam, co i wst\u0105pi\u0142 wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby nape\u0142ni\u0107 wszystkich” (Efezjan 4,8-10).<\/span><\/span><\/p>\n

Dowiadujemy si\u0119 tutaj najpierw, \u017ce jest On tym, kt\u00f3ry wst\u0105pi\u0142, uwielbionym Chrystusem, kt\u00f3ry da\u0142 ludziom dary, lecz zanim m\u00f3g\u0142 je darowa\u0107, musia\u0142 najpierw zst\u0105pi\u0107 do najni\u017cszych cz\u0119\u00ad\u015bci ziemi, musia\u0142 p\u00f3j\u015b\u0107 na miejsce \u015bmierci, Jego \u015bwi\u0119te cia\u0142o musia\u0142o zosta\u0107 z\u0142o\u017cone do grobu. M\u00f3wi o tym wyra\u017cenie w zako\u0144czeniu wiersza 9: do najni\u017cszych cz\u0119\u015bci ziemi. To, co nas wi\u0119zi\u0142o, musia\u0142 wprowadzi\u0107 do niewoli. Jest to odniesienie do Ksi\u0119gi S\u0119dzi\u00f3w 5,12, gdzie Barak powr\u00f3ciwszy po uwolnieniu wi\u0119\u017ani\u00f3w z Izraela uprowadzi\u0142 do niewoli tych, przez kt\u00f3rych oni byli uprowadzeni do niewoli.<\/span><\/p>\n

I my byli\u015bmy kiedy\u015b niewolnikami szatana, lecz przez Swoj\u0105 \u015bmier\u0107 i zwyci\u0119skie zmartwychwstanie Chrystus Pan wyzwoli\u0142 nas z \u0142a\u0144cuch\u00f3w szatana i uczyni\u0142 nas w Swej mocy naczyniami przeciwko nieprzyjacielowi. Jest tu \u015bwi\u0119ta walka przeciwko szatanowi, przeciwnikowi Bo\u017cemu i ludzkiemu. Czy\u017c nie jest to wspania\u0142e, \u017ce Pan Jezus Chrystus czyni teraz ludzi, kt\u00f3rzy byli niegdy\u015b sami pod panowaniem szatana, narz\u0119dziami Swojej mocy prze\u00adciwko niemu, aby w tej \u015bwi\u0119tej walce odbierali teren i s\u0142u\u017cyli ku uwolnieniu innych?<\/span><\/p>\n

W tym celu jednak Chrystus jako cz\u0142owiek musia\u0142 zst\u0105pi\u0107 do najni\u017cszych cz\u0119\u015bci ziemi. Czy\u017c nie jest to nadzwyczaj powa\u017cne i wzruszaj\u0105ce? Tak wznios\u0142y Stw\u00f3rca niebios i ziemi, musia\u0142 sta\u0107 si\u0119 cz\u0142owiekiem, musia\u0142 zej\u015b\u0107 tak g\u0142\u0119boko i ponie\u015b\u0107 \u015bmier\u0107 przeb\u0142agaln\u0105, zanim zerwany zosta\u0142 wi\u0105\u017c\u0105cy nas szata\u0144ski \u0142a\u0144\u00adcuch. Niech Jego imi\u0119 b\u0119dzie wys\u0142awione! Nie pozosta\u0142 jednak w grobie: powsta\u0142 i wst\u0105pi\u0142 na wysoko\u015b\u0107 ponad wszystkie nie\u00adbiosa. \u201eTen, kt\u00f3ry zst\u0105pi\u0142, jest to ten sam, kt\u00f3ry te\u017c wst\u0105pi\u0142 wysoko ponad wszystkie niebiosa”.<\/i> Chocia\u017c Jego wst\u0105pie\u00adnie na wysoko\u015b\u0107 poprzedza\u0142o z konieczno\u015bci Jego zst\u0105pienie do najni\u017cszych cz\u0119\u015bci ziemi – w\u0142a\u015bnie po to, aby dokona\u0107 dzie\u0142a wykupienia – to wiemy, \u017ce jest On punktem wyj\u015bciowym wszelkiego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa<\/b> dla Jego cia\u0142a tu na ziemi.<\/span><\/p>\n

Czy rozwa\u017cali\u015bmy ju\u017c kiedy\u015b \u015bmier\u0107 Chrystusa od tej stro\u00adny? \u017be by\u0142a ona konieczna dla odpuszczenia naszych grzech\u00f3w? Poj\u0119\u0142o to ju\u017c zapewne wiar\u0105 i zrozumia\u0142o ka\u017cde dziecko Bo\u017ce. To jednak, \u017ce jest ona koniecznym warunkiem, by Chrystus m\u00f3g\u0142 da\u0107 dary i uzdolni\u0107 do s\u0142u\u017cby, nie jest dla nas jasne i wa\u017cne. Tymczasem jest to niezwykle wa\u017cne. To w\u0142a\u015bnie pokazuje nam ten fragment. Chrze\u015bcija\u0144ska s\u0142u\u017cba<\/b> ma miejsce wy\u0142\u0105cznie na podstawie dokonanego odkupienia przez Jego krew i Jego wst\u0105pienia na wysoko\u015b\u0107. Czym jest s\u0142u\u017cba chrze\u015bcija\u0144ska? Nie jest ona sprawowaniem chrze\u015bcija\u0144skiego kap\u0142a\u0144stwa. S\u0142u\u017cba kap\u0142a\u0144ska kieruje si\u0119 od ludzi do Boga i jest w swym najwy\u017c\u00adszym charakterze uwielbieniem.<\/span> <\/span>Wszyscy prawdziwi chrze\u015bci\u00adjanie s\u0105 kap\u0142anami i dost\u0105pili godno\u015bci, by zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do Boga. S\u0142u\u017cba S\u0142owem za\u015b jest powierzona tylko niekt\u00f3rym i skiero\u00adwana jest od Boga ku ludziom.<\/b> Ma ona na celu budowanie cia\u0142a Chrystusowego.<\/span><\/p>\n

W Izraelu nie by\u0142o czego\u015b nawet w przybli\u017ceniu podobnego do s\u0142u\u017cby chrze\u015bcija\u0144skiej. By\u0142o kap\u0142a\u0144stwo, nie w tym wyso\u00adkim, chrze\u015bcija\u0144skim sensie, lecz raczej zewn\u0119trzne, obrazo\u00adwe, ale by\u0142o to kap\u0142a\u0144stwo. Natomiast \u201eslu\u017cby S\u0142owem”<\/i> (Dzieje 6,4), w kt\u00f3rej ci, kt\u00f3rzy posiadaj\u0105 dary, przynosz\u0105 S\u0142owo Bo\u017ce do serc ludzkich, nie by\u0142o. Wprawdzie czytano zakon, a Lewici pouczali lud co do zakonu (Nehemiasza 8,7; 5 Moj\u017cesza 33,10), lecz chocia\u017c podawali sens, \u201etak, \u017ce rozumiano to, co by\u0142o czyta\u00adne”,<\/i> nie znaczy to jednak absolutnie, \u017ce wyk\u0142adano S\u0142owo Bo\u017ce. Nar\u00f3d \u017cydowski w ci\u0105gu siedemdziesi\u0119ciu lat niewoli w Babilo\u00adnie zapomnia\u0142 hebrajskiej mowy i nauczy\u0142 si\u0119 aramejskiego. By\u0142o wi\u0119c rzecz\u0105 konieczn\u0105, by po przeczytaniu zakonu poda\u0107 po aramejsku sens tego, co przeczytano, aby ci, kt\u00f3rzy powr\u00f3\u00adcili z Babilonu, mogli zrozumie\u0107 poszczeg\u00f3lne przykazania Bo\u017ce i je wykonywa\u0107. S\u0142u\u017cby w sensie chrze\u015bcija\u0144skim jednak nie by\u0142o.<\/span><\/p>\n

\u0179r\u00f3d\u0142em tej s\u0142u\u017cby jest Chrystus Pan w niebie, a s\u0142u\u017cba polega na sprawowaniu jakiego\u015b daru. \u00d3smy wiersz jest jednak cytatem z Psalmu 68,18 gdzie jednakowo\u017c znajdujemy inne wyra\u017cenie:<\/span><\/p>\n

\u201eTy otrzyma\u0142e\u015b dary w ludziach”<\/span><\/i> (Efezjan 4,8 – cyt. wg przek\u0142adu auto\u00adra). Cytat Paw\u0142a odbiega daleko od tekstu hebrajskiego, jak te\u017c od Septuaginty, przek\u0142adu Starego Testamentu na j\u0119zyk grec\u00adki. Psalm 68, odnosz\u0105cy si\u0119 do dni, w kt\u00f3rych Izrael zostanie przywr\u00f3cony do chwa\u0142y, nic nie m\u00f3wi o darach. Lecz to, co Chry\u00adstus otrzymuje, bierze w tym celu, aby da\u0107 to swemu ludowi. Widzimy to tak\u017ce w Dziejach 2,33 w zwi\u0105zku z najwi\u0119kszym da\u00adrem, darem Ducha \u015awi\u0119tego. Ten wywy\u017cszony do prawicy Bo\u00ad\u017cej otrzyma\u0142 od Ojca obietnic\u0119 daru Ducha \u015awi\u0119tego, aby Go wyla\u0107, co te\u017c zobaczono i us\u0142yszano w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy – Ducha \u015awi\u0119tego.<\/span><\/p>\n

Zauwa\u017cmy przy okazji naszego wiersza (Efezjan 4,8) og\u00f3ln\u0105 zasad\u0119 S\u0142o\u00adwa Bo\u017cego: nowotestamentowe cytaty miejsc starotestamentowych s\u0105 autorytatywnymi wyk\u0142adami tych miejsc. Duch \u015awi\u0119ty zna to, co jest przez Niego Samego napisane lepiej, ni\u017c najlepsi wsp\u00f3\u0142cze\u015bni krytycy tekstu Biblii. Godne uwagi przy tym jest, \u017ce aramejskie Targom (aramejski przek\u0142ad Starego Testamentu) oraz syryjska Peschitta podaj\u0105 w tym miejscu: \u201eTy\u015b ludziom dary darowa\u0142”. Jest wi\u0119c nad wyraz wielkie to, co Duch \u015awi\u0119ty chce przedstawi\u0107 naszym sercom: Pan Jezus Chrystus po dokonanym przez Siebie dziele wst\u0105pi\u0142 jako uwielbiony cz\u0142owiek do nieba; tam nie tylko Otrzyma\u0142 dary, ale te\u017c Da\u0142 je ludziom na ziemi, aby Jego Zgromadzenie nie mia\u0142o \u017cadnych brak\u00f3w. On, wywy\u017cszony po\u00adnad wszelkie niebiosa, Jest wielkim Dawc\u0105, prawdziwym \u0179r\u00f3\u00add\u0142em wszelkiej s\u0142u\u017cby. Nape\u0142nia wszystko, nie tylko ca\u0142y wszech\u00ad\u015bwiat, ale te\u017c ca\u0142y Bo\u017cy zamiar, i jako uwielbiony, jest \u0179r\u00f3d\u0142em b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw ku zbudowaniu Zgromadzenia. We\u017amy to so\u00adbie mocno do serca.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

ON darowa\u0142<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Teraz przejd\u017amy do samych dar\u00f3w, jakie Chrystus da\u0142 swemu Zgromadzeniu:<\/span><\/p>\n

\u201eI [On] da\u0142 jednych jako aposto\u0142\u00f3w, a innych jako prorok\u00f3w, a innych jako ewangelist\u00f3w i innych jako pasterzy i nauczycieli”<\/span><\/i> (Efezjan 4,11).<\/span><\/p>\n

Najpierw zauwa\u017cmy wyra\u017cenie \u201ejednych – innych” w Efezjan 4,7 kt\u00f3re wyja\u015bnia, \u017ce dary te nie s\u0105 dane ka\u017cdemu cz\u0142onkowi cia\u00ad\u0142a Chrystusowego. Po drugie, nale\u017cy wskaza\u0107 na znaczne r\u00f3\u017c\u00adnice w zwi\u0105zku z darami w 1 Li\u015bcie do Koryntian 12 oraz w Li\u015bcie do Efezjan 4. W 1 Koryntian 12 znajdujemy tak\u017ce cudowne dary, jak na przyk\u0142ad dary uzdrawiania i m\u00f3wienia innymi j\u0119zyka\u00admi. Tutaj nie ma tych dar\u00f3w zupe\u0142nie. Dlaczego? Poniewa\u017c w Li\u015bcie do Efezjan g\u0142\u00f3wn\u0105 my\u015bl\u0105 s\u0105 dary do budowania cia\u0142a Chrystusowego, a do tego nie potrzeba \u017cadnych cudownych dar\u00f3w. One by\u0142y \u201eznakami, nie dla wierz\u0105cych, lecz dla nie\u00adwierz\u0105cych”<\/i> (1 Koryntian 14,22). Tu za\u015b wymieniane s\u0105 tylko te podstawowe i trwaj\u0105ce dary. Poza tym w \u017cadnym miejscu Nowego Testamentu nie mamy kompletnej listy wszystkich dar\u00f3w: ani w i Koryntian 12, ani w Rzymian 12, ani w Efezjan 4.<\/span><\/p>\n

Ponadto nale\u017cy te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na r\u00f3\u017cnic\u0119 w rodzaju samych dar\u00f3w, na co wskazuje u\u017cycie r\u00f3\u017cnych s\u0142\u00f3w dla okre\u015ble\u00adnia daru. O ile Duch \u015awi\u0119ty u\u017cy\u0142 w Pierwszym Li\u015bcie do Koryntian s\u0142owa charisma =<\/i> dar \u0142aski, podarunek \u0142aski, to w Li\u015bcie do Efezjan 4 u\u017cywa On w 8 wierszu s\u0142owa doma =<\/i> dar. Pierw\u00adsze podkre\u015bla, \u017ce z darem tym ze strony Boga zwi\u0105zana jest Bo\u017ca \u0142aska, drugie k\u0142adzie nacisk na konkretny charakter tego daru.<\/span><\/p>\n

W 1 Koryntian 12 i 14 otrzymuje si\u0119 dar \u0142aski, s\u0142owo m\u0105dro\u015bci, s\u0142o\u00adwo poznania lub wiary itd. Znaczy to, \u017ce B\u00f3g wk\u0142ada do natu\u00adralnego uzdolnienia, kt\u00f3re od Niego pochodzi i jest jakby naczyniem, jaki\u015b duchowy dar, duchowe uzdolnienie, pewn\u0105 miar\u0105 duchowej mocy. Taka r\u00f3wnie\u017c jest my\u015bl w Ewangelii Ma\u00adteusza 25,14-30, gdzie Pan rozdaje talenty swoim s\u0142ugom, \u201eka\u017c\u00addemu wed\u0142ug jego w\u0142asnego uzdolnienia”<\/i> (Mateusza 25,15). W Efezjan 4 natomiast kto\u015b jest darem<\/b>. Tymi darami s\u0105 osoby.<\/b> I tak List do Rzymian pokazuje nam w 12 rozdziale dar \u0142aski (charisma) <\/i>nauczania, podczas, gdy w Li\u015bcie do Efezjan 4 mamy dar na\u00aduczyciela<\/b>, kt\u00f3ry w ca\u0142ej swojej osobie jest darem<\/b> Chrystusa dla Zgromadzenia. Chrystus da\u0142 aposto\u0142\u00f3w, nie tylko dary apostol\u00adskie, da\u0142 ewangelist\u00f3w, nie tylko dary ewangelizacyjne. Takie podej\u015bcie jest bardzo cenne. Pokazuje nam po pierwsze, \u017ce mi\u00ad\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa do Zgromadzenia jest tutaj my\u015bl\u0105 przewodni\u0105; st\u0105d w Li\u015bcie do Efezjan wszystko wychodzi od Chrystusa w niebie, podczas gdy w 1 Li\u015bcie do Koryntian Duch \u015awi\u0119ty jest na ziemi i wszystko sprawuje oraz udziela ka\u017cdemu, jak sam chce. Po drugie, podej\u015bcie to jest \u015bci\u015blejsze, bowiem duchowej mocy w kim\u015b nie mo\u017cna chyba mi\u0142owa\u0107, ale za to osob\u0119, kt\u00f3r\u0105 Chrystus w mi\u0142o\u015bci da\u0142 jako dar swemu Zgromadzeniu, mo\u017cna. Wszystko jest ze sob\u0105 w doskona\u0142ej harmonii, a my potrzebujemy tak jednego, jak i drugiego, by m\u00f3c odpowiada\u0107 my\u015blom Bo\u017cym. Lecz zwracanie uwagi na te r\u00f3\u017cnice nie tylko zwi\u0119ksza nasze poznanie, ale tak\u017ce i nasz\u0105 wdzi\u0119czno\u015b\u0107, a tym samym rado\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

On DA\u0141<\/b> – to cudowny wyraz jego mi\u0142o\u015bci i \u0142aski. Komu<\/b> da\u0142 dary, ju\u017c zobaczyli\u015bmy: Swemu Zgromadzeniu, Swemu cia\u0142u. W prze\u00adciwie\u0144stwie do urz\u0119d\u00f3w (dozorcy, czyli biskupi, i s\u0142udzy), kt\u00f3\u00adrych dzia\u0142anie i zadania dotycz\u0105 tylko jednej miejscowo\u015bci, dary dane s\u0105 ca\u0142emu cia\u0142u. Nie s\u0105 one zwi\u0105zane z dan\u0105 miejscowo\u00ad\u015bci\u0105 (miejscowym \u015bwiadectwem Zgromadzenia Bo\u017cego), i nie s\u0105 te\u017c odpowiedzial\u00adne wobec niego, lecz wobec Pana, Kt\u00f3ry je da\u0142. Teraz chcieliby\u00ad\u015bmy rozwa\u017cy\u0107 kr\u00f3tko, co On darowa\u0142.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

APOSTO\u0141OWIE<\/span><\/b> – To dar k\u0142ad\u0105cy podstaw\u0119. Razem z prorokami stanowi podwalin\u0119 domostwa Bo\u017cego w Duchu, <\/span>\u201ew czym Jezus Chrystus sam jest kamieniem naro\u017cnym, na kt\u00f3rym ca\u0142a budowla jest dobrze razem spojona i wzrasta w \u015bwi\u0119t\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 w Panu”<\/span><\/i> (Efezjan 2,20-21).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, podstawa ta nie zosta\u0142a za\u0142o\u017cona teraz, przy ko\u0144\u00adcu czasu \u0142aski. Ona jest ju\u017c od dawna. Ale na tym fundamencie wierz\u0105cy wci\u0105\u017c s\u0105 dzisiaj wesp\u00f3\u0142 wbudowani, nie na samych sobie, nie w swoich osobach aposto\u0142owie i prorocy stanowi\u0105 ten fundament, ale w tym, czego nauczali w poleceniu Bo\u017cym i pod natchnieniem Ducha \u015awi\u0119tego. Nauka apostolska z kolei jest zgodna – jak\u017ce mog\u0142oby by\u0107 inaczej? – z Kamieniem W\u0119gielnym, Jezusem Chrystusem, Panem Naszym, Kt\u00f3ry ca\u0142ej budowli nadaje utwierdzenie i kierunek.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142owie posiadaj\u0105 autorytet i moc, kt\u00f3r\u0105 powierzy\u0142 im B\u00f3g wed\u0142ug swojej wypowiedzianej woli. I tak aposto\u0142 Pawe\u0142 nazy\u00adwa si\u0119 cz\u0119stokro\u0107 \u201eaposto\u0142em Jezusa Chrystusa przez wol\u0119 Bo\u017c\u0105”<\/i> albo \u201ewed\u0142ug rozkazu Bo\u017cego”<\/i> (Efezjan 1,1; 1 Tymoteusza 1,1; 2 Tymoteusza 1,1). Tym autorytetem oraz moc\u0105 pos\u0142ugiwali si\u0119 oni ku dobru Zgromadzenia w czasie jego zak\u0142adania. Widzimy to u Piotra w pierwszej cz\u0119\u015bci Dziej\u00f3w Apostolskich oraz u Paw\u0142a, gdy wydawa\u0142 wi\u0105\u017c\u0105ce zarz\u0105dzenia dla wszystkich miejscowych \u015bwiadectw Zboru Bo\u017cego (np. 1 Koryntian 7,17; 11,34; 16,1) i nakazy Pana (np. 1 Koryntian 14,37) i na mocy swego urz\u0119du ustanawia\u0142 starszych w miejscowych \u015bwiadectwach Zgromadzenia Pa\u0144skiego (Dzieje 14,23), a tak\u017ce wprost przeciwstawia\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci szatana (np. Dzieje 16,18). U samego aposto\u0142a Jana pod ko\u00adniec pierwszego stulecia chrze\u015bcija\u0144stwa widzimy, jak zamie\u00adrza\u0142 okaza\u0107 sw\u00f3j autorytet wzgl\u0119dem sprzeciwiaj\u0105cego si\u0119 cz\u0142o\u00adwieka w Zgromadzeniu, kiedy tam przyszed\u0142 (3 Jana 10). W obliczu wielu trudno\u015bci i niebezpiecze\u0144stw ju\u017c wtedy powsta\u00adj\u0105cych aposto\u0142owie wyst\u0119powali w autorytecie danym im od Boga, wyra\u017caj\u0105c wskazania chroni\u0105ce wierz\u0105cych i podtrzymu\u00adj\u0105ce porz\u0105dek wewn\u0105trz Zgromadzenia. Bogu dzi\u0119ki! Te zarz\u0105dzenia posiadamy do dzi\u015b – w spisanym S\u0142owie Bo\u017cym w No\u00adwym Testamencie. I nie tylko zarz\u0105dzenia, ale i ca\u0142\u0105 nauk\u0119 apostolsk\u0105. Da\u0142by B\u00f3g, aby\u015bmy tak, jak ci pierwsi chrze\u015bcija\u00adnie, w tym \u201etrwali” (Dzieje 2,42). Jest to dla nas w tych ostat\u00adnich dniach, w kt\u00f3rych \u017cyjemy, ochron\u0105 i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

PROROCY<\/span><\/b> – W odr\u00f3\u017cnieniu od aposto\u0142\u00f3w, prorocy nowotestamentowi (bo o takich tutaj chodzi, na co jasno wskazuje ko\u00adlejno\u015b\u0107 w Pi\u015bmie: aposto\u0142owie i prorocy) nie posiadali \u017cadnej mocy do zarz\u0105dzania w Zgromadzeniu. Mieli oni natomiast moc duchow\u0105 do stawiania dusz w Bo\u017cym \u015bwietle przez S\u0142owo Bo\u017ce. Na tym jednak si\u0119 ich rola nie ko\u0144czy\u0142a. Poniewa\u017c w\u00f3wczas nie by\u0142 jeszcze spisany ca\u0142y Nowy Testament, byli oni od czasu do czasu, w zale\u017cno\u015bci od potrzeb i okoliczno\u015bci, u\u017cywani przez Boga, aby w\u015br\u00f3d dzieci Bo\u017cych oznajmia\u0107 prawd\u0119 Bo\u017c\u0105, chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 prawd\u0119, kt\u00f3ra w dniach pocz\u0105tkowych nie by\u0142a jesz\u00adcze ca\u0142kowicie objawiona. Byli oni narz\u0119dziami natchnienia Ducha \u015awi\u0119tego ku oznajmianiu Jego prawdy Przyjrzymy si\u0119 temu jeszcze bli\u017cej w nast\u0119pnych naszych rozwa\u017caniach. Tacy prorocy byli w miejscowym \u015bwiadectwie Zboru Bo\u017cego w Antiochii (Dzieje 13,1); tak\u017ce Juda i Sylas s\u0105 tak nazwani (Dzieje 15,32).<\/span><\/p>\n

Ponadto B\u00f3g u\u017cywa\u0142 niekt\u00f3rych prorok\u00f3w po to, by u\u0142o\u017cyli Jego S\u0142owo w formie zapisanej, aby je przez to utrwali\u0107. Kiedy czytamy w Li\u015bcie do Rzymian 16,26 o pismach prorockich,<\/b> to chodzi tu wy\u0142\u0105cznie o pisma prorok\u00f3w nowotestamentowych, co jasno wynika z kontekstu. \u0141ukasz na przyk\u0142ad by\u0142 takim pro\u00adrokiem. U\u017cyty on zosta\u0142 przez Boga do napisania dw\u00f3ch ksi\u0105g Nowego Testamentu: Ewangelii oraz Dziej\u00f3w Apostolskich.<\/span><\/p>\n

Z<\/span><\/i>ar\u00f3wno \u0141ukasz, jak i Marek nie byli aposto\u0142ami. Obaj natomiast byli prorokami, aby doda\u0107 te ksi\u0119gi do kanonu Nowego Testamentu.<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy si\u0119 uwa\u017ca\u0107 za szcz\u0119\u015bliwych, \u017ce dzi\u0119ki pisemnej s\u0142u\u017c\u00adbie aposto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w posiadamy Nowy Testament! Sam B\u00f3g w Swej nieograniczonej \u0142asce w cudowny spos\u00f3b Postara\u0142 si\u0119 o to, by nasza wiara mog\u0142a spoczywa\u0107 na pewno\u015bci i spolegliwo\u015bci tego, co \u201ejest napisane”.<\/span><\/p>\n

Jeszcze jedno s\u0142owo na temat trwania tych dar\u00f3w. S\u0142u\u017cb\u0119 apo\u00adstolsk\u0105 i prorock\u0105 mamy do dzi\u015b – w Nowym Testamencie. Aposto\u0142\u00f3w i prorok\u00f3w<\/b> jako dar\u00f3w uwielbionego Pana ju\u017c dzisiaj nie ma<\/b>. Z prostego powodu: fundament zosta\u0142 za\u0142o\u00ad\u017cony, kanon Pisma \u015awi\u0119tego dope\u0142niony. Dlaczego jednak te zasadnicze dary, k\u0142ad\u0105ce podwalin\u0119 s\u0105 wymienione razem z trzema pozosta\u0142ymi w jednym zdaniu, stwarzaj\u0105c wra\u017cenie, \u017ce wszystkie pi\u0119\u0107 pozosta\u0142o? Odpowied\u017a zdaje si\u0119 brzmie\u0107 nast\u0119\u00adpuj\u0105co: S\u0142owo Bo\u017ce nigdy nie stwarza pozoru, jakoby do przyj\u00ad\u015bcia Pana mia\u0142o up\u0142yn\u0105\u0107 sporo czasu.<\/b><\/span><\/p>\n

To samo widzimy w podobie\u0144stwie o dziesi\u0119ciu pannach (Mateusza 25). Mimo \u017ce podobie\u0144stwo to obejmuje ca\u0142\u0105 epok\u0119 chrze\u015bci\u00adja\u0144skiego \u015bwiadectwa na ziemi, to Pan Jezus Chrystus tak wszystko tu przedstawia, \u017ce panny, kt\u00f3re na pocz\u0105tku wysz\u0142y na spotkanie oblubie\u0144ca, by\u0142y tymi samymi pannami, kt\u00f3re nast\u0119pnie do\u00ad\u015bwiadczy\u0142y Jego przyj\u015bcia i wesz\u0142y na to wesele, wzgl\u0119dnie zna\u00adlaz\u0142y drzwi zamkni\u0119te. A kiedy siedem zgromadze\u0144 w Objawie\u00adniu 2 i 3 w Azji Mniejszej otrzyma\u0142o listy, to listy te s\u0105 tak uj\u0119te, \u017ce nikt nie mo\u017ce z nich wnioskowa\u0107, jakoby przyj\u015bcie Pana Jezusa Chrystusa na\u00adle\u017ca\u0142o do dalekiej przysz\u0142o\u015bci. Te siedem list\u00f3w przedstawia nam przy tym doskona\u0142y proroczy obraz ca\u0142ej historii chrze\u00ad\u015bcija\u0144skiego ko\u015bcio\u0142a na ziemi w jego poszczeg\u00f3lnych stadiach.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

EWANGELI\u015aCI<\/span><\/b> – Przy trzech trwaj\u0105cych[14]<\/span><\/span><\/a> darach ewangeli\u015bci s\u0105 wymienieni jako pierwsi. Znajduj\u0105 si\u0119 na pierwszym miej\u00adscu, przed pasterzami i nauczycielami cho\u0107by dlatego, \u017ce to przez ich s\u0142u\u017cb\u0119 dusze najpierw zostaj\u0105 przyprowadzone. \u201eA jak us\u0142ysze\u0107, je\u015bli nie ma tego, kt\u00f3ry zwiastuje?” –<\/i> pyta\u0142 apo\u00adsto\u0142 Pawe\u0142 w Li\u015bcie do Rzymian 10,14. Ewangelista jest bardzo cennym darem. Wyst\u0119puje wobec tego \u015bwiata, aby og\u0142asza\u0107 dobr\u0105 nowin\u0119. Posiada przy tym duchow\u0105 zdolno\u015b\u0107 poci\u0105gania niewierz\u0105cych ludzi przez S\u0142owo Bo\u017ce do Pana Jezusa Chrystusa. Nie ozna\u00adcza to jednak, \u017ce przekonuje ich jakimi\u015b sztuczkami. Zgo\u0142a przeciwnie: w taki spos\u00f3b przedstawia Zbawiciela, \u017ce zostaj\u0105 przez Niego poci\u0105gni\u0119ci. Rzeczywi\u015bcie, to niezwykle b\u0142ogos\u0142awiony dar! Pierwotnie zakresem pracy ewangelisty by\u0142 \u015bwiat; dzisiaj dokonuje on swej s\u0142u\u017cby wielokrotnie w chrze\u015bcija\u0144stwie, co z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie jest \u0142atwiejsze. Jednakowo\u017c jak przedtem, tak i dzisiaj zarzuca on swoj\u0105 sie\u0107 ewangelii do morza i wyci\u0105\u00adga z r\u00f3\u017cnych gatunk\u00f3w na brzeg (Mateusza 13,47). Wybieranie \u201edo\u00adbrych naczy\u0144” jednak nie jest ju\u017c jego zadaniem. To prowadzi nas do dwu pozosta\u0142ych dar\u00f3w.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

PASTERZE I NAUCZYCIELE<\/span><\/b> – Te dwa dary po\u0142\u0105czone s\u0105 w tekstach r\u0119kopis\u00f3w wsp\u00f3lnym rodzajnikiem, co wyra\u017ca ich wsp\u00f3\u0142przynale\u017cno\u015b\u0107. Cechuje je w istocie pewne pokrewie\u0144stwo i s\u0105 one ze sob\u0105 \u015bci\u015ble po\u0142\u0105czone. Czasami dary te wyst\u0119puj\u0105 w jednej i tej samej osobie; mimo to nie s\u0105 jednym i tym samym.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dar pasterza<\/b>[15]<\/span><\/span><\/span><\/a> jest bardzo rzadkim darem. Pasterz idzie za pojedynczymi duszami, pasie ich i poucza, szuka rozproszonych, stosuje prawd\u0119 wed\u0142ug okoliczno\u015bci i stan\u00f3w poszczeg\u00f3l\u00adnych dusz. To pokazuje nam, \u017ce musi on posiada\u0107 dobr\u0105 znajo\u00admo\u015b\u0107 prawdy. Wie te\u017c, jak oddzia\u0142ywa\u0107 na sumienia i z moc\u0105 napomina\u0107. S\u0142u\u017cba pasterza wykonywana jest niemal ca\u0142kowi\u00adcie w ukryciu. Opiekuje si\u0119 on tym, co chore (duchowo), jesz\u00adcze zanim pozostali to zauwa\u017c\u0105, nim si\u0119 to rozszerzy. Wznio\u00ads\u0142ym wzorem w takiej s\u0142u\u017cbie jest \u201ewielki pasterz owiec” <\/i>(Hebrajczyk\u00f3w 13,20). Ach! – westchnienie wyrywa si\u0119 nam podczas roz\u00adwa\u017cania tego, czym jest taki pasterz. Oby\u015bmy mieli wielu ta\u00adkich pasterzy! S\u0105 oni dla Zgromadzenia Bo\u017cego nieocenion\u0105 warto\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

Natomiast nauczyciele<\/b> sprawuj\u0105 swoj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 w wi\u0119kszej cz\u0119\u015bci publicznie. O ile pasterz jest bardziej zaj\u0119ty dusz\u0105, nauczyciel zaj\u0119ty jest S\u0142owem Bo\u017cym. Jego b\u0142ogos\u0142awionym za\u00addaniem jest przedstawianie S\u0142owa Bo\u017cego i jego nauk tak, jak i Samego Pana Jezusa w Jego pi\u0119knie i doskona\u0142o\u015bci, aby pobudzi\u0107 zrozumienie dzieci Bo\u017cych w tej sferze. Korzystanie bo\u00adwiem z Boskich rzeczy jest mo\u017cliwe jedynie w\u00f3wczas, kiedy si\u0119 je w jakim\u015b stopniu zna. \u201eAby\u015bmy znali te rzeczy, kt\u00f3re nam s\u0105 od Boga darowane”<\/i> (1 Koryntian 2,12). Mo\u017cna to z powodzeniem odnie\u015b\u0107 do s\u0142u\u017cby nauczyciela. Posiada on zdolno\u015b\u0107 wyk\u0142ada\u00adnia nawet g\u0142\u0119boko si\u0119gaj\u0105cych my\u015bli i powi\u0105za\u0144 Pisma w spo\u00ads\u00f3b prosty i korzystny, dzi\u0119ki czemu ka\u017cdy mo\u017ce je zrozumie\u0107 i za nimi nad\u0105\u017cy\u0107. Jednym z zada\u0144, kt\u00f3rego nie spos\u00f3b przece\u00adni\u0107 u nauczyciela, jest te\u017c zwa\u017canie na jedno\u015b\u0107<\/b> nauki i na zdrow\u0105<\/b> nauk\u0119 po\u015br\u00f3d dzieci Bo\u017cych, aby b\u0142\u0119dy zosta\u0142y rozpo\u00adznane i zd\u0142awione w zarodku. Jedynym w swym rodzaju przyk\u0142adem jest wielki Nauczyciel, kt\u00f3ry powiedzia\u0142: \u201eWy jednak nie pozwalajcie si\u0119 zwa\u0107 Rabbi… jeden jest bowiem Mi\u00adstrzem (nauczycielem), Chrystus…”<\/i> (Mateusza 23,8-10). Godnym zapami\u0119tania dla nauczycieli jest fakt, \u017ce i oni tylko \u201epo cz\u0119\u00ad\u015bci” poznaj\u0105 (1 Koryntian 13,9), co b\u0119dzie utrzymywa\u0142o ich w skrom\u00adno\u015bci i pokorze.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Cel dar\u00f3w<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W mowie aposto\u0142a po\u015bwi\u0119conej darom pokazany jest nam wiel\u00adki cel, w jakim zosta\u0142y one dane:<\/span><\/p>\n

\u201eAby przygotowa\u0107 \u015bwi\u0119tych do dzie\u0142a pos\u0142ugiwania, do budowania cia\u0142a Chrystusowego, a\u017c dojdziemy wszyscy do jedno\u015bci wiary i poznania Syna Bo\u017cego, do m\u0119skiej doskona\u0142o\u015bci i doro\u015bniemy do wymiar\u00f3w pe\u0142ni Chrystusowej” <\/span><\/i>(Efezjan 4,12-13).<\/i><\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119 na kolejno\u015b\u0107: najpierw wymieniony jest wiel\u00adki, bezpo\u015bredni cel – ku dope\u0142nieniu \u015bwi\u0119tych, a potem nast\u0119\u00adpuj\u0105 dwa dalsze, bardziej po\u015brednie cele, kt\u00f3re s\u0105 podporz\u0105d\u00adkowane temu pierwszemu – <\/b>dla<\/span> dzie\u0142a s\u0142u\u017cby oraz dla zbu\u00addowania Cia\u0142a Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Odr\u00f3\u017cnienie pierwszego celu od dw\u00f3ch pozosta\u0142ych w wierszu 12 staje si\u0119 wyra\u017ane dzi\u0119ki zastosowaniu przyimk\u00f3w przed poszczeg\u00f3lnymi cz\u0142onami: pierwszy raz powiedziane jest \u201eku” (gr. pros<\/i>), a potem dwukrotnie \u201edla” (gr. eis)<\/i> lub \u201eze wzgl\u0119du na”. Pierwszy cel, dope\u0142nienie \u015bwi\u0119tych, jest nieco wyniesiony. Dlatego m\u00f3wi\u0142em o dwu ostatnich jako celach po\u015brednich, pod\u00adporz\u0105dkowanych pierwszemu. Us\u0142ugiwanie darami ma s\u0142u\u017cy\u0107 ku dope\u0142nieniu \u015bwi\u0119tych, a ze wzgl\u0119du na dzie\u0142o s\u0142u\u017cby – zbu\u00addowaniu cia\u0142a Chrystusowego.<\/span><\/p>\n

Szczeg\u00f3lnym, bezpo\u015brednim zamiarem Chrystusa w sprawowaniu tych dar\u00f3w jest wi\u0119c dope\u0142nienie \u015bwi\u0119tych,<\/b> czyli ich praktyczne doskonalenie, przekszta\u0142cenie ich w Jego obraz, dopiero potem za\u015b r\u00f3\u017cne formy s\u0142u\u017cby oraz wzrost jego cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

Jest to nadzwyczaj cenne: B\u00f3g ma w sercu przede wszystkim b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo jednostki. Od tego zaczyna. Wsp\u00f3lna, zbio\u00adrowa strona, wsp\u00f3lne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo nast\u0119puje po tamtym. Jest ono zawsze wynikiem tego, \u017ce B\u00f3g pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 jednost\u00adki. Nigdy nie jest odwrotnie. Widzimy to ju\u017c w pierwszym roz\u00addziale Listu do Efezjan. Zaraz na wst\u0119pie jest mowa o wybraniu pojedynczych wierz\u0105cych przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata oraz o wszel\u00adkich duchowych b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwach, jakimi s\u0105 oni ub\u0142ogos\u0142awieni w Chrystusie. Dopiero pod koniec tego rozdzia\u0142u Duch \u015awi\u0119ty przechodzi do mowy o ciele Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Dope\u0142nienie \u015bwi\u0119tych jest obiektem najbli\u017cszym sercu Chrystusowemu, i powinno takim by\u0107 tak\u017ce dla naszych serc. W rze\u00adczywisto\u015bci nie jest te\u017c \u017cadnym marnowaniem czasu ani ener\u00adgii, jak to niekt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, zajmowanie si\u0119 dalszym prowadzeniem \u015bwi\u0119tych, aby ich dalej prowadzi\u0107 do lepszego zrozumienia zwi\u0105zku, w jaki zostali wprowadzeni z Chrystu\u00adsem, G\u0142ow\u0105, oraz wzajemnie ze sob\u0105.<\/span><\/p>\n

Przechodzimy tym samym do dalszego celu, z powodu kt\u00f3re\u00adgo wywy\u017cszony Pan da\u0142 Swemu Zgromadzeniu aposto\u0142\u00f3w, pro\u00adrok\u00f3w, ewangelist\u00f3w, pasterzy i nauczycieli: celem tym jest zbu\u00addowanie cia\u0142a Chrystusowego,<\/b> to znaczy tworzenie oraz wzrost cia\u0142a Chrystusa. Chcia\u0142bym tutaj wskaza\u0107 na pewien punkt, cz\u0119stokro\u0107 pomijany: r\u00f3wnie\u017c i tu s\u0142u\u017cba ewangelisty zgodnie z zamiarem Pana stanowi podstaw\u0119 dla budowania cia\u00ad\u0142a. Tzn. ze wzgl\u0119du na nie ma si\u0119 j\u0105 wykonywa\u0107. Je\u015bli nie b\u0119dzie si\u0119 tego bra\u0107 pod uwag\u0119, s\u0142u\u017cbie tej b\u0119dzie brakowa\u0107 praw\u00addziwego Boskiego celu, a tym samym istotnej cechy Boskiej s\u0142u\u017c\u00adby. Pan Jezus nie tylko chce ratowa\u0107 dusze, aby je potem pozo\u00adstawia\u0107 osobno samym sobie, lecz Jego celem jest tworzenie i budowanie Swojego cia\u0142a. Chce On, aby zbawieni rozpoznali swoje zale\u017cno\u015bci w tym ciele, korzystali z nich i praktycznie je urzeczywistniali. Z pewno\u015bci\u0105 s\u0142u\u017cba ewangelisty nie polega na przedstawianiu nauki. Ewangelista jednak winien zachowy\u00adwa\u0107 ten cel w swoim sercu, je\u015bli chce kiedy\u015b otrzyma\u0107 pe\u0142n\u0105 pochwal\u0119 od Swego Mistrza. Tylko w taki spos\u00f3b b\u0119dzie on w swym g\u0142oszeniu zachowany od liberalnych dr\u00f3g i od liberalne\u00adgo ducha.<\/span><\/p>\n

W wielu kr\u0119gach wierz\u0105cych na pierwszym, i to absolutnie na pierwszym miejscu, stoi pozyskiwanie dusz, a g\u0142oszenie ewangelii jest dla wielu \u201es\u0142u\u017cb\u0105” z konieczno\u015bci. To natomiast, \u017ce my\u015bli Pana w pierwszej kolejno\u015bci zaj\u0119te s\u0105 Jego \u015bwi\u0119tymi i ich dalszym prowadzeniem w wierze, bywa cz\u0119\u015bciowo lekce\u00adwa\u017cone. Nie chcemy stawia\u0107 jednego przeciwko drugiemu, lecz dowiadujemy si\u0119 tutaj, \u017ce prawdziwa s\u0142u\u017cba wed\u0142ug Jego my\u015bli to nie przede wszystkim og\u0142aszanie ewangelii jako celu, ale \u201edo\u00adpe\u0142nienie \u015bwi\u0119tych” (wyra\u017cenie to jeszcze wyja\u015bnimy).<\/span><\/p>\n

Ju\u017c trzy podobie\u0144stwa w Ewangelii Mateusza 24 i 25 oraz kolejno\u015b\u0107, w jakiej Pan Jezus Chrystus je podaje, objawiaj\u0105 ten sam priorytet. W podobie\u0144stwie o wiernym i niewiernym s\u0142udze, kt\u00f3re wyst\u0119\u00adpuje na pierwszym miejscu (Mateusza 24,45-51), Pan Jezus Chrystus pokazuje, co ceni w wiernym i m\u0105drym s\u0142udze: to, \u017ce daje on ludziom swego domu pokarm we w\u0142a\u015bciwym czasie. Dobry s\u0142uga mia\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie staranie o \u201edope\u0142nienie \u015bwi\u0119tych”; dlatego te\u017c Pan postawi\u0142 go nad ca\u0142ym Swoim mieniem. Potem nast\u0119puje podobie\u0144stwo o dziesi\u0119ciu pannach, dopiero na trzecim miejscu za\u015b podobie\u0144\u00adstwo o talentach, kt\u00f3re m\u00f3wi o czynno\u015bciach skierowanych bar\u00addziej na zewn\u0105trz. W my\u015bli Pana nie ma pierwsze\u0144stwa g\u0142osze\u00adnie ewangelii, jakkolwiek jest ono bardzo wa\u017cne i nie mo\u017cna go zaniecha\u0107, lecz budowanie tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, \u201eJego domow\u00adnik\u00f3w”. To, \u017ce w czasie musi oczywi\u015bcie najpierw mie\u0107 miejsce g\u0142oszenie ewangelii, oraz \u017ce zdobywania dusz nie wolno w \u017cadnym wypadku zaniedbywa\u0107, jest jasne i nie ma nic wsp\u00f3lnego z omawian\u0105 tutaj zasad\u0105, dotycz\u0105c\u0105 pierwsze\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Aby wi\u0119c jeszcze raz poruszy\u0107 kwesti\u0119 dope\u0142nienia \u015bwi\u0119tych,<\/b> co rozumie si\u0119 przez to dope\u0142nienie? Oczywi\u015bcie, nie do\u00adskona\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 znajdujemy przy pochwyceniu. Greckie s\u0142owo dla \u201edope\u0142nienia” – katarismos,<\/i> oznacza przygotowanie. Le\u00adkarze u\u017cywaj\u0105 tego s\u0142owa dla nastawienia zwichni\u0119tych ko\u0144\u00adczyn. Odpowiedni czasownik (katartizo<\/i> = uczyni\u0107 dope\u0142nio\u00adnym, dope\u0142ni\u0107 braki) wyst\u0119puje na przyk\u0142ad w 1 Li\u015bcie Piotra 5,18: \u201eOn Sam was przysposobi<\/i>„, a w Ewangelii Mateusza 4,21 u\u017cyte jest do okre\u015blenia naprawiania sieci. To za\u015b zupe\u0142nie wy\u00adra\u017anie wyja\u015bnia, co Pan ma na my\u015bli w dope\u0142nieniu \u015bwi\u0119tych: Chce On uzupe\u0142ni\u0107 wszystko to, czego im brakuje, przywie\u015b\u0107 znowu na swoje miejsce, to, co w nich jest nie uporz\u0105dkowane. Dlatego Pan Jezus Chrystus da\u0142 te dary, aby ka\u017cdy z tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, m\u00f3g\u0142 bez przeszk\u00f3d wzrasta\u0107 i rozwija\u0107 si\u0119 i aby wszystko to w nich, co nie odpowiada Jego my\u015blom, zosta\u0142o uporz\u0105dkowa\u00adne. Jaka\u017c to uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105ca my\u015bl: cel Chrystusa, osobiste udo\u00adskonalenie i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, nie mo\u017ce i nie b\u0119dzie uchybia\u0142o. Zgromadzenie jako odpowiedzialne \u015bwia\u00addectwo mo\u017ce zawie\u015b\u0107, Chrystus natomiast nie zawiedzie nigdy.<\/span><\/p>\n

W tej mierze, w jakiej ka\u017cdy pojedynczy wierz\u0105cy wzrasta wed\u0142ug miary Chrystusowej, b\u0119dzie te\u017c zbudowane ca\u0142e cia\u0142o. Ka\u017cdy cz\u0142onek cia\u0142a, wed\u0142ug swojej miary przyczynia si\u0119 do wzrostu tego cia\u0142a (Efezjan 4,16). B\u00f3g chce, aby\u015bmy wszyscy przez t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 doszli \u201edo jedno\u015bci wiary i poznania Syna Bo\u017cego, do doros\u0142ego m\u0119\u017ca, do miary pe\u0142nego wzrostu pe\u0142ni Chrystusowej”. Istnieje praktyczna jedno\u015b\u0107, jedno\u015b\u0107 w my\u015bleniu, o jakiej m\u00f3wi aposto\u0142, kt\u00f3ra zostanie wywo\u0142ana, gdy wierz\u0105cy pozna chrze\u00ad\u015bcija\u0144sk\u0105 prawd\u0119 i Samego Syna Bo\u017cego tak, jak Jest On obja\u00adwiony w S\u0142owie Bo\u017cym. Nie my\u015blmy ani nie m\u00f3wmy lekcewa\u017c\u0105\u00adco o poznaniu, jakby by\u0142o ono czym\u015b drugorz\u0119dnym albo niebezpiecznym! Wr\u0119cz przeciwnie, nic nie poprowadzi nas rze\u00adczywi\u015bcie naprz\u00f3d, nic nie uczyni nas pokornymi, jak tylko po\u00adznanie tego, co B\u00f3g objawi\u0142 o Sobie w Swoim Synu. Dlatego nie potrafimy si\u0119 do\u015b\u0107 zajmowa\u0107 darem wiary, jaka zosta\u0142a nam, chrze\u015bcijanom, powierzona. Nie mo\u017cemy nigdy do\u015b\u0107 wzrasta\u0107 w \u0142asce i w poznaniu Syna Bo\u017cego. On Jest o\u015brodkiem ka\u017cdej prawdy, On Sam Jest Prawd\u0105. Nie mo\u017cna osi\u0105gn\u0105\u0107 rzeczywistej, praktycznej jedno\u015bci pomi\u0119dzy tymi, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, inaczej, jak tylko poprzez serca, kt\u00f3re s\u0105 zaj\u0119te Chrystusem. U\u0142o\u017cone przez ludzi wyznania wiary nigdy tego nie sprawi\u0105, przeciwnie, dziel\u0105. Wol\u0105 Bo\u017c\u0105 jest, aby\u015bmy w poznaniu Jego Syna osi\u0105gn\u0119li pewien wzrost: \u201eA je\u015bli o czym\u015b inaczej my\u015blicie, i to wam B\u00f3g ob\u00adjawi”<\/i> (Filipian 3,15).<\/span><\/p>\n

Oby Pan sprawi\u0142, aby rozwa\u017canie tych wierszy z Bo\u017cego S\u0142owa prowadzi\u0142o nas do tego, by\u015bmy \u201ewe wszystkim wrastali w Niego, kt\u00f3ry jest G\u0142ow\u0105, w Chrystusa”<\/i> (Efezjan 4,15). I miej\u00admy wci\u0105\u017c na uwadze, co zobaczyli\u015bmy ju\u017c wcze\u015bniej, Chrystus, G\u0142owa cia\u0142a ma szczeg\u00f3ln\u0105 mi\u00ad\u0142o\u015b\u0107 do Swego Zgromadzenia (Efezjan 5,25-29), na kt\u00f3r\u0105 ka\u017cdy z cz\u0142onk\u00f3w mo\u017ce liczy\u0107 w ka\u017cdych okoliczno\u015bciach i o ka\u017cdym czasie! W tej delikatnej mi\u0142o\u015bci On karmi i piel\u0119gnuje Swoje w\u0142a\u00adsne cia\u0142o. Mo\u017ce u\u017cywa\u0107 do tego dar\u00f3w albo zasilaj\u0105cych sta\u00adw\u00f3w – w tej mi\u0142o\u015bci On nie zapomni. Wszystko, co posiada i czym jest, da\u0142 Zgromadzeniu. Mi\u0142uje je jak Siebie Samego. To w\u0142a\u015bnie czyni wsp\u00f3lne zgromadzanie [schodzenie] si\u0119 dzieci Bo\u017cych, maj\u0105ce charakter Zgromadzenia, tak wielce drogocennym. Jest to prze\u00adcie\u017c ta scena, gdzie mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa do w\u0142asnego Zgromadzenia w delikatnym, nigdy nie ko\u0144cz\u0105cym si\u0119 staraniu o nich, znaj\u00adduje szczeg\u00f3lny wyraz! W dalszych rozwa\u017caniach chcemy zaj\u0105\u0107 si\u0119 tym b\u0142ogos\u0142awionym przedmiotem nieco bli\u017cej, chocia\u017c z tro\u00adch\u0119 innego punktu widzenia.<\/span><\/p>\n

Przedtem jednak pragniemy podj\u0105\u0107 kwesti\u0119, kt\u00f3ra by\u0142a wa\u017cna na pocz\u0105tku, a od kt\u00f3rej w wielkich systemach chrze\u015bcija\u0144\u00adskich niestety daleko si\u0119 odesz\u0142o, mianowicie: kto powo\u0142uje do s\u0142u\u017cby Pa\u0144skiej.<\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Powo\u0142anie s\u0142ugi<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Widzieli\u015bmy <\/b>ju\u017c<\/span> kto <\/b>daje dary Zgromadzeniu:<\/span><\/span><\/p>\n

uwielbiony Cz\u0142owiek, Jezus Chrystus w g\u00f3rze, w niebie. Tym samym powinno by\u0107 jasne, kto powo\u0142uje poszczeg\u00f3lne s\u0142ugi do s\u0142u\u017cby w winnicy Bo\u017cej. Mimo to chcieliby\u015bmy z powodu wa\u017c\u00adno\u015bci tego przedmiotu chwil\u0119 przy nim si\u0119 zatrzyma\u0107 i spojrze\u0107 najpierw nieco wstecz.<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan Jezus przebywa\u0142 na ziemi i zamierza\u0142 si\u0119 otoczy\u0107 gronem uczni\u00f3w, pad\u0142y znacz\u0105ce s\u0142owa: \u201eI<\/i> wst\u0105pi\u0142 na g\u00f3r\u0119 i wezwa\u0142 tych, kt\u00f3rych Sam chcia\u0142, a oni przyszli do Niego. I powo\u0142a\u0142 ich dwunastu, \u017ceby z Nim byli i \u017ceby ich wys\u0142a\u0107 na zwiastowanie ewangelii”<\/i> (Marka 3,13-14). S\u0142owa te daj\u0105 jasno do zrozumienia, \u017ce nikt inny, jak tylko Sam Pan Jezus Chrystus po\u00adwo\u0142a\u0142 dwunastu do Swojej s\u0142u\u017cby i wys\u0142a\u0142 ich w stosownym cza\u00adsie, by g\u0142osili. \u201eTych, kt\u00f3rych zechcia\u0142” – przy powo\u0142aniu dwunastu zatem chodzi\u0142o o Jego wol\u0119.<\/span><\/p>\n

Nast\u0119pnie czytamy:<\/span><\/b> \u201eTych dwunastu posy\u0142a\u0142 Jezus”<\/i> (Mateusza 10,5) <\/b>oraz:<\/span> \u201eA On przywo\u0142a\u0142<\/b> dwunastu do<\/b> Siebie; i rozsy\u0142a\u0142 ich po dw\u00f3ch”<\/b><\/i> (Marka 6,7). <\/b>W zgodno\u015bci z tym Pan Jezus m\u00f3wi w Ewangelii<\/span> Jana 6,70: \u201e<\/i><\/b>Czy<\/span> nie dwunastu <\/b>was wybra\u0142em? Ale jeden<\/span> z was jest diab\u0142em”.<\/i> Wybra\u0142 <\/b>ich Sam,<\/span> nikt inny. <\/b>Co do tego nie ma \u017cadnej w\u0105tpliwo\u015bci. A jednak jeden z nich by\u0142 diab\u0142em – Judasz Iskariota.<\/span><\/span><\/p>\n

Wnioskuje si\u0119 niekiedy z tego s\u0142owa, jakoby kto\u015b z wybranych Bo\u017cych m\u00f3g\u0142 p\u00f3j\u015b\u0107 na zatracenie. Musimy jednak, co le\u017cy mi bardzo na sercu, jasno widzie\u0107 kwesti\u0119 wybrania i umie\u0107 jasno rozr\u00f3\u017cnia\u0107, kto jest wybranym i do czego wybranym, inaczej bowiem dojdziemy do zupe\u0142nie b\u0142\u0119dnych wniosk\u00f3w. Kiedy B\u00f3g Ojciec wybiera, jak to mamy w Li\u015bcie do Efezjan 1,4 oraz w 1 Li\u015bcie Piotra 1,2, wtedy chodzi o wieczne wybranie tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, o przeznaczenie ich do synostwa. Wszyscy, kt\u00f3rzy w Chrystusie s\u0105 wybrani przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata, osi\u0105gn\u0105 ten cel przeznaczenia, jak to ca\u0142kiem jasno i jednoznacznie przed\u00adstawia List do Rzymian 8,29-30. Z\u0142oty \u0142a\u0144cuch, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 s\u0142owami: \u201eBo tych, kt\u00f3rych [B\u00f3g] przedtem zna\u0142,przeznaczy\u0142…<\/i>„, ko\u0144czy si\u0119 triumfalnie: \u201etych te\u017c uwielbi\u0142”.<\/i><\/span><\/p>\n

Kiedy za\u015b Pan Jezus Chrystus na tej ziemi wybiera, nie ma to w\u00f3wczas w og\u00f3le nic wsp\u00f3lnego z wybraniem przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata, lecz jest to wybranie do s\u0142u\u017cby na tej ziemi. W tym sensie Ju\u00addasz Iskariota by\u0142 wybranym – do s\u0142u\u017cby Mesjasza tu na ziemi, mimo \u017ce Pan Jezus Chrystus dok\u0142adnie wiedzia\u0142, i\u017c Judasz jest diab\u0142em. O nie, Judasz absolutnie nie by\u0142 na nowo narodzony, nigdy nie pokutowa\u0142. Mo\u017cna bowiem wykonywa\u0107 na ziemi jak\u0105\u015b s\u0142u\u017cb\u0119, a mimo to i\u015b\u0107 na wieczn\u0105 zgub\u0119. Judasz Iskariota jest tego wyra\u017anym przyk\u0142adem.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus zatem Sam wybra\u0142 Sobie dwunastu. M\u00f3g\u0142 powie\u00addzie\u0107: \u201eJa wiem, kt\u00f3rych wybra\u0142em”<\/i> (Jana 13,18). Czy ta za\u00adsada zmieni\u0142a si\u0119 wraz ze \u015bmierci\u0105 Pana i z Jego zmartwych\u00adwstaniem oraz wniebowst\u0105pieniem? Spojrzymy w tej my\u015bli pod koniec Dziej\u00f3w Apostolskich 1, gdzie chodzi\u0142o o wype\u0142nienie pustego miejsca po Judaszu Iskariocie pomi\u0119dzy dwunastoma: \u201eTrzeba wi\u0119c, aby jeden z tych m\u0119\u017c\u00f3w, <\/b>kt\u00f3rzy chodzi\u00adli z nami<\/span> przez ca\u0142y czas, kiedy Pan Jezus <\/b>przebywa\u0142 miedzy nami,<\/span> pocz\u0105wszy od chrztu <\/b>Jana, a\u017c do dnia, w kt\u00f3rym od nas zosta\u0142 wzi\u0119ty w g\u00f3r\u0119, stal si\u0119 wraz z nami \u015bwiadkiem Jego zmartwy<\/span>chwstania. <\/b>I wskazali dw\u00f3ch: J\u00f3zefa,<\/span> zwanego Barsab\u0105, kt\u00f3rego te\u017c nazywano Justem, i Macieja. Potem modlili si\u0119 tymi s\u0142owy: Ty, Panie, kt\u00f3ry znasz serca wszystkich, wska\u017c z tych dw\u00f3ch jednego, kt\u00f3rego Obra\u0142e\u015b, aby zaj\u0105\u0142 miej\u00adsce w tej s\u0142u\u017cbie i w pos\u0142annictwie, kt\u00f3remu sprze\u00adniewierzy\u0142 si\u0119 Judasz, aby p\u00f3j\u015b\u0107 na miejsce swoje. I dali im losy; a los pad\u0142 na Macieja, i zosta\u0142 do\u0142\u0105\u00adczony do grona jedenastu aposto\u0142\u00f3w” (Dzieje 1,21-26).<\/span><\/p>\n

I tutaj ca\u0142kiem wyra\u017anie wida\u0107, \u017ce nie mia\u0142 tu miejsca \u017caden ludzki wyb\u00f3r. Przedstawiono tylko dw\u00f3ch. Prawdopodobnie nie by\u0142o pomi\u0119dzy uczniami wielu, kt\u00f3rzy posiadali znamiona apo\u00adsto\u0142\u00f3w, takich, co pocz\u0105wszy od chrztu Janowego byli ca\u0142y czas przy Panu i byli tak\u017ce \u015bwiadkami Jego zmartwychwstania. A wi\u0119c wysun\u0119li tylko dw\u00f3ch. A kto teraz wybiera? Cz\u0142owiek czy Pan Jezus Chrystus?<\/span><\/p>\n

Nie jest to wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych, je\u015bli my, ludzie, je\u015bli Zgromadzenie lub jakiekolwiek gremium wybiera m\u0119\u017c\u00f3w dla s\u0142u\u017cby Pa\u0144skiej. Pan Jezus Sam zleca s\u0142u\u017cb\u0119; On udziela dar\u00f3w du\u00adchowych i On wyposa\u017ca Swoje s\u0142ugi w potrzebn\u0105 moc i m\u0105dro\u015b\u0107. \u201ePro\u015bcie wi\u0119c Pana \u017cniwa, aby wys\u0142a\u0142 robotnik\u00f3w na \u017cniwo Swoje\u201d<\/i> (Mateusza 9,38). To sta\u0142o si\u0119 tutaj. Kto wi\u0119c jest Panem \u017cniwa? B\u00f3g Ojciec? Samo to nie jest w\u0142a\u015bciwe. Panem \u017cniwa jest Pan Jezus Chrystus \u2013 B\u00f3g Syn, do Kt\u00f3rego uczniowie zwr\u00f3cili si\u0119 w modlitwie: \u201ePotem modlili si\u0119 tymi s\u0142owy: Ty, Panie, kt\u00f3ry znasz serca wszystkich, wska\u017c z tych dw\u00f3ch jednego, kt\u00f3rego obra\u0142e\u015b”.<\/i> Nie modlili si\u0119 do Boga Ojca, ale do Pana Jezusa Chrystusa \u2013 Syna Bo\u017cego i m\u00f3\u00adwili, aby On wybra\u0142. Taka jest do dzisiaj zasada powo\u0142ywania s\u0142ug. Pan Jezus decyduje z nieba – bowiem w tamtym czasie by\u0142 On ju\u017c uwielbiony po prawicy mocy Bo\u017cej – kto na tej ziemi ma by\u0107 Jego s\u0142ug\u0105, Jego s\u0142u\u017c\u0105cym, niewolnikiem. On zleca s\u0142u\u017c\u00adb\u0119 (1 Tymoteusza 1,12). Uwielbiony Pan Jezus Chrystus daje, jak to ju\u017c widzieli\u015bmy, z nieba Swojemu Zgromadzeniu dary ku zbudowaniu: aposto\u0142\u00f3w, prorok\u00f3w, ewangelist\u00f3w, pasterzy i nauczycieli (Efezjan 4,11). B\u00f3g od\u0142\u0105czy\u0142 Paw\u0142a ju\u017c od \u0142ona matki i powo\u0142a\u0142 (Galacjan 1,15). To za\u00adwsze B\u00f3g, Pan Jezus Chrystus Jest Tym, Kt\u00f3ry powo\u0142uje i Kto daje zadania, nigdy cz\u0142owiek<\/b>.<\/span><\/p>\n

Ale je\u015bli Pan Jezus Chrystus ju\u017c na ziemi przed wyborem dwunastu aposto\u0142\u00f3w modli\u0142 si\u0119 (\u0141ukasza 6,12), to jak\u017ce stosownym by\u0142o, \u017ceby i oni si\u0119 \u201emodlili”. Mo\u017cemy przypuszcza\u0107, \u017ce Piotr by\u0142 tym, kt\u00f3\u00adry prowadzi\u0142 t\u0119 publiczn\u0105 modlitw\u0119. Modlitwa ta jest przyk\u0142a\u00addem bezpo\u015brednio\u015bci i prostoty. Uczniowie zwracaj\u0105 si\u0119 do Pana Jezusa Chrystusa i wierz\u0105, \u017ce On ju\u017c wybra\u0142 zgodnie z Samym Sob\u0105. Jak wiele mo\u017cemy si\u0119 z tego nauczy\u0107!<\/span><\/p>\n

Wtenczas rzucono l<\/span>osy. Po tym poznajemy, <\/b>\u017ce Duch \u015awi\u0119ty jeszcze w czasie o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0105 tu Dzieje Apostolskie nie Przyszed\u0142. Rzucanie los\u00f3w jest metod\u0105 z czasu pod zakonem, s\u0142u\u017c\u0105c\u0105 do rozpoznania woli Bo\u017cej. Mo\u017cemy j\u0105 zna\u00adle\u017a\u0107 w wielu miejscach Starego Testamentu, na przyk\u0142ad w Przy\u00adpowie\u015bciach Salomona 16,33: \u201eLosem potrz\u0105sa si\u0119 w zanadrzu, lecz jego rozstrzygniecie zale\u017cy od Pana”.<\/i> Tak\u017ce w sprawie z Achanem oraz podczas podzia\u0142u ziemi za Jozuego rzucano losy, a p\u00f3\u017aniej b\u0119dzie si\u0119 to znowu dzia\u0142o, o czym m\u00f3wi Ksi\u0119ga Ezechiela 47. Jednak w czasie, kiedy Duch \u015awi\u0119ty jest na zie\u00admi, absolutnie nie rzuca si\u0119 los\u00f3w w celu rozeznania woli Bo\u00ad\u017cej. Mamy doko\u0144czone S\u0142owo Bo\u017ce w r\u0119kach, a ono objawia nam wol\u0119 Boga. Nie potrzebujemy rzuca\u0107 los\u00f3w, gdy\u017c Pan Jezus Chrystus chce nam oznajmia\u0107 swoj\u0105 wol\u0119 przez Ducha \u015awi\u0119tego za pomoc\u0105 S\u0142owa Bo\u017cego \u2013 Biblii \u015awi\u0119tej. Tu jednak zauwa\u017cmy, \u017ce oni nie mieli jeszcze tej chrze\u00ad\u015bcija\u0144skiej postawy, gdy\u017c Duch Bo\u017cy jeszcze nie przyszed\u0142.<\/span><\/span><\/p>\n

Rzucali wi\u0119c losy, co wed\u0142ug tamtejszego czasu by\u0142o ca\u0142kowi\u00adcie zgodne z Bo\u017cym zamys\u0142em. Pan kierowa\u0142 losami i uczyni\u0142 przez to niedwuznacznie jasnym, kogo On widzia\u0142 do tej s\u0142u\u017c\u00adby Je\u015bli dzisiaj nie rzucamy los\u00f3w, to On wyja\u015bni nale\u017cycie przez Swego Ducha \u015awi\u0119tego, kogo powo\u0142uje do s\u0142u\u017cby – wska\u017ce to wyra\u017anie, nie tylko danemu s\u0142udze, lecz tak\u017ce otaczaj\u0105cym go braciom. Widzimy to niezwykle jasno i winni to sobie wzi\u0105\u0107 do serca w szczeg\u00f3lno\u015bci ci bracia, kt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce Pan Jezus Chrystus powo\u0142uje ich ca\u0142kowicie albo do jakiego\u015b szczeg\u00f3lnego zadania w Swojej s\u0142u\u017c\u00adbie. Winni oni mie\u0107 na uwadze, \u017ce dla siebie samych s\u0105 najgor\u00adszymi s\u0119dziami. Niekt\u00f3rzy mniema<\/span>li, \u017ce us\u0142yszeli wo\u0142anie Pana i \u0142udzili si\u0119, nie zwa\u017caj\u0105c na sygna\u0142y ostrzegawcze ze strony otaczaj\u0105cych braci, czego wynikiem by\u0142o znies\u0142awienie Pana. W\u0142a\u015bnie dzisiaj, gdy tak szafuje si\u0119 \u201epowo\u0142aniem od Pana” i tak cz\u0119sto si\u0119 go u\u017cywa, aby przykry\u0107 samowoln\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119, s\u0142u\u017cb\u0119 na wz\u00f3r Kaina, winni\u015bmy na t\u0119 zasad\u0119 zwraca\u0107 uwag\u0119 i mie\u0107 j\u0105 w \u015bwiadomo\u015bci.<\/span><\/p>\n

Nie ma wi\u0119c \u017cadnej w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce jedynie On, Pan Jezus Chrystus powo\u0142uje i po\u00adstanawia do s\u0142u\u017cby. Nie ma tak\u017ce w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce On r\u00f3wnie\u017c uczyni to jasnym tak\u017ce dla innych, i\u017c taka jest Jego wola. Pi\u0119k\u00adny przyk\u0142ad tego widzimy w Dziejach Apostolskich 13,2: \u201ePod\u00adczas kiedy oni s\u0142u\u017cyli Panu i po\u015bcili, rzek\u0142 Duch \u015awi\u0119ty: Od\u0142\u0105czcie mi Barnab\u0119 i Saula do tego dzie\u0142a, do jakiego Ja ich Powo\u0142a\u0142em\u201d.<\/i> Duch \u015awi\u0119ty uczyni\u0142 jasnym Sw\u00f3j zamiar wzgl\u0119dem tych dw\u00f3ch nie tylko im samym, lecz poda\u0142 to te\u017c do wiadomo\u015bci innych braci w Antiochii. To, \u017ce to w\u0142a\u015bnie Duch \u015awi\u0119ty powo\u0142a\u0142 tych dw\u00f3ch m\u0119\u017c\u00f3w w dziele Pa\u0144skim do pierw\u00adszej podr\u00f3\u017cy misyjnej, podkre\u015bla wyra\u017anie czwarty wiersz: \u201eOni wi\u0119c, wys\u0142ani przez Ducha \u015awi\u0119tego…”. <\/span><\/i>Jak\u017ce pi\u0119kne jest te\u017c to, co kr\u00f3tko przedtem czytamy: \u201eNa\u0142o\u017cyli na nich r\u0119ce i wy\u00adprawili ich<\/span><\/i>„ <\/i>(Dzieje 13,3).<\/span><\/span><\/p>\n

Zjednoczenie si\u0119 Zgromadzenia ze s\u0142ug\u0105 i z jego zadaniem jest nie tylko czym\u015b pi\u0119knym, lecz ma te\u017c nadzwyczajn\u0105 donios\u0142o\u015b\u0107 dla samego s\u0142ugi. \u015awiadomo\u015b\u0107, \u017ce zostali oni przez braci w Antiochii \u201eporuczeni \u0142asce Bo\u017cej do tego dzie\u0142a, kt\u00f3re wykona\u00adli”<\/i> (Dzieje 14,26; por. te\u017c 15,40), musia\u0142o obu tych pracowni\u00adk\u00f3w w ich cz\u0119stokro\u0107 niebezpiecznej i pe\u0142nej niedostatk\u00f3w s\u0142u\u017cbie wewn\u0119trznie posila\u0107. Jak\u017ce wiele trac\u0105 ci, kt\u00f3rzy nie posiadaj\u0105 tego kosztownego dzia\u0142u, by by\u0107 poruczonymi przez miejscowych braci \u0142asce Bo\u017cej do wykonywania tego dzie\u0142a. Brakuje im, czego dowiod\u0142o do\u015bwiadczenie (i nie mo\u017ce by\u0107 ina\u00adczej), wci\u0105\u017c tej g\u0142\u0119bi wewn\u0119trznego pokoju, tego spokojnego opanowania, jakie towarzyszy\u0142y spo\u0142eczno\u015bci \u015bwi\u0119tych.<\/span><\/p>\n

Nawet sam Tymoteusz otrzyma\u0142 sw\u00f3j nadzwyczajny dar wraz z w\u0142o\u017ceniem r\u0105k starszych (1 Tymoteusz 4,14). Zosta\u0142 mu on udzie\u00adlony przez na\u0142o\u017cenie r\u0105k samego aposto\u0142a (2 Tymoteusz 1,6), ale odebraniu dar\u00f3w towarzyszy\u0142o nak\u0142adanie r\u0105k starszych. W ten spos\u00f3b na nowo rozpoznajemy, \u017ce w S\u0142owie Bo\u017cym stale obec\u00adne s\u0105 obydwie strony prawdy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Ordynacja<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Czy zatem Pismo nie zna \u017cadnych ludzkich ordynacji, \u017cadnego powo\u0142ywania ani wyznaczania przez ludzi? Je\u015bli chodzi o po\u00adwo\u0142anie s\u0142ug S\u0142owa, o udzielanie dar\u00f3w duchowych, musimy na to pytanie – zobaczywszy wszystko to, o czym jest mowa w Nieomylnym S\u0142owie Bo\u017cym – Biblii – odpowiedzie\u0107 kategorycznie przecz\u0105co. Tylko Pan Jezus Chrystus, i tylko Duch \u015awi\u0119ty wysy\u0142a, nigdy cz\u0142owiek. Uprawnienie i prawo do wyko\u00adnywania jakiego\u015b daru wynika tylko i wy\u0142\u0105cznie z tego, \u017ce Pan je darowa\u0142. Wszelka ludzka ordynacja jest ca\u0142kowicie wyklu\u00adczona. Na \u017cadnym miejscu Nowego Testamentu nie s\u0142yszymy o tym, \u017ceby kto\u015b zosta\u0142 przez jakiego\u015b cz\u0142owieka ustanowiony, oddelegowany czy te\u017c wys\u0142any do g\u0142oszenia S\u0142owa.<\/span><\/p>\n

Szczepan, tak samo jak Filip, by\u0142 jednym z siedmiu, kt\u00f3rzy zostali wyznaczeni do obs\u0142ugiwania sto\u0142\u00f3w (Dzieje 6,1-6). Po\u00adtem jednak widzimy, jak nagle – bez jakiejkolwiek ordynacji ze strony cz\u0142owieka, bez najmniejszego \u015bladu apostolskiego za\u00adtwierdzenia, bez wk\u0142adania r\u0105k – czyni\u0142 on wielkie znaki i cu\u00adda pomi\u0119dzy ludem i spe\u0142nia\u0142 jako nauczyciel tak wznios\u0142\u0105 s\u0142u\u017c\u00adb\u0119, \u017ce nikt nie by\u0142 w stanie oprze\u0107 si\u0119 m\u0105dro\u015bci i Duchowi, z jakim przemawia\u0142. Podobnie Filip, kt\u00f3rego \u0141ukasz nazywa p\u00f3\u017a\u00adniej \u201eewangelist\u0105” (Dzieje 21,8), rozpocz\u0105\u0142 sw\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 ewangelizacyjn\u0105 i g\u0142osi\u0142 Chrystusa bez jakiejkolwiek ludzkiej ingerencji (Dzieje rozdz. 8). Kto tych dw\u00f3ch m\u0119\u017c\u00f3w do tego ordynowa\u0142? Kto im da\u0142 upo\u00adwa\u017cnienie, by rozpocz\u0119li naraz tak\u0105 duchow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119, kt\u00f3ra nie mia\u0142a nic wsp\u00f3lnego z obs\u0142ugiwaniem sto\u0142\u00f3w, do czego zostali oficjalnie wybrani? Przecie\u017c s\u0142u\u017cba g\u0142oszenia S\u0142owa wykracza\u0142a daleko poza obs\u0142ugiwanie sto\u0142\u00f3w. Upowa\u017cni\u0142 ich do tego Pan Jezus Chrystus, nikt inny! Czy s\u0142yszymy tam jakiekolwiek zastrze\u017cenia ze stro\u00adny aposto\u0142\u00f3w co do tego, \u017ce nikt w tej sprawie ich nie pyta\u0142? Zupe\u0142nie przeciwnie! \u201eA<\/i> gdy aposto\u0142owie w Jerozolimie us\u0142y\u00adszeli, \u017ce Samaria przyj\u0119\u0142a S\u0142owo Bose, wys\u0142ali do nich Pio\u00adtra i Jana, kt\u00f3rzy przybywszy tam, modlili si\u0119 za nimi, aby otrzymali Ducha \u015awi\u0119tego”<\/i> (Dzieje 8,14-15). W jakiej Boskiej har\u00admonii jest wszystko ze sob\u0105, je\u015bli Duch \u015awi\u0119ty mo\u017ce dzia\u0142a\u0107 w wolno\u015bci!<\/span><\/p>\n

Sam wielki aposto\u0142 narod\u00f3w. Pawe\u0142, nie my\u015bla\u0142 absolutnie o tym, \u017ceby si\u0119 wtr\u0105ca\u0107 do praw Pana, co si\u0119 tyczy wys\u0142ania Jego s\u0142ug do s\u0142u\u017cby. Wprawdzie uwa\u017ca\u0142 za ca\u0142kowicie s\u0142uszn\u0105 rzecz, aby Apollos poszed\u0142 do Koryntu, ale sam nie dawa\u0142 \u017cadnych wskaz\u00f3wek dotycz\u0105cych wykonywania tej s\u0142u\u017cby, i nie m\u00f3g\u0142 te\u017c \u017cadnych da\u0107 (1 Koryntian 16,12). M\u00f3g\u0142 go zach\u0119caj\u0105co namawia\u0107, ale nie m\u00f3g\u0142 mu rozkaza\u0107. Pojedynczy s\u0142uga bowiem by\u0142 i jest wol\u00adny, aby czyni\u0107 to, co chce Jego Pan. Widocznie Apollos uwa\u017ca\u0142, \u017ce czas dla jego odwiedzin w Koryncie jeszcze nie nadszed\u0142 i \u201eW \u017caden spos\u00f3b nie chcia\u0142 tym razem p\u00f3j\u015b\u0107, przyjdzie jednak, gdy b\u0119dzie czas po temu”. Potwierdza to Pawe\u0142 w nadzwyczaj mi\u0142y spos\u00f3b.<\/span><\/p>\n

Zgromadzenie za\u015b i poszczeg\u00f3lni bracia winni byli takich pracownik\u00f3w przyj\u0105\u0107, \u201ewyruszyli oni bowiem dla imienia Jego” <\/i>(3 Jana 7-8). To wystarczy\u0142o. By\u0142o to jedyne i zarazem najlep\u00adsze wyt\u0142umaczenie si\u0119 ze swojego post\u0119powania. Byli oni pr\u00f3\u00adbowani wed\u0142ug tego, co przynosili. Je\u015bli przynosili prawd\u0119, wte\u00addy nale\u017ca\u0142o ich przyj\u0105\u0107. To pokazuje nam Trzeci List Jana. Je\u015bli kto\u015b nie przynosi nauki Chrystusowej, wtedy sama niewiasta i jej dzieci musia\u0142y takiego odsun\u0105\u0107 i nie dawa\u0107 \u017cadnego nawet pozoru przyja\u017ani wzgl\u0119dem niego. To pokazuje nam z kolei Dru\u00adgi List Jana (wiersze 10 i 11). W takich przypadkach jest to i dzi\u00adsiaj naszym obowi\u0105zkiem.<\/span><\/p>\n

\u201eAle – pada\u0142o ju\u017c nieraz takie pytanie – czy istnieje niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce kto\u015b nie jest wcale pos\u0142any od Pana albo nie ma wcale daru od Pana?” Oczywi\u015bcie, mo\u017ce to mie\u0107 (i mia\u0142o ju\u017c) miejsce. Kto\u015b mo\u017ce jednak r\u00f3wnie\u017c sw\u00f3j dar nadmiernie ceni\u0107 i spowodowa\u0107 niejedn\u0105 trudno\u015b\u0107 przez niew\u0142a\u015bciwy u\u017cy\u00adtek swego daru. Ale b\u0105d\u017amy pewni, \u017ce pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej Pan Jezus Chrystus, Kt\u00f3ry stoi ponad wszystkimi, ujawni te rzeczy. Mo\u017ce to nast\u0105\u00adpi\u0107 za spraw\u0105 duchowych braci albo Zgromadzenia. Oka\u017ce si\u0119 wszak tak\u017ce prawd\u0105, \u017ce to, co jest naprawd\u0119 od Boga, uka\u017ce si\u0119 i zostanie uznane. Ludzka ordynacja nie jest Bo\u017cym \u015brod\u00adkiem do zapobiegania cielesnym wyst\u0105pieniom. Sama ludzka ordynacja jest cielesnym dzia\u0142aniem i ju\u017c sama w sobie jako taka jest z\u0142em, a jako z\u0142o nie nadaje si\u0119 do zapobiegania z\u0142u.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

A przecie\u017c w Nowym Testamencie istnieje co\u015b na kszta\u0142t ordynacji. Musimy jednak dobrze uwa\u017ca\u0107, kto to czyni\u0142 oraz w jakim celu si\u0119 to dzia\u0142o. Je\u015bli chodzi o tego, kto:<\/b> jedynie aposto\u00ad\u0142owie i ich bezpo\u015bredni wys\u0142annicy (np. Tytus) mogli w pew\u00adnych przypadkach wybra\u0107 i wyznaczy\u0107 kogo\u015b do zadania. Co si\u0119 za\u015b tyczy, do czego:<\/b> jedynie starsi oraz s\u0142udzy (diakoni) zo\u00adstali wybrani i ustanowieni. Dowodz\u0105 tego nast\u0119puj\u0105ce miejsca:<\/span><\/p>\n

\u201eA gdy przez wk\u0142adanie r\u0105k wyznaczyli im w ka\u017c\u00addym zborze starszych, w\u015br\u00f3d modlitw i post\u00f3w poruczyli ich Panu, w Kt\u00f3rego uwierzyli” <\/i>(Dzieje 14,23).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201ePozostawi\u0142em ci\u0119 na Krecie w tym celu, aby\u015b uporz\u0105dkowa\u0142 to, co pozosta\u0142o do zrobienia, i ustanowi\u0142 po miastach starszych, jak ci nakaza\u0142em” (Tytusa 1,5).<\/span><\/span><\/p>\n

Wed\u0142u<\/span>g Pisma \u015awi\u0119tego \u017cadne miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego nigdy nie wybie\u00adra\u0142o sobie samo starszych ani ich nie ustanawia\u0142o. W przypad\u00adku tych siedmiu, kt\u00f3rzy zostali przeznaczeni do zewn\u0119trznej s\u0142u\u017cby w\u015br\u00f3d \u015bwi\u0119tych w Jerozolimie, rzecz mia\u0142a si\u0119 nieco ina\u00adczej. Byli oni wprawdzie, jak to ju\u017c widzieli\u015bmy w zwi\u0105zku ze sk\u0142adkami Zgromadzenia (Dzieje 6,5), wybrani przez Zgromadzenie. Jednakowo\u017c i ci m\u0119\u017cowie zostali w ko\u0144cu postawieni nad czuwaniem w tej sprawie (Dzieje 6,3). By\u0142 to autorytet apostol\u00adski, kt\u00f3ry nada\u0142 im oficjalnie to miejsce.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wk\u0142adanie r\u0105k<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W \u017cadnym miejscu Pisma \u015awi\u0119tego wk\u0142adanie r\u0105k<\/b> nie mia\u0142o do czynienia z ordynacj\u0105 do g\u0142oszenia S\u0142owa. Jest ono tak w Starym, jak i w Nowym Testamencie znakiem uto\u017csamienia si\u0119, b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa i spo\u0142eczno\u015bci ze strony tych, kt\u00f3rzy przeby\u00adwaj\u0105 przed obliczem Bo\u017cym i dzi\u0119ki temu mog\u0105 liczy\u0107 na jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo i przychylno\u015b\u0107. Pan Jezus Chrystus wk\u0142ada\u0142 r\u0119ce na\u00adwet na chorych i dzieci i b\u0142ogos\u0142awi\u0142 ich. Oczywi\u015bcie, nie ma to nic wsp\u00f3lnego z przekazywaniem duchowego czy ko\u015bcielnego autorytetu. Kiedy Barnaba i Saul zostali wys\u0142ani przez Ducha \u015awi\u0119tego, wtedy bracia z Antiochii zjednoczyli si\u0119 z tym dzie\u00ad\u0142em i z jego wykonawcami, wk\u0142adaj\u0105c na nich r\u0119ce (Dzieje 13,3). To ju\u017c zobaczyli\u015bmy. Je\u015bli upodoba\u0142o si\u0119 Panu Jezusowi Chrystusowi w jakim\u015b szcze\u00adg\u00f3lnym przypadku udzieli\u0107 komu\u015b przez w\u0142o\u017cenie r\u0105k aposto\u00ad\u0142a Paw\u0142a daru duchowego (2 Tymoteusza 1,6), to co to ma wsp\u00f3lnego z ordynacj\u0105 do s\u0142u\u017cby S\u0142owem? Ca\u0142kiem jawnie i wyra\u017anie tyle, co w\u00f3wczas, kiedy to upodoba\u0142o si\u0119 Panu w innym przypadku da\u0107 dwunastu m\u0119\u017com wierz\u0105cym, przez w\u0142o\u017cenie r\u0105k aposto\u00ad\u0142a, Ducha \u015awi\u0119tego (Dzieje 19,6). A kto by sobie dzisiaj m\u00f3g\u0142 przypisa\u0107 uczynienie jednego czy drugiego?<\/span><\/p>\n

W zwi\u0105zku z tym nadzwyczaj interesuj\u0105ce i pouczaj\u0105ce jest zobaczy\u0107 – niech czytelnik wybaczy powt\u00f3rzenie! – jak \u015bwi\u0119ty kronikarz \u0141ukasz interpretuje wk\u0142adanie r\u0105k braci z Antiochii w 14 rozdziale Dziej\u00f3w Apostolskich: \u201eStamt\u0105d za\u015b odplyn\u0119li do Antiochii, gdzie zostali poruczeni \u0142asce Bo\u017cej ku temu dzie\u0142u, kt\u00f3re wykonali”<\/i> (Dzieje 14,26). Taki wi\u0119c by\u0142 sens i znacze\u00adnie wk\u0142adania r\u0105k przez braci: nie ordynowanie do dzie\u0142a, lecz poruczenie \u0142asce Bo\u017cej dla tego dzie\u0142a. Jakie to proste i pi\u0119k\u00adne!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Starsi<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Starsi byli wprowadzani wy\u0142\u0105cznie przez aposto\u0142\u00f3w albo przez upowa\u017cnionych przez aposto\u0142\u00f3w. Dzieje Apostolskie 20,28 wy\u00adja\u015bniaj\u0105 jednak, \u017ce i oni czynili to jedynie przez autorytet i bez\u00adpo\u015bredni\u0105 moc Ducha \u015awi\u0119tego; czytamy tam bowiem:<\/span><\/p>\n

\u201eMiejcie piecz\u0119 o samych siebie i o ca\u0142a trzod\u0119, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rej was Duch<\/b> \u015awi\u0119ty<\/b> ustanowi\u0142 nadzorcami, aby\u00ad\u015bcie pa\u015bli Zgromadzenie Bo\u017ce” (gr.).<\/i><\/span><\/p>\n

Wprowadzenie starszych musia\u0142o wi\u0119c by\u0107 traktowane przez miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego jako dane od Boga i uznane przez Nie\u00adgo. Ten wa\u017cny wiersz pokazuje jednak co\u015b jeszcze: nadzorcy (gr. episkopos;<\/i> por. \u201ebiskup”) oraz starsi (presbyteros;<\/i> por. \u201eprezbiter”) to jedna i ta sama osoba wzgl\u0119dnie urz\u0105d. Pawe\u0142 zwo\u0142uje starszych Zgromadzenia z Efezu do Miletu (Dzieje 20,17) i na\u00adzywa ich nadzorcami. Pawe\u0142 przekaza\u0142 Tytusowi, by ten wyznaczy\u0142 w ka\u017cdym mie\u015bcie starszych (Tytusa 1,5), a potem wymie\u00adnia mu niezb\u0119dne cechy nadzorcy (wierszy 7-9). Wyra\u017cenie \u201estarszy” znamionuje bardziej osob\u0119, \u201enadzorca” – raczej okre\u00ad\u015bla powierzon\u0105 mu czynno\u015b\u0107. Nie chodzi tu jednak absolutnie o r\u00f3\u017cne osoby czy urz\u0119dy. We\u017amy pod uwag\u0119 i to: s\u0142u\u017cba nadzor\u00adc\u00f3w czy starszych nie polega\u0142a na tym, aby kierowali spotka\u00adniami \u015bwi\u0119tych czy te\u017c aby w nich przewodniczyli, lecz na tym, \u017ceby mieli baczenie na gromadk\u0119 wierz\u0105cych i strzegli Zgromadzenia Bo\u017cego. Pawe\u0142 opisuje w 1 Tymoteusza 3,5 ich zadanie nast\u0119\u00adpuj\u0105co: \u201ezaopatrywa\u0107 Zgromadzenie Bo\u017ce\u201d. W oparciu o Dzieje Apostolskie 20,17, oraz List do Filipian 1,1 jak te\u017c inne miejsca Dziej\u00f3w Apostolskich ju\u017c wymienione, widzimy dwa wa\u017cne fakty.<\/span><\/p>\n

1) Nadzorcy, albo inaczej starsi, mieli spe\u0142nia\u0107 swoje zadania tylko na danym im miejscu i w zwi\u0105zku z miejscowym \u015bwiadectwem Zgromadzenia Bo\u017cego, do kt\u00f3rego nale\u017celi. Nadzorca miejscowego \u015bwiadectwa Zgromadzenia Bo\u017cego w Efe\u00adzie by\u0142 nadzorc\u0105 tam, nie by\u0142 nim natomiast w \u015bwiadectwie Zgromadzenia w Antiochii.<\/span><\/p>\n

2) Nadzorc\u00f3w oraz starszych w danej miejscowo\u015bci jest zawsze kilku<\/b>. Pismo pokazuje nam, \u017ce nigdy w \u017cadnym miejsco\u00adwym \u015bwiadectwie Zgromadzenia nie by\u0142o tylko jednego nadzorcy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Moralne cechy charakteru, jakie by\u0142y konieczne do wykonywania s\u0142u\u017cby nadzorcy, s\u0105 nam przedstawione, poza Listem do Tytusa, tak\u017ce w 1 Li\u015bcie do Tymoteusza 3,1-7. List ten podaje nam te\u017c wyja\u015bnienie faktu, kt\u00f3ry si\u0119 te\u017c cz\u0119sto przeocz\u0105, mia\u00adnowicie \u017ce urz\u0105d nie jest r\u00f3wnocze\u015bnie darem:<\/span><\/p>\n

\u201eStarszym, kt\u00f3rzy dobrze sw\u00f3j urz\u0105d sprawuj\u0105, na\u00adle\u017cy oddawa\u0107 podw\u00f3jn\u0105 cze\u015b\u0107, zw\u0142asza tym, kt\u00f3rzy podj\u0119li si\u0119 zwiastowania S\u0142owa i nauki<\/b>\u201d<\/span> (1 Tymoteusza 5,17).<\/span><\/span><\/p>\n

Normalna s\u0142u\u017cba starszego polega\u0142a na staniu na przedzie, na nadzorowaniu stadka trzody Pa\u0144skiej. Byli jednak i tacy starsi, kt\u00f3rzy posia\u00addali dary duchowe i zwiastowali S\u0142owo Bo\u017ce oraz nauczali.<\/span><\/p>\n

Mnie bardzo zale\u017cy na tym, aby wykaza\u0107 przeciwie\u0144stwo pomi\u0119dzy darami, a urz\u0119dami i pozostawiam czytelnikowi to, co Pismo \u015awi\u0119te niedwuznacznie m\u00f3wi na temat obu kwestii, aby to por\u00f3wna\u0107 z praktyk\u0105, jaka og\u00f3lnie cechuje dzi\u00adsiejsze chrze\u015bcija\u0144stwo. Por\u00f3wnanie to mo\u017ce prowadzi\u0107 jedy\u00adnie do zdziwienia, a nawet zawstydzenia nad tym, jak bardzo Pismo \u015awi\u0119te jako miara i drogowskaz pokazuj\u0105cy to, czego zaniechano, a na prawa Pana Jezusa Chrystusa nie zwraca si\u0119 uwagi. Skierujmy si\u0119 jednakowo\u017c ku dalszemu, pe\u0142nemu znaczenia pytaniu:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Czy dzisiaj s\u0105 jeszcze<\/span><\/b> starsi?<\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ordynowanych starszych dzisiaj ju\u017c nie mamy, nie mo\u017cemy ich ju\u017c mie\u0107. Dlaczego? Poniewa\u017c nie mamy mi\u0119dzy nami apostolskich autorytet\u00f3w, kt\u00f3re jedynie mog\u0142y ich ustanowi\u0107. Nie znaj\u00addziemy w Nowym Testamencie najmniejszej wskaz\u00f3wki co do tego, by oficjalne ustanawianie starszych oraz s\u0142ug po odej\u015bciu aposto\u0142\u00f3w mia\u0142o by\u0107 kontynuowane. Nawet samo zadanie apo\u00adsto\u0142a dla Tytusa by\u0142o ograniczone na tamten czas i tylko do Krety. Sam Tytus natomiast mia\u0142 si\u0119 stara\u0107 po spe\u0142nieniu swe\u00adgo zadania przyby\u0107 do Paw\u0142a do Nikopolis (Tytusa 3,12).<\/span><\/p>\n

Poza tym Zgromadzenie Bo\u017ce, je\u015bli chodzi o jego zewn\u0119trzn\u0105 posta\u0107, jest porozrywane na wiele, wiele grup i kierunk\u00f3w. Nad\u00adzorcy (biskupi) mieli mie\u0107 nadz\u00f3r nad miejscowym Zgromadzeniem. Gdzie dzisiaj po\u015br\u00f3d tego rozerwania mo\u017cna znale\u017a\u0107 w jakimkolwiek kraju miejscowe Zgromadzenie? Czy nie wszyst\u00adkie dzieci Bo\u017ce w danej miejscowo\u015bci nale\u017c\u0105 do miejscowego Zgromadzenia? Czy nie by\u0142oby to wtedy raczej usankcjonowa\u00adnie rozbicia na gruncie chrze\u015bcija\u0144skim? Nie by\u0142oby to Bo\u017cym zamiarem.<\/span><\/p>\n

Mo\u017cemy jednak zawsze liczy\u0107 na Boga, r\u00f3wnie\u017c w sprawach starszych. Poczyni\u0142 On starania tak\u017ce i na nasze dni. I tak na pytanie \u201eCzy dzisiaj s\u0105 jeszcze starsi?” odpowiedzia\u0142bym bez wahania: <\/span>tak<\/span><\/b>. Lecz nie ordynowani starsi<\/i>, ale starsi, dojrzali m\u0119\u017cowie, kt\u00f3rzy sprawuj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 starszych. Nie b\u0119d\u0105 si\u0119 oni tak okre\u015bla\u0107<\/i>, ale prowadz\u0105 nadz\u00f3r nad wierz\u0105cymi, gdzie si\u0119 znajduj\u0105. Nie b\u0119d\u0105 sobie przypisywali autorytetu, ale posiadaj\u0105 go, je\u015bli nale\u017cycie si\u0119 wywi\u0105zuj\u0105. Czy nie mieliby\u015bmy takich podw\u00f3jnie czci\u0107? (1 Tymoteusza 5,17)?<\/span><\/p>\n

Znajdujemy potwierdzenie tego w obu pierwszych Listach aposto\u0142a Paw\u0142a do Koryntian i Tesaloniczan. Pierwszy List do Koryntian w\u0142a\u015bnie okre\u015bla porz\u0105dek Bo\u017cy w Jego domu. To Koryntianie te\u017c byli tymi, kt\u00f3rym nie brakowa\u0142o \u017cadnego daru \u0142aski. Byli oni ubogaceni we wszystkim (1 Koryntian<\/span> 1,4-7). I w\u0142a\u015bnie w tym Li\u015bcie nie s\u0142yszymy ani j<\/span>ednego s\u0142owa o starszych; zamiast tego za\u015b dowiadujemy si\u0119, \u017ce by\u0142 tam dom Stefana i \u017ce oni sami sta\u00adwiali si\u0119 do s\u0142u\u017cby \u015bwi\u0119tym. A napomnienie apostolskie brzmi \u201eaby\u015bcie i wy si\u0119 poddali takim ludziom”<\/i> (1 Koryntian 16,15-16). Czy to nie Bo\u017ca dobro\u0107 wzbudza na ka\u017cdym miejscu takich ludzi, kt\u00f3rzy sami oddaj\u0105 si\u0119 na s\u0142u\u017cb\u0119 \u015bwi\u0119tym? Czy odpowiada\u0142oby Bo\u017cej m\u0105dro\u015bci, \u017ceby nie poddawa\u0107 si\u0119 im tylko dlatego, i\u017c nie zostali oni oficjalnie mianowani?<\/span><\/p>\n

R\u00f3wnie\u017c w tak m\u0142odym \u015bwiadectwie Zgromadzenia Bo\u017cego w Tesalonice nie by\u0142o ustanowionych przez aposto\u0142\u00f3w starszych. A mimo to byli tam tacy, kt\u00f3rzy w Panu sprawowali t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119.<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/b>prosimy was, bracia, aby\u015bcie darzyli uznaniem tych, kt\u00f3rzy pracuj\u0105 w\u015br\u00f3d was, s\u0105 prze\u0142o\u017conymi waszymi w Panu i napominaj\u0105 was; szanujcie ich i mi\u0142ujcie jak najgor\u0119cej dla ich pracy. Zachowujcie pok\u00f3j mi\u0119dzy sob\u0105” <\/i>(1 Tesaloniczan 5,12-13)<\/span>.<\/i><\/span><\/span><\/p>\n

Czy i my tak\u017ce nie potrzebujemy tego napomnienia w dniach up<\/span>adku – w dniach sprzeciwiania si\u0119 wszelkiemu autoryteto\u00adwi? B\u00f3g wzbudza r\u00f3wnie\u017c dzisiaj takich, kt\u00f3rzy ubiegaj\u0105 si\u0119 o s\u0142u\u017cb\u0119 nadzorcy (1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>3,1). Pragn\u0105 oni pi\u0119knej pracy, m\u00f3wi B\u00f3g. I jakie\u017c to b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, je\u015bli w Zgromadzeniu s\u0105 jesz\u00adcze sprawowane rz\u0105dy wed\u0142ug Boga przez m\u0119\u017c\u00f3w, kt\u00f3rzy po\u00adsiadaj\u0105 ku temu moralne kwalifikacje. Winni\u015bmy nie tylko przyj\u00admowa\u0107 ich napomnienia i wskazania, ale mie\u0107 ich w nadzwyczajnym powa\u017caniu w mi\u0142o\u015bci z powodu ich pracy. Cho\u00adcia\u017c bowiem praca ta jest \u201epi\u0119kn\u0105 prac\u0105”, to jest ona ci\u0119\u017cka, a szczeg\u00f3lnie dzisiaj, gdy prawie nikt nie daje sobie nic powie\u00addzie\u0107. A tych, kt\u00f3rzy ten nadz\u00f3r prowadz\u0105 nie z przymusu, ale dobrowolnie, kt\u00f3rzy nie panuj\u0105, ale s\u0105 wzorem dla trzody, cze\u00adka \u201eniezwi\u0119d\u0142a korona chwa\u0142y”<\/i> (1 Piotra 5,2-4).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

\u017by\u0107 z ewangelii<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zadajmy jeszcze jedno pytanie: czy s\u0142uga, kt\u00f3rego Pan powo\u0142a\u0142 ca\u0142kowicie do swojej s\u0142u\u017cby ma by\u0107 utrzymywany przez Zgromadzenie, czy te\u017c sam powinien si\u0119 stara\u0107 o potrzeby swoje i swojej rodziny?<\/span><\/p>\n

I w tej kwestii S\u0142owo Bo\u017ce udziela nam jasnej odpowiedzi, kt\u00f3ra jest w stanie z jednej strony zachowa\u0107 nas od zakonu i klerykalizmu, a z drugiej strony ustrzec przed lekkomy\u015blno\u015bci\u0105 i \u015bwiatowo\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

Od aposto\u0142a wiemy, \u017ce w czasie swoich podr\u00f3\u017cy misyjnych pracowa\u0142 on w\u0142asnymi r\u0119kami:<\/span><\/p>\n

\u201eSrebra ani z\u0142ota, ani szaty niczyjej nie po\u017c\u0105da\u0142em. Sami wiecie, \u017ce te oto r\u0119ce s\u0142u\u017cy\u0142y zaspokojeniu po\u00adtrzeb moich i tych, kt\u00f3rzy s\u0105 ze mn\u0105. W tym wszyst\u00adkim pokaza\u0142em wam, \u017ce tak pracuj\u0105c, nale\u017cy wspie\u00adra\u0107 s\u0142abych i pami\u0119ta\u0107 na s\u0142owa Pana Jezusa, kt\u00f3ry Sam powiedzia\u0142: Bardziej b\u0142ogos\u0142awion\u0105 rzecz\u0105 jest dawa\u0107 ani\u017celi bra\u0107”<\/span><\/i> (Dzieje Ap. 20,33-35).<\/span><\/p>\n

Te zachwycaj\u0105ce s\u0142owa aposto\u0142 Pawe\u0142 wypowiedzia\u0142 w Milecie podczas po\u017cegnania ze starszymi Efezu. Dalsze miejsca wyja\u00ad\u015bniaj\u0105, \u017ce aposto\u0142 zachowywa\u0142 si\u0119 tak nie tylko w Milecie, ale tak\u017ce w Koryncie i Tesalonikach (por. Dzieje Ap. 18,3; 1 Koryntian 9,1-18; 2 Koryntian 11,7-12; 1 Tesaloniczan 2,9; 2 Tesaloniczan 3,7-10). Nikomu z nich nie chcia\u0142 by\u0107 ci\u0119\u017carem, chcia\u0142 g\u0142osi\u0107 ewangeli\u0119 za darmo.<\/span><\/p>\n

Jakim wiernym na\u015bladowc\u0105 Pana Jezusa Chrystusa by\u0142 ten m\u0105\u017c! Tak jak jego Mistrz, Kt\u00f3ry nie przyszed\u0142, aby Mu s\u0142u\u017cono, ale aby s\u0142u\u017cy\u0107 (Mateusza 20,28), tak i on nie chcia\u0142 niczym hamowa\u0107 wy\u00adp\u0142ywaj\u0105cej do ludzi \u0142aski Bo\u017cej, aby mu nikt nie czyni\u0142 zarzu\u00adtu, jakoby u\u017cywa\u0142 pobo\u017cno\u015bci jako \u015brodka do zysku. Zawsze byli ludzie, kt\u00f3rzy tak uwa\u017cali, jak nam to oznajmia 1 List do Tymoteusza 6,5. A co si\u0119 tyczy wierz\u0105cych Koryntian, to ra\u00adczej chcia\u0142 unikn\u0105\u0107 wszystkiego, byle nie by\u0107 im ci\u0119\u017carem. \u201eBo nie dzieci powinny gromadzi\u0107 maj\u0105tek dla rodzic\u00f3w, ale rodzice dla dzieci”<\/i> (2 Koryntian 12,13-15). Wzruszaj\u0105ce s\u0142owa \u0142aski, niezr\u00f3wnane zachowanie cz\u0142owieka o takich samych uczu\u00adciach, jak i my! A potem przypomnienie s\u0142\u00f3w Pana Jezusa, kt\u00f3\u00adre nigdzie indziej w Nowym Testamencie nie s\u0105 oznajmione:<\/span><\/p>\n

\u201eBardziej b\u0142ogos\u0142awionym jest dawa\u0107 ni\u017ali bra\u0107”!<\/span><\/p>\n

Ten sam aposto\u0142 jednak nie poddaje w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 tego, \u017ce jak ka\u017cdy inny s\u0142uga Pa\u0144ski, i on mia\u0142 prawo<\/b> \u017cy\u0107 z ewangelii. Tylko \u017ce, jak m\u00f3wi Koryntianom, nie czyni\u0142 z tego prawa u\u017cyt\u00adku, aby odebra\u0107 nieprzyjacielowi wszelki pretekst, by ich mo\u017cliwie jak najwi\u0119cej pozyska\u0107 (1 Koryntian 9,18-19). Kiedy ponadto m\u00f3wi o g\u0142oszeniu ewangelii, wtenczas ma na my\u015bli nie tylko g\u0142oszenie dobrej nowiny niewierz\u0105cym, lecz oznajmianie praw\u00addy chrze\u015bcija\u0144skiej w jej pe\u0142ni.<\/span><\/p>\n

Mia\u0142 zatem na przyk\u0142ad og\u0142asza\u0107 ewangeli\u0119 wierz\u0105cym w Rzymie (Rzymian 1,15). Oni wprawdzie ju\u017c dawno doszli do wiary w Pana Jezusa Chrystusa, ale wydaje si\u0119, \u017ce jeszcze niewielu z nich by\u0142o zaznajomionych z ca\u0142\u0105 pe\u0142ni\u0105 ewangelii. Czu\u0142 si\u0119 on wi\u0119c jako aposto\u0142 narod\u00f3w winnym tak\u017ce i tym w Rzymie, aby wprowa\u00addzi\u0107 ich g\u0142\u0119biej w chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 nauk\u0119. Poniewa\u017c jednak \u201eza wol\u0105 Bo\u017c\u0105” nie m\u00f3g\u0142 jeszcze w\u015br\u00f3d nich \u201edozna\u0107 pociechy” przez ujrzenie ich, wi\u0119c napisa\u0142 im ten list i w ten spos\u00f3b oznaj\u00admia\u0142 im ewangeli\u0119.<\/span><\/p>\n

By jednak przej\u015b\u0107 na nasz temat: aposto\u0142 przypomina \u015bwi\u0119tym w Koryncie we wspomnianym ju\u017c rozdziale dziewi\u0105tym, \u017ce nie mog\u0142oby tak by\u0107, aby mi\u0119dzy pozosta\u0142ymi aposto\u0142ami oraz bra\u0107mi Pa\u0144skimi tylko on i Barnaba nie mieli prawa po\u00adsiada\u0107 \u017cony, zabiera\u0107 jej ze sob\u0105 w podr\u00f3\u017c, a tak\u017ce nie praco\u00adwa\u0107 (1 Koryntian 9,4). Potem pokazuje trzy przyk\u0142ady z naturalnego \u017cycia. Dlaczego kto\u015b idzie do wojska na ochotnika? Czy nie dlatego, by otrzymywa\u0107 \u017co\u0142d? I czy chodzi o gospodarza win\u00adnicy, czy o pasterza, to czy obaj nie korzystaj\u0105 z owoc\u00f3w swej pracy? Czy wobec tego w przypadku pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy maj\u0105 starania o duchowe rzeczy, ma by\u0107 inaczej?<\/span><\/p>\n

Ju\u017c w zakonie da\u0142 B\u00f3g wskazania w tym kierunku: ci, kt\u00f3\u00adrzy maj\u0105 si\u0119 zajmowa\u0107 \u015bwi\u0119tymi rzeczami w \u015bwi\u0105tyni i przy o\u0142tarzu, winni \u201eze \u015bwi\u0105tyni je\u015b\u0107”<\/i> i \u201ecz\u0105stk\u0119 z o\u0142tarza otrzymywa\u0107”.<\/i> Ale potem B\u00f3g da\u0142 jeszcze inne zarz\u0105dzenie, na kt\u00f3re aposto\u0142 wskazuje w 9 wierszu: \u201eM\u0142\u00f3c\u0105cemu wo\u0142owi nie za\u00adwi\u0105zuj pyska”<\/i> (zob. 5 Moj\u017cesza 25,4). Kto czyta to miejsce w Sta\u00adrym Testamencie, ten stwierdza ze zdziwieniem, jak bezpo\u00ad\u015brednio dane jest to zarz\u0105dzenie: jest ono jak gdyby zupe\u0142nie wyrwane z tamtego kontekstu! Taki jest czasami spos\u00f3b, w jaki B\u00f3g przemawia, aby co\u015b z naciskiem podkre\u015bli\u0107. A tu do\u00adwiadujemy si\u0119, \u017ce B\u00f3g ma staranie nie tylko o wo\u0142y.<\/span><\/p>\n

Nie, to z naszego powodu jest to napisane, m\u00f3wi aposto\u0142. Wszyscy mamy si\u0119 nauczy\u0107 tej Boskiej zasady i wprowadza\u0107 j\u0105 w czyn:<\/span><\/p>\n

\u201eGodzien jest pracownik zap\u0142aty swojej”.<\/span><\/i><\/b><\/p>\n

Dotyczy to tak samo starszych, jak i wszystkich innych s\u0142ug Pa\u0144skich, jak nam to pokazuje 1 List do Tymoteusza 5,18, gdzie poza tym r\u00f3wnie\u017c cytowane jest miejsce z 5 Ksi\u0119gi Moj\u017ceszo\u00adwej 25. I chocia\u017c aposto\u0142 z powodu wymienionych przyczyn nie korzysta\u0142 z \u017cadnej z tych rzeczy,<\/i> to jednakowo\u017c aktualne pozostaje:<\/span><\/p>\n

\u201eTak te\u017c postanowi\u0142 Pan, a\u017ceby ci, kt\u00f3rzy ewangeli\u0119 zwiastuj\u0105, z ewangelii \u017cyli” (1 Koryntian 9,14).<\/span><\/span><\/p>\n

Aby zapobiec b\u0142\u0119dnemu zrozumieniu daj\u0105cych, aposto\u0142 jeszcze dodaje, \u017ceby nie my\u015bleli oni, i\u017c jest to co\u015b wielkiego, je\u015bli s\u0142udzy Pa\u0144scy za te duchowe rzeczy, kt\u00f3re zasiali, zbieraj\u0105 \u017cniwo od tych, kt\u00f3rzy korzystali z ich s\u0142u\u017cby.<\/span><\/p>\n

S\u0105 to z pewno\u015bci\u0105 s\u0142owa godne zastanowienia, kt\u00f3re i my chcemy wzi\u0105\u0107 sobie do serca: jak\u017ce godny podziwu przyk\u0142ad aposto\u0142a, kt\u00f3ry w\u015br\u00f3d wierz\u0105cych by\u0142 tak delikatny, jak karmi\u0105ca niewiasta piel\u0119gnuj\u0105ca swoje dzieci (1 Tesaloniczan 2,6-7), i nie skorzysta\u0142 z przys\u0142uguj\u0105cych mu praw.<\/span><\/p>\n

\u017by\u0107 z ewangelii to oczywi\u015bcie co\u015b normalnego dla tych, kt\u00f3rych Pan postawi\u0142 ca\u0142kowicie na Swojej s\u0142u\u017cbie. Je\u015bli zadanie Pana nie zabiera s\u0142udze ca\u0142ego czasu, to z pewno\u015bci\u0105 dobrze jest, aby w pozosta\u0142ym czasie pracowa\u0142 on w swoim ziemskim zawodzie, je\u015bli jest to w dzisiejszych skomplikowanych cza\u00adsach mo\u017cliwe. Gdyby kt\u00f3ry\u015b z braci, powo\u0142any przez Pana, dysponowa\u0142 dostatecznymi \u015brodkami na utrzymanie swej ro\u00addziny, aby m\u00f3c pracowa\u0107 w winnicy Pa\u0144skiej bez potrzeby po\u00admocy ze strony zgromadze\u0144, to mo\u017ce post\u0105pi\u0107 podobnie jak aposto\u0142 Pawe\u0142. Nie usuwa to jednak absolutnie zasady, \u017ce pra\u00adcownik godzien jest swojej zap\u0142aty. To, jak dany brat post\u0119pu\u00adje z tym, co mu zosta\u0142o powierzone, nie le\u017cy w zakresie odpo\u00adwiedzialno\u015bci Zgromadzenia, lecz w jego odpowiedzialno\u015bci. A zasada odpowiedzialno\u015bci przed Panem rozci\u0105ga si\u0119 na nas wszystkich, umi\u0142owani: czy dany jest nam ten b\u0142ogos\u0142awiony dzia\u0142 dawania, czy te\u017c brania. W ka\u017cdym przypadku s\u0142owo z 1 Listu do Koryntian 4,2 ma dla nas swoj\u0105 wag\u0119:<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span><\/i>od szafarzy tego si\u0119 w\u0142a\u015bnie wymaga \u017ceby ka\u017cdy okaza\u0142 si\u0119 wierny”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

12. Zgromadzanie si\u0119 ku zbudowaniu<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Uwielbiony Chrystus w niebie jest punktem wyj\u015bciowym dla ka\u017cdego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa Zgromadzenia na ziemi: On da\u0142 ludziom dary. Zobaczyli\u015bmy to ju\u017c przed chwil\u0105. Czynno\u015b\u0107 ta, wzgl\u0119dnie sprawowanie tych dar\u00f3w, jest s\u0142u\u017cb\u0105. Chcemy zaj\u0105\u0107 si\u0119 tutaj, jak ta s\u0142u\u017cba winna wygl\u0105da\u0107 w Zgromadzeniach wierz\u0105cych.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Podw\u00f3jny aspekt s\u0142u\u017cby<\/span><\/h4>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Fakt, \u017ce Zgromadzenie to cia\u0142o Chrystusa tu na ziemi, a Chry\u00adstus, uwielbiony Cz\u0142owiek, jest G\u0142ow\u0105 w niebie, poci\u0105ga za sob\u0105 dwie konsekwencje dla s\u0142u\u017cby. Jedna odnosi si\u0119 do Boga, druga do Chrystusa.<\/span><\/p>\n

Bo\u017c\u0105 wol\u0105 jest, aby cia\u0142o na ziemi oznajmia\u0142o i przedstawia\u0142o chwa\u0142\u0119 swojej G\u0142owy w g\u00f3rze. Jest to strona bardziej og\u00f3lna, zwi\u0105zana z odpowiedzialno\u015bci\u0105; Zgromadzenie jest w niej przedstawione jako instrument chwa\u0142y i mocy Bo<\/span>\u017cej. Oczywiste jest, \u017ce Zgromadzenie jako takie nie naucza ani nie s\u0142u\u017cy; czyni\u0105 to dary, czym zajmiemy si\u0119 jeszcze. Niemniej jednak jest to Bo\u017cym zamiarem, dlatego pozostawi\u0142 On Zgromadzenie na ziemi. I dzia\u0142a w nim jako w ca\u0142o\u015bci, na kt\u00f3r\u0105 patrzy \u015bwiat. Je\u015bli m\u00f3wimy o s\u0142u\u017cbie, to nie mo\u017cemy zapomina\u0107 o tej stronie.<\/span><\/p>\n

Poniewa\u017c jednak Zgromadzenie jest cia\u0142em Chrystusa, jest ono te\u017c obiektem Jego przychylno\u015bci i stara\u0144. On umi\u0142owa\u0142 je i da\u0142 za nie Samego Siebie, a dzisiaj mi\u0142uje je tak samo. \u201eAlbowiem nikt nigdy cia\u0142a swego nie mia\u0142 w nienawi\u00ad\u015bci, aleje \u017cywi i piel\u0119gnuje, jak i Chrystus Ko\u015bci\u00f3\u0142” <\/i>(Efezjan 5,29)<\/span>. B\u0142ogos\u0142awiona my\u015bl! Chrystus jest w ka\u017cdym momencie obecnego czasu w mi\u0142o\u015bci zaj\u0119ty Swoim cia\u0142em, Swoj\u0105 Ob\u00adlubienic\u0105, aby<\/span> <\/span>Swojemu umi\u0142owanemu Zgromadzeniu da\u0107 to wszystko, czego ono w tym \u015bwiecie potrzebuje. On je \u017cywi i piel\u0119gnuje. Czy to cudowne post\u0119powanie Chrystusa wobec Zgromadzenia mo\u017ce kiedykolwiek zawie\u015b\u0107? W naszym dal\u00adszym rozwa\u017caniu chcemy wci\u0105\u017c mie\u0107 przed oczyma ten cel serca Chrystusowego wzgl\u0119dem tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego! Co bowiem nie s\u0142u\u017cy temu celowi, nie jest s\u0142u\u017cb\u0105 w prawdzie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Us\u0142ugiwanie S\u0142owem<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Dziejach Apostolskich 6,4 mamy bardzo pi\u0119kne s\u0142owo, kt\u00f3re oddaje nie tylko godne na\u015bladowania zachowanie si\u0119 dwunastu aposto\u0142\u00f3w, ale te\u017c zawiera godne uwagi wyra\u017cenie:<\/span><\/p>\n

\u201eMy za\u015b b\u0119dziemy trwali w modlitwie i s\u0142u\u017cbie S\u0142o\u00adwa\u201d<\/span><\/p>\n

S\u0142u\u017cba S\u0142owa<\/span><\/b> – jest tym, przez co rzeczywi\u015bcie mo\u017cna s\u0142u\u017cy\u0107 cz\u0142owiekowi. To S\u0142owo s\u0142u\u017cy! Pan Jezus Chrystus u\u017cywa do tego Swoje s\u0142ugi, u\u017cywa dary, z pewno\u015bci\u0105. Ale rzeczywista s\u0142u\u017cba do\u00adkonuje si\u0119 przez S\u0142owo, S\u0142owo<\/b> Bo\u017ce<\/b>. Jedynie przez s\u0142u\u017cb\u0119 S\u0142owa w tej czy innej formie dzie\u0142o Bo\u017ce na ziemi mo\u017ce w swych r\u00f3\u017cnych zakresach czyni\u0107 post\u0119py Jedynie przez S\u0142o\u00adwo pomna\u017ca si\u0119 liczb\u0119 tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, i przez nie te\u017c Jego lud zostaje zbudowany. Tym S\u0142owem musz\u0105 si\u0119 pos\u0142u\u00adgiwa\u0107 s\u0142udzy Pa\u0144scy, czy to ewangeli\u015bci, czy pasterze lub nauczyciele, je\u015bli ich praca ma cieszy\u0107 si\u0119 sympati\u0105 Pana Jezusa Chrystusa, a s\u0142u\u017cba ich ma by\u0107 b\u0142ogos\u0142awiona. \u201eG\u0142o\u015b S\u0142owo!”<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>4,2). Nie teologiczne rozprawy, teoretyczne rozwa\u017cania ani jakie\u015b filozoficzne bajki, nie \u0142adne historie czy w\u0142asne prze\u017cycia lub do\u015bwiadczenia; one nie prowadz\u0105 do Bo\u017cego celu, do \u017cycia. Tylko S\u0142owo Bo\u017ce w mocy Ducha mo\u017ce to uczyni\u0107. Oby wszy\u00adscy s\u0142udzy Pa\u0144scy byli tego \u015bwiadomi!<\/span><\/p>\n

Od kog\u00f3\u017c mo\u017cemy si\u0119 lepiej nauczy\u0107 tego, czym jest s\u0142u\u017cenie, jak nie od naszego Pana i Mistrza, Pana Jezusa? Od Nie\u00adgo, niestrudzonego i doskona\u0142ego S\u0142ugi Bo\u017cego, s\u0142yszymy w Ewangelii Marka 4,33: \u201e…zwiastowa\u0142 im s\u0142owo stosownie do tego, jak mogli slucha\u0107”.<\/i> W podobie\u0144stwie o siewcy w Ewangelii \u0141ukasza 8 Pan Jezus Chrystus pokazuje nam, jakie nasienie On rozsiewa: \u201eZiarnem jest S\u0142owo Bo\u017ce”<\/i> (\u0141ukasza 8,11). To prawda, \u017ce nie ka\u017cde nasienie wzesz\u0142o albo przynios\u0142o tyle samo owo\u00adcu. To jednak nie zale\u017ca\u0142o od siewcy ani od nasienia. Wynik plonu by\u0142 uzale\u017cniony od rodzaju gleby tej roli. Siewc\u0105 by\u0142 Sam Pan Jezus, a nasieniem czyste S\u0142owo Bo\u017ce: wszystko wi\u0119c by\u0142o przez to doskona\u0142e. A jednak wyniki si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142y, mo\u017cna powiedzie\u0107: rozczarowanie. Czy dzisiaj jednak nie le\u017cy w tym g\u0142\u0119bokie pocieszenie dla ka\u017cdego szczerego s\u0142u\u00adgi Pa\u0144skiego? On nie jest za t\u0119 \u201erol\u0119” odpowiedzialny i nie musi wygl\u0105da\u0107 za \u201eowocem”. Jest odpowiedzialny za to, aby zasiewa\u0107; musi zwa\u017ca\u0107, aby to, co rozsiewa, by\u0142o rzeczywi\u00ad\u015bcie S\u0142owem Bo\u017cym. Wszystko inne mo\u017ce z ufno\u015bci\u0105 powie\u00adrzy\u0107 Bogu, kt\u00f3ry jedynie \u201edaje wzrost”<\/i> (1 Koryntian 3,7).<\/span><\/p>\n

S\u0142owo Bo\u017ce<\/span><\/b> jest \u017cywe i czynne, i ostrzejsze ni\u017c miecz obustronnie ostry. (Greckie s\u0142owo u\u017cyte w znaczeniu: zdolne do rozs\u0105dzania; por. krytyk.)<\/i> Rozs\u0105dza ono my\u015bli i usposobie\u00adnia serca, tak i\u017c \u017cadne stworzenie nie jest przed nim ukryte (Hebrajczyk\u00f3w 4,12-13). Jest ono mieczem Ducha (Efezjan 6,17). Jest jak ogie\u0144 i m\u0142ot krusz\u0105cy ska\u0142y (Jer. 23,29). Jest lamp\u0105 i \u015bwia\u00adt\u0142em (Psalm 119,105), kt\u00f3re \u015bwieci w najciemniejszym sercu (2 Koryntian 4,6), potrafi o\u015bwieca\u0107 drog\u0119 wierz\u0105cego. Jest tak\u017ce lustrem, w kt\u00f3rym mo\u017cna rozpoznawa\u0107 samego siebie (Jakuba 1,23). Jest pokarmem dla wierz\u0105cego – mlekiem dla \u201eniemow\u00adl\u0105t” i sta\u0142ym pokarmem dla \u201edoros\u0142ych” (1 Koryntian 3,2; Hebrajczyk\u00f3w 5,12-14). Jest s\u0142odsze ni\u017c mi\u00f3d (Psalm 19,10; 119,103) i cenniejsze od z\u0142ota (Psalm 19,10; 119,72). Jest te\u017c niczym \u015bnieg i deszcz spadaj\u0105cy z nieba i nie powracaj\u0105cy tam, dop\u00f3ki nie nawil\u00ad\u017cy ziemi, aby poros\u0142a ro\u015blinno\u015bci\u0105 (Izajasza 55,10). Jest nieska\u00ad\u017conym nasieniem nowozrodzenia, \u017cywym i trwaj\u0105cym S\u0142o\u00adwem Bo\u017cym (1 Piotra 1,1 i 23).<\/span><\/p>\n

Tak, Jego S\u0142owo nie wr\u00f3ci do Niego pr\u00f3\u017cne: przyniesie ze sob\u0105 rezultat, wykona to, co si\u0119 jemu podoba i spe\u0142ni to, z czym je pos\u0142a\u0142 (Izajasza 55,11). Widzimy to pi\u0119knie w dniu Pi\u0119\u0107\u00addziesi\u0105tnicy, kiedy Piotr wyg\u0142osi\u0142 swoj\u0105 pierwsz\u0105 mow\u0119 do \u017byd\u00f3w w Jerozolimie:<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span>gdy to us\u0142yszeli, byli poruszeni do g\u0142\u0119bi i rzekli do Piotra i pozosta\u0142ych aposto\u0142\u00f3w: Co mamy czyni\u0107, m\u0119\u017co\u00adwie bracia? Ci wi\u0119c, kt\u00f3rzy przyj\u0119li S\u0142owo jego, zostali ochrzczeni i pozyskanych zosta\u0142o owego dnia oko\u0142o trzech tysi\u0119cy dusz”<\/span> (Dzieje Ap. 2,37.41). Piotr i Jan zostali wtr\u0105ceni do wi\u0119zienia, ale wielu, kt\u00f3rzy s\u0142yszeli to s\u0142owo, uwierzy\u0142o, <\/span>\u201ei by\u0142a liczba m\u0119\u017c\u00f3w oko\u0142o pi\u0119ciu tysi\u0119cy”<\/span> (Dzieje Ap. 4,4;<\/span> BG). Szymon Czarnoksi\u0119\u017cnik zosta\u0142 zewn\u0119trznie przekona\u00adny przez Ewangeli\u0119, kt\u00f3r\u0105 Filip g\u0142osi\u0142 w Samarii (Dzieje Ap. 8).<\/span> <\/span>R\u00f3wnie\u017c mi\u0119dzy narodami wyniki g\u0142oszenia S\u0142owa by\u0142y ta\u00adkie same. Czarownik Bar-Jezus nie m\u00f3g\u0142 powstrzyma\u0107 prokonsula Sergiusza od s\u0142uchania s\u0142owa g\u0142oszonego przez Barnab\u0119 i Saula i od uwierzenia (Dzieje Ap. 13). Dawni ba\u0142wochwalcy nawr\u00f3cili si\u0119 do Boga \u017bywego; przyj\u0119li S\u0142owo Bo\u017ce (1 Tesaloniczan 4,13). S\u0142owo to dotar\u0142o i potwierdzi\u0142o swoj\u0105 wa\u017c\u00adno\u015b\u0107 a\u017c do domu samego cesarza Nerona (Filipian 4,22). Wielu ludzi w Kolosach rozpozna\u0142o w tym S\u0142owie prawd\u0119 Ewange\u00adlii, prawdziw\u0105 \u201e\u0142ask\u0119 Bo\u017c\u0105” i sta\u0142o si\u0119 wierz\u0105cymi (Kolosan 1,5-6). Jest to tym znamienitsze, \u017ce Pawe\u0142 jeszcze wtedy do nich nie doszed\u0142. S\u0142owo prawdy by\u0142o tam g\u0142oszone przez innych. Tak\u017ce miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego w Rzymie nie powsta\u0142o dzi\u0119ki pracy aposto\u0142a Paw\u0142a, aposto\u0142a pogan.<\/span><\/p>\n

Oto niekt\u00f3re r\u00f3\u017cnorodne wyniki s\u0142u\u017cby S\u0142owa, jakie nam przedstawia Nowy Testament. Co jednak by\u0142o tre\u015bci\u0105 takiej s\u0142u\u017cby? By\u0142 ni\u0105 Chrystus. Filip g\u0142osi\u0142 im Chrystusa, og\u0142asza\u0142 ewangeli\u0119 o Kr\u00f3lestwie Bo\u017cym i imi\u0119 Jezusa Chrystusa (Dzieje Ap. 8,5-12). Saul z Tarsu g\u0142osi\u0142 \u017bydom w Damaszku zaraz po nawr\u00f3ceniu \u201eJezusa, \u017ce On jest Synem Bo\u017cym”<\/i> (Dzieje Ap. 9,20). Ewangelia zwana jest tak\u017ce ewangeli\u0105 Chrystusow\u0105 (Rzymian 15,19; Filipian 1,27). Rozwija ona prawd\u0119 o Osobie Chry\u00adstusa. Jego \u015bmier\u0107 i Jego zmartwychwstanie stanowi\u0105 wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tego, co g\u0142osili aposto\u0142owie (Dzieje Ap. 2,23-35; 4,33; 1 Koryntian 15,3-8). A poniewa\u017c ewangelia rozwija te\u017c cudowne drogi Bo\u00ad\u017cej \u0142aski wobec cz\u0142owieka, dlatego nazywana jest tak\u017ce ewangeli\u0105 \u0142aski Bo\u017cej (Dzieje Ap. 20,24).<\/span><\/p>\n

Tak niezmienna<\/b> jest wi\u0119c tre\u015b\u0107 tego poselstwa, \u017ce Pawe\u0142 og\u0142asza\u0142 t\u0119 sam\u0105 ewangeli\u0119 o Chrystusie \u201eod Jerozolimy i okolic, a\u017c po Iliri\u0119”<\/i> (Rzymian 15,19). S\u0142yszeli ewangeli\u0119 zar\u00f3wno ludzie Orientu, jak i Europejczycy – i uwierzyli. Pawe\u0142 nie dostosowywa\u0142 dobrej nowiny do s\u0142uchaczy; Ukrzy\u017cowa\u00adny Chrystus bowiem, kt\u00f3rego g\u0142osi\u0142, by\u0142 dla powo\u0142anych z \u017byd\u00f3w oraz z narod\u00f3w Bo\u017c\u0105 moc\u0105 i Bo\u017c\u0105 m\u0105dro\u015bci\u0105 (1 Koryntian 1,24). Jak bardzo Pawe\u0142 ufa\u0142 mocy i celno\u015bci Bo\u017cego S\u0142owa, kt\u00f3re opowiada\u0142 wszystkim narodom, klasom i wszelkim sta\u00adnom ludzkim! Czy my te\u017c tak czynimy?<\/span><\/p>\n

S\u0142u\u017cba S\u0142owa wykonywana jest przez r\u00f3\u017cne dary: przez ewangelist\u00f3w, przez pasterzy i nauczycieli. Wobec tego nie sk\u0142ada si\u0119 ona jedynie z kaza\u0144 czy ze zwiastowania. O Filipie, ewangeli\u015bcie, s\u0142yszymy tylko, \u017ce kaza\u0142 lub zwiastowa\u0142 (Dzieje Ap. 8,5.12; 35,40). O Barnabie i Judzie oraz Sylasie po\u00adwiedziane jest, \u017ce zach\u0119cali i napominali wierz\u0105cych (Dzieje Ap. 11,23; 15,32). S\u0142u\u017cba ta mog\u0142a by\u0107 wykonywana publicznie oraz osobi\u015bcie; jak\u017ce jest ona wa\u017cna! Dalsz\u0105 istotn\u0105 czyn\u00adno\u015bci\u0105 braci obdarowanych jest nauczanie<\/b> S\u0142owa Bo\u017cego. Barnaba szuka\u0142 Saula, kt\u00f3rego zdolno\u015b\u0107 nauczania zna\u0142 i przywi\u00f3d\u0142 go do Antiochii, \u201ei przebywali przez ca\u0142y rok razem w zborze i nauczali wielu ludzi”<\/i> (Dzieje Ap. 11,26). W 15 rozdziale znajdujemy obu tych m\u0119\u017c\u00f3w znowu w Antio\u00adchii i ponownie s\u0142yszymy, \u017ce nauczali i z wieloma innymi og\u0142a\u00adszali S\u0142owo Pa\u0144skie (Dzieje 15,35). R\u00f3wnie\u017c nauczanie mo\u017ce i po\u00adwinno si\u0119 odbywa\u0107 \u201epublicznie i po domach”. Aposto\u0142 Pawe\u0142 mia\u0142 ci\u0105gle o to staranie (Dzieje Ap. 20,20).<\/span><\/p>\n

Ka\u017cdy pracownik Pana bra\u0142 wi\u0119c na sw\u00f3j spos\u00f3b udzia\u0142 w s\u0142u\u017cbie S\u0142owa, aby w ten spos\u00f3b rozszerza\u0107 dzie\u0142o Pa\u0144skie w jego r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach. Czy jest to te\u017c naszym wewn\u0119trznym pragnieniem, chocia\u017c nawet osobi\u015bcie nie mamy uzdol\u00adnienia do takiej s\u0142u\u017cby? Pawe\u0142 zach\u0119ca\u0142 m\u0142odo nawr\u00f3conych wierz\u0105cych w Tesalonikach, aby si\u0119 za nimi modlili: \u201ePonad\u00adto bracia, m\u00f3dlcie si\u0119 za nami, aby S\u0142owo Pa\u0144skie si\u0119 rozchodzi\u0142o i by\u0142o rozs\u0142awione”<\/i> (2 Tesaloniczan 3,1). Aposto\u0142owie i ich wsp\u00f3\u0142pracownicy podczas s\u0142u\u017cby opierali si\u0119 wy\u0142\u0105cz\u00adnie na S\u0142owie Bo\u017cym. Niczego innego nie potrzebowali. I my nie potrzebujemy niczego innego. Pozosta\u0144my przy tym! Jest to najpewniejsza rzecz w Bo\u017cym wszech\u015bwiecie – \u015bwi\u0119te S\u0142o\u00adwo Boga.<\/span><\/p>\n

Spojrzawszy na S\u0142owo Bo\u017ce w Jego s\u0142u\u017cbie, w Jego charakterze, w Jego dzia\u0142aniu, w Jego tre\u015bci, w Jego niezmienno\u015bci i Jego r\u00f3\u017cnorakim u\u017cyciu, chcia\u0142bym jeszcze raz powr\u00f3ci\u0107 do 6 rozdzia\u0142u Dziej\u00f3w Apostolskich. Aposto\u0142 Piotr wymieni\u0142 przed s\u0142u\u017cb\u0105 S\u0142owem jeszcze jedn\u0105 rzecz – modlitw\u0119.<\/b> Na pierwszym miejscu wymieniona tu jest nie s\u0142u\u017cba S\u0142owem, ale w\u0142a\u015bnie trwanie w modlitwach. Nie ma skutecznej s\u0142u\u017c\u00adby, je\u017celi nie poprzedza jej ci\u0105g\u0142a modlitwa. Modlitwa stano\u00adwi wyraz zale\u017cno\u015bci duszy od Boga, a zale\u017cno\u015b\u0107 jest niezb\u0119d\u00adna, aby s\u0142u\u017cb\u0119 S\u0142owem nale\u017cycie rozumie\u0107: by nie tylko podawa\u0107 Pismo \u015awi\u0119te, ale mie\u0107 w\u0142a\u015bciwe s\u0142owo we w\u0142a\u015bci\u00adwym czasie! B\u00f3g sam zna serca, stan i potrzeby \u015bwi\u0119tych, a kiedy s\u0142u\u017cba jest us\u0142ugiwaniem Ducha \u015awi\u0119tego, w\u00f3wczas b\u0119d\u0105 to wypowiedzi Bo\u017ce (1 Piotra 4,11). Do tego za\u015b koniecz\u00adna jest modlitwa, aby z wyprzedzeniem wyb\u0142aga\u0107 wszelk\u0105 pomoc i kierownictwo z g\u00f3ry.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o kolejno\u015b\u0107: modlitwa – s\u0142u\u017cba S\u0142owem, mo\u017cemy zauwa\u017cy\u0107 rzecz nast\u0119puj\u0105c\u0105: kiedy Pismo m\u00f3wi o roz\u00addzielaniu S\u0142owa, wtedy stawia na pierwszym miejscu modli\u00adtw\u0119. To w\u0142a\u015bnie mamy tutaj. Je\u015bli za\u015b chodzi o otrzymywanie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw, w\u00f3wczas stawia ono g\u0142oszenie S\u0142owa na pierwszym miejscu przed modlitw\u0105. Najpierw bowiem cz\u0142o\u00adwiek musi przyj\u0105\u0107 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo od Boga przez s\u0142u\u017cb\u0119 S\u0142owem, a dopiero potem mo\u017ce o tym m\u00f3wi\u0107 w modlitwie z Bogiem. Por\u00f3wnanie Ewangelii \u0141ukasza 10,38-42 z rozdzia\u00ad\u0142em 11,1-13 pokazuje te dwie kolejno\u015bci: najpierw Pan m\u00f3wi o dobrej cz\u0105stce Marii, zawartej w tym, \u017ce usiad\u0142a ona u Jego st\u00f3p, s\u0142uchaj\u0105c Jego s\u0142owa, a potem daje pouczenie na temat modlitwy. T\u0119 kolejno\u015b\u0107 znajdujemy te\u017c w Dziejach 2,42, oraz w Li\u015bcie do Efezjan 6,17-18.<\/span><\/p>\n

Obraz Marii z Betanii, gdy usiad\u0142a ona u st\u00f3p Pana, ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 w Jego s\u0142owa, jest mi\u0142ym opisem tego, co my czy\u00adnimy, kiedy schodzimy si\u0119 razem, aby s\u0142ucha\u0107 s\u0142owa z ust Pana. Zajmowali\u015bmy si\u0119 dotychczas Bo\u017cymi zasadami doty\u00adcz\u0105cymi s\u0142u\u017cby, kt\u00f3re maj\u0105 znaczenie og\u00f3lne. Znajduj\u0105 one zastosowanie nie tylko w odniesieniu do spotykania si\u0119 Zgromadzenia dla zbudowania, lecz tak\u017ce i tutaj musz\u0105 one by\u0107 bezwarunkowo przestrzegane. Dlatego umie\u015bci\u0142em je przed pouczeniem S\u0142owa, dotycz\u0105cym zgromadze\u0144 wierz\u0105cych. Te\u00adraz natomiast przejdziemy do szczeg\u00f3lnego zagadnienia, kt\u00f3\u00adre powinno skupi\u0107 na sobie ca\u0142\u0105 nasz\u0105 uwag\u0119.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Autorytet Pana w Zgromadzeniu<\/span><\/h4>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zej\u015bcie si\u0119 Zgromadzenia dla zbudowania przedstawia 1 List do Koryntian 14. W rozdziale tym znajduj\u0105 si\u0119 poucze\u00adnia o szerszym zastosowaniu. To co nam tu jest powiedzia\u00adne, zaprzecza w wi\u0119kszo\u015bci praktykom, stosowanym w szerokich kr\u0119gach dzisiejszego chrze\u015bcija\u0144stwa. By\u0142o ju\u017c wiele g\u0142os\u00f3w, podaj\u0105cych po prostu w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 to, czy zawarte tam wskazania s\u0105 jeszcze dzi\u015b mo\u017cliwe do wykonania, lub czy w og\u00f3le dotycz\u0105 one dzisiejszego czasu i wszystkich chrze\u015bcijan. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce chodzi\u0142o tu o lokalne problemy wie\u00adrz\u0105cych w Koryncie i \u017ce to nie jest dla nas, lecz \u017ce wszystko to dotyczy\u0142o w\u00f3wczas jedynie Koryntian. Wielu tak niestety b\u0142\u0119dnie uwa\u017ca.<\/span><\/p>\n

Kiedy jednak B\u00f3g na pocz\u0105tku utworzy\u0142 Swoje Zgromadzenie, kiedy swych \u015bwi\u0119tych \u201epowo\u0142a\u0142 do spo\u0142eczno\u015bci Swe\u00adgo Syna Jezusa Chrystusa”<\/i> (1 Koryntian 1,9), to nie eksperymen\u00adtowa\u0142, jak to niekt\u00f3rzy, wydaje si\u0119, uwa\u017caj\u0105. O nie, On utworzy\u0142 to, co doskonale odpowiada Jego m\u0105dro\u015bci i mi\u0142o\u00ad\u015bci. A to, co na pocz\u0105tku utworzy\u0142, to pozostaje w Jego my\u00ad\u015blach nie zmienione i trwa. R\u00f3wnie\u017c porz\u0105dek w Zgromadzeniu. Ludzie mogli od tego porz\u0105dku odst\u0105pi\u0107 – i odst\u0105pili – Lecz On tak\u017ce w naszych dniach, nie podaje i nie zna \u017cadne\u00adgo innego porz\u0105dku, jak tylko ten, kt\u00f3ry na pocz\u0105tku Usta\u00adnowi\u0142. M\u0105dro\u015b\u0107 i pewno\u015b\u0107 chrze\u015bcijanina zawiera si\u0119 w tym, aby trwa\u0107 w tym, \u201eco s\u0142yszeli\u015bcie od pocz\u0105tku”<\/i> (1 Jana 2,24).<\/span><\/p>\n

Jaki\u017c niezmierny przywilej: by\u0107 doprowadzonym do spo\u0142eczno\u015bci Syna Bo\u017cego! Jest to znamienne dla chrze\u015bcija\u0144\u00adskiego szafarstwa. S\u0142owo Bo\u017ce nie pozostawia cienia w\u0105t\u00adpliwo\u015bci co do tego, \u017ce t\u0105 Bosk\u0105 Osob\u0105 jest nasz Pan. On te\u017c jednoznacznie i jasno daje do zrozumienia, \u017ce tre\u015b\u0107 tego Li\u00adstu jest powierzona wszystkim tym, \u201ekt\u00f3rzy na ka\u017cdym miejscu wzywaj\u0105 imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa”<\/i> (1 Koryntian 1,2) – a wi\u0119c wszystkim, kt\u00f3rzy si\u0119 do Niego przyznaj\u0105, niezale\u017cnie od tego, w jakiej miejscowo\u015bci i w jakim czasie \u017cyj\u0105. I w\u0142a\u015bnie na ko\u0144cu tego rozdzia\u0142u znajduj\u0105 si\u0119 niena\u00adruszalne s\u0142owa: \u201eJe\u015bli kto\u015b uwa\u017ca, \u017ce jest prorokiem albo \u017ce ma dary Ducha, niech uzna, \u017ce to, co wam pisz\u0119, jest przykazaniem Pa\u0144skim”<\/i> (1 Koryntian 14,37). To zatem, co zawarte jest w tym rozdziale i w ca\u0142ym Li\u015bcie, stanowi przykazanie Pa\u0144\u00adskie dla wszystkich tych, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Jego imienia.<\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus jest w tym Li\u015bcie nazwany Panem chwa\u0142y (1 Koryntian 2,8). Istotnie, On wype\u0142nia wszystko Swoj\u0105 chwa\u0142\u0105 i jest Panem nad wszystkim. Nie m\u00f3wi si\u0119 tu, co prawda, \u017ce jest On Pa\u00adnem Zgromadzenia; to, \u017ce jest On G\u0142ow\u0105 cia\u0142a, Zgromadzenia, rozwijaj\u0105 Listy do Efezjan i do Kolosan. To jednak, \u017ce jest On Panem w Zgromadzeniu, kiedy ono si\u0119 spotyka, Pierw\u00adszy List do Koryntian wyja\u015bnia na wszelkie mo\u017cliwe sposo\u00adby. Jego Panowanie jest najbardziej wybijaj\u0105c\u0105 si\u0119 prawd\u0105 w tym Li\u015bcie. Z naciskiem podkre\u015bla to jeszcze fakt, \u017ce jego tytu\u0142 \u201ePan” w tym Li\u015bcie wyst\u0119puje oko\u0142o siedemdziesi\u0105t razy. Tak, On jest Panem w odniesieniu do pojedynczego wierz\u0105\u00adcego, jak i w stosunku do ca\u0142o\u015bci; zar\u00f3wno co si\u0119 tyczy oso\u00adbistej drogi, jak te\u017c wsp\u00f3lnej.<\/span><\/p>\n

Od rozkazywania, od ustalania w Zgromadzeniach \u015bwi\u0119tych jest tylko On. To Jego obszar. W tym \u015bwiecie mo\u017ce On by\u0107 wzgardzony, Jego zarz\u0105dzenia mog\u0105 tam nie by\u0107 w og\u00f3le brane pod uwag\u0119. Ale zgromadzenia \u015bwi\u0119tych s\u0105 Jego terytorium. Wszelkie prawa nale\u017c\u0105 tam do Niego. Wierz\u0105cy w Koryncie je uznawali.<\/span><\/p>\n

Kiedy Zgromadzenie w Koryncie schodzi\u0142o si\u0119 razem, wtedy nie by\u0142o to jakie\u015b dowolne spotkanie wierz\u0105cych, gdzie ka\u017cdy mia\u0142by prawo bra\u0107 udzia\u0142 w s\u0142u\u017cbie tak, jak tylko chcia\u0142 i jak go tylko do tego przynagla\u0142y wewn\u0119trzne impul\u00adsy. W Koryncie byli tacy, kt\u00f3rzy w ten spos\u00f3b post\u0119powali, ale aposto\u0142 musia\u0142 ich zgani\u0107 (1 Koryntian rozdz. 14). Nie by\u0142o to te\u017c spo\u00adtkanie pewnych wybranych, kt\u00f3rzy posiadali jak\u0105\u015b szcze\u00adg\u00f3ln\u0105 miar\u0119 poznania i skupiali wok\u00f3\u0142 siebie takich, kt\u00f3rzy by ich poznanie podzielali. Niebezpiecze\u0144stwo takie wyra\u017a\u00adnie si\u0119 wy\u0142ania\u0142o, ale aposto\u0142 w\u0142a\u015bnie z tego powodu musia\u0142 \u015bwi\u0119tych powa\u017cnie strofowa\u0107 (1 Koryntian rozdz. 1 i 3).<\/span><\/p>\n

Wiemy, \u017ce dwa ostatnie b\u0142\u0119dy rozwin\u0119\u0142y si\u0119 i szybko rozprzestrzeni\u0142y w chrze\u015bcija\u0144skim wyznaniu, tak i\u017c dzisiaj przesi\u0105ka\u0142o nimi prawie ca\u0142e chrze\u015bcija\u0144stwo. Jest to tak, jak z kwasem, kt\u00f3ry niewiasta wzi\u0119\u0142a i zaczyni\u0142a w trzech miarach m\u0105ki, a\u017c si\u0119 ca\u0142e ciasto zakwasi\u0142o (Mateusza 13,33). Pod\u00ad\u0142o\u017cem pierwszego z tych dw\u00f3ch b\u0142\u0119d\u00f3w by\u0142o wprowadzenie zasad demokracji w Zgromadzeniu; pod\u0142o\u017ce drugiego ma charakter w najwy\u017cszym stopniu odszczepie\u0144czy [sekciarski]. Oba b\u0142\u0119dy na sw\u00f3j spos\u00f3b niszcz\u0105 istot\u0119 i prawd\u0119 Zgromadzenia. Pierw\u00adszy prowadzi do nieporz\u0105dku, drugi do pychy i podzia\u0142u.<\/span><\/p>\n

Rozw\u00f3j obu kierunk\u00f3w pokazuje zupe\u0142nie wyra\u017anie, \u017ce lekcewa\u017cy si\u0119 prawa Pana i stawia si\u0119 w miejsce autorytetu Pana autorytet ludzki.<\/span><\/p>\n

My natomiast chcemy si\u0119 trzyma\u0107 mocno przy tym, co by\u0142o na pocz\u0105tku, chcemy si\u0119 zajmowa\u0107 tym, co jest wed\u0142ug Jego my\u015bli! Zgromadzenie jest poddane Chrystusowi, o czym m\u00f3wi nam List do Efezjan 5,24. I jakie strumienie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw p\u0142yn\u0105 dzisiaj wci\u0105\u017c, je\u017celi daje Mu si\u0119 nale\u017cne Mu miejsce i autorytet we wsp\u00f3lnym schodzeniu si\u0119 \u015bwi\u0119tych, a tak\u017ce w osobistym \u017cyciu!<\/span><\/p>\n

Taki jest zawsze cel Ducha \u015awi\u0119tego – umie\u015bci\u0107 na pierwszym miejscu chwa\u0142\u0119 Osoby Chrystusa i Jego Panowanie.<\/span><\/p>\n

W rozdziale 12,3 jest to wyra\u017cone tak:<\/span><\/p>\n

\u201eDlatego oznajmiam wam, \u017ce nikt, przemawiaj\u0105c w Duchu Bo\u017cym, nie powie: Niech Jezus b\u0119dzie prze\u00adkl\u0119ty! I nikt nie mo\u017ce rzec: Jezus jest Panem, chyba tylko w Duchu \u015awi\u0119tym”.<\/span><\/p>\n

Mamy tutaj jasny spos\u00f3b na rozpoznanie, niezawodny test -nie tego, czy kto\u015b jest zbawiony, lecz czy duch, kt\u00f3ry przez niego m\u00f3wi, jest Duchem \u015awi\u0119tym, czy te\u017c duchem demon\u00f3w. Je\u015bli kto\u015b poni\u017ca Osob\u0119 Pana Jezusa Chrystusa i Jego prawa, czy te\u017c dyskredy\u00adtuje Go, sprowadza w ten spos\u00f3b przekle\u0144stwo na Jego imi\u0119 i mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce nie jest to g\u0142os Ducha Bo\u017cego. Dia\u00adbe\u0142 mo\u017ce m\u00f3wi\u0107 nawet pi\u0119kne rzeczy o Chrystusie, kt\u00f3rych si\u0119 dobrze s\u0142ucha. Znajdujemy to na przyk\u0142ad w Ewangelii Mateusza 8,28-34, Ewangelii Marka 1,23-27, Dziejach Apo\u00adstolskich 16,16. Mo\u017ce nawet czyimi\u015b wargami wypowiedzie\u0107 s\u0142owa: \u201eJezus jest Panem\u201d, nigdy jednak nie m\u00f3wi on: \u201eJezus jest Pa\u00adnem!” w rzeczywisty spos\u00f3b. Nigdy nie uznaje panowania Chrystusa. A to w\u0142a\u015bnie Duch \u015awi\u0119ty chce spowodowa\u0107: da\u0107 Chrystusowi miejsce, kt\u00f3re jako Panu mu si\u0119 nale\u017cy, i to nie tylko w osobistym \u017cyciu, ale w szczeg\u00f3lno\u015bci tak\u017ce we wsp\u00f3lnym zgromadza\u00adniu si\u0119 \u015bwi\u0119tych. We\u017amy to sobie mocno do serca i mierzmy tym wszystko, tak\u017ce nasz\u0105 w\u0142asn\u0105 praktyk\u0119!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy si\u0119 zgromadzacie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W Pierwszym Li\u015bcie do Koryntian mowa jest trzykrotnie o zgromadzaniu si\u0119 wierz\u0105cych:<\/span><\/p>\n

\u201eGdy si\u0119 zgromadzicie w imieniu Pana naszego, Je\u00adzusa Chrystusa, wy i duch m\u00f3j z moc\u0105 Pana nasze\u00adgo…” <\/span>(1 Koryntian 5,4).<\/span><\/p>\n

\u201eWy tedy, gdy si\u0119 schodzicie w zborze…”<\/span> (1 Koryntian 11,20)<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bli si\u0119 tedy ca\u0142y zb\u00f3r zgromadza na jednym miejscu…”<\/span> (1 Koryntian 14,23).<\/span><\/p>\n

Pierwsze miejs<\/span>ce odnosi si\u0119 do z usuni\u0119cia z\u0142ego i z pewno\u015bci\u0105 ma swoje znaczenie, \u017ce nie czytamy tu: \u201eKiedy si\u0119 zej\u00addziecie…”, lecz \u201eGdy si\u0119 zgromadzicie…”. Oni nie musieli si\u0119 w tym celu specjalnie zej\u015b\u0107, lecz kiedy z moc\u0105 Pana Jezusa Chrystusa byli zgromadzeni (mo\u017ce z okazji \u0142amania chleba), wtedy mieli post\u0105pi\u0107 wed\u0142ug wskaza\u0144 aposto\u0142a. Gdyby jed\u00adnak mia\u0142o to by\u0107 specjalne zgromadzenie, w\u00f3wczas nie by\u00ad\u0142oby to jedno z trzech normalnych spotka\u0144.<\/span><\/p>\n

Chcia\u0142bym tu szczeg\u00f3lnie podkre\u015bli\u0107 wyra\u017cenie \u201eZgromadzeni z moc\u0105 Pana naszego”. On Sam jest obecny i Jego moc jest tam, aby kierowa\u0107 i b\u0142ogos\u0142awi\u0107. Czy mo\u017ce by\u0107 co\u015b wi\u0119k\u00adszego?<\/span><\/p>\n

W drugim miejscu, m\u00f3wi\u0105cym o zgromadzaniu si\u0119, chodzi o spotkanie dla spo\u017cywania wieczerzy Pa\u0144skiej. O tym ju\u017c obszernie m\u00f3wili\u015bmy.<\/span><\/p>\n

Trzecie miejsce m\u00f3wi o spotkaniu dla budowania \u015bwi\u0119tych. Oba fragmenty z rozdzia\u0142u jedenastego i z czternastego nadmieniaj\u0105 zej\u015bcie si\u0119 na jednym miejscu. Dzisiaj, niestety, nie\u00admo\u017cliwe jest, aby zgromadzi\u0142o si\u0119 ca\u0142e Zgromadzenie jednej miejscowo\u015bci, to znaczy wszyscy wierz\u0105cy jednej miejscowo\u00ad\u015bci na jednym miejscu. \u201eRoz\u0142\u0105czeni \u015bwi\u0119ci Pana, nie jest jed\u00adno\u015b\u0107 ich widziana”. A poniewa\u017c tak jest, \u017cadna z grup wie\u00adrz\u0105cych nie mo\u017ce ro\u015bci\u0107 sobie prawa, \u017ce jest Zgromadzeniem danej miejscowo\u015bci. By\u0142oby to tylko uzurpacj\u0105. W pe\u0142ni mo\u017c\u00adliwe jest jednak, aby schodzi\u0107 si\u0119 do imienia i w mocy Pana Jezusa Chrystusa. I cho\u0107by czyni\u0142o to tylko \u201edw\u00f3ch lub trzech”, ich wsp\u00f3lne spotykanie si\u0119 nosi charakter Zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

Niemal identyczne brzmienie dw\u00f3ch ostatnich miejsc wyja\u015bnia jeszcze co\u015b innego: czy chodzi o zej\u015bcie si\u0119 na \u0142ama\u00adnie chleba, czy o spotkanie dla zbudowania, oba one nosz\u0105 charakter Zgromadzenia, oba s\u0105 wa\u017cne i nie mo\u017cna z nich zrezygnowa\u0107. Mia\u0142y one widocznie miejsce tak samo cz\u0119sto, co tydzie\u0144. Oba s\u0105 normalnymi, regularnymi spotkaniami Zgromadzenia, mimo \u017ce w swym charakterze i celu si\u0119 r\u00f3\u017c\u00adni\u0105. W jednym z nich Zgromadzenie s\u0142u\u017cy Panu, w drugim za\u015b Pan us\u0142uguje przez Swoje s\u0142ugi Zgromadzeniu. Chodzi tu o dwa niezale\u017cne od siebie wsp\u00f3lne spotkania, i z tego te\u017c wzgl\u0119du wed\u0142ug mo\u017cliwo\u015bci winny one by\u0107 od siebie oddzie\u00adlone.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Porz\u0105dek wewn\u0119trzny zamiast zewn\u0119trznego<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zobaczyli\u015bmy ju\u017c, \u017ce szczeg\u00f3ln\u0105 cech\u0105 Zgromadzenia Bo\u017cego jest to, i\u017c uznaje ono Chrystusa za swojego Pana. Czy wo\u00adbec tego Pan nie da\u0142 \u017cadnych regu\u0142 przy schodzeniu si\u0119 dla zbudowania? Oczywi\u015bcie, \u017ce tak. Ale nie ograniczy\u0142 przebie\u00adgu takich spotka\u0144 paragrafami. Nie da\u0142 wi\u0119c przez Paw\u0142a dla Swego Zgromadzenia takiego rodzaju wskaza\u0144, jakich by\u015bmy sobie czasami \u017cyczyli: \u201eNa pocz\u0105tek macie za\u015bpiewa\u0107 pie\u015b\u0144 duchow\u0105 numer siedem. Potem kt\u00f3ry\u015b brat ma si\u0119 pomodli\u0107. A nast\u0119pnie jest czas, aby jeden lub dw\u00f3ch braci m\u00f3wi\u0142o ku zbudowaniu Zgromadzenia…”.<\/span><\/p>\n

Nie, Pan daje zupe\u0142n\u0105 wolno\u015b\u0107 w kwestii przebiegu takie\u00adgo spotkania. Naturalnie, dobrze je rozpoczyna\u0107 duchow\u0105 pie\u015bni\u0105, nic innego chyba bowiem nie jest tak odpowiednie, aby si\u0119 \u201eprzystosowa\u0107” do tego, co przed nami wznios\u0142ego, jak za\u015bpiewana wsp\u00f3lnie stosowna pie\u015b\u0144. W tym rozdziale jeszcze co\u015b o tym powiemy. Ale ta wsp\u00f3lna godzina nie musi si\u0119 tak rozpoczyna\u0107. Jest zupe\u0142nie na miejscu, aby przed us\u0142ugiwaniem S\u0142owem zanosi\u0107 modlitwy b\u0142agalne o b\u0142ogo\u00ads\u0142awie\u0144stwo. To ju\u017c zobaczyli\u015bmy. Pan jednak nie daje w tej kwestii \u017cadnych sztywnych przepis\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Daje natomiast daleko id\u0105c\u0105 wolno\u015b\u0107 ku temu, kto mo\u017ce w tych pojedynczych s\u0142u\u017cbach bra\u0107 udzia\u0142. Nie ustala z g\u00f3ry, czy u\u017cyty ma by\u0107 ten, czy te\u017c inny dar. Chce raczej, aby wszy\u00adscy Zgromadzeni spogl\u0105dali do g\u00f3ry ku Niemu, Kt\u00f3ry przeby\u00adwa w\u015br\u00f3d nich, ku swemu Panu, aby od Niego oczekiwa\u0107 b\u0142o\u00adgos\u0142awie\u0144stwa, bez wzgl\u0119du na to, kogo On u\u017cyje w tym celu jako narz\u0119dzia. Mo\u017ce te\u017c by\u0107 tak, \u017ce Pan zleci takie zadanie dzisiejszego popo\u0142udnia kt\u00f3remu\u015b z braci, kt\u00f3ry jeszcze nigdy publicznie nic nie powiedzia\u0142 i nie posiada jakiego\u015b szcze\u00adg\u00f3lnego daru – bratu, kt\u00f3rego mo\u017ce ju\u017c potem nie u\u017cyje. To wolno\u015b\u0107 Ducha, kt\u00f3ra jest Jego wol\u0105 dla nas. Jest ona nad\u00adzwyczaj cenna, ale te\u017c bardzo \u0142atwa do zniszczenia.<\/span><\/p>\n

Aby t\u0119 wolno\u015b\u0107 zabezpieczy\u0107. Pan nie zmusza swoich do zachowywania jakiego\u015b zewn\u0119trznego porz\u0105dku, to bowiem zaw\u0119zi\u0142oby tylko t\u0119 wolno\u015b\u0107. Gani nadu\u017cywanie wolno\u015bci, i to powa\u017cnie, lecz jej samej nie zabiera. Daje nam do r\u0119ki mo\u00adralne zasady, kt\u00f3rym mamy si\u0119 da\u0107 kierowa\u0107. Je\u015bli uda Mu si\u0119 wytworzy\u0107 w naszej duszy wewn\u0119trzny porz\u0105dek, wtedy takie spotkanie, pomimo pe\u0142nej wolno\u015bci ducha, b\u0119dzie tak\u00ad\u017ce zewn\u0119trznie charakteryzowa\u0142o si\u0119 przyjemnym porz\u0105d\u00adkiem. B\u0119dzie to wtedy rezultat brania pod uwag\u0119 praw Pana Jezusa, Kt\u00f3ry przez Swego Ducha chce wszystkim kierowa\u0107.<\/span><\/p>\n

Czternasty rozdzia\u0142 zawiera w\u0142a\u015bnie szereg takich zasad i nie jest to bez znaczenia, \u017ce ko\u0144czy si\u0119 tymi s\u0142owami (1 Koryntian 14,40):<\/span><\/p>\n

\u201eA wszystko niech si\u0119 odbywa godnie i w porz\u0105dku”.<\/span><\/p>\n

Widocznie u Koryntian nie wszystko dzia\u0142o si\u0119 godnie i w po\u00adrz\u0105dku. Widzieli\u015bmy to ju\u017c w zwi\u0105zku ze sto\u0142em Pa\u0144skim w rozdzia\u0142ach 10 i 11. Tak\u017ce we wsp\u00f3lnym schodzeniu si\u0119 dla zbudowania nadu\u017cywali darowanej od Pana wolno\u015bci. Mo\u017c\u00adna by niemal by\u0107 wdzi\u0119cznym, \u017ce takie nadu\u017cycie zacz\u0119\u0142o si\u0119 ju\u017c tak wcze\u015bnie; mamy bowiem dzi\u0119ki temu do dzisiaj pouczenia aposto\u0142a Paw\u0142a, kt\u00f3rymi strofowa\u0142 on niew\u0142a\u015bci\u00adwe post\u0119powanie wierz\u0105cych. Na czym wi\u0119c polega\u0142o w tym przypadku rozwi\u0105z\u0142e zachowanie si\u0119 Koryntian? Konieczne jest, by\u015bmy prze\u015bledzili cho\u0107 kr\u00f3tko t\u0119 spraw\u0119, aby lepiej zro\u00adzumie\u0107, co Pan ma tak\u017ce nam do powiedzenia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Obdarowani, ale ciele\u015bni<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Koryntianie byli w Chrystusie Jezusie we wszystkim ubogaceni, we wszelkim s\u0142owie i poznaniu, tak \u017ce nie brakowa\u0142o im \u017cadnego daru \u0142aski (1 Koryntian 1,4-7). Pomimo to byli oni ciele\u015bni:<\/span><\/p>\n

\u201eBo skoro mi\u0119dzy wami jest zazdro\u015b\u0107 i k\u0142\u00f3tnia, to czy\u017c nie ciele\u015bni<\/b> jeste\u015bcie, czy na spos\u00f3b ludzki nie post\u0119pu\u00adjecie?”<\/span><\/i> (1 Koryntian 3,3). Nie byli oni w ciele, gdy\u017c \u017caden prawdziwy chrze\u015bcijanin ju\u017c taki nie jest, poniewa\u017c jest w Chrystusie. Oni byli ciele\u015bni<\/b>, tj. post\u0119powali w spos\u00f3b cielesny. Podkre\u015bl\u00admy to: mo\u017cna posiada\u0107 wielkie duchowe dary od Boga, a mimo to by\u0107 cielesnym<\/b>. Samo posiadanie jakiego\u015b daru nie czyni jeszcze chrze\u015bcijanina duchowym. Winni\u015bmy to zawsze mie\u0107 przed oczami, poniewa\u017c jeste\u015bmy bardzo sk\u0142onni do tego, aby przecenia\u0107 rozw\u00f3j jakiego\u015b daru.<\/span><\/p>\n

Miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego w Koryncie faktycznie posiada\u0142o ka\u017cdy dar \u0142aski. O \u017cadnym innym miejscowym \u015bwiadectwie Zgromadzenia Pa\u0144skiego nie jest to powiedzia\u00adne. Ich cielesne<\/b> usposobienie jednak uwidoczni\u0142o si\u0119 przez to, \u017ce mieli upodobanie w u\u017cywaniu szczeg\u00f3lnie tych spek\u00adtakularnych dar\u00f3w, kt\u00f3re pobudza\u0142y i przyci\u0105ga\u0142y uwag\u0119 lu\u00addzi, jak na przyk\u0142ad m\u00f3wienie j\u0119zykami. Cieszyli si\u0119, \u017ce wp\u0142y\u00adwali przez to wielce na innych. Mo\u017cna by nawet powiedzie\u0107, \u017ce bawili si\u0119 Bo\u017cymi darami, podobnie jak dzieci, kt\u00f3re otrzy\u00admuj\u0105 jak\u0105\u015b now\u0105 zabawk\u0119.<\/span><\/p>\n

To, co B\u00f3g w Swojej hierarchii warto\u015bci postawi\u0142 na ostatnim<\/b> miejscu, Koryntianie w swoim systemie warto\u015bci umie\u00ad\u015bcili na miejscu pierwszym<\/b>. Przy wyliczeniu dar\u00f3w w 12 roz\u00addziale aposto\u0142 powiedzia\u0142: \u201eA B\u00f3g ustanowi\u0142 w ko\u015bciele najpierw aposto\u0142\u00f3w, po wt\u00f3re… po trzecie…, potem…” <\/i>(1 Koryntian 12,28-30). A na samym ko\u0144cu wymieni\u0142 m\u00f3wienie j\u0119\u00adzykami i ich wyk\u0142ad; o wyst\u0119powaniu daru m\u00f3wienia j\u0119zy\u00adkami powiedzia\u0142 przy tym w formie pytania: \u201eCzy wszyscy m\u00f3wi\u0105 j\u0119zykami? Czy wszyscy wyk\u0142adaj\u0105?”<\/i> Wprawdzie sam nie udziela na nie odpowiedzi, lecz brzmi ona jedno\u00adznacznie: Nie! Nie wszyscy m\u00f3wi\u0105 j\u0119zykami. To powinno by\u0142o da\u0107 Koryntianom do my\u015blenia i powinno r\u00f3wnie\u017c da\u0107 do my\u00ad\u015blenia wszystkim mi\u0142ym dzieciom Bo\u017cym dzisiaj, tym, kt\u00f3\u00adrzy tak wielk\u0105 wag\u0119 przyk\u0142adaj\u0105 do m\u00f3wienia j\u0119zykami.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 nie pozostawia co do tego \u017cadnej w\u0105tpliwo\u015bci, tak w rozdziale 12, jak i w 14, \u017ce dary te by\u0142y od Boga i \u017ce on sam te\u017c je ceni. Gani natomiast niew\u0142a\u015bciwe ich u\u017cywanie. Taka jest zasadnicza linia ca\u0142ego rozdzia\u0142u 14.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W kwestii m\u00f3wienia j\u0119zykami w Koryncie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Musimy jednakowo\u017c zaj\u0105\u0107 si\u0119 jeszcze istot\u0105 i celem tych cudownych dar\u00f3w, aby m\u00f3c lepiej zrozumie\u0107 t\u0142o poucze\u0144 w tym rozdziale.<\/span><\/p>\n

Istota m\u00f3wienia j\u0119zykami<\/span><\/b><\/p>\n

Kto m\u00f3wi w jakim\u015b j\u0119zyku, nie m\u00f3wi ludziom, lecz Bogu (1 Koryntian 14,2.28), tzn. to, co by\u0142o m\u00f3wione, nie by\u0142o dla ludzi, lecz by\u0142o skierowane do Boga. Zasad\u0119 t\u0119 potwierdza te\u017c histo\u00adrycznie \u0141ukasz w Dziejach Apostolskich 2. \u017bydzi z r\u00f3\u017cnych stron, przebywaj\u0105cy w Jerozolimie, s\u0142yszeli stu dwudziestu ludzi m\u00f3wi\u0105cych w ich r\u00f3\u017cnych dialektach, w kt\u00f3rych oni sami, rozproszeni po r\u00f3\u017cnych krajach, wyro\u015bli od dziecka, i z wielkim zdziwieniem i przera\u017ceniem zawo\u0142ali: \u201eS\u0142yszy\u00admy ich, jak w naszych j\u0119zykach g\u0142osz\u0105 wielkie dzie\u0142a Bo\u017ce”<\/i> (Dzieje 2,11). Wielkie dzie\u0142a Bo\u017ce – to nie by\u0142o og\u0142aszanie ewangelii, by\u0142o to daleko wi\u0119cej ni\u017c wys\u0142awianie Boga. Fakt, i\u017c to wys\u0142awianie Boga nie odbywa\u0142o si\u0119 w \u015bwi\u0119tej mowie hebrajskiej, lecz w j\u0119zykach narod\u00f3w, by\u0142 dla \u017cydowskiego usposobienia czym\u015b nowym i niepoj\u0119tym.<\/span><\/p>\n

Dzieje Apostolskie informuj\u0105 nas o trzech okoliczno\u015bciach m\u00f3wienia j\u0119zykami: w Jerozolimie (Dzieje 2), w Cezarei (Dzieje 10) i w Efezie (Dzieje 19). Przy \u017cadnej z tych okazji jednak nie g\u0142oszono za pomoc\u0105 j\u0119zyk\u00f3w ewangelii; tego nie znajdujemy w ca\u0142ym Nowym Testamencie. Tu za\u015b Pawe\u0142, na\u00adtchniony przez tego Samego Ducha \u015awi\u0119tego, m\u00f3wi to samo, co autor Dziej\u00f3w Apostolskich:<\/span><\/p>\n

\u201eBo kto j\u0119zykami m\u00f3wi, nie dla ludzi m\u00f3wi, lecz dla Boga; nikt go bowiem nie rozumie, a on w mocy ducha rzeczy <\/i>tajemne wyg\u0142asza<\/span>„<\/i> (1 Koryntian 14,2).<\/span><\/p>\n

M\u00f3wienie j\u0119zykami jest adresowane do Boga; jest modlitw\u0105, dzi\u0119kczynieniem, wys\u0142awianiem (1 Koryntian 14,14-17). Taka jest g\u0142\u00f3w\u00adna cecha tego daru.<\/span><\/p>\n

W tym te\u017c sensie aposto\u0142 nie mia\u0142 nic przeciwko m\u00f3wieniu j\u0119zykami, je\u015bli tylko kto\u015b wyk\u0142adaj\u0105cy czyni\u0142 je zrozumia\u0142ymi (1 Koryntian 14,5.13.39). Je\u015bli za\u015b nie by\u0142o t\u0142umacz\u0105cego, wtedy daru m\u00f3\u00adwienia j\u0119zykami nie powinno si\u0119 wykonywa\u0107 (1 Koryntian 14,28). On sam m\u00f3wi\u0142 j\u0119zykami wi\u0119cej ni\u017c wszyscy, to znaczy m\u00f3wi\u0142 tajem\u00adnice do Boga, modl\u0105c si\u0119 do Niego, wys\u0142awia\u0142 go i dzi\u0119kowa\u0142. W Zgromadzeniu wola\u0142 raczej powiedzie\u0107 pi\u0119\u0107 s\u0142\u00f3w zrozumia\u0142ych ni\u017ali dziesi\u0119\u0107 tysi\u0119cy w jakim\u015b j\u0119zyku (1 Koryntian 14,19). Przy\u00adk\u0142ad godny na\u015bladowania dla tych wszystkich dzisiaj, kt\u00f3\u00adrzy wierz\u0105, \u017ce tajemniczymi, niezrozumia\u0142ymi s\u0142owami mog\u0105 zbudowa\u0107 innych.<\/span><\/p>\n

Kto m\u00f3wi\u0142 w jakim\u015b j\u0119zyku, budowa\u0142 samego siebie, nikt bowiem tego nie rozumia\u0142 (1 Koryntian 14,4). Ale budowanie samego sie\u00adbie nie ma powi\u0105zania ze Zgromadzeniem – i nie o to chodzi w 1 Li\u015bcie do Koryntian 12-14; nie jest to my\u015bl\u0105 i celem Bo\u00ad\u017cym. B\u00f3g nie daje jednostce dar\u00f3w po to, aby si\u0119 przez nie sama budowa\u0142a. Dlatego w 4 wierszu znajduje si\u0119 nie tylko stwierdzenie, ale tak\u017ce pewna nagana. W isto\u00adcie j\u0119zyk\u00f3w le\u017ca\u0142o to, \u017ce by\u0142y one ku zbudowaniu Zgromadzenia tylko wtedy, gdy je t\u0142umaczono.<\/span><\/p>\n

\u201eJ\u0119zyki” w 1 Li\u015bcie do Koryntian to normalne, ludzkie s\u0142owa, kt\u00f3re Duch pozwoli\u0142 wypowiada\u0107 tym, kt\u00f3rzy si\u0119 ich ni\u00adgdy nie uczyli (por. Dzieje Ap. 2,4.11). Przypuszczanie albo na\u00adwet twierdzenie, \u017ce aposto\u0142owie lub mo\u017ce te\u017c inni m\u00f3wili \u201ej\u0119zykami anio\u0142\u00f3w” (1 Koryntian 13,1), jest bezpodstaw\u00adne. Wszystkie zdania, kt\u00f3re w 13 rozdziale zaczynaj\u0105 si\u0119 od \u201echo\u0107bym…”, s\u0105 natury czysto hipotetycznej i oznaczaj\u0105: \u201ew przypadku takim, gdybym to i tamto wszystko czyni\u0142”. Sam Pawe\u0142 natomiast przyznaje, \u017ce nie ma \u201ewszelkiego poznania”, gdy\u017c i on poznaje \u201ecz\u0119\u015bciowo” (1 Koryntian 13,9). Absolutnie nie rozda\u0142 ca\u0142ego swego maj\u0105tku dla nakarmienia biednych, nie da\u0142 swego cia\u0142a na spalenie. Tak samo wiersz 1 jest czystym przypuszczeniem maksymalnie mo\u017cliwych rzeczy, kt\u00f3rymi Pawe\u0142 chce dowie\u015b\u0107, jak bezwarto\u015bciowe jest wszystko, je\u017celi brak mi\u0142o\u015bci jako si\u0142y nap\u0119dowej. Nie przedstawia tu fak\u00adtu, kt\u00f3ry u niego by\u0142by rzeczywisto\u015bci\u0105. Dlatego czasownika tego u\u017cyto w trybie przypuszczaj\u0105cym: \u201eCho\u0107bym… m\u00f3wi\u0142”.<\/span><\/p>\n

Cel m\u00f3wienia j\u0119zykami<\/span><\/b><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o cel m\u00f3wienia j\u0119zykami, Pawe\u0142 m\u00f3wi o tym raczej nawiasem. Jest to zawarte w wierszach 21-25 rozdzia\u0142u czternastego:<\/span><\/p>\n

\u201eW zakonie napisano: Przez ludzi obcego j\u0119zyka i przez usta obcych m\u00f3wi\u0107 b\u0119d\u0105 do ludu tego, ale i tak mnie nie us\u0142uchaj\u0105, m\u00f3wi Pan. Przeto m\u00f3wie\u00adnie j\u0119zykami, to znak nie dla wierz\u0105cych, ale dla niewierz\u0105cych, a proroctwo nie dla niewierz\u0105cych, ale dla wierz\u0105cych. Je\u015bli si\u0119 tedy ca\u0142y zb\u00f3r zgro\u00admadza na jednym miejscu i wszyscy j\u0119zykami niezrozumia\u0142ymi m\u00f3wi\u0107 b\u0119d\u0105, a wejd\u0105 tam zwykli wierni albo niewierz\u0105cy, czy\u017c nie powiedz\u0105, \u017ce sza\u00adlejecie? Lecz je\u015bli wszyscy prorokuj\u0105, a wejdzie jaki\u015b niewierz\u0105cy albo zwyk\u0142y wierny, wszyscy go badaj\u0105, wszyscy go os\u0105dzaj\u0105, skryto\u015bci serca jego wychodz\u0105 na jaw i wtedy upad\u0142szy na twarz, odda pok\u0142on Bogu i wyzna: Prawdziwie B\u00f3g jest po\u015br\u00f3d was”.<\/span><\/p>\n

Dowiadujemy si\u0119 tutaj (w. 22), \u017ce j\u0119zyki s\u0105 znakiem nie dla wierz\u0105cych, ale dla niewierz\u0105cych. Kogo aposto\u0142 ma na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c o \u201eniewierz\u0105cych”? Wyja\u015bnia to cytat z Ksi\u0119gi Izajasza 28 w poprzednim wierszu: chodzi o niewierz\u0105cych \u017byd\u00f3w. Do nich B\u00f3g b\u0119dzie m\u00f3wi\u0142 w obcych j\u0119zykach, jak powiedzia\u0142 prorok Izajasz – a by\u0142 to s\u0105d! – ale i tak, chocia\u017c b\u0119d\u0105 s\u0142ysze\u0107, nie b\u0119d\u0105 rozumie\u0107, jak to ten sam prorok prze\u00adpowiedzia\u0142 na innym miejscu (6,9).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Dlaczego wierz\u0105cy w Koryncie tak szczycili si\u0119 darem, kt\u00f3ry by\u0142 sam w sobie znakiem s\u0105du dla niewierz\u0105cego narodu \u017byd\u00f3w? By\u0142 to wyra\u017any znak s\u0105du, poniewa\u017c obce j\u0119zyki wskazywa\u0142y na to, \u017ce B\u00f3g zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do narod\u00f3w. To samo mamy w Dziejach Apostolskich 2. B\u00f3g m\u00f3wi\u0142 do nich innymi j\u0119zykami, j\u0119zykami tych kraj\u00f3w, do kt\u00f3rych wielu z nich zo\u00adsta\u0142o wygnanych wskutek Bo\u017cych s\u0105d\u00f3w. Oni je wprawdzie akustycznie rozumieli, lecz nie pojmowali. Ca\u0142a ta masa ludu pozosta\u0142a niewierz\u0105ca i nadal odrzuca\u0142a Chrystusa. To dla nich wi\u0119c by\u0142y znakiem j\u0119zyki. Wydarzenia w Jerozolimie, Cezarei i Efezie potwierdzaj\u0105 to, \u017ce we wszystkich trzech okoliczno\u015bciach znak m\u00f3wienia j\u0119zykami ma zwi\u0105zek z \u017byda\u00admi.<\/span><\/p>\n

W 23 i 24 wierszu aposto\u0142 m\u00f3wi ponownie o niewierz\u0105cych, lecz \u0142\u0105czy ich z inn\u0105 grup\u0105, nie\u015bwiadomych (nie znaj\u0105cych). Wynika z tego, \u017ce nie m\u00f3wi teraz o grupie \u201eniewierz\u0105cych”, o jakich m\u00f3wi\u0142 w wierszu 22, lecz o jakich\u015b niewierz\u0105cych m\u00f3wi\u0105cych po grecku (\u201ea wejdzie jaki\u015b niewierz\u0105cych lub nieobrzezany”), kt\u00f3rzy wszed\u0142szy tam mogliby uwa\u017ca\u0107, \u017ce ci \u201eodeszli od zmys\u0142\u00f3w”, gdyby wszyscy m\u00f3wili j\u0119zykami. Dla\u00adczego \u201eod zmys\u0142\u00f3w”? Poniewa\u017c w przeciwie\u0144stwie do niewie\u00adrz\u0105cych \u017byd\u00f3w w rozproszeniu, oni nie rozumieliby tych j\u0119\u00adzyk\u00f3w.<\/span><\/p>\n

To, \u017ce aposto\u0142 w wierszu 22 m\u00f3wi o niewierz\u0105cych \u017bydach, a w wierszach 23 i 24 o niewierz\u0105cych Grekach, popiera dodatkowo fakt, \u017ce w pierwszym przypadku u\u017cywa przed \u201enie\u00adwierz\u0105cymi” rodzajnika (\u201eci niewierz\u0105cy”), w drugim za\u015b przypadku tego rodzajnika nie ma. Chc\u0105c scharakteryzowa\u0107 w pierwszym przypadku pewnych ludzi jako niewierz\u0105cych, musia\u0142by koniecznie opu\u015bci\u0107 ten grecki rodzajnik. Skoro jed\u00adnak go stosuje, wskazuje to na konkretn\u0105 grup\u0119 niewierz\u0105\u00adcych – w\u0142a\u015bnie na \u017byd\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Zapami\u0119tajmy ten donios\u0142y moment: j\u0119zyki nie by\u0142y przeznaczone jako \u015bwiadectwo dla wierz\u0105cych, lecz stanowi\u0142y znak dla niewierz\u0105cego ludu \u017cydowskiego. Znak ten nie mia\u0142 trwa\u0107 d\u0142ugo. Kiedy si\u0119 raz zrozumia\u0142o to zasadnicze znaczenie, wida\u0107 to jak na d\u0142oni.<\/span><\/p>\n

W rozdziale 13,8 wi\u0119c aposto\u0142 wskazuje, \u017ce dar ten w ko\u0144\u00adcu przeminie. Nie powinni\u015bmy go zatem z tego wzgl\u0119du d\u0142u\u00ad\u017cej oczekiwa\u0107. By\u0142 on wraz z innymi cudownymi darami -darami \u0142aski uzdrawiania, czynienia cud\u00f3w (1 Koryntian12,9-10 i 29-30), darowany przez Pana jego aposto\u0142om na potwierdzenie \u015bwia\u00addectwa, dop\u00f3ki Nowy Testament nie zosta\u0142 jeszcze we wszyst\u00adkich cz\u0119\u015bciach spisany (Marka 16,20; Dzieje Ap. 14,3).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Dla zbudowania Zgromadzenia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Gdyby Koryntianie wi\u0119cej d\u0105\u017cyli do mi\u0142o\u015bci (1 Koryntian 14,1), sami uchroniliby si\u0119 przed pu\u0142apk\u0105, w jak\u0105 wpadli wskutek swo\u00adjej che\u0142pliwo\u015bci. Zgromadzenie jest szczeg\u00f3ln\u0105 sfer\u0105, w kt\u00f3\u00adrej powinna si\u0119 rozwija\u0107 Bo\u017ca mi\u0142o\u015b\u0107. Bez niej nic nie jest pi\u0119kne, z ni\u0105 za\u015b mo\u017cna przezwyci\u0119\u017cy\u0107 wszelkie trudno\u015bci. Bo\u017ca mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra tak doskonale objawi\u0142a si\u0119 w Panu Jezu\u00adsie Chrystusie, reguluje faktycznie wszystko. Aposto\u0142 przedstawi\u0142 to dok\u0142adnie w 13 rozdziale. Bo\u017ca mi\u0142o\u015b\u0107 na pewno zamkn\u0119\u0142a\u00adby usta Koryntianom, aby nie m\u00f3wili j\u0119zykami, kiedy ich nikt nie rozumie. Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119, z jakim naciskiem Duch \u015awi\u0119ty m\u00f3wi w tym rozdziale o konieczno\u015bci zbudowania dla Zgromadzenia:<\/span><\/p>\n

\u201eA kto prorokuje, m\u00f3wi do ludzi ku zbudowaniu i napomnieniu, i pocieszeniu”<\/b><\/span> (1 Koryntian 14,3)<\/span><\/span><\/p>\n

\u201e…lecz kto prorokuje, buduje Zgromadzenie”<\/span> (1 Koryntian 14,4; gr.)<\/span><\/span><\/p>\n

\u201e…bo wi\u0119kszy jest ten, kto prorokuje, ni\u017c ten, kto m\u00f3wi j\u0119zykami, chyba \u017ceby je wyk\u0142ada\u0142, aby Zgromadzenie by\u0142o zbudowane”<\/b><\/span> (1 Koryntian 14,5; gr.)<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eTak i wy, poniewa\u017c usilnie zabiegacie o dary Ducha, starajcie si\u0119 obfitowa\u0107 w te, kt\u00f3re s\u0142u\u017c\u0105 ku zbudowa\u00adniu<\/b> Zgromadzenia”<\/span> (1 Koryntian 14,12; gr.)<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eTy wprawdzie pi\u0119knie dzi\u0119kujesz, ale drugi si\u0119 nie buduje”<\/b><\/span> (1 Koryntian 14,17)<\/span><\/p>\n

\u201eWszystk<\/span>o niech b\u0119dzie ku zbudowaniu\u201d<\/b><\/span> (1 Koryntian 14,26).<\/span><\/span><\/p>\n

Dla aposto\u0142a liczy si\u0119 jedynie to, czy Zgromadzenie otrzyma zbudowanie, czy te\u017c nie, – i taka jest my\u015bl Bo\u017ca! – kt\u00f3ry dar jest wi\u0119kszy. Kto m\u00f3wi\u0142 j\u0119zykami, m\u00f3wi\u0142 jedynie Bogu. Dar ten m\u00f3g\u0142 by\u0107 cudowny, m\u00f3g\u0142 pokazywa\u0107 wielk\u0105 moc i by\u0107 b\u0142o\u00adgos\u0142awie\u0144stwem dla tego, kto go posiada\u0142, lecz je\u015bli nie u\u017cy\u00adwano go w po\u0142\u0105czeniu z t\u0142umaczeniem, aby wierz\u0105cy rozu\u00admieli to, co s\u0142yszeli, nie przynosi\u0142 zbudowania i by\u0142 mniejszy od daru prorokowania. Jakie\u017c ostre pchni\u0119cie dla dumy tych, kt\u00f3rzy che\u0142pili si\u0119 w\u0142a\u015bnie m\u00f3wieniem j\u0119zykami!<\/span><\/p>\n

M\u00f3wienie j\u0119zykami by\u0142o nie tylko mniejsze, ale te\u017c mia\u0142o by\u0107 w Zgromadzeniu zaniechane, gdy nie by\u0142o t\u0142umacz\u0105cego (1 Koryntian 14,28). Taki mia\u0142 m\u00f3wi\u0107 sobie samemu i Bogu, w Zgromadzeniu natomiast mia\u0142 milcze\u0107. Obowi\u0105zywa\u0142o to nawet wte\u00addy, je\u015bli kto\u015b dzi\u0119kczynienie kierowa\u0142 do Boga, a r\u00f3wnocze\u00ad\u015bnie m\u00f3wi\u0142 j\u0119zykami. Je\u015bli drugi tego nie rozumia\u0142, nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 zbudowany i z takiego dzi\u0119kczynienia nale\u017ca\u0142o zrezygno\u00adwa\u0107. Jak ten, kt\u00f3ry zajmowa\u0142 miejsce nieobrzezanego, mia\u0142 wtedy powiedzie\u0107 \u201eAmen” na twoje dzi\u0119kczynienie (1 Koryntian 14,16)? S\u0105 to s\u0142owa, kt\u00f3re i my winni\u015bmy wzi\u0105\u0107 sobie do serca! Ile\u017c braku trze\u017awo\u015bci w tym wzgl\u0119dzie! Ja w ka\u017cdym razie na podstawie tego s\u0142owa nie mia\u0142bym wolno\u015bci, \u017ceby w obcym kraju modli\u0107 si\u0119 publicznie w moim j\u0119zyku, skoro nikt mnie tam nie rozumie.<\/span><\/p>\n

Ponadto uczymy si\u0119 tutaj przy okazji dw\u00f3ch dalszych rzeczy, istotnych dla praktycznego \u017cycia Zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

Po pierwsze: powiedzie\u0107 \u201eAmen”<\/b> na jakie\u015b dzi\u0119kowanie jest zgodnie z Bo\u017cym zamys\u0142em i stanowi s\u0142yszalny wyraz potwierdzenia ze strony Zgromadzenia. \u201eAmen” oznacza: zaprawd\u0119, na pewno, tak jest, albo niech tak b\u0119dzie! Apo\u00adsto\u0142 wskazuje na zwyczaj, jaki mieli pierwsi chrze\u015bcijanie, kt\u00f3rzy m\u00f3wili \u201eAmen” nie tylko w sercach, ale tak\u017ce ustami! Nie tylko my\u015bleli sobie to \u201eAmen”, lecz je wypowiadali. B\u00f3g pouczy\u0142 ju\u017c w Starym Testamencie sw\u00f3j lud w tej kwestii, m\u00f3wi\u0105c: \u201eA ca\u0142y lud<\/i> (m\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety!) niechaj odpo\u00adwie i m\u00f3wi: Amen!”<\/i> (5 Moj\u017cesza 27,15). W Ksi\u0119dze Nehemiasza 5,13 czytamy pi\u0119kne s\u0142owa: \u201eA ca\u0142e Zgromadzenie rze\u00adk\u0142o: Amen”.<\/i> Jest to zwyczaj zgodny z Pismem, kt\u00f3ry nieste\u00adty zosta\u0142 przez niekt\u00f3rych zaniechany.<\/span><\/p>\n

Po drugie: pierwszorz\u0119dnymi \u015brodkami ku zbudowaniu <\/b>Zgromadzenia by\u0142o w tamtych czasach – objawienie, a je\u015bli chodzi o dzisiejsze czasy: prorokowanie (1 Koryntian, 14 wiersze 3-4) poznanie, nauka (1 Koryntian 14,6), pouczenie (1 Koryntian 14,19). Zajmiemy si\u0119 tym jeszcze osobno. Czy my\u015bleli\u00ad\u015bmy jednak kiedy\u015b, \u017ce tak\u017ce modlitwa i pie\u015b\u0144 oraz dzi\u0119kczy\u00adnienie s\u0142u\u017c\u0105 zbudowaniu (1 Koryntian 14, wiersze 15-17)? Jak radosna jest ta r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107: na to wszystko jest miejsce i czas we wsp\u00f3l\u00adnym schodzeniu si\u0119 wierz\u0105cych! Mamy tutaj ponadto jedn\u0105 z nielicznych wzmianek, \u017ce w Zgromadzeniach \u015bwi\u0119tych \u015bpie\u00adwano.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli natomiast co\u015b ma by\u0107 ku zbudowaniu, najpierw tr\u0105ba musi da\u0107 zrozumia\u0142y ton, musi by\u0107 wiadomo, \u201eco graj\u0105 na flecie, a co na cytrze”<\/i> (1 Koryntian 14, wiersze 7-12); kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, to, co si\u0119 wyg\u0142asza, musi by\u0107 zrozumia\u0142e. Wszystko inne to \u201em\u00f3\u00adwienie na wiatr”<\/i> (1 Koryntian 14,9). B\u00f3g wcale nie chce, aby nasz ro\u00adzum by\u0142 podczas spotka\u0144 \u201ewy\u0142\u0105czony”. S\u0105dzi\u0107 tak by\u0142oby w najwy\u017cszym stopniu nieroztropne i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie du\u00adchowe. Aposto\u0142 obstaje przy tym, \u017ceby tak\u017ce w modlitwie, wys\u0142awianiu i dzi\u0119kczynieniu opr\u00f3cz Ducha tzn. Boskiej na\u00adtury w nas \u2013 (por. Jana 3,6; Rzymian 8,6.10) rozum tak\u017ce mia\u0142 sw\u00f3j udzia\u0142. Puste d\u017awi\u0119ki, kt\u00f3rych rozum nie mo\u017ce rozr\u00f3\u017c\u00adni\u0107 i przyjmowa\u0107, s\u0105 absolutnie bez warto\u015bci dla zbudowa\u00adnia. Tak wi\u0119c modlitwy i wys\u0142awianie w j\u0119zykach s\u0105 dla tego kto ich nie rozumie, zupe\u0142nie bez korzy\u015bci. M\u00f3wi\u0105cy winien tak samo u\u017cywa\u0107 rozumu, jak i s\u0142uchaj\u0105cy. Po to nam B\u00f3g go da\u0142, aby torowa\u0142 drog\u0119 wszystkiemu, co przychodzi od Boga.<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 m\u00f3wi\u0142 wi\u0119cej j\u0119zykami ni\u017c wszyscy i dzi\u0119kowa\u0142 Bogu za to. Czyni\u0142 to jednak dla siebie, kiedy by\u0142 sam z Bogiem. W Zgromadzeniu wola\u0142 powiedzie\u0107 raczej pi\u0119\u0107 s\u0142\u00f3w ro\u00adzumem, \u201eaby innych pouczy\u0107, ni\u017c dziesi\u0119\u0107 tysi\u0119cy w ja\u00adkim\u015b j\u0119zyku”<\/i> (1 Koryntian 14, wiersze 18-19). Je\u015bli co\u015b nie przyczynia si\u0119 do zbudowania, nie ma prawa by\u0107 s\u0142yszane w Zgromadzeniu. Nie gra przy tym roli, czy dar ten jest od Boga (dar m\u00f3wienia j\u0119zykami nim by\u0142); je\u015bli Zgromadzenie nie b\u0119dzie przez to budowane, wtedy ten dar nie powinien by\u0107 u\u017cyty. Posia\u00addanie udzielonego przez Boga daru nie uprawnia do u\u017cywa\u00adnia go o ka\u017cdym czasie i na ka\u017cdym miejscu. Mo\u017ce to komu\u015b wydawa\u0107 si\u0119 trudne do przyj\u0119cia, ale taka jest nauka ca\u0142ego tego rozdzia\u0142u. Kiedy jaki\u015b brat modli si\u0119 w Zgromadzeniu, w\u00f3wczas jest ustami zgromadzonych w modlitwie do Boga. Wtedy te\u017c to, co on wyra\u017ca, powinno by\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 spraw\u0105 zgromadzonych. Osobiste sprawy czy pro\u015bby nie s\u0105 wtedy absolutnie na miejscu. Tak te\u017c winno by\u0107 przy dzi\u0119kczynie\u00adniach i wys\u0142awianiu. Jak bardzo bracia musz\u0105 si\u0119 mie\u0107 na baczno\u015bci, aby nie wychodzi\u0107 za daleko poza to, co jest odczuciem i miar\u0105 Zgromadzenia. To, co kto\u015b wypowiada, musi by\u0107 ponadto dostatecznie g\u0142o\u015bno i wyra\u017anie powiedziane, aby wszyscy mogli to zrozumie\u0107. Je\u017celi na przyk\u0142ad kto\u015b m\u00f3wi nadzwyczaj cicho albo szybko, tak \u017ce prawie nikt nie jest w stanie nad\u0105\u017cy\u0107 ze zrozumieniem, to niech raczej pozostawi t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 innym.<\/span><\/p>\n

Szczeg\u00f3lnie dzisiaj istnieje niebezpiecze\u0144stwo wywierania wp\u0142ywu przez uczono\u015b\u0107. Je\u015bli taka mowa albo modlitwa jest przeplatana s\u0142owami naukowymi czy kunsztownymi zwrotami, obcymi wyra\u017ceniami, tak i\u017c pro\u015bci bracia i siostry nie mog\u0105 uchwyci\u0107 sensu, wtedy ta s\u0142u\u017cba nie odpowiada my\u00ad\u015blom Pana Jezusa Chrystusa. On bowiem chce, aby Zgromadzenie by\u0142o zbudo\u00adwane. Dotyczy to tak\u017ce modlitwy i dzi\u0119kczynienia. Wszyst\u00adko dzieje si\u0119 w Zgromadzeniu i dla Zgromadzenia. M\u00f3wi\u0105cy jest albo ustami zgromadzonych do Boga (modlitwa, dzi\u0119k\u00adczynienie, chwa\u0142a), albo ustami Bo\u017cymi dla zgromadzonych (proroctwo, pouczenia). O tym winni wiedzie\u0107 ci, kt\u00f3rzy otwieraj\u0105 usta w Zgromadzeniu i nigdy tego nie zapomina\u0107. Czy nie jest to w najwy\u017cszym stopniu wzruszaj\u0105ce, \u017ce Bogu chodzi g\u0142\u00f3wnie o takie w\u0142a\u015bnie zbudowanie Zgromadzenia? Wszystko inne winno si\u0119 temu podporz\u0105dkowa\u0107. Tak bardzo Mu na tym zale\u017cy!<\/span><\/p>\n

Wiem, \u017ce przeczy to pogl\u0105dom wielu os\u00f3b w chrze\u015bcija\u0144stwie, nawet tych, kt\u00f3rzy s\u0105 na nowo narodzeni. Taki jednak jest Bo\u017cy zamys\u0142 dla Jego ludu. Dlatego te\u017c pouczenia tego rozdzia\u0142u z Pierwszego Listu do Koryntian maj\u0105 w na\u00adszych dniach wielkie znaczenie. Zajmijmy si\u0119 teraz pierw\u00adszorz\u0119dnym \u015brodkiem, jakiego Duch \u015awi\u0119ty u\u017cywa i jaki sto\u00adsuje dla zbudowania Zgromadzenia: prorokowaniem.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Co oznacza prorokowanie?<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Aposto\u0142 stawia ponownie m\u00f3wienie j\u0119zykami w opozycji do prorokowania (1 Koryntian 14, wiersze 2-6.21-25.27-29). Prorokowanie (w tek\u015bcie greckim to samo s\u0142owo co przepowiadanie) to w\u0142a\u00ad\u015bciwa s\u0142u\u017cba prorok\u00f3w. Nie jest to przede wszystkim proro\u00adkowanie o czym\u015b przysz\u0142ym, lecz stawianie duszy przez S\u0142o\u00adwo Bo\u017ce w Bo\u017cym \u015bwietle, tak i\u017c cz\u0142owiek zostaje o wszystkim przekonany i ujawniaj\u0105 si\u0119 skryto\u015bci jego serca (1 Koryntian 14, wiersze 24-25). To nale\u017cy tutaj rozumie\u0107 jako prorokowa\u00adnie. Prorokowanie mo\u017ce si\u0119 nawet rozci\u0105ga\u0107 na niewierz\u0105\u00adcego, jak to pokazuj\u0105 podane wierszy, cho\u0107 zasadniczo nie jest ono dane niewierz\u0105cym, ale wierz\u0105cym. Po tym, kiedy Pan Jezus Chrystus Objawi\u0142 Samarytance ca\u0142\u0105 jej histori\u0119 {\u201epi\u0119ciu m\u0119\u017c\u00f3w mia\u0142a\u015b, a ten, kt\u00f3rego teraz masz, nie jest twoim m\u0119\u017cem”},<\/i> ona odpowiedzia\u0142a z pewnym zdziwieniem: \u201ePanie, widz\u0119, \u017ce\u015b prorok”<\/i> (Jana 4,18-19). To by\u0142a rzeczywi\u00ad\u015bcie s\u0142u\u017cba prorocza!<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce wa\u017cna jest w\u0142a\u015bnie w naszych dniach ta s\u0142u\u017cba! M\u00f3dlmy si\u0119 wi\u0119c o to, aby by\u0142a ona bardziej obecna mi\u0119dzy nami. Aposto\u0142 \u017cyczy\u0142 sobie, aby wszyscy prorokowali (1 Koryntian 14, wiersze 1 i 5). Do tego mieli d\u0105\u017cy\u0107, a nie goni\u0107 za rozwojem zewn\u0119trz\u00adnej mocy. Prorokowanie zawiera w sobie wi\u0119cej g\u0142oszenia albo nauczania. Nauka i wskazywanie tak\u017ce prowadz\u0105 do zbudowania Zgromadzenia (1 Koryntian 14, wiersze 6 i 19), ale s\u0142u\u017cba w swej najwy\u017cszej formie to prorokowanie. Prorok m\u00f3wi jako kto\u015b od Boga i m\u00f3wi dla Boga. Kto ten dar posiada, musi sam prze\u00adbywa\u0107 w blisko\u015bci Boga i by\u0107 z Nim w praktycznej jedno\u015bci z Jego wol\u0105, aby m\u00f3c oznajmia\u0107 innym wol\u0119 i my\u015bli Bo\u017ce we w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b.<\/span><\/p>\n

W\u0142a\u015bciwe prorokowanie w og\u00f3lno\u015bci jest wykonywane przez m\u00f3wi\u0105cego nie\u015bwiadomie. Naturalnie, us\u0142uguje on \u015bwiadomie S\u0142owem, ale to, \u017ce prorokuje, nie jest mu aku\u00adrat \u015bwiadome. Niekiedy dopiero p\u00f3\u017aniej dowiaduje si\u0119, je\u015bli w og\u00f3le si\u0119 dowie, przy tej czy innej okazji, \u017ce to, co m\u00f3wi\u0142, odpowiada\u0142o dok\u0142adnie potrzebom chwili. To za\u015b mo\u017ce zdzia\u00ad\u0142a\u0107 jedynie Duch \u015awi\u0119ty. Jeszcze raz powtarzam: koniecznie potrzebujemy takiego stawiania w Bo\u017cym \u015bwietle, aby\u015bmy zostali zachowani od niew\u0142a\u015bciwego usposobienia i b\u0142\u0119dnych dr\u00f3g! Jak\u017ce bardzo potrzeba nam s\u0142u\u017cby prorokowania!<\/span><\/p>\n

Ponadto prorokowa\u0107 mog\u0105 r\u00f3wnie\u017c siostry, jak nam to pokazuje rozdzia\u0142 11,5 oraz przyk\u0142ad c\u00f3rek Filipa (Dzieje Ap. 21,9). W tym ostatnim przypadku jednak nie Zgromadzenie by\u0142o miejscem, gdzie sprawowa\u0142y one sw\u00f3j dar, lecz intymne \u015bro\u00addowisko domu. W ka\u017cdym razie siostra powinna nakrywa\u0107 g\u0142ow\u0119 i tym samym pokazywa\u0107, \u017ce jest uleg\u0142a m\u0119\u017cowi (1 Koryntian 11,5-10).<\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 w 3 wierszu m\u00f3wi w zwi\u0105zku z prorokowaniem o zbudowaniu i zach\u0119ceniu czy napomnieniu i pociesze\u00adniu, to w\u0142a\u015bciwie nie jest to definicj\u0105 tego, czym jest proro\u00adkowanie, lecz raczej pokazuje to, jaki jest rezultat prawdziwego prorokowania. Kto prorokuje, m\u00f3wi ku zbudo\u00adwaniu, napomnieniu i pocieszeniu. R\u00f3wnie\u017c napomnienie jest w najprawdziwszym sensie zbudowaniem, o czym nieraz zapominamy. B\u00f3g napomina tylko nas, poniewa\u017c wprowadzi\u0142 nas w okre\u015blon\u0105 relacj\u0119 ze Sob\u0105. Wszystko, co pog\u0142\u0119bia moje poj\u0119cie prawdy i Osoby Pana, jest zbudowaniem.<\/span><\/p>\n

Nowy Testament m\u00f3wi o prorokowaniu w trojakim znaczeniu. Najog\u00f3lniejsze i najszersze znaczenie ju\u017c zobaczyli\u015bmy: wprowadzi\u0107 dusze wierz\u0105cych przez s\u0142u\u017cb\u0119 S\u0142owa w Bo\u017ce \u015bwiat\u0142o, i w ten spos\u00f3b dosi\u0119gn\u0105\u0107 ich serc i sumie\u0144 oraz od\u00adpowiedzie\u0107 na ich wewn\u0119trzne potrzeby. Taka te\u017c by\u0142a, za\u00adsadniczo rzecz bior\u0105c, s\u0142u\u017cba prorok\u00f3w w Starym Testamen\u00adcie; pr\u00f3bowali oni poruszy\u0107 sumienia ludu s\u0142owami \u201etak m\u00f3wi Pan”. Skoro Bo\u017cy lud nie zwa\u017ca\u0142 na S\u0142owo i ostrze\u017cenia Boga, wypowiadane przez Jego prorok\u00f3w, w\u00f3wczas prorocy byli zmuszeni do oznajmiania s\u0105d\u00f3w i zapowiadania dalszych przysz\u0142ych wydarze\u0144.<\/span><\/p>\n

To prowadzi nas do drugiego znaczenia prorokowania w Nowym Testamencie. W wielu miejscach, podobnie i tu, cho\u00addzi o zapowiadanie czego\u015b przysz\u0142ego. W Dziejach Apostol\u00adskich mamy tego przyk\u0142ad w 11 rozdziale, kiedy prorok Agabus wskaza\u0142 przez Ducha na nadchodz\u0105cy g\u0142\u00f3d na ca\u0142ej ziemi (Dzieje 11, wiersze 27-30). W szczeg\u00f3lno\u015bci jednak dotyczy to Ksi\u0119gi Objawienia, kt\u00f3rej s\u0142owa proroctwa, o ile si\u0119 je zachowuje, wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 ze szczeg\u00f3lnymi b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwami (Objawienie 1,3; 22,7).<\/span><\/p>\n

Trzecie znaczenie mamy w 1 Li\u015bcie do Koryntian 14,29-30, o czym jeszcze b\u0119dziemy m\u00f3wi\u0107. Chodzi tam o oznajmianie no\u00adwych, jeszcze nie znanych chrze\u015bcija\u0144skich prawd przez m\u0119\u017c\u00f3w natchnionych przez Ducha. Jest to \u201enajwy\u017csza\u201d forma proroctwa, kt\u00f3rej jednak dzisiaj nie znamy, poniewa\u017c S\u0142owo Bo\u017ce jest ju\u017c doko\u0144czone (Kolosan 1,25). R\u00f3wnie\u017c prorocy z 1 Koryntian z roz\u00addzia\u0142u 12, wiersza 28, byli narz\u0119dziami natchnienia Ducha \u015awi\u0119tego, przez Kt\u00f3rego zosta\u0142y napisane cz\u0119\u015bci Nowego Testamentu.<\/span><\/p>\n

Ko\u0144cz\u0105c ten paragraf, chcia\u0142bym jeszcze wskaza\u0107 na zwi\u0105zek, jaki zachodzi pomi\u0119dzy objawieniem a proroctwem z jed\u00adnej strony oraz mi\u0119dzy poznaniem a nauk\u0105 z drugiej (1 Koryntian 14,6). Rzeczy te nie oznaczaj\u0105 dok\u0142adnie tego samego, cho\u0107 pozo\u00adstaj\u0105 ze sob\u0105 w \u015bcis\u0142ym zwi\u0105zku. Aposto\u0142 nie chcia\u0142 przyj\u015b\u0107 do Koryntian bez korzy\u015bci dla nich. Korzy\u015b\u0107 z tego, co m\u00f3wi\u0142, b\u0119d\u0105 jednak mieli tylko wtedy, je\u015bli b\u0119dzie do nich m\u00f3wi\u0142 przez objawienie, poznanie, prorokowanie, lub nauk\u0119.<\/span><\/p>\n

Objawienie jako takie jest otrzymaniem Boskiej prawdy od samego Boga (1 Koryntian 2,10-12). Natomiast m\u00f3wi\u0107 przez obja\u00adwienie znaczy wypowiada\u0107 to, co aposto\u0142owie i prorocy otrzy\u00admali przez objawienie. Przyk\u0142ad tego znajdujemy w 1 Koryntian w rozdzia\u00adle 11,23<\/span> <\/span>{<\/span>\u201ealbowiem ja otrzyma\u0142em od Pana”<\/span>}.<\/span> <\/span>W og\u00f3le s\u0142u\u017cb\u0119 aposto\u0142a Paw\u0142a cechowa\u0142o objawienie (por. 1 Koryntian 15,3). Prze\u00adcie\u017c Pan ju\u017c przy jego [Paw\u0142a] nawr\u00f3ceniu Powiedzia\u0142 mu: <\/span>\u201eAlbo\u00adwiem po to ci si\u0119 Ukaza\u0142em, aby ci\u0119 ustanowi\u0107 s\u0142ug\u0105 i \u015bwiadkiem tych rzeczy, w kt\u00f3rych mnie widzia\u0142e\u015b, jak <\/span>r\u00f3wnie\u017c tych, w kt\u00f3rych ci si\u0119 poka\u017c\u0119”<\/span> (Dzieje Ap. 26,16).<\/span><\/span><\/p>\n

Z objawieniem \u015bci\u015ble wi\u0105\u017ce si\u0119 prorokowanie. Co ono oznacza, ju\u017c widzieli\u015bmy.<\/span><\/p>\n

M\u00f3wi\u0107 przez prorokowanie wykracza w swoim znaczeniu ponad wypowiadanie objawienia, obejmuje bowiem wi\u0119cej ni\u017c oznajmienie nowo otrzymanych prawd (trzecie znaczenie prorokowania).<\/span><\/p>\n

Z drugiej strony aposto\u0142 posiada\u0142 dzi\u0119ki objawieniu Pana tak\u017ce g\u0142\u0119bsze poznanie, kt\u00f3re charakteryzowa\u0142o jego s\u0142u\u017c\u00adb\u0119. M\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 do Efezjan: \u201eczytaj\u0105c to, mo\u017cecie zrozumie\u0107 moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej”<\/i> (Efezjan 3,1-5). Nauk\u0119 mo\u017cna potraktowa\u0107 jako uniwersalne wyra\u017ce\u00adnie, kt\u00f3re w swym daleko id\u0105cym sensie zawiera w sobie wszystkie pozosta\u0142e poj\u0119cia. Wyra\u017cenie to ma jednak r\u00f3w\u00adnie\u017c swoje szczeg\u00f3lne, w\u0142a\u015bciwe sobie znaczenie: nie tyle oznajmianie nieznanych dot\u0105d prawd, co wierne i pilne wpa\u00adjanie prawd ju\u017c znanych. Pawe\u0142 nie uwa\u017ca\u0142 za zb\u0119dne pisa\u0107 do Filipian \u201eto samo”<\/i> (Filipian 3,1), a Piotr mia\u0142 staranie o to, aby wierz\u0105cym z obrzezki<\/span> \u201eprzypomina\u0107 te rzeczy, chocia\u017c je znali”<\/i> (2 Piotra 1,12).<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce pomocne b\u0119dzie przedstawienie niewielkiego graficznego obrazu tych zwi\u0105zk\u00f3w:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Objawienie i poznanie s\u0105 tym, co cz\u0142owiek otrzymuje (wzgl\u0119dnie otrzyma\u0142) od Boga, poznanie jest wynikiem objawienia. W oznajmianiu skierowanym do ludzi jednak ob\u00adjawienie okazuje si\u0119 w prorokowaniu, a poznanie w nauce.<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce godna uwielbienia jest mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca, kt\u00f3ra znalaz\u0142a drog\u0119, aby to, co jest w Jego sercu, dotar\u0142o a\u017c do nas, ludzi!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

B\u00f3g prawdziwie po\u015br\u00f3d nas<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Postawmy przed sob\u0105 jeszcze raz wierszy od 22 do 25 z 1 Listu do Koryntian 14, kt\u00f3re ju\u017c pod pewnym k\u0105tem na\u015bwietlali\u015bmy:<\/span><\/p>\n

\u201eJ\u0119zyki zatem, to znak nie dla wierz\u0105cych, ale dla niewierz\u0105cych, a prorokowanie nie dla niewierz\u0105\u00adcych, ale dla wierz\u0105cych. Je\u015bli si\u0119 wi\u0119c ca\u0142e Zgromadzenie zejdzie na jednym miejscu i wszyscy j\u0119\u00adzykami m\u00f3wi\u0107 b\u0119d\u0105, a wejd\u0105 tam nieuczeni albo niewierz\u0105cy, czy\u017c nie powiedz\u0105, \u017ce szalejecie? Lecz je\u015bli wszyscy prorokuj\u0105, a wejdzie jaki\u015b niewierz\u0105\u00adcy albo nieuczony, jest on przez wszystkich zawsty\u00addzony, i przez wszystkich os\u0105dzony. Skryto\u015bci jego serca wychodz\u0105 na jaw, tak i\u017c upad\u0142szy na twarz, odda pok\u0142on Bogu i oznajmi: Prawdziwie B\u00f3g jest po\u015br\u00f3d was”<\/span> (gr.).<\/span><\/span><\/p>\n

Chocia\u017c aposto\u0142 dla ods\u0142oni\u0119cia g\u0142upoty Koryntian m\u00f3wi tu o takim przypadku, jakiego z pewno\u015bci\u0105 w tej postaci nigdy nie by\u0142o, to jednak w jego s\u0142owach wida\u0107 cz\u0105stk\u0119 \u017cycia miejscowego \u015bwiadectwa Zgromadzenia Bo\u017cego w Koryncie, cz\u0119\u015b\u0107 praktycznych wsp\u00f3lnych spotka\u0144, co wzbudza nasze najwy\u017csze zainteresowanie. Niekt\u00f3re rzeczy za\u00ads\u0142uguj\u0105 na nasz\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119.<\/span><\/p>\n

1) Widocznie zwyczajem wierz\u0105cych na jakim\u015b miejscu by\u0142o regularne wsp\u00f3lne schodzenie si\u0119 ku wzajemnemu zbudowaniu; zwyczaj taki jest przez Ducha Bo\u017cego uznawany i pole\u00adcany.<\/span><\/p>\n

2) Nie by\u0142y to \u201ezamkni\u0119te” zgromadzenia, na kt\u00f3re nie mieli wst\u0119pu nieuczeni oraz niewierz\u0105cy. Przeciwnie, mogli oni wej\u015b\u0107. Nieuczeni (greckie s\u0142owo idiotes<\/i>) okre\u015bla tych, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 niepouczeni w sprawach Bo\u017cych, ale niekoniecznie niewierz\u0105cy, takich bowiem odr\u00f3\u017cnia si\u0119 od niewierz\u0105cych.<\/span><\/p>\n

3) Zauwa\u017cmy, \u017ce nie ma \u017cadnych wskaza\u0144 ustalonego porz\u0105dku, je\u015bli chodzi o s\u0142u\u017cb\u0119 albo o us\u0142uguj\u0105cych. Duch Bo\u017cy zaj\u0105\u0142 Swoje mieszkanie w Zgromadzeniu, to za\u015b wymaga nie daj\u0105cej si\u0119 por\u00f3wna\u0107 z niczym wolno\u015bci. Mo\u017cliwe by\u0142o, jak\u00adkolwiek jest to za\u0142o\u017cenie czysto hipotetyczne, \u017ce wszyscy m\u00f3\u00adwili j\u0119zykami i wszyscy prorokowali. Aposto\u0142 w \u017caden spo\u00ads\u00f3b tej wolno\u015bci nie ogranicza. Pokazuje tylko, jaki by\u0142by rezultat w takim przypadku, gdyby wszyscy m\u00f3wili j\u0119zyka\u00admi. Nieuczeni i niewierz\u0105cy powiedzieliby, \u017ce odeszli oni od zmys\u0142\u00f3w. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie mog\u0142o to by\u0107 zamiarem Bo\u00ad\u017cym. Dlatego mieli raczej d\u0105\u017cy\u0107 do tego, aby prorokowa\u0107.<\/span><\/p>\n

4) Uwa\u017cano, \u017ce B\u00f3g by\u0142 obecny po\u015brodku nich; B\u00f3g by\u0142 rzeczywi\u015bcie pomi\u0119dzy nimi. Fakt ten by\u0142by widoczny w\u0142a\u015bnie przez to, \u017ce wszyscy by prorokowali. Gdyby wszed\u0142 jaki\u015b nie\u00adwierz\u0105cy czy nieuczony, by\u0142by przez wszystkich przekony\u00adwany, przez wszystkich os\u0105dzony i w ko\u0144cu doprowadzony do tego, aby odda\u0107 cze\u015b\u0107 Bogu i oznajmi\u0107, \u017ce B\u00f3g jest na\u00adprawd\u0119 w\u015br\u00f3d nich albo w nich. B\u0142ogos\u0142awiony skutek tego, \u017ce B\u00f3g jest naprawd\u0119 w\u015br\u00f3d nich albo w nich, \u017ce wolno\u015b\u0107 ducha zosta\u0142a we w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b wykorzystana! Kiedy zej\u00addziemy si\u0119 jako Zgromadzenie, wtedy B\u00f3g jest i dzisiaj jesz\u00adcze w\u015br\u00f3d nas. Oby\u015bmy byli wi\u0119cej \u015bwiadomi Jego obecno\u00ad\u015bci!<\/span><\/p>\n

Jeszcze jedno s\u0142owo na temat wyra\u017cenia \u201eKiedy ca\u0142e Zgromadzenie zejdzie si\u0119 na jednym miejscu”<\/i> (1 Koryntian 14,23). \u015aci\u015ble wi\u0105\u017ce si\u0119 ono z wyra\u017ceniem w rozdziale 11,18: \u201eKiedy si\u0119 jako<\/i> (lub: w) Zgromadzenie schodzicie”.<\/i> Oba sformu\u0142owa\u00adnia okre\u015blaj\u0105 t\u0119 sam\u0105 rzecz, ale ka\u017cde z innej pozycji i do\u00adbrze jest, aby\u015bmy to zrozumieli. Drugie wyra\u017cenie, zej\u015b\u0107 si\u0119 w Zgromadzeniu, wskazuje na charakter, natomiast pierw\u00adsze na sam\u0105 rzecz, na fakt zej\u015bcia si\u0119 razem. W obu przy\u00adpadkach jednak chodzi o zej\u015bcie si\u0119 w charakterze Zgromadzenia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Porz\u0105dek przed moc\u0105<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wiele drogich dzieci Bo\u017cych uwa\u017ca, \u017ce podczas wsp\u00f3lnych spotka\u0144 musz\u0105 i\u015b\u0107 za swoimi wewn\u0119trznymi impulsami, nie kontroluj\u0105c si\u0119. Odczuwaj\u0105 – jak sami przypuszczaj\u0105 – \u017ce przynagla ich Duch Bo\u017cy, a to jest dla nich wystarczaj\u0105cym sygna\u0142em, aby si\u0119 w spos\u00f3b przez nich zamierzony wyra\u017ca\u0107. Wszelkie inne rozs\u0105dzanie i rozwa\u017cania odrzucaj\u0105 jako nieduchowe i ograniczaj\u0105ce ich osobist\u0105 wolno\u015b\u0107. To ich \u201eprzemaga” i \u201eczuj\u0105 si\u0119 wewn\u0119trznie nagleni”, i to im wystarcza. Czy naprawd\u0119 wystarcza?<\/span><\/p>\n

Koryntianie my\u015bleli podobnie. Tylko \u017ce istnia\u0142a w\u00f3wczas ta r\u00f3\u017cnica, kt\u00f3rej nie \u015bmiemy przeoczy\u0107, \u017ce w odr\u00f3\u017cnieniu od nas dzisiaj, nie mieli oni \u017cadnego braku w darach \u0142aski. Niejedno, co si\u0119 dzisiaj wybija jako \u201edar”, nie jest niczym in\u00adnym, jak tylko cia\u0142em, imitacj\u0105. Podejrzenie to utwierdza si\u0119 tym bardziej, \u017ce sprawowanie tych dar\u00f3w jest absolutnie i zu\u00adpe\u0142nie przeciwne Pismu. My\u015bl\u0119 przy tym w szczeg\u00f3lno\u015bci o m\u00f3wieniu j\u0119zykami, jak to si\u0119 praktykuje w wielu kr\u0119gach chrze\u015bcija\u0144skich. Skoro spos\u00f3b sprawowania tego daru jest ca\u0142kowicie sprzeczny z zarz\u0105dzeniami S\u0142owa Bo\u017cego, to czy nie trzeba w\u0105tpi\u0107 w to, czy to w og\u00f3le jest prawdziwe? Oczy\u00adwi\u015bcie, Koryntianie wykazywali niejedne s\u0142abo\u015bci i b\u0142\u0119dy. Ale miejmy tu przy tym na uwadze dwie rzeczy: chodzi\u0142o prze\u00adcie\u017c w ich przypadku o ca\u0142kiem m\u0142ode miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia; nie posiadali oni jeszcze \u017cadnych Boskich poucze\u0144 w tych kwe\u00adstiach. Ponadto Drugi List uwidacznia jasno, \u017ce Pierwszy List skierowa\u0142 ich ku zasmuceniu wed\u0142ug Boga i ku upami\u0119taniu (2 Koryntian 7,6-11). My za\u015b mamy w r\u0119kach doko\u0144czone S\u0142owo Bo\u017ce, a mimo to cz\u0119stokro\u0107 nie post\u0119pujemy wed\u0142ug niego! To czyni nas odpowiedzialnymi.<\/span><\/p>\n

Tak, Koryntianie czynili z\u0142y u\u017cytek z dar\u00f3w, ale aposto\u0142 mo\u017ce uznawa\u0107 i t\u0119 wolno\u015b\u0107, gdy\u017c \u201e<\/span>gdzie Duch Pa\u0144ski, tam wolno\u015b\u0107<\/span>” (2 Koryntian 3,17). Czuj\u0119 si\u0119 jednak przynaglony, by strzec tej wolno\u015bci przed nadu\u017cyciem. W innej sytuacji Pawe\u0142 musia\u0142 p\u00f3\u017aniej pisa\u0107 do Galacjan: \u201e<\/span>Gdy\u017c do wolno\u015bci jeste\u015b<\/span>cie powo\u0142am,<\/b> bracia; tylko pod pozorem wolno\u015bci nie pob\u0142a\u017cajcie<\/b> cia\u0142u, ale s\u0142u\u017ccie jedni drugim w mi\u0142o\u015bci” <\/span>(Galacjan 5,13).<\/span><\/span><\/p>\n

Zawsze istnieje to niebezpiecze\u0144stwo: u\u017cywania wolno\u015bci dla cia\u0142a. Istnieje wolno\u015b\u0107 Ducha, gdy\u017c inaczej nie mo\u017cna by jej nadu\u017cywa\u0107. Jest to niezmiernie radosne, lecz Koryntianie nadu\u017cywali mocy Ducha, a to nie by\u0142 Bo\u017cy porz\u0105dek. Dlatego aposto\u0142 przechodzi nast\u0119pnie do mowy o Bo\u017cym porz\u0105d\u00adku podczas wsp\u00f3lnych zgromadze\u0144 i pokazuje, \u017ce nieporz\u0105dek nigdy nie pochodzi od Boga. Dlatego najpierw musi by\u0107 porz\u0105dek, a potem dopiero moc. Tego mamy si\u0119 uczy\u0107.<\/span><\/p>\n

\u201eC\u00f3\u017c tedy, bracia? Gdy si\u0119 schodzicie, jeden z was s\u0142u\u017cy psalmem, inny nauk\u0105, inny objawieniem, inny j\u0119zykami, inny ich wyk\u0142adem; wszystko to niech b\u0119dzie ku zbudowaniu. Je\u015bli kto m\u00f3wi j\u0119zy\u00adkami, niech to czyni dw\u00f3ch albo najwy\u017cej trzech i to po kolei, a jeden niech wyk\u0142ada; A je\u015bliby nie by\u0142o nikogo, kto by wyk\u0142ada\u0142, niech milcz\u0105 w zbo\u00adrze, niech m\u00f3wi\u0105 samym sobie i Bogu. A co do pro\u00adrok\u00f3w, to niech m\u00f3wi\u0105 dwaj albo trzej, a inni niech os\u0105dzaj\u0105, lecz je\u015bliby kto\u015b inny z siedz\u0105cych otrzy\u00adma\u0142 objawienie, pierwszy niech milczy. Mo\u017cecie bowiem kolejno wszyscy prorokowa\u0107, aby si\u0119 wszyscy czego\u015b nauczyli i wszyscy zach\u0119ty doznali. A duchy prorok\u00f3w s\u0105 poddane prorokom; Albowiem B\u00f3g nie jest Bogiem nieporz\u0105dku, ale pokoju”<\/span> (1 Koryntian 14,26-33).<\/span><\/span><\/p>\n

Wiersz 26 pokazuje bogactwo Koryntian w darach; pokazuje te\u017c, \u017ce byli pilni w stosowaniu tych dar\u00f3w. Samo w sobie by\u0142o to dobre, tylko widocznie dzia\u0142o si\u0119 to w pewnym nieporz\u0105d\u00adku i niezale\u017cno\u015bci do Ducha Bo\u017cego. Prawdopodobnie nie tyl\u00adko bardzo wielu m\u00f3wi\u0142o podczas spotka\u0144, ale te\u017c wielu na\u00adraz. Ka\u017cdy d\u0105\u017cy\u0142 do tego, aby go s\u0142yszano. I to by\u0142o niedobre, nie s\u0142u\u017cy\u0142o zbudowaniu Zgromadzenia. Objawiali oni bowiem nie tylko brak mi\u0142o\u015bci. Zapomnieli o tym, Kto by\u0142 po\u015brodku nich i \u017ce to On jedynie mia\u0142 prawo do decydowania, co ma si\u0119 w poszczeg\u00f3lnych wypadkach dzia\u0107. Utracili te\u017c z oczu obecno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego, o kt\u00f3rym Pan Jezus Chrystus powiedzia\u0142:<\/span><\/p>\n

\u201eOn Mnie uwielbi”<\/span><\/i> (Jana 16,14). Oni za\u015b nie szukali Jego chwa\u0142y, lecz swojej. I tak b\u0119dzie zawsze, kiedy si\u0119 nie pami\u0119ta o tym, \u017ce \u201eB\u00f3g jest naprawd\u0119 mi\u0119dzy wami”.<\/i> Je\u015bli obec\u00adno\u015b\u0107 Bo\u017ca nie b\u0119dzie urzeczywistniana przez zgromadzo\u00adnych, wtedy nawet dary b\u0119d\u0105 przeszkod\u0105 dla b\u0142ogos\u0142awie\u0144\u00adstwa jego dzieci, poniewa\u017c s\u0105 niem\u0105drze u\u017cywane.<\/span><\/p>\n

Z tego wzgl\u0119du aposto\u0142 czuje si\u0119 zmuszony do uzupe\u0142nie\u00adnia ich brak\u00f3w w \u0142asce przez to, \u017ce zarz\u0105dza ograniczaj\u0105ce postanowienia w sprawie u\u017cywania tych dar\u00f3w, kt\u00f3rych pochodzenie od Boga z rado\u015bci\u0105 uznaje. Zarz\u0105dzenia te maj\u0105 r\u00f3wnie\u017c dla nas dzisiaj nadzwyczaj na warto\u015b\u0107, mimo \u017ce pew\u00adne okre\u015blone dary \u0142aski, jak j\u0119zyki i objawienia ju\u017c nie wy\u00adst\u0119puj\u0105. Zasady, kt\u00f3re B\u00f3g nam przekaza\u0142, aby\u015bmy si\u0119 nimi kierowali, pozostaj\u0105 jednakowo\u017c na ka\u017cdy czas te same.<\/span><\/p>\n

Nie jest zamiarem aposto\u0142a, aby zmusi\u0107 do milczenia jaki\u015b dar; to by oznacza\u0142o zgaszenie Ducha i by\u0142oby grzechem (1 Tesaloniczan 5,19). Nie; stawia on natomiast barier\u0119 przeciw ciele\u00adsnemu u\u017cywaniu dar\u00f3w danych od Boga. Zabrania u\u017cywania wszelkiego niekontrolowanego pop\u0119du w duchowych objawie\u00adniach. Ka\u017cdy prawdziwy dar Ducha jest poddany temu, kto go posiada, i on te\u017c jest odpowiedzialny za jego u\u017cywanie.<\/span><\/p>\n

Pawe\u0142 zaczyna od j\u0119zyk\u00f3w, poniewa\u017c one najbardziej rzucaj\u0105 si\u0119 w oczy i nadu\u017cycie ich by\u0142o najbardziej zgubne. W\u0142a\u00ad\u015bnie ci, kt\u00f3rzy te dary posiadali, mogli ro\u015bci\u0107 sobie prawo do swobodnego ich u\u017cywania bez jakichkolwiek regu\u0142. Fakt jed\u00adnak, \u017ce jaki\u015b dar by\u0142 rzeczywi\u015bcie od Boga, w \u017cadnym wy\u00adpadku nie przeszkadza regulowaniu tego daru. Regulacja taka istnia\u0142a i istnieje: we wszystkim, co si\u0119 tyczy s\u0142u\u017cby Bo\u017cej w Zgromadzeniu, absolutne pierwsze\u0144stwo ma ducho\u00adwe zrozumienie i tym samym zbudowanie zgromadzonych.<\/span><\/p>\n

Je\u017celi na przyk\u0142ad nie by\u0142o wyk\u0142adaj\u0105cego, wtedy m\u00f3wie\u00adnie j\u0119zykami w Zgromadzeniu mia\u0142o by\u0107 zaniechane. Pojedynczy brat m\u00f3g\u0142 m\u00f3wi\u0107 sobie i Bogu, ale w Zgromadzeniu mia\u0142 milcze\u0107. \u017badna niezrozumia\u0142a mowa nie powinna by\u0107 s\u0142yszana w Zgromadzeniu. To bowiem, co tam m\u00f3wiono, mia\u00ad\u0142o by\u0107 s\u0142yszane nie tylko przez Samego Boga, ale te\u017c i zrozu\u00admiane przez ludzi.<\/span><\/p>\n

Nie mia\u0142o tak\u017ce m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami wi\u0119cej ni\u017c dw\u00f3ch czy trzech braci – ograniczenie to rozci\u0105ga si\u0119 tak\u017ce na najwi\u0119kszy dar, na prorok\u00f3w. Nawet co\u015b bardzo dobrego wskutek nie\u00adzdrowej przesady mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 niekorzystne, a nawet wzgar\u00addzone, je\u015bliby wi\u0119cej ni\u017c dw\u00f3ch lub trzech m\u00f3wi\u0142o na jednym spotkaniu. Wtedy pro\u015bci s\u0142uchaj\u0105cy nie uchwyciliby tego i nie byliby w stanie przetrawi\u0107, a ju\u017c ca\u0142kowicie, gdyby m\u00f3wi\u0142o ich jednocze\u015bnie wi\u0119cej, jeden przez drugiego. Mogli oni po kolei prorokowa\u0107 jeden za drugim, stwierdza aposto\u0142, ale gdyby by\u0142o ich wi\u0119cej ni\u017c dw\u00f3ch lub trzech, wtedy by\u0142oby to od z\u0142ego. Musieli wtedy czeka\u0107 na inn\u0105 sposobno\u015b\u0107 i czas, gdy\u017c \u201educhy prorok\u00f3w s\u0105 poddane prorokom”.<\/span><\/p>\n

\u201eCzuj\u0119 si\u0119 przynaglony t\u0105 my\u015bl\u0105 i nie mog\u0119 inaczej” – czemu\u015b takiemu aposto\u0142 w og\u00f3le nie pozostawia miejsca. To nie duch proroczy bowiem panuje nad prorokiem, ale prorok nad swoim duchem. Skoro ju\u017c naturalny cz\u0142owiek mia\u0142 panowa\u0107 nad swym duchem (Przypowie\u015bci 25,28), to o ile\u017c konieczniejsze jest to dla duchowego cz\u0142owieka, kt\u00f3remu B\u00f3g powierzy\u0142 duchowy dar, aby go sprawowa\u0142 pod wszelk\u0105 naka\u00adzan\u0105 kontrol\u0105 samego siebie! Aposto\u0142 wychodzi tu naprzeciw wszelkim pozorom czy fa\u0142szywym pretekstom dla duchowe\u00adgo nieokie\u0142znania. \u017baden wewn\u0119trzny impuls nie jest wystar\u00adczaj\u0105cy, aby uprawni\u0107 proroka do m\u00f3wienia! Jego rozs\u0105dza\u00adnie musi by\u0107 zgodne z jego wyra\u017ceniami. Rozum bowiem, (cho\u0107 nigdy nie sprzeciwia si\u0119 prawdziwemu uczuciu) jest w rzeczach Bo\u017cych stale ponad tym. Wszystko inne jest niezdrowe, jest nieporz\u0105dkiem.<\/span><\/p>\n

Wiersz ten: \u201eMo\u017cecie bowiem kolejno wszyscy proroko\u00adwa\u0107, aby si\u0119 wszyscy czego\u015b nauczyli i zach\u0119ty doznali” <\/i>(1 Koryntian 14,31) zawiera w sobie jeszcze szczeg\u00f3lne pouczenie. Kiedy aposto\u0142 w 12 rozdziale zestawi\u0142 razem te r\u00f3\u017cne formy objawie\u0144 Ducha, zapytuje w wierszu 29: \u201eCzy wszyscy s\u0105 apo\u00adsto\u0142ami, wszyscy prorokami…?” Odpowied\u017a<\/i> brzmi \u201enie”. Do\u00adtyczy\u0142o to prorok\u00f3w jako narz\u0119dzi natchnienia (trzecie zna\u00adczenie prorokowania) i by\u0142o tym samym ograniczone co do liczby. W 14 rozdziale, wierszach 1 i 5 zach\u0119ca\u0142 on Koryntian, by d\u0105\u017cyli do najwy\u017cszych dar\u00f3w \u0142aski, czyli do prorokowania (pierwsze znaczenie). Wyra\u017anie wskazuje to, i\u017c wszyscy, kt\u00f3\u00adrzy tego pragn\u0119li, osi\u0105gali to. I oto teraz w zgodzie z tym uznaje mo\u017cliwo\u015b\u0107, by wszyscy oni prorokowali. Dalsze s\u0142owo aposto\u00ad\u0142a brzmi: aby wszyscy si\u0119 nauczyli i wszyscy zostali pociesze\u00adni. To s\u0142owo \u201ewszyscy”, kt\u00f3re jest tu z naciskiem powt\u00f3rzone, ma w tych trzech przypadkach t\u0119 sam\u0105 si\u0142\u0119. Powiedzie\u0107, \u017ce wszyscy prorocy mieliby prorokowa\u0107, by\u0142oby w\u0142a\u015bciwie zb\u0119d\u00adne. Jaka\u017c wspania\u0142a wolno\u015b\u0107 w Zgromadzeniu zostaje tutaj uznana! Je\u017celi ich serca by\u0142y na to skierowane, a B\u00f3g da\u0142 im ku temu zdolno\u015b\u0107, to rzeczywi\u015bcie wszyscy mogli prorokowa\u0107. Jak czci\u0142o to Tego, kt\u00f3ry By\u0142 po\u015brodku nich!<\/span><\/p>\n

W Zgromadzeniu wszyscy si\u0119 ucz\u0105. R\u00f3wnie\u017c i prorok ma przy\u00adwilej s\u0142uchania i uczenia si\u0119. Przez swoj\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 pociesza on innych, ale i sam ma t\u0119 potrzeb\u0119, aby by\u0142 pocieszony. Zbudo\u00adwanie, jak si\u0119 tu dowiadujemy, jest czym\u015b wzajemnym. Czy my urzeczywistniamy to na naszych wsp\u00f3lnych spotkaniach? Czy \u017cyczymy te\u017c jakiemu\u015b prorokowi tego przywileju, aby m\u00f3g\u0142 niekiedy pos\u0142ucha\u0107?<\/span><\/p>\n

Umi\u0142owani bracia w Panu, kt\u00f3rzy to czytacie, chciejmy sobie zada\u0107 te pytania: czy wszyscy d\u0105\u017cymy do tego, aby proro\u00adkowa\u0107? Czy z takim zamiarem przychodzimy na wsp\u00f3lne spo\u00adtkania? Czy te\u017c jeste\u015bmy ju\u017c od lat jedynie biernymi uczestnikami? Czy przysz\u0142o nam ju\u017c cho\u0107by na my\u015bl, \u017ce mo\u017ce i nas Pan Jezus Chrystus Chce u\u017cy\u0107 w Zgromadzeniu, aby powiedzie\u0107 jakie\u015b s\u0142owo ku jego zbudowaniu? Czy te\u017c pozostawiamy wszystko darom, kt\u00f3re s\u0105 po\u015br\u00f3d nas? A co czynimy z tym s\u0142owem: \u201emo\u00ad\u017cecie bowiem… wszyscy prorokowa\u0107?” M\u00f3wi\u0142em ju\u017c o warunkach wst\u0119pnych, aby prorokowa\u0107. Czy my jednak do tego d\u0105\u00ad\u017cymy? Oby\u015bmy wi\u0119cej korzystali z tej wolno\u015bci, w jak\u0105 nas wprowadzi\u0142 Duch, wi\u0119cej jej u\u017cywali ku zbudowaniu tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego i ku uwielbieniu Tego, Kt\u00f3ry Jest po\u015br\u00f3d nas!<\/span><\/p>\n

\u201eA co do prorok\u00f3w, to niech m\u00f3wi\u0105 dwaj albo trzej, a in\u00adni niech os\u0105dzaj\u0105”<\/i> (1 Koryntian 14,29). Dwa lub najwy\u017cej trzy przem\u00f3\u00adwienia wystarczy\u0142y dla zbudowania Zgromadzenia podczas jednego spotkania. O modlitwach, pie\u015bniach pochwalnych i dzi\u0119kczynieniu si\u0119 tu nie wspomina, z tego jednak, co czyta\u00admy w 1 Koryntian 14 rozdzia\u0142 w wierszach od 14 do 16 wynika jednak, \u017ce pie\u015bni\u0105 nie tylko rozpoczynano i ko\u0144czono Zgromadzenie, lecz tak\u017ce prze\u00adrwy pomi\u0119dzy jednym przem\u00f3wieniem a drugim by\u0142y wype\u0142nione pie\u015bniami.<\/span><\/p>\n

S\u0142u\u017cba prorok\u00f3w mia\u0142a by\u0107 rozs\u0105dzana. Przez kogo? Z pewno\u015bci\u0105 najpierw przez ich braci z tym samym darem. Potem jednak r\u00f3wnie\u017c przez ca\u0142e Zgromadzenie. To cz\u0119sto spotyka\u00adny pogl\u0105d niekt\u00f3rych, jakoby os\u0105dzania s\u0142u\u017cby prorok\u00f3w mo\u00adgli dokonywa\u0107 tylko inni prorocy, jest nie tylko nieuzasadnio\u00adny i samowolny, lecz jaskrawo sprzeciwia si\u0119 nauce Pisma. Wszystkie dzieci Bo\u017ce maj\u0105 \u201enamaszczenie od \u015awi\u0119tego<\/i> (Du\u00adcha \u015awi\u0119tego od Chrystusa) i wiedz\u0105 wszystko”<\/i> (1 Jana 2,20). Nie rozumiej\u0105 wszystkiego, ale maj\u0105 przez Ducha t\u0119 zdolno\u015b\u0107 rozs\u0105dzania wszystkiego, czy pochodzi to od Boga i czy to, co im przedstawiono nowego, zgadza si\u0119 z tym, czego ju\u017c si\u0119 nauczyli. Taki by\u0142 te\u017c zwyczaj w Berei (Dzieje Ap. 17,11).<\/span><\/p>\n

\u201eDlaczego jednak – zapyta kto\u015b – te duchowe wypowiedzi maj\u0105 by\u0107 przez innych os\u0105dzane, skoro Duch, kt\u00f3ry tych dar\u00f3w udziela, Sam Jest Prawd\u0105?” Odpowied\u017a brzmi nast\u0119puj\u0105\u00adco: wyposa\u017ceni w dar ludzie pozostaj\u0105 w sobie lud\u017ami, a czy\u00adsto\u015b\u0107 ich mowy b\u0119dzie zagwarantowana tylko w tej mierze, w jakiej nauczyli si\u0119 oni w mocy tego Ducha \u015awi\u0119tego opanowywa\u0107 sa\u00admych siebie. Pokora jest bowiem wa\u017cnym stra\u017cnikiem przy u\u017cywaniu dar\u00f3w, przy s\u0142u\u017ceniu nimi. B\u00f3g, kt\u00f3ry patrzy na uni\u00ad\u017conego i kt\u00f3ry daje \u0142ask\u0119 pokornemu (2 Koryntian 7,6; 1 Piotra 5,5), zachowa serce i usta tego, kt\u00f3ry nic o sobie nie mniema, od b\u0142\u0119du i od tego, co z\u0142e. Jemu za to dzi\u0119ki!<\/span><\/p>\n

\u201eB\u00f3g bowiem nie jest Bogiem nieporz\u0105dku, lecz pokoju” <\/span><\/i>(1 Koryntian 14,33). Nawet moc od Samego Boga nie usuwa na bok porz\u0105d\u00adku. Tam, gdzie dzia\u0142a Duch \u015awi\u0119ty, nie ma nieporz\u0105dku, lecz <\/i><\/b>j<\/span>est pok\u00f3j, b\u0119d\u0105cy wynikiem Jego dzia\u0142ania. Tam, gdzie dzia\u0142aj\u0105 demony, nie tylko b\u0119dzie zburzony ten wewn\u0119trzny pok\u00f3j, ale tak\u017ce zwi\u0105zany z panuj\u0105cymi tam obyczajami zewn\u0119trzny porz\u0105dek. Jest to pewny znak umo\u017cliwiaj\u0105cy rozs\u0105dzenie.<\/span><\/p>\n

B\u00f3g mieszka w Zgromadzeniu i w ka\u017cdym pojedynczym wie\u00adrz\u0105cym. Ta wznios\u0142a i b\u0142ogos\u0142awiona prawda le\u017cy u podstaw ka\u017cdej wskaz\u00f3wki co do tego, jak mamy si\u0119 zachowa\u0107 w Zgromadzeniu. Wszystkich zgromadzonych nie ma cechowa\u0107 wie\u00addza o tym, \u017ce w\u015br\u00f3d nich znajduj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cne dary, ale g\u0142\u0119boka i szcz\u0119\u015bliwa \u015bwiadomo\u015b\u0107 bezpo\u015bredniej obecno\u015bci Boga. Tam, gdzie obecno\u015b\u0107 ta i nieograniczono\u015b\u0107 jest urzeczywistniana i od\u00adczuwana, panuje pok\u00f3j, jak r\u00f3wnie\u017c porz\u0105dek. Wszystko, co jest prawdziwe, co od Niego pochodzi, dokonuje si\u0119 w wolno\u015bci i szcz\u0119\u015bliwo\u015bci. Samowola cz\u0142owieka natomiast nie zostanie dopuszczona, nie przynosi ona bowiem nic innego, jak tylko nie\u00adporz\u0105dek i zamieszanie. \u0141aska przywiod\u0142a nas do spo\u0142eczno\u00ad\u015bci z Bogiem Pokoju. Tam za\u015b, gdzie serca obecnych s\u0105 nape\u0142\u00adnione pokojem i przez to przywiedzione do spokoju, tam te\u017c ich zewn\u0119trzne zachowanie b\u0119dzie odzwierciedla\u0142o stan wewn\u0119trz\u00adny: wszystko b\u0119dzie si\u0119 dzia\u0142o godnie i w porz\u0105dku.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niewiasty maj\u0105 milcze\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co za atak przypuszczono na wiersze 34 i 35 z 1 Koryntian 14, szczeg\u00f3lnie w naszych czasach, kiedy ludzko\u015b\u0107 tak okrzykuje \u201er\u00f3wnoupraw\u00adnienie kobiet”, jakby to by\u0142o dla niej najwy\u017csze b\u0142ogos\u0142awie\u0144\u00adstwo. Jak\u017ce powa\u017cne jest niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce duch tego \u015bwiata przenika do \u015brodowiska dzieci Bo\u017cych! Jednakowo\u017c S\u0142owo Bo\u017ce jest niewzruszalne, a na\u015bladowanie tego S\u0142owa jest pe\u0142ne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw.<\/span><\/p>\n

\u201eNiech niewiasty na Zgromadzeniach milcz\u0105, bo nie pozwala si\u0119 im m\u00f3wi\u0107; lecz niech b\u0119d\u0105 poddane, jak i zakon m\u00f3wi. A je\u015bli chc\u0105 si\u0119 czego\u015b dowiedzie\u0107, niech pytaj\u0105 w domu swoich m\u0119\u017c\u00f3w; bo nie przy\u00adstoi kobiecie w zborze m\u00f3wi\u0107”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To si\u0119 nie podoba cz\u0142owiekowi, zw\u0142aszcza religijnemu, opieraj\u0105cemu si\u0119 na tradycjach i naukach ludzkich zamiast na Bo\u017cych postanowieniach. Ma on ca\u0142y szereg argument\u00f3w, gotowych na podwa\u017cenie i uniewa\u017c\u00adnienie tych S\u0142\u00f3w Bo\u017cych. Skoro jednak cz\u0142owiek zaczyna argumentowa\u0107, jest to ju\u017c najpewniejszy dow\u00f3d, \u017ce nie chce by\u0107 pos\u0142uszny. Dlatego jego argumenty stopniej\u0105 jak \u015bnieg pod dzia\u0142aniem os\u0105dzaj\u0105cego S\u0142owa Bo\u017cego. Pos\u0142uchajmy niekt\u00f3\u00adrych z takich ludzkich argument\u00f3w:<\/span><\/p>\n

(1) To zarz\u0105dzenie aposto\u0142a dotyczy tylko tamtego cza\u00adsu i tylko tych niewiast z Koryntu, kt\u00f3re by\u0142y szczeg\u00f3l\u00adnie gadatliwe. Mia\u0142y one nie szepta\u0107 i nie papla\u0107 – takie ma znaczenie s\u0142owo tam u\u017cyte. <\/span><\/p>\n

(2) Chodzi tu tylko o m\u0119\u017catki, bo czytamy tam \u201ewasze niewiasty”. <\/span><\/p>\n

(3) W \u015bwi\u0119tych rzeczach Bo\u017cych niewiasta ma te same przywileje, co m\u0119\u017cczyzna, gdy\u017c jest napisane: \u201eNie ma bowiem m\u0119\u017cczyzny ani niewiasty; gdy\u017c wszyscy je\u00adste\u015bcie jedno w Chrystusie Jezusie”<\/i> (Galacjan 3,28).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

To, \u017ce pierwszy argument jest nieuzasadniony, widzieli\u015bmy ju\u017c na wst\u0119pie tego Listu: s\u0142owo to jest skierowane do wszystkich chrze\u015bcija\u0144skich wyznawc\u00f3w, a nie tylko do \u201eZgromadzenia Bo\u017cego, kt\u00f3re jest w Koryncie”<\/i> (1 Koryntian 1,2). Co si\u0119 za\u015b tyczy grec\u00adkiego s\u0142owa tam u\u017cytego, laleo,<\/i> znaczy ono \u201em\u00f3wi\u0107, rozma\u00adwia\u0107”, a nie \u201epapla\u0107”, czy \u201eszepta\u0107”. Na ani jednym miejscu spo\u015br\u00f3d 241 razy, gdy jest ono u\u017cyte w Nowym Testamencie, nie oznacza ono gadatliwo\u015bci czy paplaniny. Ju\u017c w rozwa\u017ca\u00adnym przez nas rozdziale spotykamy si\u0119 z tym s\u0142owem w wierszu 29: \u201eA co do prorok\u00f3w, to niech m\u00f3wi\u0105 dwaj lub trzej”.<\/i><\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o drugi zarzut: absurdem jest uwa\u017ca\u0107, aby zam\u0119\u017cne niewiasty nie \u015bmia\u0142y m\u00f3wi\u0107, natomiast niezam\u0119\u017cne tak. Pouczenie S\u0142owa Bo\u017cego dotycz\u0105ce pozycji niewiasty ma za\u00adwsze charakter zasadniczy i obejmuje stale wszystkie niewia\u00adsty, zam\u0119\u017cne i niezam\u0119\u017cne. Interesuj\u0105ce jest te\u017c, \u017ce w najlep\u00adszych i najstarszych r\u0119kopisach czytamy prosto: \u201eNiechaj niewiasty…”.<\/i><\/span><\/p>\n

Trzeci zarzut ma na pierwszy rzut oka wi\u0119ksz\u0105 wag\u0119, lecz t<\/span>ylko z pozoru. Aposto\u0142 przedstawi\u0142 na pocz\u0105tku jedenastego rozdzia\u0142u 1 listu do Koryntian porz\u0105dek Bo\u017cy w stworzeniu: B\u00f3g – Chrystus – m\u0119\u017c\u00adczyzna – niewiasta<\/b>. Ta kolejno\u015b\u0107 stworzenia nie jest kolejno\u00ad\u015bci\u0105 warto\u015bci – niewiasta jest tak samo warto\u015bciowa, jak m\u0119\u017c\u00adczyzna. Posiada ona nawet delikatniejsze cechy – ale kolejno\u015b\u0107 ta jest kolejno\u015bci\u0105 porz\u0105dku mocy. Zgodnie z nim niewiasta podlega m\u0119\u017cowi, podobnie jak m\u0119\u017cczyzna podlega Chrystu\u00adsowi. Jej pozycj\u0119 cechuje poddanie m\u0119\u017cczy\u017anie, jak te\u017c m\u00f3wi zakon (zob. np. 4 Moj\u017cesza 30,3 i inne). Pozycji poddania niewiasty wobec m\u0119\u017cczyzny chrze\u015bcija\u0144stwo nie zmieni\u0142o ani nie usu\u00adn\u0119\u0142o. Wr\u0119cz przeciwnie: ma ono by\u0107 w\u0142a\u015bnie widoczne w Zgromadzeniu.<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie,<\/span><\/b> \u201ew Chrystusie Jezusie” jeste\u015bmy wszyscy jedno; nie ma m\u0119\u017cczyzny i niewiasty. Je\u015bli chodzi o jej pozycj\u0119 w Chrystusie, niewiasta ma te same przywileje, co m\u0119\u017cczyzna: jest na przyk\u0142ad takim samym czcicielem jak m\u0119\u017cczyzna. W Zgromadzeniu jednak te r\u00f3\u017cnice istniej\u0105 i winny by\u0107 uwi\u00addaczniane przed Bogiem, przed anio\u0142ami i przed lud\u017ami, do\u00adp\u00f3ki ko\u015bci\u00f3\u0142 b\u0119dzie na tej ziemi. \u201eW Zgromadzeniu” jest wyra\u00ad\u017ceniem cz\u0119stokro\u0107 u\u017cywanym w naszym rozdziale na okre\u015blenie wsp\u00f3lnego chrze\u015bcija\u0144skiego spotykania si\u0119; nie\u00adwiasta tam nie jest jako m\u0119\u017cczyzna, siostra nie jest bratem. Zwr\u00f3\u0107my wi\u0119c uwag\u0119: \u201ew Chrystusie Jezusie” – \u201enie ma m\u0119\u017c\u00adczyzny i niewiasty”, ale \u201ew Zgromadzeniu” – \u201eniewiasty maj\u0105 milcze\u0107”.<\/span><\/p>\n

Wiersz 34: \u201eNiewiasty wasze maj\u0105 milcze\u0107 w zgromadzeniach” \u0142\u0105czy<\/i> si\u0119 bezpo\u015brednio z wierszem 33, gdzie znaj\u00addujemy, co powinno cechowa\u0107 wszystkie Zgromadzenia \u015bwi\u0119\u00adtych: B\u00f3g nie jest Bogiem nieporz\u0105dku, lecz pokoju. Gdzie B\u00f3g Jest prawdziwie czczony, tam te\u017c b\u0119dzie wida\u0107 t\u0119 natu\u00adraln\u0105 przyzwoito\u015b\u0107. Je\u015bli nie burzy si\u0119 w nas wszystko na my\u015bl o publicznym us\u0142ugiwaniu niewiasty, wtedy pokazuje to, jak daleko dali\u015bmy ju\u017c miejsce duchowi obecnego czasu. <\/span><\/p>\n

Czy nie jest to nadzwyczaj upokarzaj\u0105ce, \u017ce w\u0142a\u015bnie w chrze\u015bcija\u0144\u00adstwie nie realizuje si\u0119 tego, co B\u00f3g da\u0142 ju\u017c od pocz\u0105tku i cze\u00adgo przestrzegaj\u0105 nawet poganie, lecz stawia si\u0119 porz\u0105dek zupe\u0142nie na g\u0142owie?<\/span><\/p>\n

W jednym z poprzednich rozdzia\u0142\u00f3w aposto\u0142 stwierdza wyra\u017anie wolno\u015b\u0107 niewiasty tak do modlitwy, jak i prorokowa\u00adnia (1 Koryntian 11,5). Na wsp\u00f3lnych spotkaniach jednak nie powinny one zabiera\u0107 g\u0142osu, opr\u00f3cz og\u00f3lnego \u015bpiewania pochwalnego, kt\u00f3\u00adre si\u0119 zazwyczaj wznosi do Boga podczas takich wsp\u00f3lnych spotka\u0144 (Rzymian 15,6). S\u0142u\u017cba niewiast sprawowana jest we\u00adwn\u0105trz, w kr\u0119gu domowym (Tytusa 2,4-5), a jej miejsce cechuje poddanie (Efezjan 5,22-24.33). Uczy o tym w jednakowej mierze tak Stary, jak i Nowy Testament, a prawdziwa wiara urzeczy\u00adwistnia\u0142a to w ka\u017cdym czasie. Sara by\u0142a pos\u0142uszna Abraha\u00admowi i nazywa\u0142a go panem (1 Piotra 3,6). Kiedy Miriam pro\u00adrokowa\u0142a, to dzia\u0142o si\u0119 to wobec niewiast izraelskich (2 Moj\u017cesza 15,20-21). Kiedy Debora zosta\u0142a wzbudzona jako s\u0119dzia w Izra\u00adelu, wtenczas by\u0142 to s\u0119dziowski znak nies\u0142awy dla narodu, kt\u00f3\u00adry utraci\u0142 swoj\u0105 prawdziw\u0105 pozycj\u0119 wskutek swej niewierno\u00ad\u015bci. Kiedy s\u0142yszano g\u0142os Huldy, prorokini w p\u00f3\u017aniejszych dniach upadku Judy, dzia\u0142o si\u0119 to z \u201edrugiej strony miasta” <\/i>(2 Kr\u00f3lewska 22,14-15; Sofoniasza 1,10). Tak wi\u0119c Pismo pokazuje wsz\u0119\u00addzie, \u017ce wyst\u0119powanie niewiast nie odpowiada pierwotnemu prawu stworzenia i koliduje z obyczajami oraz \u0142agodno\u015bci\u0105, kt\u00f3re w Bo\u017cych oczach zdobi\u0105 niewiast\u0119.<\/span><\/p>\n

To, \u017ce niewiasta nie ma naucza\u0107 ani panowa\u0107 nad m\u0119\u017cczyzn\u0105, czy to w Zgromadzeniu, czy gdziekolwiek, podkre\u015blone jest na innym miejscu i uzasadnione tym, \u017ce kiedy na pocz\u0105t\u00adku niewiasta przej\u0119\u0142a kierownictwo, doprowadzi\u0142o to do grze\u00adchu (1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,12-14). Jak\u017ce powa\u017cne odst\u0119pstwo i zbocze\u00adnie od S\u0142owa i Bo\u017cego porz\u0105dku oznacza\u0142o wobec tego w historii ko\u015bcio\u0142a na ziemi to, \u017ce pozwolono \u201eniewie\u015bcie Izabel”, kt\u00f3ra zwie si\u0119 \u201eprorokini\u0105”, naucza\u0107 i zwodzi\u0107 s\u0142ugi Pa\u0144skie (Objawienie 2,20)! Czy nie jest to nadzwyczaj znamienne, \u017ce najgorsze b\u0142\u0119dne nauki, takie jak \u201eChrze\u015bcija\u0144ska Nauka”, teozofia, adwentyzm i spirytyzm zosta\u0142y za\u0142o\u017cone przez niewiasty i \u017ce to one nimi kierowa\u0142y? Czy nie daje to nam te\u017c powa\u017cnie do my\u015blenia, \u017ce modny obecnie dar j\u0119zyk\u00f3w w kr\u0119gach charyzmatycznych praktykowany jest g\u0142\u00f3wnie przez niewiasty? Aposto\u0142 m\u00f3wi w jednym z list\u00f3w dotycz\u0105cych czas\u00f3w osta\u00adtecznych o \u201eniewiastach”, \u201eopanowanych przez r\u00f3\u017cne po\u00ad\u017c\u0105dliwo\u015bci, kt\u00f3re si\u0119 zawsze ucz\u0105, a nigdy do poznania prawdy doj\u015b\u0107 nie mog\u0105” (2<\/i> Tymoteusza\u00a0 <\/span>3,6-7).<\/span><\/p>\n

Pobo\u017cna i boj\u0105ca si\u0119 Boga niewiasta b\u0119dzie post\u0119powa\u0142a wed\u0142ug tego, co B\u00f3g ustanowi\u0142 przez swych aposto\u0142\u00f3w dla wszystkich wierz\u0105cych niewiast. B\u0119dzie milcze\u0107 w Zgromadzeniach. A kiedy ma pytania i chce si\u0119 uczy\u0107, wtedy b\u0119dzie w domu pyta\u0107 swego m\u0119\u017ca. A co z niezam\u0119\u017cn\u0105? Mo\u017ce ona ko\u00adrzysta\u0107 z pomocy do\u015bwiadczonych niewiast, kt\u00f3re s\u0105 starsze w wierze od niej (Tytusa 2,3-5). Jak pi\u0119kne jest, je\u015bli w spojrze\u00adniu na m\u0119\u017c\u00f3w i starsze niewiasty, te kt\u00f3re szukaj\u0105 pomocy u nich, tam j\u0105 te\u017c faktycznie znajduj\u0105 wed\u0142ug Boga odpowiedzi na swoje pytania!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Nie uparci, ale pos\u0142uszni<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 powiedzia\u0142 o pozycji niewiasty jako poddanej m\u0119\u017cowi i wskaza\u0142, jak ha\u0144bi\u0105c\u0105 rzecz\u0105 jest dla niewiasty mo\u00addli\u0107 si\u0119 z nie nakryt\u0105 g\u0142ow\u0105 albo obci\u0105\u0107 sobie w\u0142osy czy ostrzyc g\u0142ow\u0119, pod koniec tego pouczenia stwierdzi\u0142: \u201eA je\u015bli si\u0119 komu\u015b wydaje, \u017ce mo\u017ce si\u0119 upiera\u0107 przy swoim, niech to robi, ale my takiego zwyczaju nie mamy, ani te\u017c zbory Bo\u017ce”<\/i> (1 Koryntian 11,16). Zawsze byli i s\u0105 tacy, kt\u00f3rzy ilekro\u0107 pojawia si\u0119 jaka\u015b w\u0105tpliwo\u015b\u0107, dyskutuj\u0105 raczej nad S\u0142owem, zamiast i\u015b\u0107 drog\u0105 pokoju i pos\u0142usze\u0144stwa. Nie by\u0142o to jednak zwyczajem aposto\u0142\u00f3w ani Zgromadze\u0144 Bo\u017cych. [Prawdziwe dzieci Bo\u017ce nie maj\u0105 w zwyczaju poddawa\u0107 w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 Bo\u017cego S\u0142owa \u2013 czyni\u0105 tak tylko dzieci diabelskie, i dop\u00f3ki si\u0119 nie nawr\u00f3c\u0105 nie mo\u017cna od nich oczekiwa\u0107 czego\u015b takiego jak pos\u0142usze\u0144stwo S\u0142owu Bo\u017cemu \u2013 nie pozwalaj\u0105 im na okazywanie mi\u0142o\u015bci wobec Pana Jezusa panuj\u0105ce nad nimi demony{5 Moj\u017cesza 11,22; Jana 14,15.23; 1 Jana 3,10} do pos\u0142usze\u0144stwa jest potrzebne prowadzenie Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 Jana 14,16.]. Nie jest to zwyczajne, m\u00f3wi aposto\u0142, aby w\u0105tpi\u0107 w wyrok natchnionych przez Boga nauczy\u00adcieli i dyskutowa\u0107 nad nim; zwyczajne by\u0142o natomiast przyj\u0105\u0107 go i na\u015bladowa\u0107.<\/span><\/p>\n

Nast\u0119pnie, zako\u0144czywszy pod koniec 14 rozdzia\u0142u swoje \u017cmudne zadanie zganienia praktycznego porz\u0105dku Koryntian, stawia dwa strofuj\u0105ce pytania:<\/span><\/p>\n

\u201eCzy S\u0142owo Bo\u017ce od was wysz\u0142o, albo czy tylko do <\/b>was samych dotarto? Je\u015bli kto\u015b uwa\u017ca, \u017ce jest pro\u00adrokiem albo \u017ce ma dary Ducha, niech uzna, \u017ce to,<\/b> co wam pisz\u0119, jest przykazaniem Pa\u0144skim”<\/span> (1 Koryntian 14,36-37).<\/span><\/span><\/p>\n

Pawe\u0142 wyra\u017anie wychodzi tu naprzeciw b\u0142\u0119dnemu roszczeniu sobie praw przez niekt\u00f3rych spo\u015br\u00f3d nich (a i wielu dzisiaj) do duchowego rozs\u0105dzania, co mog\u0142oby ich prowadzi\u0107 do lek\u00adcewa\u017cenia czy odrzucenia autorytetu apostolskiego i ode\u00adpchni\u0119cia tego, czego on naucza\u0142. Sami sobie mogli oni zda\u00adwa\u0107 si\u0119 bardzo m\u0105drymi; mo\u017cna do nich ironicznie odnie\u015b\u0107 s\u0142owa, jakie Job skierowa\u0142 do swoich przyjaci\u00f3\u0142: \u201eDopraw\u00addy, wy przedstawiacie ca\u0142\u0105 ludzko\u015b\u0107 i wraz z wami wy\u00admrze m\u0105dro\u015b\u0107\u201d<\/i> (Joba 12,1). Czy to oni odkryli m\u0105dro\u015b\u0107, czy S\u0142owo Bo\u017ce od nich wysz\u0142o? Czy jeszcze nie zrozumieli Bo\u017cej zasa\u00addy, \u017ce samo Zgromadzenie nie poucza, ale raczej zostaje po\u00aduczone przez s\u0142ugi Pa\u0144skie? Faktem by\u0142o, \u017ce otrzymali oni S\u0142o\u00adwo Bo\u017ce, jak to aposto\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej zaznaczy\u0142: \u201eCo masz, czego nie otrzyma\u0142by\u015b?”<\/i> (1 Koryntian 4,7). Nacisk po\u0142o\u017cony jest zawsze na to, co otrzyma\u0142e\u015b. S\u0142owo Bo\u017ce dotar\u0142o do nich przez \u0142ask\u0119, ono od nich nie wysz\u0142o.<\/span><\/p>\n

Ponadto skoro oni sami byli odbiorcami tej \u0142aski, jak\u017ce mogliby si\u0119 odwa\u017cy\u0107 stawia\u0107 w\u0142asne koncepcje przeciwko obja\u00adwieniu woli Bo\u017cej i rozs\u0105dzaniu ich braci w wierze, kt\u00f3rzy poddawali si\u0119 pod S\u0142owo? S\u0142owo Bo\u017ce dosz\u0142o do nich wszyst\u00adkich nie po to, aby nad nim dyskutowa\u0107, ale po to, aby wed\u0142ug niego szli. We\u017amy to sobie do serca! Ile\u017c to dzisiaj dyskutuje si\u0119 nad S\u0142owem Bo\u017cym, aby tylko uj\u015b\u0107 czy omin\u0105\u0107 jego ostro\u015b\u0107! Byle tylko nie czyta\u0107 tego i nie czyni\u0107 tego, co On powiedzia\u0142! Prawdziw\u0105 \u201edu\u00adchowo\u015b\u0107” mo\u017cna po tym rozpozna\u0107 i tym zmierzy\u0107, kiedy to, co aposto\u0142 tutaj i na innym miejscu spisa\u0142, przyjmie si\u0119 jako przykazanie Pa\u0144skie, gdy uzna si\u0119 to i wykona.<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie,<\/span><\/b> aposto\u0142 nie zawsze przemawia\u0142 jako natchniony. Wiemy, \u017ce i on kiedy\u015b swymi ustami m\u00f3wi\u0142 nierozwa\u017cnie (Dzieje <\/b>Ap<\/span>.<\/b> 23,3), jak niegdy\u015b Moj\u017cesz (Psalm 106,33). To jednak, co on tu<\/b> pisze, by\u0142o absolutnie prawd\u0105, kt\u00f3ra ma Bo\u017cy autorytet.<\/span><\/p>\n

By\u0142 to nakaz Pa\u0144ski. Czy my go realizujemy? Przestrzegamy? Czy przestrzegamy go z mi\u0142o\u015bci do Tego, Kt\u00f3ry nas tak umi\u0142o\u00adwa\u0142 i Da\u0142 za nas Samego Siebie? Po tym r\u00f3wnie\u017c dzisiaj si\u0119 roz\u00adpoznaje, czy jeste\u015bmy naprawd\u0119 duchowymi, czy Go napraw\u00add\u0119 mi\u0142ujemy: \u201eKto ma przykazania Moje i zachowuje je, ten Mnie mi\u0142uje”<\/i> (Jana 14,21).<\/span><\/p>\n

\u201eA je\u015bli kto\u015b jest nie\u015bwiadomy, niech b\u0119dzie nie\u015bwia\u00addomy” <\/span>(1 Koryntian 14 w. 38).<\/span><\/p>\n

To powa\u017cne zdanie! Je\u017celi kto\u015b odrzuca przyj\u0119cie poucze\u0144 danych przez aposto\u0142a, wtedy jest nie tylko nie\u015bwiadomy, ale te\u017c takim pozostanie. Jest to pewien s\u0105d: \u201eniechaj b\u0119dzie nie\u00ad\u015bwiadomy!” Cz\u0142owiek taki jednak nie powinien stara\u0107 si\u0119 po\u00aducza\u0107 innych. Jak dobrze, \u017ce owce Pana Jezusa Chrystusa znaj\u0105 Jego g\u0142os! One nie potrzebuj\u0105 poucze\u0144 tych, kt\u00f3rzy nie s\u0105 poddani Jego S\u0142owu. Kto nadstawia ucho na g\u0142os Dobrego Pasterza, ten b\u0119\u00addzie zachowany przed g\u0142osem obcych i tym samym przed nie\u00adwypowiedzian\u0105 n\u0119dz\u0105 (Jana 10,1-5).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Uwagi ko\u0144cowe<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Mamy w tych rozdzia\u0142ach 1 listu do Koryntian przed sob\u0105 tak\u0105 pe\u0142ni\u0119 prawd i po\u00aducze\u0144, \u017ce dla niejednego z szanownych czytelnik\u00f3w s\u0105 one nowe. Istotnie, w wielkich \u201eko\u015bcio\u0142ach” chrze\u015bcija\u0144stwa nie zna si\u0119 takich wsp\u00f3lnych spotka\u0144 dla zbu\u00addowania Zgromadzenia. I zrozumia\u0142e jest, je\u015bli jeden czy dru\u00adgi wierz\u0105cy czytelnik mo\u017ce z pocz\u0105tku zachowa\u0107 pewien dy\u00adstans wzgl\u0119dem tego, co by\u0142o w tych rozdzia\u0142ach przedstawione. Zbyt wiele rzeczy bowiem w tym, co rozwa\u017cali\u015bmy, sprzeci\u00adwia si\u0119 temu, co si\u0119 w praktyce wsz\u0119dzie zauwa\u017ca!<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce<\/span> jednak kto\u015b zapyta i powie: \u201emog\u0119 wszystko <\/b>dobrze<\/span> <\/b>zrozumie\u0107, \u017ce wtedy tak by\u0142o, ale czy ma to by\u0107 faktycznie zastosowane tak\u017ce w naszych dniach? Czy nie powiedzieli\u015bcie sami, \u017ce dzisiaj nie ma ju\u017c ani m\u00f3wienia j\u0119zykami, ani objawie\u0144?”<\/span><\/p>\n

To prawda, \u017ce pewnych \u201eobjawie\u0144 Ducha”<\/i> (1 Koryntian 12,7) w tej czy innej postaci dzisiaj nie mamy ani ich nie potrzebuje\u00admy, poniewa\u017c S\u0142owo Bo\u017ce jest doko\u0144czone (Kolosan 1,25) i nie po\u00adtrzebuje potwierdze\u0144 ani uzupe\u0142nie\u0144. M\u00f3wienie j\u0119zykami nie jest jednak w\u0142a\u015bciw\u0105 tre\u015bci\u0105 14 rozdzia\u0142u. Stanowi ono tutaj dla Ducha \u015awi\u0119tego tylko sposobno\u015b\u0107, by powiedzie\u0107 o tym, co istotne, a co Koryntianie niestety w du\u017cym stopniu stracili z oczu: o obecno\u015bci Bo\u017cej przez Ducha \u015awi\u0119tego po\u015br\u00f3d nich. Gdyby bowiem mieli oni na uwadze, \u017ce B\u00f3g rzeczywi\u015bcie Jest w\u015br\u00f3d nich, inaczej by si\u0119 zachowywali. Zwa\u017caliby, \u017ceby zachowany by\u0142 Bo\u017cy porz\u0105dek i zbudowane Zgromadzenie. S\u0105 to w\u0142a\u015bnie te zasady, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c dzisiaj powinny kierowa\u0107 nami w naszych wsp\u00f3lnych spotkaniach.<\/span><\/p>\n

Tak wi\u0119c w tym wa\u017cnym rozdziale nie chodzi o zastanawianie si\u0119 nad rzeczami, kt\u00f3re przemin\u0119\u0142y; przedstawi\u0142em je tu tylko w takiej mierze, w jakiej by\u0142o to konieczne dla zrozu\u00admienia ich powi\u0105zania – chodzi\u0142o tu o ukazanie sta\u0142ych zasad Bo\u017cych, obowi\u0105zuj\u0105cych wszystkich, kt\u00f3rzy przyznaj\u0105 si\u0119 do imienia Pana Jezusa Chrystusa. Bogu niech b\u0119d\u0105 dzi\u0119ki! – Jego obecno\u015b\u0107 w Zgromadzeniu przez Ducha \u015awi\u0119tego pozostaje. Jeszcze raz: Bogu niech b\u0119d\u0105 za to dzi\u0119ki! Teraz za\u015b ca\u0142kowicie osobist\u0105 kwesti\u0105 wiary jest przyj\u0105\u0107 to i urzeczywistnia\u0107. Spisa\u0142em to wszystko dlatego, \u017ce przecie\u017c te Bo\u017ce rzeczy trzeba najpierw pozna\u0107, zanim b\u0119dzie si\u0119 mia\u0142o z nich rado\u015b\u0107 i mog\u0142o wprowadzi\u0107 je w czyn.<\/span><\/p>\n

Jest tak\u017ce wiele drogich dzieci Bo\u017cych, kt\u00f3rzy opu\u015bcili ludzkie systemy, wyros\u0142e na pod\u0142o\u017cu chrze\u015bcija\u0144skim, aby zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do prawdy. Czy jednak nie jest to dziwne, a nawet zdumie\u00adwaj\u0105ce, \u017ce cz\u0119stokro\u0107 i oni nie znaj\u0105 takich spotka\u0144? Znane s\u0105 konferencje i godziny Biblijne, po\u015bwi\u0119cone rozwa\u017caniu S\u0142o\u00adwa Bo\u017cego. Znane s\u0105 specjalne zgromadzenia, przeznaczone na g\u0142oszenie ewangelii przez ewangelist\u00f3w lub g\u0142oszenia S\u0142o\u00adwa Bo\u017cego przez nauczycieli. Znane s\u0105 spotkania braci, po\u00ad\u015bwi\u0119cone omawianiu spraw Pa\u0144skich. Wszystko to jednak nie s\u0105 Zgromadzenia do imienia Pana. S\u0105 one dobre i jak najbardziej korzystne, ale nie maj\u0105 tej wysokiej rangi zej\u015bcia si\u0119 razem jako Zgromadzenie.<\/span><\/p>\n

Dlaczego gdy spojrzymy na wsp\u00f3lne schodzenie si\u0119 ku zbudowaniu na ca\u0142ym \u015bwiecie, zosta\u0142y one zaniechane tak\u017ce mi\u0119\u00addzy bra\u0107mi w r\u00f3\u017cnych miejscach? Czy z powodu niebezpie\u00adcze\u0144stwa fa\u0142szywego u\u017cywania wolno\u015bci, darowanej od Boga, \u017ce cz\u0119stokro\u0107 wyst\u0119powa\u0142y takie rzeczy, kt\u00f3re upokorzy\u0142y zgromadzonych? Miejmy jednak na uwadze: chocia\u017c cielesne usposobienie Koryntian odar\u0142o te wsp\u00f3lne spotkania z ich ko\u00adrzy\u015bci i porz\u0105dku, to Bo\u017cym \u015brodkiem uzdrowienia nie by\u0142o ich ca\u0142kowite usuni\u0119cie, lecz pouczenie aposto\u0142a o tym, co przy\u00adstoi podczas Zgromadzenia. Duch \u015awi\u0119ty nazywa to w 40 wierszu: \u201egodnie i w porz\u0105dku”.<\/span><\/p>\n

I my powinni\u015bmy wspomina\u0107 te nakazy Pa\u0144skie starannie i z modlitw\u0105. B\u00f3g nie m\u00f3wi do nas: \u201eNie ma sensu si\u0119 wami zajmowa\u0107, je\u015bli chodzi o tak wznios\u0142e schodzenie si\u0119 w duchowej wolno\u015bci; jeste\u015bcie zbyt ciele\u015bni. Zaniechajmy tego!” Przeciwnie, On ze Swej strony zachowuje wszystko, co daro\u00adwa\u0142 i zapewnia dla takich wsp\u00f3lnych spotka\u0144 wszystko. Jak\u00ad\u017ce to odpowiada Jego niezg\u0142\u0119bionej \u0142asce wobec nas! Po czym daje wierz\u0105cemu do r\u0119ki Bo\u017c\u0105 miar\u0119 i m\u00f3wi:<\/span><\/p>\n

\u201eA wszystko niech odbywa si\u0119 godnie i w porz\u0105dku”.<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

Jak prosto, jak g\u0142adko, jakie to wszystko pi\u0119kne! Wsp\u00f3lne schodzenie si\u0119 w celu zbudowania – to wybrane b\u0142ogos\u0142awie\u0144\u00adstwo Bo\u017ce dla tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego, dop\u00f3ki s\u0105 na tej ziemi. W niebie tego nie b\u0119dziemy ju\u017c potrzebowali. Za to jednak, \u017ce dzisiaj jeszcze mo\u017cemy je mie\u0107, niech Jego \u015bwi\u0119te imi\u0119 b\u0119dzie wys\u0142awione w Chrystusie Jezusie, naszym Panu!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

13. Zgromadzenie na modlitw\u0119<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Tak jak osobista modlitwa jest oddechem duszy, taki te\u017c jest charakter godziny modlitewnej – \u015bmiem tak nazywa\u0107 zej\u015bcie si\u0119 na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119 – to za\u015b, jak wierz\u0105cy ceni\u0105 sobie te godziny, jest miernikiem duchowego stanu miejscowego Zgromadzenia. Nie mo\u017cna chyba przeceni\u0107 duchowego znaczenia modlitwy, i wiele cennych rzeczy napisano ju\u017c i powiedziano na ten temat. Chcia\u0142bym si\u0119 wi\u0119c ograniczy\u0107 tylko do wsp\u00f3l\u00adnej modlitwy Zgromadzenia i zaraz zaznaczy\u0107, \u017ce B\u00f3g poda\u00adrowa\u0142 nam tym samym szczeg\u00f3lne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Pozwa\u00adla On Swoim dzieciom przychodzi\u0107 ze wszystkim, co maj\u0105 w Swoim sercu, przed Swoje oblicze i wsp\u00f3lnie to przed Nim sk\u0142a\u00adda\u0107. Jego ucho jest otwarte na wszystko, co oni maj\u0105 Mu do powiedzenia.<\/span><\/p>\n

Zajmowali\u015bmy si\u0119 ju\u017c drogocennym zapew\u00adnieniem Pana Jezusa: \u201eNadto powiadam wam: \u017ce je\u015bliby dwaj z was na ziemi uzgodnili swe pro\u015bby o jak\u0105kolwiek rzecz, otrzymaj\u0105 j\u0105 od Ojca Mego, Kt\u00f3ry jest w niebie”<\/i> (Mateusza 18,19); mog\u0119 wi\u0119c to tylko kr\u00f3tko stre\u015bci\u0107. To wielki przywilej szuka\u0107 wsp\u00f3lnie w uzgodnieniu Bo\u017cego oblicza. Oczywi\u015bcie, mo\u017cna samemu si\u0119 modli\u0107 w domu. Da\u0142by B\u00f3g, aby\u015bmy to wi\u0119\u00adcej czynili! Wtenczas Jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo b\u0119dzie obfite. Przyst\u0119powa\u0107 jednak jako Zgromadzenie z otwarto\u015bci\u0105 przed \u201etron \u0142aski”, aby odebra\u0107 mi\u0142osierdzie i \u0142ask\u0119 w czasie spo\u00adsobnym ku pomocy (Hebrajczyk\u00f3w 4,16), jest przywilejem szczeg\u00f3lne\u00adgo rodzaju, po\u0142\u0105czonym ze szczeg\u00f3lnymi b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa\u00admi. A je\u015bli ju\u017c modlitwa sprawiedliwego wiele mo\u017ce (Jakuba 5,16), to czy nie odpowiada On na modlitw\u0119 Zgromadzenia, kt\u00f3re w imieniu Pana Jezusa Chrystusa wznosi do Niego b\u0142aganie?<\/span><\/p>\n

Na pocz\u0105tek jeszcze jedna uwaga: tre\u015b\u0107 tego rozdzia\u0142u dotyczy tak modlitwy osobistej, jak i wsp\u00f3lnej. Przyk\u0142adem tego <\/i>j<\/span>est zacytowane miejsce z Listu do Hebrajczyk\u00f3w 4. Zar\u00f3wno modlitwa w Jego imieniu lub modlitwa w Duchu \u015awi\u0119tym. Mo\u00addlitwa jest zawsze szczeg\u00f3lnym wyrazem zale\u017cno\u015bci od Boga i zaufania do Boga, czy to modli si\u0119 jednostka, czy te\u017c Zgromadzenie. Zawsze te zasady wychodz\u0105 w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b na czo\u0142o, dlatego powinny by\u0107 tutaj wzmiankowane.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wsp\u00f3lna modlitwa u pierwszych chrze\u015bcijan<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jaka strata, jakie odej\u015bcie od pocz\u0105tk\u00f3w, \u017ce dzisiaj w chrze\u015bcija\u0144stwie prawie nie zna si\u0119 spotka\u0144 na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119! Owszem, s\u0142ucha si\u0119 jakiego\u015b kazania i jest si\u0119 aktywnym w \u201eko\u015bciele\u201d, ale zgina\u0107 razem kolana przed Bogiem, to si\u0119 ju\u017c rzadko spotyka. Dlaczego w\u0142a\u015bciwie tak si\u0119 dzieje? Uwa\u017cam, \u017ce s\u0105 dwa powody:<\/span><\/p>\n

1) Jedynie prawdziwe dzieci Bo\u017ce, kt\u00f3re prze\u017cy\u0142y nowe narodzenie mog\u0105 si\u0119 prawdziwie modli\u0107 i jednoczy\u0107 w modlitwie. \u201eOto si\u0119 modli” – taki niepodwa\u017calny dow\u00f3d da\u0142 Pan uczniowi Ananiaszowi na to, \u017ce w Saulu z Tarsu nast\u0105pi\u0142a pot\u0119\u017cna prze\u00admiana (Dzieje Ap. 9,11). Je\u015bli po\u015br\u00f3d tylu niewierz\u0105cych chrze\u00ad\u015bcijan jest tylko niewielka domieszka wierz\u0105cych, gdy s\u0105 oni z\u0142\u0105czeni tylko z nazwy, kiedy \u201ek\u0105kol” przer\u00f3s\u0142 do tego stop\u00adnia \u201epszenic\u0119”, \u017ce uczniowie nazywaj\u0105 to podobie\u0144stwo z Ewangelii Mateusza 13,24-30.36-43 \u201epodobie\u0144stwem o k\u0105kolu na roli” (Mateusza 13,36), to czy dziwne jest, \u017ce nie daje si\u0119 realizowa\u0107 tej publicznej wsp\u00f3lnej modlitwy?<\/span><\/p>\n

2) Obecne dni odznaczaj\u0105 si\u0119 nadzwyczaj wzmo\u017con\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 na polu chrze\u015bcija\u0144skim. Czyni si\u0119 starania i post\u0119\u00adpy w sensie spo\u0142ecznym, towarzyskim, charytatywnym i kul\u00adturalnym. Co jednak my\u015bli o tym wszystkim Pan Jezus Chrystus, co m\u00f3wi S\u0142owo Bo\u017ce o wszystkich tych d\u0105\u017ceniach i staraniach, o to si\u0119 prawie nikt nie pyta. Czuj\u0105 si\u0119 \u201ebogaci” (Objawienie 3,17) – bogaci w poznanie i wiedz\u0119, bogaci w dobre uczynki i poczci\u00adwe starania. To samozadowolenie i w\u0142asna wola nadaj\u0105 cha\u00adrakter, pokazany w Ksi\u0119dze Objawienia 3,14-22 i 2 Li\u015bcie do Tymoteusza 3,1-5; jest to jednak przeciwie\u0144stwo \u015bwiadomej zale\u017cno\u015bci od Boga, kt\u00f3ra przynagla wierz\u0105cego do modlitwy. Skoro m\u00f3wi si\u0119 tak: \u201ebogaty jestem i wzbogaci\u0142em si\u0119, i ni\u00adczego nie potrzebuj\u0119”,<\/i> to czy mamy si\u0119 dziwi\u0107, \u017ce modlitwa, czy to osobista, czy wsp\u00f3lna, nie odgrywa ju\u017c przoduj\u0105cej roli? Po co si\u0119 modli\u0107, skoro si\u0119 \u201eniczego nie potrzebuje?”<\/span><\/p>\n

Nie m\u00f3wi\u0119 tego wszystkiego w sensie oskar\u017cenia. Nie chcia\u0142em tak\u017ce przez to wyrazi\u0107, \u017ce w r\u00f3\u017cnych miejscach w chrze\u00ad\u015bcija\u0144stwie nie ma grup wierz\u0105cych ludzi, kt\u00f3rzy jak najbar\u00addziej praktykuj\u0105 wsp\u00f3lne modlitwy ze zgi\u0119tymi kolanami. Chcia\u0142em natomiast wskaza\u0107, gdzie dzisiaj w rozwoju chrze\u015bcija\u0144skie\u00adgo \u015bwiadectwa w og\u00f3le stoimy, aby wskaza\u0107 drog\u0119 powrotu do tego, co by\u0142o od pocz\u0105tku.<\/span><\/p>\n

Pierwsi chrze\u015bcijanie trwali w tak wa\u017cnych czterech rzeczach – w nauce apostolskiej, w spo\u0142eczno\u015bci, w \u0142amaniu chleba i w modlitwach<\/b> (Dzieje Ap. 2,42). S\u0105 to wyr\u00f3\u017cniki pierwszych chrze\u015bcijan. Nauka i spo\u0142eczno\u015b\u0107 by\u0142y charakterystycznymi cechami, a \u0142amanie chleba i modli\u00adtwy – praktycznymi czynno\u015bciami owego m\u0142odego Zgromadzenia w tamtych dniach pocz\u0105tku.<\/span><\/p>\n

Pierwsi chrze\u015bcijanie wi\u0119c nie tylko trwali w \u0142amaniu chleba, ale te\u017c w modlitwach. Chodzi tu oczywi\u015bcie o wsp\u00f3lne mo\u00addlitwy, modlitwy Zgromadzenia, gdy\u017c wymienia si\u0119 je tutaj wraz z \u0142amaniem chleba. Poniewa\u017c oba wsp\u00f3lne spotkania stoj\u0105 tu obok siebie, wyra\u017anie wida\u0107, \u017ce zej\u015bcie si\u0119 na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119 by\u0142o tak samo regularnym wsp\u00f3lnym spotkaniem Zgromadzenia, jak i zej\u015bcie si\u0119 na \u0142amanie chleba. Ju\u017c o stu dwudziestu zgromadzonych w sali na pi\u0119trze przed zes\u0142aniem Ducha \u015awi\u0119tego czytamy:<\/span><\/p>\n

\u201eCi wszyscy trwali jednomy\u015blnie w modlitwach z niewiastami i Mari\u0105, matk\u0105 Jezusa i z bra\u0107mi Jego” <\/span>(Dzieje Ap. 1,14).<\/span><\/span><\/p>\n

Sytuacj\u0119, kiedy Piotr i Jan byli przes\u0142uchiwani przed Rad\u0105 Najwy\u017csz\u0105, a potem zostali zwolnieni i przyszli do swoich, <\/i>o<\/span>pisuj\u0105 nam te s\u0142owa:<\/span><\/p>\n

\u201eCi za\u015b, gdy to us\u0142yszeli, podnie\u015bli jednomy\u015blnie glos do Boga i rzekli…”<\/span> (Dzieje 4,24).<\/span><\/span><\/p>\n

Po czym nast\u0119puje modlitwa, kt\u00f3rej tre\u015b\u0107 jeszcze p\u00f3\u017aniej b\u0119dziemy rozwa\u017ca\u0107. R\u00f3wnie\u017c kiedy Piotr zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez Heroda i mia\u0142 by\u0107 stracony, dowiadujemy si\u0119:<\/span><\/p>\n

\u201eZb\u00f3r za\u015b modli\u0142 si\u0119 nieustannie za niego do Boga” <\/span>(Dzieje 12,5).<\/span><\/span><\/p>\n

Nie tylko w Jerozolimie gromadzono si\u0119 na modlitw\u0119. Tak\u017ce w Antiochii, kiedy Duch \u015awi\u0119ty wyznaczy\u0142 Barnab\u0119 i Saula do tego dzie\u0142a, do jakiego ich Powo\u0142a\u0142, powiedziane jest o proro\u00adkach i nauczycielach tamtejszego Zgromadzenia:<\/span><\/p>\n

\u201eWtedy po odprawieniu post\u00f3w i modlitwy, na\u0142o\u017cyli na nich r\u0119ce i odprawili ich”<\/span> (Dzieje 13,3).<\/span><\/span><\/p>\n

Jak\u0105 zach\u0119t\u0105 dla aposto\u0142a Paw\u0142a podczas jego ostatniej podr\u00f3\u017cy do Jerozolimy musia\u0142o by\u0107, kiedy wierz\u0105cy z Tyru ze\u00adbrali si\u0119 nad brzegiem, aby go po\u017cegna\u0107 i zjednoczyli si\u0119 mo\u00addlitwach!<\/span><\/p>\n

\u201e<\/span>I<\/span> <\/span>wszyscy z \u017conami i z dzie\u0107mi towarzyszyli nam a\u017c za miasto, opad\u0142szy na kolana na wybrze\u017cu, mo\u00addlili\u015bmy si\u0119”<\/span> (Dzieje 21,5).<\/span><\/span><\/p>\n

Wierz\u0105cy z czas\u00f3w apostolskich prawdziwie trwali w modlitwie. Czy my te\u017c to czynimy? A mo\u017ce opuszczamy wsp\u00f3lne schodzenie si\u0119 na modlitw\u0119? Oznajmialiby\u015bmy przez to, \u017ce nie mamy nic do wyproszenia. By\u0142by to duch laodycejski.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eOjcze nasz”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/i><\/b><\/p>\n

\u201eModlitwa Pa\u0144ska\u201d<\/span><\/i><\/b> –<\/span><\/i> jak si\u0119 j\u0105 cz\u0119sto nazywa, to tak zwane \u201eOjcze nasz”, odgrywa dzisiaj w chrze\u015bcija\u0144stwie decyduj\u0105c\u0105 rol\u0119. Wypowiada si\u0119 j\u0105 w ka\u017cdym czasie i przy ka\u017cdej sposob\u00adno\u015bci. Przy wieczerzy Pa\u0144skiej, przy chrzcie, przykazaniach, podczas uroczysto\u015bci \u015blubnej, na pogrzebie, przy ka\u017cdej oka\u00adzji. Cytowane wy\u017cej miejsca z Dziej\u00f3w Apostolskich pokazuj\u0105 nam, \u017ce pierwsi chrze\u015bcijanie widocznie nie korzystali z tej modlitwy. Wi\u0119cej jeszcze; opr\u00f3cz Ewangelii nie jest ona ju\u017c wi\u0119cej wzmiankowana w ca\u0142ym Nowym Testamencie. Znale\u017a\u0107 tam mo\u017cemy wiele modlitw, lecz ani razu nie znajdujemy \u201eOj\u00adcze nasz”. Jak to rozumie\u0107?<\/i> Czy ta \u201emodlitwa Pana\u201d nie jest do\u00adbra? Czy\u017c nie uczy\u0142 On jej Swych uczni\u00f3w, m\u00f3wi\u0105c: \u201eWy, kie\u00addy si\u0119 modlicie, tak m\u00f3wcie…”<\/i> (\u0141ukasza 11,2-4).<\/span><\/p>\n

\u201eModlitwa Pa\u0144ska\u201d, kt\u00f3rej Pan Jezus Chrystus uczy\u0142 Swoich uczni\u00f3w, jest do\u00adbra, jest doskona\u0142a. Co do tego nie mo\u017ce by\u0107 \u017cadnej w\u0105tpli\u00adwo\u015bci. Osobnym zagadnieniem jest jednak jej stosowno\u015b\u0107 jako modlitwy dla chrze\u015bcijan. Jego s\u0142owa: \u201eWy, kiedy si\u0119 modlicie” skierowane s\u0105 wyra\u017anie do uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy wtenczas na zie\u00admi szli za Nim, ale jeszcze nie stali na fundamencie chrze\u015bci\u00adja\u0144skim – jeszcze bowiem nie by\u0142o dokonane dzie\u0142o ub\u0142aga\u00adnia Chrystusowego, jeszcze nie przyszed\u0142 Duch \u015awi\u0119ty jako Osoba Bo\u017ca na ziemi\u0119. To decyduje o tej sprawie. Pan Jezus Chrystus poucza\u0142 Swych uczni\u00f3w o Swoim Ojcu i tylko On, Syn, m\u00f3g\u0142 objawi\u0107 Ojca (Mateusza 11,27). Krok po kroku wprowadza\u0142 ich w poznanie Swego Ojca i zapoznawa\u0142 ich z Nim, tak \u017ce p\u00f3\u017aniej m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107: \u201eI<\/i> objawi\u0142em im imi\u0119 Twoje, i objawi\u0119” <\/i>(Jana 17,26). Z konieczno\u015bci wi\u0119c zrodzi\u0142o si\u0119 w sercach uczni\u00f3w pytanie, jak maj\u0105 si\u0119 modli\u0107, gdy\u017c stare \u017cydowskie formu\u0142y modlitewne – a to zapewne odczuwali – nie odpowia\u00adda\u0142y ju\u017c pozycji, do kt\u00f3rej doszli przez objawienie Ojca jako uczniowie Chrystusa Jezusa Pana. Nasz Zbawiciel i Pan zaspokoi\u0142 ich pragnienie {\u201ePanie, naucz nas modli\u0107 si\u0119” –<\/i> \u0141ukasza 11,1) i da\u0142 im t\u0119 modlitw\u0119, kt\u00f3\u00adra nies\u0142usznie<\/i><\/b> zosta\u0142a nazwana \u201emodlitw\u0105 Pa\u0144sk\u0105\u201d albo \u201eOjcze nasz” (Mateusza 6,9-13). Nies\u0142usznie dlatego, \u017ce Pan Jezus Sam si\u0119 ni\u0105 nie modli\u0142. Je\u015bli ju\u017c jest jaka\u015b Jego modlitwa, to ta z Ewan\u00adgelii Jana 17, gdzie rozmawia On jako Syn z Ojcem. Mimo to \u015bmiem tych wyra\u017ce\u0144 u\u017cy\u0107 z powodu ich prostoty.<\/span><\/p>\n

Z faktu, \u017ce Pan Jezus Chrystus stosownie do objawienia, kt\u00f3re da\u0142 o Ojcu, da\u0142 te\u017c Swym uczniom modlitw\u0119, uczymy si\u0119 bardzo wa\u017c\u00adnej rzeczy: modlitwa powinna zawsze odpowiada\u0107 objawieniu, jakiego B\u00f3g o Sobie udziela. Albo inaczej m\u00f3wi\u0105c, miara obja\u00adwienia, jakie B\u00f3g daje o Sobie w okre\u015blonym czasie, stanowi podstaw\u0119 dla obcowania wierz\u0105cych z Bogiem i tym samym pod\u0142o\u017ce dla ich modlitwy. Rodzaj ich modlitwy zale\u017cy od bli\u00adsko\u015bci relacji, w kt\u00f3re wprowadzi\u0142a ich Bo\u017ca \u0142aska. Modlitwa ta, rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 od s\u0142\u00f3w \u201eOjcze nasz”, by\u0142a odpowied\u00adnia dla tych uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy otaczali w\u00f3wczas Pana jako Mesjasza i byli ju\u017c wtedy wprowadzeni w pewn\u0105 wi\u0119\u017a z Ojcem w niebiosach. Mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce modlili si\u0119 tak oni a\u017c do ukrzy\u017cowania Pana Jezusa Chrystusa. Nie jest to wprawdzie powiedziane, ale z pewno\u015bci\u0105 tak by\u0142o. Oczywi\u015bcie, ka\u017cdy z nich modli\u0142 si\u0119 sam oddzielnie, gdy\u017c o wsp\u00f3lnej modlitwie uczni\u00f3w nie czytamy nic w Ewangeliach. \u201eOjcze nasz” nie by\u0142o te\u017c dane jako modli\u00adtwa wsp\u00f3lna, mimo \u017ce jest ona napisana w formie \u201emy”, co wskazuje, \u017ce r\u00f3wnie\u017c inni s\u0105 w\u0142\u0105czeni w t\u0119 sam\u0105 wi\u0119\u017a z Nim, jako naszym Ojcem. Pouczenia Pana Jezusa Chrystusa jednak dotycz\u0105ce modli\u00adtwy w Ewangelii Mateusza 6,5-15, kt\u00f3re obejmuj\u0105 tak\u017ce \u201eOj\u00adcze nasz”, obejmuj\u0105 jedynie modlitw\u0119 w skryto\u015bci {\u201eTy, kie\u00addy si\u0119 modlisz, wejd\u017a do kom\u00f3rki twojej”<\/i> \u2013 Mateusza 6,6). To ten w\u0142a\u015bnie fakt, mianowicie \u017ce \u201eOjcze nasz” jest modlitw\u0105 oso\u00adbist\u0105, a nie wsp\u00f3ln\u0105, na og\u00f3\u0142 si\u0119 przeocza.<\/span><\/p>\n

Natomiast dla nas, chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy zostali\u015bmy przeniesieni na pozycj\u0119 syn\u00f3w Bo\u017cych, kt\u00f3rzy posiadamy Ducha Bo\u00ad\u017cego i \u015bmiemy m\u00f3wi\u0107 \u201eAbba, Ojcze”<\/i> (Galacjan 4,6; Rzymian 8,15), dla nas \u201eOjcze nasz” nie jest stosownym wyrazem naszych od\u00adczu\u0107 i my\u015bli, s\u0142owem: naszych wi\u0119zi. Zaraz zobaczymy, \u017ce mamy przywilej modli\u0107 si\u0119 w imieniu Pana Jezusa Chrystusa. Zanim jed\u00adnak zajmiemy si\u0119 tym, co to znaczy, chcia\u0142bym wskaza\u0107 na niekt\u00f3re moralne pouczenia, jakie powinni\u015bmy z tej cennej modlitwy wyci\u0105gn\u0105\u0107. Chocia\u017c bowiem modlitwa ta jako taka nie jest dla nas przeznaczona, by\u015bmy si\u0119 ni\u0105 pos\u0142ugiwali, to jednak zawiera ona wa\u017cne wskaz\u00f3wki, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c dla nas stanowi\u0105 wielk\u0105 korzy\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

\u201eA wy tak si\u0119 m\u00f3dlcie: Ojcze nasz, kt\u00f3ry\u015b jest w nie\u00adbie, \u015bwi\u0119\u0107 si\u0119 imi\u0119 Twoje, przyjd\u017a Kr\u00f3lestwo Twoje, b\u0105d\u017a wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj, i odpu\u015b\u0107 nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie w\u00f3d\u017a nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode z\u0142ego; albowiem Twoje jest Kr\u00f3lestwo i moc, i chwal\u0105 na wieki wiek\u00f3w. Amen”<\/span> (Mateusza 6,9-13).<\/span><\/span><\/p>\n

Modlitwa ta zawiera sze\u015b\u0107 pr\u00f3\u015bb, kt\u00f3re uciele\u015bniaj\u0105 sze\u015b\u0107 Bo\u00ad\u017cych zasad. Oto ich porz\u0105dek:<\/span><\/p>\n

Uni\u017cenie –<\/span><\/b> \u015bwi\u0119\u0107 si\u0119 imi\u0119 Twoje.<\/span><\/p>\n

Rz\u0105dzenie<\/span><\/b> – przyjd\u017a Kr\u00f3lestwo Twoje.<\/span><\/p>\n

Pos\u0142usze\u0144stwo<\/span><\/b> – b\u0105d\u017a wola Twoja.<\/span><\/p>\n

Zale\u017cno\u015b\u0107<\/span><\/b> – chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.<\/span><\/p>\n

Przywr\u00f3cenie<\/span><\/b> (z upadku) – I odpu\u015b\u0107 nam nasze winy.<\/span><\/p>\n

Zachowanie<\/span><\/b> – I nie w\u00f3d\u017a nas na pokuszenie.<\/span><\/p>\n

Co za skupienie Bo\u017cych prawd w tak niewielu s\u0142owach! Jaki\u017c doskona\u0142y wz\u00f3r modlitwy z ust naszego Pana, Jezusa Chrystusa! Czy mo\u017ce by\u0107 inaczej, skoro On, ten wielki Nauczyciel nas poucza? Zauwa\u017c\u00admy, \u017ce pierwsze trzy pro\u015bby zwi\u0105zane s\u0105 z Bogiem, a ostatnie trzy z lud\u017ami. Zauwa\u017cmy te\u017c, \u017ce w tej modlitwie roszczenia Bo\u017ce maj\u0105 pierwsze miejsce, a potrzeby ludzi s\u0105 dopiero na drugim miejscu!<\/span><\/p>\n

Czy nie jest to porz\u0105dek, kt\u00f3ry i my winni\u015bmy zachowy\u00adwa\u0107, nie tylko w naszych modlitwach, lecz tak\u017ce w ca\u0142ym naszym \u017cyciu? Czy i w naszym \u017cyciu te Bo\u017ce rzeczy nie po\u00adwinny mie\u0107 pierwszego miejsca? \u201eSzukajcie najpierw Kr\u00f3\u00adlestwa Bo\u017cego i sprawiedliwo\u015bci jego”<\/i> (Mateusza 6,33). Jak\u00ad\u017ce cz\u0119sto jest odwrotnie!<\/span><\/p>\n

Pomijaj\u0105c porz\u0105dek, kt\u00f3ry nam ta modlitwa pokazuje, zapytajmy samego siebie o pierwsz\u0105 zasad\u0119, z my\u015bl\u0105 o pierw\u00adszej pro\u015bbie: jak wa\u017cne dla nas jest, aby\u015bmy my sami i inni oddawali Jego imieniu cze\u015b\u0107 w boja\u017ani? Czy jest dla nas przede wszystkim wa\u017cne, aby Jego imi\u0119 by\u0142o czczone i u\u015bwi\u0119cone? Czy to jest naczeln\u0105 zasad\u0105 w naszym \u017cyciu?<\/span><\/p>\n

Druga pro\u015bba dotyczy Jego Kr\u00f3lestwa. Dzisiaj na tej ziemi rz\u0105dzi szatan, ksi\u0105\u017c\u0119 tego \u015bwiata; jakie\u017c straszliwe ma to kon\u00adsekwencje dla ludzi! Czy nie mamy wszelkich powod\u00f3w, aby cieszy\u0107 si\u0119, \u017ce to tak nie pozostanie i \u017ce B\u00f3g kiedy\u015b rozpocz\u00adnie Swoje rz\u0105dy na tej ziemi w Osobie Swego Syna? Oby\u015bmy z ut\u0119sknieniem przy\u015bpieszali nadej\u015bcie tego momentu, w kt\u00f3\u00adrym Jego Syn, nasz Pan, dojdzie wreszcie na tej ziemi swych praw i wszystko przywr\u00f3ci do takiego stanu, w jakim B\u00f3g od wiek\u00f3w pragn\u0105\u0142 to mie\u0107. Czy nale\u017cymy do takich, kt\u00f3rzy \u201emi\u0142uj\u0105 Jego przyj\u015bcie „<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>4,8)?<\/span><\/p>\n

Czy ma te\u017c dla nas znaczenie pos\u0142usze\u0144stwo wzgl\u0119dem jego woli? Czy pos\u0142usze\u0144stwo dla Niego jest dla nas wa\u017cniejsze, ni\u017c podobanie si\u0119 ludziom? Czy\u015bmy si\u0119 tego ju\u017c nauczyli, \u017ce bez pos\u0142usze\u0144stwa nie ma w og\u00f3le b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa? Z pew\u00adno\u015bci\u0105 czas, kiedy wola Bo\u017ca b\u0119dzie si\u0119 dzia\u0142a w niebie, jak i na ziemi, nale\u017cy jeszcze do przysz\u0142o\u015bci. Pomin\u0105wszy obec\u00adno\u015b\u0107 szatana w niebie (Objawienie 12,7-12), wola Bo\u017ca w nie\u00adbie jest wykonywana, gdy\u017c anio\u0142owie s\u0105 wykonawcami Jego S\u0142owa, pos\u0142uszni g\u0142osowi Jego S\u0142owa (Psalm 103,20). Ziemia za\u015b jest stref\u0105 samowoli cz\u0142owieka. Istnieje z tego wzgl\u0119du w sen\u00adsie moralnym \u201ewarstwa oddzielaj\u0105ca” pomi\u0119dzy niebem a zie\u00admi\u0105. W tysi\u0105cletnim kr\u00f3lestwie podzia\u0142 ten zostanie wreszcie usuni\u0119ty, zapanuje harmonia mi\u0119dzy niebem a ziemi\u0105, ponie\u00adwa\u017c wola Bo\u017ca b\u0119dzie rz\u0105dzi\u0142a tak tam, jak i tu. My jednak jeste\u015bmy ju\u017c tutaj powo\u0142ani do \u201epos\u0142usze\u0144stwa Jezusa Chry\u00adstusa”, powo\u0142ani do pos\u0142usze\u0144stwa wobec Boga, jak i Chry\u00adstus by\u0142 Mu pos\u0142usznym. Skoro ludzie tego \u015bwiata nie pytaj\u0105 o wol\u0119 Boga, to czy Jego wola rz\u0105dzi przynajmniej naszym \u017cyciem? Czy jeste\u015bmy gotowi, je\u015bli chodzi o nasze \u017cycie, po\u00adwiedzie\u0107: \u201eB\u0105d\u017a wola Twoja”?<\/span><\/p>\n

Jak dalece urzeczywistniamy dzisiaj, w czasie dobrobytu, nasz\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107 od Boga we wszystkich sprawach codziennego \u017cycia? Czy jeste\u015bmy Mu jeszcze wdzi\u0119czni, \u017ce daje nam codziennie chleb i wszystko, czego w tym \u017cyciu potrzebujemy?<\/span><\/p>\n

Czy jeste\u015bmy wdzi\u0119czni za to, \u017ce jako dzieci Bo\u017ce mo\u017cemy wiedzie\u0107, jaka jest zasada podniesienia si\u0119 z upadku? Kiedy z powodu grzechu zawodzimy, to B\u00f3g w \u0142asce przywodzi nas ci\u0105\u00adgle na nowo do praktycznego korzystania ze spo\u0142eczno\u015bci z Nim. Ma to olbrzymie znaczenie. Czy my r\u00f3wnie\u017c mamy jednak ducha odpuszczaj\u0105cego wzgl\u0119dem tych, kt\u00f3rzy zgrzesz\u0105 przeciw nam?<\/span><\/p>\n

Czy mogliby\u015bmy przej\u015b\u0107 przez ten z\u0142y \u015bwiat i jego wszystkie niebezpiecze\u0144stwa dla ducha, duszy i cia\u0142a; czy osi\u0105gn\u0119liby\u015bmy ten cel bez szkody, gdyby\u015bmy nie doznawali sta\u0142ej opieki ze strony Boga? Czy jeste\u015bmy jednak \u015bwiadomi naszej bez\u00adradno\u015bci i s\u0142abo\u015bci, je\u015bli chodzi o wytrwanie w pr\u00f3bach (mowa o pokusach, ale B\u00f3g nie kusi nikogo do z\u0142ego – Jakuba 1,13), ja\u00adkie B\u00f3g nak\u0142ada? Czy te\u017c mo\u017ce jeste\u015bmy pewni siebie i pole\u00adgamy na naszym do\u015bwiadczeniu i wierno\u015bci?<\/span><\/p>\n

To wszystko s\u0105 pytania badaj\u0105ce serce, dzi\u0119ki kt\u00f3rym ta modlitwa zaczyna m\u00f3wi\u0107 tak\u017ce do nas przez zawarte w sobie zasady. Naprawd\u0119 mo\u017cemy si\u0119 wiele z niej nauczy\u0107 w aspek\u00adcie moralnym!<\/span><\/p>\n

Jeszcze jedno s\u0142owo na temat pi\u0105tej pro\u015bby, poniewa\u017c cz\u0119stokro\u0107 b\u0142\u0119dnie si\u0119 j\u0105 rozumie: \u201eI odpu\u015b\u0107 nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119, \u017ce Pan Jezus Chrystus nie da\u0142 tej modlitwy ludziom w ich naturalnym, grzesz\u00adnym stanie, lecz Swoim uczniom, kt\u00f3rzy ju\u017c uwierzyli. Niewie\u00adrz\u0105cy nie mog\u0105 nigdy m\u00f3wi\u0107 \u201eOjcze nasz”. Celnik w Ewange\u00adlii \u0141ukasza 18 m\u00f3g\u0142 jedynie powiedzie\u0107: \u201eO, Bo\u017ce…” (\u0141ukasza 18,13). Pro\u015bba \u201eodpu\u015b\u0107 nam nasze winy, jako i my odpuszczamy na\u00adszym winowajcom” nie pokazuje sposobu, w jaki zgubiony grzesznik m\u00f3g\u0142by osi\u0105gn\u0105\u0107 odpuszczenie grzech\u00f3w. Nie, Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi tu o wierz\u0105cym oraz o usposobieniu, jakie winna go ce\u00adchowa\u0107, je\u015bli inni zgrzesz\u0105 wzgl\u0119dem niego. B\u00f3g nigdy nie od\u00adpowie na czyj\u0105\u015b pro\u015bb\u0119, je\u017celi osoba ta nie kieruje si\u0119 przeba\u00adczaj\u0105cym usposobieniem. Jest to bardzo powa\u017cne tak\u017ce dla nas i naszych modlitw!<\/span><\/p>\n

Nasze b\u0142\u0119dy i to, \u017ce codziennie zawodzimy, mo\u017cemy przedstawia\u0107 w zaufaniu Bogu i Ojcu, musimy jednak by\u0107 nastawieni na przebaczanie wzgl\u0119dem tych, kt\u00f3rzy czym\u015b wobec nas za\u00adwinili. Bardzo podobne s\u0142owo mamy w Ewangelii Marka 11,25:<\/span><\/p>\n

\u201eA kiedy stoicie modl\u0105c si\u0119, odpuszczajcie, je\u015bli macie co\u015b przeciwko komu, aby Ojciec wasz, kt\u00f3ry jest w niebie, odpu\u015bci\u0142 wam wasze przewinienia”. <\/span><\/i>Chodzi tu o odpuszczenie<\/span> w aspekcie drogi Bo\u017cego post\u0119powania ze Swoimi dzie\u0107\u00admi, a nie o odpuszczenie w sensie wieczno\u015bci. Uczymy si\u0119 wi\u0119c z tzw. \u201emodlitwy Pa\u0144skiej\u201d rzeczy nast\u0119puj\u0105cej: je\u015bli pragniemy, aby nasze modlitwy by\u0142y wys\u0142uchane, musimy mie\u0107 usposobienie odpuszczaj\u0105cego mi\u0142osierdzia i nie mo\u017cemy mie\u0107 wzgl\u0119dem naszego brata z\u0142ych uczu\u0107. W\u0142a\u015bciwym chrze\u015bcija\u0144skim mier\u00adnikiem dla naszego przebaczenia jest wszak\u017ce co\u015b daleko wy\u017cszego, ni\u017ali to, co pokazuje nam tak zwane \u201eOjcze nasz”. Mamy wzajemnie przebacza\u0107, jak i Chrystus przebaczy\u0142 nam (Kolosan 3,13).<\/span><\/p>\n

Mam wielk\u0105 nadziej\u0119, \u017ce nauczyli\u015bmy si\u0119 dostrzega\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119, jaka istnieje pomi\u0119dzy korzy\u015bci\u0105 z tej znakomitej modli\u00adtwy a jej zastosowaniem. Jako wz\u00f3r ma ona dla nas nadzwy\u00adczajn\u0105 moraln\u0105 warto\u015b\u0107, ale my, chrze\u015bcijanie nie mo\u017cemy jej dzisiaj poleca\u0107, gdy\u017c by\u0142a ona i jest nadal przeznaczona dla innego czasu i dla innych wierz\u0105cych. Sp\u00f3jrzmy teraz na drug\u0105 pro\u015bb\u0119: \u201ePrzyjd\u017a Kr\u00f3lestwo Twoje”.<\/i> Pomin\u0105wszy moraln\u0105 ko\u00adrzy\u015b\u0107, na kt\u00f3r\u0105 pr\u00f3bowa\u0142em wskaza\u0107, czy mo\u017cemy t\u0119 pro\u015bb\u0119 wypowiedzie\u0107 w modlitwie? Nie, niemo\u017cliwe! Oznacza\u0142oby to, \u017ce zamiast w g\u00f3r\u0119, kierujemy nasze spojrzenie w d\u00f3\u0142, \u017ce ocze\u00adkujemy dos\u0142ownie na ustanowienie tego kr\u00f3lestwa w mocy i w chwale – a nie na powt\u00f3rne przyj\u015bcie Chrystusa Jezusa, Naszego Pana po to, by za\u00adbra\u0142 do domu Ojca Swoj\u0105 Oblubienic\u0119. Znaczy\u0142oby to, \u017ce nie ocze\u00adkujemy ju\u017c z t\u0119sknot\u0105 na \u017cadne wydarzenie, tylko na rozpo\u00adcz\u0119cie tego kr\u00f3lestwa. To jednak w \u017cadnym razie nie jest nadziej\u0105 chrze\u015bcijan. Dlatego modlitwa prawdziwych chrze\u00ad\u015bcijan nie brzmi: \u201ePrzyjd\u017a Kr\u00f3lestwo twoje”, lecz: \u201eAmen; Przyjd\u017a, Panie Jezu!\u201d <\/i>(Objawienie 22,20).<\/span><\/span><\/p>\n

Jak\u017ce stoso<\/span>wna natomiast by\u0142a wtedy pro\u015bba \u201ePrzyjd\u017a Kr\u00f3lestwo Twoje” dla uczni\u00f3w, kt\u00f3rym kr\u00f3lestwo niebios by\u0142o g\u0142o\u00adszone jako to, kt\u00f3re \u201eprzybli\u017cy\u0142o si\u0119”, najpierw przez Jana Chrzciciela, a potem przez samego Pana Jezusa Chrystusa (Mateusza 3,2; 4,17). S\u0142usznie oczekiwali oni na to Kr\u00f3lestwo. Nie mogli jesz\u00adcze wiedzie\u0107, \u017ce przyj\u015bcie tego Kr\u00f3lestwa op\u00f3\u017ani si\u0119, ponie\u00adwa\u017c jego Kr\u00f3l, ich Pan i Mistrz, zostanie przez Sw\u00f3j nar\u00f3d od\u00adrzucony. Jednak\u017ce zastosowanie i znaczenie modlitwy podanej \u017cyj\u0105cym wtedy uczniom, absolutnie si\u0119 na tym nie wyczerpu\u00adje. Kiedy bowiem Zgromadzenie Boga \u017bywego, kt\u00f3re w tym czasie powsta\u0142o, opu\u015bci ten \u015bwiat, w\u00f3wczas wierna resztka z narodu \u017cydowskiego pozostanie na ziemi. Przejdzie ona przez wielki ucisk (Mateusza 24,15 i nn.). Wtedy znowu modlitwa \u201eOjcze nasz” b\u0119dzie u\u017cywana, a z pewno\u015bci\u0105 ze szczeg\u00f3ln\u0105 \u017carliwo\u00ad\u015bci\u0105 w\u0142a\u015bnie ta druga pro\u015bba: \u201ePrzyjd\u017a Kr\u00f3lestwo Twoje”.<\/span><\/p>\n

Sp\u00f3jrzmy jeszcze raz na pocz\u0105tek tej modlitwy: czy zwrot \u201eOjcze nasz, Kt\u00f3ry Jeste\u015b w niebie” nie wskazuje na pewien dystans? Wprawdzie Pan Jezus Chrystus pr\u00f3bowa\u0142 u Swoich uczni\u00f3w wzbu\u00addzi\u0107 odczucie, Kim Jest ten Ojciec, po to, by go znali nie tylko jako \u201ePana ca\u0142ej ziemi”<\/i> (Jozuego 3,11) albo jako \u201eBoga niebios” <\/i>(Daniela 2,18.37). Ojciec jednak jest tutaj w niebiosach, a ci, kt\u00f3\u00adrzy ku Niemu wzwy\u017c spogl\u0105dali, byli na tej ziemi, czyli znacz\u00adnie od niego oddaleni. Nie mogli mie\u0107 w tamtym czasie jesz\u00adcze \u015bwiadomo\u015bci tej blisko\u015bci, jaka nam jest dzisiaj darowana. B\u00f3g posadzi\u0142 nas w Chrystusie Jezusie razem w okr\u0119gach niebieskich (Efezjan 2,6) i dlatego z powodu naszej blisko\u015bci, a tak\u017ce dane\u00adgo nam przyst\u0119pu do Ojca (Efezjan 2,18) nie by\u0142oby stosowne modli\u0107 si\u0119 do Niego jako do Tego, Kt\u00f3ry Jest w niebie.<\/span><\/p>\n

Z tego wszystkiego uczymy si\u0119 wi\u0119c, \u017ce modlitwa ta, jakkolwiek sama w sobie jest doskona\u0142a, nie jest odpowiednia dla tych, kt\u00f3rzy s\u0105 dzie\u0107mi Bo\u017cymi i poznali Ojca (1 Jana 3,2; 2,13). Posiadaj\u0105 oni bowiem ten niesko\u0144czony przywilej mo\u00addlenia si\u0119 w imieniu Pana Jezusa.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Modlitwa w imieniu Pana Jezusa<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pomimo \u017ce uczniowie u\u017cywali modlitwy \u201eOjcze nasz” w cza\u00adsie ziemskiego \u017cycia Pana Jezusa Chrystusa, to jeszcze nie modlili si\u0119 w Jego imieniu, co ca\u0142kiem jasno wynika z Jego s\u0142\u00f3w w Ewangelii Jana 16, kie\u00addy kr\u00f3tko przed Swoj\u0105 \u015bmierci\u0105 krzy\u017cow\u0105 wyra\u017anie m\u00f3wi\u0142 do nich:<\/span><\/p>\n

\u201eZaprawd\u0119, zaprawd\u0119, powiadam wam: O cokol\u00adwiek by\u015bcie prosili Ojca w imieniu Moim, da wam.<\/span><\/p>\n

Dot\u0105d o nic nie prosili\u015bcie w imieniu Moim; pro\u015bcie, a we\u017amiecie, aby rado\u015b\u0107 wasza by\u0142a zupe\u0142na”<\/span> (Jana 16,23-24).<\/span><\/span><\/p>\n

Pan Jezus Chrystus spogl\u0105da tu w Duchu poza dokonane na Golgocie dzie\u0142o i patrzy na czas, jaki b\u0119dzie nacechowany przez przyj\u00ad\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego na t\u0119 ziemi\u0119, aby zamieszka\u0107 w tych, kt\u00f3\u00adrzy s\u0105 Jego (Jana 14,16-18). W\u00f3wczas b\u0119d\u0105 si\u0119 ju\u017c modli\u0107 w zupe\u0142nie nowy spos\u00f3b, w Jego imieniu. Dotychczas si\u0119 tak nie modlili. Modlitwa z Ewangelii Mateusza 6 by\u0142a modlitw\u0105 do Ojca; dop\u00f3ki jednak nie zosta\u0142o przez krew Chrystusow\u0105 do\u00adkonane przeb\u0142aganie i dop\u00f3ki w odpowiedzi na nie, nie przy\u00adszed\u0142 Duch \u015awi\u0119ty, zupe\u0142nie nieznana, a nawet niemo\u017cliwa by\u0142a modlitwa w Jego imieniu. Modlitwa w imieniu Pana Jezusa Chrystusa jest jednym ze szczeg\u00f3lnych przywilej\u00f3w i znamion obecnego cza\u00adsu \u0142aski.<\/span><\/p>\n

Imi\u0119<\/span><\/i><\/b> w Biblii stanowi pe\u0142ne objawienie Tego, Kim jest dana Osoba. Modli\u0107 si\u0119 w imieniu Pana Jezusa Chrystusa oznacza wi\u0119c modli\u0107 si\u0119 stosownie do tego, co Pan Jezus Chrystus, Syn Ojca, o Sobie objawi\u0142. To imi\u0119 albo objawienie Syna ma w oczach Ojca nieocenion\u0105 warto\u015b\u0107 i w tym imieniu, doceniaj\u0105c jego warto\u015b\u0107 dzieci Bo\u017ce maj\u0105 \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do Swego Ojca i wypowiada\u0107 przed Nim swe pro\u015bby, posiadaj\u0105c pewno\u015b\u0107, \u017ce zostan\u0105 wys\u0142uchane. Ta bezcenna pozycja podarowana jest ka\u017cdemu dziecku Bo\u017ce\u00admu, a posiadanie Ducha \u015awi\u0119tego uzasadnia j\u0105 i zabezpiecza.<\/span><\/p>\n

Opr\u00f3cz przyobiecanego przyst\u0119pu do Ojca modlitwa w Jego imieniu zawiera tak\u017ce ten przywilej, \u017ce mo\u017cemy zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do Niego w mocy i we wszelkiej warto\u015bci imienia Jego Syna, przy czym mieszkaj\u0105cy w nas Duch \u015awi\u0119ty daje nam nie tylko \u015bwia\u00addomo\u015b\u0107 naszej pozycji jako syn\u00f3w przed Ojcem (Galacjan 4,5), ale tak\u017ce t\u0119 duchow\u0105 si\u0142\u0119, by korzysta\u0107 z tego nowego przywileju.<\/span><\/p>\n

To niepoj\u0119te b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, \u017ce dane nam jest imi\u0119, w kt\u00f3\u00adrym mo\u017cemy oznajmia\u0107 nasze pro\u015bby Bogu! A imi\u0119 to jest uwielbionym imieniem Pana Jezusa Chrystusa, Kt\u00f3ry teraz jest po pra\u00adwicy Bo\u017cej; nie Imi\u0119 wzgardzonego na ziemi cz\u0142owieka, ale Tego, Kt\u00f3ry jest uwielbiony w niebie. Jaka\u017c moc jest w tym imie\u00adniu! Wszelkie kolano w niebie i na ziemi oraz pod ziemi\u0105 ugnie si\u0119 kiedy\u015b przed tym imieniem (Filipian 2,10), a my mamy przywi\u00adlej zbli\u017ca\u0107 si\u0119 w tym imieniu do Ojca. Modlitwa w Jego imieniu jest wi\u0119c wynikiem dokonanego przez Niego dzie\u0142a i pozycji, jak\u0105 zajmuje On teraz po prawicy Ojca. To przywilej chrze\u015bcija\u0144skiego szafarstwa.<\/span><\/p>\n

W\u0142a\u015bciwa chrze\u015bcija\u0144ska modlitwa jest modlitw\u0105 w imieniu Pana Jezusa Chrystusa. Obejmuje ona pro\u015bby wszelkiego rodzaju. Natu\u00adralnie, w Zgromadzeniu modlitewnym osobiste pro\u015bby s\u0105 nie na miejscu. Nie oznacza to, \u017ce nie mo\u017cna zanosi\u0107 w Jego imie\u00adniu tak\u017ce osobistych czy rodzinnych pr\u00f3\u015bb. Dlatego powiedzia\u00ad\u0142em, \u017ce zawiera ona w sobie ka\u017cdy rodzaj pr\u00f3\u015bb. O tym, czy jaka\u015b modlitwa jest w imieniu Pana Jezusa Chrystusa, nie decyduje ro\u00addzaj pro\u015bby, lecz to, czy \u017ar\u00f3d\u0142em jej jest Duch Bo\u017cy. Dlatego modlenie si\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym (Judy 20, Efezjan 6,18) jest z zasady tym samym, co modlenie si\u0119 w Jego imieniu, tyle \u017ce pierwsze pokazuje raczej dzia\u0142aj\u0105c\u0105 i kontroluj\u0105c\u0105 moc, kt\u00f3ra w stosownym czasie wywo\u0142uje w nas to, co jest bez\u00adwzgl\u0119dnie w\u0142a\u015bciwe i wed\u0142ug Boga, podczas gdy to drugie po\u00adkazuje bardziej warto\u015b\u0107 tego imienia, w kt\u00f3rym zbli\u017camy si\u0119 do Boga. Nigdy jednak nie modlimy si\u0119 bezpo\u015brednio do Du\u00adcha \u015awi\u0119tego (nigdzie w ca\u0142ym Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym tego nie znajdujemy), lecz do Boga, do Ojca i Pana Jezusa Chrystusa. Duch \u015awi\u0119ty, kt\u00f3ry jest absolutnie Bogiem i mieszka w nas, \u201ejest moc\u0105\u201d naszych mo\u00addlitw. Je\u015bli wi\u0119c modlitwa w Jego imieniu mo\u017ce obejmowa\u0107 ka\u017cdy rodzaj pr\u00f3\u015bb, to wyra\u017cenie \u201ew Jego imieniu” zawiera w sobie zarazem tak\u017ce warunek ograniczaj\u0105cy. Jego imi\u0119 bowiem nie tylko obejmuje, ale te\u017c wyklucza. Nie mo\u017cna na przyk\u0142ad \u0142\u0105czy\u0107 z Jego imieniem tego, co marne, nie\u015bwi\u0119te, g\u0142upie czy samowolne! Tego Duch \u015awi\u0119ty nigdy nie czyni. I odwrotnie; nie ka\u017cda w\u0142a\u015bciwa pro\u015bba jest automatycznie pro\u015bb\u0105 w imie\u00adniu Pana. Mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 tak, \u017ce kto\u015b modli si\u0119 za publicznym g\u0142oszeniem ewangelii w jakiej\u015b miejscowo\u015bci – cho\u0107 samo w sobie jest to rzecz\u0105 dobr\u0105 – a jednak mo\u017ce to nie odpowiada\u0107 my\u015blom Ducha \u015awi\u0119tego, poniewa\u017c pewne okoliczno\u015bci w tym czasie mog\u0105 przemawia\u0107 przeciw temu. Rzecz, o kt\u00f3r\u0105 zano\u00adszona jest modlitwa, mo\u017ce by\u0107 dobra, lecz niew\u0142a\u015bciwe mo\u017ce by\u0107 miejsce, czas i tak dalej. Nie jest to wi\u0119c modlitwa w imie\u00adniu Pana, nie jest to modlitwa w Duchu \u015awi\u0119tym.<\/span><\/p>\n

Kiedy b\u0119dziemy to mieli na uwadze, lepiej zrozumiemy, dlaczego pomimo nadzwyczajnej szeroko\u015bci zakresu tej obietni\u00adcy, jaka le\u017cy w s\u0142owach Pana Jezusa Chrystusa, nie wszystkie pro\u015bby zostaj\u0105 faktycznie wys\u0142uchane. \u201eO cokolwiek b\u0119dziecie prosi\u0107 Ojca…, da wam<\/i>” – to sugerowa\u0142oby bezwzgl\u0119dne przyrzeczenie wy\u00ads\u0142uchania ka\u017cdej pro\u015bby! W s\u0142owach \u201eO cokolwiek by\u015bcie pro\u00adsili Ojca w moim imieniu..<\/i>” zawarty jest jednak warunek, kt\u00f3\u00adry cz\u0119stokro\u0107 si\u0119 przeocza. Modli\u0107 si\u0119 w Jego imieniu to przywilej i zarazem odpowiedzialno\u015b\u0107. To za\u015b t\u0142umaczy nam, dlaczego wiele pr\u00f3\u015bb nie zostaje wys\u0142uchanych. My uwa\u017camy, \u017ce one by\u0142y wyra\u017cone w Jego imieniu, podczas gdy w rzeczy\u00adwisto\u015bci nie by\u0142y one zainicjowane przez Ducha \u015awi\u0119tego. W tej czy tamtej sprawie nie podj\u0119li\u015bmy widocznie zamys\u0142u Du\u00adcha. Jest to oczywi\u015bcie upokarzaj\u0105ce. Chocia\u017c mo\u017cemy oznaj\u00admi\u0107 Bogu wszystkie nasze pro\u015bby (Filipian 4,6-7), tutaj chodzi o co\u015b innego.<\/span><\/p>\n

Oczywi\u015bcie, rozumiemy te\u017c, \u017ce przez samo wypowiedzenie w modlitwie zwrotu \u201eModlimy si\u0119 w imieniu Pana” nie spowo\u00adduje, i\u017c stanie si\u0119 ona modlitw\u0105 w imieniu Pana. Pismo raczej daje miejsce tej my\u015bli, \u017ce \u201e…nie wiemy bowiem, o co si\u0119 mo\u00addli\u0107, jak nale\u017cy… A Ten, kt\u00f3ry bada serca, wie, jaki jest zamys\u0142 Ducha, bo zgodnie z my\u015bl\u0105 Bo\u017c\u0105 wstawia si\u0119 za \u015bwi\u0119tymi”<\/i> (Rzymian 8,26-27). Bezwarunkowo konieczne jest wi\u0119c, aby\u015bmy znali tutaj zamys\u0142 Ducha; to za\u015b mo\u017ce nam zo\u00adsta\u0107 podarowane tylko wtedy, kiedy jeste\u015bmy i trwamy w bli\u00adsko\u015bci Pana.<\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bli we Mnie trwa\u0107 b\u0119dziecie i s\u0142owa Moje w was trwa\u0107 b\u0119d\u0105, pro\u015bcie, o cokolwiek by\u015bcie chcieli, a sta\u00adnie si\u0119 wam”<\/span> (Jana 15,7).<\/span><\/span><\/p>\n

Osobiste obcowanie z Panem Jezusem Chrystusem i zaufanie serca do Jego S\u0142owa zachowa nas od takich pr\u00f3\u015bb, kt\u00f3re nie s\u0105 wed\u0142ug Jego my\u015bli. To za\u015b kieruje nas do nast\u0119pnego zagadnienia.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Modlitewne pro\u015bby Zgromadzenia<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy schodzimy si\u0119 jako Zgromadzenie na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119, to stosowne jest przeczyta\u0107 niekt\u00f3re miejsca lub jaki\u015b ust\u0119p ze S\u0142owa Bo\u017cego. Pokazuje to nam cytowane wy\u017cej miejsce z Ewangelii Jana 15, ukazuj\u0105c zwi\u0105zek pomi\u0119dzy jego s\u0142owami i naszymi pro\u015bbami. Jego s\u0142owa tworz\u0105 i kszta\u0142tuj\u0105 pro\u015bby w naszych sercach, kt\u00f3re s\u0105 mi\u0142e Jemu.<\/span><\/p>\n

Nie oznacza to jednak, \u017ce mamy na kolanach czyni\u0107 Bogu wyk\u0142ady z przeczytanego fragmentu. Nie ma chyba niczego bardziej przeciwnego duchowi modlitwy i temu, do Kt\u00f3rego jest ona skierowana, jak to, gdyby\u015bmy w modlitwie chcieli poka\u00adza\u0107, co z Jego S\u0142owa zrozumieli\u015bmy Oby nas B\u00f3g uchroni\u0142 od ludzkiej pychy! Z pewno\u015bci\u0105 natomiast b\u0119dzie Bogu przyjem\u00adne, gdy przeczytane miejsce wp\u0142ynie w pewnym sensie na wsp\u00f3lne spotkanie, nie tak jednak, by nak\u0142ada\u0142o nam ono ogra\u00adniczenia, je\u015bli idzie o zanoszone pro\u015bby.<\/span><\/p>\n

Chc\u0119 teraz co\u015b powiedzie\u0107 o modlitewnych pro\u015bbach Zgromadzenia, daleki jestem jednak od tego i jest mi to zupe\u0142nie obce, aby ustanawia\u0107 tu jakiekolwiek regu\u0142y czy prawa. Po tysi\u0105ckro\u0107 nie! Chcia\u0142bym raczej wskaza\u0107 na niekt\u00f3re wa\u017c\u00adkie momenty, albo zasadnicze linie, jakie przedstawia nam S\u0142owo Bo\u017ce, a co do kt\u00f3rych istnieje niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce mo\u017cemy je straci\u0107 z oczu. Kiedy Pan w Ewangelii Jana 14 m\u00f3wi\u0142 o swoim odej\u015bciu oraz o tym, \u017ce uczniowie b\u0119d\u0105 czynili nawet wi\u0119ksze rzeczy, ni\u017c On sam czyni\u0142 (w mocy Ducha, kt\u00f3\u00adry przyjdzie), Pan doda\u0142 jeszcze nast\u0119puj\u0105ce s\u0142owa wskazu\u00adj\u0105ce kierunek:<\/span><\/p>\n

\u201eI o cokolwiek by\u015bcie prosili w Moim imieniu, to uczy\u00adni\u0119, aby Ojciec by\u0142 uwielbiony w Synu. Je\u015bli o co pro\u00adsi\u0107 b\u0119dziecie w imieniu Moim, spe\u0142ni\u0119 to” <\/span>(Jana 14,13-14).<\/span><\/span><\/p>\n

Wida\u0107 tu, \u017ce s\u0142owa te dotycz\u0105 bezpo\u015brednio s\u0142u\u017cby uczni\u00f3w:<\/span><\/p>\n

\u201ew tym dniu”, a wi\u0119c i w naszym czasie. Wszystko, co uprosz\u0105 sprawuj\u0105c powierzon\u0105 im s\u0142u\u017cb\u0119 w Jego imieniu. On spe\u0142ni, aby Ojciec by\u0142 w Nim, Synu, uwielbiony. Jak\u017ce to mi\u0142e i za\u00adch\u0119caj\u0105ce!<\/span><\/p>\n

Uchwy\u0107my to jeszcze raz: uczniowie pracuj\u0105 dla Swego Pana. Na drodze tej s\u0142u\u017cby le\u017c\u0105 trudno\u015bci i przeszkody. Wtedy uczniowie mog\u0105 modli\u0107 si\u0119 w imieniu Pana. A poniewa\u017c ja\u00adsnym zamiarem Syna jest, by Ojciec by\u0142 w Nim uwielbiony, wi\u0119c jest On, \u017ce tak powiem, zobowi\u0105zany odpowiedzie\u0107 na ich mo\u00addlitwy. Czy uczniowie szukaj\u0105 chwa\u0142y Syna? Ojciec te\u017c jej szu\u00adka. Syn jednak chce wtedy czyni\u0107 to, co oni w Jego s\u0142u\u017cbie w pro\u015bbach z pragnieniem wyra\u017caj\u0105. Cudowna \u0142aska!<\/span><\/p>\n

Z tego wszystkiego wynika jasno zasadniczy cel dla stawianych przez nas wsp\u00f3lnie pr\u00f3\u015bb: uwielbienie Ojca w Synu przez nasz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119. Niezwykle pi\u0119kny przyk\u0142ad tego znajdujemy w cytowanej ju\u017c modlitwie aposto\u0142\u00f3w w 4 rozdziale Dziej\u00f3w Apo\u00adstolskich:<\/span><\/p>\n

\u201eA teraz. Panie, sp\u00f3jrz na pogr\u00f3\u017cki ich i dozw\u00f3l s\u0142u\u00adgom Twoim, aby g\u0142osili z ca\u0142\u0105 odwag\u0105 S\u0142owo Twoje, gdy Ty wyci\u0105gasz r\u0119k\u0119, aby uzdrawia\u0107 i aby si\u0119 dzia\u0142y znaki i cuda przez imi\u0119 \u015awi\u0119tego Syna Twe\u00adgo, Jezusa. A kiedy sko\u0144czyli modlitw\u0119, zatrz\u0119s\u0142o si\u0119 miejsce, na kt\u00f3rym byli zebrani, i nape\u0142nieni zosta\u00adli wszyscy Duchem \u015awi\u0119tym, i g\u0142osili z odwag\u0105 S\u0142owo Bo\u017ce”<\/span> (Dzieje 4,29-31).<\/span><\/span><\/p>\n

W obliczu doznanych dopiero co gr\u00f3\u017ab nie prosz\u0105 oni o zachowanie od z\u0142ych ludzi, lecz o odwag\u0119 w m\u00f3wieniu Jego S\u0142o\u00adwa. Czy to tak\u017ce zawieraj\u0105 nasze pro\u015bby i przedstawiane przez nas modlitwy? Czy zale\u017cy nam na tym, \u017ceby S\u0142owo Bo\u017ce by\u0142o g\u0142oszone z odwag\u0105 i szczero\u015bci\u0105? Oczywi\u015bcie, \u015bmiemy prosi\u0107 r\u00f3wnie\u017c o zachowanie s\u0142ug Bo\u017cych od z\u0142ych ludzi, jak nam to pokazuje 2 List do Tesaloniczan 3,1-2, ale i tam pierwsze\u0144stwo ma g\u0142oszenie S\u0142owa:<\/b><\/span><\/p>\n

\u201eNa ostatek, bracia, m\u00f3dlcie si\u0119 za nas, aby S\u0142owo Pa\u0144skie krzewi\u0142o si\u0119 i rozs\u0142awia\u0142o wsz\u0119dzie, podob\u00adnie jak u was, i aby\u015bmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i z\u0142ych; albowiem wiara nie jest rze\u00adcz\u0105 wszystkich” (2 Tesaloniczan 3,1-2).<\/span><\/p>\n

Na tej linii le\u017c\u0105 zach\u0119ty apostola Pawia skierowane do wierz\u0105cych w Efezie:<\/span><\/p>\n

\u201eW ka\u017cdej modlitwie i pro\u015bbie zano\u015bcie o ka\u017cdym czasie mod\u0142y w Duchu, i tak czuwajcie z ca\u0142\u0105 wy\u00adtrwa\u0142o\u015bci\u0105 i b\u0142aganiem za wszystkich \u015bwi\u0119tych i za mnie, aby mi, kiedy otworz\u0119 usta moje, dana by\u0142a mowa do \u015bmia\u0142ego zwiastowania ewangelii, dla kt\u00f3rej poselstwo sprawuj\u0119 w wi\u0119zach, abym je m\u00f3g\u0142 z odwag\u0105 zwiastowa\u0107, jak to czyni\u0107 winienem” <\/span>(Efezjan 6,18-20).<\/span><\/span><\/p>\n

W tych s\u0142owach dochodzi jeszcze jeden nowy element: modli\u00adtwa za wszystkich \u015bwi\u0119tych. Czy i my obejmujemy naszymi modlitwami wszystkich wierz\u0105cych na tej ziemi? Czy te\u017c mo\u017ce jeste\u015bmy mniej b\u0105d\u017a bardziej zaj\u0119ci jedynie samymi sob\u0105? To jednak nie odpowiada\u0142oby naszemu powo\u0142aniu (Efezjan 4,1) i nie by\u0142oby wyrazem jedno\u015bci cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

W 1 Li\u015bcie do Tymoteusza 2 mamy jeszcze szerszy zakres naszych modlitw, kt\u00f3ry obejmuje wszystkich ludzi oraz tych wszystkich, kt\u00f3rzy s\u0105 u w\u0142adzy:<\/span><\/p>\n

\u201ePrzede wszystkim wi\u0119c napominam, aby zanosi\u0107 b\u0142agania, modlitwy, pro\u015bby, dzi\u0119kczynienia za wszystkich ludzi, za kr\u00f3l\u00f3w i za wszystkich prze\u0142o\u00ad\u017conych, aby\u015bmy ciche i spokojne \u017cycie wiedli we wszelkiej pobo\u017cno\u015bci i uczciwo\u015bci. Jest to rzecz do\u00adbra i mi\u0142a przed Bogiem, Zbawicielem naszym, kt\u00f3\u00adry chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”<\/span> (1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,1-4).<\/span><\/span><\/p>\n

Mamy tutaj upomnienie: \u201ePrzede wszystkim<\/i><\/b>„. Jak\u017ce wi\u0119c jest to wa\u017cne! Nasz B\u00f3g Zbawiciel chce, aby Jego dom by\u0142 domem modlitwy dla wszystkich narod\u00f3w (Marka 11,17, por. Jeremiasza 29,7). I nie tylko mamy b\u0142aga\u0107 i modli\u0107 si\u0119 za wszystkich ludzi, ale te\u017c za nich dzi\u0119kowa\u0107. Kto z nich bowiem dzi\u0119kuje Bogu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, jakie okazuje On ludziom? Przynajmniej my wi\u0119c mamy to czyni\u0107, jako \u017ce jeste\u015bmy Jego dzie\u0107mi.<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce koniecznie potrzebne jest r\u00f3wnie\u017c w naszych dniach sprzeciwiania si\u0119 ka\u017cdej w\u0142adzy i autorytetowi, a szczeg\u00f3lnie rz\u0105dowi, modlenie si\u0119 za \u201ekr\u00f3l\u00f3w i wszystkich prze\u0142o\u017conych”. Wszelka w\u0142adza jest od Boga (Rzymian 13,1) i s\u0142u\u017cy Bogu do utrzymania spokoju i porz\u0105dku na tej ziemi, wstrz\u0105sanej r\u00f3\u017c\u00adnorodnymi niepokojami. Gdyby na przyk\u0142ad nie by\u0142o policji, nie mogliby\u015bmy si\u0119 chyba w pokoju zgromadza\u0107. Cho\u0107 nie je\u00adste\u015bmy bezpo\u015brednio wezwani do modlitwy o w\u0142adz\u0119 (bo to mog\u0142oby by\u0107 przez niekt\u00f3rych b\u0142\u0119dnie rozumiane jako wezwa\u00adnie do modlitwy za okre\u015blonymi systemami politycznymi), to jednak wzywa si\u0119 nas, by\u015bmy modlili si\u0119 za m\u0119\u017cami, kt\u00f3rzy s\u0105 u w\u0142adzy, aby nadal trzyma\u0142a si\u0119 zapora, powstrzymuj\u0105ca nieporz\u0105dek i anarchi\u0119, kt\u00f3rej \u015bluzy pod wp\u0142ywem szatana s\u0105 ju\u017c otwarte, po to by\u015bmy mogli w pokoju i spokoju trudzi\u0107 si\u0119 nad rozpowszechnianiem ewangelii. I niech b\u0119dzie wiadome, \u017ce czasy rewolucji nie by\u0142y jeszcze nigdy czasami ewangelii.<\/span><\/p>\n

Poza wszelk\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci\u0105 te\u017c jest, \u017ce \u015bmiemy si\u0119 modli\u0107 za naszymi chorymi \u201ePanie, oto choruje ten, kt\u00f3rego mi\u0142u\u00adjesz”<\/i> (Jana 11,3) – tak r\u00f3wnie\u017c mo\u017ce brzmie\u0107 nasza modli\u00adtwa. Nie s\u0105dz\u0119 jednak, by dobre by\u0142o, \u017ce przedmiot ten zajmo\u00adwa\u0142 w naszych wsp\u00f3lnych spotkaniach modlitewnych za wie\u00adle miejsca, odbieraj\u0105c je innym wa\u017cnym pro\u015bbom, jakie przedstawia nam Pismo. Modlitwa za naszych braci i siostry w podesz\u0142ym wieku i chorych jest Bogu, \u201eOjcu mi\u0142osierdzia i wszelkiej pociechy”<\/i> (2 Koryntian 1,3), zapewne przyjemna, gdy\u017c czytamy Jego wzruszaj\u0105ce s\u0142owa: \u201eLecz Ten, kt\u00f3ry pociesza uni\u017conych, B\u00f3g, pocieszy\u0142 nas”<\/i> (2 Koryntian 7,6). Ten rodzaj pr\u00f3\u015bb jednak jest najbardziej odpowiedni dla szczeg\u00f3lnych, osobi\u00adstych i rodzinnych modlitw. Powy\u017cszy wiersz z Listu do Ty\u00admoteusza pokazuje nam ponadto, jak r\u00f3\u017cnorodny charakter mo\u017ce przyjmowa\u0107 nasza modlitwa: b\u0142agania, wstawiennictwo, dzi\u0119kczynienia. B\u0142aganie jest powa\u017cn\u0105, nagl\u0105c\u0105 modlitw\u0105, w odr\u00f3\u017cnieniu od og\u00f3lnego znaczenia s\u0142owa \u201emodlitwa”. Pawe\u0142 rozpoczyna od najpowa\u017cniejszego wo\u0142ania do Boga, id\u0105c w d\u00f3\u0142, w\u0142a\u015bnie do dzi\u0119kczynienia. Wyra\u017cenie \u201emodlitwy wstawien\u00adnicze” (gr. enteuksis)<\/i> za\u015b okre\u015bla osobiste obcowanie z kim\u015b, w naszym przypadku z Bogiem. Wyst\u0119puje ono w tej postaci tylko w 1 Li\u015bcie do Tymoteusza 4,5, gdzie przet\u0142umaczone jest jako \u201emodlitwa”. Odpowiadaj\u0105cy mu czasownik entygchano <\/i>jest tak\u017ce u\u017cyty w znaczeniu wstawiania si\u0119 Pana Jezusa Chrystusa (Rzymian 8,34; Hebrajczyk\u00f3w 7,25), jak i Ducha \u015awi\u0119tego za nami. Czy nie jest to mi\u0142a my\u015bl, \u017ce zostali\u015bmy uzdolnieni do poufa\u0142ego obcowania z Bogiem i to ze wzgl\u0119du na wszystkich ludzi? Ja\u00adkiej moralnej godno\u015bci nam to u\u017cycza! By\u0142 to wznios\u0142y mo\u00adment w \u017cyciu Jakuba, kiedy \u201eb\u0142ogos\u0142awi\u0142” on \u00f3wczesnego naj\u00adwi\u0119kszego monarch\u0119 na ziemi (1 Moj\u017cesza 47,7.10). On sam by\u0142 tylko ubogim przybyszem, lecz w tym sta\u0142 moralnie daleko wy\u017cej od faraona.<\/span><\/p>\n

Co za b\u0142ogos\u0142awiona r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 i wolno\u015b\u0107 Ducha, dana r\u00f3wnie\u017c dla wsp\u00f3lnego zgromadzania si\u0119 na modlitw\u0119! Mo\u017cemy przychodzi\u0107 przed Boga z wszelk\u0105 modlitw\u0105 i b\u0142aganiem, tylko musi si\u0119 to dzia\u0107 \u201ew Duchu”, to znaczy w mocy Ducha i pod Jego kierownictwem (Efezjan 6,18). Cia\u0142o nie ma nic wsp\u00f3l\u00adnego z Bo\u017cymi \u015bwi\u0119tymi rzeczami. Ono jedynie niszczy i psu\u00adje. \u201eModli\u0107 si\u0119 w Duchu” znaczy prosi\u0107 wed\u0142ug Jego woli. Czy nie b\u0119dzie dobre i potrzebne, aby\u015bmy ju\u017c w domu zgi\u0119li kola\u00adna – zanim udamy si\u0119 na godzin\u0119 modlitewn\u0105 – by wyprosi\u0107 od Pana Jezusa Chrystusa te w\u0142a\u015bciwe pro\u015bby? Wtenczas mo\u017cemy mie\u0107 ufno\u015b\u0107, \u017ce On nas s\u0142yszy, to znaczy wys\u0142uchuje. Znajdujemy to tak pi\u0119knie wyra\u017cone w Pierwszym Li\u015bcie Jana:<\/span><\/p>\n

\u201eTaka za\u015b jest ufno\u015b\u0107, jak\u0105 mamy do Niego, i\u017c je\u017celi prosimy o co\u015b wed\u0142ug Jego woli, wys\u0142uchuje nas. A je\u017celi wiemy, \u017ce nas wys\u0142uchuje, o co Go prosimy, wiemy te\u017c, \u017ce otrzymali\u015bmy ju\u017c od Niego to, o co pro\u00adsili\u015bmy.”<\/span> (1 Jana 5,14-15).<\/span><\/span><\/p>\n

Jak dalekosi\u0119\u017cne<\/b> mog\u0105 by\u0107 nasze modlitwy, uwidacznia por\u00f3wnanie wymienionego Listu do Efezjan oraz 1 Listu do Ty\u00admoteusza: mo\u017cemy si\u0119 modli\u0107 tak za wszystkich \u015bwi\u0119tych, jak i za wszystkich ludzi. W Li\u015bcie do Efezjan 6,18 jeste\u015bmy na\u00adpominani, aby modli\u0107 si\u0119 za wszystkich \u015bwi\u0119tych; 1 List do Tymoteusza 2,1 poucza nas, aby modli\u0107 si\u0119 za wszystkich lu\u00addzi. Ka\u017cde z tych stwierdze\u0144 odpowiada charakterowi dane\u00adgo listu. W Li\u015bcie do Efezjan otrzymujemy szczeg\u00f3lne poucze\u00adnie na temat cia\u0142a Chrystusa, a w Pierwszym Li\u015bcie do Tymoteusza B\u00f3g przedstawiony jest jako B\u00f3g-Zbawiciel. I dla\u00adtego co si\u0119 tyczy modlitw kt\u00f3re zanosz\u0105 \u015bwi\u0119ci w Li\u00ad\u015bcie do Efezjan, na pierwszym miejscu stoj\u0105 wszyscy \u015bwi\u0119ci, w Li\u015bcie do Tymoteusza natomiast wszyscy ludzie. Jaka\u017c do\u00adskona\u0142a harmonia panuje pomi\u0119dzy poszczeg\u00f3lnymi cz\u0119\u015bcia\u00admi Bo\u017cej prawdy!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

O konkretno\u015bci naszych modlitw<\/span><\/b><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W przytoczonych tu przyk\u0142adach z Pisma \u015awi\u0119tego, dotycz\u0105cych modlitwy, wyra\u017anie wida\u0107 jeszcze jedn\u0105 cech\u0119: mo\u00addlitwy \u015bwi\u0119tych by\u0142y kr\u00f3tkie i zwi\u0119z\u0142e, zawiera\u0142y jasne i kon\u00adkretne pro\u015bby. Tak\u017ce tzw. \u201emodlitwa Pa\u0144ska” z Ewangelii Mateusza 6 sk\u0142ada si\u0119, z pojedyn\u00adczych, jasno okre\u015blonych pr\u00f3\u015bb. Modlitwa ta by\u0142a odpowie\u00addzi\u0105 Pana na pro\u015bby uczni\u00f3w o to, by pouczy\u0142 ich, jak si\u0119 modli\u0107. \u201ePanie, naucz nas modli\u0107 si\u0119” (\u0141ukasza 11,1). Czy i my chcemy otrzyma\u0107 pouczenie dotycz\u0105ce naszego sposobu modlenia si\u0119? W takim razie uczmy si\u0119 tego: nasze wsp\u00f3l\u00adne modlitwy maj\u0105 si\u0119 sk\u0142ada\u0107 z pojedynczych konkretnych pr\u00f3\u015bb, nie za\u015b z duchowych rozwa\u017ca\u0144 czy wyk\u0142ad\u00f3w Biblii.<\/span><\/p>\n

Jest to te\u017c poparte przez podobie\u0144stwo, jakie Pan Jezus Chrystus da\u0142 w zwi\u0105zku z tzw. \u201eOjcze nasz”. Przestawia On nam cz\u0142owie\u00adka, kt\u00f3ry przyszed\u0142 po p\u00f3\u0142nocy do swego przyjaciela. A jaka jest jego pro\u015bba? \u201e<\/span>Przyjacielu, po\u017cycz mi trzy chleby!<\/span>” Nie by\u0142o tu \u017cadnej niejasno\u015bci co do tego, czego chcia\u0142. Trzy chleby! Czy my te\u017c si\u0119 tak modlimy? A je\u015bli \u00f3w przyjaciel by odpowiedzia\u0142: \u201e<\/span>Nie naprzykrzaj mi si\u0119, drzwi ju\u017c s\u0105 zamkni\u0119te, dzieci moje s\u0105 w \u0142\u00f3\u017cku, nie mog\u0119 wsta\u0107 i da\u0107 ci<\/span>„, to jednak Pan m\u00f3wi, \u017ce ze wzgl\u0119du na jego natr\u0119ctwo wstanie \u201e<\/span>i<\/span> <\/span>da mu, ile potrzebuje”<\/span> (\u0141ukasza 11,5-8).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eA ja wam powiadam: Pro\u015bcie, a b\u0119dzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie, ko\u0142aczcie, a otworz\u0105 wam” <\/span>(\u0141ukasza 11,9).<\/span><\/span><\/p>\n

Kiedy m\u00f3wi\u0142em o \u201ekonkretnych pro\u015bbach”, z jakimi mamy przyst\u0119powa\u0107 do Pana Jezusa Chrystusa, to nie oznacza, \u017ce maj\u0105 one mie\u0107 charakter przedmiotowy. Podobie\u0144stwo to mog\u0142oby napro\u00adwadzi\u0107 nas na tak\u0105 my\u015bl: trzy chleby. Cz\u0119sto jednak tak\u017ce du\u00adchowe pro\u015bby, kt\u00f3re s\u0105 przecie\u017c najwznio\u015blejsze, mog\u0105 by\u0107 jasno okre\u015blone i konkretne. D\u0142ugie modlitwy bez jasnych pr\u00f3\u015bb prowadz\u0105 do znu\u017cenia tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 powiedzie\u0107 \u201eAmen”.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

M\u0119\u017cczy\u017ani maj\u0105 modli\u0107 si\u0119 na ka\u017cdym miejscu<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

M\u0119\u017cczyznom – w przeciwie\u0144stwie do niewiast – dana jest wol\u00adno\u015b\u0107 modlenia si\u0119 na ka\u017cdym miejscu, publicznie.<\/span><\/p>\n

\u201eChc\u0119 wi\u0119c, aby m\u0119\u017cczy\u017ani modlili si\u0119 na ka\u017cdym miejscu, wznosz\u0105c \u015bwi\u0119te r\u0119ce, bez gniewu i pow\u0105t\u00adpiewania”<\/span> (1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,8; gr.).<\/span><\/span><\/p>\n

Kiedy Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi \u201em\u0119\u017cczy\u017ani”, w\u00f3wczas nie ma na my\u015bli niewiast. Je\u015bli za\u015b m\u00f3wi \u201ebracia” (np. \u201eWiedz\u0105c, bra\u00adcia umi\u0142owani przez Boga, \u017ce zostali\u015bcie wybrani” – <\/i>1 Tesaloniczan 1,4), wtedy cz\u0119sto og\u00f3lnie s\u0105 tym obj\u0119te r\u00f3wnie\u017c i siostry. Wolno\u015b\u0107, by modli\u0107 si\u0119 na ka\u017cdym miejscu, a szczeg\u00f3lnie w Zgromadzeniu, publicznie, dana jest jedynie m\u0119\u017cczyznom, a nie nie\u00adwiastom, siostrom. Wiem, \u017ce jest to w oczach wielu, niestety wielu dzieci Bo\u017cych \u201egor\u0105cym \u017celazem”, ale <\/span><\/p>\n

Prawd\u0105, \u017byciem i \u015awiat\u0142o\u015bci\u0105 <\/span><\/p>\n

jest tu dla nas S\u0142owo Twe <\/span><\/p>\n

ten nie b\u0142\u0105dzi, kto z szczero\u015bci\u0105 <\/span><\/p>\n

w Duchu Twym wype\u0142nia je.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0142owom Twym si\u0119 przys\u0142uchiwa\u0107,<\/span><\/p>\n

Twe nauki zachowywa\u0107 \u2013<\/span><\/p>\n

ten najlepszy dla nas dzia\u0142 <\/span><\/p>\n

tu potrzeb\u0105 nam si\u0119 sta\u0142.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Ju\u017c w poprzednim rozdziale w zwi\u0105zku ze zgromadzaniem si\u0119 dla zbudowania widzieli\u015bmy pozycj\u0119 niewiasty w Zgromadzeniu i nauczyli\u015bmy si\u0119, \u017ce niewiasta powinna milcze\u0107 w Zgromadzeniu. Jest to og\u00f3lna zasada, kt\u00f3ra zachowuje swoj\u0105 wa\u017c\u00adno\u015b\u0107 r\u00f3wnie\u017c wtedy, kiedy Zgromadzenie zesz\u0142o si\u0119 na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119. Publiczna g\u0142o\u015bna modlitwa nie jest milczeniem. Przypomnijmy sobie jeszcze raz: w Chrystusie Jezusie, Panu Naszym wszyscy jeste\u00ad\u015bmy jedno, w Zgromadzeniu nie. Okazana nam w Chrystusie \u0142aska nie usuwa Bo\u017cego porz\u0105dku w stworzeniu. Musia\u0142o to by\u0107 przypominane Koryntianom (1 Koryntian 11,1-9), a tak\u017ce Ty\u00admoteuszowi i nam.<\/span><\/p>\n

Zar\u00f3wno w wierz\u0105cych m\u0119\u017cczyznach, jak i w wierz\u0105cych niewiastach mieszka Duch \u015awi\u0119ty. Tak jak mieszka\u0142 wtedy, tak mieszka i dzisiaj w ka\u017cdym prawdziwym wierz\u0105cym. Fakt jed\u00adnak, \u017ce kto\u015b posiada Ducha \u015awi\u0119tego, nie czyni go zdolnym do tego, by przedstawia\u0107 innych w modlitwie. Zwr\u00f3\u0107my bo\u00adwiem uwag\u0119: kto modli si\u0119 publicznie w Zgromadzeniu, pro\u00adwadzi pozosta\u0142ych, jest ustami Zgromadzenia w modlitwie do Boga. Tej pozycji B\u00f3g w swej m\u0105dro\u015bci nie da\u0142 niewie\u015bcie, lecz jedynie m\u0119\u017cczy\u017anie. Dlaczego niewiasta nie mo\u017ce si\u0119 modli\u0107 publicznie w obecno\u015bci m\u0119\u017cczyzny? Poniewa\u017c wtedy obejmu\u00adje pozycj\u0119 wiod\u0105c\u0105 – prowadzi innych w modlitwie, a skoro przez swoj\u0105 czynno\u015b\u0107 wywiera pewien wp\u0142yw na sumienia obecnych, w tym tak\u017ce na m\u0119\u017cczyzn, wed\u0142ug Boga to w\u0142a\u015bnie do niej nie nale\u017cy B\u00f3g bardzo pragnie, aby taki wp\u0142yw moral\u00adny i taki autorytet by\u0142 sprawowany, nie chce jednak, by dzia\u0142o si\u0119 to przez niewiasty. Wskaza\u0142em ju\u017c w poprzednim rozdzia\u00adle na uzasadnienie, jakie Duch \u015awi\u0119ty nam daje w kwestii po\u00adzycji poddania niewiasty: zosta\u0142a ona stworzona po Adamie i to ona uleg\u0142a zwiedzeniu, nie Adam.<\/span><\/p>\n

\u201eKobieta niech si\u0119 uczy w cicho\u015bci i w pe\u0142nej uleg\u0142o\u00ad\u015bci. Nie pozwalam za\u015b kobiecie naucza\u0107 ani wyno\u00adsi\u0107 si\u0119 nad m\u0119\u017ca; natomiast powinna zachowywa\u0107 si\u0119 spokojnie. Bo najpierw zosta\u0142 stworzony Adam, potem Ewa. Inie Adam zosta\u0142 zwiedziony, lecz ko\u00adbieta, gdy zosta\u0142a zwiedziona, popad\u0142a w grzech” <\/span>(1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,11-14).<\/span><\/span><\/p>\n

Pouczenia te nie tylko rozci\u0105gaj\u0105 si\u0119 na zachowanie si\u0119 niewiasty w Zgromadzeniu, ale tak\u017ce t\u0119 kwesti\u0119 rozstrzygaj\u0105.<\/span><\/p>\n

Kto\u015b m\u00f3g\u0142by postawi\u0107 zarzut, \u017ce przecie\u017c niewiasta podczas publicznej modlitwy nie poucza ani nie panuje nad m\u0119\u017cczyzn\u0105. Nawet jednak je\u015bliby\u015bmy tak uwa\u017cali – aposto\u0142 m\u00f3wi dalej: \u201eLecz ma milcze\u0107”. To powinno w\u0142a\u015bciwie wystarczy\u0107, i praw\u00addziwie duchowym siostrom to wystarcza. Duchowa siostra ni\u00adgdy nie b\u0119dzie d\u0105\u017cy\u0142a do tego, by zajmowa\u0107 jakie\u015b publiczne miejsce.<\/span><\/p>\n

Ponadto wa\u017cne jest, aby prze\u015bledzi\u0107 znaczenie greckiego s\u0142owa, kt\u00f3re w 12 wierszu zosta\u0142o prze\u0142o\u017cone jako \u201epanowa\u0107”. Authenteo –<\/i> u\u017cyte w Nowym Testamencie wy\u0142\u0105cznie w tym miejscu, oznacza dos\u0142ownie: sprawowa\u0107 w\u0142adz\u0119 (autorytet) z siebie albo samow\u0142adnie, post\u0119powa\u0107 autokratycznie. W in\u00adnych miejscach na okre\u015blenie panowania u\u017cywa si\u0119 zwyczaj\u00adnie takiego s\u0142owa, kt\u00f3re oznacza panowanie np. kr\u00f3la. Tu na\u00adtomiast Duch \u015awi\u0119ty u\u017cywa tego szczeg\u00f3lnego s\u0142owa, co pokazuje, \u017ce niewiasta nie powinna samowolnie sprawowa\u0107 w\u0142adzy nad m\u0119\u017cczyzn\u0105. A to w\u0142a\u015bnie czyni, przynajmniej po cz\u0119\u015bci, je\u015bli jest ustami Zgromadzenia wobec Boga, a s\u0105 tam obecni m\u0119\u017cczy\u017ani. Nie chodzi tu w og\u00f3le o to, \u017ce niewiasta nie mo\u017ce by\u0107 bardziej duchowa ni\u017c m\u0119\u017cczyzna; naturalnie, \u017ce mo\u017ce, lecz jest to tylko i wy\u0142\u0105cznie kwesti\u0105 woli Bo\u017cej oraz pozycji, jak\u0105 niewiasta powinna zajmowa\u0107 zgodnie z Jego za\u00admys\u0142em. Jedynie m\u0119\u017cczyzna jest powo\u0142any przez Boga, by wyst\u0119powa\u0107 publicznie.<\/span><\/p>\n

Niekt\u00f3rzy nadaj\u0105 pocz\u0105tkowi dziewi\u0105tego wiersza \u201ePodobnie te\u017c” niew\u0142a\u015bciwe znaczenie (a niejedno niedok\u0142adne t\u0142u\u00admaczenie Pisma daje do tego sposobno\u015b\u0107) i m\u00f3wi\u0105, \u017ce to oznacza, i\u017c podobnie te\u017c niewiasty mog\u0105 si\u0119 modli\u0107. Sam zwi\u0105zek ca\u0142o\u015bci pokazuje jednak jasno, \u017ce jest to niew\u0142a\u015bciwe. \u201ePodob\u00adnie te\u017c” oznacza tu \u201epodobnie te\u017c chc\u0119<\/b>„. Co si\u0119 tyczy m\u0119\u017cczyzn, aposto\u0142 ju\u017c w 8 wierszu powiedzia\u0142: \u201eChc\u0119 wi\u0119c<\/b>„, a w wierszu 9 czyni w ten spos\u00f3b podobne oznajmienie woli Bo\u017cej oznajmionej przez aposto\u0142a w stosunku do niewiast: ich zewn\u0119trzn\u0105 ozdob\u0105 ma by\u0107 pow\u015bci\u0105\u00adgliwo\u015b\u0107, skromno\u015b\u0107, przyzwoito\u015b\u0107 oraz w\u0142a\u015bnie cicho\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Nieograniczona wolno\u015b\u0107 do modlitwy nie jest dana niewiastom, lecz m\u0119\u017cczyznom, oczywi\u015bcie w uleg\u0142o\u015bci Panu i Ducho\u00adwi \u015awi\u0119temu. To ju\u017c widzieli\u015bmy. Do korzystania z tej wolno\u00ad\u015bci nie jest konieczny jaki\u015b specjalny dar. B\u00f3g nie chce te\u017c, aby modlili si\u0119 jedynie okre\u015bleni m\u0119\u017cczy\u017ani lub by czyni\u0142 to zawsze kto\u015b jeden i ten sam, jak to jest dzisiaj w zwyczaju w szerokich kr\u0119gach chrze\u015bcija\u0144stwa. Nie: \u201eChc\u0119 tedy, aby m\u0119\u017c\u00adczy\u017ani modlili si\u0119 na ka\u017cdym miejscu” – m\u0119\u017cczy\u017ani jako tacy. Jaka szkoda, gdy wierz\u0105cy m\u0119\u017cczy\u017ani nie korzystaj\u0105 z tego przywileju i z tej wolno\u015bci i tym samym stawiaj\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bci\u00adwie na miejscu niewiasty!<\/span><\/p>\n

M\u0119\u017cowie ci jednak musz\u0105 podnosi\u0107 w g\u00f3r\u0119 \u201e\u015bwi\u0119te r\u0119ce” <\/i><\/b>(gr.) nie dla wyra\u017cenia jakiej\u015b zewn\u0119trznej postawy, w\u0142a\u015bciwej dla modlitwy, jak\u0105 wprawdzie przyjmowano w Izraelu (np. Psalm 28,2; 141,2; 1 Kr\u00f3lewska 8,22), ale dla pokazania moralnej po\u00adstawy, cechuj\u0105cej prawdziw\u0105 pobo\u017cno\u015b\u0107 (o to chodzi w tym greckim s\u0142owie). R\u0119ce, kt\u00f3re si\u0119 podnosi, mo\u017cna zobaczy\u0107 i oceni\u0107. M\u0119\u017cczy\u017ani, kt\u00f3rzy maj\u0105 brudne r\u0119ce w sensie ducho\u00adwym, nie mog\u0105 w modlitwie przedstawia\u0107 innych \u015bwi\u0119temu Bogu. R\u00f3wnie\u017c Piotr m\u00f3wi o tym, \u017ce modlitwy m\u0119\u017cczyzn mog\u0105 napotka\u0107 na \u201eprzeszkod\u0119”<\/i> (1 Piotra 3,7).<\/span><\/p>\n

Wymienione s\u0105 jeszcze dwa warunki dla modlitwy przynosz\u0105cej owoc. Musi si\u0119 ona dokonywa\u0107 bez gniewu i bez pow\u0105t\u00adpiewania. To pierwsze mo\u017ce bardziej dotyczy\u0107 ludzi, to dru\u00adgie wi\u0119cej Boga. Modl\u0105cy si\u0119 powinien by\u0107 wolny od wszelkiego rozdra\u017cnienia i zagniewania na bli\u017anich i wsp\u00f3\u0142braci (Mateusza 6,14-15; Marka 11,25) oraz musi mie\u0107 ufno\u015b\u0107 do Boga (Jakuba 1,6). S\u0105 to rzeczywi\u015bcie wskazania, kt\u00f3re powinni\u015bmy traktowa\u0107 bardzo powa\u017cnie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

S\u0142owo ko\u0144cowe<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Widzieli\u015bmy trzecie spotkanie Zgromadzenia i odebrali\u015bmy pe\u0142ni\u0119 poucze\u0144 ze \u015bwi\u0119tego S\u0142owa Bo\u017cego. Czy przy ca\u0142ej po\u00adwadze i odpowiedzialno\u015bci z tym zwi\u0105zanej, nie wype\u0142nia nas g\u0142\u0119boka rado\u015b\u0107 z tego drogocennego przywileju wsp\u00f3lnej roz\u00admowy z Bogiem w imieniu Pana Jezusa Chrystusa? Bardzo by mnie ucie\u00adszy\u0142o, gdyby te napisane w s\u0142abo\u015bci wiersze, doprowadzi\u0142y nie\u00adjedno dziecko Bo\u017ce, dotychczas zaniedbuj\u0105ce wsp\u00f3lne spotkania na modlitw\u0119 albo te\u017c nie znajduj\u0105ce w nich niczego przyci\u0105gaj\u0105cego, do czynnego w nich udzia\u0142u z wielk\u0105 rado\u00ad\u015bci\u0105 i zrozumieniem. Czy nie jest znamienne, \u017ce w\u0142a\u015bnie w zwi\u0105zku z gromadzeniem si\u0119 na wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0119 Pan Jezus Chrystus da\u0142 obietnic\u0119 Swojej osobistej obecno\u015bci, m\u00f3wi\u0105c: \u201eGdzie dwaj lub trzej s\u0105 Zgromadzeni do Mojego imienia, tam Jestem po\u015br\u00f3d nich”<\/i> (Mateusza 18,20; gr.).<\/span><\/p>\n

Zgromadzenie na \u0142amanie chleba ma z pewno\u015bci\u0105 najwznio\u015blejszy charakter, gdy\u017c z nim w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b wi\u0105\u017ce si\u0119 oddawanie czci. Jak bardzo jednak potrzebne jest nam w tym \u015bwiecie zbudowanie przez us\u0142ugiwanie S\u0142owem i modlitw\u0119! W chwale za\u015b, kiedy dojdziemy do domu Ojca, nie b\u0119dzie ju\u017c s\u0142ycha\u0107 g\u0142osu proroka ani modlitwy. Tych rzeczy ju\u017c nie b\u0119\u00addziemy potrzebowali.<\/span><\/p>\n

W\u00f3wczas uwielbieni wierz\u0105cy b\u0119d\u0105 posiadali \u201eczasze pe\u0142ne kadzid\u0142a”,<\/i> kt\u00f3rym s\u0105 \u201emodlitwy \u015bwi\u0119tych”<\/i> (Objawienie 5,8) – ale nie ich w\u0142asne modlitwy, lecz modlitwy (przewa\u017cnie \u017cydow\u00adskich) \u015bwi\u0119tych, kt\u00f3rzy wtedy jeszcze b\u0119d\u0105 na ziemi i jako Bo\u017cy kap\u0142ani b\u0119d\u0105 te modlitwy zanosi\u0107 Bogu. Modlitwy na ziemi za kadzid\u0142em w niebie. Cz\u0119stokro\u0107 uwa\u017camy modlitwy za bez\u00adwarto\u015bciowe. One jednak takimi absolutnie nie s\u0105, lecz raczej wznosz\u0105 si\u0119 jako wo\u0144 kadzid\u0142a wzwy\u017c do Boga, kt\u00f3ry dosko\u00adnale potrafi je doceni\u0107.<\/span><\/p>\n

W niebie nikt nie b\u0119dzie si\u0119 ju\u017c modli\u0107 ani prorokowa\u0107. To nale\u017cy do tej ziemi; wtedy, gdy nadejdzie doskona\u0142o\u015b\u0107 (1 Koryntian 13,10), b\u0119dzie to ju\u017c czym\u015b, co przemin\u0119\u0142o. Od tego za\u015b, co pozostanie wiecznie, powinni\u015bmy zacz\u0105\u0107 ju\u017c w obecnym cza\u00adsie: od oddawania czci Barankowi Bo\u017cemu.<\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n<\/div>\n


<\/span><\/p>\n

14. Zachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0142yszeli\u015bmy ju\u017c wiele o prawdziwym ko\u015bciele, o Zgromadzeniu Boga \u017bywego, zajmowali\u015bmy si\u0119 jego charakterem, jego powo\u0142aniem i przeznaczeniem. Widzieli\u015bmy te\u017c, w jaki spos\u00f3b powinien on znajdowa\u0107 sw\u00f3j widzialny, praktyczny wyraz w poszczeg\u00f3lnych spotkaniach. Za podstaw\u0119 mieli\u015bmy do tego S\u0142owo Bo\u017ce, nie s\u0142owo ludzi, np. ojc\u00f3w ko\u015bcio\u0142a. Ludzie maj\u0105 wci\u0105\u017c wiele pogl\u0105d\u00f3w i nauk (por. Mateusza 15,9; 1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>1,13; 4,1; Kolosan 2,22; Hebrajczyk\u00f3w 13,9), B\u00f3g za\u015b ma i uznaje tylko jedn\u0105 nauk\u0119 (por. Jana 7,16-17; Dzieje Ap. 2,42; 13,12; Rzymian 6,17; 1 Tymoteusza\u00a0 <\/span>1,10; 4,6; Tytusa 1,9; 2,1.20; 2 Jana 9). I On w Swym niesfa\u0142szowanym S\u0142owie zapowiedzia\u0142 nam z wyprzedzeniem, \u017ce przyjdzie czas, kiedy \u201ezdrowej nauki nie \u015bcierpi\u0105, ale wed\u0142ug swoich upodoba\u0144 nazbieraj\u0105 sobie nauczycieli, \u017c\u0105dni tego, co ucho \u0142echce, i odwr\u00f3c\u0105 ucho od prawdy, a zwr\u00f3c\u0105 si\u0119 ku ba\u00ad\u015bniom”<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>4,3-4) – w dniach ostatnich czasu \u0142aski, w kt\u00f3\u00adrych dzisiaj \u017cyjemy.<\/span><\/p>\n

Powstaje pytanie: czy chcemy na\u015bladowa\u0107 zdrow\u0105 nauk\u0119 S\u0142owa Bo\u017cego? \u201eCzy kto\u015b to jeszcze potrafi?” – m\u00f3g\u0142by kto\u015b zapyta\u0107. Pytanie to jest rzeczywi\u015bcie uzasadnione. Je\u015bli bowiem por\u00f3wnamy to, co S\u0142owo Bo\u017ce m\u00f3wi nam o ko\u015bciele, z tym, jak przedstawia si\u0119 dzisiaj chrze\u015bcija\u0144stwo, to otwiera si\u0119 przepa\u015b\u0107 bez dna, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 nie do przebycia. Z jednej strony jasne my\u015bli Bo\u017ce, kt\u00f3re uznaje ka\u017cde szczere dziecko Bo\u017ce, z drugiej stan, kt\u00f3ry jest zaprzeczeniem Bo\u017cych my\u015bli. Z jednej strony nauka Pisma o jednym ciele, z drugiej prawie niezliczona liczba r\u00f3\u017cnorodnych spo\u0142eczno\u015bci z chrze\u00ad\u015bcija\u0144skim wyznaniem. Co za zamieszanie, jaka sterta gru\u00adz\u00f3w – mo\u017cna powiedzie\u0107 – tego, co kiedy\u015b takie doskona\u0142e wy\u00adsz\u0142o spod Bo\u017cej r\u0119ki!<\/span><\/p>\n

Co wobec tego mamy czyni\u0107? Zrezygnowa\u0107? Pozostawi\u0107 wszystko swojemu biegowi? Po prostu dalej post\u0119powa\u0107 tak, jak dot\u0105d? Usun\u0105\u0107 si\u0119 w samotno\u015b\u0107? Nie, po tysi\u0105ckro\u0107 nie! B\u00f3g ma swoje \u201eLecz ty”<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>3,10.14; 4,5); ma drog\u0119 dla tego, kto chce by\u0107 wierny – drog\u0119, na kt\u00f3rej mo\u017cna realizo\u00adwa\u0107 jedno\u015b\u0107 dzieci Bo\u017cych, za kt\u00f3r\u0105 umar\u0142 Pan Jezus Chrystus (Jana 11,52). Mo\u017cna j\u0105 urzeczywistnia\u0107, nawet w dniach najwi\u0119k\u00adszego upadku i post\u0119puj\u0105cego rozdrobnienia. Tym w\u0142a\u015bnie za\u00adgadnieniem chcemy si\u0119 zaj\u0105\u0107. Nasze wnioski ko\u0144cowe niejednemu z moich sza\u00adnownych czytelnik\u00f3w mog\u0105 si\u0119 wyda\u0107 na pierwszy rzut oka twarde, albo wr\u0119cz niemo\u017cliwe do wykonania – i rzeczywi\u015bcie s\u0105 one przeciwne ludzkiej naturze; s\u0105 to jednak wnioski, kt\u00f3\u00adre wyci\u0105ga wiara i kt\u00f3re prowadz\u0105 do bogatych b\u0142ogos\u0142a\u00adwie\u0144stw. Koszty mog\u0105 by\u0107 wysokie; b\u0105d\u017amy jednak pewni: B\u00f3g nie da Sobie niczego podarowa\u0107! Tych, kt\u00f3rzy Go szukaj\u0105, za\u00adwsze wynagradza (Hebrajczyk\u00f3w 10,6).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Godnie post\u0119powa\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Kiedy B\u00f3g przedstawia nam swoje my\u015bli, kiedy pokazuje nam, w jak blisk\u0105 wi\u0119\u017a ze Sob\u0105 wprowadzi\u0142 nas przez Swoj\u0105 \u0142ask\u0119, wtedy zawsze pojawia si\u0119 ta kolejno\u015b\u0107 i zawsze praktyczna konsekwencja: najpierw nauka, potem post\u0119powanie. Tak wi\u0119c oba pierwsze rozdzia\u0142y Listu do Efezjan, kt\u00f3re mamy ponow\u00adnie przed sob\u0105, pokazuj\u0105 nam Bo\u017ce pouczenia dotycz\u0105ce Zgromadzenia; wraz z czwartym rozdzia\u0142em natomiast – rozdzia\u0142 3 bowiem stanowi pewn\u0105 wstawk\u0119 – zaczynaj\u0105 si\u0119 napomnie\u00adnia, nawi\u0105zuj\u0105ce do nauki pierwszych dw\u00f3ch rozdzia\u0142\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Napominam was tedy ja, wi\u0119zie\u0144 w Panu, aby\u015bcie post\u0119powali, jak przystoi na powo\u0142anie wasze, z wszelk\u0105 pokor\u0105 i \u0142agodno\u015bci\u0105, z cierpliwo\u015bci\u0105, zno\u00adsz\u0105c jedni drugich w mi\u0142o\u015bci, staraj\u0105c si\u0119 zachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha w sp\u00f3jni pokoju: jedno cia\u0142o i jeden Duch, jak te\u017c powo\u0142ani jeste\u015bcie do jednej nadziei, kt\u00f3ra nale\u017cy do waszego powo\u0142ania. Jeden Pan, jed\u00adna wiara, jeden chrzest; jeden B\u00f3g i Ojciec wszystkich, kt\u00f3ry jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich”<\/span> (Efezjan 4,1-6).<\/span><\/span><\/p>\n

Trzy razy napomina nas B\u00f3g w swoim S\u0142owie, \u017ce mamy \u201egod\u00adnie… post\u0119powa\u0107”. Je\u015bli przy tym opuszcz\u0119 fragment z Listu do Filipian 1,27, to dlatego, \u017ce miejsce to zawiera inne s\u0142owo (politeuomai =<\/i> by\u0107 obywatelem, chodzi\u0107). Natomiast s\u0142owo, kt\u00f3re wyst\u0119puje w nast\u0119puj\u0105cych miejscach to peripateo<\/i> = chodzi\u0107, post\u0119powa\u0107, \u017cy\u0107.<\/span><\/p>\n

W 1 Li\u015bcie do Tesaloniczan 2,12 powiedziane jest: \u201eaby\u015bcie prowadzili \u017cycie godne Boga, kt\u00f3ry was powo\u0142uje do Swe\u00adgo kr\u00f3lestwa i chwa\u0142y”.<\/i><\/span><\/p>\n

W Li\u015bcie do Kolosan 1,10 jeste\u015bmy napominani, aby\u015bmy \u201epost\u0119powali w spos\u00f3b godny Pana ku zupe\u0142nemu Jego upodo\u00adbaniu”.<\/i> Tutaj natomiast napomnienie m\u00f3wi, aby post\u0119powa\u0107 w spos\u00f3b godny tego powo\u0142ania, kt\u00f3rym jeste\u015bmy powo\u0142ani. Nawi\u0105zuje to do poucze\u0144 drugiego rozdzia\u0142u, gdzie Zgromadzenie zosta\u0142o przedstawione jako jeden nowy cz\u0142owiek, jako jedno cia\u0142o, jako ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bwi\u0119ty w Panu, jako domostwo Bo\u017ce w Duchu. Wszystkie prawdziwe dzieci Bo\u017ce stanowi\u0105 to cu\u00addowne Zgromadzenie, s\u0105 wsp\u00f3\u0142obywatelami \u015bwi\u0119tych i domow\u00adnikami Boga – to jest ich powo\u0142anie, wed\u0142ug kt\u00f3rego zostali powo\u0142ani. Wed\u0142ug tego powo\u0142ania mamy godnie chodzi\u0107, a to obejmuje r\u00f3wnie\u017c zachowanie jedno\u015bci Ducha.<\/span><\/p>\n

Jak powa\u017cne jest wskazanie Ducha \u015awi\u0119tego, \u017ce dla zachowania jedno\u015bci Ducha konieczne s\u0105 wszelka pokora i \u0142agod\u00adno\u015b\u0107 z cierpliwo\u015bci\u0105 oraz wzajemne znoszenie siebie w mi\u0142o\u00ad\u015bci. Ta jedno\u015b\u0107 Ducha \u201ew sp\u00f3jni pokoju” ma by\u0107 zachowana. Jak bardzo wykroczyli\u015bmy przeciw temu s\u0142owu! A jakie za\u00adci\u0119te walki wywo\u0142a\u0142y nawet prawdziwe dzieci Bo\u017ce, w\u0142a\u015bnie je\u015bli idzie o zajmowanie \u201enale\u017cytego miejsca” i zwi\u0105zane z tym ko\u015bcielne pytania. \u201eZnosz\u0105c jedni drugich w mi\u0142o\u015bci” – \u201ew sp\u00f3j\u00adni pokoju”. Oby Pan pom\u00f3g\u0142 nam w okazywaniu takiego uspo\u00adsobienia.<\/span><\/p>\n

Zanim przejd\u0119 do kwestii jedno\u015bci Ducha, co ona znaczy i jak mo\u017cna j\u0105 zachowa\u0107, chcia\u0142bym wskaza\u0107 na trzy zakresy jed\u00adno\u015bci, kt\u00f3re nam te wiersze przedstawiaj\u0105. W sumie mamy tu siedem element\u00f3w, lecz grupuj\u0105 si\u0119 one w trzy ca\u0142o\u015bci; jest to wa\u017cne dla rozpatrywanego przez nas zagadnienia, aby\u015bmy mogli je w\u0142a\u015bciwie zrozumie\u0107.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Trzy zakresy jedno\u015bci<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

W wierszach 4 do 6 pokazane s\u0105 nam trzy zakresy jedno\u015bci, kt\u00f3re r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od siebie pod wzgl\u0119dem charakteru. Charakterystyczne punkty wyj\u015bciowe jedno\u015bci to: w pierwszym za\u00adkresie Duch, w drugim Pan, w trzecim B\u00f3g jako Ojciec.<\/span><\/p>\n

1) \u201eJedno cia\u0142o i jeden Duch” –<\/i> to zakres rzeczywistej Bo\u00ad\u017cej spo\u0142eczno\u015bci. Jest tylko jedno cia\u0142o, kt\u00f3re – jak to widzieli\u015bmy – tworzone jest przez Ducha \u015awi\u0119tego. Ka\u017cde dziecko Bo\u017ce, kt\u00f3re w obecnym czasie znajduje si\u0119 na ziemi, nale\u017cy do tego cia\u0142a w jego czasowym aspekcie. Jedno\u015b\u0107 ta jest te\u017c nazwana jedno\u015bci\u0105 Ducha, poniewa\u017c Duch \u015awi\u0119ty jest kszta\u0142\u00adtuj\u0105c\u0105 moc\u0105 i sp\u00f3jni\u0105. On te\u017c jest Tym, Kt\u00f3ry utrzymuje w nas \u017cyw\u0105 \u201enadziej\u0119”; jest to potrzebne, aby widzie\u0107 Chrystusa i przebywa\u0107 z Nim w chwale.<\/span><\/p>\n

2) \u201eJeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” –<\/i> to zakres publicznego wyznania, przyznawania si\u0119 do chrze\u015bcija\u0144stwa. Podczas gdy pierwszy charakteryzuje prawdziw\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 w mocy Ducha \u015awi\u0119tego, to drugi obejmuje ca\u0142e chrze\u015bcija\u0144\u00adskie wyznanie. Jest to zakres panowania Chrystusa na ziemi. Dlatego powiedziane jest tu: \u201eJeden Pan”. Zakres ten obejmu\u00adje wszystkich, kt\u00f3rzy przyznaj\u0105 si\u0119 do chrze\u015bcija\u0144skiego wy\u00adznania, do Chrystusa jako Pana, cho\u0107by tylko w zewn\u0119trzny spos\u00f3b – obejmuje wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c martwych wyznawc\u00f3w. Nie jest to jednak przedmiotem tego Listu; aby to zobaczy\u0107, musi\u00admy si\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 do innych cz\u0119\u015bci Nowego Testamentu, jak na przyk\u0142ad do 2 Listu do Tymoteusza. Takie miejsca, jak Mateusza 7,21-23; 25,11-12 pokazuj\u0105, \u017ce mo\u017cna wyznawa\u0107 Chrystusa jako Pana, a mimo to i\u015b\u0107 na zgub\u0119. Og\u00f3lnie jednak S\u0142owo Bo\u017ce w<\/span>ychodzi najpierw od tego, \u017ce takie wyznanie jest szczere, prawdziwe. Tak te\u017c jest w Li\u015bcie do Efezjan, gdzie nie ma mowy o dalszym rozwoju chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania.<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie \u201ejedna wiara” wskazuje na przeciwie\u0144stwo do \u017cydostwa i do poga\u0144stwa, na wiar\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105, do kt\u00f3rej przyznaj\u0105 si\u0119 wszyscy ci, kt\u00f3rzy nosz\u0105 na sobie jej zewn\u0119trzny znak, czyli chrzest wod\u0105.<\/span><\/p>\n

3) \u201eJeden B\u00f3g i Ojciec wszystkich, kt\u00f3ry jest nad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich” –<\/i> to za\u00adkres powszechnej jedno\u015bci. Nosi on jeszcze og\u00f3lniejszy cha\u00adrakter od poprzedniego i nie tylko obejmuje chrze\u015bcijan, ale wszelkie stworzenie Jednego Boga i Ojca. B\u00f3g jest \u201eOjcem”, to znaczy pochodzeniem, \u017ar\u00f3d\u0142em \u201ewszystkich”, gdy\u017c On ich wszystkich stworzy\u0142. On jest tym, kt\u00f3ry \u201edaje wszystkim \u017cycie i tchnienie i wszystko”, \u201ez Jego rodu jeste\u015bmy”<\/i> (Dzieje Ap. 17,25.28). \u201eJeste\u015bmy z Jego rodu” nie oznacza, \u017ce wszyscy ludzie s\u0105 Jego dzie\u0107mi, czyli \u017ce s\u0105 narodzeni na nowo, ale \u017ce wszyscy s\u0105 Jego stworzeniami, wyszli z Jego r\u0119ki i \u017ce On si\u0119 o nich stara i nimi zajmuje. On te\u017c jest \u201eBogiem” wszystkich ludzi, \u201eBogiem duch\u00f3w wszelkiego cia\u0142a” <\/i>(4 Moj\u017cesza 27,16). To jest jego prawo. Jak dalece stworzenie za tym pod\u0105\u017ca, to ju\u017c inna sprawa, kt\u00f3rej si\u0119 tu nie porusza. \u201ePonad wszystkimi” wskazuje na suwerenno\u015b\u0107, \u201eprzez wszystkich” – na Bo\u017cy wgl\u0105d. Wyra\u017cenie \u201ewe wszystkich” zdaje si\u0119 oznacza\u0107, \u017ce Bo\u017ce tchnienie jest we wszystkich i \u017ce B\u00f3g jest wsz\u0119dzie obecny; jest to zakres stworzenia.<\/span><\/p>\n

Ju\u017c rozdzia\u0142 3,9 wskazuje na Boga-Stworzyciela, \u201ekt\u00f3ry stworzy\u0142 wszelkie rzeczy”,<\/i> a Pawe\u0142 w wierszu 15 rozpoczy\u00adna swoj\u0105 modlitw\u0119 do \u201eOjca naszego Pana, Jezusa Chrystu\u00adsa”<\/i> od godnego uwagi dopowiedzenia: \u201eod kt\u00f3rego bierze swoje imi\u0119 ka\u017cda rodzina w niebiosach i na ziemi”<\/i> (gr.). Tutaj w\u0142a\u015bnie mamy powszechny zakres stworzenia, rozum\u00adnego stworzenia, obejmuj\u0105cy wszelk\u0105 rodzin\u0119 w niebiosach i na ziemi. Greckie s\u0142owo oznaczaj\u0105ce \u201erodzin\u0119” to patia <\/i>i oznacza ono w\u0142a\u015bciwie \u201eojcostwo”. Wskazuje to nam ponow\u00adnie my\u015bl, i\u017c ka\u017cda grupa stworzonych istot, kt\u00f3re s\u0105 obdarzone rozumem, ma swoje ojcostwo, pochodzenie w Bogu.<\/span><\/p>\n

Jako\u00a0 <\/span>Jahweh\u00a0 <\/span>by\u0142 On zwi\u0105zany tylko z jednym narodem, ale jako \u201eOjciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa” posiada relacj\u0119 ze wszystkimi inteligentnymi istotami w niebiosach i na ziemi, poniewa\u017c wszystkie one s\u0105 ku uwielbieniu Jezusa Chry\u00adstusa, Naszego Pana, stworzone przez Niego i dla Niego (Kolosan 1,16). Oczywi\u00ad\u015bcie, Zgromadzenie ma ca\u0142kowicie szczeg\u00f3lne miejsce je\u015bli chodzi o przywileje i blisko\u015b\u0107 Boga; obietnica \u201eOjca Pana na\u00adszego, Jezusa Chrystusa” rozprzestrzenia si\u0119 natomiast na ka\u017cd\u0105 klas\u0119 stworze\u0144, kt\u00f3re On uczyni\u0142. Czy chodzi tu o ksi\u0119\u00adstwa i pot\u0119gi w niebiosach, a wi\u0119c o r\u00f3\u017cnych anio\u0142\u00f3w, czy o \u017byd\u00f3w albo pogan, czy te\u017c o Zgromadzenie Bo\u017ce -wszystkim im przydziela On wed\u0142ug swojej rady okre\u015blone miejsce. Chry\u00adstusa natomiast posadzi\u0142 jako uwielbionego Syna Cz\u0142owiecze\u00adgo po Swojej prawicy w niebiosach, \u201eponad wszelk\u0105 nad\u00adziemsk\u0105 w\u0142adz\u0105, zwierzchno\u015bci\u0105 i moc\u0105, i panowaniem, i ponad wszelkim imieniem, jakie mo\u017ce by\u0107 wymienione nie tylko w tym wieku, ale i w przysz\u0142ym”<\/i> (Efezjan 1,21). To, \u017ce List do Efezjan ukazuje tak\u0105 powszechno\u015b\u0107 Bo\u017cego Ojco\u00adstwa, jest w najwy\u017cszym stopniu godne uwagi. Uwa\u017cam, \u017ce dzieje si\u0119 tak dlatego, by jeszcze wyra\u017aniej uwidoczni\u0107 ca\u0142y ten zakres, nad kt\u00f3rym Pan Jezus Chrystus b\u0119dzie G\u0142ow\u0105. Ca\u0142y wszech\u00ad\u015bwiat b\u0119dzie poddany Jemu jako uwielbionemu Cz\u0142owiekowi, \u201eto, co jest na niebiosach i to, co jest na ziemi”<\/i> (Efezjan 1,10).<\/span><\/p>\n

Zobaczyli\u015bmy wi\u0119c trzy zakresy jedno\u015bci: zakres Bo\u017cej spo\u0142eczno\u015bci, zakres chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania i zakres stworzenia. Jakie to smutne jednak, \u017ce ka\u017cdy z tych trzech zakres\u00f3w jest dzisiaj w chrze\u015bcija\u0144stwie praktycznie negowany! Jednego Ducha, kt\u00f3ry stworzy\u0142 jedno cia\u0142o, zast\u0119puje wiele duch\u00f3w i ludzkich pogl\u0105d\u00f3w, co osi\u0105gn\u0119\u0142o sw\u00f3j szczyt w utworzeniu niezliczonych spo\u0142eczno\u015bci. Jeden Pan zostaje wypchni\u0119ty przez zarz\u0105dzenia tak zwanego duchowie\u0144stwa, a jednego Boga usuwaj\u0105 jako zb\u0119dnego \u201enaukowe\u201d teorie. Tym godniejsze uwagi jest to, \u017ce napomnienia w ostatnich trzech rozdzia\u0142ach Listu do Efezjan dziel\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bnie na trzy za\u00adkresy.<\/span><\/p>\n

Napomnienia, dane w Efezjan w 4 rozdziale w wierszach 1-16 od\u00adnosz\u0105 si\u0119 do cia\u0142a, do zakresu prawdziwej chrze\u015bcija\u0144skiej spo\u0142eczno\u015bci.<\/span><\/p>\n

Fragment od rozdzia\u0142u 4,17 do 5,21 podaje nam napomnienia dotycz\u0105ce drugiego zakresu, zakresu rz\u0105dzenia Pana. Kie\u00addy przyznajemy si\u0119 do Niego jako do Pana, w\u00f3wczas ka\u017cdy z nas powinien d\u0105\u017cy\u0107 do jedno\u015bci z tym imieniem, by osi\u0105gn\u0105\u0107 prawdziw\u0105 pobo\u017cno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Napomnienia zawarte we fragmencie Efezjan od rozdzia\u0142u 5,27 do 6,9 odnosz\u0105 si\u0119 do trzeciego zakresu – Bo\u017cego stworzenia. Czy m\u0119\u017cczy\u017ani, czy niewiasty, czy dzieci, czy ojcowie, s\u0142udzy czy panowie – dzieci Bo\u017ce s\u0105 napominane, aby zajmowana przez nich pozycja lub ich naturalne relacje by\u0142y w\u0142a\u015bciwe i na swo\u00adim miejscu, odpowiednio do Bo\u017cego porz\u0105dku w stworzeniu. Po tak kr\u00f3tkim przegl\u0105dzie skierujmy si\u0119 najpierw ku pierw\u00adszemu zakresowi, czyli ku jedno\u015bci Ducha, do kt\u00f3rej zacho\u00adwania w sp\u00f3jni pokoju jeste\u015bmy wezwani.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Widzialna jedno\u015b\u0107<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Za dni aposto\u0142\u00f3w wierz\u0105cy stanowili tu na ziemi widzialn\u0105 jedno\u015b\u0107. Nie by\u0142o jeszcze rozdwoje\u0144 i roz\u0142am\u00f3w, ale wszyscy chrze\u015bcijanie w danej miejscowo\u015bci schodzili si\u0119 wed\u0142ug jed\u00adnej zasady Byli w szcz\u0119\u015bliwej jedno\u015bci i w spo\u0142eczno\u015bci (Dzieje Ap. 2,42) ze wszystkimi chrze\u015bcijanami i chrze\u015bcija\u0144skimi Zgromadzeniami w innych cz\u0119\u015bciach kraju albo w innych kra\u00adjach, jak to po\u015bwiadczaj\u0105 Dzieje Apostolskie i listy Nowego Testamentu. Tym samym jawne by\u0142o, \u017ce wszyscy chrze\u015bcijanie tworzyli razem jedno cia\u0142o w Chrystusie, jeden \u017cywy or\u00adganizm, kt\u00f3ry pod kierownictwem Ducha \u015awi\u0119tego i w Jego mocy spe\u0142nia\u0142 swoje funkcje. Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce by\u0142o to w\u0142a\u015bnie to, czego B\u00f3g chcia\u0142 i co Postanowi\u0142 i \u017ce tak po\u00adwinno by\u0142o pozosta\u0107.<\/span><\/p>\n

Ten widzialny wyraz jedno\u015bci zosta\u0142 jednak wkr\u00f3tce zburzony. Wkradli si\u0119 nienawr\u00f3ceni wyznawcy i ludzie bezbo\u017cni (Judy 4), kt\u00f3rzy odrzucali Jezusa Chrystusa jako Jedynego rozkazuj\u0105cego (despotes)<\/i> i Pana (kyrios).<\/i> Powstali m\u0119\u017cowie, kt\u00f3rzy m\u00f3wili rzeczy przewrotne, poci\u0105gaj\u0105c w ten spos\u00f3b uczni\u00f3w za sob\u0105 (Dzieje Ap. 20,30). Pojawienie si\u0119 b\u0142\u0119dnych nauk i rozbicia to dow\u00f3d na to, \u017ce ju\u017c w znacznej mierze zaniecha\u00adno S\u0142owa Bo\u017cego i jego autorytetu. Ruina i zamieszanie, cha\u00adrakteryzuj\u0105ce dzisiejsze chrze\u015bcija\u0144stwo, pokazuj\u0105, jak dale\u00adce zboczyli\u015bmy od Bo\u017cych my\u015bli w kwestii jednego cia\u0142a. Jaka jednak pociecha dla wszystkich tych, dla kt\u00f3rych i w tych ciem\u00adnych dniach my\u015bli Bo\u017ce co\u015b znacz\u0105, a raczej s\u0105 wszystkim: t\u0119 jedno\u015b\u0107 b\u0119dzie znowu wida\u0107, kiedy Pan Jezus Chrystus przyjdzie powt\u00f3rnie w mocy i w chwale i przed ca\u0142ym \u015bwiatem oka\u017ce si\u0119 wraz ze Swoimi, aby tutaj panowa\u0107. Jest to niczym \u0142a\u0144cuch rozpi\u0119ty nad rzek\u0105, kt\u00f3rego pocz\u0105tek i koniec wida\u0107 na obu brzegach, a kt\u00f3ry jednak w \u015brodku strumienia wydaje si\u0119 ze\u00adrwany. Bo\u017ce oczy wiary widz\u0105 wi\u0119c dzisiaj jeszcze Zgromadzenie jako jedno, lecz dla naturalnych oczu jedno\u015b\u0107 dzieci Bo\u017cych nie jest ju\u017c widoczna.<\/span><\/p>\n

Co jednak w obliczu tego smutnego, a dla nas tak zawstydzaj\u0105cego stanu rzeczy<\/i> nale\u017cy czyni\u0107? Bo\u017ca odpowied\u017a, kt\u00f3r\u0105 chcemy si\u0119 nieco bli\u017cej zaj\u0105\u0107, jest jasna i prosta: \u201eZachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha w sp\u00f3jni pokoju”. Tu nasuwa si\u0119 nam od razu nast\u0119puj\u0105ce pytanie:<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Co oznacza \u201ejedno\u015b\u0107 Ducha?”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wyra\u017cenie to nie oznacza z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 jednego – jedno\u015bci naszych duch\u00f3w. Nie jest to jednoczenie si\u0119 na podstawie wsp\u00f3lnych pogl\u0105d\u00f3w, opinii czy te\u017c wyzna\u0144 wiary, kt\u00f3re s\u0105 dla nas drog\u0105. Postawiona jest tu raczej przed naszymi oczami ta drogocenna jedno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 czyni Duch \u015awi\u0119ty, obejmuj\u0105ca zgodnie ze swoj\u0105 zasad\u0105 wszystkie cz\u0142onki cia\u0142a Chrystusa. Innej jedno\u015bci S\u0142owo Bo\u017ce ani nie zna, ani nie uznaje. Jaka jest warto\u015b\u0107 ka\u017cdej innej jedno\u015bci? Nie wzniesie si\u0119 ona nigdy ponad swe ludzkie pochodzenie.<\/span><\/p>\n

Zachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha nie znaczy, \u017ce trzeba j\u0105 czyni\u0107, lecz \u017ce nale\u017cy j\u0105 na\u015bladowa\u0107 albo podtrzymywa\u0107. Praktycznie oznacza to urzeczywistnia\u0107 prawd\u0119, \u017ce ju\u017c jest \u201ejedno cia\u0142o i jeden Duch” i w praktyce naszego \u017cycia nie uznawa\u0107 \u017cadne\u00adgo innego cz\u0142onkostwa, jak tylko to, kt\u00f3re jest przez Ducha Bo\u017cego; to w\u0142a\u015bnie znaczy zachowywa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha.<\/span><\/p>\n

\u201eJedno\u015b\u0107 Ducha” wi\u0119c to moc i zasada, za kt\u00f3rej po\u015brednictwem prawdziwe dzieci Bo\u017ce zostaj\u0105 przeniesione na pozycj\u0119 odpowiedni\u0105 do ich w\u0142a\u015bciwych relacji w jedno\u015bci cia\u0142a Chry\u00adstusa, by wsp\u00f3lnie i\u015b\u0107 t\u0105 drog\u0105. Zachowanie jej wed\u0142ug Du\u00adcha Bo\u017cego polega na podtrzymywaniu naszej wi\u0119zi ze wszyst\u00adkimi \u015bwi\u0119tymi.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Nie \u201ejedno\u015b\u0107 cia\u0142a”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Znamienne jest, \u017ce nie zostajemy tu wezwani do zachowywania jedno\u015bci cia\u0142a. Oznacza\u0142oby to, \u017ce mieliby\u015bmy i\u015b\u0107 z ka\u017cdym cz\u0142onkiem cia\u0142a Chrystusa, niezale\u017cnie od tego, w jakiej sytuacji by si\u0119 on znajdowa\u0142 oraz jak wygl\u0105daj\u0105 jego drogi w praktycznym \u017cyciu. Nawet najgorsze z\u0142o w jakim\u015b wsp\u00f3\u0142bracie nie mog\u0142oby nas wtedy sk\u0142oni\u0107 do od\u0142\u0105czenia si\u0119 od niego. Jak jeszcze zobaczymy, Pismo tego nie uczy, poniewa\u017c zachowanie jedno\u015bci Ducha zawiera w sobie ko\u00adniecznie spo\u0142eczno\u015b\u0107 i \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z Bosk\u0105 Osob\u0105. Gdyby jed\u00adnak Zgromadzenie Bo\u017ce znajdowa\u0142o si\u0119 jeszcze w zdrowym stanie, zgodnym z Bo\u017cym pragnieniem, wtedy praktycznie nie by\u0142oby \u017cadnej r\u00f3\u017cnicy pomi\u0119dzy tymi dwoma wyra\u017cenia\u00admi: \u201ejedno\u015b\u0107 cia\u0142a” i \u201ejedno\u015b\u0107 Ducha”.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli chodzi o zachowywanie tej jedno\u015bci: jedno\u015bci cia\u0142a nie mo\u017cemy ani zachowa\u0107, ani jej z\u0142ama\u0107; jest ona bowiem podtrzymywana przez samego Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry mieszka w Zgromadzeniu i \u0142\u0105czy wszystkie cz\u0142onki cia\u0142a Chrystuso\u00adwego ze sob\u0105 i z G\u0142ow\u0105 w niebie. Mimo tak bolesnego zawo\u00addu ze strony cz\u0142owieka jedno\u015b\u0107 ta pozostaje, poniewa\u017c Duch \u015awi\u0119ty pozostaje.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Niemo\u017cliwe do praktykowania?<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Niezale\u017cnie od tego, jak wielka jest ruina i zepsuty stan ko\u015bcio\u0142a, Pismo \u015awi\u0119te nigdy nie daje miejsca my\u015bli, \u017ce prawdy Bo\u017cej nie da si\u0119 urzeczywistni\u0107 i \u017ce niemo\u017cliwe jest zachowy\u00adwanie spo\u0142eczno\u015bci \u015bwi\u0119tych. Bo\u017ce napomnienia, my\u015bli i s\u0142o\u00adwa s\u0105 zawsze do zastosowania i winny by\u0107 stosowane. B\u00f3g, jak ju\u017c to sobie przypomnieli\u015bmy, z g\u00f3ry zna\u0142 upadek i niebez\u00adpieczne dni, a mimo to napomina nas, aby\u015bmy pilnie starali si\u0119 zachowa\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha w sp\u00f3jni pokoju. B\u00f3g nie wzywa nas do czego\u015b, czego by nie mo\u017cna ju\u017c praktykowa\u0107.<\/span><\/p>\n

W\u0142a\u015bnie listy dotycz\u0105ce czas\u00f3w ostatecznych, List Judy i p\u00f3\u017ane listy Paw\u0142a, Piotra i Jana, kt\u00f3re opisuj\u0105 czasy pe\u0142ne niebezpiecze\u0144stw, \u201edni ostateczne”<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>3,1) i obecno\u015b\u0107 wielu antychryst\u00f3w w \u201eostatnich godzinach”<\/i> (1 Jana 2,18), nie zak\u0142adaj\u0105 z g\u00f3ry ani na chwil\u0119, by nie da\u0142o si\u0119 realizo\u00adwa\u0107 tej prawdy. Wr\u0119cz przeciwnie! Na przyk\u0142ad aposto\u0142 Jan w swym Drugim i Trzecim Li\u015bcie ma du\u017co do powiedzenia o post\u0119powaniu wierz\u0105cych. M\u00f3wi on o chodzeniu w prawdzie, post\u0119powaniu wed\u0142ug jego przykaza\u0144 i trzymaniu si\u0119 mocno prawdy.<\/span><\/p>\n

Mimo zamieszania i rozbicia w chrze\u015bcija\u0144skim wyznaniu B\u00f3g nak\u0142ada na nas zadanie praktykowania i wyra\u017cania tej b\u0142ogos\u0142awionej prawdy o jednym ciele Chrystusa. Nie mamy przy tym przestrzega\u0107 tej prawdy tylko jako teorii, ale na naszych drogach i we wzajemnych relacjach by\u0107 praktycznym \u015bwiadectwem jednego cia\u0142a, \u015bwiadectwem przeciw wszystkie\u00admu, co temu przeczy.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pierwszy krok – od\u0142\u0105czenie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Pierwszym krokiem na drodze do zachowywania jedno\u015bci Ducha jest od\u0142\u0105czenie si\u0119 od wszelkiego z\u0142a, jakie istnieje i ob\u00adjawia si\u0119 pod wieloma postaciami – jako z\u0142o moralne, prak\u00adtyczne, z\u0142o w nauczaniu. Naszym pierwszym zadaniem i obo\u00adwi\u0105zkiem jest zgodnie z 2 Listem do Tymoteusza 2,19, od\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 od wszystkiego, co sprzeciwia si\u0119 Chrystusowi:<\/span><\/p>\n

\u201eNiech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci ka\u017cdy, kto wzywa imienia Pa\u0144skiego”.<\/span><\/p>\n

Gdy jeste\u015bmy od\u0142\u0105czeni, spo\u0142eczno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego jest na\u00adszym dzia\u0142em; Duch \u015awi\u0119ty bowiem uwielbia Chrystusa (Jana 16,14). Poniewa\u017c za\u015b uwielbienie Pana Jezusa Chrystusa jest Jego celem, musi On wi\u0119c nas z konieczno\u015bci uwolni\u0107 od wszystkiego, co zniewa\u017ca Chrystusa Pana i co jest Jemu przeciwne, i zwi\u0105za\u0107 nas z tym, co Jemu odpowiada. Oby ka\u017cdy czytelnik wzi\u0105\u0142 sobie t\u0119 zasad\u0119 powa\u017cnie do serca! On czyni t\u0119 drog\u0119 jasn\u0105 i ostatecz\u00adnie r\u00f3wnie\u017c \u0142atw\u0105.<\/span><\/p>\n

Nie jest to wi\u0119c ju\u017c kwesti\u0105 cz\u0142onk\u00f3w cia\u0142a, te bowiem w praktyce – a m\u00f3wi\u0119 to z g\u0142\u0119bokim wstydem i pokor\u0105 – mieszaj\u0105 si\u0119 i \u0142\u0105cz\u0105 z r\u00f3\u017cnymi z\u0142ymi rzeczami, ale jest to ca\u0142ko\u00adwicie spraw\u0105 Pana Jezusa Chrystusa i Ducha Bo\u017cego, Kt\u00f3ry Go uwielbia i utrzymuje nas w spo\u0142eczno\u015bci z Panem Jezusem Chrystusem jako G\u0142ow\u0105. Nie idzie wi\u0119c o to, bym mia\u0142 dobre uczucia wobec mego chrze\u015bci\u00adja\u0144skiego brata. To bowiem mo\u017cna czyni\u0107 nawet gdy istniej\u0105 tysi\u0105ce spo\u0142eczno\u015bci. Czy jednak B\u00f3g chcia\u0142 mie\u0107 tysi\u0105ce spo\u0142eczno\u015bci? A mo\u017ce raczej prawd\u0105 jest, \u017ce jest tylko jedno cia\u00ad\u0142o? Bezsprzecznie! B\u00f3g m\u00f3wi, \u017ce jest jedno cia\u0142o. Wobec tego wi\u0119c wszelkie stronnictwa i sekty {denominacje} s\u0105 jawnym przeciwie\u0144stwem Jego woli. Co wobec tego powinno si\u0119 uczyni\u0107? Opu\u015bci\u0107 je!<\/span><\/p>\n

Brzmi to twardo, lecz jest to Bo\u017ca droga – jedyna droga, jak\u0105 On wskazuje. Nikt nie rozumie tego lepiej, ni\u017c Wszechwiedz\u0105\u00adcy B\u00f3g, Kt\u00f3ry Sam uczyni\u0142 ludzkie serce. Z regu\u0142y jest to gorz\u00adkie i bolesne, gdy z woli Pana Jezusa Chrystusa trzeba opu\u015bci\u0107 cenione i silnie zadzierzgni\u0119te wi\u0119zi. Niekiedy takie rozdarcie przebiega przez \u015brodek w\u0142asnej rodziny. Mimo to je\u015bli te ko\u015bcielne relacje nie odpowiadaj\u0105 Jego my\u015blom, kiedy nie mo\u017cesz w nich urzeczy\u00adwistnia\u0107 tej jedno\u015bci Ducha – pozostaw je!<\/span><\/p>\n

Zaniechaj ich r\u00f3wnie\u017c wtedy, gdyby\u015b uwa\u017ca\u0142, \u017ce musisz pozosta\u0107 na miejscu, kt\u00f3re pozna\u0142e\u015b ju\u017c jako b\u0142\u0119dne, aby b\u0142\u0119dom tym przeciwstawi\u0107 to, co w\u0142a\u015bciwe, aby tw\u00f3j dobry wp\u0142yw m\u00f3g\u0142 tam pos\u0142u\u017cy\u0107 ku naprawie. B\u00f3g nie reformuje tego, co od Niego odst\u0105pi\u0142o. \u201eOdst\u0105p od nieprawo\u015bci!” – tak brzmi od\u00adpowied\u017a Pana.<\/span><\/p>\n

Niesprawiedliwo\u015bci\u0105 jest wszystko, co nie zgadza si\u0119 z objawion\u0105 wol\u0105 Bo\u017c\u0105 – wszystko to, co ma swoje pochodzenie w woli ludzkiej. Ile\u017c nieprawo\u015bci jest wobec tego w chrze\u015bci\u00adja\u0144stwie!<\/span><\/p>\n

Nie uwa\u017cam, by moim zadaniem teraz by\u0142o wymienia\u0107 r\u00f3\u017cnorodne formy z\u0142a w chrze\u015bcija\u0144skim wyznaniu i je pi\u0119tnowa\u0107; niech raczej m\u00f3wi\u0105 za siebie cytowane w r\u00f3\u017cnych miejscach fragmenty Pisma. Pan Jezus Chrystus os\u0105dza obecny stan chrze\u015bci\u00adja\u0144stwa bardzo powa\u017cnie (Objawienie 3,14-22). Jedno jest teraz jasne: obowi\u0105zkiem, a nawet, chc\u0119 powiedzie\u0107, przywilejem ka\u017cdego wierz\u0105cego dziecka Bo\u017ce\u00adgo, jest od\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 od wszelkich zasad przeciwnych Pismu i od system\u00f3w na polu chrze\u015bcija\u0144stwa. Chrze\u015bcija\u0144stwo jako takie idzie drog\u0105 ekumenii, ale to jest droga do \u201eBabilonu” <\/i>(Objawienie 17 i 18). Jedno\u015bci Ducha nie osi\u0105gnie si\u0119 przez bezbo\u017cne zjednoczenie, lecz – jako pierwszy krok – przez od\u0142\u0105czenie si\u0119 od tego, co b\u0142\u0119dne i przeciwne woli Pana Jezusa Chrystusa.<\/span><\/p>\n

\u201eI s\u0142ysza\u0142em inny g\u0142os z nieba m\u00f3wi\u0105cy: Wyjd\u017acie z niego,<\/b> ludu m\u00f3j, aby\u015bcie nie byli uczestnikami jego grzech\u00f3w i aby was nie dotkn\u0119\u0142y plagi na niego spadaj\u0105ce. Gdy\u017c a\u017c do nieba dosi\u0119gn\u0119\u0142y grzechy jego i wspomnia\u0142 B\u00f3g na jego nieprawo\u015bci”<\/span> (Objawienie 18,4-5).<\/span><\/span><\/p>\n

Nie mo\u017cna by\u0107 wiarygodnym \u015bwiadectwem jedno\u015bci dzieci Bo\u017cych i jednocze\u015bnie trwa\u0107 w po\u0142\u0105czeniu z tym, co tej jedno\u00ad\u015bci praktycznie zaprzecza. Niekiedy wierz\u0105cy trwaj\u0105 w ko\u015bciel\u00adnych relacjach, w kt\u00f3rych nie mog\u0105 \u015bwiadomie wyra\u017ca\u0107 wa\u017c\u00adnych zasad Pisma. A swoje niepos\u0142usze\u0144stwo, nie jest to bowiem nic innego, pr\u00f3buj\u0105 usprawiedliwia\u0107 tym, \u017ce znajduj\u0105 tam wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci do s\u0142u\u017cenia i szerszy zakres dla swej<\/span> a<\/span>ktywno\u015bci. Argumentuj\u0105, \u017ce gdyby od\u0142\u0105czyli si\u0119 od tego, co poznali jako b\u0142\u0119dne, w\u00f3wczas ich s\u0142u\u017cba dla Pana Jezusa Chrystusa uleg\u0142aby znacznemu ograniczeniu.<\/span><\/p>\n

S\u0105 to jednak b\u0142\u0119dne my\u015bli<\/b>, sprzeczne z Pismem. W pierwszej kolejno\u015bci winni\u015bmy zwraca\u0107 uwag\u0119 na to, by nasz w\u0142a\u00adsny stan i nasze osobiste kontakty by\u0142y takie, aby Pan m\u00f3g\u0142 je aprobowa\u0107. Dopiero wtedy b\u0119dziemy czystymi naczyniami, kt\u00f3rych Pan w Sobie w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b mo\u017ce u\u017cywa\u0107 w Swojej s\u0142u\u017cbie. Gdy b\u0119dziemy kroczy\u0107 naprz\u00f3d w pos\u0142usze\u0144stwie dla Jego S\u0142owa i Jego objawionej woli, Pan b\u0119dzie nam otwiera\u0142 drzwi i da nam wi\u0119cej sposobno\u015bci do s\u0142u\u017cby, ni\u017c my b\u0119dzie\u00admy w stanie wykorzysta\u0107. Do wiernej resztki skierowane s\u0105 pocieszaj\u0105ce s\u0142owa Pana: \u201eOto sprawi\u0142em, \u017ce przed tob\u0105 otwarte drzwi, kt\u00f3rych nikt nie mo\u017ce zamkn\u0105\u0107”<\/i> (Objawienie 3,8). Nie mamy si\u0119 zatem troszczy\u0107 przede wszystkim o otwarte drzwi do \u015bwiadczenia i mo\u017cliwo\u015bci s\u0142u\u017cenia, lecz o od\u0142\u0105cze\u00adnie od wszystkiego, co si\u0119 Panu nie podoba. My nie mo\u017cemy sami sobie otworzy\u0107 drzwi. Ludzie ani ich instytucje te\u017c tego nie mog\u0105. Kiedy jednak On otwiera drzwi, wtedy nikt nie jest w stanie ich zamkn\u0105\u0107. My za\u015b mo\u017cemy ufnie przez nie przej\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

T\u0119 zasad\u0119 od\u0142\u0105czenia znajdujemy te\u017c w 2 Li\u015bcie do Koryntian 6,17: <\/span><\/p>\n

\u201eDlatego wyjd\u017acie spo\u015br\u00f3d nich i od\u0142\u0105czcie si\u0119, m\u00f3wi Pan…\u201d.<\/span><\/p>\n

Musimy zrezygnowa\u0107 z wszelkich wi\u0119zi, kt\u00f3re zniewa\u017caj\u0105 Chrystusa Jezusa Pana. Pogl\u0105d, i\u017c mo\u017cna \u015bwiadomie nadal wi\u0105za\u0107 si\u0119 z jak\u0105\u015b zasad\u0105 przeciwn\u0105 Pismu, z jak\u0105\u015b z\u0142\u0105 nauk\u0105 czy prakty\u00adkami, a jednak osobi\u015bcie by\u0107 niesplamionym, nie jest z Boga. Osobi\u015bcie mog\u0119 by\u0107 wolny do z\u0142ej rzeczy, a mimo to przez moj\u0105 praktyczn\u0105 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z ni\u0105 ju\u017c utraci\u0142em spo\u0142eczno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego. Dlatego do nas skierowane jest to S\u0142owo Bo\u017ce:<\/span><\/p>\n

\u201eNiech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci ka\u017cdy, kto wzywa imienia Pa\u0144skiego!”<\/span><\/p>\n

Zadziwiaj\u0105ce jest, jak cz\u0119sto w Drugim Li\u015bcie do Tymoteusza, kt\u00f3ry opisuje upadek chrze\u015bcija\u0144stwa w dniach ostatecznych, dane jest wezwanie do od\u0142\u0105czenia si\u0119 od z\u0142a. Powtarza si\u0119 ono sze\u015b\u0107 razy<\/b>, za ka\u017cdym razem w innym kontek\u015bcie i in\u00adnymi s\u0142owami:<\/span><\/p>\n

\u201eA <\/span>pospolitej, pustej mowy unikaj, bo ci, kt\u00f3rzy si\u0119 ni\u0105 pos\u0142uguj\u0105, b\u0119d\u0105 si\u0119 pogr\u0105\u017cali w coraz wi\u0119ksz\u0105 bezbo\u017cno\u015b\u0107”<\/span> (2 Tymoteusza 2,16).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eWszak\u017ce fundament Bo\u017cy stoi niewzruszony, a ma t\u0119 piecz\u0119\u0107 na sobie: Zna<\/b> Pan tych, kt\u00f3rzy s\u0105 jego i:<\/span><\/p>\n

Niech odst\u0105pi od niesprawiedliwo\u015bci ka\u017cdy, kto wzywa imienia Pa\u0144skiego „<\/span> (2 Tymoteusza 2,19).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eW wielkim za\u015b domu s\u0105 nie tylko naczynia z\u0142ote i srebrne, ale te\u017c drewniane i gliniane; jedne s\u0142u\u017c\u0105 do cel\u00f3w zaszczytnych, a drugie pospolitych. Je\u015bli tedy kto siebie czystym zachowa od tych rzeczy po\u00adspolitych, b\u0119dzie naczyniem do cel\u00f3w zaszczytnych, po\u015bwi\u0119conym i przydatnym dla Pana, nadaj\u0105cym si\u0119 do wszelkiego dzie\u0142a dobrego”<\/span> (2 Tymoteusza 2,20-21).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eM\u0142odzie\u0144czych za\u015b po\u017c\u0105dliwo\u015bci si\u0119 wystrzegaj, a zd\u0105\u017caj do<\/b> sprawiedliwo\u015bci, wiary, mi\u0142o\u015bci, pokoju z tymi, kt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”<\/span> (2 Tymoteusza 2,22).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eA g\u0142upich i niedorzecznych rozpraw unikaj, wie\u00addz\u0105c, \u017ce wywo\u0142uj\u0105 spory”<\/span> (2 Tymoteusza 2,23).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eKt\u00f3rzy przybieraj\u0105 poz\u00f3r pobo\u017cno\u015bci, podczas gdy \u017cycie ich jest zaprzeczeniem jej mocy; r\u00f3wnie\u017c tych si\u0119 wystrzegaj”<\/span> (2 Tymoteusza 3,5).<\/span><\/span><\/p>\n

Kiedy aposto\u0142 por\u00f3wnuje chrze\u015bcija\u0144stwo ostatnich dni z wiel\u00adkim domem, w kt\u00f3rym znajduj\u0105 si\u0119 naczynia r\u00f3\u017cnego rodza\u00adju, naczynia z materia\u0142u szlachetnego i nieszlachetnego, jed\u00adne ku czci, a drugie ku nies\u0142awie Pana domu, to \u0142\u0105czy z tym bezpo\u015brednio wezwanie, aby oczy\u015bci\u0107 si\u0119 od tych naczy\u0144 ku nies\u0142awie, to znaczy od\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 od nich<\/b>, od\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 od tych ludzi uznanych przez Pana za znies\u0142awiaj\u0105cych Go, by przez to by\u0107 na\u00adczyniem ku s\u0142awie. To osobiste od\u0142\u0105czenie, jak ju\u017c wspomnie\u00adli\u015bmy, stanowi bolesny krok, jest to jednak pierwszy krok do jedno\u015bci Ducha.<\/span><\/p>\n

Niekt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105, \u017ce mamy si\u0119 od\u0142\u0105czy\u0107 od z\u0142ych rzeczy, ale nie od prawdziwych dzieci Bo\u017cych. Nie jest to jednak ca\u0142kiem s\u0142uszne. Oczywi\u015bcie, naczynie ze szlachetnego metalu jest obrazem wierz\u0105cego; ale to, \u017ce jest naczyniem ze srebra czy z\u0142ota, nie decyduje wy\u0142\u0105cznie, i\u017c jest ono ju\u017c naczyniem ku s\u0142awie Pana domu. Gdyby na przyk\u0142ad jakie\u015b z\u0142ote naczynie stoj\u0105c w piwnicy z w\u0119glem pokry\u0142o si\u0119 paj\u0119czyn\u0105, wtedy nie by\u0142oby ono z pewno\u015bci\u0105 ku s\u0142awie Pana, gdyby postawiono je na stole, zastawionym \u015bwi\u0105tecznie czystymi nakryciami. R\u00f3w\u00adnie\u017c wierz\u0105ce dziecko Bo\u017ce mo\u017ce by\u0107 dla Swego Pana ku nie\u00ads\u0142awie przez nieczyste kontakty i od takich w\u0142a\u015bnie, co si\u0119 ty\u00adczy praktycznej spo\u0142eczno\u015bci musimy si\u0119 od\u0142\u0105czy\u0107, chocia\u017c b\u0119dzie to dla nas bolesne i upokarzaj\u0105ce. Dzi\u0119ki temu od\u0142\u0105czeniu jednak staniemy si\u0119 sami naczyniami ku s\u0142awie: \u201eJe\u00ad\u015bli si\u0119 wi\u0119c kto od nich od\u0142\u0105czy<\/i> (dos\u0142.: oczy\u015bci), b\u0119dzie na\u00adczyniem ku stawie, u\u015bwi\u0119conym, u\u017cytecznym dla Pana domu, do ka\u017cdego dobrego dzie\u0142a przy gotowanym”<\/i> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,21; gr.). Jak\u017ce to pocieszaj\u0105ce: Wi\u0119\u017a pomi\u0119dzy cz\u0142onkami cia\u00ad\u0142a Chrystusowego pozostaje przy tym wszystkim nienaruszo\u00adna, Bogu dzi\u0119ki! Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119 na wyra\u017cenia: \u201eKa\u017cdy, kto” oraz \u201eJe\u015bli kto” (wiersze 19 i 21). Wskazuj\u0105 one, \u017ce to od\u0142\u0105\u00adczenie, kt\u00f3rego od nas si\u0119 oczekuje, jest rzecz\u0105 czysto oso\u00adbist\u0105: \u201eKa\u017cdy, kto wzywa imienia Pa\u0144skiego” – czyli przyzna\u00adje si\u0119 do Pana Jezusa Chrystusa, jest osobi\u015bcie odpowiedzialny, by odst\u0105pi\u0142 od wszelkiego rodzaju niesprawiedliwo\u015bci. Nigdy nie b\u0119dziemy mogli usprawiedliwia\u0107 naszej osobistej niewierno\u015bci tym, \u017ce inni te\u017c byli niewierni. Dlatego to \u201eAle ty” w 2 Li\u015bcie do Tymo\u00adteusza jest takie wa\u017cne i cenne.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Potr\u00f3jny aspekt \u201eoczyszczenia”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Wydaje mi si\u0119, \u017ce oczyszczenie to mo\u017ce si\u0119 dokona\u0107 w troja\u00adkim aspekcie lub, inaczej m\u00f3wi\u0105c, w trzech dziedzinach. Spo\u00ads\u00f3b, w jaki to przykazanie Pana, dane w 2 Li\u015bcie do Tymote\u00adusza 2,19.21 mo\u017cna realizowa\u0107 zale\u017cy od okoliczno\u015bci, od konkretnego przypadku.<\/span><\/p>\n

Pierwszy przypadek mo\u017cna naj\u0142atwiej zrozumie\u0107 (nie m\u00f3\u00adwi\u0119 tu: urzeczywistni\u0107). Je\u015bli jaki\u015b wierz\u0105cy chrze\u015bcijanin znajduje si\u0119 w utrwalonym systemie, w kt\u00f3rym ani nie mo\u017ce reali\u00adzowa\u0107 jedno\u015bci Ducha, ani spowodowa\u0107 zmiany panuj\u0105cych tam zasad, wtedy jest koniecznie zobowi\u0105zany do od\u0142\u0105czenia si\u0119 od tego systemu. Tylko w ten spos\u00f3b mo\u017ce by\u0107 sam naczy\u00adniem ku s\u0142awie.<\/span><\/p>\n

Drugi przypadek jest bardziej skomplikowany i by\u0107 mo\u017ce nie dla ka\u017cdego czytelnika ma znaczenie. Przypu\u015b\u0107my, \u017ce kt\u00f3re\u015b dziecko Bo\u017ce trwa w praktycznej spo\u0142eczno\u015bci z takimi, kt\u00f3\u00adrzy wyznaj\u0105, \u017ce zgromadzaj\u0105 si\u0119 do imienia Pana Jezusa Chrystusa. Cho\u0107, patrz\u0105c og\u00f3lnie, zajmuj\u0105 oni pozycj\u0119 zgodn\u0105 z Bo\u017cym zamy\u00ads\u0142em, to jednak mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce w ich \u015brodowisku roz\u00adprzestrzenia si\u0119 jawne z\u0142o w praktycznym zachowaniu lub w z\u0142ej nauce; wtedy najpierw powinni\u015bmy w mi\u0142o\u015bci i cierpliwo\u00ad\u015bci przedstawi\u0107 miejscowemu \u015bwiadectwu Zgromadzenia to z\u0142o, aby poruszy\u0107 sumienia braci i si\u00f3str. Gdyby jednak te starania po d\u0142u\u017cszym czasie nie odnios\u0142y skutku – starania, do kt\u00f3rych przy\u0142\u0105czy\u0142yby si\u0119 te\u017c s\u0105siednie miejscowe \u015bwiadectwa Zgromadzenia – musieliby\u015bmy w ko\u0144cu, zgodnie z 2 Listem do Tymoteusza 2,19-21, stosow\u00adnie zareagowa\u0107 i dan\u0105 grup\u0119 opu\u015bci\u0107.<\/span><\/p>\n

Jako ostrze\u017cenie przed pochopnym i nieduchowym zastosowaniem tego, co tu powiedziano, podkre\u015blmy jeszcze raz:<\/span><\/p>\n

1) Z\u0142o musi mie\u0107 charakter jawny na tyle, \u017ce od\u0142\u0105czenie mo\u017ce by\u0107 uzasadnione.<\/span><\/p>\n

2) Od\u0142\u0105czenie si\u0119 mo\u017ce by\u0107 krokiem ostatecznym dopiero w\u00f3wczas, gdy wykorzystano ju\u017c ca\u0142\u0105 mo\u017cliw\u0105 cierpliwo\u015b\u0107 i sta\u00adrania. Jest to trudniejsze i bardziej skomplikowane ni\u017c w pierwszym przypadku.<\/span><\/p>\n

3) Drugi List do Tymoteusza nie pokazuje wprawdzie tej strony, ale nie mo\u017cna jej nie bra\u0107 pod uwag\u0119: pytania, czy \u201emiej\u00adscowe \u015bwiadectwo Zboru Pa\u0144skiego\u201d mo\u017cna jeszcze uwa\u017ca\u0107 za takie, kt\u00f3re jest w spo\u0142eczno\u015bci, nie da si\u0119 rozstrzygn\u0105\u0107 jednoosobowo; mo\u017ce to stwierdzi\u0107 s\u0105siednie miejscowe \u015bwiadectwo Zgromadzenia Bo\u017cego albo jeszcze le\u00adpiej, miejscowe \u015bwiadectwa le\u017c\u0105ce w okolicy.<\/span><\/p>\n

S\u0142owo z 2 Listu do Tymoteusza jednak, mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c znale\u017a\u0107 swoje praktyczne zastosowanie w czysto osobistym za\u00adkresie. Jaki\u015b wierz\u0105cy mo\u017ce piel\u0119gnowa\u0107 swoj\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z innymi dzie\u0107mi Bo\u017cymi (nie mam tu na my\u015bli spo\u0142eczno\u015bci przy stole Pa\u0144skim) i mo\u017ce si\u0119 t\u0105 spo\u0142eczno\u015bci\u0105 cieszy\u0107. Lecz pewnego dnia musi z ubolewaniem stwierdzi\u0107, \u017ce te dzieci Bo\u017ce nie chodz\u0105 w prawdzie (2 Jana 4), poniewa\u017c na przyk\u0142ad trzymaj\u0105 si\u0119 obcych nauk albo pod wzgl\u0119dem mo\u00adralnym rodzi si\u0119 niebezpiecze\u0144stwo dla niego i jego domu. Ach, jak\u017ce bolesne jest, kiedy musimy stwierdzi\u0107 co\u015b takiego u tych, kt\u00f3rzy s\u0105 odkupieni za t\u0119 sam\u0105 cen\u0119, za cen\u0119 Jego krwi, tak jak i my sami! Czy mo\u017cna jednak, czy nale\u017cy dalej utrzymy\u00adwa\u0107 z nimi spo\u0142eczno\u015b\u0107? 2 List do Tymoteusza 2 udziela nam to odpowiedzi tak\u017ce na to pytanie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Prawo do w\u0142asnego os\u0105du<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

S\u0105 to wszystko powa\u017cne rzeczy, a wyroki Bo\u017ce si\u0119gaj\u0105 tak g\u0142\u0119\u00adboko, \u017ce cz\u0142owiek – cz\u0119stokro\u0107 wierz\u0105cy – usi\u0142uje wykr\u0119ci\u0107 si\u0119 od dalekosi\u0119\u017cnych praktycznych konsekwencji. Zaczyna dyskutowa\u0107. B\u00f3g natomiast nie dyskutuje, On nakazuje. Wia\u00adra te\u017c nie dyskutuje, ona daje pos\u0142uch. Niewiara za\u015b twierdzi, \u017ce ka\u017cdy ma prawo do w\u0142asnego s\u0105du. Takie my\u015bli musimy jednak ca\u0142kowicie odrzuca\u0107. \u017baden cz\u0142owiek nie ma prawa do w\u0142asnej opinii, je\u015bli chodzi o Bo\u017ce rzeczy. Jedynie sam B\u00f3g ma do tego prawo i On oznajmia nam Swoje zamiary. Od nas zale\u00ad\u017cy, czy p\u00f3jdziemy za wol\u0105 Bo\u017c\u0105, co prowadzi nas do jedno\u015bci Ducha, czy te\u017c jej zaniechamy, co prowadzi do rozbicia i sek\u00adciarstwa.<\/span><\/p>\n

Miejmy na uwadze, \u017ce Chrystus w niebie jest G\u0142ow\u0105 cia\u0142a i \u017ce cia\u0142o to jest tylko dla G\u0142owy! Nie ma ju\u017c miejsca na to, co uwielbia cz\u0142owieka, na jego ambicje, dum\u0119 i samozadowolenie. Wszystko to dla wierz\u0105cego osi\u0105gn\u0119\u0142o sw\u00f3j kres na krzy\u00ad\u017cu Chrystusa, kt\u00f3ry objawi\u0142 zupe\u0142n\u0105 ruin\u0119 cz\u0142owieka.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eOto stoj\u0119 u drzwi i ko\u0142acz\u0119”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Duma i samozadowolenie – czy nie by\u0142y to znamiona Laodycei, chrze\u015bcija\u0144skiego wyznania w jego ko\u0144cowym stadium? S\u0142yszeli\u015bmy wyrok Pana nad tym Zgromadzeniem: \u201ePo\u00adniewa\u017c jeste\u015b letni, a nie gor\u0105cy ani zimny, wypluj\u0119 ci\u0119 z ust Moich”<\/i> (Objawienie 3,16).<\/span><\/p>\n

Cho\u0107 jest to samo w sobie powa\u017cne i upokarzaj\u0105ce, to jednak wielkim b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem jest, \u017ce B\u00f3g podaje nam do wiadomo\u015bci Sw\u00f3j os\u0105d tego stanu w chrze\u015bcija\u0144stwie. Mamy si\u0119 uczy\u0107 widzie\u0107 wszystko Jego oczami, aby\u015bmy wszystko rozs\u0105dzali tak, jak On. Zgadza\u0107 si\u0119 z Jego my\u015bla\u00admi jest zawsze uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105c\u0105 rzecz\u0105. Jak jednak mog\u0119 si\u0119 odwr\u00f3ci\u0107 od czego\u015b fa\u0142szywego, je\u015bli w og\u00f3le nie roze\u00adznaj\u0119 tego jako fa\u0142szywe?<\/span><\/p>\n

Dlatego w\u0142a\u015bnie musimy rozprawi\u0107 si\u0119 dzisiaj z prawdziwym charakterem chrze\u015bcija\u0144stwa w \u015bwietle S\u0142owa Bo\u017cego. Znajdujemy si\u0119 teraz bowiem przy wnioskach ko\u0144cowych, kt\u00f3re powinni\u015bmy wyci\u0105gn\u0105\u0107 z tego wszystkiego, czego si\u0119 nauczyli\u015bmy. Je\u015bli o to chodzi, list do Laodycei (Objawienie 3,14-22) daje jeszcze niejedno pouczenie z ust Pana i rzuca dalsze \u015bwiat\u0142o na przedmiot naszych rozwa\u017ca\u0144. Mamy przy tym na my\u015bli wiersze 19-21 z drugiej cz\u0119\u015bci tego listu; celowo przedk\u0142adam je dopiero teraz.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Karcenie<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zwr\u00f3ciwszy si\u0119 w wierszach 14-18 do anio\u0142a Zgromadzenia, czyli do tego, kto jest odpowiedzialny w Zgromadzeniu, i tym samym przem\u00f3wiwszy do Zgromadzenia jako takiego, Pan z pocz\u0105tku wierszu 19 kieruje si\u0119 do pojedynczego wierz\u0105cego, kt\u00f3ry jest nadal zwi\u0105zany z martwym chrze\u015bcija\u0144skim syste\u00admem Laodycei. M\u00f3wi do niego:<\/span><\/p>\n

\u201eWszystkich, kt\u00f3rych Mi\u0142uj\u0119, karc\u0119 i smagam; b\u0105d\u017a tedy gorliwy i upami\u0119taj si\u0119”<\/span> (Objawienie 3,19).<\/span><\/span><\/p>\n

Zauwa\u017cmy: Pan nie karci tego \u015bwiata; On karci tylko tych, kt\u00f3\u00adrych Mi\u0142uje – syn\u00f3w (por. Przypowie\u015bci 3,11-12; Hebrajczyk\u00f3w 12,5-6). Ich w\u0142a\u00ad\u015bnie chce przywie\u015b\u0107 do upami\u0119tania nad swoim stanem i nie\u00addobrymi relacjami, w jakich si\u0119 znajduj\u0105, i w tym kierunku stosuje nieraz bolesne drogi wychowania. Nie wzywa do upa\u00admi\u0119tania odpowiedzialnego ko\u015bcio\u0142a, ani chrze\u015bcija\u0144stwa jako takiego – On chce wyplu\u0107 ich ze swych ust! – ale w swej \u0142asce i mi\u0142o\u015bci zajmuje si\u0119 stale Swoimi, aby przywie\u015b\u0107 ich do nale\u017cy\u00adtego stanu. D\u0105\u017cy do poruszenia sumie\u0144 tych, kt\u00f3rych mi\u0142uje.<\/span><\/p>\n

Jaka\u017c w tym pociecha, umi\u0142owani przyjaciele, kiedy my\u015blimy o cierpieniu, o powa\u017cnych chorobach i innych niedolach, przez kt\u00f3re ci, kt\u00f3rzy do niego nale\u017c\u0105, zw\u0142aszcza w naszych dniach przechodz\u0105, i to w takiej mierze, \u017ce – jak mi si\u0119 wyda\u00adje – wygl\u0105da to tak, jak gdyby Pan Jezus Chrystus podwaja\u0142 w tych dniach ko\u0144ca Swoje pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci starania, aby poucza\u0107 nas tak\u017ce przez karcenie, po to by zachowa\u0107 nas od z\u0142a laodycejskiego, kt\u00f3re otacza nas niczym powietrze i wyzwoli\u0107 nas od niego! Ten \u015bwiat mo\u017ce z ur\u0105ganiem wskazywa\u0107 na r\u00f3\u017cne cierpienia ludu Bo\u017cego; my jednak wiemy, dlaczego Pan je nam zsy\u0142a. On ma na oku b\u0142ogos\u0142awiony cel – nasze u\u015bwi\u0119cenie.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zwrot do pojedynczego wierz\u0105cego:<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u201eOto stoj\u0119 u drzwi i ko\u0142acz\u0119; je\u015bli kto us\u0142yszy g\u0142os M\u00f3j i otworzy drzwi, wejd\u0119 do niego i b\u0119d\u0119 z nim wieczerza\u0142, a On ze Mn\u0105”<\/span> (Objawienie Jana 3,20)<\/span><\/span><\/p>\n

W jak\u017ce powa\u017cnej sytuacji widzimy tu Pana Jezusa Chrystusa! Stoi u drzwi. Zaj\u0105\u0142 miejsce poza systemem chrze\u015bcija\u0144stwa, poniewa\u017c nie mo\u017ce si\u0119 uto\u017csamia\u0107 z jego zgubnym stanem moralnym. A jednak i druga strona jest prawd\u0105 w tej samej mierze: chrze\u015bcija\u0144\u00adstwo popad\u0142o w stan Laodycei i zamkn\u0119\u0142o Mu drzwi. Pozosta\u00adwi\u0142o Go na zewn\u0105trz, nie chc\u0105c Go<\/b>. Czy taki stan rzeczy nie powinien nas do g\u0142\u0119bi upokorzy\u0107?<\/span><\/p>\n

Potem Pan czyni jednak co\u015b nadzwyczaj pocieszaj\u0105cego, co jest mi\u0142ym wyrazem Jego serca wobec Swoich – puka, ale nie do drzwi Laodycei, lecz do drzwi serc tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego[16]<\/span><\/span><\/a>. Sp\u00f3jrz, drogi czytelniku. On ci\u0119 nie zaniecha\u0142; puka do twoich drzwi. Z pewno\u015bci\u0105 ju\u017c czyni\u0142 to cz\u0119sto. Czy\u015b nie zauwa\u017cy\u0142, jak ten wierny Pan, stoj\u0105c u drzwi twojego serca, Pragnie, aby\u015b go wpu\u015bci\u0142? Mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c te rozwa\u017cania, kt\u00f3re teraz czytasz, nale\u017c\u0105 do tego pukania? On jest pe\u0142en cierpliwo\u015bci i \u0142a\u00adski i pragnie uwolni\u0107 ciebie i mnie nie tylko od kajdan, ale te\u017c i od usypiaj\u0105cego ducha Laodycei.<\/span><\/p>\n

S\u0142ysze\u0107 g\u0142os Pana Jezusa to jedno, a otworzy\u0107 Mu drzwi, to drugie. Obie te rzeczy s\u0105 konieczne, wielu jednak poprzestaje na pierwszej z nich. Us\u0142yszeli ju\u017c, i to nieraz, g\u0142os Pana Jezu\u00adsa Chrystusa, s\u0142yszeli wiele dobrych wyk\u0142ad\u00f3w, mieli te\u017c niejedn\u0105 ko\u00adrzystn\u0105 rozmow\u0119, przy czym niejedno uznali, lecz na tym sta\u00adn\u0119\u0142o. Nie otworzyli drzwi serca dla Mistrza. W rzeczywisto\u015bci wi\u0119c nie wystarczy s\u0142ysze\u0107 g\u0142os Pana. On oczekuje pos\u0142usze\u0144\u00adstwa, na\u015bladowania Jego S\u0142owa z mi\u0142o\u015bci do Niego. Na tym polega otwarcie drzwi. \u201eJe\u015bli kto Mnie mi\u0142uje, s\u0142owa Mojego przestrzega\u0107 b\u0119dzie, i Ojciec M\u00f3j umi\u0142uje go, i do niego przyjdziemy, i u niego zamieszkamy”<\/i> (Jana 14,23).<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce nale\u017cysz do tych, kt\u00f3rzy znajduj\u0105 si\u0119 jeszcze w Laodycei i przez ten zwi\u0105zek znies\u0142awiaj\u0105 Pana. Jest wiele po\u00adwod\u00f3w, dla kt\u00f3rych ludzie pozostaj\u0105 w tym zwi\u0105zku i nieje\u00adden g\u0142os b\u0119dzie ci radzi\u0142, by\u015b pozosta\u0142 tam nadal. Nie jest to jednak g\u0142os Pana, dobrego Pasterza, Kt\u00f3ry nie tylko przycho\u00addzi do swych owiec, ale te\u017c wci\u0105\u017c je wyprowadza z tego, co nie znajduje u Niego potwierdzenia (Jana 10,3). Czy nie ze\u00adchcesz otworzy\u0107 drzwi Temu, Kt\u00f3ry dla ciebie umar\u0142 i mi\u0142uj\u0105c ci\u0119, troszczy si\u0119 o ciebie? Jaka szkoda, je\u015bli podobnie jak ob\u00adlubienica z Pie\u015bni nad Pie\u015bniami, nie mamy ochoty otworzy\u0107 umi\u0142owanemu, kiedy On puka! \u201eS\u0142uchaj, to m\u00f3j mi\u0142y puka; Otw\u00f3rz mi, moja siostro…!” <\/span>(Pie\u015b\u0144 5,2).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Je\u015b\u0107 wieczerz\u0119<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Do tego, kto us\u0142yszy Jego g\u0142os i otworzy drzwi, Pan chce wej\u015b\u0107 i je\u015b\u0107 z nim wieczerz\u0119, a on b\u0119dzie jad\u0142 z Nim. Pan nie da sobie nigdy czego\u015b podarowa\u0107; kiedy otworzymy Mu drzwi kr\u00f3tko przed zako\u0144czeniem czasu \u0142aski (o tym bowiem m\u00f3wi wiecze\u00adrza), On nas bogato wynagrodzi.<\/span><\/p>\n

Pan pokazuje tu dwa b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. B\u0119dzie jad\u0142 z nami wieczerz\u0119 – to pierwsze b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. Jest ono faktycznie naprawd\u0119 cudowne! Kiedy On do nas wejdzie, wtedy obja\u00adwi nam ca\u0142\u0105 swoj\u0105 \u0142ask\u0119. Wkroczy w nasz\u0105 sytuacj\u0119 i b\u0119dzie j\u0105 z nami dzieli\u0142. Czy troszczysz si\u0119 o to, co powiedz\u0105 o tym twoi przyjaciele, kiedy uczynisz taki krok wiary i odwr\u00f3cisz si\u0119 od tego, co w Bo\u017cym \u015bwietle uzna\u0142e\u015b i pozna\u0142e\u015b jako b\u0142\u0119d\u00adne? Czy obawiasz si\u0119 nast\u0119pstw, jakie ci przyniesie od\u0142\u0105cze\u00adnie si\u0119 i przy\u0142\u0105czenie do Niego? On to wszystko zna. B\u0105d\u017a do\u00adbrej my\u015bli i miej ufno\u015b\u0107! On przyjdzie do ciebie, pochyli si\u0119 ku tobie w swym mi\u0142osierdziu i da ci zakosztowa\u0107 ca\u0142ej swej \u0142aski – je\u015bli otworzysz Mu drzwi.<\/span><\/p>\n

Drugie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo przewy\u017csza pierwsze. Chce On nam darowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c je, czyli \u017ce b\u0119dziemy je\u015b\u0107 z Nim wieczerz\u0119. Pragnieniem Jego serca jest wywy\u017cszy\u0107 nas do Sie\u00adbie Samego, do Swoich my\u015bli, ponad okoliczno\u015bci, jakie nas tu przygniataj\u0105. Pragnie On, aby\u015bmy mieli z Jego wielce ws\u0142a\u00adwion\u0105 Osob\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 we wspania\u0142o\u015bci; z Jego d\u0105\u017cenia\u00admi, z Jego sercem. To za\u015b oznacza jedynie najg\u0142\u0119bsz\u0105 rado\u015b\u0107. \u201eA spo\u0142eczno\u015b\u0107 nasza jest z Ojcem i Synem Jego, Jezusem Chrystusem. A to wam piszemy, aby rado\u015b\u0107 wasza by\u0142a zupe\u0142na”<\/i> (1 Jana 1,3-4).<\/span><\/p>\n

Kiedy Pan m\u00f3wi o jedzeniu wieczerzy, musz\u0119 mimo woli my\u00ad\u015ble\u0107 o tej mi\u0142ej scenie z uczniami w Emmaus (\u0141ukasza 24). Byli oni w drodze do domu z Jerozolimy, gdzie przed trzema dniami ich Pan zosta\u0142 ukrzy\u017cowany. Rozmy\u015blaj\u0105c o tym wzgardzonym i ukrzy\u017cowanym, kt\u00f3rego uwa\u017cali wci\u0105\u017c za zmar\u0142ego, id\u0105 przy\u00adgn\u0119bieni do domu. I oto nagle przy\u0142\u0105cza si\u0119 do nich jaki\u015b nie\u00adznajomy, kt\u00f3ry m\u00f3wi im po drodze w niepowtarzalny spos\u00f3b o cierpieniach Chrystusa i maj\u0105cej potem nasta\u0107 chwale (por. 1 Piotra 1,11). P\u00f3\u017aniej musieli oni wyzna\u0107: \u201eCzy nie pa\u0142a\u0142o serce nasze w nas, kiedy przemawia\u0142 do nas w drodze i kiedy nam Pisma otwiera\u0142?”<\/i> (\u0141ukasza 24,32).<\/span><\/p>\n

Ju\u017c wida\u0107 ich wie\u015b, a obcy okazuje, jakby mia\u0142 i\u015b\u0107 dalej. Czy opuszcz\u0105 t\u0119 tajemnicz\u0105 osob\u0119 w dalsz\u0105 drog\u0119? Wtedy przez ich usta przechodzi to, czego pragn\u0119\u0142o Jego serce i z powodu czego On na tej drodze puka\u0142 do drzwi ich serc: \u201ePo\u00adzosta\u0144 z nami, gdy\u017c ma si\u0119 ku wieczorowi, a dzie\u0144 si\u0119 nachyli\u0142”<\/i> (w. 29). Wchodzi wi\u0119c z nimi i jest ich go\u015bciem, got\u00f3w je\u015b\u0107 z nimi wieczerz\u0119. Jednak niespodziewanie zmie\u00adnia si\u0119 sytuacja: go\u015b\u0107 staje si\u0119 tym, kt\u00f3ry udziela go\u015bciny. \u201eA gdy zasiad\u0142 z nimi przy stole, wzi\u0105\u0142 chleb, pob\u0142ogo\u00ads\u0142awi\u0142 i roz\u0142amawszy, podawa\u0142 im”.<\/i> Oto je z nimi wiecze\u00adrz\u0119, a oni poznaj\u0105 Go po \u0142amaniu chleba. Czy widzieli znaki gwo\u017adzi na jego r\u0119kach?<\/span><\/p>\n

Umi\u0142owani, i my dzisiaj do\u015bwiadczymy tego samego. Kie\u00addy otworzymy Mu drzwi, wtedy On wkroczy w nasze okoliczno\u015bci. Wi\u0119cej jeszcze, da si\u0119 nam pozna\u0107, a z tym nie da si\u0119 niczego por\u00f3wna\u0107. Je\u015bli osobi\u015bcie pozwolimy Mu wej\u015b\u0107, a cho\u00addzi tu o czysto osobisty akt, wtenczas On b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 uczy\u00adni\u0107 dla nas drogocennym to, co jest w Jego sercu dla tych, kt\u00f3rzy s\u0105 Jego w sensie zbiorowym, i sprawi, \u017ce zaczniemy ceni\u0107 wi\u0119zi, jakie On sam ustanowi\u0142 pomi\u0119dzy \u015bwi\u0119tymi.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Szeroka podstawa – w\u0105ska droga<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Je\u015bli ju\u017c odkryli\u015bmy pierwszy krok do zachowywania jedno\u015bci Ducha i doszli\u015bmy do tego, \u017ce polega on na od\u0142\u0105czeniu si\u0119 od wszelkiego z\u0142a, od wszystkiego, co jest przeciwne Chrystu\u00adsowi i Bo\u017cej prawdzie, to teraz kto\u015b mo\u017ce zapyta\u0107: czy wobec tego mam i\u015b\u0107 t\u0105 drog\u0105 samotnie? Czy drog\u0105 Bo\u017c\u0105 dla mnie jest izolacja? Doskona\u0142e S\u0142owo Bo\u017ce tak\u017ce na to pytanie udzie\u00adla jasnej, uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105cej odpowiedzi:<\/span><\/p>\n

\u201eJe\u015bli tedy kto siebie czystym zachowa od tych rze\u00adczy pospolitych, b\u0119dzie naczyniem do cel\u00f3w zaszczytnych, po\u015bwi\u0119conym i przydatnym dla Pana, nada\u00adj\u0105cym si\u0119 do wszelkiego dzie\u0142a dobrego. M\u0142odzie\u0144\u00adczych za\u015b po\u017c\u0105dliwo\u015bci si\u0119 wystrzegaj, a zd\u0105\u017caj do sprawiedliwo\u015bci, wiary, mi\u0142o\u015bci, pokoju z tymi, kt\u00f3\u00adrzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”<\/span> (2 Tymoteusza\u00a0 <\/span>2,21-22).<\/span><\/span><\/p>\n

Przypomnieli\u015bmy sobie najpierw Bo\u017c\u0105 zasad\u0119, \u017ce B\u00f3g nie daje si\u0142y i \u015bwiat\u0142a dla drugiego kroku, zanim nie uczyni si\u0119 pierwszego. Dopiero wtedy bowiem ci, kt\u00f3rzy ten krok wykonali w pos\u0142usze\u0144stwie wiary, doznaj\u0105 pocieszaj\u0105cego i cennego do\u015bwiadczenia. Zostan\u0105 oni oddzieleni w ten spos\u00f3b do spo\u0142eczno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego i znajduj\u0105 innych, kt\u00f3\u00adrzy ju\u017c przed nimi uczynili ten krok wiary i pos\u0142usze\u0144stwa S\u0142owu Bo\u017cemu, mog\u0105c w ten spos\u00f3b ze szcz\u0119\u015bliwym sercem by\u0107 w tej jedno\u015bci Ducha Bo\u017cego. Tym, kt\u00f3rzy oczy\u015bcili si\u0119 od naczy\u0144 ku nies\u0142awie, B\u00f3g da znale\u017a\u0107 spo\u0142eczno\u015b\u0107 z tymi, \u201ekt\u00f3rzy wzywaj\u0105 Pana z czystego serca”<\/i> (w. 22). \u201eZ tymi” – to jest w\u0142a\u015bnie spo\u0142eczno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Nie jest to wi\u0119c absolutnie samotna droga ani \u017cadna izo\u00adlacja, lecz poniewa\u017c \u017cyjemy w dniu z\u0142ym, wed\u0142ug praktycz\u00adnej spo\u0142eczno\u015bci i jedno\u015bci Ducha jest to w\u0105ska droga, w\u0142a\u00ad\u015bnie od\u0142\u0105czona przez Ducha Bo\u017cego od wszelkiego z\u0142a. W swoim zasi\u0119gu obejmuje ona jednak jako zasada ca\u0142e Bo\u017ce Zgromadzenie. Jako podstawa czy te\u017c grunt jest ona dostatecznie szeroka, aby m\u00f3g\u0142 by\u0107 przyj\u0119ty ka\u017cdy cz\u0142onek cia\u00ad\u0142a Chrystusowego; jest ona jednak zarazem dostatecznie w\u0105ska, aby spo\u015br\u00f3d wierz\u0105cych z\u0142o znies\u0142awiaj\u0105ce Pana starannie usun\u0105\u0107. Ci bowiem, kt\u00f3rzy s\u0105 zgromadzeni w tej jedno\u015bci Ducha, b\u0119d\u0105 czujnie czuwa\u0107 nad tym, aby tak w praktyce, jak i w nauce nic z\u0142ego nie odar\u0142o ich z tej spo\u0142eczno\u015bci Ducha.<\/span><\/p>\n

Jaki\u017c przywilej, ale tak\u017ce i odpowiedzialno\u015b\u0107 w dniach rozbicia, by mie\u0107 na oku wszystkie cz\u0142onki Chrystusa i mie\u0107 w sercu r\u00f3wnie\u017c tych, kt\u00f3rzy nie s\u0105 w taki spos\u00f3b zgromadzeni w spo\u0142eczno\u015bci Ducha! Nie ma na ziemi dziecka Bo\u00ad\u017cego, kt\u00f3re nie mia\u0142oby prawa do mojej mi\u0142o\u015bci, do mi\u0142o\u015bci wszystkich \u015bwi\u0119tych. Ta Boska mi\u0142o\u015b\u0107 jednak, kt\u00f3ra z na\u00adtury nie zmienia swej mocy, zmienia si\u0119 w swoim wyrazie, stosownie do sytuacji, na jakie napotyka. Mi\u0142o\u015bci do braci nie mo\u017cna oddzieli\u0107 od pos\u0142usze\u0144stwa wzgl\u0119dem Bo\u017cych nakaz\u00f3w \u201ePo tym poznajemy \u017ce dzieci Bo\u017ce mi\u0142ujemy, kiedy Boga mi\u0142ujemy i Jego przykazania zachowujemy”<\/i> <\/b>(1 Jana 5,2). Prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107 nigdy nie mo\u017ce zaniecha\u0107 drogi prawdy i \u015bwiat\u0142o\u015bci tylko dlatego, \u017ce drodzy bracia ni\u0105 nie id\u0105. B\u0119dzie natomiast \u201ew sp\u00f3jni pokoju” szuka\u0107 tego, by przywie\u015b\u0107 braci do \u015bwiat\u0142a, aby wsp\u00f3lnie razem z tak wieloma, jak to tylko mo\u017cliwe, i\u015b\u0107 drog\u0105 uwielbienia Pana. We\u017amy to pod uwag\u0119: nigdy nie uczynimy z\u0142a dobrem przez to, \u017ce z\u0142o z dobrem zmieszamy!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

\u201eTam jestem po\u015brodku nich”<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Je\u017celi chcemy zachwia\u0107 jedno\u015b\u0107 Ducha, to nie wystarczy nam zadowoli\u0107 si\u0119 znalezieniem miejsca, gdzie znajduj\u0105 si\u0119 dzie\u00adci Bo\u017ce! Czy\u017c ma\u0142o jest takich miejsc, gdzie by\u015bmy ich nie znale\u017ali? Mog\u0105 one by\u0107 w jednym miejscu wraz ze z\u0142em mo\u00adralnym, a w innym znowu \u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 ze z\u0142\u0105 nauk\u0105. Nie kie\u00adrujmy si\u0119 te\u017c szukaniem tego, gdzie najwi\u0119cej okazuje si\u0119 praktycznej mi\u0142o\u015bci i ch\u0119ci niesienia pomocy. Je\u015bli bowiem mi\u0142o\u015b\u0107 nie idzie w parze z prawd\u0105, to nie jest to mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca. Mi\u0142o\u015b\u0107 \u201eraduje si\u0119 z prawdy”<\/i> (1 Koryntian 13,6). O nie, to nie jest droga do celu.<\/span><\/p>\n

Jedno\u015b\u0107 Ducha nie jest zwyk\u0142\u0105 spo\u0142eczno\u015bci\u0105 chrze\u015bcijan, jak\u0105 wielu pr\u00f3bowa\u0142o ju\u017c osi\u0105gn\u0105\u0107 przy pomocy wielu wzor\u00f3w. Ludzie uczynili ju\u017c sobie wiele jedno\u015bci i \u0142\u0105cz\u0105 z tym imi\u0119 Chrystusowe, nazywaj\u0105c to jakim\u015b, czy nawet jedynym \u201eko\u015bcio\u00ad\u0142em\u201d. Droga wierz\u0105cego jest jednak drog\u0105 prost\u0105 i pokorniejsz\u0105: wierz\u0105cy musi jedynie przy pomocy S\u0142owa Bo\u017cego do\u015bwiad\u00adczy\u0107, gdzie t\u0119 jedno\u015b\u0107 Ducha si\u0119 realizuje. To Duch \u015awi\u0119ty jest Tym, Kt\u00f3ry zgromadza dzieci Bo\u017ce w jedno, skupiaj\u0105c je jedy\u00adnie wok\u00f3\u0142 Siebie, jako centrum; jedynie tam Pan Jezus Chrystus osobi\u015bcie m\u00f3wi: \u201eJestem po\u015brodku nich”<\/i> (Mateusza 18,20).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u017badnej niezale\u017cno\u015bci<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Zachowania jedno\u015bci Ducha nie da si\u0119 pogodzi\u0107 z duchem nie\u00adzale\u017cno\u015bci. Wyja\u015bnia to ma\u0142y przyk\u0142ad. Przypu\u015b\u0107my, \u017ce – jak cz\u0119sto udawa\u0142o si\u0119 Duchowi \u015awi\u0119temu – jaka\u015b grupa skrom\u00adnych chrze\u015bcijan od\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 od system\u00f3w chrze\u015bcija\u0144stwa i zgromadza si\u0119 prosto do Pana Jezusa Chrystusa. Mog\u0105 oni, je\u015bli chodzi o uznawanie jednego cia\u0142a jako Bosk\u0105 podstaw\u0119 wsp\u00f3lnych spotka\u0144, nie mie\u0107 jeszcze \u017cadnego zrozumienia; mogli jesz\u00adcze nie s\u0142ysze\u0107 niczego o jedno\u015bci Ducha. Mimo to, za spraw\u0105 od\u0142\u0105czenia si\u0119 od tego, co uznali dzi\u0119ki Duchowi za b\u0142\u0119dne, s\u0105 z\u0142\u0105czeni ze wszystkimi, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105c obiektem tego samego dzia\u0142ania Ducha Bo\u017cego, szli ju\u017c przed nimi t\u0105 drog\u0105 i posia\u00addaj\u0105 wi\u0119kszy wgl\u0105d w to, co dotyczy Bo\u017cej podstawy Zgromadzenia si\u0119. Jak \u0142atwo mog\u0105 jednak od tego zboczy\u0107 i po\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 ze z\u0142em w jakiejkolwiek jego postaci!<\/span><\/p>\n

Nawet jednak je\u015bli si\u0119 to nieprzyjacielowi nie uda, albo nie zaraz uda, nie mo\u017cna za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce maj\u0105c o\u015bwiecone przez Ducha zrozumienie schodz\u0105 si\u0119 oni wed\u0142ug my\u015bli Bo\u017cych, igno\u00adruj\u0105c zarazem to, co ten sam Duch zdzia\u0142a\u0142 ju\u017c przedtem w innych. S\u0142owo Bo\u017ce takiej niezale\u017cno\u015bci nie zna ani nie do\u00adpuszcza. Gdyby za\u015b ci chrze\u015bcijanie, kt\u00f3rzy pocz\u0105tkowo w mocy Ducha zgromadzali si\u0119 w prostocie do imienia Pana, za\u00adchowywali pozycj\u0119 niezale\u017cn\u0105, w\u00f3wczas stawialiby siebie przez to praktycznie poza jedno\u015bci\u0105 Ducha. Jakie to smutne, je\u015bli to, co zosta\u0142o zapocz\u0105tkowane w Duchu, ko\u0144czy si\u0119 na ciele – w nowej sekcie!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

Resztka<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

Jedynie ci, kt\u00f3rzy zgromadzaj\u0105 si\u0119 wed\u0142ug Ewangelii Mateusza 18,20 tylko do imienia Pana Jezusa Chrystusa, mog\u0105 by\u0107 tak\u0105 pozo\u00adsta\u0142\u0105 resztk\u0105. Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi o dw\u00f3ch lub trzech; zauwa\u017cmy jednak, \u017ce od dawna trzy rzeczy cechowa\u0142y zawsze t\u0119 wiern\u0105 resztk\u0119:<\/span><\/p>\n

1) oddanie si\u0119 Panu,<\/span><\/p>\n

2) \u015bcis\u0142e przestrzeganie fundamentalnych zasad,<\/span><\/p>\n

3) szczere ubolewanie i g\u0142\u0119bokie uni\u017cenie nad zniewa\u017caj\u0105cym Pana stanem ludu Bo\u017cego.<\/span><\/p>\n

Duch Bo\u017cy od pocz\u0105tku nie zapowiada, \u017ceby ten okres czasu mia\u0142 zako\u0144czy\u0107 si\u0119 og\u00f3lnym przyj\u0119ciem prawdy Bo\u017cej, og\u00f3ln\u0105 sprawiedliwo\u015bci\u0105 i pokojem, lecz m\u00f3wi o og\u00f3lnym odst\u0119pstwie. To ju\u017c widzieli\u015bmy. R\u00f3wnie\u017c wtedy jednak B\u00f3g ma pozosta\u0142\u0105 resztk\u0119, kt\u00f3ra jest dla Niego prawdziwa. Ta resztka jest pro\u00adroczo przedstawiana w li\u015bcie do Filadelfii (Objawienie 3,7-13).<\/span><\/p>\n

Resztka to mi\u0142e wyra\u017cenie, gdy\u017c stawia nam ono przed ser\u00adca co\u015b z pocz\u0105tk\u00f3w. Jest to jednak zarazem wyra\u017cenie upokarzaj\u0105ce. Gdyby bowiem wszyscy pozostali wierni, nie by\u0142o\u00adby resztki; ale poniewa\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 odst\u0105pi\u0142a, nadzwyczaj pocieszaj\u0105ce jest znajdowa\u0107 pozosta\u0142\u0105 resztk\u0119 z tego, co mia\u00ad\u0142o jako ca\u0142o\u015b\u0107 pozosta\u0107 i trwa\u0107. A je\u015bli ta wierna resztka od\u0142\u0105\u00adczy\u0142a si\u0119 od z\u0142a w chrze\u015bcija\u0144stwie, to Pan Jezus Chrystus daje jej przywilej p\u00f3j\u015bcia naprz\u00f3d w \u015bwietle Zgromadzenia Bo\u017cego w jedno\u015bci Ducha, cho\u0107by zepsucie wok\u00f3\u0142 nich by\u0142o wielkie.<\/span><\/p>\n

Wiedz\u0105 oni, \u017ce nie tylko oni sami stanowi\u0105 Zgromadzenie. Dlatego nie b\u0119d\u0105 twierdzili, \u017ce tylko oni nim s\u0105. Nie b\u0119d\u0105 na\u00adwet ro\u015bcili sobie praw do tego, by m\u00f3wi\u0107 o sobie, \u017ce s\u0105 t\u0105 po\u00adzosta\u0142\u0105 resztk\u0105. Je\u015bli jednak chodzi o oddawanie przez nich czci i ich wsp\u00f3lne spotkania dla zbudowania oraz na modli\u00adtw\u0119, b\u0119d\u0105 nimi kierowa\u0107 te zasady, kt\u00f3re B\u00f3g da\u0142, aby upo\u00adrz\u0105dkowa\u0107 wszystkie szczeg\u00f3\u0142y w swoim Zgromadzeniu. Za\u00adsady Bo\u017ce bowiem nie zostan\u0105 usuni\u0119te przez \u017caden, cho\u0107by nie wiem jak powa\u017cny upadek. Ta resztka o tym wie i zgodnie z tym post\u0119puje. Rezultatem tego jest to, \u017ce posiada ona wszystkie przywileje Zgromadzenia Bo\u017cego, a nawet OSOBIST\u0104 OBECNO\u015a\u0106 PANA JEZUSA<\/b>. Z Nim po\u015brodku, maj\u0105 oni t\u0119 godno\u015b\u0107, by reprezentowa\u0107 Jego Zgromadzenie na ziemi.<\/span><\/p>\n

Tej w\u0142a\u015bnie wiernej resztce Pan Jezus Chrystus daje Swoj\u0105 aprobat\u0119 i pozwolenie jako ich dzia\u0142: \u201eCho\u0107 masz ma\u0142\u0105 moc, lecz za\u00adchowa\u0142e\u015b s\u0142owo Moje i nie zapar\u0142e\u015b si\u0119 Mojego imienia” <\/i>(Objawienie 3,8).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201eMasz ma\u0142\u0105 moc”<\/span><\/b> – Ta pozosta\u0142a resztka ostatnich dni nie twierdzi o sobie, \u017ce posiada wielk\u0105 moc, tak\u0105 sam\u0105, jak\u0105 mia\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 w swych pocz\u0105tkowych dniach, w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tni\u00adcy i potem. Uznaje ona raczej upadek w \u015bwiecie chrze\u015bcija\u0144\u00adskim, kt\u00f3rego sama jest cz\u0105stk\u0105. Przypisywanie sobie wiel\u00adkiej mocy w celu dokonywania widowiskowych cud\u00f3w nie jest niczym innym jak zaprzeczeniem upadku i zepsucia, jaki na\u00adst\u0105pi\u0142 w chrze\u015bcija\u0144stwie. <\/span><\/p>\n

Szcz\u0119\u015bliwi ludzie, kt\u00f3rzy nie musz\u0105 udawa\u0107 czego\u015b, czego nie maj\u0105!<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

\u201eZachowa\u0142e\u015b s\u0142owo Moje”<\/span><\/b> – Resztka ta ceni S\u0142owo Pana ponad wszystko i daje si\u0119 przez nie, czy to indywidualnie, czy te\u017c zbiorowo patrz\u0105c, kierowa\u0107 i kontrolowa\u0107 na ca\u0142ej swej drodze i we wszystkich swoich d\u0105\u017ceniach. We wszystkim, w co wierzy i co czyni, szuka ona i pragnie tego: \u201eTak m\u00f3wi Pan”. Cokolwiek za\u015b nie znajduje swojej podstawy w S\u0142owie Bo\u017cym, zostaje przez ni\u0105 odk\u0142adane jako zwyczajna ludzka tradycja i nauka. Szcz\u0119\u015bliwi ludzie, kt\u00f3rzy maj\u0105 za przewodnika, za je\u00addyny autorytet: Jego S\u0142owo! Trwaj\u0105 oni w wieczno\u015bci, tak samo jak S\u0142owo Samego Pana trwa w wieczno\u015bci (1 Jana 2,17; 1 Pio\u00adtra 1,25).<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

\u201eNie zapar\u0142e\u015b si\u0119 mego imienia”<\/span><\/b> – Resztka ta nie opu\u015bci nic z tego, co Pan objawia o Sobie w Swoim S\u0142owie. Drogocenne imi\u0119 Pana Jezusa Chrystusa – Jakub zwie je zacnym imie\u00adniem (Jakuba 2,7) – obejmuje ca\u0142\u0105 prawd\u0119 o Jego Osobie, Jego dzie\u00adle i autorytecie. Resztka ta trzyma si\u0119 tego mocno na oczach \u015bwiata, kt\u00f3ry Go odrzuca, i za \u017cadn\u0105 cen\u0119 niczego z tego nie opuszcza. Wyznaje to imi\u0119 przed lud\u017ami, to znaczy uznaje Jego Bosko\u015b\u0107, Jego doskona\u0142e cz\u0142owiecze\u0144stwo, uznaje go jako Wy\u00adbawiciela, Nauczyciela, Pana, Or\u0119downika i Najwy\u017cszego Ka\u00adp\u0142ana: resztka ta nie uznaje \u017cadnego innego imienia jako cen\u00adtrum, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego si\u0119 gromadzi, jak tylko Jego Samego. Szcz\u0119\u015bliwi ludzie! Maj\u0105 oni ju\u017c tutaj po\u015br\u00f3d siebie Tego, Kt\u00f3ry w wieczno\u015bci b\u0119dzie centrum niebios. Czy nie chcemy nale\u00ad\u017ce\u0107 do tej resztki, kt\u00f3ra kiedy\u015b us\u0142yszy z ust naszego drogie\u00adgo Pana s\u0142owa przyzwolenia? A wi\u0119c wyjd\u017amy do Niego poza ob\u00f3z (Hebrajczyk\u00f3w 13,13), aby po\u015br\u00f3d tych pieni\u0105cych si\u0119 ba\u0142wan\u00f3w naszych dni mie\u0107 nasze oczy skierowane na Niego ku wiecz\u00adnemu pokojowi i szcz\u0119\u015bliwo\u015bci!<\/span><\/p>\n

\u201eOn zmienia burz\u0119 w cisz\u0119 i uspokaja fale. I raduj\u0105 si\u0119, \u017ce si\u0119 uspokoi\u0142y, i prowadzi ich do upragnionej przystani”.<\/span><\/b> <\/span><\/b>(Psalm 107,29-30).<\/span><\/p>\n

<\/p>\n
<\/p>\n
[1]<\/span><\/span><\/span><\/a> Aby zapobiec b\u0142\u0119dnym wnioskom, trzeba doda\u0107, \u017ce wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy zasn\u0119li (umarli) nie trac\u0105<\/i> Ducha \u015awi\u0119tego, jak to niekiedy si\u0119 s\u0105dzi twierdz\u0105c \u017ce jakoby nie maj\u0105 oni potem \u017cadnej \u0142\u0105czno\u015bci z Nim. S\u0142owa Pana Jezusa Chrystusa z Ewangelii Jana 14,16-17 wskazuj\u0105 na co\u015b przeciwnego: \u201caby By\u0142<\/i> (Duch \u015awi\u0119ty) z<\/i> wami na wieki\u201d.<\/i><\/span><\/div>\n
[2]<\/span><\/span><\/span><\/a> Wspomniany fakt, \u017ce r\u00f3wnie\u017c o m\u0119czennikach (zabitych w czasie) wielkiego ucisku z Ksi\u0119gi Objawienia 20,4 m\u00f3wi si\u0119, \u017ce panuj\u0105 <\/b>wraz<\/span> <\/b>z<\/span> Chrystusem, pokazuje jasno, \u017ce w drugiej cz\u0119\u015bci \u201ctajemnicy woli Jego” nie chodzi o najwa\u017cniejsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 przywilej\u00f3w Zgromadzenia. Mimo to jednak owo szczeg\u00f3lne stanowisko Zgromadzenia i jego \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z Chrystusem <\/b>trwa<\/span> <\/b>teraz<\/span> <\/b>na<\/span> wieki wiek\u00f3w.<\/span><\/div>\n
\n

[3]<\/span><\/span><\/span><\/a> Chcia\u0142bym zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na szczeg\u00f3lny zwrot, kt\u00f3rego u\u017cywa Duch \u015awi\u0119ty m\u00f3wi\u0105c o Zgromadzeniu jako \u015bwi\u0105tyni. W wielu miejscach Nowego Testamentu dla okre\u015blenia \u015bwi\u0105tyni u\u017cyte jest greckie s\u0142owo hier\u00f3n <\/i>[Strong = 2411] <\/span>(okre\u015bla ono zewn\u0119trzny obr\u0119b i budynek \u015bwi\u0105tyni, m. in. \u015bwi\u0105tyni \u017cydowskiej). Jednak\u017ce w Li\u015bcie do Efezjan 2,21 jest u\u017cyte s\u0142owo naos,<\/i> [Strong = 3485] kt\u00f3re oznacza wewn\u0119trzn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u015bwi\u0105tyni (miejsce naj\u015bwi\u0119tsze). S\u0142owo to u\u017cywane jest r\u00f3wnie\u017c na okre\u015blenie m. in. cia\u0142a Pana Jezusa Chrystusa (Jana 2,19.21), miejscowego \u015bwiadectwa Zgromadzenia (1 Koryntian 3,16-17, 2 Koryntian 6,16) i cia\u0142a poszczeg\u00f3lnych wierz\u0105cych (1 Koryntian 6,19). To s\u0142owo znane by\u0142o i w poga\u0144skim \u015bwiecie. Oznacza\u0142o wewn\u0119trzn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ba\u0142wochwalczej \u015bwi\u0105tyni, w kt\u00f3rej sta\u0142 bo\u017cek (por\u00f3wnaj: Dzieje 17,24; 19,24). R\u00f3wnie\u017c przysz\u0142a \u015bwi\u0105tynia, opisana w 2 Li\u015bcie do Tesaloniczan 2,4 b\u0119d\u0105c\u0105 siedzib\u0105 cz\u0142owieka niegodziwo\u015bci<\/i> jest okre\u015blana tym s\u0142owem. S\u0142owo na\u00f3s<\/i> [Strong = 3485] u\u017cyte jest r\u00f3wnie\u017c w Ksi\u0119dze Objawienia 21,22, gdzie m\u00f3wi si\u0119 o tym, \u017ce w nowym i niebia\u0144skim mie\u015bcie Jeruzalem nie widziano \u015bwi\u0105tyni, albowiem Pan, B\u00f3g Wszechmog\u0105cy, jest jego \u015bwi\u0105tyni\u0105, oraz Baranek.<\/i><\/span><\/p>\n<\/div>\n

[4]<\/span><\/span><\/span><\/a> Gdy mowa jest o \u201epierwszej mi\u0142o\u015bci”, to nie chodzi o czas, ale o jako\u015b\u0107 tej mi\u0142o\u015bci. Pan u\u017cywa tutaj tego samego s\u0142owa na okre\u015blenie \u201epierwszej mi\u0142o\u015bci” co ojciec w podobie\u0144stwie o synu marnotrawnym (\u0141ukasza 15,22), gdy dla (powracaj\u0105cego syna rozkazuje przynie\u015b\u0107 najlepsz\u0105 szat\u0119.<\/i> Gdy p\u00f3\u017aniej Pan Jezus Chrystus m\u00f3wi\u0142 o naszej pierwszej mi\u0142o\u015bci, to mia\u0142 na my\u015bli nasz\u0105 najlepsz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, do jakiej jeste\u015bmy zdolni: ona musi i mo\u017ce nale\u017ce\u0107 tylko do NIEGO.<\/span><\/div>\n
[5]<\/span><\/span><\/span><\/a> Pan Jezus ma tu na my\u015bli poprzedzaj\u0105ce (przygotowawcze) s\u0105dy, opisane w Ksi\u0119dze Objawienia od rozdzia\u0142u 6. Ta godzina pr\u00f3by<\/i> (Objawienie 3,10), w kt\u00f3rej znajdzie si\u0119 ca\u0142a Ziemia, nie powinna by\u0107 mylona z wielkim uciskiem, kt\u00f3rym obj\u0119te b\u0119d\u0105 w szczeg\u00f3lno\u015bci Izrael i Jerozolima.<\/span><\/div>\n
[6]<\/span><\/span><\/span><\/a> Nie chcia\u0142em przez to powiedzie\u0107, \u017ce Laodycea wywodzi si\u0119 z Filadelfii. Laodycea powsta\u0142a raczej dlatego, \u017ce chrze\u015bcija\u0144stwo pozna\u0142o, ale odrzuci\u0142o prawd\u0119 Bo\u017c\u0105, kt\u00f3ra jest zobrazowana przez Filadelfi\u0119. Zamiast prawdy przyj\u0119\u0142o wolnomy\u015blicielstwo. Dlatego b\u0142\u0119dne jest stwierdzenie, \u017ce \u201eLaodycea to zdegradowana do letniej temperatury Filadelfia”. R\u00f3wnie\u017c Sardes nie powsta\u0142o bezpo\u015brednio z Tiatyry, bo jak ju\u017c rozwa\u017cali\u00ad\u015bmy, obrazuje ono pewien stan chrze\u015bcija\u0144stwa, kt\u00f3ry powsta\u0142 po reformacji. A gdy spojrzymy na Filadelfi\u0119, to stwierdzimy, \u017ce utworzona jest nie tylko z wierz\u0105cych pochodz\u0105cych z Sardes, ale r\u00f3wnie\u017c z Tiatyry Naturalnie stan duchowy poszczeg\u00f3lnych zbor\u00f3w uwarunkowany jest r\u00f3\u017cni\u0105cymi si\u0119 mi\u0119dzy sob\u0105 epokami – niemo\u017cliwa jest ich inna kolejno\u015b\u0107 – ale ka\u017cdy z tych zbor\u00f3w nie powstaje bezpo\u015brednio z poprzedniego. Trzeba wspomnie\u0107 jeszcze jedno: listy do poszczeg\u00f3lnych zbor\u00f3w opisuj\u0105 stan moralny chrze\u015bcija\u0144stwa teraz i w r\u00f3\u017cnych okresach jego historii. Tiatyra, Sardes i Filadelfia istniej\u0105 obok siebie a\u017c do Ponownego Przyj\u015bcia Pana Jezusa Chrystusa, co wskazuj\u0105 wzmianki o Jego przyj\u015bciu, zawarte w tych trzech listach (poselstwach). Do dzisiaj istniej\u0105 obok siebie Tiatyra, Sardes i Filadelfia, aczkolwiek obecnie czas ich rozkwitu – je\u015bli mog\u0119 tak powiedzie\u0107 – przemin\u0105\u0142. Czas, w kt\u00f3rym chrze\u015bcija\u0144stwo w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b charakteryzowa\u0142o si\u0119 stanem duchowym Tiatyry, Sardes czy Filadelfii, czy to ku z\u0142emu, czy ku dobremu, niew\u0105tpliwie przemin\u0105\u0142. Mimo to jestem przekonany, \u017ce jeszcze dzi\u015b istnieje Filadelfia; tak, to jest moim gor\u0105cym \u017cyczeniem, aby do niej nale\u017ce\u0107. Czy jednak czasy, w kt\u00f3rych chrze\u015bcija\u0144stwo posiada\u0142o jej szczeg\u00f3lne cechy nie nale\u017c\u0105 rzeczywi\u015bcie do przesz\u0142o\u015bci? M\u00f3wi\u0119 to ze smutkiem i zawstydzonym sercem. A je\u017celi chodzi o Tiatyr\u0119 i Sardes, to rzeczywi\u015bcie przeistaczaj\u0105 si\u0119 one w Laodyce\u0119, nic nie trac\u0105c ze swoich typowych cech.<\/span><\/div>\n
[7]<\/span><\/span><\/span><\/a> … powiedzia\u0142 im to podobie\u0144stwo: pewien cz\u0142owiek mia\u0142 figowe drzewo zasadzone w winnicy swojej, i przyszed\u0142szy szuka\u0142 na nim owocu, i nie znalaz\u0142. Tedy rzek\u0142a do winiarza: oto, przez trzy lata przychodz\u0119 i szukam owocu na tym drzewie figowym, i nie znajduj\u0119. Wytnijcie je, bo po c\u00f3\u017c ziemi\u0119 bezu\u017cyteczn\u0105 czyni? Ale on odpowiadaj\u0105c rzek\u0142 mu: Panie! Pozostaw je jeszcze i na ten rok, a\u017c je okopi\u0119 i ob\u0142o\u017c\u0119 gnojem, mo\u017ce przyniesie owoc, a je\u015bli nie, potem je wytniesz.<\/span><\/div>\n
[8]<\/span><\/span><\/span><\/a> Po Pochwyceniu Zgromadzenia (Ko\u015bcio\u0142a) na ziemi b\u0119d\u0105 znowu \u015bwi\u0119ci, opisani w Ksi\u0119dze Objawienia w rozdzia\u0142ach od 6 do 20. Nie b\u0119d\u0105 to chrze\u015bcijanie, lecz b\u0119d\u0105 pochodzi\u0107 z \u017byd\u00f3w i (obecnie poga\u0144skich) narod\u00f3w. Wielu z nich zginie \u015bmierci\u0105 m\u0119cze\u0144sk\u0105, a potem zmartwychwstan\u0105 w ostatniej fazie pierwszego zmartwychwstania<\/i> (Objawienie 20,4-6). Pozostali \u017cywi spo\u015br\u00f3d nich wejd\u0105 do tysi\u0105cletniego kr\u00f3lestwa.<\/span><\/div>\n
[9]<\/span><\/span><\/span><\/a> Psalm 110:1 Rzek\u0142 Jahweh Jahweh memu: Si\u0105d\u017a po prawicy Mojej, A\u017c po\u0142o\u017c\u0119 nieprzyjaci\u00f3\u0142 twoich jako podn\u00f3\u017cek pod nogi Twoje! Mateusza 22:44 Rzek\u0142 Pan Panu memu: Si\u0105d\u017a po prawicy mojej, a\u017c po\u0142o\u017c\u0119 nieprzyjaci\u00f3\u0142 twoich pod nogi twoje. \u0141ukasza 20:42 Sam Dawid bowiem powiada w ksi\u0119dze Psalm\u00f3w: Rzek\u0142 Pan Panu memu; Si\u0105d\u017a po prawicy mojej,\u00a0 <\/span>Dzieje 2:34 Albowiem nie Dawid wst\u0105pi\u0142 do nieba, powiada bowiem sam: Rzek\u0142 Pan Panu memu: Si\u0105d\u017a po prawicy mojej.<\/span><\/div>\n
[10]<\/span><\/span><\/a> np. przejawem ducha sekciarstwa jest podzia\u0142 na \u201edenominacje\u201d, lub cho\u0107by tolerowanie takiego podzia\u0142u.<\/span><\/div>\n
[11]<\/span><\/span><\/a> \u201eTak te\u017c napisano: Sta\u0142 si\u0119 pierwszy cz\u0142owiek Adam dusz\u0105 \u017cyj\u0105c\u0105, ostatni Adam duchem o\u017cywiaj\u0105cym\u201d (1 Koryntian 15,45)<\/span><\/div>\n
[12]<\/span><\/span><\/a> A nawet mo\u017cna wskaza\u0107 wiersze takie jak: Zachariasza 4,6: \u201e…nie dzi\u0119ki mocy, ani dzi\u0119ki sile, lecz dzi\u0119ki Mojemu Duchowi si\u0119 to stanie m\u00f3wi Jahweh Zast\u0119p\u00f3w\u201d.<\/span><\/div>\n
[13]<\/span><\/span><\/a> Por\u00f3wnaj: 1 Moj\u017cesza 4,9. <\/span><\/div>\n
[14]<\/span><\/span><\/a> Tj. wyst\u0119puj\u0105cych tak\u017ce dzisiaj<\/span><\/div>\n
[15]<\/span><\/span><\/a> \u201epastora\u201d<\/span><\/div>\n
[16]<\/span><\/span><\/a> To miejsce nie ma nic wsp\u00f3lnego z g\u0142oszeniem ewangelii, jak to niekiedy pr\u00f3buj\u0105 sugerowa\u0107 niekt\u00f3rzy ludzie przekr\u0119caj\u0105cy S\u0142owo Bo\u017ce.<\/span><\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tam Jestem po\u015br\u00f3d nich \u2013 wprowadzenie [Christian Briem] \u00a0 Rozwa\u017cania te stanowi\u0105 w pewnym sensie dalszy ci\u0105g mojej ksi\u0105\u00ad\u017ceczki \u201eZ ciemno\u015bci do \u015bwiat\u0142o\u015bci”. Stara\u0142em si\u0119 w niej wska\u00adza\u0107 drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 grzeszny cz\u0142owiek mo\u017ce doj\u015b\u0107 do \u015bwi\u0119tego Boga. Fakt, \u017ce droga ta istnieje i \u017ce jest ni\u0105 Pan Jezus Chrystus, ma nie\u00adzwyk\u0142e wprost znaczenie. To bowiem,… Czytaj dalej Tam jestem po\u015br\u00f3d nich, Christian Briem, GBV, RLCh<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[77,160],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/15"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=15"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/15\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=15"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=15"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.chrzescijanie.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=15"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}