Wst\u0119p<\/span><\/h2>\n\u00a0<\/span>Powt\u00f3rne przyj\u015bcie Jezusa Chrystusa, nape\u0142niaj\u0105ce cudown\u0105 nadziej\u0105 Jego ko\u015bci\u00f3\u0142, b\u0119dzie szcz\u0119\u015bliw\u0105 chwil\u0105, w kt\u00f3rej po\u0142\u0105czy si\u0119 On chwalebnie ze swoj\u0105 niebiesk\u0105 G\u0142ow\u0105, by na zawsze pozosta\u0107 u Niego i dzieli\u0107 z Nim wszystkie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa. Co prawda, duchowo jest On nam ju\u017c dzi\u015b bliski, a kiedy zgromadzamy si\u0119 w Jego imieniu, przebywa po\u015br\u00f3d nas tak, \u017ce \u017cywa \u015bwiadomo\u015b\u0107 Jego niewidzialnej obecno\u015bci nape\u0142nia serca nasze pociech\u0105 i rado\u015bci\u0105. Lecz dopiero Jego powr\u00f3t, widoma obecno\u015b\u0107 Jego, uczyni rado\u015b\u0107 nasz\u0105 zupe\u0142n\u0105. Na ten sw\u00f3j wspania\u0142y powr\u00f3t zwraca\u0142 uwag\u0119 wiernych zar\u00f3wno Pan, gdy chodzi\u0142 po ziemi, jak i potem Duch \u015awi\u0119ty przez usta aposto\u0142\u00f3w. Tego powt\u00f3rnego przyj\u015bcia Pana oczekiwali pierwsi chrze\u015bcijanie; by\u0142o ono dla nich cenn\u0105 nadziej\u0105, nape\u0142niaj\u0105c\u0105 serca ich g\u0142\u0119bok\u0105 zbawienn\u0105 rado\u015bci\u0105, dodaj\u0105c\u0105 odwagi i wytrwa\u0142o\u015bci po\u015br\u00f3d przer\u00f3\u017cnych trud\u00f3w, walk i cierpie\u0144 tamtych czas\u00f3w. Prawie we wszystkich swych listach m\u00f3wi aposto\u0142 Pawe\u0142 o tej radosnej nadziei ko\u015bcio\u0142a, a to w tym celu, by w sercach wszystkich wiernych obudzi\u0107 wewn\u0119trzn\u0105 t\u0119sknot\u0119 za Panem, kt\u00f3ra jego serce uczyni\u0142a tak niewypowiedzianie szcz\u0119\u015bliwem. Usi\u0142owania jego nie pozosta\u0142y bez skutku. Tesalo\u0144czycy np. tak \u017cywo wierzyli w rych\u0142y powr\u00f3t Pana, \u017ce w ca\u0142ej okolicy m\u00f3wiono o tym, jak si\u0119 odwr\u00f3cili od ba\u0142wan\u00f3w, by s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu \u017cywemu i prawdziwemu i oczekiwa\u0107 Syna Jego z niebios (1 Tesal. 1).<\/span>Lecz niestety zbyt szybko uda\u0142o si\u0119 diab\u0142u promienne \u015bwiat\u0142o tej nadziei w oczach wiernych usun\u0105\u0107. Ko\u015bci\u00f3\u0142 zapomnia\u0142, \u017ce mia\u0142 zosta\u0107 uczestnikiem chwa\u0142y Chrystusowej. Pojedna\u0142 si\u0119 ze \u015bwiatem, i w ten spos\u00f3b zanik\u0142o stopniowo oczekiwanie Jego powrotu. Mija\u0142y stulecia, podczas kt\u00f3rych ta wielka prawda ukryta by\u0142a pod korcem. Pomimo, \u017ce nauka o powt\u00f3rnem przyj\u015bciu Chrystusa dla zabrania swych wiernych tylokrotnie powtarzana jest w listach, zosta\u0142a ona jednak tak zupe\u0142nie pomini\u0119ta, \u017ce m\u00f3wiono tylko jeszcze o dniu s\u0105du powszechnego, w kt\u00f3rym objawi si\u0119 Pan Jezus, by s\u0105dzi\u0107 \u017cywych i umar\u0142ych. Ca\u0142y ko\u015bci\u00f3\u0142 chrze\u015bcija\u0144ski zapad\u0142 w g\u0142\u0119boki sen, na podobie\u0144stwo panien z przypowie\u015bci, i zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce stan ten nigdy si\u0119 nie zmieni.<\/span>Niech jednak b\u0119dzie pochwalone imi\u0119 naszego Pana! On, Oblubieniec, nie \u015bpi i nie drzemie. Pragnienie Jego, by\u015bmy podzielili z Nim chwa\u0142\u0119, pozosta\u0142o niezmienne, mimo niewierno\u015bci ko\u015bcio\u0142a. Podobnie, jak w czasach reformacji Bosk\u0105 wszechw\u0142adz\u0105 wywi\u00f3d\u0142 On znowu na \u015bwiat\u0142o nauk\u0119 o usprawiedliwieniu z wiary bez uczynk\u00f3w zakonu, tak za naszych dni skierowa\u0142 uwag\u0119 wiernych na jedno\u015b\u0107 i chwalebne powo\u0142anie ko\u015bcio\u0142a, a przede wszystkim na sw\u00f3j rych\u0142y powr\u00f3t. Wo\u0142anie o p\u00f3\u0142nocy: \u201cOto Oblubieniec! Wyjd\u017acie Mu naprzeciw!\u201d rozleg\u0142o si\u0119 i zdumiewaj\u0105co szybko znalaz\u0142o odd\u017awi\u0119k prawie we wszystkich krajach ziemi. Sam Pan rozes\u0142a\u0142 wsz\u0119dy pos\u0142\u00f3w, by zapowiedzie\u0107 swe rych\u0142e przybycie. \u201cDuch i oblubienica m\u00f3wi\u0105: przyjd\u017a! I kto s\u0142yszy, niech rzecze: przyjd\u017a!\u201d i jako odpowied\u017a na ten zew rozbrzmiewa z nieba g\u0142os umi\u0142owanego Oblubie\u0144ca: \u201cZaiste, przyjd\u0119 rych\u0142o!\u201d (Obj. 22, 17. 20).<\/span>Czy\u015b i ty us\u0142ysza\u0142 to wo\u0142anie, bracie m\u00f3j? Odpowiedz tedy z radosnem sercem: \u201cAmen, przyjd\u017a, Panie Jezu!\u201d, gdy\u017c Jego objawienie stanowi dla duszy nieprzebrany strumie\u0144 nieopisanej, nieko\u0144cz\u0105cej si\u0119 rado\u015bci. Nie odstr\u0119czaj si\u0119 ozi\u0119b\u0142o\u015bci\u0105 i oboj\u0119tno\u015bci\u0105 wielu swych wsp\u00f3\u0142wierz\u0105cych, lecz pomy\u015bl, \u017ce sam Pan zgotowa\u0142 nam miejsce w domu Ojca i przyzywa nas: \u201cPrzyjd\u0119 wnet i wezm\u0119 was do siebie, \u017ceby\u015bcie, gdziem Ja jest i wy byli\u201d (Jan. 14, 3).<\/span>Niestety, s\u0105 jednak\u017ce i dzi\u015b jeszcze wierz\u0105cy, kt\u00f3rzy nie znaj\u0105 lub nie wierz\u0105 wspania\u0142ym objawieniom Pana, a nawet tacy, kt\u00f3rzy pomimo najdok\u0142adniejszych zapewnie\u0144, \u017ce przyj\u015bcie Pana bliskiem jest, usi\u0142uj\u0105 wykaza\u0107 z Pisma \u015bw, i\u017c nie mo\u017ce On jeszcze przyj\u015b\u0107. Jak\u017ce musi to smutne by\u0107 dla Chrystusa. Serce Jego wyczekuje nas z najwi\u0119kszem ut\u0119sknieniem. Przywo\u0142uje nas stale: \u201cTak, przyjd\u0119 rych\u0142o!\u201d Co czu\u0107 musi Jego mi\u0142uj\u0105ce serce, spotkawszy si\u0119 u swoich z takim ch\u0142odem i oboj\u0119tno\u015bci\u0105 na Jego przyj\u015bcie! C\u00f3\u017cby powiedziano o \u017conie, kt\u00f3ra nie poczyni\u0142a \u017cadnych przygotowa\u0144 na przybycie m\u0119\u017ca, chocia\u017c ten zapowiedzia\u0142 jej sw\u00f3j powr\u00f3t w najczulszych s\u0142owach? Czy\u017c nie oskar\u017cy si\u0119 Jej o oboj\u0119tn\u0105 ozi\u0119b\u0142o\u015b\u0107, a nawet o niewierno\u015b\u0107? A czy\u017c chrze\u015bcijanie, nie chc\u0105cy wierzy\u0107 w rych\u0142e przyj\u015bcie Pana, chocia\u017c o tym poucza wyra\u017anie i dok\u0142adnie S\u0142owo Bo\u017ce, nie s\u0105 podobni owemu niewiernemu s\u0142udze, kt\u00f3ry powiada: \u201cOdw\u0142acza m\u00f3j z przyj\u015bciem swojem\u201d (\u0141uk. 12, 45)? Zaiste, w takich duszach pok\u00f3j Bo\u017cy, przewy\u017cszaj\u0105cy wszelki rozum, nie mo\u017ce mieszka\u0107, gdy\u017c one same si\u0119 ograbiaj\u0105 z promieni, wychodz\u0105cych ze \u201czbawczej nadziei i objawienia chwa\u0142y naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa\u201d, z promieni, rozja\u015bniaj\u0105cych ciemn\u0105 pustynn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119, krzepi\u0105cych opadaj\u0105c\u0105 odwaga znu\u017conego pielgrzyma, nape\u0142niaj\u0105cych serce jego pociech\u0105 i rado\u015bci\u0105.<\/span>Sk\u0105d\u017ce wi\u0119c bierze si\u0119 to przekonanie? Przede wszystkim, mo\u017ce ono by\u0107 nast\u0119pstwem niedostatecznego poznania dzie\u0142a Chrystusowego. Dop\u00f3ki sumienie nie znalaz\u0142o spokoju wobec Boga, niemo\u017cliwe jest oczekiwanie Pana w rado\u015bci. Tylko prawdziwe poznanie Jego dzie\u0142a uwalnia nas od wszelkiego l\u0119ku, gdy widzimy nie tylko wszystkie nasze grzechy w Nim obmyte, lecz i mieszkaj\u0105cy w nas grzech os\u0105dzony. Na podstawie tego dzie\u0142a stoimy w Chrystusie przed Bogiem, a Pismo \u015bw. powiada : \u201cJaki On jest, tacy i my jeste\u015bmy na tym \u015bwiecie\u201d (1 Jan. 4, 17) i \u201cPrze\u0142\u00f3\u017c teraz \u017cadnego pot\u0119pienia nie masz tym, kt\u00f3rzy s\u0105 w Jezusie Chrystusie\u201d (Rzym. 8, 1). Krew Jego, podstawa naszego wiecznego pokoju, pozwala nam osi\u0105gn\u0105\u0107 niebiesk\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i z rado\u015bci\u0105 oczekiwa\u0107 przybycia Jezusowego.<\/span>Nast\u0119pna przyczyna oboj\u0119tno\u015bci wielu le\u017cy w niedostatecznem poznaniu cudownej osoby Pana Jezusa. Dusza nie ma sta\u0142ej z Nim spo\u0142eczno\u015bci i dlatego niezaspokojona szuka pokarmu w czczych sprawach tego \u015bwiata. Lecz gdy spragnione serce kopie studnie w pustyni, gdy marzy o bogactwie i przepychu, jak mo\u017ce w\u00f3wczas istnie\u0107 pragnienie powrotu Pana? Czem\u017ce by\u0142oby to wydarzenie dla takiej duszy, je\u015bli nie bolesnem rozstaniem z otoczeniem, z kt\u00f3rem serce wi\u0105zane Jest niezliczonemi wi\u0119zami ? Czy\u017c trzeba si\u0119 dziwi\u0107, \u017ce w takim stanie skwapliwie przyjmuje si\u0119 twierdzenie, \u017ce Chrystus Pan nie przyjdzie jeszcze? By Pan o\u015bwieci\u0142 umys\u0142y wszystkich, by lepiej poznali i korzystali z doskona\u0142o\u015bci dzie\u0142a i chwa\u0142y Jego !<\/span>Nie zapominajmy r\u00f3wnie\u017c, \u017ce Pan podzieli\u0142 si\u0119 nami wszystkimi Swymi my\u015blami. Jak B\u00f3g niegdy\u015b rzek\u0142 do swego \u201cprzyjaciela\u201d Abrahama : \u201cCzy\u017c mam skry\u0107 przed Abrahamem co uczyni\u0107 chc\u0119?\u201d\u2014 tak Pan Jezus powiada teraz do nas: \u201cJu\u017c was nadal nie b\u0119d\u0119 zwa\u0142 s\u0142ugami, bo s\u0142uga nie wie, co czyni Pan jego, lecz was nazwa\u0142em przyjaci\u00f3\u0142mi, bo wszystko, comkolwiek s\u0142ysza\u0142 od Ojca mego, oznajmi\u0142em wam\u201d (Jan. 15, 15). W S\u0142owie Swoim przedstawia B\u00f3g z jednej strony stan grzesznego przeniewierczego cz\u0142owieka, a z drugiej m\u00f3wi nam o sposobie Swego post\u0119powania z tym cz\u0142owiekiem, zar\u00f3wno planie pojednania go z Sob\u0105 i zbawienia, kt\u00f3re ustanowi\u0142 i wykona\u0142, jak i o postanowieniach, tycz\u0105cych si\u0119 ca\u0142ego zboru, Izraela i \u015bwiata. Niczego nie kry\u0142 przed nami, dzie\u0107mi swymi. Opowiedzia\u0142 nam, co uczyni\u0142 od czas\u00f3w przed za\u0142o\u017ceniem \u015bwiata do stworzenia nowego nieba i nowej ziemi i co jeszcze uczyni. A z pewno\u015bci\u0105 objawi\u0142 nam te my\u015bli nie po to, by\u015bmy wielkiej ich cz\u0119\u015bci nie spo\u017cytkowali, zajmowali si\u0119 tylko tym, co w naszym mniemaniu jest najwa\u017cniejsze. Nie, On objawi\u0142 je nam po to, by\u015bmy je badali i nasycili si\u0119 dobrami domu Jego. A jak wa\u017cnym jest zbadanie przysz\u0142ych spraw, zamiar\u00f3w i plan\u00f3w Bo\u017cych, dowiadujemy si\u0119 ze s\u0142\u00f3w aposto\u0142a Piotra: \u201cMamy mocniejsz\u0105 mow\u0119 prorock\u0105, kt\u00f3rej pilnuj\u0105c, jako \u015bwiecy w ciemnym miejscu \u015bwiec\u0105cej, dobrze czynicie, a\u017cby dzie\u0144 o\u015bwitn\u0105\u0142 i jutrzenka wesz\u0142a w sercach waszych; to najpierwej wiedz\u0105c, i\u017c \u017cadne proroctwo Pisma nie jest w\u0142asnego wyk\u0142adu. Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha \u015awi\u0119tego p\u0119dzeni id\u0105c, m\u00f3wili \u015bwi\u0119ci Bo\u017cy ludzie\u201d (2 Piotr. 1, 19\u201421).<\/span>Niemo\u017cliwo\u015bci\u0105 by\u0142o m\u00f3wi\u0107 dok\u0142adniej. Prorocy m\u00f3wili o chwale, maj\u0105cej si\u0119 objawi\u0107, \u015bwiadectwo ich odnosi\u0142o si\u0119 do chwa\u0142y kr\u00f3lestwa, kt\u00f3re na g\u00f3rze przemienienia ogl\u0105dali uczniowie Chrystusowi. S\u0142owo prorocze zosta\u0142o przez to przemienienie potwierdzone, wzmocnione. A s\u0142owo to by\u0142o Jako pochodnia w ciemnem miejscu, w ciemno\u015bciach tego \u015bwiata \u015bwiec\u0105ca. Nic nie mog\u0142oby \u015bwiatu ja\u015bniej o\u015bwietli\u0107 tego wszystkiego, co go mia\u0142o spotka\u0107, przysz\u0142ego kr\u00f3lestwa i jego chwa\u0142y, \u2014 jak \u015bwiadectwo Bo\u017ce objawione przez prorok\u00f3w. Dlatego dobrze czynili wierni, pilnuj\u0105c tego \u015bwiat\u0142a, i my te\u017c tak czy\u0144my, gdy\u017c jak tamci, tak my, zrozumiawszy inaczej swoje chrze\u015bcija\u0144skie stanowisko i nadziej\u0119, posi\u0105dziemy inne jeszcze \u015bwiat\u0142o, aposto\u0142 powiada: \u201ca\u017cby dzie\u0144 o\u015bwitn\u0105\u0142 i jutrzenka wesz\u0142a w sercach waszych\u201d. Wierny chrze\u015bcijanin, czuwaj\u0105cy w nocy tego \u015bwiata, widzi Pana jako b\u0142yszcz\u0105c\u0105 jutrzenk\u0119, kt\u00f3ra uka\u017ce si\u0119 przed wschodem S\u0142o\u0144ca sprawiedliwo\u015bci, a w wierze swojej dostrzega ju\u017c brzask tego dnia i wzej\u015bcie tej jutrzni. W ten wi\u0119c spos\u00f3b obok \u015bwiadectwa prorok\u00f3w posiadamy poznanie przyj\u015bcia Chrystusowego jako \u015bwietlanej jutrzenki, kt\u00f3ra uka\u017ce si\u0119 ku wiecznej rado\u015bci wiernych i pojedna ich z sob\u0105 w g\u00f3rze w domu ojcowskim, nim nast\u0105pi \u201cdzie\u0144\u201d w pe\u0142nym swym blasku.<\/span>Zostali\u015bmy wi\u0119c napomnieni i dobrze czynimy, pilnuj\u0105c \u015bwiadectwa prorok\u00f3w, do kt\u00f3rego nast\u0119pnie przydano \u015bwiadectwo prorok\u00f3w Nowego Testamentu. Bez tego \u015bwiadectwa le\u017ca\u0142aby przed nami ciemna przysz\u0142o\u015b\u0107. Nie wiedzieliby\u015bmy nic o postanowieniach Bo\u017cych wzgl\u0119dem Izraela i tego \u015bwiata, jak i o towarzysz\u0105cych objawieniu Chrystusa wydarzeniach. Lecz tak, ka\u017cdy czytaj\u0105cy proroctwo i wierz\u0105cy w nie wie, co ukrywa w sobie przysz\u0142o\u015b\u0107. Wie on, co zajdzie, zna my\u015bli i zamiary Bo\u017ce, a serce jego pragnie objawienia chwa\u0142y Chrystusowej. Po\u015br\u00f3d cierpie\u0144 i smutk\u00f3w drogi, kt\u00f3r\u0105 kroczy, spogl\u0105da ku g\u00f3rze i wie, \u017ce nied\u0142ugo b\u0119dzie u swego umi\u0142owanego Pana w chwale. I gdy wzbiera bezbo\u017cno\u015b\u0107 i niewiara w chrze\u015bcija\u0144stwie, \u2014 proroctwo ukazuje mu straszny koniec tego\u017c chrze\u015bcija\u0144stwa. Gdy widzi pokolenia Izraela, b\u0142\u0105dz\u0105ce po ziemi, \u2014 proroctwo opowiada mu o ich wspania\u0142ym wskrzeszeniu. Gdy s\u0142ucha j\u0119ku stworzenia pod kl\u0105tw\u0105 grzechu, \u2014 proroctwo wyja\u015bnia mu, \u017ce nied\u0142ugo zostanie ona zdj\u0119ta. Proroctwo daje rozwi\u0105zanie wszystkich tych rzeczy. Koi i raduje dusz\u0119 i kieruje wzrok na sprawy wy\u017csze i na Boga, kt\u00f3rego przedziwne drogi najwy\u017cszej mi\u0142o\u015bci, sprawiedliwo\u015bci, wierno\u015bci i wszechmocy pocieszaj\u0105 nas.<\/span>Zbadanie tego proroczego s\u0142owa, zar\u00f3wno Starego jak i Nowego Testamentu, dok\u0142adne poznanie proroctw, tycz\u0105cych si\u0119 powrotu Chrystusa, i zwi\u0105zanych z tym powrotem wydarze\u0144, jest celem niniejszego dzie\u0142ka. Oby pisarz i czytelnik przenikni\u0119ci zostali przekonaniem, \u017ce pocz\u0105tek s\u0142\u00f3w Pa\u0144skich o\u015bwieca i daje rozum prostakom! (Ps. 119, 130). Pomodliwszy si\u0119, zbadajmy objawienie dr\u00f3g i postanowie\u0144 Bo\u017cych i z wiar\u0105 je przyjmijmy! Ka\u017cde nowe wejrzenie w bogactwo \u0142aski Bo\u017cej powi\u0119kszy nasz\u0105 rado\u015b\u0107 i pragnienie ujrzenia Tego, kt\u00f3ry nas zbawi\u0142 od zguby wiecznej i uczyni\u0142 wsp\u00f3\u0142dziedzicami swojej chwa\u0142y.<\/span>\u00a0<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n